Sąd Okręgowy w Lublinie
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 66/16
Data wyroku: 2016-04-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Okręgowego Dariusz Iskra, Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej Mikołajewski, Sądu Rejonowego Joanna Misztal-Konecka ()
Słowa kluczowe: Poręczenie
Podstawa prawna: art. 720§ 1 k.c., art. 876 § 1 k.c.

Sygn. akt II Ca 66/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 kwietnia 2016 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:
Przewodniczący Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej Mikołajewski (spr.)
Sędziowie:  Sędzia Sądu Okręgowego Dariusz Iskra
Sędzia Sądu Rejonowego Joanna Misztal-Konecka (del.)
Protokolant Katarzyna Szumiło
po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 roku w Lublinie na rozprawie
sprawy z powództwa(...)Kasy(...)wG.

przeciwkoA. Ł.iA. K.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanejA. K.od wyroku Sądu Rejonowego w Kraśniku z dnia 9 lipca 2015 roku, sygn. akt I C 240/12

I
uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 1. w części zasądzającej solidarnie odA. Ł.iA. K.na rzecz(...)Kasy(...)wG.kwotę 1544,16 zł (jeden tysiąc pięćset czterdzieści cztery złote szesnaście groszy) z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od dnia 20 maja 2015 roku oraz w punkcie 3. i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Kraśniku do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej;

II
oddala apelację w pozostałej części.

Sygn. akt II Ca 66/16

UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 27 lipca 2011 roku powód(...)Kasa(...)z siedzibą wG.wniosła o zasądzenie od pozwanychA. K.iA. Ł.solidarnie kwoty 25145,68 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy procentowej kredytu lombardowego NBP w stosunku rocznym od dnia 27 lipca 2011 roku do dnia zapłaty tytułem zwrotu pożyczki udzielonejA. Ł.a poręczonej przezA. K..
W toku procesu powód modyfikował powództwo, ostatecznie domagając się zasądzenia od pozwanych solidarnie kwoty 22866,93 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy procentowej kredytu lombardowego NBP w stosunku rocznym od dnia 20 maja 2015 roku do dnia zapłaty (k. 430).
*
Wyrokiem z dnia 9 lipca 2015 roku Sąd Rejonowy w Kraśniku:
1. zasądził na rzecz powoda(...)Kasy(...)z siedzibą wG.od pozwanychA. Ł.iA. K.solidarnie kwotę 22866,93 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy procentowej kredytu lombardowego NBP w stosunku rocznym od dnia 20 maja 2015 roku do dnia zapłaty;
2. umorzył postępowanie w pozostałej części;
3. zasądził na rzecz powoda(...)Kasy(...)z siedzibą wG.od pozwanychA. Ł.iA. K.solidarnie kwotę 2917,67 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 14 kwietnia 2009 roku w lokalu(...)Kasy(...)wK.doszło do zawarcia umowy pożyczki kredytu konsumenckiego nr(...), na postawie której pożyczkobiorcaA. Ł.otrzymał pożyczkę w wysokości 30000 zł. Poręczycielami tej pożyczki byliA. K.iM. Ł.. Osoby te przybyły do(...)na około godzinę przed podpisaniem umowy. Sprawdzona została ich tożsamość oraz dokumenty potwierdzające zatrudnienie i osiągane dochody. Pozwana dobrze znałaA. Ł.i jego żonę, gdyż razem pracowali w Szkole Podstawowej wD.i dlategoA. K.zgodziła się być poręczycielem pożyczki. Przygotowaną umowę jej strony otrzymały do przeczytania. Została podpisana, a każdy z poręczycieli otrzymał kopię umowy za pokwitowaniem odbioru. W tym dniu pozwana przyjechała razem z mężem.
