Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 181/16
Data wyroku: 2016-04-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Kazimierz Cieślikowski, Ewa Trzeja-Wagner
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów
Podstawa prawna: art. 7 kpk

Sygnatura akt VI Ka 181/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia13 kwietnia 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO Ewa Trzeja-Wagner
Sędziowie SSO Grażyna Tokarczyk (spr.)
SSO Kazimierz Cieślikowski
Protokolant Sylwia Sitarz
po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r.
przy udziale Bożeny Sosnowskiej
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
sprawy:

1
M. K.ur. (...)wP.

synaW.iA.
oskarżonego zart. 18§2 kkw zw. zart. 233§1 kk

2
T. P.ur. (...)wK.

synaZ.iT.
oskarżonego zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65§1 kk

3
A. S. (1)ur. (...)wK.

synaK.iG.
oskarżonego zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kk
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonegoT. P.
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt III K 237/12, III K 1482/14
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 636 § 1 kpk,art. 624 § 1 kpk

1
uchyla zaskarżony wyrok wobecA. S. (1)i sprawę tej oskarżonej o czyn zart. 56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkprzekazuje Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania;

2
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- w punkcie 1 i 2 przyjmuje, iż podstawę rozstrzygnięć wobecM. K.stanowią przepisyKodeksu karnegow brzmieniu sprzed 1.07.2015 r.,
- w punkcie 3 przyjmuje, że podstawę prawną skazaniaT. P.stanowiart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kkw brzmieniu sprzed 1.07.2015 r., a podstawę wymiaru kary pozbawienia wolnościart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 kkw brzmieniu sprzed 1.07.2015 r., podwyższając karę do 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
- uchyla rozstrzygnięcie zpunktu 5i na mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kkw brzmieniu sprzed 1.07.2015 r. wymierza oskarżonemuT. P.grzywnę w wysokości 300 (trzysta) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych),
- w punkcie 4 przyjmuje, że podstawę warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobecT. P.stanowiart. 69 § 1, 2 i 3 kkiart. 70 § 2 kkw brzmieniu sprzed 1.07.2015 r., a okres próby wyznacza na 5 (pięć) lat,
- na mocyart. 73 § 2 kkw brzmieniu sprzed 1.07.2015 r. oddaje oskarżonegoT. P.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,
- na mocyart. 45 § 1 kkw brzmieniu sprzed 1.07.2015 r. orzeka wobec oskarżonegoT. P.środek karny w postaci przepadku korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kkw brzmieniu sprzed 1.07.2015 r. w części w kwocie 1.000 zł (jeden tysiąc złotych);
3. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
4. zwalnia oskarżonegoM. K.od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, wydatkami obciążając Skarb Państwa;
5. zasądza od oskarżonegoT. P.na rzecz Skarb Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 6,66 zł (sześć złotych i sześćdziesiąt sześć groszy) oraz obciąża go opłatą za obie instancje w kwocie 1.500 zł (jeden tysiąc pięćset złotych).
sygn. akt VI Ka 181/16

UZASADNIENIE
M. K.oskarżony został o to, że:
- na przełomie grudnia 2007 roku i stycznia 2008 roku wB., działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wiedząc o tym, żeE. B.znaK. K. (2)iB.P., dwukrotnie nakłaniałE. B.do składania fałszywych zeznań w prowadzonym przeciwkoM. K.iK. K. (2)postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Bielsku – Białej o sygn. III K 989/07 w ten sposób, że nakłaniałE. B., aby zeznała na rozprawie, iż nie znaK. K. (2)iB.P., podczas, gdy znała w/wymienione osoby z uwagi na przeprowadzane z nimi transakcje narkotykowe
tj. o czyn zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 233 § 1 kk,
- na przełomie grudnia 2007 roku i stycznia 2008 roku oraz w dniu 14 lutego 2008 roku wB.i wB., działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wiedząc o tym, iżA. S. (2)znaK. K. (2)i jego samego, nakłaniałA. S. (2)do składania fałszywych zeznań w prowadzonym przeciwkoM. K.iK. K. (2)postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Bielsku – Białej o sygn. III K 989/07 w ten sposób, że nakłaniałA. S. (2), aby zeznał na rozprawie, iż nie znaK. K. (2)iM. K., podczas, gdy wymieniony znał w/wymienione osoby z uwagi na przeprowadzane z nimi transakcje narkotykowe
tj. o czyn zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 233 § 1 kk
T. P.oskarżony został o to, że:
- w okresie od lata do jesieni 2008 roku wK.naulicach (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci kokainy w ten sposób, że w trzech transakcjach zakupił celem dalszej dystrybucji łącznie 850 gram kokainy, odpowiednio 50 gram podczas pierwszej transakcji oraz po 400 gram podczas dwóch kolejnych transakcji, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu
tj. o czyn zart. 56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk.
A. S. (1)z domuJ.oskarżona została o to, że:
- w okresie od marca 2007 roku do maja 2007 roku wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uczestniczyła w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w ten sposób, że udostępniała swoje mieszkanie mieszczące się wK.przyul. (...)do przechowywania narkotyków oraz przeprowadzania przezK. S. (1)kilku transakcji sprzedaży znacznych ilości amfetaminy w ilości 2000 gram oraz tabletek extasy w ilości 3000 sztuk
tj. o czyn zart. 56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk.
Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 listopada 2015r. sygn. akt III K 237/12 III K 1482/14 orzekł, że:

