Sąd Rejonowy w Szczytnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 983/15
Data wyroku: 2016-02-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jan Steraniec
Teza: skazanie z art. 86 §1 kw

Sygn. akt. II W 983/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 lutego 2016 r.
Sąd Rejonowy w Szczytnie w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSR Jan Steraniec
Protokolant: sekr. sąd. Anna Werner
bez udziału oskarżyciela publicznego
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 13 stycznia i 24 lutego 2016 r.
sprawy przeciwko:
D. K. (1)
synowiL.iS.z domuK.,urodz. (...)wW.

    obwinionemu o to, że:w dniu 05 lipca 2015 roku około godziny 18.30 na trasieD.–D.na(...)i(...)gm.S., woj.(...), kierując samochodem markiV.onr rej. (...), podczas manewru wyprzedzania samochodu markiF.onr rej. (...)kierowanym przezD. K. (2), która w tym czasie przewoziła pasażerów tj.E. P., nieletnichT. K.,O. K.,D. P., spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że podczas wyprzedania samochodu markiF.nie zachował bezpiecznej odległości od wyprzedanego pojazdu, w wyniku czego doprowadził do bocznego zderzenia obu pojazdów,

tj. za wykroczenie z art. 86 § 1 kw

I
obwinionegoD. K. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i za to z mocy art. 86 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w kwocie 200,00 zł. (dwustu złotych),

II
na podstawieart. 118 § 1 i 3 kpwobciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100,00 zł. (stu złotych) oraz innymi należnościami poniesionymi w sprawie i opłatą w kwocie 30,00 (trzydziestu złotych).

