Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 1268/15
Data wyroku: 2016-05-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Elżbieta Daniluk, Włodzimierz Śpiewla, Dorota Dobrzańska
Słowa kluczowe: Postępowanie odwoławcze

Sygn. aktXI Ka 1268/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 maja 2016r.
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO Włodzimierz Śpiewla
Sędziowie SO Elżbieta Daniluk
SO Dorota Dobrzańska (spr.)
p.o. Protokolanta Wojciech Czajkowski
przy udziale Prokuratora Ireneusza Kuny
po rozpoznaniu dnia 10 maja 2016r.
sprawyM. A. (1)urodzonego (...)wD.s.W.
iJ.z d.Ś.
D. A. (1)urodzonego (...)wR.s.W.iR.z d.(...)
oskarżonych o czyn zart. 279 § 1 k.k.i innych
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Rykach
z dnia 23 września 2015r. sygn. aktII K 93/15
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że określenie „co najmniej trzykrotnie” zastępuje określeniem „co najmniej dwukrotnie”;
II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów:M. W.– obrońcyM. A. (1)- Kancelaria Adwokacka wR.orazT. W.– obrońcyD. A. (1)- Kancelaria Adwokacka wR.po 516 (pięćset szesnaście) złotych 60 groszy tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonych w postępowaniu odwoławczym;
IV. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym z czego wydatkami obciąża Skarb Państwa.

    Elżbieta Daniluk   Włodzimierz Śpiewla Dorota Dobrzańska

XI Ka 1268/15 U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 23 września 2015r. Sąd Rejonowy w Rykach uznałM. A. (1)za winnego dokonania w okresie od 23 do 29 grudnia 2013r. wD., wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi sprawcami i nieustalonym sprawcą, co najmniej trzykrotnie kradzieży z włamaniem do halifirmy (...) sp. z o.o.i zaboru złomu mosiężno -miedzianego o wartości co najmniej 288 zł oraz złomu mosiężnego nieustalonej wartości na szkodęT. K., w warunkach czynu ciągłego i powrotu do przestępstwa określonego wart. 64§1 kk. RównieżD. A. (1)został uznany za winnego tak opisanego czynu, z tym że nie w ramach recydywy specjalnej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Obie apelacje obrońców oskarżonych sprowadzają się w istocie rzeczy do tego samego – kwestionując wymowę zebranych dowodów domagają się uznania, że każdy z oskarżonych był w haliB.tylko raz i dokonał kradzieży przedmiotów o wartości poniżej ¼ minimalnego wynagrodzenia, co stanowi wykroczenie z art. 119 kw.
Apelacje nie zasługują na uwzględnienie, bowiem z motywacją skarżących przedstawioną na poparcie swoich żądań nie sposób się zgodzić.
Sąd odwoławczy dostrzegł inne mankamenty w rozumowaniu Sądu I instancji, które zaważyły na treści rozstrzygnięcia, nie są one jednak takiego rodzaju, by prowadziły do przyjęcia, iż mamy do czynienia z popełnieniem przez oskarżonych wykroczenia z art. 119 kw.
W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Rykach przypisującM. A. (1)iD. A. (1)kradzież z włamaniem w warunkach czynu ciągłego ustalił, iż dopuścili się go co najmniej 3 krotnie w okresie od 23 do 30 grudnia 2013r. W uzasadnieniu wskazał, że za podstawę takich ustaleń przyjął wyjaśnieniaM. A. (1)złożone w postępowaniu przygotowawczym (po Wigilii sam zerwał kłódkę przy drzwiach hali, nazbierał około 50 kg złomu i zostawił go w komórce przyul. (...), ten złom ktoś mu ukradł), odrzucił natomiast wersję przedstawioną na rozprawie, że tylko raz wszedł do hali i zabrał 30-40 kg złomu, drzwi były wówczas już otwarte. Uznał również za prawdziwe wyjaśnieniaD. A. (1)złożone w postępowaniu przygotowawczym, kiedy to tenże oskarżony twierdził, iż w dniu 26.12.2013r. poszedł do hali zM. A. (1), który za pomocą „brechy” zerwał kłódkę przy drzwiach i z wnętrza nic nie zabrali.M.założył swoją kłódkę. Dopiero na drugi dzień razem zM.zabrali do plecaków po około 20 kg mosiądzu. Kolejnego dnia poszedł razem zM. A. (1)i chłopakiem o imieniuG.do hali przyul. (...)i ładowali kolorowy złom do plecaków i worka.