1
uznaje oskarżonegoM. K.za winnego popełnienia zarzucanych mu w punkcie X i XI aktu oskarżenia czynów ,czym wyczerpał znamiona występku zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 233 § 1 kk, uznając, iż stanowiły one ciąg przestępstw i za to na mocyart. 19 § 1 kkw zw. zart. 233 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkskazuje go na karę 1 roku pozbawienia wolności;

2
na mocyart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 kkwykonanie orzeczonej oskarżonemuM. K.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby w rozmiarze lat 3;

3
uznaje oskarżonegoT. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie XIII aktu oskarżenia czynu, czym wyczerpał znamiona występku z art. . 56ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kki za to na mocyart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazuje go na karę 1 roku pozbawienia wolności;

4
na mocyart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 kkwykonanie orzeczonej oskarżonemuT. P.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby w rozmiarze lat 3;

5
na mocyart.71 § 1 kkw zw. zart. 33 § 1 i 3 kkskazuje oskarżonegoT. P.na karę grzywny w wysokości 160 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

6
uniewinnia oskarżonąA. S. (1)od popełnienia zarzucanego jej czynu;

7
na mocyart. 632 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 616 § 1 pkt 1 k.p.kzasądza od Skarbu Państwa na rzeczA. J.kwotę 596,40 zł tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru;

8
na mocyart.627 kpkiart. 624 § 1 kk, a takżeart.2 ust.1 oraz art.3 ust.2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz.U. z 1983 r. Nr 49, poz.223, z późn. zm.) zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa w części wydatki poniesione przez Skarb Państwa w toku postępowania w kwocie po 300 złotych od oskarżonychM. K.iT. P..

