Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 421/16
Data wyroku: 2016-08-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Jaszczuk, Teresa Zawiślak, Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437§ 1 i 2 kpk

Sygn. akt II Ka 421/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 sierpnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grażyna Jaszczuk

Sędziowie:

SSO Dariusz Półtorak
SSO Teresa Zawiślak (spr.)

Protokolant:

st.sekr.sądowy Marzena Głuchowska

przy udziale Prokuratora Luizy Bichy-Włoszek
po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r.
sprawyK. Z. (1)
oskarżonego zart. 178 a § 4 kk,art. 177 § 2 kkw zw. zart. 178 § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim
z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt II K 18/16

I
wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że:

1
uchyla orzeczoną w pkt VI wyroku karę łączną pozbawienia wolności,

2
podwyższa orzeczoną wobec oskarżonegoK. Z. (1)karę z pkt II aktu oskarżenia do 3 (trzy) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności,

3
na podstawieart. 47§3 kkorzeka wobec oskarżonegoK. Z. (1)za czyn z pkt II aktu oskarżenia nawiązkę w kwocie 10.000 (dziesięć tysięcy) zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,

4
na podstawieart. 85§1 kk,art. 85a kkiart. 86§1 kkorzeczone wobec oskarżonegoK. Z. (1)kary pozbawienia wolności łączy i wymierza mu łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 3 (trzy) lat i 6 (sześć) miesięcy,

II
w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonego od opłaty za obie instancje i wydatków za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że wydatki te ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II Ka 421/16

UZASADNIENIE
K. Z. (1)został oskarżony o to, że:

I
W dniu 12 lipca 2015 roku w miejscowościD., gminaS., powiat(...)województwo(...)kierował samochodem osobowym m-kiF. (...)onr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,31 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc uprzednio prawomocnie skazanyza prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznychna okres 3 lat orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim sygn. akt. II K 1299/14 z dnia29 stycznia 2015 roku

tj. o czyn zart. 178a § 4 k.k.

II
W dniu 12 lipca 2015 roku w miejscowościD., gminaS., powiat(...), województwo(...)umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwaw ruchu lądowym w ten sposób, że kierował samochodem m-kiF. (...)onr rej. (...)w stanie nietrzeźwości 1,31 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, nie należycie obserwował drogę przed pojazdem, nie dostosował prędkości do panujących warunków drogowych, w wyniku czego obrażeń ciała doznał pasażerM. M. (1), które to obrażenia skutkowały jego śmiercią w dniu 7 października 2015 roku w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym dla Dorosłych z siedzibą w miejscowościK.

tj. o czyn zart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II K 18/16, Sąd Rejonowyw Mińsku Mazowieckim:

I
OskarżonegoK. Z. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzu­canego mu w punkcie I aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona czynuzart. 178 a § 4 k.k.i za to na podstawieart. 178a § 4 k.k.skazał go na karę6 mie­sięcy pozbawienia wolności.

II
Na podstawieart. 43a § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnejw wysokości 10000 złotych.

III
Na podstawieart. 42 § 3 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

IV
OskarżonegoK. Z. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzu­canego mu wpunkcie IIwyczerpującego dyspozycjęart. 177 § 2 k.k.w zw.zart. 178 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.skazał go i wymierzył mu karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.

V
Na podstawieart. 42 § 3 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio.

VI
Na podstawieart. 85 § 1 k.k.,art. 85a k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył oskar­żonemu kary pozbawienia wolności orzeczone wpunkcie I i IVi wymie­rzył mu karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 lata pozbawienia wolności.

VII
Na podstawieart. 85 § 1 k.k.,art. 85a k.k.iart. 90 § 2 k.k.połączył oskar­żonemu środki karne zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mecha­nicznych orzeczone wpunkcie III i Vi orzekł łączny środek karny w postaci doży­wotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

VIII
Zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, obciążając kosztami procesu Skarb Państwa.