Zestawienie powyższych wersji, w sposób oczywisty różniących się od siebie, nakazywało Sądowi orzekającemu szczegółowe odniesienie się do nich, czego zaniechał. Nie było możliwe przyjmując za prawdziwe wyjaśnieniaM. A. (1)ze śledztwa przypisanie mu 3 krotnego działania w ramach czynu ciągłego. Jeśli zaś ustalenia faktyczne oparto na wyjaśnieniachD. A. (1)– Sąd winien był przedstawić powody, dla których to właśnie jemu dał wiarę we fragmentach rozbieżnych z wersjąM. A. (1). Niezależnie od tych mankamentów stwierdzić należy, że wymowa pozostałych dowodów przy kompleksowej analizie pozwalała na poczynienie ustaleń w zakresie winy wszystkich oskarżonych.
Przede wszystkim jeśli prześledzić wyjaśnienia oskarżonych, to depozycjeG. L. (1)jawią się jako konsekwentne i najbardziej spójne. Sąd Rejonowy podzielił je w całości i to stanowisko jest słuszne. Wyjaśnień tego współoskarżonego nie podważają obrońcy obu oskarżonych. Zarzut obrońcyD. A. (1)odnoszący się do ustaleń sądu meriti w zakresie ilości zachowań przestępczychD. A.odmiennie od relacjiL.jest pozbawiony podstaw, bowiem skoroL.twierdził, że tylko raz był w hali przyul. (...)z pozostałymi oskarżonymi w dniu 29.12. 2013r (i tak przypisano mu w wyroku), to nie musi to automatycznie oznaczać, żeM.iD. A. (1)nie dopuścili się innych czynów zabronionych ponad opisany przezL.. WyjaśnieniaL.co do przebiegu wydarzeń w dniu 29.12.2013r. (k.33) wskazują, że tego dnia pomysł włamania do skupu złomu przyul. (...)wyszedł odM. A. (1), zabrali równieżD. A. (1)i jego kolegę. Przy drzwiachB. A.szarpnął za kłódkę przy drzwiach (wcześniej zamkniętą) i zdjął ją ze skobla. Nie może więc budzić najmniejszych wątpliwości, że do środka hali sprawcy weszli po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń. Z takim ustaleniem nie stoją w sprzeczności wyjaśnieniaM. A. (1), który stwierdził, że po Wigilii był w tejże hali, wszedł po zerwaniu kłódki (k.27), ponieważ po zeznaniachM. J. (1)iP. B. (1)okazało się, że firmowa kłódka była tak uszkodzona po uderzeniu, że zawieszona na skoblu stwarzała pozór zamkniętej, przy czym dało się ją otworzyć bez klucza. W tym zakresie zgodne zeznania tych świadków obalają mało pewne zeznaniaI. K.co do zawieszenia innej kłódki. Zdjęcia na k. 9 i 10 dokumentują stan po stwierdzeniu włamania przez pracowników, a uchylenie większych drzwi musiało być przez nich dokonane, skoroP. B.zeznał, że większe drzwi były zabezpieczone od wewnątrz łańcuchem (i nie były po świętach otwarte) a mniejsze od zewnątrz kłódką, która dała się otworzyć bez klucza i co potwierdziłM. J.w czasie konfrontacji (k.363v). Daje to wytłumaczenie, dlaczego w protokole oględzin (k.13) zaznaczono, że małe drzwi są zamknięte na kłódkę.
Powyższe dowody wskazują także logicznie na okoliczność, że po wcześniejszym zerwaniu kłódkiM. A. (1)musiał zamknąć ją z powrotem tak, żeby wyglądała na zamkniętą. W przypadku kłódek zatrzaskowych jest to normalny mechanizm. Ponowne wejście wymagało kolejnego szarpnięcia. Jeśli zatem kłódka pozostała przy drzwiach jako zamknięta, dawało to kolejnym osobom niepowołanym wyraźny sygnał zabezpieczenia obiektu. Tym samymG. L. (1)iD. A. (1)w dniu 29.12.2013r. widząc zerwanie kłódki po szarpnięciu przezM. A. (1)nie mogli mieć wątpliwości, że uczestniczą w kradzieży z włamaniem.
