Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
XVI Wydział Cywilny
Sygnatura akt: XVI C 2174/14
Data wyroku: 2016-10-25 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Suchecka-Bartnik

Sygn. akt XVI C 2174/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 października 2016 roku
Sąd Rejonowy dlaW. M.wW.XVI Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący : SSR Ewa Suchecka - Bartnik
Protokolant: Anna Samoluk
po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. wW.
na rozprawie
sprawy z powództwaW. Z.
przeciwkoCentrum (...) Spółce Akcyjnejz siedzibą wW.
o zwolnienie spod egzekucji

1
Zwalnia spod egzekucji prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dlaW. M.wW.S. W.pod sygn. akt Km 228/14 ruchomość w postaci obrazu przedstawiającego liść wyszczególniony w punkcie 4 (czwartym) załącznika do protokołu zajęcia ruchomości z dnia 5 września 2014 roku;

2
Oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3
zasądza od powodaW. Z.na rzecz pozwanegoCentrum (...) Spółki Akcyjnejz siedzibą wW.kwotę 617 (sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

4
nakazuje pobrać od powodaW. Z.na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego dlaW. M.wW.kwotę 784,55 (siedemset osiemdziesiąt cztery i 55/100) złotych tytułem poniesionych tymczasowo ze Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego dlaW. M.wW.wydatków, przy czym w zakresie kwoty 500 (pięćset) złotych pokryć ją z zaliczki uiszczonej przez powoda i zaksięgowanej pod pozycją 500002075057.

(...)
Sygn. akt XVI C 2174/14

UZASADNIENIE
PowódW. Z.w pozwie wniesionym w dniu 11 września 2014 roku (według daty stempla pocztowego) domagał się zwolnienia spod egzekucji zajętych u dłużnikówA. Z.iM. Z.przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dlaW. M.wW.S. W.w dniu 5 września 2014 roku w sprawie egzekucyjnej o sygnaturze akt Km 228/14 przedmiotów wskazanych w protokole zajęcia ruchomości z dnia 05 września 2014 roku, tj.: obrazu sygnowanego podpisem(...)(nr 6), obrazu sygnowanego podpisem(...)(nr 7), lustra łazienkowego (nr 8), a także następujących przedmiotów wskazanym w załączniku do ww. protokołu: lustra łazienkowego (nr 1), obrazu przedstawiającego liść (nr 4), obrazu przedstawiającego kobietę z profilu (nr 7), biurka z dwiema dostawkami (nr 9), fotela biurowego (nr 10), obrazu przedstawiającego popiersie kobiety (nr 11), foteli wypoczynkowych (nr 12), stolika ze szklanym blatem (nr 13), kanapy trzyosobowej (nr 14), szafki z biurkiem (nr 15), szafki wysokiej dwudrzwiowej (nr 16), krzesła do jadalni (nr 17), zegara wiszącego (nr 18), szafy z witryną (nr 19), komody (nr 20), obrazu z ciemnym tłem (nr 23) oraz obrazu w ramie koloru złotego przedstawiającego kobietę (nr 25).
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż wymienione rzeczy ruchome stanowią jego własność. Obrazy sygnowane nazwiskiem(...)miał zakupić w latach 2001-2006 wK., a dłużnikom oddać jedynie w przechowanie, z powodu przeprowadzenia się do mniejszego mieszkania. Natomiast, wedle jego twierdzeń, pozostałe wymienione w pozwie rzeczy zostały przez niego zakupione w 2001 roku wW., w obecności jego ówczesnej żony. Jak podniósł dalej powód, mimo iż dłużnicy oświadczyli komornikowi, iż rzeczone przedmioty nie są ich własnością, komornik nie zwolnił ich spod egzekucji (pozew – k. 1-3).
