Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Kz 13/16
Data wyroku: 2016-02-12 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Zbigniew Mierzejewski
Słowa kluczowe: Wyrok Łączny
Podstawa prawna: art. 572 kpk

Sygn. akt V Kz 13/16

POSTANOWIENIE
Dnia 12 lutego 2016 roku
Sąd Okręgowy w Łodzi w V Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący Sędzia S.O. Zbigniew Mierzejewski
Protokolant: sekr. sąd. Dorota Lerka
Przy udziale Prokuratora Sławomira Szeleszczyka
w sprawieM. S.synaJ.iA.z domuK.,urodzonego w dniu (...)wŁ.,
skazanego za czyn zart. 197 § 1 k.k.i inne
zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi z dnia 26 października 2015 roku, sygn. akt VI K 668/15
w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego
podstawieart. 437 § 1 k.p.k.oraz 14ust. 5w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.)
postanawia:

1
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;

2
zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. K.kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 26 października 2015 roku, w sprawie sygn. akt VI K 668/15 Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi na podstawieart. 572 k.p.k.umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego w sprawie skazanegoM. S..
Postanowienie Sądu Rejonowego zaskarżył zażaleniem skazanyM. S.wnosząc o ponowne rozpatrzenie jego sprawy i wydanie wyroku łącznego skracającego okres kary pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zażalenie skazanego nie zawierało żadnych argumentów odnoszących się do trafności zaskarżonego postanowienia i nie było zasadne.
Wprawdzie Sąd Rejonowy błędnie przyjął, iżM. S.został skazany dwoma wyrokami tj. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 4 marca 2015 roku w sprawie VI K 40/15 za przestępstwo zart. 197 § 1 k.k.w zw. zart. 198 k.k.w zw. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 198 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.popełnione w okresie od 29 stycznia 2014 roku do 22 lipca 2014 roku na karę 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, oraz wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 18 czerwca 2010 roku w sprawie V K 868/10 za przestępstwo zart. 278 § 5 k.k.w zw. zart. 278 §1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.popełnione w okresie od 28 lutego 2008 roku do 6 listopada 2008 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat, podczas gdy kara pozbawienia wolności w sprawie V K 868/10 nie została zarządzona do wykonania i zgodnie z treścią przepisuart. 76 § 1 k.k.skazanie w tej sprawie uległo zatarciu z dniem 27 grudnia 2014 roku. Błąd ten nie miał jednak żadnego wpływu na trafność orzeczenia o braku podstaw do wydania w przedmiotowej sprawie wyroku łącznego.
Oprócz skazania w sprawie VI K 40/15 Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi skazanego obciążał jeszcze, nie brany pod uwagę przez Sąd Rejonowy, wynikający z danych o karalności, wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie sygn. akt V K 473/02 za przestępstwo zart. 279 § 1 k.k., skazujący na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat, przy czym zarządzono wykonanie tejże kary.
Porównanie daty tego wyroku, tj. 16 czerwca 2003 roku, z datą popełnienia czynów objętych wyrokiem w sprawie VI K 40/15 Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 4 marca 2015 roku, tj. od 29 stycznia 2014 roku do 22 lipca 2014 r., wskazuje na oczywisty brak przesłanek formalnych do objęcia tychże skazań wyrokiem łącznym.
Zgodnie z treściąart. 569 § 1 k.p.k.wyrok łączny wydaje się wówczas, gdy zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów, a zatem gdy różnymi wyrokami skazano sprawcę za dwa lub więc więcej przestępstw popełnionych zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu (art. 85 k.k.).
Przestępstwo objęte wyrokiem w sprawie VI K 40/15 zostało popełnione po wydaniu wyroku w sprawie V K 473/02. Trudna sytuacja rodzinna skazanego, na którą powołuje się w zażaleniu, nie mogła mieć w związku z tym żadnego znaczenia dla możliwości wydania wobec niego wyroku łącznego.
Wobec braku warunków do wydania w przedmiotowej sprawie wyroku łącznego zasadnie Sąd pierwszej instancji umorzył postępowanie.
Nie znajdując żadnych podstaw do uwzględnienia wniesionego przez skazanego zażalenia należało zatem utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
Ponieważ skazany w postępowaniu przed sądem odwoławczym korzystał z pomocy obrońcy wyznaczonego z urzędu, zaś koszty tejże pomocy nie zostały uiszczone w całości, ani w części uwzględniając wniosek obrońcy na podstawie § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.) należało zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. K.kwotę 120 zł powiększoną o 23 % podatku od towarów i usług.