Prokurator zaskarżył powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonejA. S. (1), w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych na niekorzyść oskarżonegoT. P., w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze wobec oskarżonegoM. K..
Oskarżyciel publiczny zarzucił:
1. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę orzeczenia i mający wpływ na treść orzeczenia poprzez ustalenie przez Sąd, iż oskarżonaA. S. (1)nie popełniła zarzucanego jej czynu, polegającego na uczestniczeniu w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych, podczas gdy analiza zgromadzonego materiału dowodowego, zwłaszcza zeznań świadkaA. S. (2), wskazuje, że oskarżonaA. S. (1)uczestniczyła w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych;
2. obrazę prawa materialnego, a toart. 4 § l k.k.poprzez jego niezastosowanie jako podstawy skazania i wymiaru kary dla oskarżonegoM. K.i brak bezpośredniego przywołania go w sentencji wyroku i tym samym wyraźnego wskazania iż Sąd zastosował wobec tego oskarżonego jako względniejsze przepisy prawa materialnego obowiązujące w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów;
3. rażącą niewspółmierność kary, polegającą na orzeczeniu wobecT. P.przypisane mu przestępstwo kary pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 160 stawek dziennych po 20 z-ł, które to kary w stosunku do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, rodzaju i charakteru naruszonego dobra prawnego, czasokresu i skali przestępczej działalności oskarżonego, nie spełnią swych ustawowych celów, w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, w przeciwieństwie do kary w wymiarze wnioskowanym przez oskarżyciel publicznego, czyli kary dwóch lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 300 zł stawek dziennych po 20 zł,
4. obrazę przepisu poora materialnego, a to art- 71§ l k-k. w zw. zart. 33 § l i 3 k. k.przez niesłuszne ich zastosowanie jako podstawy prawnej wymierzenia grzywnyT. P., zamiastartykułu 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii;
5. obrazę przepisu prawa materialnego, a toart. 65 § l k. k.poprzez niesłuszne pominięcie w podstawie wymiaru kary orzeczonej wobecT. P.,
6. obrazę prawa materialnego, a toart. 45 § l k.k.poprzez brak orzeczenia na jego podstawie wobec oskarżonegoT. P.środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa, co nastąpiło wbrew ustawowemu obowiązkowi,
7. obrazę przepisu prawa materialnego, a toart. 73 § 2 k.k.poprzez niesłuszne niezastosowanie wobecT. P.dozoru, które w sytuacji skazania w warunkachart. 65 § l k.k.ma charakter obligatoryjny;
8. obrazę, prawa materialnego, a toart. 4 § l kkw zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniico do oskarżonegoT. P., poprzez brak wskazania przepisuart. 4 § l kkw podstawie skazania i wymiaru kary, co skutkowało zastosowaniem przez Sąd przepisów obowiązujących w chwili orzekania, podczas gdy przepisy prawa materialnego obowiązujące w chwili popełnienia zarzucanego oskarżonemu przestępstwa są dla niego względniejsze, co skutkowało między innymi wymierzeniem kary pozbawienia wolności poniżej dolnego progu ustawowego zagrożenia,
9. obrazę prawa materialnego, a toart. 72 § l k.k., poprzez brak jego niezastosowania wobec oskarżonegoT. P.i brak orzeczenia jednego z obowiązków wskazanych w tym przepisie, w sytuacji skorzystania z instytucji warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności w pkt 4, czyli kiedy stosowanie jego było obligatoryjne.
Stawiając powyższe zarzuty Prokurator wniósł o:
I.o uchylenie zaskarżonego wyroku, w zakresie dotyczącym uniewinnienia oskarżonejA. S. (1)od popełnienia zarzucanego jej przestępstwa wprowadzenia do obrotu znacznej ilości środków psychotropowych (punkt 6 części dyspozytywnej wyroku) i przekazanie w tym zakresie spraw)' Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,
II. zmianę zaskarżonego wyroku odnoście oskarżonegoM. K.poprzez zastosowanie w podstawie skazania oraz wymiaru karyart. 4 § l kk, a tym samym wskazanie iż Sąd stosował przepisy prawa materialnego w brzmieniu obowiązującym w chwili popełnienia zarzucanych oskarżonemu przestępstw,
III. zmianę zaskarżonego wyroku odnośnie oskarżonegoT. P.poprzez:
• wskazanie jako podstawy prawnej skazania oskarżonego przepisówart. 56 ust. l i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011 roku) w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § l kkprzy zastosowaniuart. 4 § l kk, jak również poprzez wskazanie jako podstawy wymiaru kary pozbawienia wolności oraz grzywny przepisów art. 56 ust. 3 ustaw)' z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011 roku) w zw. zart. 65 § l kki wymierzenie oskarżonemuT. P.za zarzucane mu przestępstwo kań- pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat oraz kary grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych po 20 zł,
• orzeczenie na mocyart. 45 § l k.k.środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa,
• zastosowanie wobecT. P.na mocyart. 69 § l, 2 i 3 kkorazart. 70 § 2 kkw brzmieniu obowiązującym w chwili popełnienia zarzucanego czynu instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na okres próby 5 lat.
• orzeczenie na mocyart. 73 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym w chwili popełnienia zarzucanego przestępstwa dozoru kuratora sądowego wobec oskarżonegoT. P..
