Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 182/16
Data wyroku: 2016-05-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Zalewska-Statuch, Joanna Składowska, Robert Pabin
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 471 kc

Sygn. akt I Ca 182/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 maja 2016 roku
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Elżbieta Zalewska-Statuch
Sędziowie SSO Joanna Składowska
SSR del. Robert Pabin
Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak
po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 roku w Sieradzu
na rozprawie sprawy
z powództwaO. T.,H. M.iM. M. (1)
przeciwkoT. P.
o roszczenia z umowy sprzedaży
na skutek apelacji powódkiO. T.
od wyroku Sądu Rejonowego w Łasku
z dnia 1 grudnia 2015 roku, sygnatura akt I C 893/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do powódkiO. T.w ten sposób, że:

a
w punkcie 1 przed słowami „oddala powództwo” dodaje sformułowanie: „ zasądza od pozwanegoT. P.na rzecz powódkiO. T.kwotę 3833,33 (trzy tysiące osiemset trzydzieści trzy 33/100) złotych z ustawowymi odsetkami od 26 maja 2014 roku do dnia zapłaty i”, a po słowach „oddala powództwo” dodaje sformułowanie „w pozostałym zakresie”;

b
z punktu 2 eliminuje rozstrzygnięcie wobecO. T.;

c
dodaje punkt 3 w brzmieniu „zasądza od pozwanegoT. P.na rzecz powódkiO. T.103 (sto trzy) złote z tytułu częściowego zwrotu kosztów procesu;

I
oddala apelację w pozostałej części;

II
zasądza od powódkiO. T.na rzecz pozwanegoT. P.1492 (jeden tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt dwa) złote z tytułu częściowego zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt I Ca 182/16

UZASADNIENIE
W pozwie skierowanym do Sądu Rejonowego w Łasku powódki:H. M.,O. T.iM. M. (1)wniosły o zasądzenie od pozwanegoT. P.w częściach równych na ich rzecz kwoty 25 000 złotych z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych.
Pozwany powództwa nie uznał, wnosząc o jego oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz od powódek kosztów procesu.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 01 grudnia 2015r., Sąd Rejonowy oddalił powództwo, zasądzając na rzeczT. P.odH. M.,O. T.iM. M. (1)kwoty po 1 205,66 złotych z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Rozstrzygniecie zapadło przy następujących ustaleniach i wnioskach:
We wrześniu 2008r.M. B.zostawił pozwanemuT. P.quadamarki P. (...).M. B.iT. P.umówili się, żeT. P.znajdzie nabywcę na przedmiotowego kładą za cenę co najmniej 11 000 złotych. Pojazd nie był zarejestrowany.T. P.umieścił ogłoszenie w internecie - ofertę sprzedaży quada. W odpowiedzi na to ogłoszenie zgłosił się do pozwanegoK. M., który zabrał pojazd i zapłacił cenę w kwocie 11 500 złotych.T. P.podałK. M.numer telefonu doM. B.informując, że wszelkie formalności ma załatwiać z nim, jako właścicielem.T. P.wypisałK. M.oświadczenie, że sprowadził mu przedmiotowego quada.M. B.przyjechał doT. P.i odebrał pieniądze w kwocie 11 000 złotych.
K. M.zarejestrował pojazd na podstawie umowy sprzedaży w języku niemieckim, zawartej 23 września 2008r. za cenę 4 650 Euro zM.S., a w dniu 04 lutego 2010r. zbył goM. S.za cenę 24 000 złotych. Następnie okazało się, że pojazd zaginął w Szwecji, a firma ubezpieczeniowa, która wypłaciła właścicielowi odszkodowanie z tego tytułu zażądała jego wydania. Quad został najpierw w dniu 05 grudnia 2011r. zatrzymany w postępowaniu karnym, a następnie zwrócony pełnomocnikowi firmy ubezpieczeniowej.M. S.zażądał odK. M.zwrotu ceny. OstatecznieM. S.iK. M.zawarli ugodę, na mocy którejK. M.zapłaciłM. S.25 000 złotych (24 000 złotych cena +1 000 złotych koszty postępowania).
K. M.zmarł w dniu 06 grudnia 2013r. Spadek po nim nabyły powódki:H. M.,O. T.iM. M. (1)po 1/3 części każda z nich.
W dniu 30 kwietnia 2014r. pozwany odebrał wezwanie wystosowane przez pełnomocnika powódek do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem w terminie 7 dni. Pozwany odmówił wypłaty.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, pozwany nie odpowiada wobec powódek na podstawieart. 415 kc, bowiem nie ponosi winy za to, że spadkodawca powódekK. M.utracił kwotę 25 000 złotych, ponieważ nie wiedział, że pojazd został utracony przez właściciela w Szwecji i nie stanowi własnościM. B.. Nie powstała również jego odpowiedzialność na podstawieart. 471 kc, bowiem nie łączył go żaden stosunek prawny ze spadkodawcą powódekK. M..T. P.łączyła umowa o wykonanie usługi zM. B., ponieważ zobowiązał się wobec niego do znalezienia nabywcy na przedmiotowy pojazd. ToM. B.iK. M.zawarli umowę sprzedaży. A więc toM. B.mógłby ewentualnie odpowiadać za nienależyte wykonanie zobowiązania wynikającego z umowy. Z tej przyczyny brak jest również odpowiedzialności pozwanego na podstawieart. 556 § 2 kc.Dlatego też powództwo podlegało oddaleniu.
O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł na podstawieart.98 § 1 i 3 oraz art. 105 § 1 kpc.
Apelacje od wyroku Sądu Rejonowego wniosła powódkaO. T., zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając:
1. obrazę przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia:

a
art. 233 § 1 kpc, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, polegającej na daniu wiary twierdzeniom pozwanegoT. P., że oświadczenie o sprowadzeniu z zagranicy quadamarki P. (...)dlaK. M.zostało wystawione jedynie po to, aby kupujący podczas transportu pojazdu miał dowód, że nabył go zgodnie z prawem w sytuacji, w której na gruncie zasad doświadczenia życiowego dotyczącego powszechnie znanej procedury sprowadzania z zagranicy kradzionych pojazdów i ich legalizowania na terenie kraju, a także zgromadzonych w sprawie dowodów, tj. zeznańK. M.orazM. B.w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w Słupsku należało uznać, żeT. P.sporządził tego typu deklarację, ponieważ to on od początku podawał się za osobę, która sprowadziła quadamarki P. (...), wystawiła przedmiotowy pojazd na aukcji internetowej oraz występowała w roli sprzedającego działającego na rzecz obywatela NiemiecM.S.;

b
art. 233 § 1 kpciart. 328 kpc, poprzez:

–

przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, polegającej na przyjęciu, że pozwany iM. B.zawarli umowę o wykonaniu usługi oraz na daniu wiary oświadczeniuM. B.z dnia 06 sierpnia 2015r., z którego wynikało, że przywiózł onT. P.quadamarki P. (...)w celu jego sprzedaży w sytuacji, w którejM. B.trzykrotnie zeznawał w postępowaniu przed Prokuraturą Rejonową w Słupsku, że nigdy nie był właścicielem, użytkownikiem czy też posiadaczem przedmiotowego pojazdu oraz że nigdy go nie widział, a co za tym idzie nie przekazywał go do sprzedaży osobie trzeciej w tymT. P.oraz, że z osobą o nazwiskuK. M.nigdy się nie zetknął, co winno być ocenione przez Sąd pierwszej instancji zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, które wskazują na to, iż oświadczenieM. B.z dnia 06 sierpnia 2015r. zostało sporządzone jedynie na potrzeby niniejszego postępowania (o czym świadczy także data jego wystawienia) w celu uwolnienia pozwanego od odpowiedzialności za szkodę, jaką poniósł nabywca quada, a nie potwierdzenia prawdziwego stanu faktycznego oraz na niewskazaniu przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powodów, dla których odmówił przyznania wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniomM. B.składanym trzykrotnie przed Prokuraturą Rejonową w Słupsku, świadczącym o fakcie, iż nigdy nie dysponował quademP.i w związku, z czym nie mógł przekazać go do sprzedażyT. P.;

brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegającego na zupełnym pominięciu dla oceny stanu faktycznego kwestii pochodzenia umowy sprzedaży quada sporządzonej w języku niemieckim i nie odniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do tego zagadnienia w uzasadnieniu wyroku w sytuacji, w której było to kluczowe dla ustalenia, że stanowiła ona podstawę do zbycia pojazdu przezT. P.oraz faktu, że dotyczyła ona quada nabytego przezK. M.od pozwanego;

brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i dokonania jego oceny z pominięciem istotnej części tego materiału, to jest zeznańK. M.składanych przed Prokuraturą Rejonową w Słupsku, z których w sposób jednoznaczny wynikało, że do zakupu quada przezK. M.doszło poprzez podpisanie przedłożonej mu przezT. P.umowy sprzedaży sporządzonej w języku niemieckim, w której w miejscu sprzedającego występował obywatel NiemiecM.S., otrzymanie odT. P.oświadczenia o sprowadzeniu pojazdu z zagranicy, zapłatę ceny przez kupującego oraz odbiór quada z miejsca zamieszkania pozwanego, podającego się za sprzedającego działającego na rzeczM.S.oraz, że kupujący nigdy nie kontaktował się zM. B., jak również, że nie miał żadnej wiedzy odnośnie ewentualnych relacji istniejących między pozwanym a rzekomym właścicielem pojazdu, a także niepodanie przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn, dla których odmówił mocy dowodowej wspomnianym zeznaniomK. M.;

art. 245 kpc, poprzez przyjęcie, że oświadczenieM. B.z dnia 6 sierpnia 2015r. stanowi dowód tego, że zawarł on umowę sprzedaży z powodem, podczas gdy oświadczenie to stanowi jedynie dowód tego, żeM. B.złożył oświadczenie zawarte w dokumencie;

c
art. 232 zd. 2 kpc, poprzez brak dopuszczenia z urzędu dowodu z przesłuchania świadkaM. B., mimo iż w świetle istniejących sprzeczności w zgromadzonym materiale dowodowym, konieczność przeprowadzenia powyższego dowodu była oczywista z punktu widzenia wyjaśnienia przedmiotowej sprawy;

2
stanowiący konsekwencję powyższych naruszeń przepisów postępowania błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że pozwany iM. B.zawarli umowę o wykonaniu usługi i uznaniu, żeK. M.zawarł umowę sprzedaży quada zM. B., a nie zT. P., który w ocenie Sądu pierwszej instancji był jedynie pośrednikiem w wykonaniu przedmiotowej umowy, a jego rola sprowadzała się do wystawienia pojazdumarki P. (...)na aukcji internetowej oraz przekazaniu go kupującemu w sytuacji, gdy w rzeczywistościK. M.wszystkie czynności związane z zakupem quada dokonał zT. P., podającym się za sprzedającego działającego na rzecz obywatela NiemiecM.S.i nigdy nie kontaktował się zM. B.oraz nie posiadał żadnej wiedzy, że sprzedawcą jest inna osoba niż wystawiająca przedmiot na aukcji oraz, że pozwany wypisał powodowi oświadczenie o sprowadzeniu pojazdu tylko na wypadek kontroli w trakcie transportu i żeM. B.odebrał pieniądze za pojazd od pozwanego;

3
obrazę przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia:

a)art. 169 § 1 kc, poprzez jego niezastosowanie, czego następstwem był brakkonkluzji, że skoro ani pozwany, aniM. B.nie byli uprawnieni dorozporządzenia rzeczą, to istotne jest ustalenie, kto zbywa rzecz i wydaje ją nabywcy, anie to, który z nich został wyznaczony do pełnienia funkcji sprzedającego, szczególnie, żew postępowaniu karnym zeznania pozwanego iM. B.były całkiem w tymprzedmiocie odmienne;
b) ·art. 415 kc,art. 471 i nast. kc,art. 556 § 2 kc, poprzez ich niewłaściwąsubsumpcję, wynikającą z błędów w ustaleniach faktycznych oraz proceduralnych.
W oparciu o wskazane zarzuty, skarżąca wniosła o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez odmienne orzeczenie co do istoty sprawy, uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie od pozwanegoT. P.w częściach równych na rzecz powódekH. M.,O. T.iM. M. (1)kwoty 25 000 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty;

2
zasądzenie od pozwanego w częściach równych na rzecz powódek kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych;

3
ewentualnie, na wypadek uznania przez Sąd, że wydanie wyroku wymagaprzeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, o uchyleniezaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego.

Pozwany domagał się oddalenia apelacji oraz zasądzenia od skarżącej zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuję:
Apelacja jest częściowo zasadna.
Swobodna ocena dowodów nie jest całkowicie dowolna. Jej granice wyznaczają trzy czynniki: logiczny, ustawowy oraz ideologiczny. Sąd ma zatem przede wszystkim obowiązek wyprowadzenia z zebranego w sprawie materiału dowodowego wniosków logicznie prawidłowych. Po drugie, ocena dowodów musi być dokonana na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Sąd musi ocenić wszystkie przeprowadzone dowody oraz uwzględnić wszelkie towarzyszące im okoliczności, które mogą mieć znaczenie dla oceny mocy i wiarygodności tych dowodów. Po trzecie, sąd zobowiązany jest przeprowadzić selekcję dowodów, tj. dokonać wyboru tych, na których się oparł, i ewentualnie odrzucić inne, którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wiąże się to z obowiązkiem należytego uzasadnienia orzeczenia, zgodnie z wymogamiart. 328 § 2 kpc.
W świetle zaprezentowanych uwag natury ogólnej, należy zgodzić się ze skarżącą, że kryteriom oceny dowodów określonym wart. 233 kpcSąd pierwszej instancji nie sprostał, a uzasadnienie orzeczenia nie zawiera niezbędnych rozważań w tym zakresie. Całkowicie dowolnie Sąd Rejonowy oparł się wyłącznie na zeznaniach pozwanego, a więc osoby bezpośrednio zainteresowanej rozstrzygnięciem, pomijając zupełnie pozostały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i nie poddając zeznańT. P.krytycznej analizie pod kątem zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Poza sporem zaś pozostawało, że to pozwany dał ogłoszenie o sprzedaży quada, w którym nie ujawnił, że działa jedynie jako osoba pośrednicząca. To on także wydał pojazd i otrzymał pieniądze w kwocie wyższej o 500 złotych, aniżeli przekazana rzekomoM. B.. Co więcej, napisał oświadczenie, żesprowadził pojazd z zagranicy dlaK. M.. Z oczywistych przyczyn, przesłuchanieK. M.nie było możliwe w przedmiotowym postępowaniu, lecz składał on zeznania w postępowaniu karnym, w toku których wskazał, że nie słyszał oM. B., umowę zawarł z pozwanym, który podawał się za osobę, która sprowadziła quadamarki P. (...)z zagranicy