Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V K 67/16
Data wyroku: 2016-04-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kupiec
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Wrocław, dnia 4 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia V Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kupiec
Protokolant:  Agnieszka Mazurkiewicz
po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016 roku na posiedzeniu sprawy
U. M.córkiM.iE.z domuP.
urodzonej w dniu (...)weW.
PESEL (...)
oskarżonej o to, że:
w dniu 30 października 2015 r. weW.nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym m-kiS. (...)onr rej. (...)jechała prawym pasem ruchuul. (...)od stronyul. (...)bez zachowania szczególnej ostrożności i na skrzyżowanie zulicą (...)wjechała w chwili gdy dla jej kierunku włączony był sygnał czerwony, skutkiem czego zderzyła się z jadącym drogą dla rowerów na jezdniulicy (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...), podczas gdy dla jego kierunku ruchu sygnalizator S-6 nadawał kolor zielony, kierującym roweremK. Ł., powodując u niego obrażenia ciała w postaci wieloodłamowego złamania przynasady i nasady bliższej oraz kłykcie bocznego i przyśrodkowego kości piszczelowej lewej, wieloodłamowego złamania przynasady i nasady bliższej oraz szyjki i kości strzałkowej lewej, co skutkowało naruszeniem czynności narządów jego ciała na okres powyżej 7 dni;
tj. o czyn zart. 177 § 1 kk;

* * *

I
na podstawieart. 66 § 1 kkiart. 67 § 1 kkpostępowanie karne wobec oskarżonejU. M.warunkowo umarza na okres 1 (jednego) roku próby;

II
na podstawieart. 67 § 3 kkorzeka wobec oskarżonejU. M.obowiązek częściowego naprawienia szkody, przez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoK. Ł.kwoty 2.000 (dwóch tysięcy) zł;

