Sąd Rejonowy w Człuchowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 95/16
Data wyroku: 2016-06-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Osowicki
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 6 k.c.

Sygn. akt: I C 95/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 czerwca 2016 roku
Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:

SSR Marek Osowicki

Protokolant:

maszynistka Paulina Barwińska

po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2016 roku w Człuchowie
sprawy z powództwaK. K.
przeciwko(...) sp. z o.o.z siedzibą wR.i(...)wC.
o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę

1
oddala powództwo,

2
zasądza od powodaK. K.na rzecz pozwanego(...)wC.kwotę 2.400,00 zł (dwa tysiące czterysta złotych) tytułem kosztów procesu,

3
zasądza od powodaK. K.na rzecz pozwanego(...) sp. z o.o.z siedzibą wR.kwotę 2.400,00 zł (dwa tysiące czterysta złotych) tytułem kosztów procesu,

4
nakazuje ściągnąć od powodaK. K.na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Człuchowie kwotę 1.000,00 zł (jeden tysiąc złotych tytułem kosztów sądowych.

Sygn. akt I C 95/16

UZASADNIENIE
PowódK. K.domagał się od(...)wC.przeprosin, przywrócenia do pracy, ukarania osób winnych zwolnienia oraz zadośćuczynienia w wysokości 20.000 zł jako kary za niekontrolowanie swoich pracowników, którzy doprowadzają do zwolnienia sumiennych, dobrze pracujących skazanych.
Powód na rozprawie 21.01.2016 r. cofnął powództwo o przywrócenie do pracy i pozwał równieżspółkę (...) sp. z o.o.wR..
W odpowiedzi na pozew pełnomocnik pozwanej(...)wC.wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej(...)wC.kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew podniósł, iż Powód na zasadach określonych wKodeksie karnym wykonawczymzostał skierowany do nieodpłatnego wykonywania pracy w(...)wC.w okresie od 28 maja 2015r. do 25 czerwca 2015r. po upływie wskazanego okresu powód został skierowany do odpłatnego wykonywania pracy na stanowisku odtłuszczacz krewetek w wymiarze 1/1 etatu. Odpłatne świadczenie pracy miało odbywało się od 26 czerwca 2015r. do 24 lipca 2015r. Wycofanie powoda z pracy nastąpiło z dniem 24 lipca 2015r., na wniosek zastępcy dyrektora pozwanej PanaZ. B.. Powodem wniosku o wycofanie powoda z pracy było ciągłe prowokowanie przez niego pracownikówfirmy (...) Sp. z o.o., jak również świadczących pracę pozostałych więźniów, wprowadzające zamęt i dezorganizację pracy. Nadto powód próbował nawiązać kontakt listowny z jedną z pracownicfirmy (...) Sp. z o.o., co również przyczyniło się do wycofania powoda z zatrudnienia. Powód nie świadczył pracy w ramach stosunku pracy a na podstawie skierowania do pracy określonego w przepisieart. 121 § 9 k.k.w.
Pozwana kwestionuje żądanie zapłaty zadośćuczynienia, ponieważ ze wskazanych w pozwie okoliczności (przy jednoczesnym braku dowodów) nie sposób stwierdzić, iż zachodzą jakiekolwiek przesłanki do ustalenia odpowiedzialności pozwanej, jak i do wystąpienia po stronie powoda krzywdy, która zostałaby spowodowana działaniem pozwanej i wymagałaby zadośćuczynienia powodowi.
W odpowiedzi na pozew pełnomocnik pozwanej(...)Sp. z o.o wR.wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej spółki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew wskazał, żespółka (...)nigdy nie była podmiotem, który bezpośrednio zatrudniał powoda. Powód Na rozprawie dnia 21.01.2016 r. powód wbrew swoim zapowiedziom nie uzasadnił swoich żądań, nie zgłosił żadnych dowodów na ich poparcie. Pozwana spółka nie dysponowała danymi osobowymi powoda, w szczególności dlaczego powód przebywa w zakładzie karnym i równo traktowała wszystkich pracowników.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PowódK. K.jest osadzony w Zakładzie Karnym wC..
(bezsporne).
Powód na zasadach określonych wKodeksie karnym wykonawczymzostał skierowany do nieodpłatnego wykonywania pracy w(...)wC.w okresie od 28 maja 2015r. do 25 czerwca 2015r. po upływie wskazanego okresu powód został skierowany do odpłatnego wykonywania pracy na stanowisku odtłuszczacz krewetek w wymiarze 1/1 etatu.
(dowód: zaświadczenia k.27-30).
(...)wC.pismem z 24.07.2015 r. zwróciła się doD.Zatrudnienia Zakładu Karnego wC.o wycofanie powoda z zatrudnienia z dniem 27.07.2015 r. z uwagi na ciągłe prowokowanie pracownikówR.jak i osadzonych, wprowadzał na hali zamęt, dezorganizował pracę. Dawał do zrozumienia, że znaczy więcej niż inni, zarówno w pracy jak i w ZK. Ponadto próbował nawiązać kontakt listowny z jedną z pracownicfirmy (...).
(dowód: wniosek o wycofanie z zatrudnienia k.26, notatka służbowa k.101).
(...)wC.z(...)Sp. z o.o wR.łączy umowa z 16.08.2013 r. o świadczenie usług dotycząca zabezpieczenia i umożliwienia prowadzenia przetwórstwa owoców morza.
(dowód: umowa k.96-98).

