Sąd Okręgowy w Kaliszu
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II Cz 717/16
Data wyroku: 2016-10-31 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Janusz Roszewski –, Wojciech Vogt, Barbara Mokras

Sygn. akt II Cz 717/16

POSTANOWIENIE
K., dnia 31 października 2016 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący:S.S.O. Wojciech Vogt
Sędziowie: S.S.O. Barbara Mokras
S.S.O. Janusz Roszewski – spr.
po rozpoznaniu w dniu 31 października 2016 r. w Kaliszu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy egzekucyjnej z wniosku wierzycielaPrzedsiębiorstwa (...).z o.o. wL.
z udziałem dłużnika(...) Sp. z o.o.wK.
ze skargi na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w KaliszuJ. K.z dnia 15 czerwca 2016 r. w sprawie Km 3244/11
w przedmiocie zażalenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w KaliszuJ. K.
na postanowienie Sądu Rejonowego w Kaliszu
z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt I Co 1495/16
postanawia:

1
oddalić zażalenie,

2
zasądzić od wierzycielaPrzedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o.wL.na rzecz dłużnika(...) Sp. z o.o.wK.kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

S.S.O. Barbara Mokras S.S.O. Wojciech Vogt S.S.O. Janusz Roszewski
Sygn. akt II Cz 717/16

