Sąd Okręgowy w Siedlcach
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 1055/15
Data wyroku: 2016-03-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: SSO Elżbieta Wojtczuk
Słowa kluczowe: Renta Socjalna
Podstawa prawna: art. 4 ust.1 ustawy o rencie socjalnej

Sygn. akt IV U 1055/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 marca 2016r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Elżbieta Wojtczuk

Protokolant

st. sekr. sądowy Marta Żuk

po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016r. w Siedlcach na rozprawie
odwołaniaM. K.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
z dnia 24 lipca 2015  r. (Nr(...))
w sprawieM. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
o prawo do renty socjalnej

I
zmienia zaskarżoną decyzję i ustala, że ubezpieczonejM. K.przysługuje prawo do renty socjalnego w okresie od 01 lipca 2015 roku do dnia 30 listopada 2018 roku;

II
przyznaje ze Skarbu Państwa (kasa Sądu Okręgowego w Siedlcach) adw.M. Ś.wynagrodzenie w kwocie 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden i 40/100) złotych zawierające podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ubezpieczonej.

Sygn. akt IV U 1055/15

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 24 lipca 2015 r. znak:(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS., działając na podstawieart.4 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej(Dz. U. z 2013r. poz. 982 ze zm.) oraz przepisówustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2015r. poz. 748) odmówiłM. K.prawa do renty socjalnej, wskazując, że komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 9.07.2015 r. nie stwierdziła u ubezpieczonej całkowitej niezdolności do pracy.
Odwołanie od w/w decyzji złożyłaM. K., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie babci, zaskarżając decyzję w całości i zarzucając naruszenieart. 4 ustawy o rencie socjalnejpoprzez uznanie, że wnioskodawczyni nie jest całkowicie niezdolna do pracy. Wniesiono o dopuszczenie dowodu z opinii lekarza psychiatry i psychologa na okoliczność ustalenia, czyM. K.jest całkowicie niezdolna do pracy, jak również o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie jej prawa do renty socjalnej od dnia 1 lipca 2015r. (odwołanie k.1).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie powołując się na przepisy prawa i uzasadnienia zawarte w zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k. 3-4).

Sąd ustalił, co następuje:
M. K.,ur. (...), była uprawniona do renty socjalnej do dnia 30 czerwca 2015r. (decyzja z 6.07.2012r., k. 12 akt rentowych). W dniu 10 czerwca 2015r. ubezpieczona wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.o ponowne ustalenie prawa do renty socjalnej na dalszy okres (wniosek, k. 16 akt rentowych).
Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczoną na badanie przez lekarza orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z dnia 25 czerwca 2015 r. stwierdził, żeM. K.nie jest całkowicie niezdolna do pracy (orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 25.06.2015r., k. 18 akt rentowych).
Od wymienionego orzeczenia lekarza orzecznika wnioskodawczyni złożyła sprzeciwy do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, która w orzeczeniu z dnia 9 lipca 2015r. stwierdziła, iżM. K.nie jest całkowicie niezdolna do pracy (sprzeciw, k.12-13 akt lekarskich; orzeczenie komisji lekarskiej z dnia 9.07.2015r., k. 20 akt rentowych). Powyższe orzeczenie stało się podstawą wydania zaskarżonej decyzji z dnia 24 lipca 2015r. odmawiającej ubezpieczonej prawa do renty socjalnej na dalszy okres (decyzja z 24.07.2015r., k. 21 akt rentowych).
M. K.od urodzenia jest dotknięta deficytem intelektualnym. W okresie rozwojowym wyniki badań psychologicznych wskazywały na występowanie u niej upośledzenia umysłowego w stopniu umiarkowanym. Ubezpieczona wymaga pomocy w codziennych czynnościach, na co wskazywały opinie psychologiczne sporządzone w 2013r. i 2015r. Poziom funkcjonowania społecznego wnioskodawczyni jest charakterystyczny dla osób z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym. Ubezpieczona jest dotknięta trwałym defektem psychicznym nie poddającym się skutecznemu leczeniu. Biegli psychiatra i psycholog w opinii sporządzonej na zlecenie Sądu, stwierdzili uM. K.upośledzenie umysłowe w stopniu umiarkowanym (F71), które sprowadza na nią całkowitą niezdolność do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało przed ukończeniem 18 roku życia. Niezdolność ta jest okresowa i trwa do 30 listopada 2018r. W ocenie biegłych, ubezpieczona była całkowicie niezdolna do pracy w dacie złożenia wniosku o ponowne ustalenie prawa do renty socjalnej (opinia biegłych psychiatry i psychologa, k. 22-23 akt sprawy; uzupełniająca opinia psychiatryczno-psychologiczna k. 39 akt sprawy).

