Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 9948/15
Data wyroku: 2016-04-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Bazyluk
Teza: niewskazanie na żądanie Straży Miejskiej komu został powierzony pojazd do używania lub kierowania w oznaczonym czasie.

Sygn. akt XI W 9948/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Agnieszka Bazyluk
Protokolant: Beata Jaworska
przy udziale oskarżyciela:K. P.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 roku wW.
sprawyA. Z. (1)
synaS.iE.
urodzonego dnia (...)wW.
obwinionego o to, że:
w dniu 26 września 2014 r. w siedzibie Straży Miejskiej naulicy (...)wW., będąc właścicielem pojazdu markiH.onumerze rejestracyjnym (...)wbrew obowiązkowi, nie wskazał na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył w/w pojazd do kierowania w dniu 05.09.2014 r. o godzinie 14:21 naul. (...)przyul. (...)wW.,
tj. za wykroczenie z art. 96 § 3 kw,

orzeka

    IobwinionegoA. Z. (1)uznaje za winnego tego, że w dniu 26 września 2014 roku wW.wbrew obowiązkowi nie wskazał na żądanie Straży Miejskiej(...)W.Oddziału(...)przyul. (...)wW., komu powierzył do kierowania lub używania w dniu 5 września 2014 roku o godzinie 14:21 wW.naulicy (...)przyul. (...)stanowiący jego własność pojazd markiH.nr rej. (...), co stanowi wykroczenie z art. 96§3 kw i za to na podstawie art. 96§3 kw w zw. z art. 96§1 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 600 (sześćset) złotych;
IIna podstawieart. 118 §1 kpw,119 kpww zw. zart. 626 § 1 kpki627 kpkzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 160 (sto sześćdziesiąt) złotych z tytułu kosztów sądowych, w tym 60 (sześćdziesiąt) złotych z tytułu opłaty.
Sygn. akt XI W 9948/15

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych ujawnionych w toku rozprawy, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 5 września 2014 r. o godz. 14:21 naul. (...)przyul. (...)wW.zostało wykonane zdjęcie za pomocą urządzenia samoczynnie rejestrującego pomiar prędkości pojazdu markiH.onumerze rejestracyjnym (...), którego kierowca nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego ustawą i przekroczył dozwoloną prędkość o 43 km/h. W związku z popełnieniem wyżej wymienionego czynu, Straż Miejska(...)W.wW.podjęła czynności wyjaśniające, mające na celu ustalenie tożsamości sprawcy wykroczenia. W dniu 11 września 2014 r. na podstawie zasobów bazy Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, iż właścicielem pojazdu onumerze rejestracyjnym (...)jestA. Z. (1).
(dowód: notatka urzędowa - k. 1-3; zdjęcie z fotoradaru - k.4; notatki urzędowe - k. 20-21)
Do ustalonego właściciela pojazdu wysłano za pośrednictwem poczty wezwanie dotyczące popełnionego wykroczenia oraz druki oświadczenia na wyrażenie zgody na przyjecie mandatu karnego kredytowanego lub wskazanie kierowcy. Korespondencja zawierała pouczenie o treściart. 38 § 2 kpworazart. 54 § 7 kpw. Poczta została podjęta.
(dowód: wezwanie - k. 5, zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 6)
W odpowiedzi na wezwanie, w dniu 26 września 2014 r.A. Z. (1)wysłał pismo do Straży Miejskiej, w którym oświadczył, że nie jest w stanie wskazać, kto używał pojazdu markiH.onumerze rejestracyjnym (...)w dniu 5 września 2014 r. o godzinie 14:21 wW.. Zaznaczył również, że pojazd ten użytkowany jest w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej przez pracowników kancelarii. Zwrócił się o przesłanie zdjęcia wykonanego przez fotoradar.
W odpowiedzi na pismo skierowane do Straży Miejskiej, doA. Z. (1)wysłano wezwanie do osobistego stawiennictwa w siedzibie Straży Miejskiej(...)W.. Korespondencja została podjęta.
W związku z niedopełnieniem obowiązku wskazania osoby użytkującej pojazd w oznaczonym czasie zgodnie zart. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń, doA. Z. (2)wysłano pismo informujące o odstąpieniu od sporządzenia protokołu przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia na podstawieart. 54 § 7 kpw.
