Sąd Okręgowy w Tarnowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 279/16
Data wyroku: 2016-08-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Zięć, Rafał Wagnerowski, Jacek Satko
Słowa kluczowe: Zatarcie Skazania
Podstawa prawna: art. 76 k.k.
Teza: Zmiana treści art. 76 k.k. dokonana ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (D.U. poz. 396), która weszła ona w życie z dniem 1 lipca 2015 roku, nie zdezaktualizowała stanowiska, że przepis art. 76 k.k. zdanie pierwsze, stanowi lex specialis w stosunku do art. 108 k.k.

Sygn. akt II Ka 279/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 sierpnia 2016 roku
Sąd Okręgowy w Tarnowie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Wojciech Zięć

Sędziowie:

SSO Rafał Wagnerowski
SSO Jacek Satko (spr.)

Protokolant:

stażysta Paulina Cieślik

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Arkadiusza Bary
po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2016r.
sprawyD. B.s.Z.iK.,ur. (...)wB.

oskarżonego o przestępstwo zart.178a § 4 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Bochni
z dnia 22 kwietnia 2016 roku, sygn. akt II K 42/16
na podstawieart. 437 § 2 kpk,art. 438 pkt 1 i 4 kpk,art. 440 kpkiart. 624 § 1 kpk:

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
w ust. I uznaje oskarżonegoD. B.za winnego tego, że w dniu 7 listopada 2015 roku wB.woj.(...)kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym markiR. (...)nr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości przy zawartości zmierzającej do stężenia 0,94 mg alkoholu na 1 dm(
    3 )wydychanego powietrza tj. przestępstwa zart. 178a § 1 kki za to na mocy powołanego przepisu wymierza mu karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych określając wysokość jednej z nich na 20 (dwadzieścia) złotych,

2
wust. IIza podstawę prawną orzeczonego środka karnego przyjmujeart. 42 § 2 kki orzeka go na okres 3 (trzech) lat,

3
w ust. III wysokość świadczenia pieniężnego obniża do 5000 (pięciu tysięcy) złotych,

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy i zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

SSO Jacek Satko

SSO Wojciech Zięć

SSO Rafał Wagnerowski

Sygn. akt II Ka 279/16

UZASADNIENIE
D. B.został oskarżony o to, że w dniu 7 listopada 2015 roku wB., woj.(...)kierował w ruchu lądowym samochodem m-kiR. (...)onr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości przy zawartości zmierzającej do stężenia 0,94 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 25 sierpnia 2010 roku, sygn. akt II K 483/10 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. o przestępstwo zart.178 a § 4 k.k.
Sąd Rejonowy w Bochni wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2016 roku sygn. akt II K 42/16 uznał oskarżonegoD. B.za winnego tego, że w dniu 7 listopada 2015 r. wB.woj.(...)kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym markiR. (...)nr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości przy zawartości zmierzającej do stężenia 0,94 mg alkoholu na 1 dm(
    3)wydychanego powietrza, będąc uprzednio skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt II K 483/10 to jest popełnienia przestępstwa zart. 178a § 4 k.k.i za to na mocy powołanego przepisu wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności (ustęp. I). Na mocyart. 42 § 3 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (ustęp II). Na mocyart. 43a § 2 k.k.orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10 000 złotych (ustęp III). Zwolnił tegoż od ponoszenia kosztów sądowych.
Od powyższego wyroku apelacja wniósł obrońca, który zaskarżywszy go w całości zarzucił mu:

I
naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, które nastąpiło poprzez:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 § 1 w zw. zart. 76 § 1 kodeksu karnego, w brzmieniu sprzed dnia wejścia z życie znowelizowanej ustawy tj. obowiązującej do dnia 30 czerwca 2015 roku poprzez niezastosowanie przepisów względniejszych dla sprawy w sytuacji, gdy czyn zart. 178a § 1 kodeksu karnego, za który oskarżony został skazany wyrokiem w dniu 25 sierpnia 2010 w sprawie o sygn., akt II K 483/10 został popełniony, gdy obowiązywała ustawa względniejsza w poprzednim brzmieniu, a co było miarodajne dla ustalenia, czy czyn oskarżonego polegający ocenie prawno-karnej w niniejszym postępowaniu jest czynem popełnionym w warunkachart. 178a § 4 kodeksu karnego;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.art. 76 § 1 i art. 108 kodeksu karnegopoprzez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, żeart. 76 § 1 kodeksu karnegonie stanowilex specialisw stosunku doart. 108 kodeksu karnegoi przyjęciu nieprawidłowego momentu miarodajnego dla ustalenia momentu zatarcia skazanego za czyn, za który oskarżony był skazany w sprawie o sygn. II K 483/10;
3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.art. 178a § 4w związku zart. 76 § 1 kodeksu karnegopoprzez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, które nastąpiło wobec błędnego przyjęcia, że oskarżony był wcześniej prawomocnie skazany, podczas gdy prawidłowa subsumcja winna skutkować przypisaniem mu sprawstwa występku zart. 178a § 1 kodeksu karnegow związku z zatarciem poprzedniego wyroku;

II
naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść wyroku, a to: 1. przepisuart. 7 i 410 kodeksu postępowania karnego, poprzez całkowite zdeprecjonowanie wyjaśnień oskarżonego oraz zeznaniom świadkówK. B.iZ. B., a przypisanie nadmiernej wagi zeznaniom pozostałych świadków, zwłaszczaP. R., których treść pozwoliła ustalić stan faktyczny zgodny z kreowanym przez oskarżyciela publicznego w akcie oskarżenia stanem faktycznym, przyjęcie, że oskarżony wypadł z pojazdu, podczas gdy zeznania żadnego ze świadków okoliczności ta jednoznacznie nie wynikła, a ponadto wyciągnięcie logicznie sprzecznych wniosków ze zeznań świadkówK. B.iZ. B.zeznających, że oskarżony przed jazdą samochodem nie pił alkoholu i nie pozostawał pod jego wpływem, polegające na ustaleniu przez Sąd, że widzieli oni oskarżonego „
    po raz ostatnio około godziny 13,40, kiedy po raz finalny

      udawał

    się na jazdę próbną”(cyt. Uzasadnienia), ale
    „nie oznacza to, iż oskarżony trunku nie spożywał”, co natomiast uznano za zeznanie nie mające istotnego znaczenia dla ekskulpacji oskarżonego, a ponadto błędną analizę treści informacji o oskarżonym z Krajowego rejestru Karnego

2. przepisuart. 170 § 1 pkt. 2, 3 i 5 k.p.k.polegające na nieuwzględnieniu wniosku dowodowego oskarżonego o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej, opinii biegłych lekarzy oraz opinii biegłych na okoliczności wskazane zarówno we wniosku z dnia 20 stycznia 2016 roku jak i we wniosku z dnia 29 marca 2016 roku, w sytuacji gdy przeprowadzenie tych dowodów miało istotne znaczenia dla treści orzeczenia, było przydatne dla stwierdzenia wskazanych okoliczności, zaś nie spowodowałoby przedłużenia postępowania, a okoliczności, które starały się wykazać oskarżony nie zostały udowodnione zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;
3. przepisuart. 5 § 2 k.p.k., poprzez nie zastosowanie zasady, że nie dające się usunąć wątpliwości, jakie zaistniały w niniejszej sprawie w związku z rozbieżnością stanowisk zaprezentowanych w zeznaniach świadków oraz wyjaśnieniach oskarżonego, powinny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, lecz odwrotnie - rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na jego niekorzyść;
4. przepisuart. 139 § 1 k.p.k.poprzez uznanie, że w takie okoliczności jak stan psychiczny oskarżonego w momencie zdarzenia, wpływ alkoholu na jego świadomość, zachowanie i sposób działania, moment spożycia alkoholu, fakt zapięcia lub niezapięcia pasów bezpieczeństwa i zakres obrażeń wynikających z tego faktu są możliwe do ustalenia na podstawie zeznań świadków, a nie poprzez opinię specjalistów a także naruszenie tego przepisu poprzez ustalenie, że Sąd bez opinii specjalisty jest w stanie ustalić, czy uderzenie samochody o przeszkodę skutkowało wypadnięciem kierującego pojazdem przez boczną szybę, gdy z treści tego przepisu wynika, że jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia wymaga wiadomości specjalnych, zasięga opinii biegłego lub biegłych