Obrońca oskarżonegoT. P.zaskarżył wyrok na w całości zarzucając obrazę przepisów postępowania a toart. 5 § 2 kpkiart. 7 kpkprzez dowolną ocenę dowodów, w szczególności wyjaśnieńA. S. (2),M. H.,R. N.iR. S.a także świadkaŁ. S., błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia przez uznanie, że oskarżony uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi i uczynił z tego stałe źródło dochodu podczas, gdy właściwa analiza dowodów do takiego wniosku nie prowadzi.
Obrońca wniósł o zmianę zaskarżanego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Spośród wywiedzionych apelacji jedynie środek odwoławczy wniesiony przez oskarżyciela publicznego okazał się trafny.
Na wstępie poczynić jednak należy krytyczne uwagi, co do sposobu procedowania Sądu I instancji. Nie sposób znaleźć oparcia dla kontynuowania postępowania z udziałem oskarżonejA. S. (1), po jej zatrzymaniu, gdy przewód sądowy był już otwarty, a postępowanie dowodowe względemT. P.iM. K.rozpoczęte. Brak też podstawy połączenia postępowań, przy braku łączności podmiotowej i przedmiotowej. Nie wiadomym jest również, na mocy jakiej decyzji owego połączenia dokonano. Takie procedowanie Sądu w istocie spowodowało, że wobec oskarżonej nie ujawniono dowodów przeprowadzonych wcześniej, a Sąd nie miał możliwości np. oceniać wiarygodnościA. S. (2)przez pryzmat innych dowodów, nawet tych nie związanych z oskarżeniemA. S. (1). Ostatecznie nie to uchybienie, aczkolwiek mogło mieć wpływ na treść wyroku, stało się przyczyną, dla której orzeczenie wobec oskarżonej nie mogło się ostać.
Kolejną niezrozumiałą decyzją i nie znajdującą oparcia w przepisach prawa, przez pryzmat rzeczywistej sytuacji procesowej, było sporządzenie trzech odrębnych uzasadnień jednego wyroku. Obecnie przy wymogu wykazywania zakresowości uzasadnienia we wniosku strony o jego sporządzenie i możliwości wpływania takich wniosków w odległych terminach, sporządzenie uzasadnienia w określonych zakresach i to kilku w jednej sprawie, nie jest wykluczone. W niniejszej sprawie brak było ku temu podstaw. Pierwszy o sporządzenie uzasadnienia wyroku na piśmie wniósł obrońca oskarżonegoT. P., ale jeszcze przed sporządzeniem tego dokumentu sprawozdawczego, wniosek wpłynął również od Prokuratora, a jego zakres wskazywał na zaskarżenie wyroku wobec wszystkich oskarżonych. Przy tym zgodnie z owymi wnioskami Sąd zobligowany był sporządzić uzasadnienie w całości w zakresie rozstrzygnięcia odnoszącego się doA. S. (1), podobnie wobecT. P., przy uwzględnieniu zakresu wynikającego z wniosku jego obrońcy, wreszcie w zakresie rozstrzygnięcia o karze co doM. K.. Podkreślić trzeba- nie było żadnych wskazań, aby sporządzać odrębne pisemne uzasadnienia wobec każdego z oskarżonych.
Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na możliwość dokonania przez Sąd odwoławczy kontroli instancyjnej, a i na uprawnienia oskarżonychT. P.iM. K..
Apelacja obrońcy oskarżonegoT. P.nie zasługuje na uwzględnienie.
Uchybieniem, którego miał dopuścić się Sąd orzekający jest zdaniem apelującego błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, taki błąd, wynika bądź z niepełności postępowania dowodowego, bądź z przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Może, zatem być on wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenę dowodów (art. 7 kpk), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach nieudowodnionych. Trafnie podnosi się, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas: „gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania”, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu (wyrok SN z dnia 24.03.1974 roku, sygn. II KR 355/74).
Z kolei przekonanie sądu o wiarygodności lub niewiarygodności określonych dowodów pozostaje pod ochroną zasady wyrażonej wart. 7 k.p.k.wtedy tylko, kiedy spełnione są warunki: ujawnienia całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.)w granicach respektujących zasadę prawdy obiektywnej (art. 2 § 2 k.p.k.), rozważenia wszystkich okoliczności zgodnie z zasadą określoną wart. 4 k.p.k.oraz wyczerpującegoi logicznego - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uzasadnienia przekonania sądu (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.) (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14.12.2006 roku w sprawie III KK 415/06 OSNwSK 2006/1/2452 ).
Kolejnym wyszczególnionym w apelacji przepisem, którego obrazę zarzuca ten apelujący toart. 5 § 2 kpk- co do tego przypomnieć należy, że nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy powołanego przepisu, podnosząc wątpliwości strony, co do treści ustaleń faktycznych, bowiem dla oceny, czy nie została naruszona zasada in dubio pro reo, istotne jest jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął te wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.
Naruszenia powołanych wyżej zasad nie tylko nie sposób dopatrzeć się analizując przebieg postępowania, zapadły wyrok oraz pisemne motywy zaskarżonego na korzyśćT. P.orzeczenia, apelujący nie wskazał również dających się zaakceptować racji świadczących o przekroczeniu przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez wnioskowanie nielogiczne, sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy, bądź też poczynienie ustaleń nie znajdujących odzwierciedlenia w treści przeprowadzonych dowodów.
