Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Kz 210/16
Data wyroku: 2016-04-06 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Zbigniew Mierzejewski
Słowa kluczowe: Tymczasowe Aresztowanie
Podstawa prawna: art. 258 § 1 pkt. 1 kpk

Sygn. akt V Kz 210/16

POSTANOWIENIE
Dnia 6 kwietnia 2016 roku
Sąd Okręgowy w Łodzi, V Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  Sędzia S.O. Zbigniew Mierzejewski
Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Matecka
przy udziale Prokuratora Marka Kryszkiewicza
po rozpoznaniu w sprawieA. W.,synaT.iB.z domuR.,urodzonego (...)wŁ.
podejrzanego o czyny zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
zażalenia wniesionego przez obrońcę podejrzanego w dniu 17 marca 2016 roku
na postanowienie Sądu Rejonowego w Łęczycy z dnia 8 marca 2016 roku, w sprawie sygn. akt II Kp 26/16
w przedmiocie przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.oraz§ 18 ust. 2w zw. z § 17 ust. 2 pkt 1 oraz § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1801)
postanawia:

1
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;

2
zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej podejrzanemu z urzędu w postępowaniu dotyczącym rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w Łęczycy w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 8 marca 2016 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt II Kp 26/16, Sąd Rejonowy w Łęczycy na podstawieart. 258 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k.w zw. zart. 263 § 2 k.p.k.postanowił przedłużyć stosowanie w stosunku do podejrzanegoA. W.środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na dalszy okres tj. do dnia 16 czerwca 2016 roku, g. 15:05.
Postanowienie Sądu Rejonowego zaskarżył w całości zażaleniem obrońca podejrzanego zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:
I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, tj.:
-art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 7 i art. 92 k.p.k., polegającą na przyjęciu, iż istnieje obawa, że pozostając na wolności podejrzany może podjąć działania zakłócające czy prawidłowy tok postępowania karnego, w szczególności ukrywać się, podczas gdy nie ma żadnych okoliczności, które mogłyby w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego powodować ze strony podejrzanego taką obawę;
-art. 258 § 2w zw. zart. 7 i 92 k.p.k.– poprzez przyjęcie, iż samo zagrożenie surową karą powoduje konieczność stosowania tymczasowego aresztowania, przy jednoczesnym braku uprawdopodobnienia okoliczności, które mogłyby świadczyć o istnieniu obawy utrudniania prawidłowego toku postępowania, zaś w świetle okoliczności niniejszej sprawy nie ma podstaw do przyjęcia, że ze strony podejrzanego mogłaby zachodzić obawa, że będzie on w jakikolwiek sposób utrudniał toczące się z jego udziałem postępowanie;
II. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż niezbędnym dla zapewnienia prawidłowego biegu postępowania konieczne jest zastosowanie wobec podejrzanego środka zapobiegawczego o charakterze izolacyjnym, podczas gdy wystarczającymi będą środki zapobiegawcze o charakterze nieizolacyjnym.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca podejrzanego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie tymczasowego aresztowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zażalenie obrońcy podejrzanego nie jest zasadne.
A. W.jest podejrzany o to, że w dniu(...)w miejscowościO.woj.(...), używając przemocy wobecB. T.polegającej na odepchnięciu jej oraz grożeniu wskazanej pokrzywdzonej spowodowaniem uszczerbku na jej zdrowiu, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci 4 butelek alkoholu o nazwie(...)o pojemności 0,2 l każda, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne – to jest o czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych wykazał na istnienie ogólnej przesłanki stosowania środków zapobiegawczych w postaci dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu czynu przestępczego. Świadczą o tym choćby dowody z zeznań pokrzywdzonejB. T.oraz świadkaS. S..
Sąd Rejonowy przedłużając stosowanie tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego trafnie wskazał na występowanie przesłanki szczególnej stosowania tymczasowego aresztowania zawartej wart. 258 § 1 pkt. 1 k.p.k., w postaci obawy utrudniania przez podejrzanego dalszego toku postępowania.
Podejrzany nie ma stałego miejsca pobytu. Istnieje zatem obawa ukrywania się przed wymiarem sprawiedliwości.
Trafną jest również teza, iż w analizowanej sprawie ma zastosowanie przesłanka szczególna zart. 258 § 2 k.p.k., albowiem podejrzanemu grozi surowa kara pozbawienia wolności przy uwzględnieniu wagi i charakteru zarzucanego przestępstwa oraz działania w warunkach powrotu do przestępstwa określonych wart. 64 § 1 k.k.
Realnie grożąca surowa kara może wpływać na działanie podejrzanego, który wprawdzie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, ale złożył wyjaśnienia sprzeczne z relacjami pokrzywdzonej. W obawie przed surową karą podejrzany może podjąć działania destabilizujące postępowanie karne i podjąć próbę nawiązania kontaktu z pokrzywdzoną oraz świadkiem, których zna, w celu nakłaniania ich do zmiany złożonych zeznań.
Reasumując, w przedmiotowej sprawie znajdują pełne potwierdzenie przywołane przez Sąd I instancji przesłanki wymienione wart. 258 § 1 pkt 1 k.p.k.oraz wart. 258 § 2 k.p.k., które trafnie legły u podstaw przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania wobecA. W..
Sąd I instancji słusznie przyjął, że dalsze stosowanie wobec podejrzanego izolacyjnego środka zapobiegawczego jest niezbędne do zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania na jego obecnym etapie, zaś inne środki o charakterze wolnościowym nie byłyby wystarczające.
Czas na jaki zostało przedłużone stosowanie tymczasowego aresztowania nie jest nadmierny i powinien być wystarczający dla wykonania dalszych czynności postępowania przygotowawczego.
W sprawie nie ujawniono żadnej negatywnej przesłanki stosowania tymczasowego aresztowania wskazanej wart. 259 § 1 pkt 1 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Ponieważ podejrzany w postępowaniu przed sądem odwoławczym korzystał z pomocy obrońcy wyznaczonego z urzędu, zaś koszty tejże pomocy nie zostały uiszczone w całości, ani w części na podstawie § 18 ust. 2 w zw. z § 17 ust. 2 pkt 1 oraz § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801) należało zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 180 zł wynikającą z § 17 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia, pomniejszoną o połowę stosownie do przepisu § 18 ust. 2, pomniejszoną o połowę stosownie do przepisu § 4 ust. 1, powiększoną o 23 % podatku od towarów i usług stosownie do przepisu § 4 ust. 3 rozporządzenia.