Sąd Rejonowy w Giżycku
V Zamiejscowy Wydział Karny w Węgorzewie
Sygnatura akt: V K 62/16
Data wyroku: 2016-11-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Scott-Sienkiel
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art.286§1 kk
Teza: skazanie za oszustwo

Sygn. akt V K 62/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 listopada 2016r.
Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie w składzie:

Przewodniczący – SSR Dorota Scott - Sienkiel
Protokolant – st. sekr. sąd. Danuta Betlej
w obecności ProkuratoraU. B.
po rozpoznaniu w dniach 3 sierpnia 2016r., 7 września 2016r., 28 listopada 2016r. na rozprawie
sprawyS. K. (1)
urodzonego (...)w m.K.
synaZ.iE.z d.P.
oskarżonego o to, że:
I.W dniu 17 maja 2013 roku wW.przyul. (...)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z góry powziętym zamiarem doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1500złA. M. (1)poprzez wprowadzenie go w błąd co do zamiaru przesłania oferowanego mu do sprzedaży silnika zaburtowego do łodzim-ki Y.po otrzymaniu żądanej kwoty,

tj. o czyn zart. 286 § 1 kk

II.W kwietniu 2013 roku wO.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z góry powziętym zamiarem doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 3000złJ. K.poprzez wprowadzenie go w błąd w trakcie telefonicznych rozmów co do zamiaru przesłania oferowanego mu do sprzedaży silnika zaburtowego do łodzi m-kiH.,

tj. o czyn zart. 286 § 1 kk

1
OskarżonegoS. K. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, z tym, że przyjmuje, iż czynu opisanego w pkt II aktu oskarżenia dopuścił się w dniu 2 kwietnia 2013r. oraz, że działał w warunkach ciągu przestępstw i za to na podstawieart. 286§1 kkskazuje go, zaś na podstawieart. 286§1 kkprzy zastosowaniuart. 91§1 kkw zw. zart. 4§1 kkwymierza mu karę 1 (jeden) roku i 2 (dwa) miesięcy pozbawienia wolności.

2
Na podstawieart. 69§1 i 2 kkiart. 70§1 pkt 1 kkw zw. zart. 4§1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 4 (cztery) lat.

3
Na podstawieart. 46§1 kkw zw. zart. 4§1 kkorzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę pokrzywdzonemuA. M. (1)kwoty 900 (dziewięćset) złotych oraz pokrzywdzonemuJ. K.kwoty 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych.

