Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 6/16
Data wyroku: 2016-02-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Pieńkowski, Magdalena Dąbrowska, Artur Bobiński
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 278 § 1 k.k.

Sygn. akt II Ka 6/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 lutego 2016 r.
Sąd Okręgowy w OstrołęceII Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca: SSO Magdalena Dąbrowska /spr./
Sędziowie: SO Artur Bobiński
SO Michał Pieńkowski
Protokolant: Anna Nierubiec
przy udziale Prokuratora Prok. Okr.: Andrzeja Ołdakowskiego
po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 r. na rozprawie
sprawyM. P.
oskarżonego o czyn zart. 278 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. II K 1066/14

orzeka:

I
zaskarżony wyrok zmienia w punkcie 1 w ten sposób, że w ramach zarzucanego oskarżonemuM. P.czynu uznaje go za winnego tego, że w dniach od 21 do 23 grudnia 2013 roku w miejscowości(...)gminaM.dokonał wycięcia, a następnie zaboru w celu przywłaszczenia udziału 5/6 z 33 sztuk drzew: sosny, brzozy, olszy o łącznej wartości nie mniejszej niż 2.740,83 zł na szkodę:W. S.,A. A.,J. A.,M. D.,Z. G.,D. G.,M. G.iM. W.,

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonegoM. P.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 zł (w tym 300 zł opłaty) tytułem kosztów procesu za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 6/16

UZASADNIENIE
M. P.został oskarżony o to, że w dniach od 21/23 grudnia 2013 roku w miejscowości(...)gminaM.dokonał wycięcia, a następnie zaboru w celu przywłaszczenia 33 sztuk drzew: sosny, brzozy, olszy o łącznej wartości 3.289 zł na szkodę:W. S.,A. A.,J. A.,M. D.,Z. G.,D. G.,M. G.,M. W.iL. L., to jest o czyn zart. 278 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. wydanym w sprawie sygn. II K 1066/14 Sąd Rejonowy w Ostrołęce uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, iż przyjął, że wartość skradzionego mienia wyniosła około 3.289,00 zł i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.skazał go, zaś na podstawieart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 37 a k.k.wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł. Orzekając o kosztach procesu, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 1.136,31 zł, w tym opłatę w wysokości 300 zł.
Apelację od powyższego wyroku w całości na korzyść oskarżonego wniósł jego obrońca. Orzeczeniu temu zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść przez błędne ustalenie, że pokrzywdzeni wymienieni w akcie oskarżenia są wyłącznymi współwłaścicielamidziałki siedliskowej nr (...)z pominięciem kolejnego współwłaściciela jakim jestM. L., oraz, że oskarżony wycinając drzewa działał z zamiarem bezpośrednim czyli w celu przywłaszczenia cudzego mienia,

2
nieważność postępowania w części dotyczącej udziału własnościowego nieżyjącej teściowej oskarżonegoL. L.z braku skargi uprawnionego pokrzywdzonego,