Apelacja obrońcyM. A. (1)eksponuje, że oskarżony przyznał się do jednej kradzieży złomu z haliB.i tylko w dniu 26.12.2013r, kiedy rozpoznał siebie na nagraniu z monitoringu. Rzeczywiście, na rozprawie w dniu 15.09.2015r.M. A.rozpoznał się, podobnie jak rozpoznał goD. A. (1)(k.419). Jednakże zdjęcia z tego dnia godz. 12,57 wg zapisu (k.71 i 78) ujawniają fragmenty postaci drugiej osoby. Stawia to w wątpliwość prawdziwość wyjaśnieńM. A. (1), że był sam. Obrońca w apelacji oprócz stwierdzenia, że poza wyjaśnieniami współoskarżonych żadne inne dowody nie wskazują na więcej niż jeden pobytM. A. (1)w przedmiotowej hali, nie podejmuje próby zdyskredytowania wartości dowodowej tychże wyjaśnień. Jeśli chodzi oG. L. (1), to wywody Sądu I instancji co do jego wiarygodności zasługują na podzielenie. Swoje przekonanie Sąd wywiódł w sposób pozbawiony błędów natury logicznej i pozostaje ono pod ochronąart. 7 kpk. RównieżD. A. (1)wyjaśniał o kolejnej kradzieży złomu z hali wspólnie zM. A. (1)i chłopakiem o imieniuG.po dniu 26.12.2013r. (k.46), choć jego wersja we fragmentach rozbieżnych z wyjaśnieniamiG. L.nie może się ostać. W tych okolicznościach kradzież z włamaniem złomu mosiężnego nieustalonej wartości w dniu 29.12.2013r. przezM. A. (1), wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, nie może budzić wątpliwości. Ze względu na brak zastrzeżeń co do prawdomównościG. L.i odmienne wyjaśnieniaD. A. (1)co do sposobu wejścia do hali w dniu 29.12.2013r, ilości osób uczestniczących w przestępstwie, wersja tego drugiego nie mogła być uznana za wiarygodną. Udowodnione zatem została kradzież z włamaniem w dniu 29.12.2013r. w której czynnie uczestniczyłM. A. (1).
Nie może też budzić wątpliwości, że był w haliB.w dniu 26.12.2013r, gdyż został uwidoczniony na nagraniu monitoringu i nie kwestionował swego pobytu. Nie jest jednak prawdą, że był wówczas sam, wyszedł po zabraniu ok. 50 kg złomu i zostawił drzwi przymknięte, nie zawieszając kłódki (k.27). Sąd Rejonowy oceniając wyjaśnieniaM. A. (1)z postępowania przygotowawczego uznał je za wiarygodne, odrzucając wersję prezentowaną na rozprawie, że miał się dostać przez otwarte drzwi i wszedł sam. Jako przeciwwagę powołano zeznania pracowników hali oraz wyjaśnienia G,L.iD. A., przy czym wyjaśnienia współoskarżonych wcale nie są ze sobą zbieżne, jak twierdzi Sąd I instancji. Niemniej jednak, nawiązując do wcześniejszych wywodów – wejście po pokonaniu zabezpieczenia w dniu 29.12.2013r. jest udowodnione. Pozostawało do rozstrzygnięcia, czy wyjaśnieniaD. A. (1), opisującego 4 wejścia w grudniu do haliB., z czego 3 zM. A. (1), są na tyle rzetelnym dowodem, że przesądzają o winieM. A. (1)w zakresie przypisanym w zaskarżonym wyroku. Sąd orzekający nie poświęcił należytej uwagi, by dokonać wszechstronnej analizy i te braki musiał uzupełnić sąd odwoławczy. Pamiętać bowiem należy, że od 1.07.2015r. obowiązujeart. 455a kpkzakazujący uchylenia wyroku z tego powodu, że uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych wart. 424 kpk.
