Sąd Rejonowy w Toruniu
VIII Wydział Karny
Sygnatura akt: VIII K 1222/14
Data wyroku: 2016-03-21 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Sławomir Więckowski
Podstawa prawna: art. 217 § 1 kk
Teza: Działanie pracownika ochrony podczas wykonywania swoich obowiązków i obezwładnienia danej osoby może wyczerpać znamiona występku  z art. 217 §1 kk , działanie takie w zależności od okoliczności należy ocenić pod kątem społecznej szkodliwości czynu .

Sygn. akt: VIII K 1222/14

WYROK
Dnia 21 marca 2016 roku
Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie:
PrzewodniczącySSR Sławomir Więckowski
Protokolantstażysta Agnieszka Piczak
w obecności oskarżyciela - ---
po rozpoznaniu dniach 21 marca 2016 roku

sprawy:

D. S.s.G.iV.z domuR.ur. (...)wP.

oskarżonego o to, że:

w dniu 27 maja 2014 roku wT.przyul. (...)oraz wG.przyul. (...)spowodował naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni poprzez wielokrotne uderzanieP. B.rękoma w głowę oraz klatkę piersiową oraz kopanie w klatkę piersiową to jest o czynzart. 157 §2 kk

ORZEKA:

I
ustalając , iżD. S.dopuścił się czynu zabronionego określonego wart. 217 §1 kkpolegającego na tym, że w dniu 27 maja 2014 roku wT.przyul. (...)naruszył nietykalność cielesnąP. B.w ten sposób, że złapał go oburącz , przewrócił na ziemię i przygniatał kolanem klatkę piersiową i uznając, iż społeczna szkodliwość tego czynu była znikoma na podstawieart. 17 § 1 pkt 3 kpkiart. 1§2 kkumarza postępowanie;

II
zasądza od Skarby Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.A. P.kwotę 1152,00 zł (tysiąc sto pięćdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi prywatnemuP. B.z urzędu ;

III
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych, a wydatkami poniesionymi w sprawie obciąża Skarb Państwa ;