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu zmienił punkt3 zaskarżonego postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w KaliszuJ. K.z dnia 15 czerwca 2016 r. w sprawie Km 3244/11 w ten sposób,że po dotychczasowej treści dodał stwierdzenie „nie obciążając nim dłużnika”.
Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w KaliszuJ. K.domagając się jego uchylenia a ewentualnie przekazania sprawydo ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia a polegających na ustaleniu, że organ egzekucyjny obciążył dłużnika podatkiem VAT, gdy tymczasem w zaskarżonym orzeczeniu jedynie ustalono należny podatek VAT. Skarżący zarzucił nadto błędną wykładnię przepisów i przyjęcie, że podatek VAT składa się na koszty działalności egzekucyjnej komornika.
W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik dłużnika wniósł o jego odrzuceniea ewentualnie jego oddalenie i przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Okręgowy, zważył co następuje:
Zażalenie podlegało oddaleniu.
Analizując zarzuty podniesione w zażaleniu oraz argumenty uzasadnienia zaskarżonego postanowienia na wstępie wskazania wymaga, iż rolą Sądu rozpoznającego niniejszą skargę nie jest ocena istnienia obowiązku ponoszenia przez Komorników Sądowych ciężaru podatku od towarów i usług (VAT). Rolą Sądu jest natomiast zbadanie wysokości ustalonej zaskarżonym postanowieniem opłaty co w sposób oczywisty implikuje konieczność rozstrzygnięcia czy podatek VAT mieści się w opłacie egzekucyjnej obliczonej na podstawie przepisówustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji(Dz. U.z 2015 r. poz. 790 ze zm.), a w konsekwencji czy podatek ten powinien zostać doliczonydo ustalonej opłaty egzekucyjnej.
Podkreślenia wymaga, że z uwagi na brak jasnych i precyzyjnych regulacji prawnych w tym zakresie wspomniana kwestia może budzić wątpliwości, tym niemniej doliczanie podatku VAT do opłaty egzekucyjnej i obciążenie nią dłużnika jest nieuzasadnione, skoro brak jest przepisu wyraźnie dającego Komornikom Sądowym takie uprawnienie.
W ocenie Sądu Okręgowego nie sposób podzielić stanowiska Komornika Sądowego zawartego w zażaleniu, że nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż jedynie wyraźny zapis ustawowy stanowiący, iż w opłacie egzekucyjnej zawiera się podatek VAT, umożliwiałby nie doliczanie do opłat egzekucyjnych podatku VAT. Analiza analogicznych regulacji prawnych prowadzi do zupełnie przeciwnego wniosku, a mianowicie, iż wola ustawodawcy podwyższenia należności o podatek od towarów i usług VAT wyrażana jest zwykle wprostw przepisie [por. np.art. 89 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowychw sprawach cywilnych(Dz.U. 2016 r., poz. 623), § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801), § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. 2015, poz. 1805)].
Wskazania wymaga, że w obecnym stanie prawnym doliczenie do opłaty egzekucyjnej podatku VAT zmierza w istocie do podwyższenia opłat egzekucyjnych, które wustawiez dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucjiokreślone zostaływ wysokości maksymalnej. Tym samym nie jest dopuszczalne pobranie wyższej opłaty niżw jej maksymalnej, ustawowej, wysokości. Przeciwne stanowisko jest niczym innym, jak próbą przerzucania na uczestników postępowania egzekucyjnego obowiązku podatkowego nałożonego na organ egzekucyjny.
W obliczu braku jednoznacznej i precyzyjnej regulacji prawnej w ocenie Sądu Okręgowego na wspomnienie zasługuje, iż Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 grudnia2015 r. (sygn. akt III ZS 10/15,www.sn.pl) wskazał wprost, że„doliczenie do opłaty egzekucyjnej 23 % podatku VAT, zwłaszcza w sprawach dotyczących niewielkich wyegzekwowanych kwot może spowodować, że wierzyciel np. w sprawach alimentacyjnych będzie miał koszty egzekucyjne (zaspokajane w pierwszej kolejności zgodnie zart. 1025 § 1 k.p.c.) wyższe od zasądzonej kwoty, a w sprawach o dużej wartości – koszty egzekucyjne będą powiększone o znaczną kwotę; we wszystkich sprawach - znacznie wyższe niż wynika to z woli ustawodawcy”. Stanowisko Sądu Najwyższego jest zatem jasne i konsekwentne,a wydźwięku tego orzeczenia w żaden sposób nie zmienia fakt uchylenia uchwały Krajowej Rady Komorniczej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Stanowisko, iż Komornik Sądowy, określając wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego, nie może podwyższyć opłaty egzekucyjnej, ustalonej na podstawieart. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji(tekst jedn.:Dz. U. z 2015 r. poz. 790 z późn. zm.), o stawkę podatku od towarów i usług zostało również konsekwentnie potwierdzone przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 lipca 2016 r. wydanej w sprawie sygn. akt III CZP 34/16 (publ. LEX nr 2067024).
Zauważenia wymaga również pewnego rodzaju niekonsekwencja zaprezentowanaw treści zażalenia z jednej strony bowiem skarżący wskazuje, iż dłużnik nie został obciążony obowiązkiem zapłaty podatku VAT a w dalszej części zażalenia wskazuje się, że gdyby Komornik sam uiścił tę należność podatkową to w istocie otrzymałby jedynie 77 % opłaty egzekucyjnej, co zdaniem skarżącego nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach.
Wskazać trzeba, iż Sąd I instancji nie miał wątpliwości, iż w punkcie 2 zaskarżonego postanowienia Komornika Sądowego w podpunkcie wskazującym na wysokość opłaty egzekucyjnej, określonej na kwotę 38.649,94 zł, nie zawarto podatku VAT. Stąd w obliczu niejednoznacznego stanowiska Komornika Sądowego, ale również braku precyzyjnej regulacji w tym zakresie zmiana zaskarżonego postanowienia wymagała uzupełnienia punktu 3 postanowienia Komornika Sądowego przez jasne i precyzyjne dookreślenie, iż obowiązek zapłaty podatku VAT w kwocie 8.889,49 zł nie stanowi należności, do której zapłaty zobowiązany jest dłużnik.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odpowiedzi na zażalenie nie zasługujena uwzględnienie zarzut braku legitymacji do wniesienia zażalenia przez Komornika Sądowego, gdyż uprawnienie to wynika wprost zart. 770in finek.p.c.Również zarzut przekroczenia terminu do złożenia zażalenia uznać należało za chybiony gdyż odpis zaskarżonego postanowienia doręczony został Komornikowi Sądowemu w dniu 7 września 2016 r. (z.p.o. k. 157) a zażalenie złożono w Sądzie Rejonowym w Kaliszu w dniu14 września 2016 r. (prezentata k. 159).
Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób podzielić stanowiska zażaleniao czym na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.orzeczono jak w punkcie1 sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.
S.S.O. Barbara Mokras S.S.O. Wojciech Vogt S.S.O. Janusz Roszewski