PożyczkobiorcaA. Ł.we wrześniu 2010 roku przestał spłacać raty pożyczki. Pierwsze wezwanie pożyczkobiorcy do uregulowania przeterminowanego zadłużenia ze szczegółowym jego rozliczeniem zostało przesłane w dniu 13 września 2010 roku. W tym samym dniu informacje z rozliczeniem wysokości przeterminowanego zadłużenia otrzymali poręczyciele. Podobne wezwania przesłanoA. Ł.w dniach 14 października 2010 roku, 2 listopada 2010 roku, 14 grudnia 2010 roku, 13 stycznia 2011 roku, 31 stycznia 2011 roku, 14 marca 2011 roku i 31 marca 2011 roku. W tych samych datach wysyłano poręczycielom zawiadomienia o wysokości nieuregulowanego zadłużenia. Powód wysyłał tę korespondencję jako przesyłki polecone i posiada potwierdzenia ich nadania.
W dniu 9 maja 2011 roku nastąpiło wypowiedzenie umowy pożyczki z dnia 14 kwietnia 2009 roku. Zawiadomiona została o tym także pozwanaA. K.. Zgodnie ze statutem(...)i regulaminem udzielania kredytów i pożyczek cała niespłacona pożyczka stała się wymagalna.
Sąd Rejonowy wskazał, na podstawie jakich dowodów ustalił powyższy stan faktyczny.
Dokonując jego oceny Sąd Rejonowy wskazał, że w pierwszej kolejności należało rozważyć skuteczność złożonego i przesłanego w dniu 15 lipca 2013 roku oświadczenia pozwanejA. K.o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu odnoszącego się do udzielonego poręczenia umowy pożyczki z dnia 14 kwietna 2009 roku.
Art. 88 § 1 k.c.stanowi, że uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej osobie pod wpływem błędu lub groźby, następuje przez oświadczenie złożone tej osobie na piśmie. W myślart. 88 § 2 k.c.uprawnienie do uchylenia się wygasa w razie błędu z upływem roku od jego wykrycia.
Pozwana w lokalu(...)wK.była dwukrotnie: w dniu 9 kwietnia 2009 roku i później w dniu 14 kwietnia 2009 roku, udzielając poręczenia w dwóch umowach. Dłużnikiem w umowie z dnia 14 kwietnia 2014 roku byłA. Ł., a we wcześniejszej umowie z dnia 9 kwietnia 2009 roku –M. Ł..
Z umowy pożyczki zawartej w dniu 14 kwietnia 2009 roku jednoznacznie wynikały: kwota pożyczki oraz zakres udzielonego przez pozwaną poręczenia. Pisemne poręczenie umieszczone jest na jednej karcie wraz z umową pożyczki zawartą z pożyczkobiorcą. Pozwana jako osoba dorosła, wykształcona i doświadczona mogła zapoznać się z treścią umowy. Kto podpisuje dokument bez uprzedniego zapoznania się z jego treścią, składa oświadczenie woli odpowiadające treści dokumentu. Dotyczy to zarówno sytuacji, w której składający podpis nie ma żadnego wyobrażenia o treści dokumentu, jak i sytuacji, w której jego wyobrażenie o tym dokumencie jest niezgodne z rzeczywistą treścią dokumentu.
Pozwana otrzymała odpis pozwu w dniu 7 listopada 2011 roku i w jego uzasadnieniu była podana data zawarcia umowy oraz informacja, żeA. K.poręczyła spłatę tej pożyczki.
Oświadczenie o uchyleniu się od skutków złożonego oświadczenia woli zostało przesłane powodowi w dniu 15 lipca 2013 roku, a więc po upływie terminu określonego wart. 88 § 2 k.c., a ponadto brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że oświadczenie w dniu 14 kwietnia 2009 roku zostało złożone pod wpływem błędu.
Zgodnie z regulaminem udzielania kredytów i pożyczek powoda, w razie stwierdzenia, że warunki zawarcia umowy nie zostały dotrzymane, a także w przypadku, gdy kredytobiorca nie zapłaci w terminach określonych w umowie pełnych rat kredytu za co najmniej dwa okresy płatności, Kasa może wypowiedzieć umowę kredytu konsumenckiego (§ 49 regulaminu). Powód dokonał wypowiedzenia umowy kredytu konsumenckiego i kwota udzielonej pożyczki stała się wymagalna w całości.
