Sąd Rejonowy w Giżycku
V Zamiejscowy Wydział Karny w Węgorzewie
Sygnatura akt: V W 58/16
Data wyroku: 2016-05-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lidia Merska
Słowa kluczowe: Wykroczenie Przeciwko Bezpieczeństwu Osób I Mienia
Podstawa prawna: art.77 kw
Teza: skazanie za niezachowanie zasad ostrożności przy trzymaniu zwierząt

Sygn. akt V W 58/16

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 05 maja 2016 r.
Sąd Rejonowy w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie
w składzie:
Przewodniczący SSR Lidia Merska
Protokolant Joanna Kucharska
w obecności oskarżyciela publicznego sierż. Adama Chruścickiego
po rozpoznaniu w dniu 05 maja 2016 roku na rozprawie
sprawy przeciwkoJ. B.
synowiP.iW.z d.A.
ur. (...)w m.W.
obwinionego o to, że: W okresie od października 2015 r. do 9.12.2015 roku w miejscowościB.gminaB.nie zachował zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu zwierząt tj. dwóch psów maści czarnej

tj. o czyn z art. 77 kw

1
ObwinionegoJ. B.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tymże ustala, iż do jego dokonania doszło 09.12.2015r. i za to na podstawie art. 77 kw w zw. z art. 24§1 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) złotych.

2
Na podstawieart. 119 kpww zw. zart. 624§1 kpkzwalnia obwinionego od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania w sprawie i przejmuje je na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt V W 58/16