III
na podstawieart. 624 kpkiart. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych, w tym od opłaty, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy ustalił:
W dniu 30 października 2015 r. około godziny 18.00U. M.jechała samochodemS. (...)nr rej. (...)ulicą (...)od stronyulicy (...)w kierunkuulicy (...).
Na skrzyżowaniu zulicą (...)iulicą (...)nie zachowała należytej ostrożności, nie obserwowała prawidłowo przedpola jazdy i wjechała na skrzyżowanie, kiedy zapalony był już dla jej kierunku ruchu czerwony sygnał świetlny.
W tym czasie ścieżką dla rowerów wzdłużulicy (...)po jej północnej w kierunku CHM.stronie jechał roweremK. Ł., który zatrzymał się przed skrzyżowaniem zulicą (...), oczekując na włączenie się dla jego kierunku ruchu zielonego sygnału świetlnego. Kiedy to nastąpiło, ruszył i wjechał na przejazd dla rowerów, wyprzedzając pieszych.
PonieważU. M.nie zachowała należytej ostrożności i wjechała na skrzyżowanie przy zapalonym dla jej kierunku ruchu czerwonym sygnale świetlnym, dotarła do przejazdu dla rowerów gdyK. Ł.już jechał przez jezdnięulicy (...). Nie obserwując należycie przedpola jazdy nie zorientowała się w porę w sytuacji, po czym uderzyła samochodem w przednie koło roweruK. Ł.. W wyniku uderzeniaK. Ł.upadł i stracił przytomność.
Sytuację wypadkową wytworzyła oskarżonaU. M., jadąca samochodemS. (...)nr rej. (...), która nie zachowała należytej i szczególnej ostrożności i wjechała na skrzyżowanie w chwili, gdy dla jej kierunku ruchu włączony był sygnał czerwony, w wyniku czego zderzyła się z rowerzystą przejeżdżającym po przejeździe dla rowerów, który uderzył przednim kołem roweru w tylny prawy błotnik i drzwi samochodu, zaś kierujący roweremK. Ł.nie przyczynił się do przedmiotowego wypadku.
(dowód: opinie biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowychZ. R.k. 24 – 30, k. 40 – 42;
protokół oględzin samochoduS. (...)k. 4 – 5;
protokół oględzin roweru k. 6 – 7;
protokół oględzin miejsca wypadku k. 8 – 10;
zapis monitoringu płyta CD k. 14;
zeznaniaA. R.k. 1 zbioru C;
zeznaniaK. Ł.k. 3 zbioru C;
wyjaśnieniaU. M.k. 37;
częściowo zeznaniaA. M.k. 7 zbioru C)
U. M.w czasie prowadzenia samochodu była trzeźwa. RównieżK. Ł.w czasie prowadzenia roweru był trzeźwy.
(dowód: protokoły badania alkomatem k. 2, k. 3)
Na skutek wypadku drogowegoK. Ł.doznał obrażeń ciała w postaci wieloodłamowego złamania przynasady i nasady bliższej oraz kłykcia bocznego i przyśrodkowego kości piszczelowej lewej oraz wieloodłamowego złamania przynasady i nasady bliższej oraz szyjki i głowy kości strzałkowej lewej, które są inne niż opisane wart. 156 § 1 kk, ale naruszały czynności narządów jego ciała na okres powyżej 7 dni.
(dowód: opinia sądowo lekarską k. 19 – 20;
karta informacyjna z leczenia szpitalnego k. 22)
U. M.,urodzona w dniu (...), jest mężatką, ma czworo dorosłych dzieci. Ma wykształcenie wyższe, pracuje jako nauczyciel w szkole podstawowej, zarabiając 2.600 zł netto miesięcznie. Jej mąż zarabia około 6.000 zł brutto miesięcznie.U. M.nie była nigdy karana sądownie.
(dowód: wyjaśnieniaU. M.k. 36;
wywiad środowiskowy k. 44;
informacja o niekaralności k. 45 i k. 13 akt V K 67/16)
W toku postępowania przygotowawczego oskarżonaU. M.przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i odmówiła składania wyjaśnień, wnosząc o warunkowe umorzenie postępowania (k. 37).
Sąd Rejonowy zważył:
Sprawstwo i wina oskarżonejU. M.są oczywiste, natomiast okoliczności sprawy oraz dotyczące osoby oskarżonej przemawiały za warunkowym umorzeniem postępowania.
Ustalając okoliczności faktycznie w sprawie Sąd oparł się na zeznaniach pokrzywdzonegoK. Ł.(k. 3 zbioru C akt), uznając je za wiarygodne. Przede wszystkim zeznania te były zgodne z zabezpieczonym zapisem monitoringu miejskiego, a także ze stwierdzonymi uszkodzeniami obu pojazdów uczestniczących w kolizji. Ponadto były logiczne i szczere. W szczególności świadek wskazywał, które okoliczności pamięta, a których nie jest w stanie sobie przypomnieć lub ich nie zaobserwował, logicznie opisywał ciąg wydarzeń, który doprowadził do kolizji.