W związku z dokonaniem wpłat przez dłużników w toku postępowania w tej sprawie powód pismem procesowym z dnia 15 maja 2015 roku ograniczył żądanie ze zrzeczeniem się roszczenia, dochodząc kwoty 22866,93 zł (z odsetkami umownymi), na którą to kwotę składają się: kwota 21322,77 zł kapitału pożyczki i kwota 1544,16 zł odsetek umownych.
Sąd Rejonowy wskazał, że podstawą uwzględnienia powództwa wobecA. K.jestart. 876 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. Zgodnie zart. 881 k.c.w braku odmiennego zastrzeżenia poręczyciel jest odpowiedzialny jak współdłużnik solidarny.
W części, w której nastąpiło cofnięcie pozwu, Sąd Rejonowy umorzył postępowanie na podstawieart. 355 § 1 k.p.c.
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd Rejonowy uzasadniłart. 98 § 1 k.p.c.Koszty procesu po stronie powoda obejmują: wynagrodzenie pełnomocnika powoda w kwocie 2400 zł i wynagrodzenie za zastępstwo w postępowaniu zażaleniowym w kwocie 150 zł, zgodnie z § 6 pkt 5 i § 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, poz. 490), opłatę od pozwu w kwocie 315 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, opłatę od uwzględnionego zażalenia w kwocie 30 zł oraz uiszczoną opłatę manipulacyjną w kwocie 5,67 zł. Łącznie koszty procesu, które obciążają solidarnie pozwanych, wyniosły 2917,67 zł.
*
Apelację od tego wyroku wniosła pozwanaA. K., wskazując, że zaskarża ten wyrok w całości, aczkolwiek z treści apelacji wynika, że nie zaskarżyła ona rozstrzygnięcia o umorzeniu w części postępowania.
Pozwana zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.art. 88 § 2 k.c., poprzez uznanie przez Sąd, że oświadczenie o uchyleniu się pozwanej od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu dokonane zostało po terminie i nieuwzględnienie przez Sąd tego oświadczenia przy ocenie zasadności roszczenia, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że oświadczenie złożone zostało przez pozwaną z zachowaniem ustawowego terminu i spowodowało uchylenie się od skutków oświadczenia woli pozwanejA. K.złożonego pod wpływem błędu, a w konsekwencji nieważność umowy poręczenia.
Ponadto pozwana zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy:
1)art. 233 § 1 k.p.c.poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i oparcie ustaleń faktycznych na jednostronnie ocenionym materiale dowodowym bez należytego, poza lakonicznymi stwierdzeniami, uzasadnienia takich ustaleń,
2)art. 233 § 1 k.p.c.poprzez:
a) wybiórczą i błędną ocenę dowodu z zeznań świadkaM. Ł., która doprowadziła do niezasadnego uwzględnienia powództwa,
b) niewłaściwą ocenę dowodów, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu przez Sąd, żeA. K.w dniu 7 listopada 2011 roku dowiedziała się o istnieniu dwóch odrębnych umów pożyczki i tym samym powzięła świadomość o istnieniu pożyczki datowanej na dzień 14 kwietnia 2009 roku, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że pozwana o istnieniu roszczenia z umowy pożyczki z dnia 14 kwietnia 2009 roku dowiedziała się najwcześniej w dniu 23 stycznia 2013 roku, co miało istotne znaczenie dla ustalenia biegu terminu do uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu, a co zostało przez Sąd zupełnie dowolnie ocenione,
c) niewłaściwe uznanie, że umowa pożyczki opatrzona datą 14 kwietnia 2009 roku została zawarta w innym dniu niż umowa pożyczki opatrzona datą 9 kwietnia 2009 roku, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym zeznaniaM. Ł.,R. K.i pozwanej jednoznacznie wskazują, że obie umowy pożyczki zawarte zostały w tym samym dniu, co miało wpływ na nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji błędu, na który powołuje się pozwana,
d) niewłaściwe ustalenie, że pozwanaA. K.była w placówce powoda dwa razy celem poręczenia umów pożyczek, podczas, gdy jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawieA. K.odwiedziła siedzibę oddziału powoda tylko jeden raz w celu podpisania jednej ustalonej umowy pożyczki, co potwierdza postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie, a co miało istotne znaczenie dla przyjęcia, iż pozwana wprowadzona została w błąd co do istnienia więcej niż jednej umowy pożyczki.
