Sąd Okręgowy w Łodzi
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 1547/15
Data wyroku: 2016-11-23 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Paulina Kuźma
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy
Podstawa prawna: art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 13 września 2011 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wŁ.odmówiłA. K.prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 7 września 2011 roku ustaliła, że ubezpieczony nie jest niezdolna do pracy, wobec czego nie spełnia przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia.(decyzja – k 84 pliku akt ZUS zainicjowanego wnioskiem z 16.06.2010r.)
W odwołaniu z dnia 21 września 2011 roku wnioskodawca zaskarżył powyższą decyzję, podnosząc, że jest niezdolny do pracy.(odwołanie – k. 2-3)
Odpowiadając na odwołanie pismem z dnia 30 września 2011 roku organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.(odpowiedź na odwołanie - k. 13).
Postanowieniem z dnia 17 marca 2015 roku Sąd Okręgowy w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję, przekazał sprawę do rozpoznania Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi wŁ.i umorzył postępowanie. Uzasadniając orzeczenie Sąd ten wskazał, że biegła kardiolog wydająca opinię w niniejszej sprawie zdiagnozowała u wnioskodawcy niedomykalność mitralną, która w 2012 roku była II/III stopnia, a w dniu badania była ciężka – III/IV stopnia, co skutkować winno częściową niezdolnością do pracy wnioskodawcy od dnia 16 maja 2013 roku, zaś wcześniej – brak jest danych o takim stopniu zaawansowania choroby, więc w tym okresie u wnioskodawcy nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia, co jest nową okolicznością w sprawie w rozumieniu przepisuart.47714§ 4 k.p.c.(postanowienie wraz z uzasadnieniem k 379, 382-397)
Rozpoznając zażalenie ubezpieczonego postanowieniem z dnia 11 maja 2015 roku Sąd Apelacyjny w Łodzi uchylił postanowienie z dnia 17 marca 2015 roku i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Łodzi – VIII Wydziałowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych do rozpoznania, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Sąd Apelacyjny stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wystąpienia nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy wnioskodawcy, ponieważ schorzenia ujawnione w trakcie postępowania nie dotyczą stanu zdrowia wnioskodawcy istniejącego przed wydaniem decyzji, a obrazują jedynie stan obecny.(postanowienie wraz z uzasadnieniem k 437-439)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

WnioskodawcaA. K.,urodzony (...)z zawodu jest ślusarzem.
Od dnia 1 września 1974 roku do dnia 29 lutego 1980 roku zatrudniony był w pełnym wymiarze pracy wMiejskim Przedsiębiorstwie (...)wŁ., na stanowisku ślusarza oraz mechanika napraw.
W okresie od dnia 1 kwietnia 1980 roku do dnia 25 lipca 2010 rokuA. K.zatrudniony był w pełnym wymiarze pracy w(...) S.A.Zakład (...)wŁ., gdzie wykonywał pracę ślusarza oraz rzemieślnika-specjalisty.
(bezsporne, a nadto świadectwa pracy k. 7, 29/30 akt ZUS)
W okresie od 26 lipca 2010 roku do 31 stycznia 2011 roku oraz od 1 lutego 2011 roku do 31 lipca 2011 roku wnioskodawca miał przyznaną rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.(bezsporne, a nadto decyzje ZUS k. 45/46, 71/72 akt ZUS)
W dniu 8 lipca 2011 roku wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres.(bezsporne, a nadto wniosek k. 78/79 akt ZUS)
UA. K.występują cechy organicznego uszkodzenia w obrębie(...)w okolicy ciemieniowo-potylicznej oraz występowanie zaburzeń depresyjno-lękowych u osoby z zaburzeniami osobowości.(pisemna opinia biegłego psychologaB. Ś.k. 21-22)
Oprócz tego wnioskodawca cierpi na zaburzenia mieszane lękowo-depresyjne. Zarówno te zaburzenia, nawet nasilone, jak i stwierdzone w badaniu psychologicznym cechy organicznego uszkodzenia w obrębie(...)w okolicy ciemieniowo-potylicznej, ale bez cech otępienia, nie dają podstaw do uznania wnioskodawcy za osobę niezdolną do pracy. Z psychiatrycznego punktu widzeniaA. K.jest zdolny do pracy zarobkowej.(pisemna opinia biegłego psychiatryK. K.k. 30-32)
U ubezpieczonego stwierdza się także miernie nasilone zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa bez upośledzenia funkcji z subiektywnym zespołem bólowym, które nie uzasadniają częściowej ani całkowitej niezdolności do pracy. Z ortopedycznego punktu widzeniaA. K.jest zdolny do pracy.(pisemna opinia biegłego ortopedyM. S.k. 43-45; dokumentacja medyczna – koperta k. 55)
