Sąd Apelacyjny w Łodzi
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1944/15
Data wyroku: 2016-10-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jolanta Wolska, Marzena Głuchowska, Beata Michalska
Słowa kluczowe: Emerytura Pomostowa
Podstawa prawna: art. 4 i art. 49 ustawy z 19.12.2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U.Nr237, poz. 1656 zezm.)

Sygn. akt III AUa 1944/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 października 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący: SSA Jolanta Wolska ( spr. )
Sędziowie:  SSA Beata Michalska
del. SSO Marzena Głuchowska
Protokolant:  st. sekr. sąd. Aleksandra Słota
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. wŁ.
sprawyT. K.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi wŁ.
o emeryturę pomostową
na skutek apelacjiT. K.
od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu
z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt IV U 530/15

oddala  apelację.
Sygn. akt: III AUa 1944/15

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 16 kwietnia 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wŁ.odmówiłT. K.prawa do emerytury pomostowej z uwagi na niespełnienie przesłanek wskazanych zarówno wart. 4, jak iart. 49 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych( Dz.U. Nr 237, poz. 1656 ze zm. ). W uzasadnieniu organ rentowy wskazał przede wszystkim, że ubezpieczony na dzień wydania decyzji nie udowodnił okresu pracy w szczególnych warunkach wynoszącego co najmniej 15 lat. Zakład zaliczył wnioskodawcy jedynie okres zatrudnienia w szczególnych warunkach od 15 kwietnia 1998 r. do 15 kwietnia 1999 r., tj. 1 rok i 1 dzień. Odmówił jednocześnie uwzględnienia okresów: od 1 czerwca 1973 r. do 25 kwietnia 1974 r., od 10 maja 1977 r. do 30 listopada 1979 r., od 1 sierpnia 1988 r. do 30 sierpnia 1991 r. (w dokumentach brak określenia charakteru pracy zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., ponadto stanowisko nie zostało podane zgodnie z zarządzeniem resortowym), okresów: od 7 grudnia 1979 r. do 25 marca 1986 r., od 4 sierpnia 1986 r. do 31 lipca 1988 r. (stanowisko podane w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach nie został podane zgodnie z zarządzeniem resortowym), oraz okresu od 1 stycznia 2014 r. do 27 czerwca 2014 r. (ponieważ zakład pracy nie złożył informacji o wykonywaniu przez zainteresowanego w tym czasie pracy w szczególnych warunkach, do czego był zobowiązany w myślart. 38 ustawy o emeryturach pomostowych, a także z uwagi na to, że w wykazie prac o szczególnym charakterze, w załączniku nr 2 do ustawy - w punkcie 8, wymienione są wyłącznie prace kierowców autobusów, trolejbusów oraz motorniczych w transporcie publicznym. Wnioskodawca pracując w SpecjalnymOśrodku Szkolno – (...)wG., jako „ kierowca autobusu ”, nie wykonywał pracy „kierowcy autobusu w transporcie publicznym”. Zdaniem organu rentowego,T. K.po dniu 31 grudnia 2008 r. nie udowodnił wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniuart. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych.
W odwołaniu od powyższej decyzji, wniesionym w dniu 29 kwietnia 2015 r.,T. K.wskazywał, że we wcześniejszej decyzji z dnia 27 lutego 2015 r., kiedy to ubiegał się o prawo do emerytury na podstawieart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ZUS uznał, iż pracował on co najmniej 15 lat w szczególnych warunkach. Dodatkowo wyjaśnił, że płatnik składek złożył za okres od 1 stycznia 2014 r. do 27 czerwca 2014 r. deklarację(...).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy domagał się oddalenia odwołania, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności Zakład podał, że praca odwołującego się, wykonywana w SpecjalnymOśrodku Szkolno – (...)wG., w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 27 czerwca 2014 r., w charakterze kierowcy autobusu, nie była pracą w transporcie publicznym.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 września 2015 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu oddalił odwołanie od decyzji z dnia 16 kwietnia 2015 r.