3)art. 328 § 2 k.p.c.poprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia, zawierającego braki uniemożliwiające odczytanie motywów rozstrzygnięcia, w szczególności brak odniesienia się do wszelkich zarzutów i twierdzeń pozwanej podnoszonych w toku procesu,
4)art. 102 k.p.c.poprzez jego niezastosowanie i obciążenie pozwanej kosztami postępowania sądowego, podczas gdy stan faktyczny sprawy oraz sytuacja materialna i osobista pozwanej wskazują na zasadność nieobciażaniaA. K.tymi kosztami.
Pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa w całości wobecA. K.(tzn. w istocie w części uwzględnionej) oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanejA. K.kosztów procesu według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości (tzn. w istocie w części uwzględniającej powództwo) i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów postępowania odwoławczego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja pozwanej jest zasadna tylko w niewielkiej części i z innych przyczyn niż podniesione przez apelującą.
Sąd Rejonowy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i ocenił dowody zgodnie z dyspozycjąart. 233 § 1 k.p.c.
W szczególności dotyczy to ustalenia, że pozwana poręczyła za zobowiązaniaA. Ł.z umowy pożyczki z dnia 14 kwietnia 2009 roku i nie uchyliła się w terminie od skutków prawnych swojego oświadczenia woli jako złożonego pod wpływem błędu, a także jaka wysokość należności głównej pozostała do zapłaty i jakie odsetki za opóźnienie należą się powodowi od tej należności.
Sąd Okręgowy przyjmuje te ustalenia Sądu pierwszej instancji za własne.
Z apelacji wynika, że skarżąca kwestionuje ustalenie faktyczne Sądu pierwszej instancji, iż poręczone przez nią dwie umowy pożyczki zostały zawarte (i poręczone) w dwóch różnych dniach, co więcej utrzymuje, że nie miała świadomości tego, że poręczała za zobowiązania z dwóch umów pożyczek, a zatem działała pod wpływem błędu.
Nie negując wywodów Sądu pierwszej instancji, że jeżeli osoba podpisuje dokument nie czytając jego treści, nie można mówić o złożeniu oświadczenia woli pod wpływem błędu, zgodzić się należałoby ze skarżącą co do tego, że w sytuacji, w której byłaby ona zapewniana o tym, że podpisuje dokument o określonej treści i działając w zaufaniu do osoby informującej ją o tym nie przeczytała dokumentu, można mówić o błędzie co do treści czynności prawnej w rozumieniuart. 84 § 1 k.c.(por. np. B. Lewaszkiewicz-Petrykowska, komentarz do art. 84 k.c., Lex).
Wbrew wywodom apelującej w sprawie nie istnieją natomiast przekonujące dowody mogące świadczyć o tym, że poręczenia zostały uzyskane od pozwanej podstępnie.
Przede wszystkim zaś trafnie Sąd Rejonowy uznał, że nawet gdyby przyjąć, iż pozwana istotnie działała pod wpływem błędu poręczając za zobowiązania z umowy pożyczki datowanej na 14 kwietnia 2009 roku, nie uchyliła się ona od skutków prawnych swego oświadczenia woli w terminie wskazanym wart. 88 § 2 k.c.
Pozwana nie negowała tego, że podpisała przedmiotową umowę z dnia 14 kwietnia 2014 roku jako poręczyciel (umowa – k. 27-28).