i wystawiła przedmiotowy pojazd na aukcji internetowej oraz występowała w roli sprzedającego, działającego na rzecz obywatela NiemiecM.S.. RównieżM. B., trzykrotnie zeznając w postępowaniu przed Prokuraturą Rejonową w Słupsku, twierdził, że nigdy nie był właścicielem, użytkownikiem, czy też posiadaczem przedmiotowego pojazdu, a z osobą o nazwiskuK. M.nigdy się nie zetknął. Pozwany nie złożył wniosku o przesłuchanieM. B.w niniejszym postepowaniu.Zasady ustności, bezpośredniości i swobodnej oceny dowodów wyłączają dopuszczalność złożenia zeznań świadka w formie pisemnej. Pisemne oświadczenia osób fizycznych przedstawiane przez stronę lub bezpośrednio przez osoby składające na piśmie takie oświadczenia mogą stanowić jedynie źródło informacji o tym, że pewne osoby mogłyby być przesłuchane w charakterze świadka. Tym niemniej, także zoświadczenia podpisanego przezM. B.z dnia 06 sierpnia 2015r., złożonego przez pozwanego, nie wynika, aby to on był osobą, która zbyła pojazdK. M.. Wniosku tego nie sposób także wyprowadzić z zeznań żony pozwanego -M. P.. Wręcz przeciwnie, świadek podała, że mąż zakupił quada odM. B..
Nie jest logiczne i zgodne z zasadami współżycia społecznego, aby nabywca zapłacił za kupioną rzecz osobie, która wyraźnie wskazuje, że nie jest właścicielem, ani sprzedającym, godząc się na późniejszy telefoniczny kontakt z rzekomym właścicielem i sprzedawcą, bez  przedstawienia jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego legalność pochodzenia rzeczy, a takowym w sprawie przedmiotowej była umowa sprzedaży sporządzona  w języku niemieckim, w której jako sprzedający figurował  obywatel NiemiecM.S.. Połączenie dokumentu umowy z oświadczeniemT. P.o sprowadzeniu pojazdu z zagranicy, takie legalne pochodzenie zaś potwierdzało. Należy  w pełni zgodzić się ze skarżącą , że  kierując się wskazanymi wyżej kryteriami nie sposób także zakładać , abyK. M.zgodził się na przemierzenie ponad 400 km w celu odbioru  quada , bez równoczesnego podpisania jakiejkolwiek umowy sprzedaży. Nadto, jeśliT. P.działałby na zlecenieM. B., to z pewnością w chwili przybycia kupującego dysponowałby wszystkimi dokumentami potrzebnymi do sfinalizowania transakcji. To w jego interesie oraz rzekomego właściciela i sprzedawcy  quada  było przekazanie tych dokumentówK. M.. Nieprawdopodobnym by było, aby kupujący musiał udawać się do kilku miejsc w celu dokonania najpierw odbioru pojazdu, a później umowy. Trudno również wytłumaczyć napisanie przezT. P.oświadczenia, jeżeli nie podawał się wobec kupującego za osobę odpowiedzialną za sprowadzenie  quada . Żaden racjonalnie myślący człowiek bez ważnej przyczyny nie przyjąłby odpowiedzialności za osobę zobowiązaną do należytego wykonania zobowiązania. Znaczenie oświadcz enia spisanego przezT. P.ę należało zatem ocenić zgodnie z jego literalnym brzmieniem, a nie według późniejszych tłumaczeń pozwanego. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, dlaczego odmówił nadania mu sensu, jaki wynikał wprost z jego treści tym bardziej, że za takim rozumieniem przemawiały zeznaniaK. M.orazM. B.złożone w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w Słupsku. Zatem to wersjaK. M.o przekazaniu mu umowy  w języku niemieckim  przez pozwanego i braku ujawnianiaM. B., jako rzekomego zbywcy jest znacznie bardziej wiarygodna od tej prezentowanej przezT. P.. Nie jest oczywiście wykluczone, że osobą, która przywiozła  quada  byłM. B.i przekazał on pojazd pozwanemu w celu dalszej odsprzedaży, lecz mamy w takim wypadku do czynienia z dwoma stosunkami prawnymi: pomiędzyM. B.iT. P.o raz pozwanym iK. M.. Wbrew poglądowi Sądu Rejonowego, materiał dowodowy zgormadzony w sprawie oceniony prawidłowo, powoduje konieczność przyjęcia, że to pozwany był stroną umowy sprzedaży zawartej z e spadkodawcą powódek .