Podstawę wyroku stanowiły następujące ustalenia faktyczne:
T. K.urodził się (...), a więc po dniu 31 grudnia 1948 r.
Ubezpieczony złożył w dniu 29 stycznia 2015 r. wniosek o emeryturę z tytułu pracy w szczególnych warunkach, na podstawieart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wŁ.prawomocną decyzją z dnia 27 lutego 2015 r. odmówił wnioskodawcy prawa do tego świadczenia, argumentując tym, że nie spełnił on koniecznego warunku, gdyż na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udowodnił posiadania co najmniej 25 – letniego stażu pracy ( organ rentowy uznał za udowodniony staż sumaryczny w wymiarze 21 lat, 9 miesięcy i 15 dni ). Ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999 r. legitymował się okresem pracy w szczególnych warunkach wynoszącym 15 lat, 6 miesięcy i 21 dni ( zatrudnienie wykazane w świadectwach pracy, w zaświadczeniach o zatrudnieniu i zarobkach, w pozostałej dokumentacji zgromadzonej w aktach organu rentowego ).
T. K.w okresie od 1 września 1971 r. do 12 kwietnia 1976 r. pracował wZakładach (...)wW., w pełnym wymiarze czasu pracy, początkowo jako uczeń szkoły przyzakładowej, a następnie jako spawacz, odbywając w czasie tego zatrudnienia obowiązkową służbę wojskową. W dalszej kolejności odwołujący się był zatrudniony w okresie od 1 września 1976 r. do 22 marca 1977 r. w(...)wW., w pełnym wymiarze czasu pracy, jako kierowca. Po tym zatrudnieniu był pracownikiemPrzedsiębiorstwa (...)z siedzibą wK.(Zajezdnia Nr (...)wW.), gdzie wykonywał w okresie od 10 maja 1977 r. do 30 czerwca 1979 r., w pełnym wymiarze czasu, pracę kierowcy. W okresie od 2 lipca 1979 r. do 30 listopada 1979 r. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie(...)wW., również jako kierowca. Od 7 grudnia 1979 r. do 25 marca 1986 r. wykonywał zatrudnienie w Krajowym(...) OddziałwW., jako kierowca towarowy, a następnie kierowca autobusowy – konduktor. Od 4 sierpnia 1986 r. do 31 lipca 1988 r. był pracownikiemPrzedsiębiorstwa (...), na całym etacie, zajmując stanowisko robotnika oraz kierowcy samochodu ciężarowego.T. K.uzyskał świadectwa pracy w szczególnych warunkach za następujące okresy: od 7 grudnia 1979 r. do 25 marca 1986 r. ( kierowca towarowy oraz kierowca autobusowy ), od 10 maja 1977 r. do 30 listopada 1979 r. (kierowca samochodu ciężarowego), od 1 czerwca 1973 r. do 25 kwietnia 1974 r. ( spawacz ), od 4 sierpnia 1986 r. do 31 lipca 1988 r. ( kierowca samochodu ciężarowego ), od 1 sierpnia 1988 r. do 30 sierpnia 1991 r. ( kierowca autobusu ), od 15 kwietnia 1998 r. do 15 kwietnia 1999 r. ( operator podklejarki ). Posiada również okresy pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj.: od 19 stycznia 1994 r. do 31 marca 1994 r. ( kierowca – pakowacz w wymiarze 7/8 etatu ) oraz od 2 maja 1997 r. do 31 marca 1998 r. ( kierowca(...)w wymiarze 1/2 etatu ).
Wnioskodawca po dniu 31 grudnia 2008 r. był zatrudniony w SpecjalnymOśrodku Szkolno – (...)wG., na stanowisku kierowcy autobusu, z czego w okresie od 5 listopada 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. w wymiarze 20/40, zaś od 1 stycznia 2014 r. do 26 czerwca 2014 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Zatrudnienie zainteresowanego odbywało się w oparciu o umowę o pracę na czas określony, ustało wraz z upływem czasu, na jaki została zawarta umowa. W zaświadczeniu z dnia 9 marca 2015 r. pracodawca podał, że praca ta miała charakter pracy o szczególnym charakterze, o jakiej mowa w załączniku Nr 2 doustawy o emeryturach pomostowych( punkt 8 ).T. K., będąc pracownikiem SpecjalnegoOśrodka Szkolno - (...)wG., woził pensjonariuszy, wychowanków i uczniów Ośrodka do miejsc nauki oraz na warsztaty przygotowawcze. Poza samym rozwożeniem wskazanych wyżej osób, służył pomocą przy wsiadaniu i wysiadaniu, przy umiejscowieniu na siedziskach. Woził również pracowników powiatu na wycieczki organizowane przez powiat, m.in. wB., wB., a także na imprezy okolicznościowe i okazjonalne.