Apelację od zaprezentowanego wyżej wyroku wywiódł Prokurator Rejonowyw Mińsku Mazowieckim, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze na nie­korzyść oskarżonegoK. Z. (1)i zarzucając mu:
- obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 47 § 3 k.k., polegającąna jego niesłusznym nie zastosowaniu i nie orzeczeniu w stosunku do oskarżonegoK. Z. (1)za czyn II z aktu oskarżenia nawiązki w kwocie 12.000 zł,na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w sy­tuacji, gdy jej orzeczenie w przypadku skazania za przestępstwo zart. 177 § 2 k.k.jeśli sprawca znajdował się w stanie nietrzeźwości jest obligatoryjne,
- obrazę przepisów prawa procesowego, tj.art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., która miała wpływ na treść orzeczenia, polegającą na niepełnym opisie czynu z pkt. II aktu oskarżenia,tj. pominięciu frazy„w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem, wjechał do przydrożnego rowu”, w wyniku czego opis czynu z pkt II aktu oskarżenia jest nie­pełny w stosunku do czynu opisanego w punkcie II wyroku,
- rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonegoK. Z. (1)polegającą na wymierzeniu mu za czyn II z aktu oskarżenia kary 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności i wymierzeniu kary łącznej w wymiarze 2 lat pozbawienia wol­ności, w sytuacji, gdy okoliczności sprawy świadczą o wysokim stopniu winy oskar­żonego, wysokim stopniu społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskar­żonego, jak również cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć wobec oskarżonego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej spo­łe­czeństwa przemawiają za orzeczeniem wobec oskarżonego kary w wymiarze wnio­skowanym przez oskarżyciela publicznego tj. za czyn II z aktu oskarżenia 3 lati 6 mie­sięcy pozbawienia wolności i wymierzeniu kary łącznej w wymiarze 3 lati 6 miesięcy pozbawienia wolności.
W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o:
- orzeczenie wobec oskarżonegoK. Z. (1)za czyn II z aktu oskarżenia na­wiązki w kwocie 12.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
- zmianę opisu czynu z pkt II. wyroku poprzez dodanie po słowach„do panujących warunków”drogowych frazy„w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem, wjechał do przydrożnego rowu”,
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonegoK. Z. (1)za czyn II z aktu oskarżenia kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i wy­mierzeniu kary łącznej w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
W toku rozprawy apelacyjnej prokurator poparł apelację i wniosek w niej zawarty. Obrońca oskarżonego wniósł o utrzymanie pkt. I oraz pkt III – VIII zaskar­żonego wyroku Sądu I instancji w mocy, a także o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego zwrotu kosztów procesu w postepowaniu odwo­ławczym, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie obrońcy, według norm przepisanych. Oskarżony wniósł o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się zasadna i jako taka doprowadziła do rozstrzygnięcia o charakterze reformatoryjnym.
Podzielając w pełni poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne i ocenę prawną zachowańK. Z. (1), Sąd Odwoławczy stwierdził wystąpienie nie­pra­widłowości w zakresie rozstrzygnięcia o karze wymierzonej oskarżonemu za prze­stępstwo objęte zarzutem z punktu II. aktu oskarżenia. Zawartość akt sprawy i lektura pisemnego uzasadnienia zanegowanego orzeczenia uzasadniają przyjęcie wniosku,że przed­miotowe rozstrzygnięcie zawiera cechy rażącej niewspółmierności, o której mowa w treściart. 438 pkt 4 k.p.k., a zatem wiąże się z występowaniem różnicy między karą wy­mierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą jaką należałoby orzecw instancji od­woławczej w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw sądo­we­go wymiaru kary. We wskazanym wyżej zakresie różnica ta jest natury zasadniczej, oczywistej, rzucającej się w oczy i stanowi niedającą się zaakceptować nieproporcjo­nal­ność kary orzeczonej w stosunku do kary sprawiedliwej, zasłużonej (