VIII K 1222/14

UZASADNIENIE
P. B.iA. B.pozostają w związku małżeńskim i mają małoletnią córkęZ.. W styczniu 2014 rokuA. B.wraz z córką wyprowadziła się z domu, a następnie złożyła pozew o rozwód. W lutym 2014 rokuA. B.złożyła zawiadomienie w przedmiocie znęcania się nad nią przez męża. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2015 rokuP. B.został skazany za znęcanie się psychiczne i fizyczne nad żoną w okresie od sierpnia 2006 roku do dnia 12 stycznia 2014 roku. Od dnia 28 lutego 2014 roku małoletniaZ. B.zamieszkała z ojcem, gdyż mężczyzna zabrał ją na spotkanie z dziadkiemi odmówił wydania żonie. Postanowieniem z dnia 10 marca 2014 roku Sąd Okręgowy w Toruniu ustalił, że miejscem pobytu dziecka będzie miejsce pobytu jej matki. Jednocześnie uregulował kwestie kontaktówP. B.z córką na czas trwania procesu o rozwód i nakazał mu wydanie dzieckaA. B..
Dowód:zeznaniaA. B.k. 87v – 88;
zeznaniaP. B.k. 85v-86;
postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 10.03.2014 r. I C 223/14 k. 195-196, 198;
wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 15.06.15r. VIII K 464/14 wraz z    uzasadnieniem k. 152 – 157, 198;
P. B.nie zastosował się do treści powyższego postanowienia i nie wydał dziecka matce, usprawiedliwiając to obawą, iż żona odizoluje go od dziecka.P. B.sprawował opiekę nad córką, wyznaczając żonie czas i miejsce spotkań z córką.A. B.widywała dziecko jedynie na warunkach męża.
Dowód:zeznania świadkaA. B.k. 87v - 88;
zeznaniaP. B.k. 85v- 86;
zeznania świadkaE. M.k. 109;
W dniu 3 maja 2014 roku w trakcie jednego ze spotkań, odbywających się na placu zabaw przed blokiem w którym mieszka ojciecP. B., pomiędzy małżonkami wywiązała się sprzeczka słowna.P. B., trzymając na rękach córkę, odchylił głowę do tyłu, wziął zamach i uderzył żonę z główki w twarz. W wyniku tego zdarzeniaA. B.miała rozcięte czoło i opuchliznę.P. B.został skazany za ten czyn wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu, sygn. akt: II K 832/14.
dowód: zeznania świadkaA. B.k. 87v - 88;
dokumentacja fotograficzna k. 105 – 106, 198;
wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu, sygn. akt: II K 832/15, k. 198;
Po pewnym czasieP. B.uzgodnił telefonicznie z żoną, iż kolejne spotkanie nastąpi w dniu 27 maja 2014 roku. Dla zabezpieczenia tego spotkaniaA. B.wynajęła agencję(...), której pracownikami byliD. G.,K. S.iD. S.. Przy ich pomocyA. B.zamierzała wyegzekwować ww. postanowienie Sądu Okręgowego w Toruniu, zgodnie z którym dziecko miało mieszkać z matką i odebrać mężowi córkę. Pracownicy agencji zostali zapoznani ze zdjęciami dokumentującymi obrażenia jakichA. B.doznała podczas ostatniego spotkania z mężem i uprzedzeni o tym, że mężczyzna może być agresywny, jak również zostali zapoznani z postanowieniem Sądu Okręgowego w Toruniu. Faktycznym bowiem powodem wynajęcia agencji ochrony było bowiem odebranie córki od ojca i przekazanie jejA. B..
W trakcie spotkaniaA. B.,P. B.oraz ich córka szli w okolicach(...)i byli obserwowani przez pracowników agencji. W pewnym momencie, naulicy (...), pracownikagencji - (...), złapałP. B.oburącz za tułów, przytrzymał , a następnie przewrócił na ziemię i przygniótł kolanem klatkę piersiową, umożliwiając w ten sposóbA. B.oddalenie się z dzieckiem. Nie zadawał przy tymP. B.żadnych innych ciosów. W tym czasieA. B.wraz z córką i innym pracownikiem agencjiD. G.odjechali w kierunku domu przyulicy (...).P. B.wyrywał się i krzyczał, że porwano mu córkę. Wołania te doprowadziły do interwencji Strażników Miejskich, którzy byli akurat w okolicy. Na ich polecenieD. S.uwolniłP. B.. Wyjaśnił, iżagencja (...)została wynajęta przez żonęP. B.w celu zabezpieczenia spotkania. Na miejsce zdarzenia zostali również wezwani funkcjonariusze Policji. W trakcie podróży na ulicę(...)A. B.została poinformowana o interwencji Straży Miejskiej i konieczności powrotu na miejsce zdarzenia.A. B.skontaktowała się więc z siostrąE. M.i w okolicachsklepu (...)na(...)przekazała jej dziecko w celu zawiezienia go do domu wG.. Po powrocie na miejsce zdarzeniaA. B.okazała funkcjonariuszom policji postanowienie Sądu Okręgowego w przedmiocie kontaktów, bowiemP. B.twierdził, że uprowadziła dziecko. W wyniku tego zajściaP. B.nie odniósł żadnych widocznych obrażeń.