A. Z. (1)w pismach z dnia 7 lipca 2015 r. oraz 13 sierpnia 2015 r. ponownie oświadczył, że przedmiotowy pojazd jest użytkowany przez pracowników w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Jednocześnie wskazał, że nie jest prowadzona ewidencja użytkowania pojazdów, przez co nie może on wskazać osoby, która popełniła zarzucane wykroczenie.
(dowód: pismoA. Z. (1)z dnia 26 września 2014 r. - k. 7; pismo Straży Miejskiej z dnia 14 października 2014 r. - k.9, pismoA. Z. (1)z dnia 7 lipca 2015 r. - k. 14; pismoA. Z. (1)z dnia 13 sierpnia 2015 r. - k. 18)
W toku postępowania wyjaśniającego odstąpiono od przesłuchania obwinionego na podstawieart. 57 § 7 kpw, gdyż czynność ta byłaby połączona ze znacznymi trudnościami (dowód: notatka urzędowa - k. 22).
Przesłuchany na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że nie był w siedzibie Straży Miejskiej, przez co nie mógł wskazać komu powierzył pojazd. Nigdy nie uchylał się od wskazania sprawcy wykroczenia. Wyjaśnił również, że przedmiotowy samochód jest wykorzystywany w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Każdy kto potrzebuje, bierze kluczyki i korzysta z pojazdu. Samochód jest użytkowany przez pracowników i rodzinę. Nie jest prowadzona książka użytkowania pojazdu. Zarówno dowód rejestracyjny, jak i kluczyki przechowywane są w siedzibie kancelarii przyul. (...). Po okazaniu obwinionemu zdjęcia z fotoradaru, obwiniony wyjaśnił, że w związku z tym, że zdjęcie jest zrobione od tyłu wie już, dlaczego zdjęcie to nie zostało mu wysłane wcześniej.
Sąd zważył co następuje:
Brak podstaw do odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego w zakresie w jakim twierdził on, że nie jest w stanie wskazać osoby korzystającej z jego samochodu w dniu 5 września 2014 r., z uwagi na to, że korzystają z niego pracownicy kancelarii obwinionego i nie jest prowadzona ewidencja korzystania z pojazdu. Jednakże okoliczności faktyczne, na jakie obwiniony się powołuje, w ocenie Sądu, nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Pomimo okoliczności wskazanych przez obwinionego, w tym nieprzyznania się obwinionego do winy, nie ulega wątpliwości, że znamiona przedmiotowe i podmiotowe zarzucanego mu wykroczenia zostały wypełnione. Obwiniony bowiem nie wskazał w stosownym czasie na żądanie uprawnionego organu, komu w dniu 5 września 2014 r. powierzył pojazd markiH.onumerze rejestracyjnym (...)do kierowania lub używania. Jak przyznał sam obwiniony, nie stawił się on na wezwanie do siedziby Straży Miejskiej i nie wskazał żadnej osoby, która mogła kierować jego samochodem w dniu 5 września 2014 r. Obowiązkowi temu nie zadośćuczynił również w drodze nadsyłanych do Straży Miejskiej pism. Tymczasem, poza wszelką wątpliwością pozostaje fakt, iż obwiniony został prawidłowo wezwany przez Straż Miejską do udzielania informacji o osobie kierującej jego samochodem w oznaczonym dniu. Fakty te nie były kwestionowane przez strony i nie zaprzeczono ich autentyczności. Sąd również z urzędu nie dostrzegł powodów, dla których należałoby odmówić im mocy dowodowej.
Zdaniem Sądu również wiarygodne są dokumenty ujawnione na rozprawie bez odczytywania ich treści w trybie art. 76 § 1 kw w postaci: notatek urzędowych (k. 1-3, k. 20-22), zdjęcia z fotoradaru (k.4), wezwania (k. 5), zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 6), pismaA. Z. (1)z dnia 26 września 2014 r. (k. 7), pismo Straży Miejskiej z dnia 14 października 2014 r. (k.9), pismaA. Z. (1)z dnia 7 lipca 2015 r. (k. 14), pismaA. Z. (1)z dnia 13 sierpnia 2015 r. (k. 18), dokumentów okazanych przez obwinionego w postaci zestawienia środków majątkowych i wydruku z CEIDG (k. 51-53). Wskazane wyżej dowody nie zostały w toku postępowania dowodowego zakwestionowane przez żadną ze stron, a ich treść nie budzi żadnej wątpliwości.