III
błędne ustalenie stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzeczenia, mające wpływ na treść tego orzeczenia, polegające na ustaleniu, że oskarżony przed rozpoczęciem jazdy samochodem spożył alkohol, który następnie prowadził w ruchu lądowym, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego sprawstwo oskarżonego nie wynika, jak również ustalenie, że oskarżony wypadł przez szybę pojazdu, gdy okoliczność ta nie została w sposób jednoznaczny udowodniona;

W związku z powyższymi zarzutami wniósł o:
- zmianę kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu z zarzutu naruszeniaart. 178a § 4 kodeksu karnegona zarzut naruszeniaart. 178a § 1 kodeksu karnego,
- a ponadto zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonegoD. B.od popełnienia zarzucanego mu czynu.
W razie uznania, że nie zachodzą podstawy do uniewinnienia oskarżonego wniósł o:
-zmianę kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego na wyżej wskazaną tj. naart. 178a § 1 kodeksu karnego,
- w konsekwencji zmianę orzeczenia w zakresie kary i odstąpienie od wymierzenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w jakimkolwiek zakresie, ewentualnie o wymierzenie zakazu na okres 3 lat, wymierzenie kary grzywny w miejsce kary pozbawienia wolności, zmniejszenie świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Penitencjarnej do 5 000 zł.
Z ostrożności procesowej wniósł o uchylenie wyroku w ust. I, II i III oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie.
W razie uznania przez Sąd Odwoławczy, że nie doszło do obrazy przez Sąd Rejonowy wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego i procesowego ani błędnego ustalenia stanu faktycznego, wyrokowi, co do ust. I w zakresie kary oraz ust. II w zakresie środka karnego zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary i środka karnego poprzez orzeczenie wobec oskarżonegoD. B.bezwzględnej kary 9 miesięcy pozbawienia wolności oraz środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, które nastąpiło wobec:

a
niezastosowaniaart. 37 a kodeksu karnegow sytuacji, gdy okoliczności zdarzenia, w zwłaszcza jego skutki, jakich oskarżony doznał, jako również warunki osobiste sprawcy, przemawiają za zasadnością orzeczenia kary nie izolacyjnej,

b
ewentualnie niezastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, tj.art. 60 § 2 kodeksu karnegow obliczu wystąpienia szczególnie uzasadnionego wypadku;

c
niezastosowanieart. 42 § 3 kodeksu karnegow zakresie, w jakim przepis przewiduje odstąpienie od orzekania dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów w sytuacji, gdy zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami;