Sąd zważył, co następuje:
W opinii Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Dla przyjęcia odpowiedzialności z tytułu naruszenia dóbr osobistych zgodnie zart. 24 k.c.konieczne jest zaistnienie 3 przesłanek, a więc oprócz bezprawności działania sprawcy również dwie inne przesłanki tj. istnienia dobra osobistego podlegającego ochronie oraz jego naruszenia lub zagrożenia.
Bezprawność działania pozwanego jest objęta domniemaniem prawnym, co oznacza, że powód nie musi jej wykazywać. Samo zaś stwierdzenie bezprawności zachowania pozwanego jest tylko jedną z trzech przesłanek jego odpowiedzialności. Nie może więc samo przez się prowadzić do odpowiedzialności pozwanego. Odpowiedzialność ta powstaje dopiero z chwilą jednoczesnego spełnienia powyższych trzech przesłanek.
Zgodnie z ogólną zasadą dowodową wyrażoną wart. 6 k.c.iart. 232 k.p.c.w przedmiotowej sprawie ciężar wykazania istnienia dobra osobistego podlegającego ochronie oraz faktu jego naruszenia spoczywał na powodzie jako osobie, która z faktów tych wywodzi określone skutki prawne. Powód mógł wykazać powyższe fakty wszelakimi dowodami. W przypadku zaś skutecznego wykazania naruszenia dobra osobistego pozwany mógłby zwolnić się z odpowiedzialności dopiero poprzez wykazanie, iż jego działanie (zaniechanie) nie miało charakteru bezprawnego – tj. było zgodne z wiążącym go prawem (domniemanie bezprawności działania).
Zważywszy na powyższe podkreślić należy, iż przy ocenie czy doszło donaruszenia dobra osobistegokażdorazowo koniecznym jest kompleksowe zbadanie wszystkich warunków pobytu skazanego w zakładzie karnym. Powód w procesie dowodzenia nie może więc ograniczyć się jedynie do wykazania nieznacznych odstępstw od przyjętych przepisów. Te bowiem jak zaznaczono co do zasady nie mogą świadczyć o naruszeniu tegoż dobra.
Powód winien wskazać i udowodnić jakie konkretnie jego dobro osobiste zostało naruszone działaniem pozwanego i na czym naruszenie polega.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd Sądu Najwyższego, że nie w każdym wypadku stwierdzenie naruszenia dóbr osobistych wymaga zasądzenia zadośćuczynienia, jednak ocena zasadności powództwa w tym przedmiocie możliwa jest dopiero po rozważeniuwszystkichokoliczności.
Ponadto przy ocenie, jaka suma jest, w rozumieniuart. 448 KC, odpowiednia tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę spowodowaną naruszeniem dóbr osobistych, należy mieć na uwadze rodzaj dobra, które zostało naruszone oraz charakter, stopień nasilenia i czas trwania doznawania przez osobę, której dobro zostało naruszone, ujemnych przeżyć psychicznych spowodowanych naruszeniem. Ocena, czy doszło do naruszenia dobra osobistego powinna być zobiektywizowana.
Powód w pozwie wskazał, że doszło do naruszenia jego dóbr osobistych między innymi przez to, iż w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności będąc skierowany do pracy został niesłusznie wycofany z zatrudnienia. W wyjaśnieniach na rozprawie podał dodatkowo, iż zadośćuczynienia dodatkowo dochodzi za narażenie go na utratę zdrowia, bo do pracy są kierowane osoby zakażone HCV, oraz załamanie przepisów o ochronie danych osobowych , czego skutkiem było doprowadzenie do zwolnienia.
Powód w pozwie ani na pierwszej rozprawie nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych na wykazanie swojego żądania.
Dopiero na kolejnej rozprawie podał świadków, współosadzonych na okoliczność, iż znają osoby które są zarażone HCV i pracowały razem z nimi.
Powyższy wniosek dowodowy powoda należało pominąć w myśl przepisuart. 217 § 2 i 3 k.p.c.jako spóźniony i powoływany jedynie dla zwłoki.
Powód nie wskazał nawet okoliczności w jakich miałby być narażony na utratę zdrowia, i że zachodziło realne narażenie go na jego utratę.
