Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 692/16
Data wyroku: 2016-10-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Ewa Rusin
Słowa kluczowe: Wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt IV Ka 692/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 października 2016 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Ewa Rusin

Protokolant:

Ewa Ślemp

po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r.
sprawyD. K.
synaB.iA.z domuG.(...)roku wB.K.z art. 97 k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku
z dnia 10 czerwca 2016 r. sygnatura akt VI W 867/15
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sygn.akt IV Ka 692 / 16

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 10 czerwca 2016r. sygn. akt VI W 867 /16:

I
obwinionegoD. K.uznał za winnego tego, że w dniu 05 października 2015 roku o godzinie 13:15 wB.naul. (...), powiatu(...), kierował pojazdemJ. (...)onumerach rejestracyjnych (...)nie korzystając z pasów bezpieczeństwa podczas jazdy, to jest czynu wyczerpującego ustawowe znamiona wykroczenia określonego w art. 97 kw i za to na podstawie art. 97 kw wymierzył kare grzywny w kwocie 300 (trzystu) złotych;

II
na podstawieart. 118§1 kpwzasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 30 złotych tytułem opłaty.

Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się obwiniony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy.
Apelujący na podstawie przepisuart. 109§1 kpww zw. zart. 427§2 kpkzaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku /art. 109 kpww zw. zart. 438 pkt 2 kpk/ tj. przepisówart. 8 kpww zw. zart. 2§2,4,7 kpk,art. 75§1 kpw,art. 82§1 kpww zw. zart. 410 kpkpoprzez:

1
dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów w postaci zeznań świadków –M. K.iD. D., a w konsekwencji przyjęcie, że brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania ich zeznań podczas gdy świadkowie ci przedstawili wewnętrznie oraz wzajemnie sprzeczny przebieg zdarzenia z dnia 5 października 2015 r. Na rozprawie w dniu 18 marca 2016 r.D. D.zeznał, że obwiniony poruszał sięul. (...), a radiowóz wyjeżdżał zul. (...)(podporządkowanej), natomiast na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2016 r.M.k.zeznał, że radiowóz poruszał sięul. (...), a obwiniony włączał się do ruchu z podporządkowanejul. (...). Ponadto świadkowie ci złożyli odmienne zeznania w postępowaniu wyjaśniającym, (jak wynika z protokołów ich przesłuchania –k.6 i k.8), co nie zostało jednak w żaden sposób wyjaśnione przez Sąd I instancji,

2
poprzez zaniechanie odczytania zeznań świadkaD. D.złożonych w postępowaniu wyjaśniającym (k.8), pomimo iż na rozprawie w dniu 18 marca 2016 r. przedstawił on inny przebieg zdarzenia niż w postępowaniu wyjaśniającym (szczególnie w zakresie dotyczącym układu sytuacyjnego),

3
dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o protokół przesłuchania świadkaD. D.(k.8), pomimo jego nieujawnienia na rozprawie, co mogło mieć wpływ na treść wyroku przez skazanie nieoparte na dowodach,

4
dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci wyjaśnień obwinionego i przyjęcie, że stanowią one jedynie formę obrony w niniejszej spawie, podczas gdy obwiniony w sposób konsekwentny przedstawił przebieg zdarzenia z dnia 5 października 2015 r. wskazał, że jechał z zapiętymi pasami bezpieczeństwa, a funkcjonariusze policji pomyliło się, gdyż nie mogli we właściwy sposób zaobserwować tego, że miał on nie mieć zapiętych pasów bezpieczeństwa.

Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia /art. 109§1 kpww zw. zart. 438 pkt 2 kpk/ polegający na:
- przyjęciu, że obwiniony włączał się do ruchu zul. (...)w kierunkuul. (...), a radiowóz poruszał sięul. (...), podczas gdy zarówno z wyjaśnień obwinionego, zeznań świadkaD. D.złożonych na rozprawie w dniu 18 marca 2016 r., a także z notatki urzędowej z dnia 5 października 2015 r. wynika, że radiowóz zatrzymał się przed znakiem STOP naul. (...), natomiast obwiniony poruszał sięul. (...)w kierunkuul. (...). W konsekwencji Sąd I instancji niewłaściwie ustalił, że możliwe było zaobserwowanie przez funkcjonariuszy faktu niezapięcia pasów przez obwinionego, podczas gdy miejsca w którym rzeczywiście znajdował się radiowóz nie można było prowadzić skutecznej obserwacji w kierunku, z którego nadjeżdżał obwiniony,
- dowolnym przyjęciu, że oskarżony kierował pojazdem nie korzystając z pasów bezpieczeństwa, podczas gdy wnikliwa analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że świadkowie nie mieli możliwości zaobserwowania ww. okoliczności.
W świetle powyższych zarzutów skarżący wniósł o:

1
uniewinnienie obwinionego od zarzuconego mu czynu,

ewentualnie o:

2
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

ewentualnie, w razie uznania przez Sąd Odwoławczy, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości, o:
- przeprowadzenie w toku postępowania odwoławczego dowodu z uzupełniającego przesłuchania świadkówM. K.iD. D.celem wyjaśnienia sprzeczności występujących w ich zeznaniach złożonych w postępowaniu jurysdykcyjnym oraz postępowaniu odwoławczym,
- odtworzenie na rozprawie odwoławczej nagrań video przedłożonych przez obwinionego jako dowód w niniejszej sprawie.
Sąd Okręgowy zważył co następuje;
Apelacja okazała się skuteczna, zwłaszcza jej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania.
Nie sposób odmówić racji apelującemu co do zarzutów obrazy prawa procesowego sformułowanych w pkt. 1-3 apelacji, zwłaszcza wadliwej oceny dowodów, które to błędy w oczywisty sposób wpływają na prawidłowość ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku.
Słusznie apelujący zauważył, iż zeznania świadkówM. K.iD. D., na których Sąd Rejonowy oparł ustalenia wyroku, pozostają w jawnej wzajemnej sprzeczności co do trasy poruszania się radiowozu oraz pojazdu obwinionego. O ile w postępowaniu wyjaśniającym obaj świadkowie podawali, iż w trakcie wykonywania patroluul. (...)zauważyli pojazd obwinionego, wyjeżdżający zul. (...)w kierunkuul. (...)( k. 6-8 akt), to już na rozprawie w dniu 18 marca 2016r. świadekD. D.zdecydowanie zeznawał, że radiowóz zatrzymali na STOP-ie naul. (...)i wtedy zauważył pojazd obwinionego jadący z góryul. (...)w kierunkuul. (...)( tą sytuację najlepiej obrazuje fot. na k. 42 akt). Sąd nie dostrzegł tych zasadniczych sprzeczności w zeznaniach świadka, nie odczytał pierwotnych zeznań i w efekcie tych sprzeczności nie wyjaśnił. Wobec takich uchybień oczywiście błędnym pozostaje wniosek Sądu I instancji o braku podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań świadkówD. D.iM. K..
Być może na rozprawie świadekD. D.przedstawił faktyczne okoliczności zarzucanego obwinionemu czynu, na co zdaje się wskazywać treść notatki urzędowej, sporządzonej przez świadkaM. K.w dniu kontroli ( k. 5 akt), w której to przedstawił właśnie takie samo usytuowanie obu pojazdów, tj. że radiowóz patrolowy został zatrzymany pod znakiem STOP przy wyjeździe zul. (...)zaś obwiniony wtedy przejeżdżałul. (...)w kierunkuulicy (...).
W pisemnych motywach wyroku także brak należytego przedstawienia linii obrony obwinionego, w tym zawartego w wyjaśnieniach opisu trasy, którą poruszał się obwiniony, a następnie właściwej oceny tego dowodu, co ma istotne znaczenie dla wyniku analizy dowodów. Gdyby sąd pochylił się nad obszernymi wyjaśnieniami obwinionego, to z pewnością dostrzegłby, że obwiniony podawał swą trasę przejazdu właśnieul. (...)w kierunkuul. (...), tj. w sposób przedstawiony w notatce z k. 5, zeznaniach świadkaD. D.z dnia 18.03.2016r. oraz jak na przedstawionym przez obronę zapisie filmowym ( pendrive k. 58).
Wobec wskazanych błędów procedowania zaskarżony wyrok ostać się nie mógł i koniecznym stało się przeprowadzenie na nowo przewodu sądowego w całości (art. 109 § 2 kpww zw. zart.437 § 2 kpk). W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd I instancji przeprowadzi prawidłowe postępowanie dowodowe ( dla ułatwienia okazując świadkom znajdujące się w aktach materiały zdjęciowe k. 40-43 oraz zapis na pendrive z k. 58) i ustali tor poruszania się obu pojazdów, po czym ustali, czy w takim ich usytuowaniu funkcjonariusze policji mieli możliwość prawidłowej obserwacji, czy obwiniony miał, czy też nie, zapięte pasy bezpieczeństwa.
Z przytoczonych względów Sąd Odwoławczy orzekł jak w wyroku.