    podobnie:wyrok Sądu Naj­wyższego z 26 czerwca 2006 r., SNO 28/06, LEX nr 568924).
Mimo, że analiza pisemnych motywów zanegowanego orzeczenia nakazuje po­dzie­lenie rozważań Sądu Rejonowego, co do okoliczności wpływających na wymiar kary, to jednak koniecznym jest stwierdzenie, iż nie nadano im należytej wagi, dopro­wadzając do rażącej łagodności reakcji prawnokarnej.
Sąd Okręgowy przychyla się do wyrażonego przez apelującego stanowiska,iż kara w wymiarze 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności nie uwzględnia we wła­ściwy sposób konsekwencji płynących z wysokiego stopnia zawinieniaK. Z. (1)
W pierwszej kolejności odnotować należy, że wyżej wy­mie­niony zdecydował się na naruszenie porządku prawnego w wieku 22 lat, a zatem jako osoba dysponująca już na tyle poważnym doświadczeniem życiowym, aby zdawać sobie sprawę z niedo­pusz­czalności takiego stanu rzeczy i możliwych jego kon­sekwen­cji. Na wysoki stopień świadomościK. Z. (1)wskazuje dodatkowo oko­licz­ność, że niespełna6 mie­sięcy przed zaistnieniem inkryminowanego zdarzenia, w dniu 29 stycznia2015 r., został on skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazo­wiec­kimw sprawie II K 1299/14 za czyn zart. 178a § 1 k.k., polegający na tym, że w dniu30 listopada 2014 r. w miejscowościD., powiat(...), woje­wódz­two(...), kiero­wał po drodze publicznej samochodem osobowym markiF. (...)o nr tablicy rej.(...), będąc w stanie nietrzeźwości 1,11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Przedmiotowy wyrok łączył się przy tym z orzeczeniem wobec oskar­żonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat(k. 14).
Wobec okoliczności, iż istotę winy bardzo dobrze oddają stwierdzenia, w myśl których „każda odpowiedzialność represyjna musi odwołać się do tej przesłanki zarzu­calności, jaką jest możliwość zgodnego z prawem zachowania” oraz, że „konsty­tucyjnym warunkiem odpowiedzialności o charakterze represyjnym jest możliwość podjęcia zachowania zgodnego z prawem i uniknięcia sankcji o charakterze repre­syjnym” (videwyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 listopada 2004 r., K 18/03, LEX nr 133746), przy określaniu stopnia zawinieniaK. Z. (1)nie sposób po­mi­jać jego stosunku psychicznego do popełnienia czynu zabronionego. W związku z tym na uwagę zasługuje okoliczność, że z wyjaśnieńK. Z. (1)wynika,iż rankiem 12 lipca 2015 r., a także bezpośrednio przed inkryminowanym zdarzeniem razem zM. M. (1)spożywał alkohol w postaci wódki i piwa. Na prowadzenie samochodu zdecydował się w związku z zamiarem zakupienia alko­holu w miejscowościP.(k. 66 zbiór A akt 2 Ds. 1021/15/Spc, k. 32). W sprawie nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności, które zmuszały wyżej wymienionego do na­ru­szenia porządku prawnego. Decyzja o podróży autem stanowiła nie tylko przejaw lek­ko­myśl­no­ści, lecz również przejaw bezkrytycznego zignorowania zakazu prowa­dzenia wszel­kich pojazdów mechanicznych. Za słusznością takiego stanowiska prze­mawia fakt, iż sam oskarżony przyznał, że nie wie dlaczego tak zrobił (tamże).
Zamykając rozważania w materii stopnia winy oskarżonego, uzupełniająco pod­nieść trzeba, że Sąd Odwoławczy przyjmuje, iż zawarte wart. 53 § 1 k.k.odwołanie do winy sprawcy w zakresie orzeka­nej wobec niego sankcji karnej ma charakter wy­łącz­nie limi­tujący. Sko­ro w myślart. 53 § 1