Upływ terminów do realizacji uprawnieniń z tytułu rękojmi nie pozbawia kupującego możliwości realizacji innych uprawnień przewidzianych ustawą, w szczególności może on dochodzić odszkodowania w oparciu o art. 471 i następnekc.Dochodzenie odszkodowania jest przy tym możliwe niezależnie od tego, czy kupujący podjął uprzednio próbę realizacji uprawnień z tytułu rękojmi. Roszczenia o naprawienie szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania lub nienależytego wykonania zobowiązania łączą się ściśle z roszczeniem wierzyciela wobec dłużnika o wykonanie zobowiązania: zastępują je (roszczenie o naprawienie szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania) lub je uzupełniają (roszczenie o naprawienie szkody wynikłej z nienależytego wykonania zobowiązania). W konsekwencji, roszczenia o naprawienie szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania lub nienależytego wykonania zobowiązania przedawniają się, co do zasady tak jak roszczenie wierzyciela wobec dłużnika o wykonanie zobowiązania, tj. w takim samym terminie jak to roszczenie i również, licząc od dnia jego wymagalności (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2013r., II CSK 602/12 OSNC-ZD 2014/4/27). W sprawie przedmiotowej, zatasowanie ma zatem ogólny dziesięcioletni termin przedawnienia określony wart. 118 kc, a zatem roszczenie odszkodowawcze spadkobiercówK. M.jest nieprzedawnione.
Nie budzi wątpliwości, że sprzedaż rzeczy dotkniętej wadą prawną (pochodzącej z kradzieży i stanowiącej własność innej osoby, aniżeli sprzedawca) stanowi niewykonanie umowy sprzedaży. Sprzedawca, bowiem zobowiązuje się do przeniesienia własności na nabywcę, do czego nie może dojść.K. M.niewątpliwie poniósł szkodę w związku z nabyciem kradzionego pojazdu, z tym tylko, że wbrew stanowisku strony powodowej, nie odpowiada ona kwocie 25 000 złotych. Z sumy tej, 24 000 złotych nabywca otrzymał wcześniej odM. S., a zatem po zwrocie bilans w majątkuK. M.z tego tytułu jest zerowy. Powódki nie wyjaśniły również, jakie koszty miała rekompensować wypłaconaM. S.kwota 1 000 złotych. Nie sposób zweryfikować, czy żądanie w tym zakresie skierowane doK. M.było zasadne i pozostawało w adekwatnym związku przyczynowych ze sprzedażą pochodzącego z kradzieży pojazdu. SzkodaK. M.wyraża się natomiast kwotą 11 500 złotych, którą zapłacił z tytułu ceny za pojazd, którego własności ostatecznie nie nabył. Konieczność zwrotu właścicielowi (ubezpieczycielowi) była normalnym następstwem sprzedaży pojazdu pochodzącego z kradzieży.
Odpowiedzialność kontraktowa oparta jest co do zasady na winie dłużnika, lecz winie domniemanej. Wierzyciel nie musi więc udowadniać odpowiedzialności dłużnika za okoliczności, z których szkoda wynikła. W takiej sytuacji to dłużnik, chcąc się uwolnić od odpowiedzialności, musi wykazać, że do naruszenia zobowiązania doszło na skutek okoliczności, za które on nie ponosi odpowiedzialności.