Z zeznańK. Ł.wynikało, że jechał rowerem po ścieżce rowerowej wzdłużulicy (...)po jej północnej stronie w kierunku CHM.. W tym celu musiał przekroczyć jezdnięulicy (...). Zgodnie z zeznaniami pokrzywdzonego, zatrzymał się przed przejazdem dla rowerów, gdy dla jego kierunku ruchu włączony był czerwony sygnał świetlny, a następnie po zapaleniu się sygnału zielonego ruszył do przodu, ale po przejechaniu około 3 – 4 metrów zobaczył, że z lewej strony nadjeżdża samochód, który uderzył go w przednie koło roweru. W wyniku tego uderzenia upadł, po czym stracił przytomność.
Zeznania pokrzywdzonego pozostawały w zgodzie z zeznaniami pieszejA. R.(k. 1 zbioru C akt), która widziała przebieg zdarzenia, a przy tym jest świadkiem obiektywnym, nie zainteresowanym wynikiem postępowania. Opisała ona zajście w sposób zborny, logiczny i konsekwentny. Z jej relacji wynikało, że stała przed przejściem dla pieszych przezulicę (...)na skrzyżowaniu zulicą (...), ponieważ dla jej kierunku ruchu włączony był czerwony sygnał świetlny. Następnie po włączeniu się światła zielonego, zaczęła przechodzić przez jezdnię na drugą stronę. W tym czasie wyprzedził ją jadący w tym samym kierunku rowerzysta, który poruszał się drogą dla rowerów. Jak wynikało z zeznańA. R., zauważyła ona, że gdy rowerzysta znajdował się na środku pierwszego pasa ruchu, został potrącony przez samochód osobowyS. (...). Jej zeznania jednoznacznie obrazują, że zanim rowerzysta wjechał na przejazd dla rowerów, stał oczekując wraz z innymi osobami na włączenie się sygnału zielonego.
W tym zakresie Sąd oparł się na opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowychZ. R.(k. 24 – 30, k. 40 – 42), którą uznał za w pełni wiarygodną. Opinia była logiczna, szczegółowo uzasadniona. Biegły przeanalizował nie tylko osobowy materiał dowodowy, ale również uszkodzenia obu pojazdów i zapis monitoringu z przebiegu zdarzenia, co pozwalało na wyprowadzenie jednoznacznych i kategorycznych wniosków co do przyczyn kolizji drogowej.
Z opinii tej wynika jednoznacznie, że pokrzywdzony rowerzystaK. Ł.wjechał na wyznaczony do tego przejazd dla rowerów przezulicę (...), gdy dla jego kierunku ruchu wyświetlany był zielony sygnał, a w tym czasie dla pojazdów jadących od stronyulicy (...)w kierunkuulicy (...)włączony był już sygnał czerwony, jak również że kierująca samochodemS.L. M.wjechała na skrzyżowanie gdy włączony był dla jej kierunku ruchu czerwony sygnał świetlny.
W konsekwencji biegły stwierdził prawidłowo, że sytuację wypadkową wytworzyła oskarżonaU. M., jadąca samochodemS. (...)nr rej. (...), która nie zachowała należytej i szczególnej ostrożności i wjechała na skrzyżowanie w chwili, gdy dla jej kierunku ruchu włączony był sygnał czerwony, w wyniku czego zderzyła się z rowerzystą przejeżdżającym po przejeździe dla rowerów, zaś kierujący roweremK. Ł.nie przyczynił się do przedmiotowego wypadku.
W tym zakresie Sąd dokonał ustaleń także w oparciu o zapis monitoringu miejskiego (płyta CD k. 14). Na zapisie tym widać wyraźnie, że oskarżona przejechała przez jezdnięulicy (...)tuż przed ruszającymi już samochodami i że ruszyła gdy dla jej kierunku ruchu zapalił się czerwony sygnał świetlny. Wjechała na prawy pas jezdniulicy (...), gdy ze strony przeciwnej już kilka sekund szli po niej piesi, a bardzo krótki odcinek drogi nie pozwolił rowerzyście na zahamowanie przed samochodem, jak również wynika z niego, ze rowerzysta wjechał na przejazd dla rowerów przy zapalonym dla jego kierunku ruchu zielonym sygnale świetlnym.
W konsekwencji Sąd dał wiarę również wyjaśnieniom oskarżonejU. M., która po przedstawieniu jej zarzutów w całości przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu (k. 37) i chociaż nie chciała składać dalszych wyjaśnień, to nie kwestionowała żadnego z elementów opisu przestępstwa będącego przedmiotem zarzutu.