Apelacja obrońcy oskarżonegoT. P.nie zasługuje na uwzględnienie. Oczywiście można przyznać apelującemu rację, że dla urzeczywistnienia zasady bezpośredniości pożądaną jest możliwość przesłuchania przed Sądem świadka, zwłaszcza tak istotnego, jakA. S. (2).
Jedną z podstawowych zasad procesu karnego jest właśnie zasada bezpośredniości, której istotą jest to, aby sąd orzekający w sprawie opierał ustalenia faktyczne na dowodach bezpośrednio przeprowadzonych w czasie rozprawy. Zasada ta doznaje szeregu ograniczeń, w tym w regulacjachart. 391 kpk. Tak też się stało w niniejszej sprawie, przesłuchanie kluczowego świadka, nie było możliwe z powodu niemożności doręczenia mu wezwania na rozprawę oraz nie ustalenia jego miejsca pobytu. Powyższe uzasadniało odczytanie jego wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym.
Nie jest jednak tak, aby wskazanego dowodu nie można było zweryfikowaćw zakresie utrwalonych depozycji procesowych świadka. Dostrzegalna jest przy tym niekonsekwencja Sądu meriti, wynikająca nie tyle ze sprzecznych ocen, co z nie dosyć wnikliwej analizy wyjaśnień owego świadka w zakresie jego wiedzy o zarzucie stawianymA. J..
Powracając doT. P.warto przypomnieć, że jest to jednaz osób, o której wyjaśniał świadek w ramach ujawniania popełnianych przez siebie czynów związanych z obrotem środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi.
Już na wstępie można odnieść się też do zeznańR. N.powoływanego, jako koronny argument na nieprawdziwość zeznańA. S. (2). Zatem w postępowaniu przygotowawczymR. N.podał, że w okresie od lipca 2007 r. do czerwca 2008 r. przebywał w Hiszpanii (k. 1352- 1353). Już to w odniesieniu do czasu czynu zarzucanegoT. P.wskazuje, że nie jest wykluczone kontaktowanie się tego świadka zA. S. (2). Przed Sądem, gdy zorientował się o jaki czas chodzi, świadek uzupełnił, że po powrocie do Kraju nie miał z nim kontaktu (k. 3023). Ważniejsze jest jednak to, że z relacjiA. S. (2)nie wynika bynajmniej, aby ów kontakt był bezpośredni, wskazał, że w wakacje (te niewątpliwie zaczynają się w końcówce czerwca) telefonicznie skontaktował się z nimT. N., mówiąc, że ktoś zadzwoni doA. S. (2)i powoła się właśnie naT. N.. Zatem ów świadek mógł nawet pozostawać poza granicami kraju. Po tym telefonie, w którym świadek nie ujawnił kim będzie dzwoniący, zA. S. (2)skontaktował sięT. P.. Pierwsza rozmowa dotyczyła 50 gram kokainy „na próbę” oraz deklaracji późniejszych zakupów po 400- 500 gram, gdy narkotyk okaże się dobry. Dopiero jednak na pierwszym spotkaniu, na któreT. P.przyjechał, przedstawił sięA. S. (2)i to jedynie imieniem. Potem razem pojechali doK.do dostawcyA. S. (2). Świadek wyjaśniał o szczegółach, w tym sposobie uzyskania kokainy, ilości narkotyku, ceniei swojej prowizji, opisując kolejne trzy zdarzenia, łącznie z tym kiedy oszukałT. P.. Znamienne jest i to, że opisał osobę która towarzyszyła oskarżonemu, wskazując, że był to kierowca ciężarówki (k. 383- 386, 614 v). Powyższe potwierdziło sięo tyle, że znajomy oskarżonegoŁ. S.istotnie jest kierowcą samochodów ciężarowych i zeznał, że rzeczywiście bywał z oskarżonym na terenie województwa(...), gdzie jeździli samochodemP.(k. 949- 950). O takim pojeździe zeznałA. S. (2), ale równieżM. H., który wspomniał też o koledze oskarżonego,o ilości narkotyków, podobnie podając wygląd oskarżonego (k. 663- 664, 680- 683).O użytkowaniu przez oskarżonego wskazanego wcześniej pojazdu świadczy również informacja o nałożonych na niego mandatach (k. 955, 958). WreszcieA. S. (2)rozpoznał nie tylkoT. P.(k. 587), ale równieżŁ. S.(k. 610 v). Ten zaś w zainteresowaniu organów ścigania pozostawał o tyle o ile znał oskarżonego, ale zarzuty związane z zachowaniamiT. P., objętymi niniejszym postępowaniem nie zostały mu postawione. Dodatkowo o mężczyźnie zK., którego oszukał,A. S. (2)wspominał nawetR. S.(k. 1264- 1265).
Obrońca odwołuje się do chybionego wedle niego wyglądu, jakiA. S. (2)przypisywał oskarżonemu. Istotnie wskazując te daneA. S. (2)podał, że ówT.miał około 25 lat, co akurat trafnie wskazał, wzrost 186 cm, sportową budowę ciała wagę około 100 kg (383- 386). SamA. S. (2)ma 186 cm, a czasie składania wyjaśnień ważył 75 kg (k. 429).M. H.oskarżonego opisywał jako mężczyznę o wadze co najmniej 100 kg, wzrostu 190 cm, muskularnego (680- 683).
O ile wzrostem oskarżony nie odbiegał odA. S. (2), to zdecydowanie budową ciałai nie wymaga wiadomości specjalnych stwierdzenie, że osoby bardziej muskularne mogą wydawać się po prostu większe od obserwatora, nadto nie sposób przywiązywać nadmiernej uwagi do kilkucentymetrowo podawanych różnić wzrostu, gdy zważy się na nawyki, czy raczej wady postawy i to, że niektórzy chodzą przygarbieni, a inni prezentują sylwetkę wyprostowaną, co jest typowe dla osób trenujących sport, wreszcie rodzaj obuwia również może wpłynąć na spostrzeganie i ocenę wzrostu.
Dlatego wskazanych twierdzeń obrony nie można uznać za dyskredytujące rozpoznanieA. S. (2), czyM. H., o którym apelujący zapomniał.