W pozwie złożonym w elektronicznym postępowaniu upominawczym wyraźnie wskazano, z jakiej umowy pożyczki powód wywodzi swoje roszczenia, określając jej datę, osobę pożyczkobiorcy i kwotę pożyczki (k. 3). Pozwana otrzymała odpis pozwu wraz z nakazem zapłaty w dniu 7 listopada 2011 roku (k. 5). W sprzeciwie pozwana kwestionowała wniesienie przeciwko niej powództwa zamiast podjęcia przez powoda działań windykacyjnych w stosunku do małżonkówŁ.i brak pisemnego wezwania do zapłaty, przyznała natomiast, że była informowana ustnie i listownie o stanie zadłużenia, ostatni raz w 2011 roku (k. 7). W wyjaśnieniach informacyjnych z kolei pozwana podała, że gdy otrzymała z sądu w Lublinie wezwanie z innym numerem sprawy, zorientowała się, że są dwa kredyty, a poprzednia sprawa w sprawie kredytu udzielonegoM. Ł.miała sygnaturę I C 185/11 (k. 77-77v, 199v-200). Ponadto z dowodów nadania korespondencji pod adresem pozwanej wynika, że nadawano przesyłki dotyczące umowy pożyczki z dnia 14 kwietnia 2009 roku (np. k. 107, 109, 112, 114, 117, 119, 121, 124, 126, 129, 131, 134, 137, 139). Nic nie świadczy o tym, aby w tej samej dacie wystosowywano do pozwanej pisma dotyczące różnych umów pożyczek (a nawet gdyby tak było, wynikałoby to z treści pism), albo, aby doręczane pozwanej pisma dotyczyły tylko jednej z umów pożyczek.
Tym samym w sposób oczywisty oświadczenie pozwanej o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli o poręczeniu za zobowiązania z przedmiotowej umowy pożyczki, nadane do powoda w dniu 15 lipca 2013 roku, należy uznać za złożone po upływie rocznego terminu od wykrycia błędu. Pozwana bowiem już z doręczanej jej przez powoda korespondencji mogła i powinna zorientować się co do tego, że udzieliła dwóch poręczeń, a najpóźniej uzyskała świadomość, że poręczyła za zobowiązania z umowy pożyczki z dnia 14 kwietnia 2009 roku, w dacie doręczenia jej odpisu pozwu w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego, nawet gdyby obdarzyć wiarą zeznaniaR. K.,M. Ł.i pozwanej co do okoliczności zawierania umów pożyczek i umów poręczenia, nie miałoby to wpływu na skuteczność uchylenia się przez pozwaną od skutków prawnych jej oświadczenia woli o poręczeniu za zobowiązania z umowy pożyczki z dnia 14 kwietnia 2009 roku (zeznaniaA. Ł.w tym zakresie są chwiejne i zmienne - k. 338, 200-200v).
Pozwana nie kwestionowała faktu niespłacania przez pozwanego tej pożyczki i jej skutecznego wypowiedzenia, a ostatecznie również wysokości należności głównej pozostałej do spłaty. Gdyby nawet przyjąć, że pozwana zakwestionowała wysokość należności głównej pozostałej do spłaty, ją obciążał ciężar wykazania, że pożyczka została spłacona w większym rozmiarze niż twierdzi powód (art. 6 k.c.).
Sąd Rejonowy prawidłowo przywołał przepisy wskazujące na podstawę materialnoprawnej odpowiedzialności pozwanej jako poręczyciela, a roszczenie o odsetki umowne za opóźnienie w spłacie należności głównej znajduje swoje oparcie wart. 481 § 1 i § 2 k.c.oraz w umowie stron (przy czym w postępowaniu egzekucyjnym będzie należało z urzędu uwzględnić zmianę wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, jaka nastąpiła z dniem 1 stycznia 2016 roku –art. 481 § 21i § 22k.c.).
Powyższe wywody wskazują również na niezasadność podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Pozwana nie wykazała zaś, jakie znaczenie w sprawie miałoby mieć przyjęcie, że była ona konsumentem.