dowód: wyjaśnieniaD. S.k. 47v – 48;
zeznaniaP. B.k. 85v -87;
zeznania świadkaA. B.k. 87v - 88v;
zeznania świadkaD. G.k. 111- 112;
zeznania świadkaK.S.k. 110-111;
zeznania świadkaP.K.k. 175 – 176;
zeznania świadkaM.B.k. 87- 87v;
zeznania świadkaS. L.k. 87v;
zeznania świadkaE.M.k. 109 – 110;
notatki służbowe k. 2- -20v, 21-21v; k. 198;
pismo straży miejskiej k. 18 – 19, k. 198;
NastępnieP. B.pojechał do domu przyulicy (...)wG.. Mężczyzna biegał po terenie posesji waląc w okna i drzwi oraz żądając wydania mu córki. Wkrótce po nim na miejscu pojawiła sięA. B.w towarzystwie pracownikówagencji (...), którzy odprowadzili ją do domu. Pracownicy agencji poleciliP. B., aby opuścił teren posesji i odjechali.P. B.zadzwonił na policję, zgłaszając, że żona uniemożliwia mu spotkanie z dzieckiem. Po dotarciu na miejsce funkcjonariusze policji sprawdzili co dzieje się z dzieckiem i czy nic mu nie zagraża.A. B.okazała im postanowienie Sądu.P. B.nie miał wówczas żadnych widocznych obrażeń. Na miejscu zdarzenia zostało wezwane pogotowie. Podczas całego zajścia córkaA. B.iP. B.przebywała w domu.
Dowód:wyjaśnieniaD. S.k. 47v – 48;
zeznaniaP. B.k. 85v -87;
zeznania świadkaA. B.k. 87v - 88v;
zeznania świadkaD. G.k. 111- 112;
zeznania świadkaK.S.k. 110-111;
zeznania świadkaE. M.k. 109 - 110;
zeznania świadkaS.Z.k. 132;
zeznania świadkaJ. K.k. 197 – 197v;
notatki służbowe k. 117 – 119, k. 120 – 123, k. 198;
W wyniku przedmiotowego zdarzenia uP. B.stwierdzono w obrębie prawego łokcia płaszczyznowe otarcie naskórka pokryte strupem, a także płaszczyznowe otarcie naskórka pokryte strupem w obrębie prawego ramienia. PonadtoP. B.odczuwał bolesność palpacyjną ściany klatki piersiowej po stronie prawej w okolicy podsutkowej i okolicy luku żebrowego, w okolicy lędźwiowej lewej, oraz w obrębie karku, a także bólowe ograniczenie ruchów zginania głowy. Poza powyższymi dolegliwościamiP. B.nie odniósł żadnych większych obrażeń.
Dowód:opinia sądowo-lekarska z dnia 28 maja 2015 r. k. 11 akt przygotowawczych k. 198;
zeznania świadkaT. K.k. 147v;
dokumentacja medyczna z akt sprawy 1 Ds. 289/14 k. 8; k. 142-144, k. 198;
P. B.wniósł przeciwkoD. S.prywatny akt oskarżenia, zarzucając mu, że w dniu 27 maja 2014 roku przyulicy (...)wT.i przyulicy (...)wG.spowodował naruszenie czynności narządu i rozstroju zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, poprzez wielokrotne uderzenie go w głowę, ramiona, klatkę piersiową oraz kopanie w klatkę piersiową, tj. czyn zabroniony zart. 157 § 2 kk.
Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu 27 maja 2014 roku miało miejsce zdarzenie z udziałem oskarżyciela prywatnego, jednak zaprzeczył jakoby uderzał, kopał, czy też w jakikolwiek inny sposób naruszył nietykalnośćP. B.. Oskarżony podał, że pracuje dorywczo wAgencji (...), zajmującej się ochroną osób i mienia, która została wynajęta przez żonę oskarżyciela prywatnego,A. B.. Zgodnie z twierdzeniami oskarżonego, w dniu 27 maja 2014 rokuA. B.spotkała się z pracownikami agencji i pokazała im dowody na to, że podczas ostatniego spotkania z mężem została przez niego pobita. Tego dnia ponownie miało dojść do spotkaniaA. B.z oskarżycielem prywatnym.D. S.wskazał, że pracownicy agencji nie mieli pewności, czy podczas tego spotkania będzie obecna małoletnia córka klientki. Do spotkania doszło przy jednej z bocznychulic (...). Odbywało się ono w obecności dziecka. Oskarżony wyjaśnił, żeP. B.zaczął gwałtownie gestykulować, a oni odebrali to jako możliwy atak na klientkę i przystąpili do działania. Oskarżonemu towarzyszyliD. G.iK. S.. Jak stwierdził, chcąc rozdzielić oskarżyciela prywatnego i jego żonę, chwycił w pół i przytrzymał na ziemi wyrywającego sięP. B.. W tym czasie klientka wraz z córką oddaliły się z miejsca zdarzenia. Odwiózł jeD. G..P. B.wykrzykiwał, że uprowadzają mu dziecko. Wkrótce na miejscu zdarzenia pojawili się Strażnicy Miejscy, którzy wezwali Policję. Na polecenie strażników oskarżony puściłP. B., lecz ten nadal zachowywał się agresywnie.D. S.wyjaśnił, że pracownicy agencji odwieźli następnie klientkę do domu . Na miejscu zastali jużP. B., który krzyczał i trzaskał w okna i drzwi. Jak wskazał, na tym skończyła się ich interwencja. Zaprzeczył, aby doszło do sytuacji, w której mieliby wyprowadzićP. B.z posesji. Zgodnie z jego twierdzeniami interwencja pracowników agencji zakończyła się po dostarczeniu kobiety do ww. domu. Nie podejmowali wówczas żadnych czynności wobecP. B.. Oskarżony podniósł, że nie zauważył żadnych obrażeń u oskarżyciela prywatnego.