Powyższy stan faktyczny Sąd pierwszej instancji ustalił w oparciu o nieosobowe źródła dowodowe, w tym świadectwa pracy i świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, które zostały załączone do akt sprawy oraz do akt organu rentowego. Stan faktyczny nie był zasadniczo kwestionowany przez strony.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd orzekający uznał odwołanie ubezpieczonego od decyzji z dnia 16 kwietnia 2015 r. za nieuzasadnione, ponieważT. K.nie spełnił warunków do przyznania emerytury pomostowej. Po przytoczeniu przepisówart. 4 i art. 49 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, określających warunki przyznania tego świadczenia, Sąd Okręgowy wskazał, że dla celów ustalenia uprawnień do emerytury pomostowej za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniuart. 3 ust 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowychuważa się pracowników zatrudnionych przy pracach związanych z czynnikami ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach pracy, determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym im pracę na dotychczasowym stanowisku – prace wymienione w załączniku Nr 1 oraz prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej związanego z procesem starzenia się – wykaz Nr 2. Natomiast w myśl przepisów dotychczasowych, to jest zgodnie zart. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych. Rodzaje prac lub stanowisk ustala się na podstawieustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.orazrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a także na podstawie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie wymienionych aktów.
Sąd Okręgowy wskazał, że w Załączniku nr 2 doustawy o emeryturach pomostowych, pod poz. 8, jako prace o szczególnym charakterze, wymienione są prace kierowców autobusów, trolejbusów oraz motorniczych tramwajów w transporcie publicznym. Zdaniem Sądu orzekającego, sporny okres zatrudnienia wnioskodawcy w SpecjalnymOśrodku Szkolno – (...)wG., tj. okres od 1 stycznia 2014 r. do 27 czerwca 2014 r., nie może zostać uznany za pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze na nowych zasadach określonych wustawie o emeryturach pomostowych, ponieważ skarżący nie był de facto kierowcą autobusu w transporcie publicznym. Co do ustalenia definicji transportu publicznego, Sąd pierwszej instancji odwołał się do przepisówustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, w tym do regulacji prawnej zawartej w art. 4 pkt 14 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, publicznym transportem zbiorowym jest powszechnie dostępny, regularny przewóz osób, wykonywany w określonych odstępach czasu i po określonej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej. Praca, jaką wykonywał ubezpieczony w spornym okresie, nie nosiła cech transportu publicznego, bowiem nie był to transport powszechnie dostępny, a jedynie odnoszący się do ściśle określonej grupy osób, wykonywany na potrzebyOśrodka Szkolno – (...)wG., względnie na potrzeby Starostwa. Nie był to transport regularny, wykonywany po określonej linii, w określonych odstępach czasu.
Reasumując, Sąd Okręgowy wywiódł, że skoroT. K.nie spełnił przesłanki wykonywania po dniu 31 grudnia 2008 r. pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniuart. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych, nie mógł on nabyć prawa do emerytury w oparciu o przepis art. 4 tej ustawy, który wymaga, aby wszystkie wymienione w nim warunki zostały spełnione łącznie. Wnioskodawca nie wypełnił również dyspozycji przepisuart. 49 ustawy o emeryturach pomostowych, gdyż w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. 1 stycznia 1999 r., nie miał wymaganego w przepisach, o których mowa w pkt 2, okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ( tj. 15 lat takiej pracy ). Dla nabycia prawa do świadczenia zustawy o emeryturach pomostowych, konieczne jest wykazanie okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy, a nie jakiegokolwiek innego okresu, który na starych zasadach, tj. przed wejściem w życie ustawy, zaliczany był do prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Te ostatnie okresy miały znaczenie prawne przy ubieganiu się o wcześniejszą emeryturę z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, której odwołujący się nie nabył, gdyż na dzień 1 stycznia 1999 r. nie legitymował się co najmniej 15 – letnim ogólnym stażem pracy. Decyzja organu rentowego z dnia 27 lutego 2015 r., odmawiająca prawa do wcześniejszej emerytury, stała się prawomocna i nie była przedmiotem kontroli Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie.