U wnioskodawcy występuje prawidłowa funkcja narządu wzroku: pełna ostrość wzroku do dali każdego oka po korekcji wady refrakcji, pełna ostrość do bliży bez korekcji, zachowane widzenie obuoczne, niepodwyższone ciśnienie śródoczne, pole widzenia bez ubytków obwodowych. Z okulistycznego punktu widzenia, stan wzroku wnioskodawcy nie uzasadnia niezdolności do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji.(pisemna opinia biegłego okulistyR. M.k. 56-57; dokumentacja medyczna w aktach ZUS)
A. K.cierpi także na chorobę zwyrodnieniową stawów, jednak dolegliwości z nią związane nie upośledzają sprawności wnioskodawcy w taki stopniu, aby mogły być przyczyną niezdolności do pracy z reumatologicznego punktu widzenia.(pisemna opinia biegłego reumatologaM. W.k. 79; dokumentacja medyczna w aktach ZUS)
U wnioskodawcy zdiagnozowano rozedmę płuc bez upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc, co potwierdzone zostało badaniem spirometrycznym, w okresie zachowanej wydolności oddechowej, którą potwierdzają zarówno przebieg choroby, stan kliniczny jak i badanie gazometryczne. Powyższe schorzenie w obecnym stopniu zaawansowania, z punktu widzenia pulmonologa, nie narusza sprawności organizmu wnioskodawcy w stopniu powodującym długotrwałą niezdolność do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami.(pisemna opinia biegłego pulmonologaA. M.k. 155-156; dokumentacja medyczna w aktach ZUS k. 169-167)
A. K.ma niewielkie skrzywienie przegrody bez upośledzenia drożności nosa, przewlekłe zapalenie zatoki szczękowej lewej zaostrzone, obustronny odbiorczy ubytek słuchu stopnia umiarkowanego, zachowaną społeczną wydolność słuchu oraz subiektywne zawroty głowy prawdopodobnie pochodzenia naczyniowego. Z laryngologicznego punktu widzenia wnioskodawca jest zdolny do pracy zarobkowej, nie stwierdza się u niego schorzeń laryngologicznych uzasadniających uznanie częściowej ani całkowitej niezdolności do pracy, a ze względów profilaktycznych przeciwskazana jest dla niego praca w hałasie z uwagi na możliwość progresji niedosłuchu, jak również w złych warunkach mikroklimatycznych sprzyjających infekcjom górnych dróg oddechowych ze względu na przewlekłe, nawracające zapalenie zatok szczękowych.(pisemna opinia biegłego laryngologaS. K.k. 203-206; dokumentacja medyczna – koperta k. 207)
U wnioskodawcy rozpoznano wrzodziejące zapalenie jelita grubego w okresie remisji, stan po endoskopowym usunięciu gruczolakoraka w polipie (2009), stan po przebyciu wielokrotnej polipektomii jelita grubego oraz ropnie okołoodbytnicze w wywiadzie. Z punktu widzenia gastroenterologicznego u wnioskodawcy występują schorzenia o charakterze przewlekłym, które obecnie nie dają podstaw do uznania wnioskodawcy za osobę niezdolną do pracy. W przyszłości zdolność wnioskodawcy będzie zależała od aktualnego okresu choroby. Przewlekłe nieswoiste zapalenia jelit (chorobaL.-C., wrzodziejące zapalenie jelita grubego) predysponują do rozwoju raka, jednak leki podstawowe, rutynowo i szeroko stosowane w ich leczeniu uważane są za leki prewencyjne dla tego typu procesu nowotworowego.(pisemna opinia biegłego gastroenterologaK. G.k. 252-255; pisemna uzupełniająca opinia biegłego gastroenterologaK. G.k. 280-282; dokumentacja medyczna ZUS)
U wnioskodawcy stwierdza się nadto polipowatość jelita grubego oraz gruczolaki bez cech raka inwazyjnego, bez cech choroby nowotworowej. Z onkologicznego punktu widzeniaA. K.jest całkowicie zdolny do pracy w wyuczonym zawodzie ślusarza i nie stwierdza się u niego upośledzenia w stopniu kwalifikującym do niezdolności do pracy zarobkowej.(pisemna opinia biegłego onkologaS. F.k. 24-25; dokumentacja medyczna w aktach ZUS)
Występuje u niego stan po usunięciu polipów jelita grubego i odbytnicy z histopatologicznym rozpoznaniem przedinwazyjnego raka oraz chorobyL.-C., stan po licznych ropniach i przetokach odbytu leczonych chirurgicznie, obecnie bez objawów nawrotu, stan po appendektomii i operacji obustronnej przepukliny pachwinowej w dzieciństwie. Na podstawie dokumentacji medycznej i badania wnioskodawcy – przy uwzględnieniu stopnia naruszeń sprawności organizmu, możliwości wykonywania dotychczasowego sposobu zarobkowania lub podjęcia innej pracy zawodowej z uwzględnieniem charakteru wykonywanych prac, posiadanych kwalifikacji oraz możliwości nabycia nowych kwalifikacji, wieku i rokowań – z chirurgicznego punktu widzenia nie stwierdza się u wnioskodawcy naruszenia organizmu z przyczyn chirurgicznych, skutkujących niezdolnością do pracy zarobkowej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji ani nie stwierdza się chorób poddających się leczeniu chirurgicznemu, które mogłyby spowodować u wnioskodawcy niezdolność do pracy zarobkowej.(pisemna opinia biegłego chirurgaM. G.k. 162)