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego odnoszące się do przebiegu zajścia przyulicy (...)co do zasady zasługują na wiarygodność, albowiem w przeważającej mierze były jasne, spójne i logiczne oraz znalazły pokrycie w pozostałym materiale zgromadzonym w sprawie. Wyjaśnienia te korespondowały również z zeznaniami świadkówA. B.,K. S.,D. G.,E. M., funkcjonariuszy Policji i Straży Miejskiej, a nawet częściowo z zeznaniami samego oskarżyciela prywatnego. W świetle zeznań tych świadków nie budzi wątpliwości, że działania jakie oskarżony podjął przyulicy (...)wobecP. B.polegały na unieruchomieniu go, przewróceniu na ziemię i przytrzymywaniu kolanem. W swych zeznaniach potwierdza to również sam oskarżyciel prywatny, który przyznał przed Sądem, że oskarżony nie zadawał mu żadnych ciosów, poza tym że go przygniatał (k. 86 ), a także strażnik miejskiM.B., który zeznał, że po dotarciu na miejsce widział jak jeden z mężczyzn leżał na chodniku przytrzymywany przez drugiego (k. 87).
Sąd odmówił jednak wiary twierdzeniom oskarżonego w części dotyczącej powodów wynajęcia przezA. B.agencji ochrony, świadomości obecności dziecka podczas tego spotkania oraz w zakresie w jakim wyjaśnił on, że bezpośrednią przyczyną jego interwencji stała się gestykulacjaP. B.i obawa o bezpieczeństwo klientki. W tym bowiem zakresie, wyjaśnienia oskarżonego pozostają w sprzeczności z okolicznościami sprawy oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, iż celem wynajęcia przezA. B.agencji (...)było wyegzekwowanie postanowienia sądu i odebranie córki mężowi. Za takim stanowiskiem przemawia chociażby fakt, że klientka zleciła pracownikom agencji ochronę akurat tego jednego, konkretnego spotkania, jak też okoliczność, iż oskarżyciel prywatny nie zastosował się do postanowienia Sądu, zgodnie z którym córka miała mieszkaćz matką. Świadczą o tym również same okoliczności zdarzenia, gdyż działania oskarżonego sprowadzały się w istocie do obezwładnieniaP. B.na tyle, aby jego żona mogła odebrać mu dziecko i się z nim oddalić. Sąd doszedł też do przekonania, że również sam moment przystąpienia do interwencji nie miał związku z zachowaniemP. B., lecz wynikał z nadarzającej się okazji do odebrania mu dziecka.
Jednocześnie Sąd uznał, że na aprobatę zasługują wyjaśnienia oskarżonego co do przebiegu zdarzenia, przyulicy (...)wG., odmawiając przy tym wiary zeznaniom oskarżyciela prywatnego. Sąd dał wiarę temu, iż interwencja pracowników ochrony ograniczyła się wówczas do odprowadzeniaA. B.do domu, polecenia oskarżycielowi prywatnemu opuszczenia terenu posesji i oddalenia się z tego miejsca. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, twierdzenia te jawią się bowiem jako jasne, spójne i logiczne oraz pozostają w zgodzie z relacjami pozostałych świadkówE. M.,A. B.,K. S.iD. G., oraz z zeznaniami funkcjonariuszy policji, którzy na wezwanieP. B.przybyli wówczas na miejsce zdarzenia. ZarównoS.Z.jakiJ. K., przyznali, iż nie dostrzegli na cieleP. B.