Powyższy wyrok zaskarżył w całości apelacjąT. K., który zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na niezgodnym z rzeczywistym stanem rzeczy przyjęciu, iż wnioskodawca, jako kierowca autobusu w SpecjalnymOśrodku Szkolno – (...), nie wykonywał regularnego transportu publicznego, a tym samym praca w Ośrodku nie może być uznana za pracę w szczególnych warunkach;
- naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż okres pracy pomiędzy 1 stycznia 2014 r. i 27 czerwca 2014 r., nie stanowi okresu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych w rozumieniu art. 3 tejże ustawy, co miało istotny wpływ na odmowę przyznania emerytury pomostowej.
Formułując powyższe zarzuty apelacji,T. K.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie odwołania, a tym samym o przyznanie prawa do emerytury pomostowej, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Sieradzu do ponownego rozpoznania, z jednoczesnym zasądzeniem od organu rentowego na rzecz wnioskodawcy kosztów procesu za obie instancje według norm przepisanych. Ponadto, skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z załączonych do apelacji kserokopii dokumentów, tj. zaświadczenia SpecjalnegoOśrodka Szkolno – (...)wG.z dnia 9 marca 2015 r., druku(...)z dnia 23 kwietnia 2015 r. oraz potwierdzenia jego wysłania do organu rentowego.
Ustanowiony w toku postępowania apelacyjnego pełnomocnik ubezpieczonego adw.S. A.podtrzymał apelację w całości, wnosząc dodatkowo o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję według norm przepisanych. Pełnomocnik podniósł przede wszystkim, że gdyby Sąd orzekający prawidłowo przyjął, iżT. K.w spornym okresie od 1 stycznia 1914 r. do 27 czerwca 2014 r., jako kierowca w transporcie publicznym, wykonywał prace o szczególnym charakterze, to doszedłby do jedynego słusznego wniosku, że ubezpieczony spełnił konieczne warunki zart. 4 ustawy o emeryturach pomostowychdo nabycia prawa do dochodzonego w przedmiotowej sprawie świadczenia emerytalnego.
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 13 października 2016 r.T. K.podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania złożone w charakterze strony, wyjaśniając dodatkowo, że w spornym okresie był zatrudniony w SpecjalnymOśrodku Szkolno – (...)wG., na podstawie umowy na zastępstwo. W ramach tej umowy woził dzieci do szkoły lub na zajęcia poza szkołą. Wcześnie rano zabierał ze sobą pielęgniarkę – opiekunkę dzieci, następnie „ zbierał dzieci ”, które dowoził do szkoły. W przerwie, gdy nie zajmował się dowożeniem dzieci, to zajmował się zaopatrzeniem, dowoził prowiant, warzywa (elektroniczny protokół z rozprawy 00:08:14 – 00:10:16 ).
Pełnomocnik organu rentowego wnosił o oddalenie apelacji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja ubezpieczonego jest niezasadna, bowiem Sąd Okręgowy wydał trafne rozstrzygnięcie, które znajduje uzasadnienie w całokształcie okoliczności faktycznych sprawy oraz treści obowiązujących przepisów prawnych. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy są prawidłowe i wystarczające do rozpoznania apelacji, stąd też Sąd Apelacyjny przyjmuje je za własne.
Przedmiotem postępowania w sprawie była ocena uprawnień wnioskodawcy do emerytury pomostowej na podstawieart. 4 i 49 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych( Dz. U. z 2008 r. Nr 237, poz. 1656 z późn. zm.).
Na podstawie art. 4 ustawy prawo do emerytury pomostowej, z uwzględnieniem przepisów art. 5-12, przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki: (1) urodził się po dniu 31 grudnia 1948 r.; (2) ma okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat; (3) osiągnął wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn; (4) ma okres składkowy i nieskładkowy, ustalony na zasadach określonych w art. 5-9 i art. 11 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i co najmniej 25 lat dla mężczyzn; (5) przed dniem 1 stycznia 1999 r. wykonywał prace w szczególnych warunkach lub prace w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; (6) po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3; (7) nastąpiło z nim rozwiązanie stosunku pracy.