4
Zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia opłat i pozostałych kosztów sądowych.

­Sygn. akt V K 62/16

UZASADNIENIE
S. K. (1)jest mieszkańcemK.. W 2013r. zajmował się sprowadzaniem z Niemiec różnych towarów, w tym używanych silników do łodzi. Przywieziony sprzęt odsprzedawał następnie w Polsce, zaś nabywców znajdował m.in. zamieszczając ogłoszenia w serwisie internetowym Allegro. W tym czasie na terenie Niemiec mieszkałaJ. N. (1), znajomaS. K. (1), która często pomagała mu, jako tłumacz, w dokonywanych transakcjach.J. N. (1)udostępniła mu również swoje konto na portalu Allegro, a także konto poczty elektronicznej i swój rachunek bankowy, z któregoS. K. (1)mógł swobodnie korzystać.
Jednym z klientówS. K. (1)był mieszkaniecO.-R. W., który był zainteresowany kupnem silnika do łodzi. Na stronach internetowych znalazł ogłoszenieS. K. (2), po czym skontaktował się z nim telefonicznie i ustalił warunki sprzedaży silnika, w tym jego cenę.R. W.przekazał swojemu koledze kwotę żądaną przez sprzedawcę, ten zaś pojechał do miejsca zamieszkaniaS. K. (1)i osobiście odebrał silnik.
ZnajomymR. W.jestJ. K., który w marcu 2013r. również chciał kupić silnik do łodzi.R. W.polecił muS. K. (1), jako osobę godną zaufania, która może mu dostarczyć interesujący go sprzęt.J. K.skontaktował się zS. K. (1)telefonicznie. W trakcie rozmowy ustalili, żeS. K. (1)sprowadzi mu z Niemiec silnik zaburtowy markiH.w cenie 6.500 złotych, jednak nabywca wcześniej musiał uiścić zaliczkę w kwocie 3.000 złotych. Zaliczkę w tej wysokościJ. K.wpłacił w dniu 2 kwietnia 2013r. na podane przez sprzedającego konto. Po upływie czasu, w którym silnik miał być dostarczony,J. K.wielokrotnie próbował skontaktować się telefonicznie ze sprzedawcą.S. K. (1)zbywał go, mówiąc że jest zajęty lub w ogóle nie odbierał telefonu.R. W.na prośbęJ. K.również próbował interweniować w sprawie swojego kolegi, jednak bezskutecznie. W lipcu 2013rS. K. (1)sam skontaktował się zJ. K.i poinformował go, że nie jest w stanie dostarczyć takiego silnika, jaki został zamówiony oraz że niezwłocznie zwróci zaliczkę. Nadto w dniu 11 lipca 2013r.S. K. (1)napisał do żonyJ. K.pismo, w którym ponownie zapewnił, że zaliczkę zwróci w całości, zaś w dniu 15 sierpnia 2013r. przelał na jego konto kwotę 100 złotych, tytułem częściowego zwrotu zaliczki za silnikH.. Pieniądze zostały przelane z konta należącego doJ. N. (1). Kolejnej wpłaty w kwocie 200 złotych na rzeczJ. K.S. K. (1)dokonał dopiero w 2015r.
KlientemS. K. (1)był również mieszkaniecW.-A. M. (1)(dalej:A. M. (1)), który w kwietniu 2013r w serwisie internetowym Allegro znalazł jego ogłoszenie – ofertę sprzedaży silnika do łodzimarki Y..S. K. (1)wycenił go na kwotę 3000 złotych. Zawierając umowę strony ustaliły, żeA. M. (1)przekażeS. K. (1)przekazem pocztowym połowę tej kwoty tytułem zaliczki.A. M. (1)dokonał wpłaty w dniu 17 maja 2013r., o czym sms-em poinformował sprzedawcę, przekazując mu jednocześnie kod upoważniający do odbioru pieniędzy. Zgodnie z ustaleniamiS. K. (1)tego samego dnia miał przesłać kurierem silnik doW., więcA. M. (1)oczekiwał, że w dniu 20 maja 2013r. odbierze przesyłkę. Po upływie tego terminuS. K. (1)poinformowałA. M. (1), że towar nie zostanie dostarczony przez kuriera, ponieważ silnik przeciekał i należało go odebrać z centrali zW..A. M. (1)zaproponował wówczas, że osobiście odbierze sprzęt, jednakS. K. (1)oświadczył, że sam to zrobi, bo już jest w drodze doW.. Zapewnił jednocześnie, że zwróci nabywcy całą zaliczkę, czego jednak nie uczynił.A. M. (1)wielokrotnie kontaktował sięS. K. (1)w tej sprawie. Sprzedawca początkowo twierdził, że nie może przesłać pieniędzy, ponieważ nie ma danych potrzebnych do dokonania transakcji, w tym numeru kontaA. M. (1). Pomimo tego, żeA. M. (1)kilkakrotnie przekazywał mu dane niezbędne do dokonania przelewu,S. K. (1)nie zwrócił całej zaliczki. W dniu 11 lipca 2013r.S. K. (1)napisał doA. M. (1)pismo z wyjaśnieniami, w których podał, że nie mógł wywiązać się z umowy, jednak jego intencje były czyste. Zapewnił także, że zwróci zaliczkę w całości. W dniu 15 sierpnia 2013r. przelał na kontoA. M. (1)jedynie kwotę 100 złotych, a następnie w dniu 1 października 2015r. kwotę 200 złotych, zaś w dniu 22 lutego 2016r. kwotę 300 złotych.

    Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: zeznania świadkówJ. K.k. 635v, 2-6,R. W.k. 635v, 30-31,A. M. (1)k. 674,J. N. (1)k. 723-724, a nadto dokumenty w postaci: protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie k. 2-6, 194-196, pismS. K. (1)k. 9-10, 207-208, dowodów wpłat zaliczki k. 11, 197, dowodu zwrotu części zaliczki k. 12, 229, 513, wydruku zapisu systemowegoGrupy (...) Sp. z o.o.z/s wP.k. 66-70, 209-2013, informacji z(...)Centertel k. 215-216, 236-285, protokołu oględzin k. 314-315, informacji zBanku (...)z załącznikami k. 146-163, potwierdzenia wypłaty, k. 307.

S. K. (1)nie stawił się na rozprawę, więc w trybieart. 389 par. 1 kpkodczytano jego wyjaśnienia, które złożył w toku postępowania przygotowawczego, zaś w toku dochodzenia oskarżony odmówił składania wyjaśnień
    (wyjaśnieniaS. K. (1)k. 635, 350-351).

Dokonując ustaleń w niniejszej sprawie Sąd oparł się przede wszystkim na relacjach pokrzywdzonych –J. K.iA. M. (1). Świadkowie ci dokładnie opisali, w jakich okolicznościach nawiązali kontakt zS. K. (1), w jaki sposób doszło do zawarcia z nim umowy kupna silników i przekazania zaliczek. Wskazali również, że do wykonania umowy ostatecznie nie doszło i jednocześnie nie udało im się odzyskać zaliczek w całości (zeznaniaJ. K.k. 635v, 2-6,A. M. (1)k. 674). Ich relacje są jasne, spójne i niezmienne w toku całego postępowania. Nadto są zbieżne z zebraną w sprawie dokumentacją, w tym przede wszystkim z dowodami wpłat zaliczek(k. 11, 197),oświadczeniamiS. K. (1)z 11 lipca 2013r., kierowanymi do obu pokrzywdzonych, w których podał, że nie jest w stanie wywiązać się z umowy i jednocześnie zobowiązał się do zwrotu zaliczek w całości(oświadczenia k. 9-10, 207-208)oraz dowodami zwrotu części zaliczek(k. 12, 229, 513).Z relacjąJ. K.korespondują również zeznaniaR. W., który potwierdził, że to on dał koledze numer telefonu doS. K. (1). Świadek ten podał nadto, żeJ. K.informował go, że ma problemy z odzyskaniem zaliczki.R. W.również próbował kontaktować się zS. K. (1)i interweniować w sprawie swego znajomego, jednak bezskutecznie (R. W.k. 635v, 30-31).Ustalenia w tym zakresie nie były kwestionowane przez żadną ze stron, uznać zatem należy za bezsporne, żeS. K. (1)pobrał zaliczki na poczet silników, które miał następnie dostarczyć pokrzywdzonym. Towarów jednak nigdy nie przekazał, zaś zaliczki oddał jedynie w niewielkiej części(dowody zwrotu części zaliczki k. 12, 229, 513).
Kwestią do rozstrzygnięcia pozostaje natomiast to, czy okoliczności przedstawione przez innych świadków tj.M. W.,Z. S. (1)iP. S. (1), które mogły znacząco zmienić prawnokarną ocenę zachowania oskarżonegoS. K. (1), polegają na prawdzie.