W związku z tym zarzutem w razie uznania, że nie zachodzą podstawy do uniewinnienia oskarżonego, ani zmiany kwalifikacji prawnej czynu i zakwalifikowania go jako czyn zart. 178 § 1 kodeksu karnego, wniosł o zmianę orzeczenia w zakresie kary i odstąpienie od wymierzenia mu kary bezwzględnego pozbawienia wolności i dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, wymierzenie mu kary nie izolacyjnej lub kary pozbawienia wolności w zawieszeniu oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.
Jednocześnie skarżący wniósł o zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania.
Sąd Okręgowy rozważył co następuje:
Apelacja kwestionująca przyjętą kwalifikację prawną przypisanego oskarżonemu czynu zasługiwała na uwzględnienie, jednakże nie do końca z przyczyn wskazanych przez obrońcę, tylko z urzędu w trybieart. 440 k.p.k., co skutkowało również korektą wyroku w zakresie kary, zaś w pozostałym zakresie a w szczególności kwestionującej fakt spożywania alkoholu przezD. B.przed wypadkiem do jakiego doszło z jego udziałem, apelacja miała przymiot oczywiście bezzasadnej.
Mając na względzie, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożył tylko prokurator, który wyroku nie zaskarżył, Sad Okręgowy tylko marginalnie omówił zarzuty zawarte w apelacji obrońcy w kwestii momentu spożywania alkoholu przezD. B.
Odnosząc się zatem krótko do zarzutów związanych z kwestią kiedy oskarżony miał spożywać alkohol, należy w pierwszym rzędzie podnieść, że w tym zakresie obrońca tak w postępowaniu przygotowawczym jak i sądowym składał wnioski dowodowe wskazujące, że jest teoretycznie możliwe, iżD. B.rzeczywiście spożywał alkohol już po wypadku. W obu przypadkach te wnioski dowodowe zostały słusznie oddalone. Przy ocenie dowodów wystarczy niekiedy kierować się przysłowiowym zdrowym rozsądkiem, a ten nakazuje wersję lansowaną przez oskarżonego odrzucić. W pierwszej kolejności zauważyć należy iż kilku osobom mówił, że spożywał alkohol przed tym, gdy zasiadł za kierownicę. Z zeznań szeregu osób wynika, że jego stan zdrowia był bardzo ciężki, a to nie był w stanie wstać, chodzić a nawet nie mógł ruszyć nogą (P. R.k.2 akt postępowania przygotowawczego). Podobnie możliwości przemieszczania się oskarżonego oceniałD. A.(k.66 akt postępowania sądowego). To, że wspomnianyR.wychodząc z kotłowni i dochodząc do drzwi wyjściowych, co miało mu zając kilkanaście sekund, nie widział przez krótki czas samochodu, nie oznacza, iż należy przyjąć, że oskarżony sam wysiadł z niego, bo w świetle tego co przyjął Sąd Rejonowy i co wskazano wyżej, po prostu nie mógł tego uczynić. Oceniając tę wersję zwraca uwagę, że miał wykonać czasochłonne przecież czynności a to spożycie alkoholu, przy pozbyciu się butelki, wszak ta nie została znaleziona w aucie, przemieszczenie się na siedzenie pasażera. Na te okoliczności nie ma potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii biegłych, gdyż wystarczy tu wiedza dostępna każdemu, iż osoba ze złamaną miednicą, nie jest w stanie po prostu się przemieszczać, zwłaszcza szybko, a potwierdzeniem tego była przytoczona wyżej relacja świadków.
Kończąc ten wątek należy w pełni podzielić stanowisko w tej kwestii Sądu Rejonowego. Do argumentów wskazanych co do tego zagadnienia przez Sąd I instancji, Sąd Okręgowy się odwołuje.