    in principiok.k.sąd wymierza karę we­dług swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc by jej dole­gli­wość nie przekraczała stopnia winy, to brak jest podstaw do wyprowadzania dy­rektywy nakazującej orze­kanie kary odpowiadającej swoją dolegliwością stopniowi winy sprawcy (współ­miernej do stopnia winy). W efekcie poglądy tej części doktryny, która wska­zuje na dyrektywę współmierności kary do stopnia winy (

    por.m.in. A. Ma­rek,

    Komentarz do art. 53 Kodeksu karnego, [w:] A. Marek,

    Kodeks karny. Komen­tarz, LEX 2010, teza 6.) uznać należy za chybione (

    videW. Wróbel,

    Komentarzdo art. 53 Kodeksu karnego, [w:] A. Zoll (red.),

    Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1- 116 k.k., LEX 2012, teza 22., P. Hofmański,

    Komentarz do art. 53 Kodeksu karnego, [w:] O. Górniok (red.)

    , Kodeks karny. Ko­mentarz, LexisNexis 2006, teza 4.). Reasumując, stwierdzić należy, że stopień winyK. Z. (1)został uwzględniony tylko o tyle, o ile wyznaczał on zakres dopuszczalnej sankcji względem jego osoby. Z przytoczonych wyżej względów zakres ten, w przekonaniu Sądu Odwoławczego, był o wiele szerszy niż ten, który swymi wywodami zakreślił Sąd I instancji.
Argumentacji podniesionej przez Prokuratora Rejonowego nie sposób odmówić racji także o tyle, o ile wskazuje on na nienależyte uwzględnienie przez Sąd Rejonowy znacznego stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu w punk­cie IV. wyroku. Już w tym miejscu zaznaczyć trzeba, że mimo, iż przepisart. 115§ 2 k.k.formułuje szereg kryteriów mających służyć prawidłowej ocenie stopnia spo­łecznej szkodliwości konkretnego czynu, to jednak ocena tego stopnia musi speł­niać wymogi oceny kompleksowej – całościowej, nie zaś mającej charakter niejako matematycznego sumowania poszczególnych wyznaczników (videwyrok Sądu Naj­wyż­szego z 19 września 2006 r., WA 25/06, LEX nr 295047). W związku z tym wska­zać trzeba, że z niżej podanych przyczyn taka właśnie, kompleksowa ocena prowadzi do wniosku o znacznym stopniu społecznej szkodliwości czynu objętego zarzutemz pkt. II. aktu oskarżenia.
Prowadząc pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwościK. Z. (1)na­ruszył dobro prawne w postaci bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zaś spowodowany przezeń wypadek stanowił impuls dla łańcucha przyczynowo- skutkowego, który przez naruszenie dobra prawnego w postaci zdrowia człowieka, doprowadził do utraty przez tego człowieka życia. Czyn zabroniony został popełniony w znacznym stanie nie­trzeź­wości, w godzinach wieczornych (wyjaśnieniaK. Z. (1)- k. 66 zbiór A akt 2 Ds. 1021/15/S.,k. 32), w niedzielę, a zatem w czasie, w którym na­tężenie ruchu drogowego było niższe niż przeciętne.K. Z. (1)działał w wyniku motywacji nie zasługującej na jakiekolwiek uwzględnienie, dążąc tylko i wy­łączniedo pozyskania większej ilości alkoholu, a tym samym do wprawienia się w stan jesz­cze większej intoksykacji. Znajdując się w stanie nie­trzeźwości wyrażającym się war­tością 1,31 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu w bardzo poważny sposób naruszył reguły ostrożnością wiążące się z obowiązkiem powstrzy­mania się z tejże przyczyny od prowadzenia pojazdu mechanicznego. Wygenerował w ten spo­sób wy­soki stopień zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego. Na korzyść wyżej wymienionego w odniesieniu do stopnia niebezpieczeństwa zaistniałego wobecM. M. (1)przemawia jedynie okoliczność, iż pokrzywdzony mu­siał dosko­nale zdawać sobie sprawę ze stanu w jakim znajdował się jego towarzysz.
Sąd Okręgowy podziela także tę część toku rozumowania skarżącego, w której podnosi on, że kara 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności nie jest w stanie osią­gnąć względemK. Z. (1)swych celów zapobiegawczych i wychowaw­czych. Podkreślić przy tym trzeba, że przez rzeczone cele rozumieć trzeba taką zmianę postawy sprawcy wobec wartości chronionych przez prawo, która wynika z inter­naliza­cji norm społecznych i ma charakter trwały. Kara winna prowadzić do ukształ­towania dojrzałej osobowości, tak by sprawca po jej odbyciu mógł normalnie funk­cjonować w społeczeństwie. Należy mieć przy tym świadomość, iż wszelka trwała zmia­na postaw u sprawców czynów zabronionych wynikać musi z dobrowolnej, kry­tycznej oceny dotychczasowego sposobu postępowania (