Do zakażenia wirusem HCV dochodzi głównie przez kontakt z krwią zakażonej osoby. Wirus przenosi się w czasie zabiegów medycznych: pobierania i transfuzji krwi, operacji, zabiegów stomatologicznych, dermatologicznych, a także przy robieniu tatuażu, przez wstrzykiwanie narkotyków. Wirus ten nie przenosi się przez kichanie i kaszel, trzymanie za ręce, korzystanie z tej samej toalety, wanny czy jedzenie żywności przygotowywanej przez
osobę zakażoną HCV, pływanie, sport czy pracę.Statystyki wskazują, iż nawet setki tysięcy Polaków może być nosicielami wirusa HCV nie wiedząc o tym.
Co więcej dane osób co do bycia nosicielem wirusów, czy osób chorych podlegają ochronie i są objęte również tajemnicą lekarską.
Powód nie wskazał też w toku postępowania konkretnie przez kogo zostały naruszone jego dane osobowe, kto miałby ujawnić jego dane osobowe i dlaczego odpowiedzialność spoczywa na pozwanych firmach.
W postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 26.5.2009 r. (II AKZW 293/09, Prok. i Pr. 2009, Nr 10, poz. 43) wskazano, iż roszczenia wynikające z wykonywania zatrudnienia skazanego na podstawie skierowania przez dyrektora zakładu karnego nie mają charakteru stosunku cywilnoprawnego, skoro do zaistnienia takiego stosunku niezbędne jest, by podmioty takiego stosunku cechowała wzajemna równorzędność, tu zaś jeden z nich, a to przedsiębiorstwo zatrudniające skazanego ma pozycję dominującą. Wynika to z istoty skierowania do pracy jako aktu administracyjnego oraz z niektórych uprawnień zakładu wobec skazanego (np. wnioskowania o wycofanie skazanego z zatrudnienia). Stosunek prawny między skazanym a przedsiębiorstwem, do którego go skierowano, nie jest też stosunkiem pracy, bowiem nie spełnia wymogów dobrowolności nawiązania i akceptowania przez pracownika istotnych składników stosunku (essentialia negotii). Skazany nie może się sprzeciwić skierowaniu go do pracy, bo ma obowiązek wykonywania pracy. Praca wykonywana na tej podstawie w przedsiębiorstwie przywięziennym odbywa się w ramach publicznoprawnego stosunku wykonywania kary, a nie w ramach stosunku pracy. Zatrudnienie realizuje cele postępowania karnego a podejmowane w nim decyzje podlegają kontroli sądu przewidzianej wart. 7 KKW.
Zatem powodowi nie przysługują wobec pozwanych firm roszczenia cywilnoprawne z tytułu niesłusznego wycofania go z zatrudniania a decyzja Dyrektora Zakładu Karnego może być zaskarżona jedynie w trybie przewidzianym w przepisachkodeksu karnego wykonawczego.
Powód nie wskazał też, iż rzeczywiście doznał krzywdy, szkody niemajątkowej w np. w postaci cierpień i jakiego rodzaju były to cierpienia i przez jaki czas występowały.
Zadośćuczynienie nie może pełnić funkcji kary, bowiem jego celem jest kompensacja szkody niemajątkowej.
W konsekwencji stwierdzić należy, że powód nie wykazał w wystarczający sposób by doszło do naruszenia jego dóbr osobistych i że doznał krzywdy a w konsekwencji niezasadne okazało się jego domaganie ochrony w oparciu oart. 24 k.c.w związku zart. 448 k.c.i żądanie bardzo wysokiego zadośćuczynienia, w konsekwencji czego sąd oddalił jego powództwo.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.i § 6 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu z dnia 28 września 2002 r.(Dz.U. Nr 163, poz. 1349)tj. z dnia 25 lutego 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 490) ze zm., zasądzając od powoda na rzecz pozwanych po 2.400 zł tytułem kosztów procesu.
Sąd też nakazał ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Człuchowie kwotę 1.000 zł nieuiszczonej opłaty stosunkowej od pozwu liczonej jako 5% od wartości przedmiotu sporu wynoszącego w niniejszej sprawie 20.000 zł.