A. K.cierpi też na niedomykalność zastawki mitralnej II-III° w przebiegu wypadania płatków zastawki w okresie wydolności krążenia, nadciśnienie tętnicze oraz chorobęL.-C.. Klinicznie nie stwierdzono objawów niewydolności serca. W dacie badania, z kardiologicznego punktu widzeniaA. K.był zdolny do pracy zarobkowej.(pisemna opinia biegłego kardiologaE. M.k. 24-25; pisemna uzupełniająca opinia biegłego kardiologaE. M.k. 335; ustna uzupełniająca opinia biegłego kardiologaE. M.– rozprawa z dnia 12 marca 2015 roku – czas nagrania 00:12:13-00:53:59; dokumentacja medyczna w aktach ZUS)
Dopiero od 2013 roku uA. K.nastąpił postęp wiodącego schorzenia kardiologicznego,jakim jest niedomykalność mitralna, która w 2012 roku była II/III°, a obecnie jest ciężka – III/IV°. Pogorszenie stanu zdrowia związane z progresją choroby kardiologicznej – wady serca w kierunku niewydolności serca i arytmii, skutkuje częściową niezdolnością do pracyod dnia 16 maja 2013 roku.(pisemna uzupełniająca opinia biegłego kardiologaE. M.k. 335; ustna uzupełniająca opinia biegłego kardiologaE. M.– rozprawa z dnia 12 marca 2015 roku – czas nagrania 00:12:13-00:53:59, pisemna opinia biegłego sądowego kardiologaJ. K.k 618-619)
Wnioskodawca posiada orzeczenie o niepełnosprawności stopnia lekkiego z dnia 19 marca 2012 roku z symbolem przyczyny 08-T, 07-S, 05-R do dnia 14 marca 2014 roku.(k.55)
Powyższych ustaleń Sąd Okręgowy dokonał w oparciu o powołane dokumenty oraz opinie biegłych lekarzy z zakresu: psychologii, psychiatrii, kardiologii, onkologii, chirurgii, gastroenterologii, ortopedii, reumatologii, okulistyki, laryngologii i pulmonologii.
Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd dał wiarę opiniom powołanych w sprawie biegłych lekarzy. Wprawdzie do większości z nich wnioskodawca zgłaszał szereg zastrzeżeń, jednak okazały się one chybione, nieuzasadnione i częściowo nieweryfikowalne, a przez to nie zasługiwały na uwzględnienie. W większości przypadków zarzuty te stanowiły niczym niepopartą i gołosłowną polemikę z ustaleniami biegłych, w przeciwieństwie do których to ustaleń nie znajdowały potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, w szczególności w zebranej w sprawie dokumentacji medycznej.
I tak w piśmie z dnia 22 maja 2012 roku (k. 112-115) wnioskodawca wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego onkologa, zarzucając powołanemu w sprawie biegłemu (k. 24-25) niewiedzę, nieprawidłowe przeprowadzenie badania oraz błędny wniosek, że w związku ze schorzeniami jelita grubego nie jest potrzebne leczenie uzupełniające. Niczym niepoparte i nierozwinięte zarzuty dotyczące wiedzy biegłego oraz sposobu przeprowadzenia przez niego badania, stanowiące w istocie złośliwości, a nie merytoryczną dyskusję z wnioskami biegłego, jako nieweryfikowalne i wyrażające jedynie ocenę wnioskodawcy, a nie fakty, nie mogły oczywiście rzutować na ocenę tej opinii. Jeśli zaś chodzi o to, że biegły stwierdził, iż w związku ze schorzeniami jelita grubego nie jest potrzebne leczenie uzupełniające, to rzeczywiście tak było, jednak biegły jednocześnie zaznaczył, iż konieczne są systematyczne badania kolonoskopowe. Nie jest zatem tak jak podnosi wnioskodawca, że biegły uważa, iż kontrolowanie jego schorzenia nie jest potrzebne. Sąd nie wziął także pod uwagę zarzutów wnioskodawcy c/d tego biegłego w zakresie sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi(...)451/12, albowiem nie dotyczą one niniejszego postępowania. Ze względu na powyższe wniosek ten podlegał oddaleniu.
W kolejnym piśmie z dnia 22 maja 2013 roku (k. 116), wnioskodawca zarzucił biegłej z zakresu reumatologii (k. 79), że przy wydawaniu opinii nie uwzględniła jego problemów kardiologicznych, podczas gdy biegła kardiolog przy sporządzaniu swojej opinii uwzględniła problemy reumatologiczne wnioskodawcy. Ponadto zarzucił biegłej, że nie zwróciła uwagi na „zerwanie ścięgna obu rąk dłoni palców chwytnych” oraz na „objawG.osłabienie mięśni”, na co uwagę zwróciła biegła kardiolog.
Tak sformułowany zarzut nie mógł oczywiście podważyć przedmiotowej opinii, bowiem, pomijając oczywisty fakt, że biegły z zakresu reumatologii nie bada schorzeń kardiologicznych, wnioskodawca nie podał żadnego powodu, dla którego brak ustalenia tych schorzeń przez biegłą reumatologa miałby wpłynąć na sporządzoną przez nią opinię. Wnioskodawca nie wyjaśnił również, dlaczego w jego ocenie biegła powinna zwrócić uwagę na pozostałe wymienione przez niego schorzenia oraz skąd powinna czerpać o nich wiedzę. W tym zakresie zarzuty wnioskodawcy nie poddawały się weryfikacji, a w konsekwencji nie można było ich uwzględnić.
W innym piśmie z dnia 22 maja 2013 roku (k. 118-119) wnioskodawca nie zgodził się z wnioskami biegłej z zakresu psychiatrii (k. 30-32), jednak poza ogólnym sformułowaniem swojego niezadowolenia, nie przedstawił żadnych merytorycznych argumentów, które mogłyby tę opinię w jakikolwiek sposób podważyć.