UZASADNIENIE
Dnia 9.12.2015r rano córkaM. M. (1)w wieku 13 lat - szła drogą we wsiB., szła na przystanek autobusowy żeby pojechać do szkoły. Kiedy przechodziła drogą wybiegły dwa duże, czarne psy które nie pozwoliły jej iść dalej. Psy były bez żadnego nadzoru, nie miały kagańców i nie były przez nikogo pilnowane.M. E. (1)spóźniła się na autobus, którym codziennie dojeżdżała do szkoły, ponieważ bała się przejść obok psów, były agresywne i nie ustępowały jej z drogi, nie pozwalały jej iść dalej. Kiedy dziewczynka wróciła do domu, powiedziała mamie co ją spotkało.M. E. (2)zatelefonowała na policję i zgłosiła, iż na drodze zB.doB.codziennie rano biegają dwa duże psy – owczarki, które nie wie do kogo należą, a jej dziecko boi się chodzić do szkoły.
Tego dnia policjanci, pomimo zgłoszenia nie pojechali na miejsce zdarzania. Dopiero w dniu 27.12.2015r policjant –P. P. (2)pojechał doB., gdzie w miejscu zamieszkania nie zastałM. E. (2), tylko jej męża –Z. E.i ich córkę –M.. Wspólnie z nimi policjant pojechał na teren miejscowościB., a podczas objazdu wsi, z terenu zbudowańJ. B.wybiegły dwa psy czarnej maści.M. E. (1)stwierdziła, iż są te same psy, które w dniu 9.12.2015r nie pozwoliły jej iść dalej, na przystanek autobusowy.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: notatek urzędowych k. 1, 2, zeznań świadków –M. E. (2)k. 34v,Z. E.k. 35.
ObwinionyJ. B.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.
Oczywiście najistotniejsze w tej sprawie są zeznania małżonkówE., ponieważ ich córka relacjonowała matce przebieg zdarzeń z dnia 9.12.2015, zaś w obecności ojca rozpoznała psy należące do obwinionego, a których się wystraszyła w dniu 9.12.2015r. Nie sposób przyjąć, by świadkowie składali fałszywe zeznania i bezpodstawnie oskarżali obwinionego, skoro swoje działania podjęli w trosce o bezpieczeństwo i zdrowie swojego dziecko. Na początku nie zdawali sobie sprawy do kogo należą zwierzęta, dopiero później córka rozpoznała psy. Zdaniem Sądu nie ma podstaw ku temu by nie wierzyć dziecku, które rozpoznało psy, ponieważ dla niej samej było to zdarzenie incydentalne, niecodzienne, które na pewno zapadło jej w pamięć. Nie bez znaczenia jest to, iż jej matka w dzieciństwie była pogryziona przez psy, więc na pewno ostrzegała swoją córkę aby unikała takich zagrożeń. Rodzice dziecka zrelacjonowali jedynie to, co spotkało ich córkę oraz podjęte przez nich czynności. Zdaniem Sądu zeznania te są wiarygodne, ponieważ relacjonują podejmowane przez nich czynności oraz ustalenia, w których uczestniczyli. Ich zeznania uzupełniają również zeznania świadka –B. K., która potwierdziła, iż obwiniony jest właścicielem kilku psów, a się nimi nie zajmuje. Psy są uwiązane albo biegają luzem, nie mają kojców, nie są nigdzie zamykane.
Sąd ustalił, iż do dokonania tego czynu doszło jedynie 9.12.2015r, ponieważ jak wynika z zeznań świadka –R. Z.– we wsiB.był też pies sołtysa wsiB., pies podobny do psa obwnionego. W związku z tym nie można z całą pewnością stwierdzić, czy w czasie od października 2015r do 9.12.2015r na tym terenie były bez nadzoru jeszcze inne psy, które należały do innych osób. Z całą pewnością ustalono, iż w dniu 9.12.2015r to dwa psy obwinionego były bez nadzoru, bez kagańców i swobodnie chodziły po drodze w miejscowościB..
Reasumując przedstawione powyżej dowody Sąd doszedł do przekonania, iż obwiniony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym. Do obowiązków właściciela zwierzęcia należy takie jego zabezpieczenie aby nie zagrażał innym. Właściciel zwierzęcia ma tak zorganizować nadzór nad nim aby uniemożliwić mu opuszczenie posesji, pilnować kiedy jest wyprowadzany czy stale pilnować miejsca jego pobytu. Obwiniony ograniczał się do wiązania i spuszczania luzem swoich psów, nie bacząc czy ich swobodne poruszanie się po wsi komukolwiek nie zagraża.
Zgodnie zart. 77kw za popełnienie tego wykroczenia odpowiada ten, kto nie zachowuje zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia. Dobrem chronionym jest najszerzej pojęte bezpieczeństwo ludzi i mienia, które może zostać zagrożone przez nieostrożne trzymanie zwierzęcia. Zwykłymi środkami ostrożności są takie, które są powszechnie przyjęte, np. trzymanie na uwięzi psa, prowadzenie psa w kagańcu czy na smyczy. Nakazane środki ostrożności to takie, które wynikają z obowiązujących przepisów np. wydane na podstawieustawy z 13.09.1996r o utrzymaniu czystości i porządku w gminach(Dz.U. nr 132, poz. 622 ze zm.) uchwały rady gminy. Obligatoryjnymi częściami takich uchwał są postanowienia dotyczące obowiązków osób trzymających zwierzęta domowe, mających na celu m.in. ochronę przed zagrożeniem dla ludzi ( Kodeks wykroczeń, komentarz pod red. prof. dr hab. Marka Bojarskiego i in., Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s.441). W tym zakresie chodzi także orozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28.04.2003r( Dz. U. nr 77 poz. 687 ) dotyczącego psów ras niebezpiecznych.
Wymierzając obwinionemu karę grzywny Sad wziął pod uwagę jego sytuację rodzinną i majątkową. Obwiniony utrzymuje się z emerytury, nie ma nikogo na utrzymania. W ocenie Sądu kara grzywny w kwocie 150,00 zł jest wystarczająco dolegliwa tak, aby w przyszłości obwiniony ponownie nie popełnił tego rodzaju wykroczenia.
Sąd zwolnił obwinionego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych albowiem jego sytuacja materialna nie pozwala na ich uiszczenie.