Opinia ta korespondowała z protokołem oględzin samochoduS. (...)(k. 4 – 5), w którym stwierdzono uszkodzenie prawego tylnego błotnika i prawych tylnych drzwi i protokołem oględzin roweru (k. 6 – 7), w którym stwierdzono uszkodzenie przedniego koła. Oba pojazdy były sprawne, więc ich stan techniczny pozostawał bez wpływu na przyczyny i przebieg kolizji. Mniejsze znaczenie miał protokół oględzin miejsca wypadku drogowego (k. 8 – 10), bo nie ustalono w nim śladów kolizji, a jedynie schemat skrzyżowania i miejsce wypadku.
Sąd jedynie częściowo mógł natomiast dać wiarę zeznaniomA. M.(k. 7 zbioru C akt). Wynikało to po pierwsze z tego, że była ona pasażerem samochoduS. (...)i nie obserwowała dokładnie, co dziejeS.jezdni i w jej okolicy. Po wtóre jest ona córką oskarżonej i na jej ocenę sytuacji niewątpliwie wpływać musiał emocjonalny związek z matką, zaburzający racjonalność osądu. Z tych powodów można było dać jej wiarę, że jej matka kierowała samochodemS. (...)ulicą (...), że przejeżdżała przez skrzyżowanie zulicą (...), zmierzając wulicę (...)i że do wypadku doszło na wysokości przejazdu dla rowerów po drugiej stronie skrzyżowania. Nie można była natomiast dać wiary temu, abyU. M.zatrzymała samochód po wjechaniu na skrzyżowanie, ponieważ po środku skrzyżowania zatrzymał się inny pojazd, gdyż przeczy temu zapis monitoringu. Nie można też dać wiaryA. M., że jej matka wjechała na skrzyżowanie przy zapalonym zielonym sygnale świetlnym dla jej kierunku ruchu. Nie mogła by bowiem wówczas dotrzeć do przejazdu dla rowerów przezulicę (...)już po tym, jak dla kierunku ruchu rowerzysty zapalił się sygnał zielony. Nadto zeznaniom świadka w tym zakresie również przeczy zapis monitoringu.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe wskazywało, że oskarżona działała nieumyślnie. Wjechała na skrzyżowanie przy zapalonym dla jej kierunku jazdy czerwonym sygnale świetlnym, co było wynikiem braku zachowania należytej ostrożności. Oskarżona jechała w ciągu samochodów, ruszając ze skrzyżowania, zakładając że jeszcze zdąży przejechać. Jej decyzja była nieprawidłowa i skutkuje przypisaniem jej winy za spowodowanie wypadku. Tak samo następnie oskarżona nie obserwowała należycie przedpola jazdy, nie zachowała należytej ostrożności, stąd doprowadziła do kolizji z prawidłowo jadącym rowerzystą.
To, jakie skutki powyższy wypadek drogowy miał dla zdrowia pokrzywdzonegoK. Ł.wynikało z opinii biegłego lekarza sądowegoW. F.(k. 19 – 20). Opinia została wydana w oparciu o kartę informacyjną z leczenia szpitalnegoKliniki (...)weW.przyul. (...)(k. 22). Wynikało z niej, że na skutek wypadku drogowegoK. Ł.doznał obrażeń ciała w postaci wieloodłamowego złamania przynasady i nasady bliższej oraz kłykcia bocznego i przyśrodkowego kości piszczelowej lewej oraz wieloodłamowego złamania przynasady i nasady bliższej oraz szyjki i głowy kości strzałkowej lewej, które są inne niż opisane wart. 156 § 1 kk, ale naruszały czynności narządów jego ciała na okres powyżej 7 dni. Należy podkreślić, że sformułowanie „powyżej 7 dni” obejmuje również okresy znacznie dłuższe, w tym wielomiesięczne, o ile uraz nie kwalifikuje się jako tzw. ciężki uszczerbek na zdrowiu w rozumieniuart. 156 § 1 kk.
Przepisart. 156 § 1 kkobejmuje spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci: pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia, jak również innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała. Jak przyjmuje się w literaturze przepisart. 156 § 1 pkt 1 kkdotyczy pełnej, w znaczeniu funkcji życiowych odpowiednich organów, utraty wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia. Częściowa utrata funkcji tych organów może być kwalifikowana jako „inne ciężkie kalectwo” w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 kk(por. A. Zoll, Kodeks karny, Komentarz, Zakamycze 1999 r., str. 280). Określenie inne kalectwo obejmuje zatem trwały, istotny uraz jednego z podstawowych układów funkcjonalnych ludzkiego organizmu.
Podlegające długotrwałemu leczeniu urazy związane ze złamaniami kości kończyn są z pewnością bolesne, uciążliwe, utrudniające funkcjonowanie, jednak nie jest to jednak uraz tak ciężki, jak utrata funkcji narządów wprost wskazanych wart. 156 § 1 pkt 1 kk.