Z mocy art. 49 ustawy, prawo do emerytury pomostowej przysługuje również osobie, która: (1) po dniu 31 grudnia 2008 r. nie wykonywała pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3; (2) spełnia warunki określone w art. 4 pkt 1-5 i 7 i art. 5-12; (3) w dniu wejścia w życie ustawy miała wymagany w przepisach, o których mowa w pkt 2, okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3.
Warunkiem skutecznego ubiegania się o emeryturę pomostową w świetle wykładni językowej art. 4 ustawy, jest więc legitymowanie się określonym stażem pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze (w rozumieniuustawy o emeryturach pomostowychlub dotychczasowych przepisów) oraz kontynuowanie pracy szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniuart. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowychpo dniu 31 grudnia 2008 r. (czyli od dnia wejścia w życieustawy o emeryturach pomostowych). Osoby, które takiej pracy po wskazanej dacie nie wykonywały, a w rezultacie nie spełniają warunku określonego w art. 4 pkt 6 ustawy, mają możliwość uzyskania emerytury pomostowej w oparciu o art. 49 ustawy, który w miejsce warunku z art. 4 pkt 6 wprowadza wymaganie, aby zainteresowany spełniał w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 2009 r.) warunek posiadania co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniuart. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. II UK 159/13, opubl. LEX nr 1405231, a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2012 r. sygn. II UK 164/11, opubl. OSNP 2013/5-6/62, LEX nr 1289168; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. I UK 448/12, LEX nr 1396383).
W niniejszej sprawie nie było kwestionowane to, że wnioskodawca spełnił wszystkie warunki przyznania prawa do emerytury pomostowej określone wart. 4 pkt 1-5 i 7 ustawy o emeryturach pomostowych. Organ rentowy uznał wnioskodawcy za udokumentowany okres zatrudnienia w szczególnym charakterze w rozumieniuart. 3 ust. 3 ustawy o emeryturach pomostowychw wymiarze 1 roku i 1 dnia, przypadający w trakcie zatrudnienia wPrzedsiębiorstwie Produkcyjno – Handlowo – Usługowym (...)wW.w okresie od 15 kwietnia 1998 r. do 15 kwietnia 1999 r,. na stanowisku operatora podklejarki. Prace te zostały wymienione w wykazie prac o szczególnym charakterze, stanowiącym załącznik nr 2 doustawy o emeryturach pomostowych, pod poz. 13. Przedmiotem sporu było ustalenie, czy także po dniu 31 grudnia 2008 r. wnioskodawca wykonywał pracę o szczególnym charakterze, w rozumieniuart. 3 ust. 3 ustawy o emeryturach pomostowych. Sporne było, czy praca w SpecjalnymOśrodku Szkolno – (...)wG.od 1 stycznia 2014 r. do 27 czerwca 2014 r., była pracą o szczególnym charakterze, o jakiej mowa w załączniku Nr 2 doustawy o emeryturach pomostowych( punkt 8 załącznika ). Wnioskodawca w apelacji nie kwestionował już braku uprawnień do emerytury pomostowej na podstawieart. 49 ustawy o emeryturach pomostowych, w tym braku spełnienia przesłanki, o jakiej mowa w pkt 3 tego artykułu ( w dniu wejścia w życie ustawy nie miał wymaganych w przepisach, o których mowa w pkt 2, okresów pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ).
Jak wynika z ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji na podstawie zeznań wnioskodawcy oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz aktach organu rentowego, pracę na stanowisku kierowcy autobusuT. K.wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia 1 stycznia 2014 r. do końca zatrudnienia w SpecjalnymOśrodku Szkolno – (...)wG., to jest do dnia 27 czerwca 2014 r. W całym tym okresie skarżący woził wychowanków, pensjonariuszy i uczniów do szkoły i do miejsc, gdzie odbywały się z ich udziałem zajęcia warsztatowe, względnie inne zajęcia. Wykonywał na polecenie Starostwa dowozy prowiantu oraz warzyw. Zdarzało się, że zawoził pracowników na wycieczki, n.p. wB., doP..