    videW. Wróbel,

    Komentarz do art. 53 Kodeksu…, teza 59. i 60.). Na chwilę obecną nie sposób zakładać, abyK. Z. (1)przejawiał takie właśnie dobrowolne i trwałe przekonanie o ko­niecz­no­ści posza­nowania porządku prawnego. W przedmiotowym zakresie zaznaczyć trze­ba,że reakcja prawnokarna uprzednio podjęta względem wyżej wymienionego nie osią­gnęła zamierzonego rezultatu, albowiem jak wskazuje fakt popełnienia kolejnych prze­stępstw została zignorowana. Okoliczność ta dowodzi za­razem, że na postawęK. Z. (1)nie miały wpływu również jego warunki osobiste, a wśród nich zwłaszcza okoliczność założenia rodziny i posiadania mało­letniego dziecka (

    dane osobo­poznaw­cze- k. 72 zbiór A akt 2 Ds. 1021/15/Spc
). Decydując się na wejście w konflikt z pra­wem oskarżony powinien był liczyć się z koniecznością poniesienia konsekwencji swych czynów, które z natury rzeczy będą oddziaływały na osoby dla niego najbliższe (

    analogicznie:wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 23 lutego 2016 r., II AKa 385/15, LEX nr 2034114).
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego w za­skarżonej części w ten sposób, że podwyższył orzeczoną wobec oskarżonegoK. Z. (1)karę z pkt. II. aktu oskarżenia do 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie takiej treści nie stanowi przejawu zignorowania oko­licz­ności dla oskarżonego korzystnych, składających się na zachowanie po popełnieniu przestępstw. Nie przecząc, iż fakt przyznania się przezeń do popeł­nienia zarzuconych mu czynów, a także wyrażenie skruchy i podjęcie prób udziału w terapii antyalko­holowej stanowią istotne okoliczności łagodzące, zaznaczyć trzeba, że nie należą one do grupy podstawowych, określonych wart. 53 § 1 k.k., lecz dodatkowych, określonych wart. 53 § 2 k.k., okoliczności branych pod uwagę przy wymiarze kary. Tym samym nie mogą mieć, tak jak chce tego obrońca, znaczenia równoważącego kwe­stie takie jak ocena stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia (podob­nie:wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 lutego 2016 r., II AKa 10/16, LEX nr 2006012). Zamykając dotychczasowe rozważania pod­kreślić należy, iż miarą suro­wości kary nie jest ilościowe oznaczenie czasu pozba­wienia wolności, ale stopień wy­korzystania sankcji karnej przewidzianej za dane prze­stępstwo (videwyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 6 listopada 2015 r., II AKa 321/15, LEX nr 1936791). Skoro czyn zabroniony kwalifikowany zart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.zagrożony jest karą od 9 miesięcy do 12 lat pozbawienia wolności, to nie sposób przyj­mować, aby kara 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolno­ści, w świetle zapre­zen­towanych wyżej okoliczności, była karą nadmiernie surową.
Zmiana wymiaru kary pozbawienia wolności orzeczonej za czyn przypisanyK. Z. (1)w pkt. IV. zanegowanego wyroku nakazała uchylenie orze­czo­nej w pkt. VI. tegoż wyroku kary łącznej pozbawienia wolności i podjęcie roz­strzygnięcia w tym zakresie.