Sąd zważył, co następuje:
OdwołanieM. K.jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. o rencie socjalnej(Dz. U. z 2013r. poz. 982 ze zm.) renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało przed ukończeniem 18 roku życia, w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej - przed ukończeniem 25 roku życia albo w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. Stosownie zaś do treści ust. 2 wskazanego przepisu, osobie, która spełnia warunki określone wust. 1, przysługuje renta socjalna stała - jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest trwała lub renta socjalna okresowa - jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest okresowa. Przepis art. 5 w/w ustawy celem wyjaśnienia znaczenia pojęcia całkowitej niezdolności do pracy odsyła doustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t. j. Dz. U. z 2015r. poz. 748). Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 i 2 drugiej z wymienionych ustaw, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy.
Rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonejM. K.wymagało ustalenia, czy po dniu 30 czerwca 2015r. jest ona nadal osobą całkowicie niezdolną do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu w okresach, o których mowa wart. 4 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej.
W celu ustalenia powyższej okoliczności Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych psychiatry i psychologa, którzy wskazali, iż wnioskodawczyni od urodzenia jest dotknięta trwałym deficytem intelektualnym, przy czym ten defekt psychiczny nie poddaje się skutecznemu leczeniu. Opinia psychiatryczno-psychologiczna oraz opinia uzupełniająca dały podstawy do stwierdzenia, żeM. K.jest nadal, tj. po dniu 30 czerwca 2015r., całkowicie niezdolna do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu w postaci upośledzenia umysłowego w stopniu umiarkowanym, które powstało przed ukończeniem 18 roku życia, a niezdolność ta trwa do 30 listopada 2018r. Powyższy wniosek biegli wywiedli po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną, w tym z opiniami psychologicznymi z 2013r. i 2015r., jak również po przeprowadzeniu badania ubezpieczonej.
Analizując opinię psychiatryczno-psychologiczną Sąd doszedł do przekonania, iż stanowi ona miarodajny dowód w sprawie, gdyż została sporządzona przez specjalistów z dziedziny odpowiadającej schorzeniu ubezpieczonej istniejącemu od urodzenia. Opinia jest spójna, logiczna oraz została należycie uzasadniona. Sporządzenie opinii zostało poprzedzone badaniem ubezpieczonej i zapoznaniem się z dokumentacją medyczną zgromadzoną w sprawie. Biegli jednoznacznie wypowiedzieli się, że z powodu trwałego defektu psychicznego nie poddającego się skutecznemu leczeniu ubezpieczoną uznaje się za nadal całkowicie niezdolną do pracy w okresie od 1 lipca 2015 r. do 30 listopada 2018r. Całkowita niezdolność do pracy powstała zatem z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało przed ukończeniem 18 roku życia.
Wskazać należy, iż zastrzeżenia organu rentowego do opinii są jedynie polemiką z oceną deficytu intelektualnego ubezpieczonej. Organ rentowy wskazał, iż ubezpieczona funkcjonuje społecznie dość dobrze, a z pomocą innych osób jest w stanie wykonywać różne czynności domowe, a tym samym jest zdolna do wykonywania prostych prac pod nadzorem. Podniesiono także, że w uzasadnieniu opinii nie ma danych jednoznacznie potwierdzających gorsze funkcjonowanie oraz większe deficyty intelektualne – nie przytoczono wyników badań psychologicznych własnych. Sąd uznał zastrzeżenia do opinii biegłych za niezasadne. Ocena stanu upośledzenia umysłowego wnioskodawczyni dokonana przez biegłych psychiatrę i psychologa jest prawidłowa. Biegli wskazali, iżM. K.podczas przeprowadzanego badania (ubezpieczona pozostawała w zdawkowym kontakcie słownym, mowa niewyraźna, w wypowiedziach widoczna przewaga myślenia konkretnego, ujawnia słaby wgląd w swój stan psychiczny) prezentowała podobną postawę jak podczas wcześniejszych badań. Co więcej przeprowadzone badanie psychologiczne wykazało, że w związku z deficytami uwagi oraz w zakresie narządów wzroku i słuchu nie jest w stanie w pełni korzystać z posiadanych zdolności i musi korzystać z pomocy i wsparcia innych osób (k. 19 akt sprawy). Uznając opinię biegłych psychiatry i psychologa za wiarygodną i dostatecznie uzasadnioną, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku organu rentowego o dopuszczenie dowodu z innego zespołu biegłych psychiatry i psychologa.
Opierając się na sporządzonej w sprawie opinii psychiatryczno-psychologicznej Sąd uznałM. K.za okresowo całkowicie niezdolną do pracy od 1 lipca 2015r. do 30 listopada 2018 r. z powodu upośledzenia umysłowego w stopniu umiarkowanym, które powstało przed ukończeniem 18 roku życia (w przypadku ubezpieczonej deficyt intelektualny występuje u niej od urodzenia). Tym samym wnioskodawczyni spełniła wszystkie przesłanki konieczne do przyznania jej prawa do renty socjalnej na dalszy okres.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawieart. 47714§ 2 kpcorzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika ubezpieczonej ustanowionego z urzędu Sąd ustalił na podstawie § 12 ust. 2 w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 sierpnia 2015r., bowiem sprawa została wszczęta po dniu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2015 r. zmieniającego w/w rozporządzenie z 28 września 2002r., jednak przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj. przed dniem 1 stycznia 2016 r.). Wobec powyższego wysokość nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata określono na kwotę 180 zł podwyższoną o stawkę podatku VAT, co w sumie dało kwotę 221,40 zł.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku.