Sąd Rejonowy w Lubaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 195/15
Data wyroku: 2016-08-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tuliusz Stabryn
Słowa kluczowe: Naruszenie Nietykalności Cielesnej
Podstawa prawna: art. 217§1 kk

Sygn. akt IIK 195/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12.08.2016r.
Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Tuliusz Stabryn
Protokolant: Renata Zachorska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lubaniu: --/--
po rozpoznaniu w dniach 11.09.2015 r., 30.11.2015 r., 16,02,2016 r.,22.03.2016 r., 10.05.2016 r., 13.06.2016 r. i 09.08.2016 r. sprawy karnej
przeciwkoT. G. (1),s.B.iJ.zd.B.,ur. (...)wL.,PESEL: (...)
oskarżonemu o to, że :

1
w dniu 18.08.2013 r. wL.woj.(...)w budynku mieszkalnym przyul. (...)uderzył pokrzywdzonegoK. Z. (1)ręką w twarz czym naruszył jego nietykalność cielesną,

tj. o czyn zart. 217 §1 kk

2
w dniu 20.08.2013 r. woj.(...)w budynku mieszkalnym przyul. (...)uderzył pokrzywdzonegoK. Z. (1)kopiąc ww. w okolice prawego biodra, czy naruszył jego nietykalność cielesną,

tj. o czyn zart. 217 §1 kk

I
uznaje oskarżonegoT. G. (1)winnym popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt 1 i 2 części wstępnej wyroku stanowiących występki zart. 217§1 kkz tym, że przyjmuje iż czynów tych dopuścił się w ramach ciągu przestępstw określonym wart. 91§1 kki za to na postawieart. 217§1 kkw zw. zart. 91§1 kkwymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując iż wartość jednej stawki dziennej równoważna jest kwocie 10 (dziesięciu) złotych,

II
na podstawie art. .618§1 pkt 11 kpkw zw. zart. 626 §1 kpkzasądza od oskarżonegoT. G. (1)na rzecz adwokata Mirosława Stawińskiego kwotę(...),84 (dwa tysiące trzysta czterdzieści sześć zł 84/100) złotych (w tym podatek VAT) z tytułu udzielonej pomocy prawnej z urzędu pokrzywdzonemuK. Z. (1),

III
na podstawieart. 628 pkt 2 kpkzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty niniejszego postępowania zaś na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychwymierza mu opłatę w kwocie 100 (stu) złotych.

UZASADNIENIE
K. Z. (1)wspólnie żonąS., zamieszkuje wL.przyul. (...). W tym samym budynku na parterze mieszkał, wraz z rodziną,T. G. (1). Między sąsiadami trwa długoletni konflikt, który znalazł odzwierciedlenie w toczących się miedzy nimi postępowaniach sądowych.
Dowód: zeznania świadkaK. Z.k. 195;
zeznania świadkaS. Z.k. 52-53, 217;
zeznania świadkaB. G.k. 126, 217;
zeznania świadkaT. C.k. 48-49, 217;
wyjaśnienia oskarżonegoT. G.k. 194-195.
W dniu 18 sierpnia 2013 rokuK. Z. (1)około godziny 13:00, udał się do piwnicy po artykuły spożywcze. W drodze powrotnej postanowił dać plaster szynki, który wcześniej spadł mu na ziemię, należącemu doT. G. (1)kotu. W tym czasie do domu wróciła rodzinaG., która od 16 sierpnia 2013 roku przebywała na „Rodzinnym pikniku zM.” wB..T. G. (1)znosząc do piwnicy część rzeczy zauważyłK. Z. (1), podającego jego kotu jedzenie. Widząc toT. G. (1)zwrócił uwagę sąsiadowi, a następnie popchnął go i uderzył otwartą dłonią w twarz.K. Z. (1)obawiając sięT. G. (1)wrócił do domu i opowiedział o zaistniałym zdarzeniu żonie. Następnego dnia powiadomił o powyższym Policję.
Dowód: zeznania świadkaK. Z.k. 195;
zeznania świadkaS. Z.k. 52-53, 217;
zeznania świadkaB. G.k. 126, 217;
zeznania świadkaT. C.k. 48-49, 217;
zeznania świadkaZ. R.akta sprawy VIII Ko 4007/14 ora VIII Ko
(...)SR Poznań – Grunwald iJ.wP.;
zeznania świadkaA. S.akta sprawy VIII Ko 3264/14 ora VIII Ko
(...)SR Poznań – Grunwald iJ.wP.;
wyjaśnienia oskarżonegoT. G.k. 194-195;
notatka służbowa k. 27;
kserokopia notatnika służbowegoT. C.k. 71-72.
W dniu 20 sierpnia 2013 roku po godzinie 13:00, doszło do kolejnego incydentu międzyK. Z. (1), aT. G. (1). W trakcie spotkania na klatce schodowej,T. G. (1)miał pretensje do sąsiada o rzekomy donos do Urzędu Miasta wL.w związku z nieudostępnieniem przejścia do garażuK. Z. (1). Widząc, iżK. Z. (1)oddala się w kierunku swojego mieszkaniaT. G. (1)kopnął go w okolice prawego biodra. Również i w tym przypadku,K. Z. (1)opowiedział o zdarzeniu żonie, po czym udał się do Komendy Powiatowej Policji wL.gdzie zgłosił incydent dyżurnemu.
Dowód: zeznania świadkaK. Z.k. 195;
zeznania świadkaS. Z.k. 52-53, 217;
zeznania świadkaA. S.k. 50, 217;
zeznania świadkaM. K.k. 50-51, 17;
zeznania świadkaT. C.k. 48-49, 217;
wyjaśnienia oskarżonegoT. G.k. 194-195;
pismofirmy (...)z dnia 7.01.2014 roku k. 67;
pismoA. S.z dnia 17.02.2014 roku k. 105,
notatka służbowa k. 27;
kserokopia notatnika służbowegoT. C.k. 71-72.
T. G. (1)był uprzednio karany sądownie.
Dowód: informacje zK.k. 30.
OskarżonyT. G. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. W swoich wyjaśnieniach wskazał na toczący się konflikt zK. Z. (1)i liczne pomówienia z jego strony. Jednocześnie podniósł, iż w chwili opisywanych przez oskarżyciela prywatnego zdarzeń nie było go wL.. Odnośnie pierwszego zdarzenia oskarżony wskazał, iż uczestniczył w „Pikniku rodzinnym zM.” wB.i do domu wrócił około godziny 16. Okoliczność tą potwierdziła też przesłuchana w charakterze świadka żona oskarżonegoB. G. (2). Sam udział oskarżonego w(...)nie budzi żadnych wątpliwości, natomiast relacja, co do godziny powrotu do domu pozostawia szereg wątpliwości. Przesłuchani na te okoliczność świadkowieZ. R. (2)iA. S. (3), nota bebe wskazani przez oskarżonego, nie potwierdzają wersji oskarżonego, co do wyjazduT. G. (1)w godzinach południowych tj. około 12:00.Z. R. (2)wskazał, iż oskarżony opuścił(...)w niedzielę rano. Nie określił on jednak dokładnej godziny. Trudno wymagać od świadka, aby po trzech latach pamiętał dokładnie godzinę odjazdu każdego z uczestników(...), jednakże określenie rano odbiega od twierdzeń oskarżanego w tym zakresie przesuwającego termin wyjazdu na południe. Drugi ze świadków w ogóle, nie wskazał godziny wyjazdu oskarżonego i jego rodziny z(...). Zestawiając przekazane przez nich informacje, z relacją świadkówM. T.orazS. Z. (2), którzy potwierdzili, iż oskarżony wraz z rodzina wrócili około południa do domu, trudno uznać kreowaną przez oskarżonego linie obrony za wiarygodną. Pamiętać należy, iż odległość zB.doL.wynosi około 221 km, a średni czas przejazdu wynosi około 3 godzin (ustalenia poczynione przez Sąd w oparciu o aplikację GoogleMaps). Mając to na uwadze oskarżony wbrew swoim twierdzeniom, musiałby wyjechać z(...)około godziny 13, ażeby wrócić do domu po godzinie 16.
W tym stanie rzeczy Sąd nie dał wiary reprezentowanej przez oskarżonego wersji zdarzeń.
W trakcie drugiego zdarzenia opisanego przezK. Z. (1), zgodnie ze swoimi wyjaśnieniami,T. G. (1)miał znajdować się wJ.w siedzibiefirmy (...), gdzie miał dokonać rozliczeń prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Alibi w tym zakresie mieli potwierdzić świadkowieA. S. (4)iM. K. (2).
Przesłuchani na tę okoliczność potwierdzają fakt, iżT. G. (1)każdego 20 dnia miesiąca przyjeżdża dofirmy (...)celem rozliczenia się. W związku z tym, oboje założyli, iż oskarżony był 20 sierpnia 2014 roku w siedzibiefirmy (...). Pewności takiej jednak nie posiadają. Nie potrafią również wskazać, o której dokładnie godzinie, tego dnia miało dojść do jego wizyty i o której opuścił budynek firmy. Podkreślić należy, iżA. S. (4)zeznała, że każda taka wizyta jest umawiana i odnotowywana w kalendarzu, ze wskazaniem jej daty i godziny. Według zapewnień świadka informacje te mogły podlegać weryfikacji w oparciu o kalendarz znajdujący się w firmie. Po wezwani świadka do przedłożenia kalendarza okazało się, iż takowy „już nie istnieje”.Firma (...)nie udostępniła również, zapisu monitoringu za okres od 19 do 21 sierpnia 2013 rok, powołując się na bliżej nieokreślone problemy techniczne.
W świetle powyższego Sąd uznał, iż brak jest dowodów potwierdzających wersje oskarżonego, iż w dniu 18 i 20 sierpnia 2013 roku w czasie zdarzeń opisywanych przez pokrzywdzonego nie przebywał w swoim miejscu zamieszkania.
Zdaniem Sądu przedstawiona przez pokrzywdzonegoK. Z. (1)wersja zdarzeń jawi się wiarygodną. Choć do zdarzeń między stronami dochodziło pod nieobecność osób trzecich, to i tak przeprowadzone postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej zakresie potwierdziło, iż oskarżony w brew swoim twierdzeniom przebywał na miejscu zdarzeń będących przedmiotem rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wartym podkreślenia jest fakt, iż pokrzywdzony ma obecnie 78 lat i dopiero po dwóch latach od zdarzeń składał zeznania. Występujące w nich mankamenty w żaden jednak sposób nie wpływają na ocenę jego wiarygodności. W sposób jasny i precyzyjny opisał on przebieg zdarzeń, wskazując jednocześnie ich genezę. Nie uwypuklał negatywnych zachowań oskarżonego, wskazując tylko i wyłącznie na jego konkretne działania w opisywanych dniach. Choć jest on bezpośrednio zainteresowany w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, trudno mówić, iż manipuluje on faktami czy pomawia oskarżonego. Począwszy od zgłoszeń na policję, przekazaniu informacji dzielnicowemu, poprze akt oskarżenia i złożone zeznania,K. Z. (1)jest konsekwentny w swej relacji, a ta w swej treści, w żaden sposób nie ewoluuje.
W ocenie Sądu zeznaniaK. Z. (1)są wiarygodne i jako takie mogą stanowić podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, tym bardziej, iż korelują one z zeznaniami świadkówM. T.iS. Z. (2), co do obecności oskarżonego w trakcie przedmiotowych zdarzeń.
