Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 1290/15
Data wyroku: 2016-04-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Magdalena Kurczewska – Śmiech, Dorota Dobrzańska, Elżbieta Kowalska
Słowa kluczowe: Postępowanie odwoławcze

Sygn. aktXI Ka 1290/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 kwietnia 2016r.
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO Magdalena Kurczewska – Śmiech
Sędziowie SO Elżbieta Kowalska
SO Dorota Dobrzańska (spr.)
p.o. Protokolanta Wojciech Czajkowski
przy udziale Prokuratora Mirosławy Banach
po rozpoznaniu dnia 7 kwietnia 2016r.
sprawyZ. O.urodzonego (...)wS.s.Z.iD.z d.(...)
oskarżonego o czyn zart. 178a § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie
z dnia 9 listopada 2015r. sygn. aktII K 400/14
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonegoZ. O.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Łukowie do ponownego rozpoznania.

    Elżbieta Kowalska Magdalena Kurczewska-Śmiech Dorota Dobrzańska

XI Ka 1290/15  U Z A S A D N I E N I E
Z. O.został oskarżony o to, że w dniu 3 czerwca 2014r. wW., woj.(...)jechał jako kierujący w ruchu lądowym samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości (wyniki badania Alkometrem:1,12 mg/l, 1,14 mg/l, 1,01 mg/l i 1,01 mg/l) tj. o przestępstwo zart. 178a§1 kk.
Wyrokiem z dnia 9 listopada 2015r. Sąd Rejonowy w Łukowie uniewinniłZ. O.od popełnienia zarzucanego mu czynu, kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Od tego orzeczenia apelację wniósł prokurator. Zarzucił obrazę przepisów postępowania a toart. 4,7 i 366 kpkpoprzez nienależyte rozważenie całokształtu materiału dowodowego jak też nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badań retrospektywnych i w konsekwencji obdarzenie wiarą wyjaśnień oskarżonego, co skutkowało przedwczesnym jego uniewinnieniem.
Podnosząc powyższe, skarżący wnosił o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja w całości jest zasadna.
Odnosząc się do zarzutu prokuratora obrazyart. 4 kpk, Sąd Okręgowy stwierdza, że wydane rozstrzygnięcie nie tyle narusza ogólną zasadę procesową obiektywizmu sformułowaną wart. 4 kpk, która sama przez się nie może stanowić podstawy apelacji, aleart. 167 kpknakazujący sądowi orzekającemu wykazywanie inicjatywy dowodowej tak, by zrealizować cel postępowania karnego wskazany wart. 2§1pk1kpk(przed zmianą obowiązującą od 1.07.2015r). Przedmiotem uchybień zarzuconych w środku odwoławczym mogą być bowiem tylko konkretne normy nakazujące lub zakazujące dokonywania określonych czynności w określonej sytuacji procesowej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 23 czerwca 2004 r II AKa 140/04 , LEX nr 145869). Zasadny jest natomiast zarzut obrazyart. 7 kpktj. zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż sąd nie ocenił całokształtu materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania i logiki (dotyczy to wniosków, jakie można było wyprowadzić co do wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w konfrontacji z policyjnym raportem historii działania), co z kolei skutkowało zaniechaniem uzyskania opinii retrospektywnej.
Wskazywanie przez oskarżyciela publicznego na obrazęart. 366 kpk, dotyczącego formalnego kierownictwa przewodniczącego na rozprawie głównej, nie może stanowić podstawy zarzutu kierowanego w stronę sądu orzekającego o winie oskarżonego.
Uzasadnienie wyroku wykazuje, że Sąd Rejonowy w Łukowie oparł się na wyjaśnieniach oskarżonego, nie znajdując dowodów przeciwnych. Rzecz w tym, że gdyby zostały one przeanalizowane z należytą uwagą, w powiązaniu z innymi zgromadzonymi dowodami – winny wskazać sądowi orzekającemu celowość dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu badań retrospektywnych, co trafnie zauważa prokurator. Należy w pełni zgodzić się z argumentacją przedstawioną w apelacji, że zeznania funkcjonariuszy policjiP. M.iP. Ś., interweniujących wS.po zgłoszeniu w Komisariacie Policji wS., w zestawieniu z danymi w raporcie historii działania (k.63-64), w szczególności co do czasu poszczególnych wydarzeń, mogły wywołać co najmniej wątpliwości co do wiarygodności lansowanej linii obrony. Tym samym w sytuacji, gdy nie było dowodu wprost potwierdzającego kierowanie przez oskarżonego pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości (syn skorzystał z prawa do odmowy zeznań,T. O.nie mogła stwierdzić, czy mąż pił alkohol i nie widziała go odjeżdżającego z posesji wW., zaś policjanci zastali oskarżonego wS.przy samochodzie), w sposób oczywisty rysowała się konieczność weryfikacji prawdziwości twierdzeń oskarżonego opinią retrospektywną. Przypomnieć należy, że sąd I instancji orzekał w sprawie, w której akt oskarżenia wniesiono przed 1 lipca 2015r. a zatem był zobligowany do działania z urzędu do prawomocnego zakończenia postępowania zgodnie z brzmieniemart. 167 kpkobowiązującym do czasu wejścia w życie Ustawy z 27 września 2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 25.10.2013r), o czym stanowi art. 36 zacytowanej Ustawy. Nie mógł więc zwalniać sądu orzekającego z tego obowiązku brak wniosku stron o uzupełnienie materiału dowodowego, na co powołuje się na str. 2 swego uzasadnienia.
Przeprowadzając ponownie postępowanie dowodowe sąd I instancji dopuści dowód z opinii retrospektywnej w celu ustalenia, czy w chwili kierowania pojazdemV. (...)w dniu 3 czerwca 2014r. pomiędzy godziną 21,30 a 22,35 (pierwsze badanie Alkometrem)Z. O.znajdował się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem alkoholu. Uzyskaną opinię skonfrontuje z wyjaśnieniami oskarżonego i uzasadniając orzeczenie wyprowadzi logiczne wnioski co do winy bądź jej braku po stronie oskarżonego wg regułart. 7 kpk. Przesłucha takżeP. M.iP. Ś.w celu ustalenia rzeczywistego czasu, w jakim wyjechali z jednostki i dotarli naposesję nr (...)wS.oraz jakim faktycznym zdarzeniom odpowiadały poszczególne wpisy w raporcie historii działania (k.63-64).
Zeznania żony, która nie skorzystała z prawa do odmowy zeznań przed rozpoczęciem pierwszego zeznania w postępowaniu sądowym (art. 186§1 kpk) jako nie mające wpływu na uchylenie wyroku, będą mogły zostać ujawnione w trybieart. 442§2 kpk.
M. Kurczewska – Śmiech  E. Kowalska  D. Dobrzańska