Otóż wyjaśnieniaD. A. (1)cechują się zmiennością i brakiem konsekwencji a w zakresie kradzieży z włamaniem w dniu 29.12.2013r. pozostają w sprzeczności z relacjąG. L., co nakazywało dużą ostrożność w przyjmowaniu jego depozycji za prawdziwe. Początkowo obciążał swojego kolegęA. J.odpowiedzialnością za udział w przestępstwie w dniu 23.12.(...), z czego się wycofał podczas drugiego przesłuchania (k.151) tłumacząc biciem i zastraszaniem na Komisariacie Policji wD.. Przekonanie Sądu Rejonowego o nieprawdziwości wyjaśnień co do wymuszania wyjaśnień określonej treści jest słuszne, niemniej jednak samo to nie było wystarczające, by wyjaśnieniaD. A. (1)z postępowania przygotowawczego uznać za wiarygodne w całej rozciągłości co do trzech wejść do haliB.wspólnie zM. A. (1). Zabrakło bowiem zestawienia wersjiD. A. (1)z wersjami pozostałych oskarżonych oraz zgromadzonym całym materiałem dowodowym i wyciągnięcia logicznych wniosków. Jeśli chodzi o dzień 29.12.2013r, to miarodajne pozostają wyjaśnieniaG. L. (1)i w pełni mogły stanowić podstawę ustaleń faktycznych, obalając tym samym rozbieżną wersję zarównoD. A. (1)jak iM. A. (1). Zauważyć trzeba, że w postępowaniu przygotowawczym równieżD. A. (1)mówił o wspólnym wejściu do hali zM. A. (1)i chłopakiem o imieniuG.(k.46) oraz zabraniu złomu w plecaki i worek (choć nie w całej rozciągłości opisał to jakL.) i w tej części wyjaśnienia należy uznać za wspierające wersjęG. L.. Wycofanie się na rozprawie stanowiło dopasowanie się do linii obronyM. A. (1).
Wcześniejsze wejścieM. A. (1)do hali zostało uwidocznione w zapisie monitoringu z dnia 26.12.2013r, do czego się generalnie przyznał (k.419), ale twierdził, że był wówczas sam i drzwi były otwarte (k.245). Przeczą temu jednak wyjaśnieniaD. A. (1), który co do tego dnia stwierdził, że poszedł z wujemM. A. (1), który zerwał kłódkę z małych drzwi. Pobyt 2 osób w dniu 26.12.2013r. zarejestrowała kamera monitoringu (k.64, 69-71), opisano to w protokole oględzin (k.67-68). Pozostaje do rozważenia kwestia, czy sprawcy tego dnia zabrali złom metalowy, czy jak twierdziłD. A. (1)– dopiero następnego dnia. Sąd Rejonowy przypisując trzykrotne dokonanie kradzieży z włamaniem nie dostrzegł, że popadł w sprzeczność między treścią wyroku a uzasadnieniem, bowiem ustalił, że w dniu 26.12.2013r. sprawcy nie zabrali żadnego złomu, zabór taki miał miejsce następnego dnia oraz 29.12.2013r. Należało zatem rozważyć usiłowanie kradzieży z włamaniem z ewentualnym dobrowolnym odstąpieniem. W przedmiotowej sprawie uznać należało, że skoro zapisy kamer monitoringu uwieczniły sprawców tylko w dniach 26 i 29.12.2013r, a przecież działały przez cały czas, wyjaśnienia oskarżonych są rozbieżne co do ilości wejść, nie ma podstaw do uznania, by prawdziwa była wersjaD. A. (1)co do wejścia do hali i nie zabrania złomu. Jeśli jeszcze dodatkowo przypomnieć, żeM. A. (1)nie wspominał o „pustym” wejściu do hali, niezależnie od tego, że krył krewnego, to zabranie złomu w dniu 26.12.2013r. nie może budzić wątpliwości. Ponieważ był to dzień świąteczny, złom został sprzedany przezM. A. (1)następnego dnia, czego dowodzi kopia rachunku wystawiona na niego przez sprzedawcę w punkcie skupu złomu (k.57) oraz wyjaśnieniaD. A. (1). WyjaśnieniaM. A. (1)co do kradzieży tego złomu złożonego w komórce (k.27) odnoszą się do innego zdarzenia, o którym mówiłG. L. (1)(k.33v).