Przesłuchany w charakterze świadkaM. T., potwierdził fakt, iż w dniu 18 sierpnia 2014 roku widział, iż rodzina oskarżonego wróciła do domu około południa. Choć nie był on bezpośrednim świadkiem zdarzenia między stronami, ta część jego wyjaśnień dyskredytuje linie obrony oskarżonego. Co istotne, świadek jest osobą całkowicie bezstronną i nie ma on żadnego interesu w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, na czyjąkolwiek korzyść. Relacja świadka jest spójna i logiczna. Oceny wiarygodności świadka nie przekreśla fakt, iż nie darzy on oskarżonego sympatią w związku z dawnym incydentem. Na podkreślenie zasługuje również ta część zeznań świadka, w której wskazuje na agresywny charakter zachowania oskarżonego w sytuacjach spornych i brak umiejętności polubownego ich załatwiania.
Sąd nie znalazł również podstaw do podważenia wiarygodności zeznańS. Z. (2). Choć jest ona żoną pokrzywdzonego i jest żywo zainteresowana w rozstrzygnięciu sprawy na korzyść oskarżyciela prywatnego, nie można doszukać się w jej zeznaniach stronniczości, czy próby manipulowania faktami. Świadek ograniczyła się do zwięzłej relacji tylko zaobserwowanych zdarzeń, bądź przekazania zasłyszanych informacji (w tym przypadku od męża) bez próby ich koloryzowania, czy uwypuklania negatywnego zachowania oskarżonego. W tym zakresie Sąd uznał jej relacje za wiarygodną.
Odnosząc się już wyżej do zeznań świadkówZ. R. (2)iA. S. (3)należy wskazać, iż brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. W swoich relacjach potwierdzili udział oskarżonego w(...), a co istotne nie potwierdzili twierdzeńT. G. (1), co do czasu opuszczenia przez niegoB..
Sąd nie miał tez podstaw do kwestionowania zeznańA. S. (4)iM. K. (2)w zakresie kontaktów z oskarżonym wfirmie (...). Wątpliwości budzą natomiast ich niekategoryczne stwierdzenia, co do czasu i dat wizyt oskarżonego w firmie, a w szczególności w dniu 20 sierpnia 2014 roku. Mimo zapewnień istnienia dowodów potwierdzających ich relacje w tym zakresie w postaci kalendarza wizyt i monitoringu, dowody te po wezwaniu do ich okazania nie zostały udostępnione Sądowi. Zdaniem Sądu, zeznania wskazanych świadków na tę okoliczność, mają charakter stronniczy i miały zapewnić oskarżonemu konieczne alibi.
Rozstrzygając niniejsza sprawę nie sposób, nie odnieść się do zeznańB. G. (2). Świadek potwierdziła istnienie długoletniego konfliktu pomiędzy oskarżonym, aK. Z. (1)i ta część jej relacji nie nasuwa żadnych zastrzeżeń. Przeciwnie należy ocenić stwierdzenia dotyczące powrotu do domu z(...)w dniu 18 sierpnia 2013 roku. Świadek potwierdziła w nich okoliczności wskazywane przezT. G. (1), a w szczególności dotyczące godziny powrotu. W tym miejscu należy wskazać, iż wersja oskarżonego, co do tego faktu nie została uwzględniona, o czym była mowa wyżej. Wartym jednak podkreślenia jest również fakt, iżB. G. (2)wskazał, że w drodze powrotnej „Raz zatrzymaliśmy się na śniadanie w(...)(k. 126v), a te we wskazanej restauracji wydawane są od poniedziałku do piątku do godz.10:30, a w weekendy do godz. 11:00 (informacja zaczerpnięta z oficjalnej strony(...)Okoliczność ta jednoznacznie wskazuje, iż oskarżony wraz z rodziną opuściłB.w godzinach rannych a nie po godzinie 12:00. Mając na uwadze całokształt tej sprawy Sąd uznał, iż zeznaniaB.G.w zakresie alibi oskarżonego nie zasługują na nadanie im waloru wiarygodności. Świadek jest zainteresowana w korzystnym rozstrzygnięciu niniejszej sprawy na korzyść swojego męża, a jej relacja ogranicza się do przekazania informacji korzystnych dla męża. Brak jest, zatem podstaw do uznania, iż twierdzenia te są obiektywne i stanowią wiarygodne źródło dowodowe.