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy ustalił, co następuje:
W dniu 5 lipca 2015 r. około godziny 18.30D. K. (2)kierowała samochodem osobowym markiF. (...)onr rej. (...)i poruszała się drogą krajową z kierunku miejscowościD.w kierunku doS.. W samochodzie kierowanym przezD. K. (2)znajdowali się pasażerowie; na przednim siedzeniuE. P., a na tylnej kanapie siedzieli nieletniT. K.,O. K.iD. P.. Poruszała się z prędkością około 60 km/h.
Na(...)i(...). tej drogi, przed miejscowościąD.jadący w tym samym kierunku obwinionyD. K. (1)kierowanym przez siebie samochodem osobowym markiV.onr rej. (...)przystąpił i wykonał manewr wyprzedzenia samochodu kierowanego przezD. K. (2). ObwinionyD. K. (1)manewr ten wykonał z naruszeniem zasad szczególnej ostrożności, albowiem nie zachował bezpiecznego odstępu od pojazdu wyprzedzanego i dlatego doszło do bocznego zderzenia obu pojazdów, co było bezpośrednią przyczyną zaistniałego zdarzenia drogowego.
Po bocznym zderzeniu, oba pojazdy zatrzymały się i na miejsce kolizji, po uprzednim telefonicznym wezwaniu, przyjechał patrol policji.
Dowód:zeznania świadków;D. K. (2)z k. 42v-43,E. P.z k. 43i 13,I. M.z k. 43 i 7, notatka urzędowa z k. 1, protokoły oględzin samochodów z k. 2 i 3, zdjęcia pokolizyjne samochodówF.iV.w ilości 6 sztuk wykonane przez obwinionegoD. K. (1)w kopercie na k. 4, pisemna opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego na k. 48-55.
ObwinionyD. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. W składanych wyjaśnieniach podniósł, że manewr wyprzedzania wykonał prawidło, a do zderzenia pojazdów w trakcie wyprzedzania doszło na skutek tego, że kierująca samochodemF.zmieniła tor jazdy – vide wyjaśnienia z k. 56 i 62v.
W świetle oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i jednoznacznych, niewątpliwych wniosków, jakie należało wywieść z jego analizy, należy stwierdzić, iż wyjaśnienia obwinionego nie zasługują na wiarę, co stwierdzenia, że kierując samochodemV.nie spowodował zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, gdyż manewr wyprzedzania wykonał prawidłowo.
Należy podnieść, że świadkowie,D. K. (2)iE. P.jadące samochodemF. (...)zgodnie i kategorycznie wypowiedziały się co do prawidłowości poruszania się samochodu, którym jechały, zaznaczając jednocześnie, że w trakcie wykonywania manewru wyprzedzania podjętego przez obwinionegoD. K. (1), pojazd wyprzedzany absolutnie nie zmienił toru jazdy, a tym bardziej nie przekroczył osi jezdni. Dodatkowo świadekI. M.– funkcjonariuszka policji obsługująca to zdarzenie drogowe, przyznała, że wraz drugim policjantem, początkowo uznali, że toD. K. (2)kierująca samochodemF.jest sprawcą kolizji, lecz po przyjrzeniu się uszkodzeniom obu pojazdów i po telefonicznej konsultacji ze swoim przełożonym zmienili zdanie, wskazując, iż toD. K. (1)kierujący samochodemV.doprowadził do kolizji obu pojazdów. Należy podzielić zapatrywanie, iż przy bocznym zderzeniu pojazdów tj. wyprzedzanego i wyprzedzającego, na podstawie oświadczeń kierujących niezmiernie trudnym pozostaje ustalenie, który samochód przekroczył oś jezdni i tym samym nie zachował bezpiecznego odstępu. W tej sprawie, przesądzający pozostaje rodzaj uszkodzeń pojazdów, a w ślad za tym analiza i wnioski wywiedzione przez powołanego w sprawie biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego, który w oparciu o całokształt materiału dowodowego doszedł do jednoznacznego przekonania, co do prawidłowości poruszania się obu pojazdów.
Otóż, biegły ten poddając szczegółowej analizie materiał dowodowy, we wnioskach końcowych podkreślił, że brak jest przesłanek, aby wnioskować, iż taktyka i technika jazdyD. K. (2)była nieprawidłowa. Dodając, że swoim zachowaniemD. K. (2)nie naruszyła zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W przeciwieństwie do tego stwierdzenia, biegły podniósł, że toD. K. (1)kierując samochodemV., którym podjął manewr wyprzedzania powinien dochować szczególnej ostrożności, której w tym przypadku sprzeniewierzył się poprzez niezachowanie bezpiecznej odległości od pojazdu wyprzedzanego, wskutek czego doszło do bocznego zderzenia obu samochodów, co było bezpośrednią przyczyną kolizji drogowej. Swoje stanowisko, biegły merytorycznie i logicznie uzasadnił wykazując, iż wynika ono z pokolizyjnego rodzaju uszkodzeń pojazdów oraz z tego, że we wskazanym czasie i na odcinku przemieszczenia się niemożliwe było wykonanie zmiany kierunku ruchu pojazdu przez kierującą samochodemF.. W ocenie sądu, opinia biegłego jest jasna, spójna, logiczna, zawiera czytelną i oczywistą argumentację w zakresie wywodzenia wniosków końcowych w niej zawartych. Tym samym, korzysta z przymiotu w pełni wiarygodnego dowodu w zakresie przedmiotu dowodzenia i w tym zakresie stanowiła podstawę ustaleń faktycznych powziętych w sprawie będącej przedmiotem osądu.
Omówione i wskazane powyżej dowody wzajemnie uzupełniają się i prowadzą do jednoznacznych oraz przekonywujących wniosków w zakresie odtworzenia przebiegu kolizji drogowej mającej miejsce z udziałem samochodu kierowanego przez obwinionegoD. K. (1)i samochodu kierowanego przez pokrzywdzonąD. K. (2).
W tym stanie rzeczy, nie budzi żadnych wątpliwości wina obwinionegoD. K. (1), co tego, że kierując samochodem markiV.spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że podczas manewru wyprzedzania samochodu osobowego markiF. (...)kierowanego przezD. K. (2)nie zachował bezpiecznej odległości od pojazdu wyprzedzanego w wyniku czego doprowadził do bocznego zderzenia się obu pojazdów. Tym samym, obwiniony dopuścił się wykroczenia określonego w art. 86 § 1 k.w.
Ustalone okoliczności popełnionego przez obwinionego wykroczenia doprowadziły sąd do stanowiska w kwestii wymiaru kary takiego, jaki został zawarty w wydanym wyroku. Orzeczona kary grzywny, jej rozmiar, w ocenie sądu, w należytym stopniu napiętnuje wykroczenie, jakiego w ruchu drogowym dopuścił się obwinionyD. K. (1).
O kosztach postępowania i opłacie od orzeczonej kary grzywny orzeczono na podstawie przepisów powołanych w punkcie II wyroku.