Sąd odwoławczy w niniejszej sprawie zgadza się z poglądami judykatury, że tak dowody z wyjaśnień, jak i z pomówień, choć nie mają innej mocy dowodowej, to winny podlegać szczególnie ostrożnej ocenie. Wypracowane w tym zakresie stanowisko pozwala na przyjęcie pewnych kryteriów pomocnych w procesie wartościowania tych dowodów wedle kryteriów wiarygodności. Dowód z pomówienia powinien zatem być stanowczy, konsekwentny, logiczny, prezentujący przebieg zdarzeń w sposób adekwatny do zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Przy tym drobne nieścisłości w wyjaśnieniach, zeznaniach nie mogą być oceniane jako dyskredytujące taki dowód o ile ich charakter wskazuje, że są wynikiem upływu czasu, albo wręcz odmiennego sposobu przesłuchania,w tym zakresu kierowanych do przesłuchiwanego pytań. Znaczenie ma również to, że dowód ów nie może być wynikiem osobistego zainteresowania pomawiającego w postaci umniejszenia, czy wręcz przerzucenia własnej winy. Nie chodzi przy tym o taki interes pomawiającego, który może zgodnie z przepisami ustawy prowadzić do złagodzenia, czy nawet nadzwyczajnego złagodzenia kary, skoro takie rozwiązania przewidział ustawodawca. Dodatkowo dowód z pomówienia winien znajdować oparcie w innych, co najmniej pośrednich dowodach, nie jest przy tym konieczne, aby odnosiło się to wprost do zakresu stawianego zarzutu, ale by dowody takie wspierały i korelowały z treścią relacji pomawiającego (tak wyrok Sąd Najwyższy 13.11.2007 r., sygn. WA 45/07, OSNwSK 2007/1/2584, wyrok SA w Katowicach z dnia 8.12.2010 r. sygn. akt II AKa 192/10).
W świetle powyższych stanowisk stwierdzić trzeba, że dowód z zeznańA. S. (2)znalazł wsparcie nawet nie w tym, że jego relacje pozwoliły na oskarżeniei prawomocne skazanie wielu osób, co podkreślał Prokurator, ale w relacjachŁ. S.,M. H., czyR. S., a nawet częściowoR. N., gdy chodzi o brak osobistego kontaktu tego świadka, oskarżonego iA. S. (2). Potwierdziły się dane dotyczące pojazdu, jakim poruszał się oskarżony, czy też to, że jego brat handlował narkotykami, o czym również wspominałA. S. (2). Wreszcie rozpoznał on tak oskarżonego, jak iŁ. S.. Nie unikał teżA. S. (2)wyjaśnienia, że oszukał oskarżonego, nota bene w tym zakresie usiłowany zakup środków psychotropowych pozostał poza zakresem zarzutu postawionego oskarżonemu.
Nie sposób czynić wytyku świadkowi w dążeniu do polepszenia własnej sytuacji procesowej w zakresie wpływu na wymiar kary, gdy ustawodawca wprost w określonych wypadkach przewiduje możliwość zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary (art. 60 § 3 i 4 kk).
Ujawniając wskazane okolicznościA. S. (2)skierował również przeciwko sobie oskarżenie, a to czy istotnie zachodzą okoliczności umożliwiające skorzystanie przezA. S. (2)z nadzwyczajnego złagodzenia kary poddana była ocenie Sądu i nie musiała być tak korzystna, jak wynikało to z bezpośrednich uzgodnieńz Prokuratorem.
W zakresieT. P.na uwzględnienie zasługiwała jedynie apelacja oskarżyciela publicznego.
Trafnie Prokurator zauważył, czego nie dostrzegł Sąd meriti, że w niniejszej sprawie stan prawny uległ zmianie nie tylko w związku ze zmianąKodeksu karnego, ale już wcześniej, bo z dniem 9.12.2011 r., kiedy weszła w życie zmiana ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii podwyższająca zagrożenie ustawowe czynu zarzucanego oskarżonemu.
Jeżeli przedmiotem obrotu jest znaczna ilość środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, do wskazanej daty sprawca podlegał grzywniei karze pozbawienia wolności do lat 10, obecnie karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12. Zatem orzekając karę 1 roku pozbawienia wolności Sąd I instancji winien był zastosować art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed 9.12.2011 r.
Podobnie Sąd uchybił wskazanej normie wymierzając grzywnę, albowiem przepis ten przewiduje zagrożenie kumulatywne karami grzywny o pozbawienia wolności,a grzywnę w oparciu oart. 71 § 1 kkorzeka się wyłącznie jeżeli brak jest podstaw do jej orzeczenia na innej podstawie.
Wreszcie Sąd nie zauważył konsekwencji prawnych skazania w warunkachart. 65 § 1 kk. Przypisując oskarżonemu działanie w warunkach określonych w tym przepisie wobec sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, winien zastosować przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego wart. 64 § 2 kk.
Zgodnie zatem zart. 69 § 3 kkzawieszenia wykonania kary nie stosuje się do sprawcy określonego wart. 64 § 2 kk(tym samym również sprawcy zart. 65 § 1 kk), chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, a takie Sąd orzekający zdaje się dopatrzył ich istnienia, a Prokurator skarżący nie kwestionuje.
Podobnie zastosowanie znajdujeart. 70 § 2 kk, jako podstawa wyznaczenia okresu próby, aart. 73 § 3 kk, jako podstawa obligatoryjnego oddania oskarżonego pod dozór kuratora sądowego.
Dodatkowo w niniejszej sprawie obligatoryjne było orzeczenie przepadku korzyści zgodnie zart. 45 § 1 kk. W realiach niniejszej sprawy korzyść majątkowa, której przepadek mógł zostać orzeczony względemT. P.to wartość nabytej przez niego kokainy, która była przedmiotem obrotu, w tym zakresie wynika onaz wyjaśnieńA. S. (2), a zatem pierwsze 50 gram kupione zostało za 6.000 lub 6.500 złotych, kolejne dwa razy po 400 gram za w sumie 100.000 złotych. Oskarżyciel publiczny nie wskazał we wnioskach środka odwoławczego, przepadku jakiej kwoty się domaga,z uzasadnienia środka wynika jedynie, że wnosił przed Sądem I instancji o przepadek części to jest kwoty 1.000 złotych. Biorąc pod uwagę trafnie postawiony zarzut apelacji, brak rozstrzygnięcia o obligatoryjnym środku karnym, Sąd odwoławczy orzekł ten w częściw kwocie 1.000 złotych, albowiem przy wywiedzionej na niekorzyść oskarżonego apelacji brak było podstaw do orzeczenia surowszego.