W odpowiedzi na pozew złożonej w dniu 30 marca 2015 roku strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz od powoda kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniosła, iż powód nie dysponuje żadnymi dowodami potwierdzającymi, iż przysługuje jemu, a nie dłużnikom, prawo własności do objętych pozwem rzeczy. Stwierdził, iż powód prawdopodobnie pozostaje z dłużnikami w stosunkach rodzinnych, a powództwo zmierza jedynie do udaremnienia lub wydłużenia egzekucji prowadzonej z mienia tychże dłużników. Zakwestionował twierdzenia powoda, iż oddał on rzekomo rzeczy objęte pozwem na przechowanie dłużnikom, wskazując, iż rzeczy te stanowią kompletne wyposażenie pokoi mieszkalnych i nie sposób uznawać, iż tak duża część wyposażenia mieszkania dłużników nie była ich własnością (odpowiedź na pozew – k. 76-78).
Na rozprawie w dniu 13 października 2016 roku bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku strony w całości podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie (protokół rozprawy – k. 250).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 5 września 2014 roku Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dlaW. M.wW.S. W.w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego w postaci nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Okręgowy wW.w dniu 28 listopada 2013 roku (sygn. akt XXIV Nc 249/13), zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 13 lutego 2014 roku, z wniosku wierzycielaCentrum (...) S.A.z siedzibą wW.przeciwko dłużnikomA. Z.iM. Z.pod sygn. Km 228/14, dokonał zajęcia rzeczy ruchomych znajdujących się w mieszkaniu dłużników położonym przyul. (...)’a 3 m. 37. Zajęte przedmioty zostały uwzględnione w sporządzonym przez Komornika protokole zajęcia ruchomości oraz załączniku do tego protokołu. Wśród zajętych ruchomości znajdowały się: obraz sygnowany podpisem(...)(nr 6 protokołu), obraz sygnowany podpisem(...)(nr 7 protokołu), lustro łazienkowe (nr 8 protokołu), lustra łazienkowe (nr 1 załącznika do protokołu), obraz przedstawiający liść (nr 4 załącznika do protokołu), obraz przedstawiający kobietę z profilu (nr 7 załącznika do protokołu), biurko z dwiema dostawkami (nr 9 załącznika do protokołu), fotel biurowy (nr 10 załącznika do protokołu), obraz przedstawiający popiersie kobiety (nr 11 załącznika do protokołu), fotel wypoczynkowy (nr 12 załącznika do protokołu), stolik ze szklanym blatem (nr 13 załącznika do protokołu), kanapa trzyosobowa (nr 14 załącznika do protokołu), szafka z biurkiem (nr 15 załącznika do protokołu), szafka wysoka dwudrzwiowa (nr 16 załącznika do protokołu), krzesło do jadalni (nr 17 załącznika do protokołu), zegar wiszący (nr 18 załącznika do protokołu), szafa z witryną (nr 19 załącznika do protokołu), komoda (nr 20 załącznika do protokołu), obraz z ciemnym tłem (nr 23 załącznika do protokołu) oraz obraz w ramie koloru złotego przedstawiającego kobietę (nr 25 załącznika do protokołu). DłużnikM. Z.w trakcie czynności zajęcia oświadczył, iż ww. rzeczy ruchome są własnościąW. Z..W. Z.był obecny w mieszkaniu dłużnika podczas dokonywania przez Komornika zajęcia tych rzeczy.
(dowód: protokół z dnia 5 września 2014 r. – k. 58-59 załączonych akt Km 228/14; protokół zajęcia ruchomości z dnia 5 września 2014 r. wraz z załącznikiem – k. 60)
W. Z.jest bratemM. Z..
(dowód: dowód: zeznania powoda – 00:11:54 nagrania protokołu rozprawy z dnia 8 października 2015 r., k. 130)
W. Z.w latach 2002-2007 mieszkał weW.wraz ze swoją ówczesną żoną -I.L..
(dowód: zeznania powoda – 00:20:00-00:20:20 nagrania protokołu rozprawy z dnia 8 października 2015 r., k. 130; zeznania świadkaI.L.– protokół w języku niemieckim k. 219-224 wraz z tłumaczeniem na język polski k. 232-237)
We(...)domu, w którym w powyższym okresie mieszkaliW. Z.iI.L., znajdowały się m.in. meble, lustro oraz obrazy, które stanowiły własnośćW. Z..I.L.nigdy nie brała udziału w zakupie przezW. Z.żadnych mebli, luster ani obrazów.