M. W.zeznał, że na polecenieS. K. (1)sprowadzał dla niego silniki z Niemiec, a następnie zawoził je do naprawy do miejscowościO.. Takich kursów wykonał około 12 i każdorazowo przewoził po około 10 silników. Ostatnim razem doO.przetransportował 6 silników. Świadek zeznał również, że po pewnym czasie dowiedział się odS. K. (1), że oskarżony nie mógł skontaktować się z mężczyzną, u którego zostawił silniki i już ich nie odzyskał
    (zeznaniaM. W.k. 753,738).ŚwiadekZ. S. (1)– kolejny znajomy oskarżonego – również podał, żeS. K. (1)w 2013 roku skarżył mu się, że oddał silniki do naprawy mężczyźnie o nazwiskuS.i nie mógł potem ich odzyskać.
    (zeznaniaZ. S.k. 707, 699-700).Z koleiP. S. (1)potwierdził, że istotnie zajmował się naprawianiem silników, w tym tych należących doS. K. (1). Zdarzyło się również, że nie oddał 5 sztuk silników, które dostał do renowacji od oskarżonego. Naprawił je i sprzedał za kwotę 17.250 złotych, ponieważ miał kłopoty w domu.S. K. (1)zwracał się do niego o ich zwrot, zaśP. S. (1)zobowiązał się wobec niego, że w końcu za nie zapłaci.
    (zeznaniaP. S.k. 516v-517).