Odnośnie opinii biegłego ortopedy (k. 43-45)A. K.w piśmie z dnia 22 maja 2013 roku (k. 122-124) zarzucił biegłemu, iż ten znał go za zdolnego do pracy, mimo że w dzieciństwie przebył chorobę reumatyczną, przez cały okres zatrudnienia miał drugą kategorię zdrowia, zakaz pracy na powietrzu, a jedynie mógł pracować pod dachem lub w pomieszczeniu oraz że miał zakaz pracy na wysokości ze względu na wzrok trzeciej kategorii. Ponadto zarzucił, iż biegły nie stwierdził w badaniu kręgosłupa odchyleń od stanu prawidłowego, a na zdjęciach występowały miernie nasilone zmiany zwyrodnieniowe odpowiednie do wieku wnioskodawcy i skrzywienie kręgosłupa oraz że biegły nie podał numerów kręgów trwale uszkodzonych. Z kolei w piśmie z dnia 7 listopada 2013 roku (k. 310-311)A. K.zarzucił biegłemu ortopedzie, że nie zauważył u niego zmian pourazowych kręgosłupa oraz przepukliny międzyżebrowej po prawej stronie żebra nr 2 po wypadku przy pracach żniwnych w 1980 roku i że nie zlecił dodatkowych badań oraz że nie zna się ortopedii.
Zarzuty te również są bezpodstawne, ponieważ odnoszą się do schorzeń reumatycznych i okulistycznych, w zakresie których nie można wymagać, by wypowiadał się biegły innej specjalizacji, a ponadto wnioskodawca nie wskazał, z jakich dokładnie dokumentów miałyby wynikać pozostałe okoliczności, zatem jego twierdzenie i w tym zakresie były także nieweryfikowalne. Co więcej, okoliczności te nie wynikają nawet z załączonych do pisma z dnia 7 listopada 2013 roku – przez samego wnioskodawcę – wyników badania RTG (k. 312).
W piśmie z dnia 18 października 2013 roku (k. 166-168) wnioskodawca zarzucił z kolei, że w opinii biegłego z zakresu pulmonologii (k. 155-156) nie uwzględniono orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym z dnia 24 lutego 2010 roku oraz że nie uwzględniono w niej faktu, iż podczas każdego badania spirometrycznego wykres badania pokazuje duszenie się, zawężony obraz wydechowy oraz kaszel podczas fazy końcowej, co jest spowodowane niewydolnością serca oraz że stwierdzono, iż wnioskodawca nie wymaga opieki poradni chorób płuc.
Zarzuty te także nie mogą być podzielone, bowiem w przedmiotowej opinii biegła – prawidłowo – uwzględniła późniejsze orzeczenie o niepełnosprawności stopnia lekkiego z dnia 19 marca 2012 roku (a więc aktualne orzeczenie, w przeciwieństwie do tego, na które powoływał się wnioskodawca- dokument k.54), zapoznała się z badaniem spirometrycznym, zaś stwierdzenie biegłej o braku potrzeby opieki poradni chorób płuc znalazło potwierdzenie w karcie informacyjnej z pobytu wnioskodawcy w Wojewódzkim Zespole Zakładów Opieki ZdrowotnejCentrum (...)wŁ.w dniach 22-25 lipca 2013 roku (k. 176), z której wynika, że u wnioskodawcy nie zdiagnozowano zaburzeń pulmonologicznych, a dalszą opiekę zalecono w różnych poradniach, nie wymieniając wśród nich poradni chorób płuc. Wnioskodawca złożył co prawda dokumenty dotyczące swego odwołania się od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, jednakże nie załączył końcowego rozstrzygnięcia w sprawie XIU 451/12/
W kolejnym piśmie z dnia 18 maja 2013 roku (k. 193-198) wnioskodawca zarzucił, że biegły chirurg dopuścił się w swojej opinii (k. 162) kłamstwa poprzez stwierdzenie, iż u wnioskodawcy nie występują choroby wymagające chirurgicznego leczenia, podczas gdy wnioskodawca ma zalecone zabiegi operacyjne jelit i serca, które wymagają otwarcia ciała oraz że biegły pominął wynik badań patomorfologicznych ze stycznia i z dnia 20 sierpnia 2013 roku i inne schorzenia, w tym stan zapalny jelita o przewlekłym nieswoistym zapaleniu, wymagający operacji, której nie można wykonać, ponieważ trzeba byłoby usunąć całe jelito.
Odnosząc się do przytoczonych uwag, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż z kwestionowanej przez niego opinii wynika, że biegły zapoznał się z całą zebraną w sprawie dokumentacją medyczną, a więc także i z przywoływanymi przez wnioskodawcę badaniami patomorfologicznymi. Nawet gdyby tak nie było, wnioskodawca nie wskazał jednak, jaki wpływ okoliczność taka mogłaby mieć na treść omawianej opinii. Jeśli zaś chodzi o zarzucane biegłemu pominięcie chorób, które w ocenie wnioskodawcy wymagają chirurgicznego leczenia, to podkreślić trzeba, iż biegły nie stwierdził, że takie choroby u wnioskodawcy w ogóle nie występują, lecz że nie występują u niego choroby poddające się leczeniu chirurgicznemu, które mogłyby spowodować u niego niezdolność do pracy zarobkowej. Innymi słowy można powiedzieć, że biegły stwierdził, że te choroby, które występują u wnioskodawcy i które poddają się chirurgicznemu leczeniu, są tego rodzaju, że nie powodują niezdolności do pracy zarobkowej. ZarzutyA. K.są więc nietrafne.