3
rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu wysokiej grzywny w sytuacji, gdy część pokrzywdzonych w ogóle nie rościła żadnych pretensji do oskarżonego z tytułu wycięcia drzew.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi Rejonowemu w Ostrołęce, ewentualnie zaś o warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesiona apelacja jest częściowo zasadna.
Na samym wstępie stwierdzić należy, iż Sąd merytoryczny w toku procesu zgromadził taki materiał, który pozwolił na prawomocne zakończenie niniejszego postępowania. Sąd Okręgowy co do zasady, w kwestii odpowiedzialności karnej za zarzucony oskarżonemu czyn utrzymał zaskarżone orzeczenie – jednakże nie przychylił się do ustaleń faktycznych Sądumeritiwyznaczających krąg osób pokrzywdzonych. W tej części słuszność przyznać należy argumentacji wywiedzionej przez skarżącego obrońcę. W niniejszej sprawie rzeczywiście bowiem brakuje wniosku pokrzywdzonejL. L.o objęcie ściganiemM. P.za dokonanie zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu.
Zgodnie z brzmieniemart. 278 § 4 k.k.jeżeli kradzież popełniono na szkodę osoby najbliższej, ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego. Wyjaśnienie pojęcia „osoba najbliższa” zawiera z kolei przepisart. 115 § 11 k.k., zgodnie z którym osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu. Analizując relacje rodzinne między oskarżonymM. P., a pokrzywdzonymi w niniejszej sprawie wskazać należy, iż w rozumieniu powyższego przepisu osobą najbliższą pozostaje jedynie pokrzywdzonaL. L.. Jest ona bowiem matką żony oskarżonego, a zatem występuje między nimi stosunek powinowactwa w linii prostej pierwszego stopnia. Wskazane ustalenie determinuje zastosowanie w rzeczonej sprawieart. 12 k.p.k.oraz wszystkich wynikających z niego konsekwencji. Jak wynika z zeznań pokrzywdzonejL. L.złożonych w dniu 12 grudnia 2014 r. (k. 86), jednoznacznie wyraziła ona wolę, iż nie chce, aby karano jej zięcia i w związku z tym nie składa wniosku o ściganie. W zaistniałej sytuacji niedopuszczalne było więc prowadzenie postępowania w części dotyczącej tej pokrzywdzonej.
Zmieniając zaskarżony wyrok, oprócz wyeliminowania z opisu czynu pokrzywdzonejL. L.należało również obniżyć wartość szkody o udział przysługujący tej pokrzywdzonej w masie spadkowej. Podstawą poczynionych ustaleń było postanowienie Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 23 maja 2014 r., sygn. I Ns 58/14 o stwierdzeniu nabycia spadku poW. L.(k. 9). W związku z tym Sąd Okręgowy ustalił wartość szkody na kwotę nie mniejszą niż 2.740,83 zł, co odpowiada udziałowi 5/6 w całkowitej wartości szkody ustalonej w toku postępowania na kwotę nie mniejszą niż 3.289 zł.
W pozostałym zakresie kontrola instancyjna nie wykazała żadnych uchybień w sposobie procedowania Sądu I instancji. Sąd ten prawidłowo wyeliminował z kręgu osób pokrzywdzonychM. L.. Jak bowiem wynika z pisma uzyskanego zKPwR.,M. L.nie żyje od wielu lat i w dacie popełnienia czynu nie dysponował żadnym udziałem w prawie do władania nieruchomością, z której wycięto wymienione drzewa.
W dalszej kolejności nie budzą również zastrzeżeń Sądu Okręgowego ustalenia stanu faktycznego, poczynione przez Sądmeriti, a dotyczące okoliczności wycięcia, a następnie zaboru w celu przywłaszczenia 33 sztuk drzew. Sąd orzekający oparł się w tej części na prawidłowo ocenionych zeznaniach pokrzywdzonych oraz świadków, których w znacznym stopniu nie kwestionował także oskarżony. Wbrew twierdzeniom skarżącego z dowodów tych jednoznacznie wynika zamiar przywłaszczenia przez oskarżonego wyciętych drzew.M. P.po dokonaniu zarzucanego mu czynu, przewiózł drzewa na swoją działkę, pociął na mniejsze kawałki i przygotował do spalenia. To, że później chciał ich część oddać pokrzywdzonym nie wpływa na ocenę stanu świadomości i motywacji oskarżonego w chwili inkryminowanego działania.
Sąd Okręgowy nie podzielił również wywodów skarżącego odnośnie rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny. W zaskarżonym wyroku wszechstronnie rozważono zarówno okoliczności podmiotowe, jak i przedmiotowe występujące po stronie oskarżonego. Zauważyć należy, iż orzeczona kara uwzględnia sądowe złagodzenie ustawowego wymiaru przewidzianego wart. 278 § 1 k.k.Sąd Rejonowy bowiem na mocyart. 37a k.k.zamiast kary pozbawienia wolności wymierzyłM. P.15 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki na kwotę 20 zł. Jednocześnie Sąd orzekający w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należycie rozważył dyrektywy wymiaru kary wyrażone wart. 53 k.k.i co więcej, odniósł się do powodów nieuwzględnienia postulatów obrony o uznanie zarzucanego oskarżonemu czynu za wypadek mniejszej wagi i warunkowe umorzenie postępowania. Sąd Odwoławczy w pełni aprobuje powyższe stanowisko. Oskarżony w zuchwały sposób chciał skorzystać na niewyjaśnionej sytuacji prawnej nieruchomości. Dopuścił się powszechnego w społeczeństwie przestępstwa przeciwko mieniu. Orzeczona kara grzywny ma przekonać oskarżonego, jak i inne osoby o nieopłacalności tego rodzaju przestępstw.
Mając na uwadze całokształt powyższych rozważań Sąd II instancji na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.zmodyfikował opis czynu przypisanyM. P., w pozostałym zakresie utrzymując zaskarżony wyrok w mocy.
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 320 zł, w tym kwotę 300 zł tytułem opłaty.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.