Na zeznaniach w/w świadków oskarżony oparł swoją linię obrony dążąc do wykazania, że dysponował silnikami, które sprowadził z Niemiec dlaJ. K.iA. M. (1), ale oddał je do naprawy, zaś osoba dokonująca ich przeglądu i naprawy bezprawnie je przywłaszczyła, a co za tym idzie nie miał zamiaru oszukania pokrzywdzonych i nie wyczerpał znamion czynu zabronionego zart. 286§1 kk. W ocenie Sądu nie można jednak dać wiary relacjom wymienionych wyżej świadków, jako że ich zeznania są niespójne, wybiórcze, a także ze sobą nie korespondują.
Zwrócić należy uwagę, żeM. W.zeznał, iż ostatni raz do miejscowościO.przywiózł 6 silników, natomiastP. S. (1)podał, że od oskarżonego otrzymał tylko 5 sztuk. Wskazał jednocześnie, że silniki te naprawił i sprzedał za kwotę 17.250 złotych, co znajduje również potwierdzenie w treści jego oświadczenia datowanego na 10 lipca 2013r. ZeznaniaP. S. (1)nie korespondują zatem w tym zakresie z relacjąM. W., ale jednocześnie są wewnętrznie sprzeczne. ŚwiadekP. S. (1)podał bowiem w dalszej części swoich zeznań, że wśród dostarczonych wówczas silników znajdowały się również dwa, których nie udało mu się naprawić(zeznaniaP. S.k. 516v ).Ostatecznie zatem na podstawie relacji tych świadków nie można ustalić, ile rzeczywiście w tym czasieS. K. (1)przekazał silników do naprawy - czy było ich 5, 6 czy też może 7 (5 naprawionych i 2 których nie dało się naprawić).
ZeznaniaZ. S. (1)rażą z kolei wybiórczością w zakresie relacjonowanych zdarzeń. Zauważyć należy, że świadek ten wskazał bez żadnych wątpliwości, w którym roku oskarżony miał problemy z silnikami, natomiast nie miał żadnej wiedzy na temat działalności kolegi, którą prowadził w 2014r., choć nadal utrzymywali znajomość. NadtoZ. S. (1)nie potrafił wskazać daty zakupu samochodu, który nabył od oskarżonego, ani nawet nie pamiętał dokładnie tego auta.(zeznaniaZ. S.k. 707, 699-700).W ocenie Sądu okoliczność ta budzi zdziwienie, skoro problemy kolegi nie dotyczyłyZ. S. (1)osobiście, zaś zakupu auta dokonywał na swój własny użytek.
Dokonując oceny wiarygodności wymienionych wyżej świadków nie sposób pominąć tej okoliczności, że pojawili się oni dopiero na etapie postępowania sądowego, kiedy to zostali zawnioskowani przez obrońcę oskarżonego. Do tego czasuS. K. (1)nie podnosił, że sam padł ofiarą przestępstwa, jak zeznali na rozprawieM. W.,Z. S. (1)iP. S. (1).S. K. (1), przesłuchiwany w dniu 27 czerwca 2014r. jako podejrzany w toku postępowania przygotowawczego, skorzystał z prawa od odmowy składania wyjaśnień. Choć nie można mu odmówić tego uprawnienia, jednak zdaniem Sądu, gdyby rzeczywiścieP. S. (1)przywłaszczył silniki należące do niego, to o takiej okolicznościS. K. (1)wspomniałby w toku przesłuchania, gdyż byłaby ona niezwykle istotna dla oceny jego postępowania. Oskarżony tego jednak nie uczynił, choć jednocześnie od niemal roku miał dysponować oświadczeniemP. S. (1), w którym wymieniony przyznawał się do sprzedania silników oskarżonego. NadtoS. K. (1)wcześniej nie wspomniał o tym żadnemu z pokrzywdzonych - ani podczas prowadzonych z nimi rozmów telefonicznych, ani też w wysłanych do nich pisemnych oświadczeniach, w których zobowiązał się do oddania zaliczki w całości. Byłoby to logiczne zachowanie, zważywszy, że oświadczenieP. S. (1)jest datowane na dzień 10 lipca 2013r., zaś pisma z wyjaśnieniami mają datę 11 lipca 2013r. WyjaśnienieJ. K.iA. M. (1), że sam został oszukany przez osobę remontującą silniki, niewątpliwie postawiłobyS. K. (1)w lepszym świetle, jednak nie skorzystał z takiej możliwości, tylko kluczył i unikał kontaktu z pokrzywdzonymi.