W dalszym piśmie z dnia 24 lutego 2014 roku (k.(...)) wnioskodawca zarzucił opinii biegłego laryngologa (k. 203-206), że nie uwzględniono w niej wszystkich badań przeprowadzonych dopiero ze skierowania lekarza pierwszego kontaktu do przychodni laryngologicznej, podczas których wyszły na jaw nowe fakty – polip w zatokach, stan zapalny błony śluzowej w wyniku pogrubienia błony oraz ucisku w zatokach, w związku z czym został skierowany na operację usunięcia polipa.A. K., mimo załączenia dokumentacji medycznej potwierdzającej te okoliczności (k. 233-234) i mimo reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zgłosił jednak jednoznacznego wniosku o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego laryngologa (w przeciwieństwie do zgłoszenia takiego wniosku odnośnie opinii biegłego kardiologa czy gastroenterologa), dlatego Sąd w tym zakresie nie uwzględnił uwag czynionych przez wnioskodawcę, zaś sam fakt późniejszych badań laryngologicznych w żaden sposób nie podważał poprawności badań i konkluzji poczynionych przez biegłą laryngolog. Zaznaczyć przy tym należy, iż ewentualna zmiana wniosków przez biegłą laryngolog, co mogłoby nastąpić po zapoznaniu się z dokumentacją załączoną przez wnioskodawcę już po wydaniu przez biegłą opinii, nie miałaby jednak wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, albowiem Sąd w przedmiotowym postępowaniu – o czym mowa będzie w dalszej części uzasadnienia – badał zasadność decyzji organu rentowego na dzień jej wydania i w świetle ówczesnego stanu zdrowia wnioskodawcy, zaś nowe okoliczności, na które powoływał się wnioskodawca zaistniały już na etapie postępowania sądowego (i to po wydaniu opinii przez biegłą laryngolog) i nie można byłoby ich i tak odnosić do etapu postępowania przed ZUS. Natomiast o ostatecznym rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy zadecydowały i tak inne nowe okoliczności dotyczące stanu zdrowia wnioskodawcy, o czym mowa również będzie w dalszej części rozważań Sądu.
W kolejnym piśmie z dnia 3 lipca 2014 roku (k. 271) wnioskodawca, odnosząc się do opinii biegłego gastroenterologa (k. 252-255), podniósł że biegły nie wskazał, iż choroba, na którą cierpi jest przewlekła i nie da się jej wyleczyć, nie wpisał chorobyL.-C.oraz kolonoskopii z dnia 20 sierpnia 2013 roku z istotnym stanem zapalnym jelita, usuwania polipów oraz problemów kardiologicznych. Z kolei w piśmie z dnia 21 października 2014 roku (k. 292-298)A. K.zarzucił temu samemu biegłemu, że w opinii uzupełniającej (k. 280-282) wystawił mu I kategorię zdrowia, mimo że w okresie pracy od 1 września 1974 roku miał zawsze II kategorię zdrowia. Natomiast w piśmie z dnia 7 listopada 2014 roku (k. 310-311) wnioskodawca zarzucił biegłemu, iż skłamał, że rozpoznał u niego wrzodziejące zapalenie jelita grubego w okresie remisji, ponieważ stan zapalny utrzymuje się przez cały czas.
Powyższe zarzuty są oczywiście bezzasadne. Schorzenia, które przywołuje wnioskodawca zostały zdiagnozowane przez innych biegłych lekarzy, a fakt ich istnienia niezbicie wynika też z zebranej w sprawie dokumentacji medycznej i nie był przez biegłego gastroenterologa podważany, zaś wnioskodawca nie wskazał, jaki wpływ na przedmiotową opinię miało niewskazanie przez biegłego tych schorzeń. Poza tym biegły zapoznał się z dokumentacją medyczną wnioskodawcy i w wywiadzie z wnioskodawcą ustalił, że miał on przeprowadzaną kolonoskopię 6-7 razy, co prowadzi do wniosku, że ustalając tę okoliczność, biegły wziął ją pod uwagę przy sporządzaniu opinii. Z kolei zarzut, że biegły w pisemnej opinii uzupełniającej wystawił wnioskodawcy I kategorię zdrowia jest nieprawdziwy, gdyż w tej kwestii biegły się w ogóle nie wypowiadał. Natomiast ustalenie biegłego, że występujące u wnioskodawcy wrzodziejące zapalenie jelita grubego jest w okresie remisji, znalazło potwierdzenie w dokumentacji medycznej Szpitala im. WAM, gdzie takie właśnie schorzenie stwierdzono u wnioskodawcy w trakcie jego hospitalizacji w dniach 14-19 stycznia 2015 roku (k. 346).