(dowód: zeznania świadkaI.L.– protokół w języku niemieckim k. 219-224 wraz z tłumaczeniem na język polski k. 232-237)
Jednym z obrazów, stanowiących własnośćW. Z.oraz znajdujących się w domu zamieszkiwanym przezW. Z.iI.L., jest obraz przedstawiający liść, wyszczególniony w załączniku do protokołu zajęcia ruchomości z dnia 5 września 2014 roku pod numerem 4. Po rozwodzie zI.L.w 2007 rokuW. Z.przewiózł ten obraz doW.i złożył na przechowanie w mieszkaniuM. Z.przyul. (...)’a.
(dowód: zeznania powoda – 00:11:30-00:12:15 nagrania protokołu rozprawy z dnia 8 października 2015 r., k. 130; zeznania świadkaI.L.– protokół w języku niemieckim k. 219-224 wraz z tłumaczeniem na język polski k. 232-237)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z wyżej powołanych dokumentów urzędowych znajdujących się w załączonych aktach sprawy egzekucyjnej o sygn. Km 2174/14, a których treść nie była kwestionowana przez strony procesu.
Ponadto czyniąc ustalenia faktyczne Sąd wykorzystał dowód z zeznań świadkaI.L.oraz z zeznań powoda.
Sąd co do zasady dał wiarę zeznaniom świadka, nie było bowiem podstaw do ich kwestionowania. Podkreślić należy, iż zdaniem Sądu opisane zeznania świadka wolne były od treści, które podlegać mogły negatywnej ocenie w tym zakresie.I.L.nie była bowiem stroną niniejszego postępowania, przy tym, jak zeznała, od czasu rozwodu z powodem, nie utrzymuje z nim kontaktu. Brak zatem podstaw, by uznać, iż miała interes, aby w jakikolwiek sposób wpłynąć na rozstrzygnięcie procesu, a tym samym aby jej zeznania były nieobiektywne.
Świadek zeznała wprawdzie, iż we(...)domu, w którym mieszkała w trakcie małżeństwa z powodem, znajdowały się meble oraz lustro stanowiące własnośćW. Z., a które co do funkcji i typu odpowiadały przynajmniej w części ruchomościom wyszczególnionym w protokole zajęcia ruchomości z dnia 5 września 2014 roku i załączniku do tego protokołu. Jednakże nie potrafiła ona kategorycznie stwierdzić, czy te meble i lustra są tożsame z przedmiotami zajętymi przez komornika sądowego. Zaznaczyć przy tym należy, iż stanowczo zaprzeczyła ona, aby kiedykolwiek zakupiła wspólnie z powodem jakiekolwiek meble czy lustra – w szczególności te znajdujące się w zamieszkiwanym przez nich domu weW.. Świadek stwierdziła także, iż „powód posiadał kilka obrazów”, w tym „kilka z kobietami”, jednak również i w tym wypadku nie potrafiła jednoznacznie ich zidentyfikować, opisać, ani wskazać kategorycznie, że są tożsame z tymi wyszczególnionymi w protokole zajęcia ruchomości. Wyjątek stanowił jedynie obraz przedstawiający liść, co do którego świadek nie miała wątpliwości, iż znajdował się w kolekcji powoda. Zauważyć należało, iż obraz ten wywoływał u świadka określone – wyartykułowane w trakcie zeznań odczucia, co tłumaczy z jakich powodów go zapamiętała.