Sąd Apelacyjny podziela w pełni ustalenia Sądu orzekającego, że sporny okres zatrudnienia skarżącego nie jest okresem pracy o szczególnym charakterze, o jakim mowa w załączniku Nr 2 ( pkt 8 ) doustawy o emeryturach pomostowych. Tylko praca kierowcy autobusu w transporcie publicznym może zostać zakwalifikowana do prac o szczególnym charakterze. Ma rację Sąd pierwszej instancji, że skoroustawa o emeryturach pomostowychnie zawiera definicji pojęcia „ transport publiczny ”, to należy szukać tej definicji w innych przepisach. Definicja taka mieści się wart. 4 pkt 14 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym( t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1440 ), zgodnie z którym publiczny transport zbiorowy to powszechnie dostępny regularny przewóz osób wykonywany w określonych odstępach czasu i po określnych liniach komunikacyjnych lub sieciach komunikacyjnych. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, chodzi tu o kierowców w transporcie komunikacji miejskiej oraz transporcie drogowym autobusów międzymiastowych i międzynarodowych, których zadaniem jest przewóz osób, ich bagażu, z zapewnieniem bezpieczeństwa przede wszystkim otoczeniu i pasażerom. Jeżeli krąg przewożonych osób jest ograniczony ( w przedmiotowej sprawie są to wychowankowie, pensjonariusze i uczniowie SpecjalnegoOśrodka Szkolno – (...)wG., względnie pracownicy Starostwa ), to nie jest to transport publiczny w rozumieniuustawy o emeryturach pomostowych. Takie ustalenia, które Sąd Apelacyjny w pełni podziela, sprawiają, że zasadnie uznał Sąd Okręgowy, iż w przypadkuT. K.nie ma zastosowania przepisart. 4 ustawy o emeryturach pomostowych. Wnioskodawca nie może nabyć prawa do świadczenia na podstawie tej regulacji prawnej, skoro po dniu 31 grudnia 2008 r. nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust 1 i 3 ustawy. Oceny tej nie zmienia fakt wystawienia przez pracodawcę w dniu 9 marca 2015 r. za sporny okres zaświadczenia, na okoliczność, żeT. K.w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 27 stycznia 2014 r, pracując w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy autobusowego, wykonywał prace z wykazu prac o szczególnym charakterze ( pkt 8 załącznika doustawy o emeryturach pomostowych), ani też fakt zgłoszenia do organu rentowego druku(...)z dnia 23 kwietnia 2015 r. na potwierdzenie wykonywania przez pracownika pracy w szczególnym charakterze. Dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze decydujące znaczenia ma rodzaj powierzonej mu pracy i rzeczywiście wykonywanych zadań. W sprawie bezsprzecznie ustalono, że praca wykonywana przezT. K.na stanowisku kierowcy autobusu po dniu 31 grudnia 2008 r. nie mieściła się w kategorii prac o szczególnym charakterze określonych wart. 3 ust. 3 ustawy o emeryturach pomostowych. Stwierdzić w tej sytuacji należy, że prawidłowo Sąd Okręgowy uznał, że wnioskodawca nie spełnił wszystkich określonych w art. 4 ustawy przesłanek przyznania prawa do emerytury pomostowej.
Nawet gdyby założyć, że praca skarżącego w spornym okresie należała do prac o szczególnym charakterze, to nie można przyjąć, że była ona wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Z zeznań ubezpieczonego wynika w sposób oczywisty, że poza dowożeniem ściśle określonej grupy osób, zajmował się w czasie godzin pracy dowożeniem prowiantu oraz warzyw. Ta praca nie może być z całą pewnością uznana za pracę w transporcie publicznym. Była ona zlecana i wykonywana wyłącznie na rzecz Starostwa i podległego muOśrodka Szkolno – (...).
Reasumując poczynione wyżej rozważania, należy stwierdzić, że przeprowadzona przez Sąd Okręgowy ocena wszystkich zgromadzonych dowodów dokonana została zgodnie z dyspozycjąart. 233 k.p.c., a zaprezentowane poglądy prawne zasługują na aprobatę. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego ocenić należało także jako całkowicie nieuzasadniony. Wnioskodawca nie spełnił przesłanek określonych tak w art. 4, jak iart. 49 ustawy o emeryturach pomostowych, skoro tak, to Sąd Okręgowy prawidłowo odmówił wnioskodawcy prawo do emerytury pomostowej.
W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny w Łodzi orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawieart. 385 k.p.c.