Sąd podkreśla, że w toku postępowania pokrzywdzony nie złożył żadnej nowej dokumentacji medycznej, a na posiedzeniu nie zakwestionował opisu zarzucanego oskarżonej czynu, ani przyjętej kwalifikacji prawnej.
W konsekwencji Sąd ustalił, że oskarżonaU. M.jest winna tego, że w dniu 30 października 2015 r. weW.nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym m-kiS. (...)onr rej. (...)jechała prawym pasem ruchuul. (...)od stronyul. (...)bez zachowania szczególnej ostrożności i na skrzyżowanie zulicą (...)wjechała w chwili gdy dla jej kierunku włączony był sygnał czerwony, skutkiem czego zderzyła się z jadącym drogą dla rowerów na jezdniulicy (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...), podczas gdy dla jego kierunku ruchu sygnalizator S-6 nadawał kolor zielony, kierującym roweremK. Ł., powodując u niego obrażenia ciała w postaci wieloodłamowego złamania przynasady i nasady bliższej oraz kłykcie bocznego i przyśrodkowego kości piszczelowej lewej, wieloodłamowego złamania przynasady i nasady bliższej oraz szyjki i kości strzałkowej lewej, co skutkowało naruszeniem czynności narządów jego ciała na okres powyżej 7 dni, co wypełniało znamiona czynu zart. 177 § 1 kk.
Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy i osobę oskarżonej, Sąd uwzględnił wniosek jej obrońcy i postępowanie karne przeciwko oskarżonej warunkowo umorzył na okres 1 roku próby. Spełnione zostały warunki formalne do takiego rozstrzygnięcia, ponieważ okoliczności sprawy są oczywiste, czyn zart. 177 § 1 kkjest zagrożony karą nie przekraczającą 3 lat pozbawienia wolności, a oskarżona nie była nigdy wcześniej karana sądownie.
Wymogiem dla warunkowego umorzenia postępowania jest to, aby wina oskarżonego i społeczna szkodliwość czynu nie były znaczne (co nie oznacza, że mają być nieznaczne). W przypadku wypadków drogowych wina oskarżonego może być uznana za znaczną, gdy celowo, rażąco narusza on podstawowe przepisy ruchu drogowego, ewidentnie je lekceważąc. Podobnie dla społecznej szkodliwości czynu skutki wypadku są jedynie jednym z wyznaczników jej oceny. Te bowiem w przypadku wypadków drogowych zazwyczaj są poważne, zwłaszcza jeżeli pokrzywdzony porusza się na rowerze, co najczęściej skutkuje poważnymi urazami kończyn dolnych na skutek ich podniesienia względem podłoża i unieruchomienia ramą w momencie kolizji z karoserią samochodu. Inaczej sprawa byłaby kwalifikowana wyłącznie jako dotycząca wykroczenia z art. 87 kw. Oskarżona ma 60 lat. Nie była nigdy karana sądownie. Pracuje jako nauczyciel. Nic nie wskazuje, aby naruszała porządek prawny, a popełnione przez nią przestępstwo jawi się jako incydentalne. Jeżeli zatem spowodowała nieumyślnie u pokrzywdzonego obrażenia ciała, które niewątpliwie są dla niego bolesne, uciążliwe, utrudniające życie, to samo to jeszcze nie stanowi okoliczności uniemożliwiającej skorzystanie przez oskarżoną z warunkowego umorzenia postępowania.
Natomiast z mocyart. 67 § 3 kkSąd zobowiązał oskarżoną do częściowego naprawienia szkody, poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 2.000 zł. Pokrzywdzony powinien uzyskać stosowne odszkodowanie za doznany uszczerbek na zdrowiu od właściwego ubezpieczyciela, natomiast właściwe jest aby i oskarżona sama przyczyniła się przynajmniej do częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Kwota ta została wynegocjowana przez strony i uznana przez nie za właściwą. Nie przeczy to możliwości dochodzenia przez pokrzywdzonego dalszych roszczeń.
Sąd zwolnił oskarżoną od ponoszenia kosztów postępowania, ponieważ doprowadziłoby to de facto do obciążenia nimi jej rodziny, która winy za spowodowanie wypadku nie ponosi. Nadto właściwsze jest, aby oskarżona niezwłocznie wykonała orzeczony wobec niej obowiązek naprawienia szkody.

ZARZĄDZENIE

1
odnotować uzasadnienie;

2
odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć zgodnie z wnioskiem;

3
kal. 14 dni.

Ww 21 kwietnia 2016 r.