Przechodząc do oceny zeznań powoda, stwierdzić należy, iż w znacznej części okazały się one niewiarygodne. Przede wszystkim Sąd nie dał im wiary co do pochodzenia oraz okoliczności w jakich rzekomo powód nabył meble oraz lustra objęte żądaniem pozwu. Jego twierdzenia, iż rzeczy te zostały zakupione wspólnie zI.L.wW., a następnie przewiezione do ich(...)domu, okazały się bowiem całkowicie sprzeczne z zeznaniami świadka, który okolicznościom tym stanowczo zaprzeczył. Przy tym, posiłkując się logiką oraz doświadczeniem życiowym, uznać należy za mało prawdopodobne, ażebyI.L., która była żoną powoda i przez pięć lat mieszkała z nim w domu, w którym przedmiotowe meble i lustra miały się w tym okresie znajdować, nie pamiętała zakupu wW.którejkolwiek z tych rzeczy ani przetransportowania ich do Polski – gdyby takie zdarzenie rzeczywiście miało miejsce. Z dużą dozą ostrożności należało także podejść do zeznań powoda w części dotyczącej objętych pozwem obrazów. Znajdowały one potwierdzenie w treści zeznań świadka jedynie co do obrazu przedstawiającego liść. Odnośnie pozostałych trzech obrazów zeznania świadka, jak już wspomniano, nie były wystarczająco precyzyjne i stanowcze, aby w ich oparciu dokonać weryfikacji twierdzeń powoda. Przy tym w tym zakresie same tylko zeznania powoda, tj. osoby bezpośrednio zainteresowanej korzystnym dla niej rozstrzygnięciem procesu – niepoparte żadnym innym materiałem dowodowym – Sąd uznał za niewystarczające dla dokonania miarodajnych ustaleń faktycznych. Nie uszło przy tym uwadze Sądu, iż dłużnicy, u których w mieszkaniu doszło do zajęcia ruchomości są bratem i bratową powoda, a zatem bliskie rodzinne relacje między nimi mogły negatywnie wpłynąć na wiarygodność zeznań powoda.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo, jako nieudowodnione, podlegało w większości oddaleniu.
Powód, powołując się na przysługujące mu prawo własności, żądał zwolnienia od egzekucji szeregu rzeczy ruchomych, zajętych w dniu 5 września 2014 roku w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dlaW. M.wW.S. W.w sprawie egzekucyjnej o sygnaturze akt Km 228/14.
Swoje roszczenie powód oparł zatem na treściart. 841 § 1 k.p.c., zgodnie z którym osoba trzecia może w drodze powództwa żądać zwolnienia zajętego przedmiotu od egzekucji, jeżeli skierowanie do niego egzekucji narusza jej prawa (§ 1). Jeżeli dłużnik zaprzecza prawu powoda, należy oprócz wierzyciela pozwać również dłużnika (§ 2). Powództwo można wnieść w terminie miesiąca od dnia dowiedzenia się o naruszeniu prawa, chyba że inny termin jest przewidziany w przepisach odrębnych (§ 3).
Przewidziany wart. 841 § 3 k.p.c.termin do wniesienia powództwa rozpoczyna bieg od dnia, w którym osoba trzecia dowiedziała się o zajęciu w wyniku skierowania do danego przedmiotu egzekucji z naruszeniem jej prawa i chodzi tu o faktyczne powzięcie wiadomości o zajęciu a nie dzień, w którym mogła dowiedzieć się o zajęciu (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 roku, II CSK 274/10, LEX nr 707865). W niniejszej sprawie termin do wniesienia przedmiotowego powództwa rozpoczął swój bieg z dniem 5 września 2014 roku, w której to dacie komornik sądowy w obecności powoda dokonał zajęcia spornym ruchomości. Należy zatem uznać, że powód najpóźniej w tym dniu został poinformowany o zajęciu, a przy tym o naruszeniu jego prawa własności. Powództwo zostało wytoczone w dniu 11 września 2014 roku, a więc z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia.