Podniesione wyżej względy nakazywały zmianę zaskarżonego na korzyść wyroku poprzez zastąpienie określenia „co najmniej trzykrotnie” określeniem „co najmniej dwukrotnie”.
W świetle przedstawionych rozważań brak jest podstaw do uznania, byM. A. (1)dopuścił się tylko raz kradzieży zwykłej, jak chce tego jego obrońca i w konsekwencji przyjęcia kwalifikacji z art. 119 kw. Apelacja obrońcyD. A. (1)właściwie nie kwestionuje jego jednorazowego pobytu w hali w dniu 29.12.2013r, ale zupełnie nie polemizuje z ustaleniami Sądu Rejonowego co do przyznania waloru wiarygodności wersji z postępowania przygotowawczego, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, żeD. A. (1)sprostował swoje wyjaśnienia na rozprawie. Samo sprostowanie (tu bardziej odwołanie) wymaga przekonującej analizy powodów takiej postawy, czego skarżący nie przedstawił. Nie ma też racji twierdząc, że brak jest bezspornych dowodów na zabezpieczenie drzwi w dniu 29.12.2013r, bowiem dowód taki stanowią wyjaśnieniaG. L. (1). Z tych względów wniosek o uznanie, iż zachowanieD. A. (1)stanowiło wykroczenie, nie zasługiwał na uwzględnienie.
Apelacja co do winy zart. 447§1 kkjest uważana za zwróconą przeciwko całości wyroku, zatem kontroli odwoławczej podlegała także wymierzona kara.M. A. (1)Sąd Rejonowy w Rykach przypisał działanie w warunkach powrotu do przestępstwa określonych wart. 64§1 kk. W tym miejscu Sąd Okręgowy zwraca uwagę, że jest to błędna kwalifikacja, albowiemM. A. (1)stał się recydywistą wielokrotnym i należało przyjąć działanie w ramachart. 64§2 kk. Wyrok łączny w sprawie II K 257/08 Sądu Rejonowego w Rykach objął m.in. skazanie w sprawie II K 1452/04 za czyn zart. 279§1 kkw zw. zart. 64§1 kkna karę 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności (kara łączna rok i 10 miesięcy pozbawienia wolności). Skazany odbył ponad rok pozbawienia wolności z orzeczonej wyrokiem łącznym kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, został zwolniony w dniu 2.06.2013r. (k.120-121). Przestępstwa należącego zatem do kataloguart. 64§2 kkdopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w całości ostatniej kary.
Ze względu jednak na wniesienie apelacji wyłącznie na korzyść oskarżonego nie było możliwe poprawienie błędnej kwalifikacji prawnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2014 r. III KK 236/14,LEX nr 1548238).
Analizując ustawowe wytyczne wymiaru kary określone wart. 53 kkSąd Rejonowy prawidłowo wskazał na brak okoliczności łagodzących po stronieM. A. (1), gdyż nawet jego przyznanie wobec mataczenia w sprawie trudno uznać za przemawiające na jego korzyść. Brak pozytywnej prognozy kryminologicznej wynika ewidentnie z ilości skazań. Zgodnie z wypracowanym orzecznictwem w tej kwestii, rażąca niewspółmierność kary zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 kk. W przedmiotowej sprawie wymierzenie sprawcy wielokrotnie karanemu za przestępstwa przeciwko mieniu kary 2 lat pozbawienia wolności, w dolnej granicy zagrożenia, nie razi surowością.
Nie stwierdzając uchybień podlegających uwzględnieniu poza granicami środka odwoławczego i sformułowanym zarzutami, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.
Oskarżonych pozbawionych wolności zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych na podstawieart. 624§1w zw. zart. 634 kpk. O wynagrodzeniu dla obrońców z urzędu rozstrzygnięto w oparciu o§2 ust.1 i 2, § 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(postępowanie odwoławcze rozpoczęło się przed zmianą obowiązującą od 1.01.2016r).
Włodzimierz Śpiewla  Elżbieta Daniluk Dorota Dobrzańska