Sąd Okręgowy rozpoznając apelację Prokuratora ocenił również, że wymiar zastosowanej wobec oskarżonego nie realizuje dyrektyw wymiaru kary.
Uwzględniając wysoki stopień społecznej szkodliwości działania oskarżonego, znaczną ilość substancji psychotropowej i jej rodzaj, to jest kokainę zaliczaną do twardych narkotyków, zorganizowanie, podobnie wysoki stopień zawinienia, gdzie uprzednia niekaralność oskarżonego nie może wpływać na znaczące miarkowanie tych ocen, a z uwagi na karalność brata podwyższoną świadomość konsekwencji karnych za podobne zachowania, nie sposób zgodzić się, aby kara orzeczona w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności, czyli dolnej granicy ustawowego zagrożenia w dacie czynu, mogła być uznana za spełniającą cele kary, również w sferze indywidualnego i społecznego jej oddziaływania. Sąd Okręgowy zgodził się z Prokuratorem, że adekwatną w tych okolicznościach karą będzie kara 2 lat pozbawienia wolności, która należycie wykaże oskarżonemu naganność jego zachowania i konieczność ponoszenia odpowiedzialności za popełniane przestępstwa stosownie do sprowadzonego nimi zagrożenia, dla zdrowia i życia publicznego. Równocześnie podobnie należało ocenić wymiar orzeczonej przezSąd I instancji grzywny, jako nie oddający okoliczności podmiotowo- przedmiotowych czynu oraz rozmiaru korzyści majątkowej, w celu osiągnięcia której działał oskarżony. Dlatego uchylając orzeczenie o grzywnie oparte o przepisart. 71 § 1 kk, Sąd odwoławczy na mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw.zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kkw brzmieniu sprzed 1.07.2015 r. wymierzył oskarżonemuT. P.grzywnę w wysokości 300 stawek dziennych. Wysokość jednej stawki ustalając podobnie, jak Sąd orzekający na kwotę 20 złotych, zgodnie z żądaniem apelacji wywiedzionej na niekorzyść, oceniając, że kwota ta nie przekracza możliwości oskarżonego wynikających z jego sytuacji rodzinnej i możliwości zarobkowych.
Zgodnie z żądaniem oskarżyciela publicznego Sąd odwoławczy ustalił również okres próby na 5 lat, najdłuższy przewidziany w ustawie, obowiązującej w dacie popełnienia czynu oraz przed 1.07.2015 r., bowiem wedle nowelizacjiKodeksu karnego, która weszła w życie po wskazanym czasie nie jest możliwym zastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej powyżej roku.
W istocie także uprzednio, a zatem w stanie prawnym, jaki należało zastosować wobec oskarżonego, zgodnie zart. 69 § 3 kkzawieszenia wykonania kary nie można orzekać wobec sprawcy określonego wart. 64 § 2, czyli również wart. 65 § 1 kk, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami.
W wypadku oskarżonegoT. P., takich okoliczności nie sposób się doszukać, bowiem jedyną pozytywną okolicznością jest jego niekaralność i rysujący się z wywiadu kuratora ustabilizowany tryb życia, ale nie są to okoliczności szczególne, lecz powszechne w społeczeństwie przestrzegającym porządku prawnego. Ponieważ jednak apelujący na niekorzyść oskarżonego oskarżyciel publiczny ograniczył w tej mierze wnioski, Sąd Okręgowy dokonał jedynie wskazanych zmian, będąc związany granicami środka odwoławczego wywiedzionego na niekorzyść oskarżonego.
Wskazując ustawę identyfikująca stan prawny zastosowany względemT. P.Sąd odwoławczy podałKodeks karnyw brzmieniu sprzed 1.07.2015 r., z przyczyn odnoszących się do możliwości zastosowania wobec oskarżonego warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, również ten stan prawny odnosił będzie się do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, czyli nie aż przed 9.12.2011 r.
Zgodnie zart. 4 § 1 kk- jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
Istotnie w dacie popełnienia przestępstwa obowiązywała ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii, wedle której czyn oskarżonego zagrożony był karą pozbawienia wolnościod 1 roku, obecnie od lat 2.
Niemniej Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że z uwagi na zasadność wymierzeniaT. P.kary 2 lat pozbawienia wolności, a zatem w wymiarze przewidzianym przez i po dacie 9.12.2011 r. nie ma potrzeby sięgania do stanu prawnego sprzed tej daty.
Sąd Okręgowy podziela pogląd, iż dla prawidłowego stosowania
art. 4 § 1kkpodstawowe znaczenie ma ustalenie, która z kolidujących ustaw jest względniejsza dla sprawcy. Aktualne pozostają kryteria przyjęte w tej kwestii przez dotychczasową praktykę. W rozumieniu
    art. 4 § 1ustawą "względniejszą dla sprawcy" jest ta ustawa, która zastosowana w konkretnej sprawie przewiduje dla sprawcy najłagodniejsze konsekwencje. Wybór ten musi być oparty na ocenie całokształtu konsekwencji wynikającychz zastosowania konkurujących ze sobą ustaw (zob.
    wyrokskładu siedmiu sędziów SN z 13 stycznia 1970 r., OSNKW 1970, z. 4-5, poz. 37 z glosą W. Woltera, PiP 1971, z. 1, s. 174,a także
    uchwałaSN z 12 marca 1996 r., I KZP 2/96, OSNKW 1996, z. 3-4, poz. 16 z glosą T. Bojarskiego, PiP 1997, z. 4, s. 108). O uznaniu ustawy za względniejszą dla sprawcy mogą decydować różne kryteria, czasami nawet rozbieżne, a ich zestaw zależy zawsze od konkretnej sprawy, ponieważ oprócz surowości kary (ustawowego zagrożenia) uwzględnić trzeba także m.in. przepisy o nadzwyczajnym złagodzeniu lub obostrzeniu kary czyo stosowaniu środków karnych, w tym polegających na poddaniu sprawcy próbie (Zoll A. (red.), Bogdan G., Ćwiąkalski Z., Kardas P., Majewski J., Raglewski J., Szewczyk M.,Wróbel W. Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-116 k.k., Zakamycze, 2004).