W toku procesu powód powoływał się na prawo własności objętych egzekucją ruchomości, a zatem okoliczność tę musiał wykazać. Zgodnie bowiem zart. 6 k.c.orazart. 232 k.p.c.to strony obowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Wobec powyższego to na stronie powodowej spoczywał ciężar udowodnienia faktu, że zostały naruszone jego prawa. Na nim również spoczywał obowiązek wykazania, że może żądać zwolnienia zajętego przedmiotu od egzekucji.
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, że strona powodowa nie zdołała zaprezentować wiarygodnych i przekonujących dowodów na okoliczność, że objęte pozwem ruchomości – z jednym wyjątkiem – stanowią jej własność i dlatego należy wyłączyć je spod egzekucji. Tym samym zakwestionowane przez stronę pozwaną twierdzenia powoda w tym zakresie należało uznać za nieudowodnione.
Wobec braku przedłożenia jakichkolwiek dokumentów potwierdzających przysługujące mu prawo własności zajętych rzeczy, powód w celu wykazania okoliczności, na które się powoływał, zaoferował jedynie osobowe środki dowodowe w postaci zeznań własnych oraz świadka – swojej byłej żony –I.L..
Jak już wskazano, Sąd negatywnie ocenił wiarygodność znacznej części zeznań powoda. Nie znajdowały one pokrycia w treści zeznańI.L., bądź były wręcz z nimi sprzeczne.I.L.nie potwierdziła bowiem okoliczności rzekomego wspólnego z powodem zakupienia objętych pozwem mebli i luster. Nie wynikało także z jej zeznań, iż ponad wszelką wątpliwość będące własnością powoda meble, lustra i obrazy, które znajdowały się w zamieszkiwanym przez nich w latach 2002-2007 domu, są tożsame z tymi będącymi przedmiotem egzekucji. Nazbyt ogólne i nieprecyzyjne wskazania świadka, iż niektóre meble, lustra i obrazy wyszczególnione przez komornika w protokole zajęcia ze względu na podobny rodzaj i zdawkowy ich opis „mogły być” tymi należącymi do powoda i znajdującymi się dawniej we(...)mieszkaniu powoda i świadka, były w ocenie Sądu niewystarczające dla kategorycznego stwierdzenia, iż przedmioty te rzeczywiście stanowią własność powoda. Wskazać należy przy tym, iż meble, które podlegały zajęciu, takie jak biurko, fotele, kanapa, szafki, komoda czy krzesło, są typowym wyposażeniem wielu mieszkań, i sama okoliczność, że we(...)mieszkaniu powoda i świadka znajdowały się meble tego samego typu, nie może przesądzać jeszcze, iż są one tymi samymi meblami, znajdującymi się w mieszkaniu dłużników. Także zeznania świadka, wskazujące, iż w mieszkaniu „chyba były dwa obrazy z kobietami” bez sprecyzowania charakterystycznych cech tych malowideł, daty powstania czy ich autora, były zbyt lakoniczne, aby uznać je za miarodajne w sprawie. Motyw kobiety jest na tyle popularny w malarstwie, że sam fakt posiadania niegdyś przez powoda płócien o takiej tematyce, nie dowodzi okoliczności, iż są to te same obrazy, których właścicielem był powód. Co istotne świadekL.w ogóle nie potwierdziła by własnością powoda były obrazy sygnowane nazwiskiem(...), zajęte w mieszkaniu dłużników. Kolejno świadek nie potwierdził, ażeby własnością powoda był „obraz z ciemnym tłem”. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż powód nie przedłożył żadnych środków dowodowych, choćby w postaci fotografii, pozwalających na dokładniejszą identyfikację przedmiotów znajdujących się uprzednio w domu weW., a które zgodnie z twierdzeniami powoda miały być tożsame z tymi znajdującymi się w posiadaniu dłużników.