W świetle okoliczności sprawy przedstawionych przezM. W.,Z. S. (1)iP. S. (1), zaskakujący wydaje się być stosunekS. K. (1)do tego ostatniego świadka.S. K. (1)stracił przecież niemałą kwotę w wyniku przestępnego zachowania tej osoby, jednak nie złożył zawiadomienia o popełnionym przestępstwie na jego szkodę przez ponad dwa lata (licząc do przesłuchania świadka na rozprawie w dniu 2 października 2015r., kiedy toP. S. (1)zeznał, że jeszcze nie zwrócił pieniędzyS. K. (1)). Jeśli nawetP. S. (1)rzeczywiście obiecywałS. K. (1), że odda mu pieniądze, jak wynikać to miało z treści jego oświadczenia z dnia 10 lipca 2013r., to po tak długim czasie oskarżony miał prawo stracić wiarę, że istotnie to nastąpi. TymczasemS. K. (1)nie tylko nie zawiadomił organów ścigania, ale nadal pozostawał w dobrych relacjach zP. S. (1), który zgodził się nawet być świadkiem w sprawie oskarżonego. Postępowanie przygotowawcze w tej sprawie wszczęte na skutek zawiadomienia oskarżonego złożonego w dniu 4 sierpnia 2016r. (k. 699) i dotyczące przywłaszczenia 5 silników na jego szkodę można jedynie potraktować jako próbę uwiarygodnienia wyjaśnień oskarżonego podjętą na potrzeby niniejszego postępowania.
Reasumują, Sąd uznał, że zeznaniaM. W.,Z. S. (1)iP. S. (1)nie są wiarygodne. Zdaniem Sądu miały one na celu stworzenie wersji zdarzeń korzystnej dla oskarżonego, która mogłaby mu pomóc w uniknięciu odpowiedzialności karnej. Nadmienić należy, że nawet gdyby ich ocena była inna, to zeznania tych świadków nie mogłyby rozwiać wątpliwości, czy silniki sprzedane przezP. S. (1)były tymi, których dotyczyły umowy zawarte zJ. K.iA. M. (2). Żadna z tych osób nie wskazała przecież, że widziała silnik konkretnej marki, który miał być przekazany tym właśnie pokrzywdzonym. RelacjeM. W.,Z. S. (1)iP. S. (1)mogłyby jedynie potwierdzać to, żeS. K. (1)w tym czasie istotnie zajmował się handlem silnikami, a tego przecież nikt w toku niniejszego postępowania nie kwestionował. Nadto znajduje to odzwierciedlenie w historii rachunku bankowego należącego do oskarżonego, z którego wynika żeS. K. (1)w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia 2013r. zawierał także szereg innych transakcji sprzedaży silników do łodzi(wyciąg k. 147-154).
Czynność sprawczaart. 286§1 kkpolega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym. Stronę podmiotową oszustwa z§ 1stanowi zamiar bezpośredni. Jest to przestępstwo kierunkowe ("w celu osiągnięcia korzyści majątkowej". Oszustwo określone w§ 1jest przestępstwem materialnym. Skutek stanowi niekorzystne rozporządzenie mieniem. Zachowanie sprawcy polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w jeden z dwóch wymienionych sposobów: przez wprowadzenie w błąd lub wyzyskanie błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Wprowadzenie w błąd (tzw. oszustwo czynne) oznacza, że sprawca swoimi podstępnymi zabiegami doprowadza inną osobę do mylnego wyobrażenia o rzeczywistym stanie rzeczy.
Przypisując sprawcy popełnienie przestępstwa określonego wart. 286§1 k.k.należy wykazać, że obejmował on swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim (kierunkowym) nie tylko to, że wprowadza w błąd inną osobę (względnie wyzyskuje błąd), ale także i to, że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - i jednocześnie chce wypełnienia tych znamion
    (wyrok SN z 3.07.2007 r. IIKK 327/06).W orzecznictwie wskazuje się, że o zamiarze sprawcy przesądza całokształt tak podmiotowych, jak i przedmiotowych okoliczności sprawy. Dopiero bowiem na podstawie wszystkich okoliczności dotyczących danego wypadku i osoby sprawcy możliwe jest odtworzenie rzeczywistych przeżyć sprawcy i ustalenie, do czego zmierzał, czego chciał, względnie - postępując w określony sposób - co przewidywał i na co się godził.
    Możliwe jest jednak ustalenie zamiaru sprawcy również na podstawie samych tylko przedmiotowych okoliczności związanych z konkretnym zdarzeniem, w oparciu o sam sposób działania, pod warunkiem jednakże, iż działanie to jest tego rodzaju, że podjęcie go przez sprawcę wskazuje jednoznacznie, bez żadnych w tym zakresie wątpliwości, na cel, do jakiego on zmierza.
    (wyrok SN z 12 maja 1976 r., V KR 20/76, Gazeta Prawnicza 1976, nr 22, s. 6).

Okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym sposób działania oskarżonego wskazują, że zmierzał on do wprowadzenia w błąd zarównoJ. K., jak iA. M. (1)w zakresie tego, że przekaże im silniki do łodzi, którymi byli zainteresowani.S. K. (1)czynił to w celu uzyskania korzyści majątkowej w postaci zaliczek, przekazanych mu na poczet sprzętu, który zobowiązał się dostarczyć pokrzywdzonym.
Z zeznańA. M. (1)iJ. K.wynika, że byli przekonani, iż otrzymają przesyłki po dokonaniu wpłaty zaliczki -A. M. (1)miał go dostać już po 2-3 dniach. Gdy pokrzywdzeni nie otrzymali zamówionego towaru, próbowali się kontaktować zS. K. (1), jednak kontakt ten był utrudniony. Oskarżony sam nie dzwonił, żeby wyjaśnić opóźnienie, nie odbierał również telefonów od klientów i unikał kontaktu z nimi. ŚwiadekJ. K.wskazał nadto, że udawało mu się porozmawiać z oskarżonym dopiero wówczas, gdy dzwonił do niego z telefonu swego kolegi. GdyS. K. (1)rozmawiał z pokrzywdzonymi, zbywał ich różnymi tłumaczeniami. Mówił m.in. że silnik się zepsuł kurierowi w drodze, więc musiał go odebrać i zawieźć do naprawy, albo wręcz zapewniał, że już wiezie go klientowi, jednak ostatecznie do niego nie dotarł. Jednocześnie wśród tych licznych tłumaczeń oskarżonego nigdy nie znalazło się to, które pojawiło się w toku postępowania sądowego, a mianowicie że silniki zostały przywłaszczone przez osobę zajmującą się ich remontem.
Wskazać również należy, że gdybyS. K. (1)istotnie zamierzał wywiązać się z zaciągniętych wobec pokrzywdzonych zobowiązań, to w sytuacji gdy nie mógł dostarczyć towaru, zwróciłby im ich zaliczki. Było to możliwe, gdyż jak wynika z wyciągu z konta oskarżonego, dysponował w tym czasie odpowiednimi środkami finansowymi(wyciąg k. 147-154).O istnieniu takiej woli po stronie oskarżonego nie może świadczyć jednak dokonanie przez niego kilku wpłat na rzecz obu pokrzywdzonych, tytułem częściowego zwrotu zaliczki. Przekazanie kwoty 300 złotych na rzeczJ. K.i kwoty 600 złotych na rzeczA. M. (1)w kilku ratach, na przestrzeni trzech lat, należy ocenić jako taktykę oskarżonego, zmierzającą do budowania zaufania wobec siebie i wykazania braku zamiaru dokonania oszustwa.
Na korzyśćS. K. (1)niewątpliwie nie przemawia również to, że dokonując transakcji na portalu Allegro, używał konta internetowego, konta poczty elektronicznej, a nawet konta bankowego innej osoby – swojej znajomejJ. N. (1)(zeznaniaJ. N.k. 45-46).Korzystanie z pomocyJ. N. (1)przezS. K. (1)w zakresie komunikowania się z potencjalnymi klientami na terenie Niemiec było uzasadnione, jeśli oskarżony nie znał języka lub znał go w stopniu niewystarczającym na swobodne posługiwanie się nim. Nie było jednak żadnego racjonalnego powodu, aby oskarżony musiał używać kontJ. N. (1), skoro jako mężczyzna dorosły, w pełni samodzielny i przedsiębiorczy mógł posiadać kilka kont zarejestrowanych na swoje nazwisko i swobodnie nimi dysponować. To zachowanie oskarżonego mogło mieć na celu utrudnienie dotarcie do niego i taki skutek rzeczywiście wywołało.J. N. (1)wskazała, że na jej pocztę elektroniczną często przychodziły wiadomości od osób, które czuły się oszukane przezS. K. (1). Musiała się tłumaczyć, że to nie ona zawierała z nimi transakcje i miała z tego powodu liczne nieprzyjemności, gdyż nikt jej nie wierzył(zeznaniaJ. N.k. 723-724.).Na marginesie zauważyć należy, że z zeznań tego świadka wynika również, że sprawyJ. K.iA. M. (1)nie były odosobnionymi przypadkami nieuczciwości ze strony oskarżonego i niewątpliwie nie miały charakteru incydentalnego.