żadnych obrażeń, jak też wskazali, że nie zgłaszał on wówczas naruszenia nietykalności, pobicia czy gróźb.Co istotne, ww. świadkowie mieli wówczas bezpośredni kontakt z oskarżycielem prywatnym,a nadto, jako funkcjonariusze policji, są osobami bezstronnymi, co pozwala uznać ich zeznania za obiektywne i wiarygodne. Biorąc zatem pod uwagę, że twierdzeniaP. B., jakoby na terenie posesji wG.pracownicy agencji zachowywali się wobec niego agresywnie, grozili mu i uderzali go, opierają się wyłącznie na jego zeznaniach i pozostają gołosłowne, Sąd odmówił im wiarygodności. W tym zakresie brak jest bowiem dowodów przeciwnych aby podważyć wiarygodność wyjaśnień oskarżonego. Jedynym dowodem w tym zakresie są zeznaniaP. B., które nie mają potwierdzenia w innych dowodach, gdyż nawet opinia sądowo-lekarska w tym zakresie nie weryfikuje twierdzeń pokrzywdzonego. Należy jednak wskazać, iż opisany przez oskarżyciela posiłkowego przebieg zdarzenia (k. 4 – akt 1 Ds. 289/14), iż został uderzony dwa razy w brzuch, kopnięty w klatkę piersiową, dwa ciosy z prawej strony głowy i lewej na wysokości ucha oraz z tyłu głowy, w sumie według jego relacji miał otrzymać w głowę 7 ciosów. W ocenie Sądu wydaje się niemożliwe aby taka ilość uderzeń nie pozostawiła po sobie śladu czy też aby obrażenia stwierdzone w opinii mogły odzwierciedlać taki stan rzeczy.
Przyjmując wersję wydarzeń zaprezentowaną przez oskarżonego Sąd wziął również pod uwagę dyspozycjęart. 5 § 2 kpk, zgodnie z którym wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym, rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.
Z pominięciem kwestii przyczyny wynajęciaagencji (...)przezA. B., Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków:A. B.,K. S.orazD. G., którzy w dokładny i rzeczowy sposób przedstawili znane im okoliczności zajścia przyulicy (...), jaki i na terenie posesji wG.. Relacje tych świadków korespondowały z zeznaniamiS.
Z.,M.
B.iP. K., tj. strażników miejskich i funkcjonariuszy Policji, którzy znaleźli się na miejscu zdarzenia przyulicy (...)oraz przystawały do zeznańS.Z.iJ. K., funkcjonariuszy policji interweniujących podczas zajścia przyulicy (...), jak teżE. M..
W przeważającej mierze zeznania te pozostawały także zgodne z relacjami samego oskarżyciela prywatnego. Sąd uznał je zatem za spójne i logiczne i nie znalazł podstaw dla ich zakwestionowania. Jednocześnie miał na względzie, iż znajdują one oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach z dokumentów.
Sąd co do zasady przyjął za prawdziwe zeznania oskarżyciela prywatnego w zakresie w jakim znalazły one potwierdzenie w pozostałym materiale zgromadzonym w sprawie. Mając na względzie wyrażoną wart. 5 § 2 kpkzasadę nakazującą rozstrzyganie nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, a także pozostały materiał dowodowy, Sąd nie zaaprobował przedstawionej przez oskarżyciela prywatnego wersji zdarzeń przyulicy (...). Ze względów o których będzie mowa poniżej, Sąd odmówił również wiary twierdzeniomP. B.odnoszącym się do charakteru doznanych przez niego obrażeń.
Sąd nie znalazł podstaw dla zakwestionowania zeznań świadkaH. W.i uznał je za wiarygodne, stwierdzając jednocześnie, iż nie miały one istotnego znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego, albowiem świadek nie dysponowała bezpośrednimi relacjami z przebiegu wydarzeń, powtarzając jedynie informacje zasłyszane od innych.
Analogicznie Sąd potraktował zeznania świadkaP. Z., funkcjonariusza policji, obecnego podczas interwencji przyulicy (...), wobec faktu, że świadek zupełnie nie pamiętał tego zdarzenia.
Sąd uznał za wiarygodne zebrane w sprawie dokumenty, gdyż w toku postępowania nie ujawniono okoliczności przeciwnych, zostały one sporządzone w sposób fachowy i rzetelny, we właściwej formie przez uprawnione organy i osoby, zaś w toku postępowania nie były kwestionowane przez żadną ze stron do czego i Sąd nie znalazł podstaw. Ponadto są one jasne i rzetelne oraz korespondują ze sobą oraz z wiarygodnymi dowodami osobowymi.
Sąd co do zasady podzielił też opinię lekarską sporządzoną na potrzeby postępowania, jako sporządzoną przez osobę dysponująca wiedzą fachową, w zakresie jej właściwości, i w przewidzianej prawem formie. W ocenie Sądu brak było podstaw do kwestionowania tej opinii. Niemniej jednak zdaniem Sądu wnioski zawarte w tej opinii w dużej mierze odnoszą się do subiektywnych odczuć bólowych badanego, trudnych do obiektywnego zweryfikowania, a zatem nie mogły być decydujące dla ustalenia rozmiaru doznanych przez niego obrażeń. Sąd miał przy tym na względzie zeznania samego biegłego, który w toku postepowania przed sądem przyznał, że bolesność palpacyjna nie jest możliwa do stwierdzenia w inny sposób niż obserwowanie reakcji badanego na ból, co jest okolicznością bardzo subiektywną. (k. 147a)