Nie podzielił natomiast Sąd odwoławczy dokonanej przez Sąd I instancji oceny prawnej czynu którego dopuścił się oskarżony. Kwestia interpretacjiart. 76 k.k.ma przymiot złożony. Oskarżony wyrokiem Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 25 sierpnia 2010 roku sygn. akt II K 483/10 został skazany za przestępstwo zart. 178a § 1 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby wynoszący 5 lat. Wyrok ten uprawomocnił się 2 września 2010 roku a zatem okres wymagany do zatarcia skazania upłynął 2 marca 2016 roku (5 lat plus 6 miesięcy). We wrześniu 2014 roku oskarżony popełnił przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.za które wyrokiem Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 9 listopada 2015 roku sygn. akt II K 473/15 został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 3 grudnia 2015 roku, a zatem w okresie wymaganym dla zatarcia skazania w sprawie II K 483/10 w rozumieniuart. 108 k.k.(bez znaczenia tutaj jest stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu Sądu Rejonowego na 7 stronie, że okres próby ostatnio wymienionej sprawie upłynął 2 lutego 2015 roku na co powołuje się skarżący, skoro określone daty dotyczące tej kwestii są pochodne do zawartych w wyrokach i momentów ich uprawomocnienia). Jak stwierdza to Sąd Rejonowy treść przepisuart. 76 k.k.zmieniała się i pierwsza z tych zmian była następstwem ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (art. 1 pkt 41 tej ustawy – Dziennik Ustaw poz. 396). Weszła ona w życie z dniem 1 lipca 2015 roku. Regulowała ona także zagadnienie zatarcia skazania (art. 21), nakazując stosować przepisy nowej ustawy, chyba że okres zatarcia skazania upłynął przed dniem wejścia w życie tej ustawy, co gdy chodzi o sprawę II K 483/10, nie miało miejsca. Ten przepis w zakresie przez siebie normowanym wyłączył stosowanieart. 4 § 1 k.k., a zatem rozważania w tej kwestii zawarte w apelacji obrońcy z odwołaniem się wskazanego przepisu nie mogą być uwzględnione a z powodu oczywistej bezzasadności zarzutów z tym związanych, nie wymagają komentarza.
Zwraca uwagę, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego był wyrażany jednolity pogląd iż przepisart. 76 § 1 k.k.stanowilex specialisw stosunku doart. 108 k.k.(wyrok z dnia 13 lutego 2015 roku, II KK 194/14, LEX nr 1642873). W związku z przytoczoną zmianą dokonaną ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku, wyrażono pogląd iż wprowadzenie doart. 76 § 1 k.k.trzeciego zdania, w którym wyraźnie zastrzega się, że „przepisart. 108stosuje się” jednoznacznie rozstrzyga o tym, iżart. 76 § 1 k.k.nie stanowilex specialisw stosunku doart. 108 k.k., przez co zakres zastosowania ostatnio wymienionego przepisu rozciąga się również na wszystkie skazania na kary z warunkowym zawieszeniem ich wykonania (zob. Jarosław Majewski Komentarz do zmiany art. 76 Kodeksu karnego, [w:] Kodeks karny. Komentarz do zmian 2015, legalis). Był w tej kwestii wyrażany jednak pogląd odmienny, a to w glosie do cytowanego wyżej wyroku Sądu Najwyższego w sprawie II KK 194/14. Autor K. Postulski stwierdził „Dodanie z dniem 1 lipca 2015 rokuzdania 3wart. 76 § 1 k.k.: „Przepisart. 108stosuje się” dotyczy wyłączenia sytuacji, gdy na podstawieart. 75a k.k.sąd zamienił karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na karę ograniczenia wolności w formie obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne albo na grzywnę. Ustawodawca chciał ten sposób podkreślić, chociaż nie wydaje się, aby było to konieczne, że w przypadku, gdy sąd zamiast zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności zamienia ją na karę ograniczenia wolności albo na grzywnę, taka zmiana wywołuje identyczne skutki w zakresie zatarcia skazania, co zarządzenie wykonana kary pozbawienia wolności. Za takim rozumieniem omawianego przepisu świadczy również fakt odwoływania się wart. 76 § 1 zdanie drugie k.k.doart. 107 § 4 i 4a k.k., które dotyczą zatarcia skazania na karę ograniczenia wolności i na karę grzywny. Zamiana kary warunkowo zawieszanej na karę ograniczenia wolności lub grzywnę (art. 75a k.k.) jest niejako surogatem zarządzania wykonania kary warunkowo zawieszonej. Może ona nastąpić, tylko wówczas, gdy zaistnieją przesłanki do zarządzania wykonania kary. W konsekwencji należy stwierdzić, że nowelizacjaart. 76 § 1 k.k.obowiązująca od dnia 1 lipca 2015 roku pozostaje bez wpływu na wzajemne relacje pomiędzyart. 