Wbrew twierdzeniom skarżącej uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia dostatecznie wyjaśnia też motywy rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, a okoliczności, do jakich ewentualnie Sąd Rejonowy miał się nie odnieść, nie miały wpływu na wynik procesu. Zarzut naruszeniaart. 328 § 2 k.p.c.należy zatem uznać za chybiony.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy nie rozpoznał natomiast istoty sprawy w rozumieniuart. 386 § 4 k.p.c., procedując w przedmiocie roszczenia powoda o zapłatę kwoty 1544,16 zł z odsetkami umownymi od dnia 20 maja 2015 roku, które nie można było uznać za dokładnie określone w rozumieniuart. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.
Zgodnie zart. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.pozew powinien zawierać dokładnie określone żądanie, a w przypadku, gdy żądaniem tym jest skapitalizowana kwota odsetek, powód powinien wskazać sposób jej wyliczenia, tj. od jakiej kwoty, za jaki okres i według jakiej stopy procentowej odsetki te zostały naliczone. W przeciwnym razie żądanie nie jest dokładnie określone, gdyż nie wiadomo, jakich roszczeń w istocie dochodzi powód, jak zostały one wyliczone, jakiego okresu dotyczą, co nie tylko uniemożliwi w razie sporu ocenę ich zasadności, ale również w przyszłości granic powagi rzeczy osądzonej czy częściowego zaspokojenia (skoro nie będzie wiadomo, co do jakich roszczeń żądanie zostało uwzględnione bądź oddalone, a następnie – zaspokojone).
Te braki formalne pozwu powinny być uzupełniane zgodnie zart. 130 § 1 i § 2 k.p.c., a w razie ich nieuzupełnienia, powinno dojść do zwrotu pozwu (oczywiście tylko w zakresie niedokładnie określonego żądania).
Podkreślić należy, że dokładne określenie żądania powinno nastąpić w pozwie bądź w piśmie uzupełniającym braki, natomiast nie może być tak, aby Sąd na podstawie przedłożonych umów czy dokumentów próbował ustalić, o jakie należności może chodzić.
Nie można przyjąć, że okoliczność ta mogłaby być badana jedynie w merytorycznym rozstrzygnięciu. Jeżeli bowiem nie byłby to brak uniemożliwiający nadania biegu sprawie (tzn. rozstrzygnięcie o żądaniu), a mogący najwyżej skutkować oddaleniem powództwa, rodziłoby się w takim razie pytanie, co do czego Sąd pierwszej instancji orzekłby o niezasadności żądania, jeśli np. nie miałby wiedzy, jakich należności czy odsetek powód zażądał, a w razie wytoczenia kolejnego powództwa o te same należności, na jakiej podstawie przyjąłby, że zachodzi powaga rzeczy osądzonej, skoro równie dobrze można by twierdzić, że w nowym pozwie powód żąda innych należności niż te, których wcześniej dochodził, a tylko ich kwota jest identyczna.
W niniejszej sprawie powód zmieniając powództwo w piśmie z k. 430 w żaden sposób nie wskazał, w jaki sposób wyliczył żądaną kwotę odsetek 1544,16 zł, tj. od jakiej kwoty, za jaki okres i według jakiej stopy procentowej odsetki te zostały naliczone.
Orzekając ponownie w tym zakresie Sąd Rejonowy w pierwszej kolejności wezwie powoda do dokładnego określenia tego żądania pod rygorem zawieszenia postępowania i orzeknie merytorycznie, jeżeli powód dokładnie określi żądanie zgodnie z przedstawionymi wyżej rozważaniami.
Orzekając co do tego roszczenia ponownie, Sąd Rejonowy orzeknie również o całości kosztów procesu i o kosztach instancji odwoławczej, w zależności od ostatecznego wyniku procesu, który na chwilę obecną nie jest znany (art. 108 § 1 i § 2 k.p.c.).
Z tego powodu zbędne jest odnoszenie się przez Sąd Odwoławczy do podniesionego zarzutu naruszeniaart. 102 k.p.c.
Z tych względów na podstawieart. 385 k.p.c.iart. 386 § 4 k.p.c.Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.