Analogicznie Sąd potraktował dokumentację medyczną, z której wynikało, żeP. B.odczuwał dolegliwości bólowe i wiązał je ze zdarzeniem objętym zarzutem. Ponownie bowiem wskazać należy, że zawarte w tej dokumentacji rozpoznanie opiera się na trudnych do zweryfikowania, subiektywnych odczuciach oskarżyciela prywatnego.
Kierując się dyspozycjąart. 185 b § 1 kpkSąd nie uwzględnił wniosku oskarżyciela prywatnego o przesłuchanie w charakterze świadka jego małoletniej córki na okoliczność zdarzeń z dnia 27 maja 2014 roku, uznając, że zeznania tego świadka nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. (k. 198). Małoletnia tylko przez krótki czas była obecna podczas zdarzenia naulicy (...), natomiast naul. (...), jak wynika z materiału dowodowego w ogóle nie była obecna. Z tego względu w ocenie Sądu należy uznać , iż nie zachodziła przesłanka określona wart. 185 b §1 kpk, iż małoletniego świadka przesłuchuje się jedynie wtedy , gdy nie jego zeznania mogę mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Zgodnie z dyspozycjąart. 217 § 1 kkkto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
W myślart. 1 § 2 kknie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma. W takiej sytuacji, zgodnie z treściąart. 17 § 1 pkt 3 kpknie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza.
D. S.został oskarżony o to ,że w dniu 27 maja 2014 roku wT.przyul. (...)oraz wG.przyul. (...)spowodował naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni poprzez wielokrotne uderzanieP. B.rękoma w głowę oraz klatkę piersiową oraz kopanie w klatkę piersiową to jest o czyn zart. 157 §2 kk.
W ocenie Sądu, co zostało już omówione brak jest podstaw do przyjęcia, iż wG.przyul. (...)doszło do ponownego naruszenia nietykalnościP. B..
Natomiast w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd doszedł do przekonania, że czyn oskarżonego wypełnia znamiona czynu zabronionego zart. 217 § 1 kk. Nie ulega bowiem wątpliwości, iżD. S.w dniu 27 maja 2014 roku wT.przyulicy (...)naruszył nietykalność cielesnąP. B.w ten sposób, że złapał go oburącz za tułów, przewrócił na ziemię i przygniatał kolanem klatkę piersiową. Niemniej, w ocenie Sądu czyn ten zawiera znikomy stopień społecznego niebezpieczeństwa, a zatem nie stanowi przestępstwa.Sąd miał bowiem na względzie, iż zachowanie oskarżonego sprowadzało się w istocie do obezwładnieniaP. B., na tyle abyA. B.mogła odebrać mu córkę i oddalić się z miejsca zdarzenia. Oskarżony nie zachowywał się przy tym agresywnie, nie atakował oskarżyciela prywatnego i nie zadawał mu żadnych ciosów, lecz ograniczył swe działania do jego skutecznego unieruchomienia. Za przyjęciem znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego przemawia także rodzaj obrażeń doznanych przezP. B., które de facto ograniczyły się do niewielkich zadrapań i trudnej do obiektywnego zweryfikowania bolesności. Sąd dostrzegł również, że celem interwencji pracowników agencji było wyegzekwowanie postanowień Sądu w przedmiocie kontaktów z dzieckiem, zgodnie z którym małoletniaZ. B.miała mieszkać z matką, a które to postanowienie było lekceważone przez oskarżyciela prywatnego od marca 2014 roku. Niezależnie zatem od niewątpliwie nagannego charakteru środków jakie w celu odzyskania dziecka podjęłaA. B., ostatecznie działania oskarżonego i jego współpracowników doprowadziły do stanu zgodnego z prawem.W tym stanie rzeczy, kierując się dyspozycjąart. 17 § 1 pkt 3 kkiart. 1 § 2 kkSąd umorzył postępowanie.
Na podstawie na podstawie § 2 ust. 1-3, § 14 ust. 2 pkt 1, § 16, § 19 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z udzielonej z urzędu Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.A. P.kwotę 1152,00 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi prywatnego z urzędu.
Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy Sąd postanowił zwolnić oskarżonego od kosztów sądowych, a wydatkami poniesionymi w sprawie obciążyć Skarb Państwa.