Z przepisówart. 471-474 kcwynika, że jeżeli zakres odpowiedzialności dłużnika nie jest zmieniony przez szczególny przepis ustawy lub przez umowę stron, dłużnik odpowiada za niezachowanie należytej staranności. Niedołożenie należytej staranności zaś, to możliwość postawienia mu zarzutu zawinienia co najmniej w formie niedbalstwa (por. K. Zagrobelny (w:) Kodeks..., s. 846; T. Pajor, Odpowiedzialność dłużnika..., s. 37; Z. Radwański, A. Olejniczak, Zobowiązania..., s. 319; W. Popiołek (w:) Kodeks..., s. 38; W. Czachórski, A. Brzozowski, M. Safjan, E. Skowrońska-Bocian, Zobowiązania..., s. 322). Dłużnik odpowiada więc także za zachowanie naganne, choć nieumyślne.
Podstawowym obowiązkiem sprzedawcy rzeczy jest ustalenie jej pochodzenia w celu weryfikacji uprawnienia do zbycia. Pozwany zaś w sprawie przedmiotowej nie poczynił żadnych kroków w tym zakresie. Nie wykazał przy tym jakichkolwiek okoliczności, które usprawiedliwiałyby jego przekonanie o legalności pochodzenia pojazdu, próbując jedynie przerzucić odpowiedzialność naM. B.. Tym samym uznać należy, że nie zwolnił się od odpowiedzialności kontraktowej.
W tym miejscu należy jednak wskazać, iż wyrok zaskarżyła jedynie powódkaO. T.. W sprawie natomiast nie ma zastosowaniaart. 378 § 2 kpc. Zgodnie bowiem zart. 1035 kc, jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Wierzytelności o świadczenia podzielne należące do spadku dzielą się więc na tyle niezależnych od siebie części, ilu jest spadkobierców, przy czym części te swoją wielkością odpowiadają udziałom poszczególnych spadkobierców w spadku.
W rezultacie, każdy ze spadkobierców może samodzielnie dochodzić przypadającej mu wierzytelności, która w powyższy sposób została wydzielona z pierwotnej wierzytelności znajdującej się wcześniej w majątku spadkodawcy.Podstawą prawną dla powyższego stanowiska jestart. 379 § 1 kc.Nie chodzi zatem o prawa wspólne, a skarżąca może domagać się jedynie przypadającej jej trzeciej części odszkodowania w wysokości 11 500 złotych, czyli 3 833,33 złotych. Natomiast co do powstałych powódek, uprawomocniło się orzeczenie oddaleniu powództwa.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy, na podstawieart. 386 § 1 kpc, zmienił zaskarżony wyrok wobec powódkiO. T.w ten sposób, że zasądził na jej rzecz od pozwanego wskazaną kwotę z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 26 maja 2014r. do dnia zapłaty (już przed wniesieniem pozwu roszczenie było wymagalne i powódka występowała doT. P.o wypłatę odszkodowania) oraz kosztami procesu, obliczonymi na podstawieart. 100 kpc, stosownie do wyniku sprawy (powódka wygrała sprawę w 46 %, łączne koszty przypadające na roszczenie skarżącej wyniosły 2 816,66 złotych (1/3 opłaty -416,66 złotych + 2 x 1 200 złotych - koszty zastępstwa procesowego stron), z czego powódkę obciążało 54 %, czyli podlegająca zasądzeniu różnica wynosi 103 złote). W pozostałym zaś zakresie, na zasadzieart. 385 kpc, apelacja podlegała oddaleniu.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 100 kpc, stosownie do jego wyniku. Łączne koszty wyniosły 6 050 złotych, z czego powódka poniosła 3 650 złotych: 1 250 złotych - opłata od apelacji, 2 400 złotych - koszty zastępstwa procesowego, a pozwany: 2 400 złotych - koszty zastępstwa procesowego. Powódka wygrała apelację w ok. 15 %, a zatem obciąża ją 85 % kosztów, czyli 5 142 złotych. Różnica podlegająca zasądzeniu na rzecz pozwanego wynosi zatem 1 492 złote. Opłatę za czynności występujących w sprawie adwokata i radcę prawnego ustalono wg stawki minimalnej, zgodnie z§ 2 pkt 5w zw. z§ 10 ust. 1pkt rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r., poz. 1800) oraz z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015, poz. 1804).