Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
VI Wydział Pracy
Sygnatura akt: VI P 12/16
Data wyroku: 2016-05-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anita Niemyjska-Wakieć, Agnieszka Pruska, Elżbieta Piekoś-Doroszewska
Słowa kluczowe: Wypowiedzenie Umowy O Pracę
Podstawa prawna: art. 50 § 3 kp, art. 45 kp a contrario

Sygn. akt VI P 12/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 maja 2016 r.
Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSR Anita Niemyjska-Wakieć

Ławnicy:

Agnieszka Pruska, Elżbieta Piekoś-Doroszewska

Protokolant:

Protokolant sądowy Monika Kłosek

po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2016 r. w Gdańsku na rozprawie
sprawyP. A.
przeciwko(...) SAz siedzibą wK.
o przywrócenie do pracy

I
oddala powództwo

II
zasądza od powodaP. A.na rzecz pozwanej kwotę 180zł (sto osiemdziesiąt złotych ) tytułem kosztów zastępstwa procesowego;

Sygn. akt VI P 12/16

UZASADNIENIE
PowódP. A.wniósł pozew o przywrócenie do pracy w(...) S.A., podnosząc, iż pozwany rozwiązał umowę o pracę bez racjonalnych powodów.
Pozwany(...) S.A.wK.wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, podnosząc, iż wypowiedzenie jest zgodne z przepisami prawa, spełnia wszystkie przewidziane prawem wymogi.

Sąd ustalił, co następuje:
PowódP. A.zawarł z pozwanym(...) S.A.wK.umowę o pracę na czas określony od dnia 24 listopada 2015r. do dnia 31 grudnia 2016r. z możliwością wcześniejszego rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem, w wymiarze pełnego etatu na stanowisku magazyniera, z wynagrodzeniem 2220 zł brutto miesięcznie.

(dowód: umowa k. 3-4)

W dniu 29 grudnia 2015r. powód otrzymał oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia, który jak wskazano w oświadczeniu, upłynie 16 stycznia 2016r.

(dowód: wypowiedzenie umowy k. 5)

Powodem tej decyzji był udział powoda w szarpaninie z pracownikiem tymczasowym. Pozwany rozwiązał stosunek pracy z powodem i zwrócił się do agencji pracy tymczasowej o niekierowanie do niego do pracy drugiego uczestnika zajścia.
Wypowiedzenie zawierało pouczenie o sposobie odwołania się do sądu, zostało wręczone powodowi osobiście w miejscu pracy, w dniu jej wykonywania.
Powód nie był na urlopie wypoczynkowym ani na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby w dniu złożenia wypowiedzenia.

(okoliczność bezsporna, nadto akta osobowe powoda)

Powód otrzymywał średnie wynagrodzenie liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy w wysokości 2.636,49 zł brutto.

(dowód: zaświadczenie k. 52)

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Ustalając okoliczności faktyczne sąd oparł się, w zakresie ustalenia przebiegu zatrudnienia powoda, na przedłożonych dokumentach, w szczególności aktach osobowych powoda, albowiem ich prawdziwości ani autentyczności żadna ze stron nie kwestionowała.
Sąd pominął zeznania powoda, albowiem mimo prawidłowego wezwania i pouczenia w trybieart. 210 § 2 1 k.p.c., powód nie stawił się na rozprawę i nie usprawiedliwił nieobecności.
Wobec powyższego oraz wobec roszczenia zgłoszonego przez powoda i niezmodyfikowanego do zamknięcia rozprawy (o przywrócenie do pracy) sąd oddalił wnioski dowodowe strony pozwanej o przesłuchanie świadków, albowiem wobec zgłoszonego przez powoda roszczenia o przywrócenie do pracy, przesłuchanie tych świadków byłoby zbędne.
Przechodząc do materialno prawnej podstawy rozstrzygnięcia Sąd stwierdził co następuje:
Nie ulega wątpliwości że umowa powoda była umową na czas określony. Była to umowa zawarta na okres –około roku. Zawarcie takiej umowy jest dozwolone prawem, a długość okresu zatrudnienia nie wskazuje, iż by stanowiło to próbę obejścia przepisów o zawieraniu umó na czas nieokreślony. Umowy takiej długości nie są kwestionowane przez SN, ustawodawca przewiduje rozróżnienie w umowach pod względem czasu jej trwania, co oznacza, iż dopuszcza możliwości legalnego zatrudniania na czas określony, a okres roku jest okresem typowym dla umów na czas określony i zrozumiałym w sytuacji, gdy jest zatrudniany pracownik nowy, którego predyspozycji i umiejętności pracodawca jeszcze nie zna.
W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie zart. 50 § 3 k.p., jeżeliwypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określonylub na czas wykonania określonej pracynastąpiło z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu tych umów, pracownikowi przysługujewyłącznie odszkodowanie. Oznacza to, iż sąd nie ma obowiązku badania zasadności przyczyny rozwiązania takiej umowy.
Wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony nie stwarza po stronie pracownika roszczenia o uznanie tego wypowiedzenia za nieuzasadnione (por. wyrok SN z 4 marca 1999 r., l PKN 607/98, OSNAPiUS 2000 Nr 8, poz. 308; wyrok z 8 grudnia 2005 r., l PK 103/05, OSNP 2006 Nr 21-22, poz. 321).
Zwrócić należy uwagę na słuszny pogląd SN wyrażony w wyroku z dnia 30 września 2009r, II PK 8/09, LEX nr 559938, iż wola stron (wynikająca z zasady swobody umów oraz autonomii praw prywatnych) powinna być uwzględniana w pierwszym rzędzie i należycie respektowana przez sąd pracy. Godząc się na możliwość rozwiązania za wypowiedzeniem umowy terminowej dłuższej niż sześć miesięcy strony uznają, że będzie to dopuszczalne w razie zaistnienia okoliczności uznanych przez każdą z nich za wymagające takiego wypowiedzenia.
W tym miejscu warto zwrócić uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 grudnia 2008 r. , P 48/07, OTK-A 2008/10/173, Dz.U.2008/219/1409, iżart. 30 § 4 k.p.w zakresie, w jakim pomija obowiązek wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas określony, nie jest niezgodny zart. 2 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zas art.art. 50 § 3 k.p.w zakresie, w jakim pomija prawo pracownika do odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony, nie jest niezgodny zart. 2 oraz art. 32 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny przypomniał, że dopuszczalne jest - w płaszczyźnieart. 32 Konstytucji- istnienie różnic w treści poszczególnych typów umowy o pracę, które wynikają wprost ze społecznej funkcji tych umów i ich ekonomicznej treści. Możność wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony, jest dopuszczalna wyłącznie w wypadkach wyraźnie w ustawie określonych, jako odstępstwo od ogólnego zakazu wypowiadania tego rodzaju umów i od reguły, zgodnie z którą umowa taka winna trwać do końca okresu w niej wskazanego. Stabilizacja stosunku pracy na czas określony może jednak zostać ograniczona przez strony w razie zaistnienia okoliczności, które mogą powstać po zawarciu umowy, a których ze względu na założony okres obowiązywania umowy strony nie mogły przy zawieraniu kontraktu przewidzieć, bądź też które, z uwagi na znaczną ich doniosłość dla dalszego utrzymywania stosunku pracy. Podstawę wypowiedzenia umowy na czas określony stanowiart. 33 k.p.o treści: "Przy zawieraniu umowy o pracę na czas określony, dłuższy niż 6 miesięcy, strony mogą przewidzieć dopuszczalność wcześniejszego rozwiązania tej umowy za dwutygodniowym wypowiedzeniem". Taka możliwość wymaga odpowiedniego sformułowania w umowie, na które muszą zgodzić się obie strony umowy. Dopuszczenie możliwości wypowiedzenia nie stanowi, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, naruszenia praw stron wynikających z umowy ani nie jest, z istoty swej, przejawem dyskryminacji.
Z cytowanego wyżej przepisuart. 50 § 3k.p. wynika, iż po pierwsze, pracownikowi zatrudnionemu na czas określony przysługuje określone w tym przepisie roszczenietylko w przypadku niezgodności z przepisamiwypowiedzenia (tj naruszenia warunków formalnych),nie zaś w przypadku niezasadnościroszczenia; po drugiejedynym roszczeniemprzewidzianym przez przepisart. 50 § 3 k.p.,jest odszkodowanie.
W tym miejscu należy zauważyć, iż powód nie domagał się odszkodowania, a przywrócenia do pracy – roszczenia, które pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę, z którym rozwiązano umowę za okresem wypowiedzenia, nie przysługuje z mocy przepisów prawa.
Ustawodawca przewidział możliwość żądania przywrócenia do pracy pracownika zatrudnionego na czas określony jedynie w przypadku rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia, i to pod pewnymi warunkami.
Ta sytuacja jednakże w przypadku powoda nie zachodziła – otrzymał rozwiązanie stosunku pracy za okresem wypowiedzenia.
Stwierdzić należy, iż wypowiedzenie doręczone powodowi nie narusza żadnych wymogów formalnych wypowiedzenia – jest sporządzone na piśmie, nie musiało zawierać przyczyny, zawierało właściwe pouczenie, nie zostało dokonane w warunkachart. 39 czy 41 k.p.
Żądanie powoda nie mogło być uwzględnione również i z tego względu, iż powód domagał się roszczenia nie przewidzianego przez przepisy prawa w tym przypadku.
Sąd nie miał możliwości zmodyfikowania roszczenia powoda z urzędu. Taką możliwość przewiduje jedynieart. 45 k.p., ten zaś dotyczy tylko pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, zatem powoda nie obejmuje.
Podobnie podstawą przejścia na odszkodowanie nie może byćart. 4771k.p.c., zgodnie z którym jeżeli pracownik dokonał wyboru jednego z przysługujących mu alternatywnie roszczeń, a zgłoszone roszczenie okaże się nieuzasadnione, sąd może z urzędu uwzględnić inne roszczenie alternatywne.
Jak bowiem wynika z analizyart. 50 § 3 k.p., powodowi nie przysługiwało żadne roszczenie alternatywne a wyłącznie odszkodowanie, zatem ten przepis też nie znajdzie zastosowania w te sprawie.
Powód jednakże o odszkodowanie nie wnosił.
Sąd zatem stwierdzając, iż powód domagał się roszczenia nieprzewidzianego prawem w okolicznościach ustalonego stanu faktycznego, powództwo musiał oddalić.
Z tego też względu sąd oddalił wniosek o przesłuchanie świadków zdarzenia będące podstawą wypowiedzenia – mogłoby to mieć tylko znaczenie w sytuacji procesowej, w której powód domagałby się przewidzianego wart.50§ 3 k.p.odszkodowania – wtedy sąd, zgodnie z cytowanym wyrokiem TK, mogły oceniać, czy wypowiedzenie to nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W sytuacji jednak, gdy powód nie domagał się odszkodowania, nie stawił się na rozprawę bez usprawiedliwienia, i nie zmienił roszczenia na odszkodowanie, było to bez znaczenia, bowiem tak czy inaczej sąd nie mógłby przywrócić powoda do pracy, takie roszczenie mu bowiem nie przysługuje, a sąd nie mógłby zmienić tego roszczenia na odszkodowanie z urzędu.
Biorąc pod uwagę powyższe, sąd orzekł jak w punkcie I wyroku.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.obciążając nimi stronę pozwaną stosownie do wyniku sporu.
Wysokość kosztów zastępstwa procesowego pozwanej ustalono na kwotę 180 zł na podstawie§ 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
.