Odnosząc się natomiast do pisemnej opinii biegłego kardiologa (k. 24-25),A. K.w piśmie z dnia 22 maja 2013 roku (k. 102-103) podał, że jego stan zdrowia od dnia badania pogorszył się, gdyż w maju 2013 roku poddał się leczeniu szpitalnemu, w trakcie którego stwierdzono konieczność przeprowadzenia rekonstrukcji zastawki z uwagi na niewydolność serca oraz dołączył do pisma stosowną dokumentację medyczną (k. 111). Poczyniona przez wnioskodawcę uwaga oraz wniosek dowodowy jego pełnomocnika, zawarty w piśmie z dnia 4 lipca 2014 roku (k. 272), skutkowały dopuszczeniem dowodu z uzupełniających pisemnej oraz ustnej opinii biegłego kardiologa. W obu tych opiniach biegła potwierdziła wnioski zawarte w pierwszej opinii pisemnej, a jednocześnie logicznie i przekonywująco wyjaśniła, skąd bierze się różnica między wnioskami zawartymi w tej opinii a wnioskami zawartymi w opiniach uzupełniających. Biegła wskazała, że opinie te różnią się między sobą ze względu na odległość czasową (podstawowa pisemna opinia sporządzona została w dniu 20 marca 2012 roku, pisemna opinia uzupełniająca – w dniu 12 stycznia 2015 roku, a ustna opinia – w dniu 12 marca 2015 roku) i pogorszenie się przez ten okres stanu zdrowia wnioskodawcy pod kątem kardiologicznym, co potwierdzają załączone do akt sprawy diagnozy i wyniki badań przeprowadzonych w trakcie pięciu pobytów wnioskodawcy w szpitalu (k. 111, 126, 173, 178, 275-277, 322-323, 326-330), a które miały miejsce w okresie po wydaniu podstawowej opinii pisemnej. Biegła kardiolog wyjaśniła przy tym, że za dzień pogorszenia stanu zdrowia wnioskodawcy, skutkującego jego częściową niezdolnością do pracy, przyjęła 16 maja 2013 roku, gdyż w tym dniu trafił do szpitala, gdzie po raz pierwszy ujawniono chorobę kardiologiczną zaawansowaną w stopniu zagrażającym życiu, zaś w odniesieniu do okresu sprzed 16 maja 2013 roku brak było danych świadczących o takim stopniu zaawansowania tej choroby. Do opinii uzupełniających zastrzeżeń nie zgłaszała żadna ze stron.
Kolejne zarzuty wnioskodawcy, zgłaszane w jego pismach (k 454-457, 492-494, 497-498, 500-505, 524-529, 544-546, 571-579, 583- 585, 625, 654-656, 562 709-710, 742-747) w znacznej części dotyczą obecnego stanu zdrowia wnioskodawcy oraz zostały dodatkowo wyjaśnione poprzez odniesienie się do nich przez biegłych w kolejnych pisemnych opiniach uzupełniających (k 481-483, 512, 518, 523, 530, 543, 550-553, 555, 557-558, 563-564, 638, 640-641) oraz w pisemnej opinii kolejnego biegłego sądowego kardiologaJ. K., który potwierdził, że z przyczyn kardiologicznych wnioskodawca stał się częściowo niezdolny do pracy od maja 2013 roku, zaś w chwili złożenia wniosku rozpoznanego w przedmiotowej decyzji z dnia 13 września 2011 roku - nie był niezdolny.
Sąd nie dopuścił dowodu z opinii uzupełniającej tego biegłego w związku z zarzutami organu rentowego zgłoszonymi w piśmie z dnia 1 czerwca 2016 roku oraz w związku z zarzutami zgłoszonymi przez pełnomocnika wnioskodawcy w piśmie z dnia 21 czerwca 2016 roku, dotyczącymi stanu zdrowia wnioskodawcy w związku z badaniami przebytymi przez niego w 2014 i 2015 roku.
Podsumowując stwierdzić należy, że zarzuty wnioskodawcy okazały się bezpodstawne, merytorycznie nieuzasadnione, pozbawione oparcia w pozostałym materiale dowodowym i w istocie wyrażały jedynie niezadowolenie z wniosków zawartych w kwestionowanych opiniach, stanowiąc gołosłowną z nimi polemikę.
Opinie te Sąd uznał natomiast za wiarygodne, gdyż są rzetelne i sporządzone zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą w zakresie stanowiącym ich przedmiot. Opinie zostały sporządzone w oparciu o analizę przedłożonej dokumentacji lekarskiej oraz w przeważającej części w oparciu o wyniki badania bezpośredniego. Biegli zdiagnozowali schorzenia, ocenili ich wpływ na sprawność organizmu i zdolność wnioskodawcy do wykonywania pracy, odnosząc swą ocenę do jego doświadczenia i kwalifikacji zawodowych. Opinie są pełne, nie zawierają sprzeczności ani braków, które pozbawiałyby ich mocy dowodowej, zostały przekonująco uzasadnione, a zawarte w nich końcowe wnioski orzecznicze logicznie wynikają z przeprowadzonych badań i analizy dokumentacji medycznej oraz są kategoryczne. Dodać wypada, że w świetle zarzutów wnioskodawcy, w przeważającej części pozbawionych logicznej i spójnej argumentacji, Sąd nie znalazł podstaw, by zażądać dodatkowych opinii od tych samych lub innych biegłych. W tym względzie warto przytoczyć stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 5 listopada 1947 roku, w którym Sąd ten podkreślił, że „Samo niezadowolenie strony z opinii biegłego nie uzasadnia powołania innego biegłego”(I CR 562/74, Lex 7607), bowiem – jak wskazał Sąd Najwyższy w innym orzeczeniu – potrzeba powołania dodatkowego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii(wyrok SN z 4 sierpnia 1999 r., I PKN 20/99, OSNP 2000/22/807).