Zgodnie zart. 96 § 3kw, karze grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wykroczenie określone wart. 96 § 3kw ma na celu m.in. ustalenie kierującego pojazdem w razie popełnienia przestępstwa lub popełnienia wykroczenia z udziałem tego pojazdu. Przepis ten odnosi się wprost do obowiązku wynikającego zart. 78ust, 4ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. 2012, poz. 1137) zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany jest wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli lub wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. W świetleart. 96 § 3kw orazart. 78 § 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymna właścicielu pojazdu ciążył obowiązek posiadania danych na temat osoby, której powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Udzielenie odpowiedzi wymijającej, bądź też zasłanianie się niepamięcią może być uznane za przejaw zachowania sprawczego zart. 96 § 3kw. Niewskazaniem osoby, której powierzony został pojazd do kierowania lub używania poprzez udzielenie odpowiedzi negatywnej będzie bowiem zarówno niewskazanie tej osoby, jak i stwierdzenie zobowiązanego, że nie wie on, w czyjej dyspozycji pozostawał pojazd pojazd w czasie zdarzenia (Stefański R.A., Wykroczenia drogowe. Komentarz, Lex 2011). Jednocześnie wskazać należy, iż stosownie do treściart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymwłaściciel lub posiadacz zwolniony jest z obowiązku wskazanego wart. 96 § 3kw wyłącznie w przypadku użycia pojazdu przez osobę nieznaną wbrew woli i wiedzy właściciela lub posiadacza w sposób niemożliwy do zapobieżenia.
W niniejszej sprawie, obwiniony nie wykazał, aby spełnione zostały spełnione zostały powyższe przesłanki wyłączające odpowiedzialność. Poza sporem pozostaje fakt, iż Straż Miejska prowadziła postępowanie w związku z tym, że dniu 5 września 2014 r. o godz. 14:21 naul. (...)przyul. (...)wW.zostało wykonane zdjęcie za pomocą urządzenia samoczynnie rejestrującego pomiar prędkości pojazdu markiH.onumerze rejestracyjnym (...), którego kierowca nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego ustawą i przekroczył dozwoloną prędkość o 43 km/h. W związku z popełnieniem wyżej wymienionego czynu, Straż Miejska(...)W.wW.podjęła czynności wyjaśniające, mające na celu ustalenie tożsamości sprawcy wykroczenia. W dniu 11 września 2014 r. na podstawie zasobów bazy Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, iż właścicielem pojazdu onumerze rejestracyjnym (...)jestA. Z. (1). Stąd też Straż Miejska zwróciła się do właściciela pojazdu o wskazanie komu powierzono do używania pojazd w tym czasie. Wezwanie do wskazania informacji o użytkowniku pojazdu samochodowego było doręczone właścicielowi pojazdu prawidłowo. Konstrukcja art. 96 § 3 kw wskazuje na to, że właściciel pojazdu ma obowiązek wiedzieć, kto użytkuje pojazd. Ustawodawca przewidział, iż jest to obowiązek właściciela. Kwestia użytkowania pojazdu pozostaje w gestii właściciela, jako dysponenta rzeczy. Pomimo tego, iż wezwanie wysłane zostało dwukrotnie, obwiniony nie przekazał informacji uprawnionemu organowi, wskazując jedynie, że z samochodu mogą korzystać wszystkie osoby pracujące w kancelarii, a nie jest prowadzona ewidencja użytkowania pojazdu. Żądał natomiast zdjęcia dokumentującego wykroczenie, przy czym zdjęcie wykonane było od tyłu pojazdu, co i tak uniemożliwiało wskazanie użytkownika pojazdu. Jednakże okoliczność, polegająca na braku możliwości zidentyfikowania osoby na podstawie zdjęcia, ze względu na jego jakość, bądź też tak jak w niniejszej sprawie - ze względu na sposób wykonania zdjęcia, nie stanowi przesłanki wyłączającej odpowiedzialność z art. 96 § 3 kw, bowiem przepis ten wprowadzony został właśnie po to, aby można było ustalić użytkownika pojazdu nawet w przypadku niemożliwości odczytania zdjęcia z fotoradaru.