76 § 1 zdanie pierwsze i art. 108 k.k.Nadal obowiązuje więc zasada, że jeżeli w okresie wskazanym wart. 76 § 1 k.k.nie dojdzie do zarządzania wykonania kary, to popełnienie w okresie próby nowego przestępstwa pozostanie bez wpływu na zatracie skazania stosowanie do treściart. 76 § 1 i 2 k.k.W aktualnym stanie prawnym do przerwania biegu terminu do zatarcia skazania może tez dojść na skutek zamiany kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na karę ograniczenia wolności albo na karę grzywny na podstawieart. 75a k.k.Przepisart. 76 zdanie pierwsze k.k.nadal stanowi więc nadallex specialisw stosunku doart. 108 k.k.określającego ogólne terminy zatarcia skazania”.
Zdecydowana większość Autorów komentarzy doart. 76 k.k.według jego treści obowiązującej od dnia 1 lipca 2015 roku utrzymywała, że międzyart. 76 § 1 k.k.iart. 108 k.k.zachodzi stosunek wykluczania; ten ostatni przepis nie ma zastosowania do kary, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone, przy czym nie przytoczono szerszej argumentacji, jaką zawarł w powołanej glosie K. Postulski. Należy tutaj przywołać komentarz pod redakcją Ryszarda A. Stefańskiego, M. Królikowskiego i R. Zawłockiego jak też i A. Grześkowiak na którą to Autorkę powołał się Sąd Rejonowy oraz obrońca w apelacji. Ta ostatnia wyraża podobny pogląd, jak K. Postulski, tyle, że jej argumentacja jest lakoniczna (teza 4 doart. 76 k.k.).
Nie rozstrzygając, którzy z powołanych Autorów mieli rację, należy stwierdzić, że wykładnia systemowa przemawia za stanowiskiem zaprezentowanym przez K. Postulskiego. Rzecz w tym bowiem, że ustawą z dnia 11 marca 2016 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dziennik Ustaw poz. 437, która weszła w życie z dniem 15 kwietnia 2016 roku, a zatem przed wydaniem wyroku przez Sąd Rejonowy) dokonano kolejnej zmianyart. 76 k.k.(art. 7 pkt 9). Dotychczasową treśćart. 76 § 1 k.k.rozbito niejako na dwa paragrafy (§ 1 i § 1a) stwierdzając w § 1b, że w wypadkach, o których mowa w§ 1 i 1a, przepisart. 108stosuje się. Skoro zagadnienie to zostało na nowo unormowane, to należy przyjąć, że zmianaart. 76 k.k.dokonana ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku nie powodowała, żeart. 108 k.k.ma zastosowania do przypadków stwierdzonych wart. 76 § 1 k.k.zdanie pierwsze.
Należy zatem wyrazić pogląd, ze zmiana treściart. 76 k.k.dokonana ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (D. U. poz. 396), która weszła ona w życie z dniem 1 lipca 2015 roku, nie zdezaktualizowała stanowiska, że przepisart. 76 k.k.zdanie pierwsze, stanowilex specialisw stosunku doart. 108 k.k.
Przenosząc to stanowisko na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż skoro nie zarządzano wykonania kary w sprawie II K 483/10, to z dniem 2 marca 2016 roku doszło do zatarcia skazania. Nie było w związku z tym możliwe przyjęcie kwalifikacji zart. 178a § 4 k.k.co do przypisanego oskarżonemu czynu, gdyż wymaga ona wcześniejszego prawomocnego skazania. Tym samym należało go zakwalifikować zart. 178a § 1 k.k.
Konsekwencją zmiany kwalifikacji przypisanego czynu było wymierzenie innego rodzaju kary i wysokości środków karnych. Mając na względzie problemy zdrowotne oskarżonego, Sąd Okręgowy wymierzył mu grzywnę w ilości 100 stawek dziennych określając wysokość jednej z nich na 20 złotych. Przyjmując za podstawę prawną środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznychart. 42 § 2 k.k., orzekł go na okres 3 lat uznając, że jest on wystarczający, skoro samD. B.doznał poważnych obrażeń ciała. Świadczenie pieniężne obniżył natomiast do minimalnego, jakie przewidujeart. 43a § 2 k.k.w przypadku skazania za to przestępstwo.
Jednocześnie mając na względzie obciążenia finansowe związane ze skazaniem, zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

SSO Jacek Satko

SSO Wojciech Zięć

SSO Rafał Wagnerowski