S. K. (1)bezspornie wywiązał się z jednej umowy – tej którą zawarł zR. W., jednak ta okoliczność nie może przemawiać na korzyść oskarżonego. Do zawarcia umowy w tym przypadku doszło bowiem w zupełnie innych realiach, niż miało to miejsce w przypadku transakcji dokonywanych zA. M. (2)iJ. K..R. W.nie zapłacił oskarżonemu zaliczki. Przekazał pieniądze swojemu koledze, który pojechał do miejsca zamieszkania oskarżonego i bezpośrednio od niego odebrał towar. Oskarżony nie miał więc w tym przypadku żadnej możliwości, by oszukać nabywcę.
Analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie prowadzi do wniosku, żeS. K. (1)dopuścił się przestępstw zart. 286§1 kk, których popełnienie zarzucono mu aktem oskarżenia. W zakresie czynu z pkt II Sąd przyjął, że oskarżony dopuścił się go w dniu 2 kwietnia 2013r., bowiem z ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie wynika, że właśnie w tym dniuJ. K.dokonał wpłaty zaliczki. Z uwagi na to, że opisane w akcie oskarżenia zachowaniaS. K. (1)wyczerpują znamiona tego samego czynu zabronionego, a nadto zostały popełnione z wykorzystaniem takiej samej sposobności, w krótkich odstępach czasu, uznać należało że zachodzą warunki do przyjęcia tzw. ciągu przestępstw (art. 91 kk).
Wymierzając oskarżonemuS. K. (1)karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze wysoki stopień społecznej szkodliwości wynikający ze sposobu i okoliczności popełnienia czynu, rodzaju i charakteru naruszonego dobra - jak również taki sam stopień jego zawinienia, a także wysokość wyrządzonych szkód. Sąd miał również na uwadze uprzednią karalnośćS. K. (1)(dane o karalności k. 660-661).
Jednocześnie na zasadzieart. 69 § 1, 2 kk,art. 70 §1pkt 1kkSąd warunkowo zawiesiłS. K. (1)wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 4 lat. Zdaniem Sądu zastosowanie tego środka probacyjnego będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów zapobiegawczych i wychowawczych kary i zapobiegnie powrotowi oskarżonego do przestępstwa. Nadmienić należy, że ustawą z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 17 kwietnia 2015 r.) wustawie z dnia 6 czerwca 1997r. - Kodeks karny(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.) wprowadzono zmianęart. 69§1 kk,art. 70 kk,art. 73§1 kk. Zgodnie z treściąart. 4 §1 kkjeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie pełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeśli jest względniejsza dla sprawcy. Sąd w przedmiotowej sprawie zastosował wymienione wyżej przepisy w brzmieniu obowiązującym przed wymienionymi wyżej zmianami, bowiem były one korzystniejsze dla oskarżonego. Zgodnie bowiem z aktualnie obowiązującą treściąart. 69§1 kk, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności. W świetle tych przepisów niemożliwe byłoby więc zawieszenie wobecS. K. (1)wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności z uwagi na jej wymiar przekraczający 1 rok.
Funkcję kompensacyjną spełni wobec oskarżonego, orzeczony na podstawieart. 46§1 kk, obowiązek naprawienia szkody w całości przez zapłatę na rzecz pokrzywdzonychA. M. (1)kwoty 900 złotych orazJ. K.kwoty 2.700 złotych. Sąd uwzględnił w tym przypadku kwoty, które oskarżony uiścił już na rzecz pokrzywdzonych, czyli kwotę 600 złotych na rzeczA. M. (1)i kwotę 300 złotych na rzeczJ. K.. Przepisart. 4§ 1 kknakazuje porównywanie całych ustaw, a nie tylko poszczególnych przepisów, obowiązujących poprzednio i w czasie orzekania. Dokonując wyboru organ stosujący prawo musi wybrać jedną ustawę i stosować ją w całości ze wszystkimi konsekwencjami. Z tego powodu Sąd zastosowałart. 4 § 1 kkzarówno przy wymiarze kary, jak i orzekając wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody.
Ze względu na trudną sytuację majątkową oskarżonego, który jakkolwiek pracuje, jednak jego zarobki nie są wysokie, zaś na utrzymaniu ma małoletnie dziecko Sąd uznał, że pokrycie kosztów sądowych byłoby dla niego zbyt uciążliwie. Wobec powyższego na zasadzieart. 624 § 1 kpkzwolniono oskarżonego w całości od ich zapłaty.