Nie ma znaczenia również fakt podnoszony przez obwinionego w trakcie rozprawy, iż obwiniony nie stawił się osobiście w siedzibie Straży Miejskiej, a zatem nie mógł wypełnić znamion przedmiotowych zarzucanego mu wykroczenia. Wskazać należy, iż obwiniony otrzymał od Straży Miejskiej wezwanie w związku z ujawnieniem popełnienia wykroczenia zart. 92 akw w zw. zart. 20 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na wezwanie to zareagował w dniu 26 września 2014 r., udzielając Straży Miejskiej pisemnej odpowiedzi na i niewskazując osoby, która kierowała w oznaczonym dniu jego pojazdem. Zatem za datę czynu należało przyjąć dzień 26 września 2014 r.
W ocenie Sądu argumentacja obwinionego zawarta w pismach skierowanych do Straży Miejskiej nie zwalnia go z odpowiedzialności za popełnienie zarzucanego mu czynu. Na obwinionym jako właścicielu pojazdu ciążył obowiązek przestrzegania porządku prawnego w zakresie uregulowanym w art. 96 § 3 kw. Ponadto trudno uznać, iż pojazd użytkowany był w sposób niekontrolowany przez osoby trzecie. Jednocześnie podkreślić należy, iż obowiązek określony w art. 96 kw dotyczy wskazania komu w danym czasie powierzono samochód, natomiast obowiązek udowodnienia ewentualnej odpowiedzialności za naruszenie przepisów ruchu drogowego przez wskazaną osobę nie obciąża już właściciela pojazdu.
Zgodnie zart. 1 § 2kw nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. W myśl natomiastart. 6 § 1kw wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi. W przedmiotowej sprawie zapytanie od Straży Miejskiej zostało ponownie skierowane do obwinionego, co umożliwiało mu wskazanie użytkownika pojazdu. Zatem zdaniem Sądu obwiniony powinien był wykonać swój obowiązek W konsekwencji należy uznać, że obwiniony jako właściciel pojazdu, biorąc pod uwagę istnienie ustawowego obowiązku określonego wart. 96 § 3kw, i przewidując możliwość popełnienia tego wykroczenia, godził się na jego popełnienie. Obwiniony otrzymując prawo jazdy i uczestnicząc w ruchu drogowym miał obowiązek wszechstronnej znajomościPrawa o ruchu drogowym, a za zaniedbania w tym względzie musi ponosić konsekwencje prawne.
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego Sąd uznał, iż obwiniony wypełnił znamiona czynu stanowiącego wykrocznie z art. 96 § 3 kw. Czyn obwinionego był zawiniony i społecznie szkodliwy. W ocenie Sądu obwiniony popełnił go umyślnie działając w zamiarze ewentualnym.
Sąd wymierzając karę za popełnione wykroczenie kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw. Orzeczona kara grzywny w wysokości 600 zł w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy, a także realizuje względy indywidualno-prewencyjne. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionego Sąd zważył, żeA. Z. (1)popełnił wykroczenie na skutek naruszenia istotnego obowiązku wynikającegoustawy Prawo o ruchu drogowym. Określając wysokość grzywny, Sąd uwzględnił okoliczność, iż obwiniony prowadzi własną działalność gospodarczą i osiąga z tego tytułu miesięczny dochód w wysokości 6000 złotych netto. Kara orzeczona w takim wymiarze uświadomi obwinionemu nieopłacalność popełniania wykroczeń i spełni swoje cele, a jednocześnie - ze względu na sytuację materialną i osobistą obwinionego - nie będzie nadmiernie dolegliwa.
Z uwagi na treśćart. 118 § 1 kpw,art. 118 § 3 kpworazart. 626 kpkiart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwSąd obciążył obwinionego kosztami postępowania. Sąd uznał, iż warunki rodzinne, materialne i osobiste nie stoją na przeszkodzie temu, aby poniósł on koszty postępowania w pełnej wysokości. Na podstawieart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwSąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 60 złotych, ustaloną na podstawieart. 3 ust. 1w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dania 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 ze zm.) oraz koszty postępowania, tj. zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 zł, których wysokość ustalono na podstawie§ 1pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 rokuw sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001 r., nr 118, poz. 1269 ze zm.)