W ocenie Sądu w toku postępowania dowodowego, powód wykazał jedynie, iż jego własność stanowi przechowywany w mieszkaniu dłużników obraz ukazujący liść.I.L.stanowczo stwierdziła, iż obraz o takiej tematyce znajdował się w domu weW.. Przy tym motyw malowidła jest na tyle charakterystyczny i zindywidualizowany, iż pozwalał w ocenie Sądu przyjąć, iż obraz, o którym mowa w zeznaniach świadka, jest tym samym, co uwzględniony w załączniku do protokołu zajęcia ruchomości pod pozycją nr 4.
Mając na uwadze powyższe okoliczności i rozważania, Sąd zwolnił spod egzekucji prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dlaW. M.wW.S. W.pod sygn. akt Km 267/14 zajętą w dniu 5 września 2014 roku ruchomość w postaci obrazu przedstawiającego liść, uwzględnioną w załączniku do protokołu zajęcia ruchomości pod pozycją nr 4.
W pozostałym zakresie powództwo, jako nieudowodnione, podlegało oddaleniu. Strona powodowa nie wykazała bowiem, że jest właścicielem reszty objętych żądaniem pozwu ruchomości, a tym samym, iż przysługuje jej skuteczne prawo żądania zwolnienia tych przedmiotu spod egzekucji.
Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 1. i 2. sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 100 k.p.c., który przewiduje, iż w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań, koszty należy wzajemnie znieść lub stosunkowo rozdzielić; jeżeli jednak strona uległa tylko co do nieznacznej części swego żądania, sąd może włożyć na jej przeciwnika obowiązek zwrotu wszystkich kosztów. W niniejszej sprawie powództwo zostało uwzględnione jedynie w zakresie jednej spośród 20 wskazanych w pozwie ruchomości. Strona powodowa niewątpliwie uległa zatem co do przeważającej części swego żądania. Sąd uznał więc, że koszty procesu, które poniósł pozwany, powinien ponieść w całości powód. W skład kosztów tych weszła opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa – 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego – 600 zł. Koszty zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie§ 6 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U.2013.490 j.t.).
Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 3. sentencji wyroku.
W toku postępowania z sum Skarbu Państwa tymczasowo wyłożona została na poczet wynagrodzenia tłumacza przysięgłego łączna kwota 784,55 zł – w tym 46 zł z tytułu tłumaczenia pisemnego z dnia 4 kwietnia 2016 roku (k. 195), 451,05 zł z tytułu tłumaczenia pisemnego z dnia 10 stycznia 2016 roku (k. 174) oraz 287,50 zł z tytułu tłumaczenia pisemnego z dnia 6 września 2016 roku (k. 239).
Zgodnie zart. 83 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz.U. z 2014 roku, poz. 1025 –j.t.; dalej jako u.k.s.c.) Jeżeli przepisy ustawy przewidują obowiązek działania i dokonywania czynności połączonej z wydatkami z urzędu, sąd zarządzi wykonanie tej czynności, a kwotę potrzebną na ich pokrycie wykłada tymczasowo Skarb Państwa. Dotyczy to także dopuszczenia i przeprowadzenia przez sąd z urzędu dowodu niewskazanego przez stronę. Przy tym, zgodnie z ust. 2 tego przepisu, w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113.
Stosownie zaś do treści art. 113 ust. 1 u.k.s.c. kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.
Wobec powyższego stosownie do rozstrzygnięcia o kosztach procesu w punkcie 3., Sąd nakazał pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dlaW. M.wW.kwotę 784,55 zł tytułem zwrotu wydatków uiszczonych tymczasowo z sum Skarbu Państwa, przy czym w zakresie kwoty 500 zł nakazał pokryć ją z zaliczki uiszczonej przez powoda (k. 129v.).
Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 4. wyroku.
(...)

ZARZĄDZENIE
(...)