Warto także w tym miejscu przywołać tezę wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 1974 roku(II CR 817/73, Lex nr 7404): „(…) nie można przyjąć, że Sąd obowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy opinia złożona jest niekorzystna dla strony. W świetleart. 286 k.p.c.Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszych biegłych, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas gdy opinia złożona już do sprawy zawiera istotne braki, względnie też nie wyjaśnia istotnych okoliczności”.
Zdaniem Sądu Okręgowego, podzielającego w całości przytoczone poglądy Sądu Najwyższego, przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której strony niezadowolone z opinii przedstawionej przez biegłego wnosiłyby kolejne żądania przeprowadzenia dowodów z kolejnych biegłych, pomimo tego, że wcześniej wydane opinie byłyby kategoryczne i przekonujące. Powyższe mogłoby mieć także niekorzystny wpływ na szybkość postępowania oraz ekonomikę procesu, zwłaszcza takiego jak niniejszy, w którym dopuszczono dowód z opinii biegłych aż jedenastu różnych specjalności.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd oddalił wniosek dowodowy wnioskodawcy o dopuszczenie dowodu z opinii innego onkologa i lekarza medycyny pracy (k. 376). Wniosek ten był nieuzasadniony, bowiem opinia biegłego onkologa nie została skutecznie podważona, zaś zebrany w sprawie pozostały materiał dowodowy w postaci opinii biegłych lekarzy różnych specjalności daje całościową podstawę do oceny stanu zdrowia wnioskodawcy pod kątem jego zdolności do wykonywania pracy zarobkowej bez konieczności odwoływania się do opinii biegłego z zakresu medycyny pracy, którego zakres opiniowania odnosi się w głównej mierze do innego rodzaju spraw. W konsekwencji wnioski te uznać należało, że uwzględnienie tych wniosków, prowadziłoby jedynie do przewlekłości postępowania, zwłaszcza że biegły z tego zakresu miałby być dopuszczony z uwagi na podejrzenie pylicy azbestowej płuc ( oświadczenie pełnomocnika wnioskodawcy e-protokół z dnia 16 października 2014 r. 00:03:24), co jak wynika z dokumentacji dotyczącą jego choroby zawodowej, w tym warunków jego pracy – zob. decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wŁ.k. 169 i orzeczenie lekarskie k. 179-180, choroby tej u wnioskodawcy i tak nie zdiagnozowano.
Poza tym Sąd oddalił wniosekA. K.o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków - jego żony i syna oraz z jego przesłuchania, uznając, że w sprawie niniejszej jedynie biegli lekarze mogli wypowiedzieć się na ten temat i stwierdzić czy wnioskodawca jest zdolny czy też niezdolny do pracy. Zresztą jak wypowiedział się Sąd Najwyższy choćby w wyroku z dnia 14 marca 2007 roku(III UK 130/06, Lex 368973), w sprawie o świadczenie rentowe to ustalenia biegłych lekarzy sądowych dostarczają sądowi wiedzy specjalistycznej, koniecznej do dokonania oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenia rentowe, w tym rodzaju występujących schorzeń, stopnia ich zaawansowania i nasilenia związanych z nimi dolegliwości. Ponadto dowód z przesłuchania syna byłby również nieprzydatny na okoliczność złego traktowania wnioskodawcy podczas badania przez Komisję Lekarską ZUS, skoro – jak podał wnioskodawca(protokół rozprawy z dnia 12 marca 2015 roku: czas nagrania 00:04:43-00:08:43)– syn nie był przy tym badaniu obecny.
Rozpoznając sprawę Sąd pominął dowód z dokumentu – wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wŁ.z dnia 6 lipca 2016 roku uchylającego decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wŁ.z dnia 8 lutego 2016 roku stwierdzającej brak podstaw do stwierdzenia u wnioskodawcy choroby zawodowej. Okoliczność ta, w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, nie ma znaczenia dla ustalenia okoliczności badanej w niniejszym postępowaniu – stwierdzenia czy wnioskodawca jest zdolny czy też niezdolny do pracy.
Zaznaczyć przy tym wypada, że w odniesieniu do oddalonych wniosków dowodowych pełnomocnik wnioskodawcy nie zgłosił zastrzeżenia w trybieart. 162 k.p.c., co w tej sytuacji było bezprzedmiotowe.
Dokonując ustaleń faktycznych, Sąd pominął również załączoną przez wnioskodawcę do akt sprawy kserokopie opinii biegłych kardiologa (k. 199-202) i onkologa (k. 216-217) sporządzone do innych spraw (które to opinie nie zawierały zresztą rozbieżnych wniosków z wnioskami opinii przeprowadzonych w przedmiotowej sprawie), gdyż w niniejszym procesie okoliczności te nie miały znaczenia, a oprócz tego – zgodnie z zasadą bezpośredniości – Sąd na użytek niniejszego procesu dopuścił dowód ze stosownych opinii biegłych i zgodnie ze wspomnianą zasadą na nich oparł swoje ustalenia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie nie jest zasadne i podlega oddaleniu.