Mniej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mają zeznania świadkówT. C. (2),A. G.,M. Z.,M. P.,J. K.,A. P.,M. L.,W. K.,R. Z.,D. L.,J. C.,Z. S.,H. K.,S. F.,I. J.,S.pasieki. Osoby te nie były bezpośrednimi świadkami zajść między oskarżonym a pokrzywdzonym w dniach 18 i 20 sierpnia 2013 roku, a relacje o ich przebiegu znają z opowieści stron.
W tym miejscu wskazać jednak należy, iż świadekT. C. (2)po odebraniu zgłoszeń odK. Z. (1)o przedmiotowych zajściach, sporządził nie tylko dokumentacje w postaci notki urzędowej, czy wpisu do notatnika służbowego, ale przeprowadził nadto rozmowę z oskarżonym, w której ten potwierdził, iż w dniu 18 sierpnia 2013 roku miał pretensje do pokrzywdzonego o karmienie kota. Sam oskarżony przesłuchiwany na te okoliczność zaprzeczył, iż w tym dniu, miał jakikolwiek kontakt zK. Z. (1). Również i ta okoliczność podważa wiarygodność wyjaśnień oskarżonego. ŚwiadekT. C. (2)jest osoba całkowicie bezstronną, relacjonującą obiektywnie przebieg sporu między stronami, w oparciu o uzyskana od nich informacje. W relacji tej brak jest elementów świadczących o konfabulacji, czy utożsamianiu się z jedną ze stron konfliktu. Brak jest zetem podstaw do podważania wiarygodności jego zeznań w tym zakresie.
Mając na uwadze tak zebrany materiał dowodowy Sąd uznał, iż okoliczności sprawy i wina oskarżonego nie budzą żadnych wątpliwości.
OskarżonyT. G. (1)swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona zarzucanych mu czynów zart. 217 § 1kk.
Przedmiotowy przepis penalizuje odpowiedzialność sprawcy za naruszenie nietykalności cielesnej, a więc za fizyczne oddziaływanie na ciało drugiego człowieka. Bezsprzecznie zachowanie oskarżonego polegające na uderzeniu pokrzywdzonego ręka w twarz oraz kopniecie go wyczerpuje znamiona czynu zart. 217 § 1kk.
Biorąc pod uwagę, iż przedmiotowych czynów oskarżony dopuścił się w krótkich odstępach czasu zanim zapadł wyrok, co do któregokolwiek z nich, Sąd uzna, iż oskarżony działa w ramach ciągu przestępstw określonym wart. 91 § 1 kk.
WymierzającT. G. (1)na podstawieart. 217 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkkare grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy przyjęciu, iż jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 10 złotych Sąd miał na uwadze dotychczasowy charakter i sposób życia oskarżonego, jego uprzednia karalność, znaczny stopień społecznej szkodliwości zarzucanych mu czynów, przejawiający się w braku poszanowania godności i nietykalności drugiego człowiek oraz prawa do życia wolnego od strachu, wykorzystaniu przewagi siły i bezradności 76 letniego wówczas pokrzywdzonego.
W ocenie Sądu tak wymierzona kara będzie adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego i czynić będzie zadość społecznemu odczuciu sprawiedliwości. Jej realna dolegliwość winna nadto wzmóc w oskarżonym przeświadczenie o konieczności przestrzegania prawa oraz o nieuchronności przed karą za zachowanie sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym.
Na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpkw zw. zart. 626 § 1 kpkSąd zasądził od oskarżonego na rzecz adw.M. S.kwotę 2346, 84 złotych z tytułu udzielonej pomocy prawnej z urzędu pokrzywdzonemuK. Z. (1).
Stosownie doart. 628 pkt 2 kpkSąd zasądził odT. G. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty niniejszego postępowania, zaś na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu opłatę w kwocie 100 złotych, nie znajdując podstaw do zwolnienia go od ich poniesienia.