W odniesieniu do skazaniaM. K.z podobnych powodów należało wskazać, iż zastosowanie do tego oskarżonego znajdujeKodeks karnyw brzmieniu sprzed 1.07.2015 r., trafnie bowiem oskarżyciel publiczny wykazał, że zmianie uległy przesłanki ustalania ciągu przestępstwa, wobec zmianyart. 91 § 1 kk. Wedle obecnie obowiązującej ustawy, nie byłoby możliwości ustalenia takiego ciągu względemM. K., skoro przypisanych mu przestępstw dopuścił się bez wykorzystania takiej samej sposobności, zaś skazanie za każdy z występków odrębnie rodziłoby obowiązek orzeczenia dwóch kar i kary łącznej, co uznać należy za mniej korzystne, a tym samym ustawę uprzednio obowiązującą za względniejszą.
Apelacja Prokuratora okazała się w pełni uzasadniona w zakresieA. S. (1)zd.J..
Odrzucając zeznaniaA. S. (2)w tym zakresie Sąd orzekający nie wykazał w czym upatruje tego, że akurat relacji świadka w odniesieniu do oskarżonej nie dał wiary. Stwierdzenie, iż jest to jedyny dowód bez poddania analizie samej treści wyjaśnień, w kontekście sytuacji procesowej świadka oraz jego relacji o przestępczej działalnościK. S. (2)i to w okresie czasu szerszym niż zarzucony oskarżonej,a nawet szerszym niż czas trwania związku, nie satysfakcjonuje.
Świadek wyjaśniając o działalnościK. S. (2)prawidłowo wskazał dwa miejsca, w których dokonywał transakcji z tym skazanym, a toK.iK.. Istotne jest również, że opisywał dosyć szczegółowo zaistniałe sytuacje i miejsca spotkań oraz osoby w nich uczestniczące, co więcej w okresie przed istnieniemzwiązku (...)z późniejszą żoną, wskazywał świadek na czynności podejmowane przez uprzednią jego dziewczynęM. R.. Te okoliczności znalazły potwierdzenie w jej szczegółowych zeznaniach. Pomimo kilku zdarzeń, kiedy na prośbęK. S. (2)jechała we wskazane miejsce, aby coś przekazać, zaprzeczyła wiedzyo przekazywanych przedmiotach, równieżA. S. (2)nie twierdził, aby brała ona udział w obrocie narkotykami. Już w odniesieniu doA. J.świadek szczegółowo przedstawił nawet sytuację mieszkaniową oskarżonej, wskazując o które mieszkanie chodzi. Sama okoliczność, że osoby te znają się z jednej miejscowości, nie tłumaczy takiej orientacji. Argumentem świadka o wiedzy oskarżonej i jej akceptacji dla procederu skazanego, było porcjowanie narkotyków, tu trzeba podkreślić, że chodziło o duże ilości, wykorzystanie wagi, a zatem takie zachowania, które nie mogłyby umknąć dysponentce lokalu.
Oskarżona, ale i jej obecny mąż zaprzeczyli tej wiedzy, zaś skazany temu, by w ogóle narkotyki w omawianym mieszkaniu przechowywał. ArgumentemK. S. (2)jest to, że nie trzymałby narkotyków w domu, ale przecież to było mieszkanie nie jego, aleA. J.. Wskazana teza nie wytrzymuje również krytyki, jako odnosząca się do generalnego zachowania skazanego, skoro w „swoim” mieszkaniu wK.jednak narkotyki trzymał i tam dokonywał obrotu nimi.
Sąd I instancji uwierzył zapewnieniomA. S. (1), że była młoda, zakochana i niezorientowana. Nie zwrócono jednak uwagi na sprzeczność tych wyjaśnieńz sytuacją osobistą oskarżonej. Wyjaśniając po raz pierwszy wskazała istotnie, że nic nie wiedziała, a dowiedziała się o zachowaniuK. S. (2)po jego zatrzymaniu(k. 1373- 1374). W tym czasie nie była jednak zamężna, podobnie w chwili kierowania aktu oskarżenia do Sądu pozostawałaA. J.. Dopiero w toku postępowania, choć Sąd nie ustalił kiedy,A. J.zawarła związek małżeński zK. S. (2), bo poszukiwana była już pod nazwiskiem męża.
Nie sposób zatem nie dostrzec, że wedle relacji złożonej przed Sądem (k. 3067), miałaby pozostawać w owym stanie naiwności już po tym, gdy ujawniona została waga zarzutów ciążących na skazanym, co nie przystaje do możliwości przypisania oskarżonej naiwności.
Wreszcie odmawiając wiaryA. S. (2)Sąd nie wykazał dlaczego akurat w tej kwestii świadek miał wyjaśniać nieprawdziwie, jedynieK. S. (2)przed Sądem zasugerował jakąś sytuację, ale nie wiadomo jaką, a sama zainteresowanao żadnym konflikcie zA. S. (2)nie wyjaśniała.
Podsumowując Sąd Okręgowy nie podzielił ocen Sądu I instancji w zakresie oceny dowodów, która nie rozstrzyga nasuwających się sprzeczności w wyjaśnieniach oskarżonej względem jej sytuacji małżeńskiej oraz braku wykazania motywu pomawiania oskarżonej przez świadka, dlatego zaskarżony wyrok uchylił w części dotyczącejA. S. (1), a jej sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie oskarżonychM. K.orazT. P., pierwszego na zasadach słuszności zwalniając od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, albowiem potrzeba przeprowadzenia postępowania odwoławczego nie wynikała z postawy oskarżonego. Sąd obciążyłT. P.kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze kierując się zasadą, iż w wypadku skazania to oskarżony jest obowiązany do ich ponoszenia, podobnie skarżący w wypadku nie uwzględnienia wywiedzionego środka odwoławczego, nie dopatrując się przy tym okoliczności uzasadniających zwolnienie od ponoszenia wskazanych wydatków i opłaty, oskarżony jest bowiem osobą młodą, zdolną do pracy.
W zakresie oskarżonejA. S. (1)Sąd I instancji powtórzy postępowanie dowodowe, uwzględniając powyższe uwagi. Zgromadzony i ujawniony na rozprawie materiał dowodowy Sąd podda ocenie zgodnej z zasadami wyrażonymi wart.7 kpk, po czy wyprowadzi trafne, merytoryczne wnioski końcowe, co do winy lub jej braku po stronie oskarżonej.