Łącząc jednostkową karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, wymierzonąza czyn zart. 178a § 4 k.k., z karą 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, wy­mierzoną za czyn zart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k., Sąd Okręgowy posłużył się zasadą absorpcji i orzekł karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Po­dej­mu­jąc rozstrzygnięcie w tym zakresie Sąd II instancji miał na uwadze wystę­powa­nie pomiędzy przestępstwami popełnionymi przezK. Z. (1)bardzo silnego związku przedmiotowego i podmiotowego. Rzeczone przestępstwa zostały popełnione jednocześnie, a ich skutki ograniczyły się do jednej osoby. Każdy z czynów zabro­nionych łączył się z naruszeniem dobra prawnego w postaci bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwo­ści. Inkry­minowane zachowania zostały podjęte w realizacji tożsamej motywacji, wiążącej sięz chęcią pozyskania większej ilości alkoholu.
Kontrola instancyjna wyroku Sądu Rejonowego w zakresie zarzutu obrazyart. 47 § 3 k.k.doprowadziła do podzielenia stanowiska zaprezentowanego przez oskarżyciela publicznego. W ślad za apelującym podkreślić trzeba, iż unormowanieart. 47 § 3 k.k.w razie skazania sprawcy m.in. za przestępstwo zart. 177 k.k., jeżeli tenże sprawca był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, nakłada na sąd obowiązek orzeczenia nawiązki na rzecz po­krzywdzonego, a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego prze­stępstwa nawiązki na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu. W sytuacji, w której usta­lono więcej niż jedną taką osobę, wspomniana nawiązka winna zostać orzeczona na rzecz każdej z nich, zaś gdy ustalenie takiej osoby nie jest możliwe, sąd orzeka na­wiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Sąd obowiązany jest orzec nawiązkę w wysokości co najmniej 10 000 złotych. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawieart. 47 § 3 k.k.orzekł wobec oskarżonegoK. Z. (1)za czyn z pkt II. aktu oskarżenia na­wiązkę w kwocie 10.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Podejmując rozstrzygnięcie wskazanej treści Sąd Odwoławczy miał na uwadze okoliczność, iż wspomniany czyn dopro­wadził do śmier­ci pokrzyw­dzo­negoM. M. (1). Zmarły nie pozo­stawił osób najbliż­szych, któ­rych sytuacja życiowa wskutek jego śmierci uległa znacz­nemu pogorszeniu. Z relacjiJ. J.nie wynika bowiem, aby zgon jej brata wywarł wpływna sytuację życiową jej, bądź jego niepełnosprawnej siostry (k. 30, 32- 32v). W związ­ku z tym beneficjentem orzeczonej nawiązki stał się Fundusz Pomocy Pokrzyw­dzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Ustalając wysokość nawiązki Sąd II instan­cji wziął pod uwagę nie tylko sytuację rodzinną oskarżonego, związaną z przyczynia­niem się do utrzymania pracującej żony i dziecka, nieposiadanie przezeń majątkui wysokość dochodów osiąganych dzięki podejmowaniu prac dorywczych (k. 31v), lecz także perspektywę odbycia kary pozbawienia wolności, z natury rzeczy ograni­czającej moż­li­wo­ści zarobkowania.
Reasumując powyższe rozważania w przedmiocie wniesionej apelacji warto zaznaczyć, że jej wywody, jak również kontrola odwoławcza przeprowadzona przez Sąd Okręgowy pod kątem wystąpienia także innych przesłanek odwoławczych, do­prowadziła wyłącznie do takiej zmian zaskarżonego wyroku, jak przedstawiona wyżej, co sprawiło, iż w pozostałym zakresie zanegowany wyrok należało utrzymać w mocy.
Kierując się zarówno względami słuszności związanymi z zaistnieniem zawi­nionych uchybień Sądu Rejonowego, jak i podniesionymi wyżej względami zwią­zanymi z sytuacją rodzinną i majątkowąK. Z. (1)Sąd Okręgowy, na pod­stawieart. 624 § 1 k.p.k., zwolnił oskarżonego od opłaty za obie instancje i wydatków za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że wydatki te ponosi Skarb Państwa.
Ze wszystkich wyżej omówionych przyczyn i przy braku przesłanekzart. 439 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej swego wyroku.