Stosownie doart. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku  o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. 2015 poz. 748, ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:
1) jest niezdolny do pracy;
2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;
3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.
Przepisu ust.1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.
Z kolei, przepis art. 58 ust. l pkt 5, ust.2 powołanej ustawy warunkuje posiadanie wymagane okresu składkowego i nieskładkowego, w myśl art.57 ust. l pkt 2, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie co najmniej 5 lat - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat i okres taki powinien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była okoliczność, czy wnioskodawca jest niezdolny do pracy.
Zgodnie z treścią przepisu art. 12 przywołanej już ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Niezdolność do pracy orzeka się na okres nie dłuższy niż 5 lat, natomiast jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy przed upływem 5. lat, niezdolność do pracy orzeka się na okres dłuższy niż lat 5 (art. 13 ust. 2 i 3 ustawy).
Podnieść należy, że poziom posiadanych kwalifikacji, wyznacza zakres pracy, do której można odnosić ocenę zdolności do pracy w rozumieniu art. 12 i 13 ustawy. Inaczej mówiąc, ochrona ubezpieczeniowa służy temu kto utracił zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, choćby w stopniu częściowej niezdolności do pracy. Należy zatem, przy ocenie częściowej niezdolności do pracy, odnosić się do poziomu posiadanych kwalifikacji, przy czym w każdym przypadku należy zważyć posiadane wykształcenie oraz charakter dotychczasowego zatrudnienia ubezpieczonego i okres tego zatrudnienia. Nie sposób bowiem dokonać oceny posiadanych kwalifikacji, odnosząc się w sposób alternatywny z jednej strony do posiadanego wykształcenia, a z drugiej, do zatrudnienia wykonywanego przez ubezpieczonego. Aktualny jest również pogląd o konieczności ujmowania łącznie aspektu medycznego i ekonomicznego niezdolności do pracy (wyrok Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999 r., II UKN 675/98, OSNAPiUS 2000 nr 16, poz. 624).
W ocenie Sądu ustalenia dokonane w toku postępowania nie uzasadniają zmiany zaskarżonej decyzji i nie stanowią podstawy do przyznania ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało bowiem, że wnioskodawcanie był w dacie złożenia wniosku ani w dacie wydania zaskarżonej decyzji osobą niezdolną do pracyw rozumieniu art.12 cytowanej ustawy.
Wynika to w sposób jednoznaczny z treści opinii biegłych o specjalizacjach lekarskich odpowiadających charakterowi schorzeń występujących uA. K..
Wskazani biegli zapoznali się z przedłożoną dokumentacją lekarską z przebiegu leczenia wnioskodawcy i na podstawie tej dokumentacji oraz badania bezpośredniego, opisali stan jego zdrowia.
Opinie biegłych są jasne i obiektywne, opisują stan zdrowia ubezpieczonego oraz sporządzone zostały zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą w zakresie stanowiącym ich przedmiot, będąc tym samym wiarygodnym źródłem dowodowym.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał zatem w pełni wartość dowodową wszystkich opinii biegłych wydanych w przedmiotowej sprawie oraz podzielił, jako przekonywujące, wnioski wypływające z ich treści.
W ocenie Sądu złożone do sprawy opinie nie zawierają istotnych braków, biegli w sposób dostatecznie wyczerpujący określili jednostki chorobowe, które występują u wnioskodawcy i ocenili ich znaczenie dla zdolności do pracy, odnosząc swoją ocenę do kwalifikacji zawodowych skarżącego. Wynikające z opinii wnioski są logiczne i prawidłowo uzasadnione.
Biegli bardzo szczegółowo wyjaśnili dlaczego w taki właśnie sposób ocenili wyniki badań wnioskodawcy. Podali, że jego schorzenia w dacie wydania zaskarżonej decyzji miały taki charakter i występowały z takim nasileniem, że nie przekładają się na zdolność świadczenia przez niego pracy. Brak było przy tym, w ocenie Sądu, podstaw by kwestionować rzetelność i merytoryczną poprawność opinii. Zostały one bowiem sporządzone zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą w zakresie stanowiącym ich przedmiot. Biegli na podstawie przedstawionej dokumentacji leczenia i badania wnioskodawczyni zdiagnozowali schorzenia, ocenili stopień ich zaawansowania, a przede wszystkim jednoznacznie wypowiedzieli się co do sprawności jego organizmu i wpływu dolegliwości na jego zdolność do pracy w dacie złożenia wniosku i wydania zaskarżonej decyzji. Sąd podzielił opinie pisemne jak i opinie uzupełniające biegłych uznając, iż są one pełne, jasne i nie prowadzą do sprzecznych wniosków.
W konsekwencji, wobec stwierdzenia, iż wnioskodawcanie spełniał w dacie złożenia wniosku ani w dacie wydania zaskarżonej decyzjikoniecznej przesłanki warunkującej, w myśl przepisuart. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przyznanie uprawnienia do świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy, zaskarżoną decyzję organu rentowego uznać należy za prawidłową.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocyart. 47714§ 1 k.p.c.oddalił odwołanie uznając je za niezasadne.
W przedmiocie kosztów Sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 i § 3 k.p.c.w zw. z treścią§ 12 ust. 2 i § 13 ust.2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 416 – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przez Sąd Apelacyjny w Łodzi postanowienia), powiększone o 23% stawkę podatku VAT.
Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.