Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 163/16
Data wyroku: 2016-09-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Odoj-Jarek, Katarzyna Gozdawa-Grajewska, Olga Nocoń

Sygn. akt V .2 Ka 163/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  22 września 2016  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Olga Nocoń
Sędziowie:SSO Katarzyna Gozdawa-Grajewska (spr.)
SSO Aleksandra Odoj-Jarek
Protokolant: Justyna  Napiórkowska
w obecności Andrzeja Zięby Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gliwicach
po rozpoznaniu w dniu 19 września 2016 r.
sprawy:

K. M./M./

s.Z.iB.

ur. (...)wR.

oskarżonego o przestępstwo zart. 271 § 1 kk

na skutek apelacji  wniesionej przez prokuratora i oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Żorach
z dnia 16 grudnia 2015r. sygn. akt II K 741/13
I.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że :
-w punkcie 1 uzupełnia opis czynu o to, że oskarżony poświadczył nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne także odnośnie tego, że wyceniana nieruchomość była w strefie zabudowy usługowej, podczas gdy znajdowała się ona na terenie zabudowy produkcyjnej i określając wartość wycenianej nieruchomości na kwotę 1.363.045zł zawyżając w ten sposób tę wartość o kwotę 992.045zł,
-wpunkcie 3uzupełnia podstawę prawną warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności oart. 4§1 kk;
- wpunkcie 4uzupełnia podstawę prawną orzeczonej kary grzywny oart.4§1 kk;
II.w pozostałej części utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
III.zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa.

SSO Olga Nocoń
SSO Katarzyna Gozdawa-Grajewska (spr.) SSO Aleksandra Odoj-Jarek
Sygn. akt. V.2 Ka 163/16

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Żorach wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015r. w sprawie II K 741/13 uznał oskarżonegoK. M.za winnego tego, że w dniu 9 lutego 2009r. wŻ., w operacie szacunkowym wyceny nieruchomości położonej wŻ.przyul. (...)składającej się zdziałek gruntowych o nr (...)będąc jako rzeczoznawca majątkowy osobą uprawnioną do wystawienia tego rodzaju dokumentu, poświadczył w nim nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, stwierdzając niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, że wyceniana nieruchomość stanowiła w całości teren niezabudowany, podczas gdy były na niej posadowione: budynek o powierzchni użytkowej 150 metrów kwadratowych oraz żelbetowy zbiornik wodny o powierzchni zabudowy 161 metrów kwadratowych tj. popełnienia występku zart. 171 § 1 kki za to na podstawieart. 271 § 1 kkwymierzył mu karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
W punkcie drugim zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy uniewinnił oskarżonegoK. M.od popełnienia czynu zart. 271 § 2 kkpolegającego na tym, że w dniu 13 września 2011r. wŻ.w operacie szacunkowym wyceny wartości nieruchomości położonej wŻ.przyul. (...)składającej się zdziałek gruntowych o numerach (...), będąc jako rzeczoznawca majątkowy osobą uprawnioną do wystawienia tego rodzaju dokumentu, poświadczył w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne: - stwierdzając, że wyceniana nieruchomość usytuowana była w strefie przeznaczonej do zabudowy produkcyjnej, podczas gdy w związku z uchwaleniem w dniu 14 lipca 2011r. nowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru, obowiązującego od 30 października 2011r. zgodnie z którym działki te w całości znajdowały się na terenie zabudowy usługowej, dopuszczającej ich przeznaczenie m. in. na wielkopowierzchniowe obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 20000 metrów kwadratowych, powinien określić tę wartość zgodnie z najkorzystniejszym sposobem użytkowania, jako przeznaczone pod zabudowę usługową, -określając wartość wycenianej nieruchomości na kwotę 720.644, 00 zł zaniżając w ten sposób wartość o kwotę 213.356,00 zł.
Na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zawiesił na okres 3 lat próby, zaś na podstawieart. 71 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego grzywnę 120 stawek dziennych , ustalając wartość jednej stawki na kwotę 100 zł. Nadto orzeczono wobec oskarżonego na zasadzieart. 41 § 1 kkzakaz wykonywania zawodu rzeczoznawcy majątkowego przez okres 3 lat od uprawomocnienia się orzeczenia. Na podstawieart. 627 kpkw zw zart. 630 kpkzasądzono od oskarżonegoK. M.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w ½ oraz na podstawieart. 2 ust. 1 pkt. 4 i art. 3 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychwymierzono mu opłatę w kwocie 1500 zł. Na podstawieart. 632 pkt. 2 kpkkosztami postępowania w ½ obciążono Skarb Państwa.
Z wyrokiem tym nie zgodził się Prokurator i oskarżony.
Oskarżony zaskarżył wyrokw punkcie 1 tj. co do uznania go winnym popełnienia występku zart. 271 § 1 kka k także w zakresie wymierzonej mu kary . Zarzucił w osobistej apelacji:

1
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść polegający na uznaniu, iż po uzyskaniu operatu szacunkowego z dnia 9 lutego 2009r. Prezydent MiastaŻ.postanowił skorzystać z prawa pierwokupu,

2
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść poprzez dokonanie niewłaściwej interpretacji wyjaśnień oskarżonego dotyczących zastosowania przepisówustawy o gospodarce nieruchomościami, a związanych z zasadami szacowania prawa pierwokupu,

3
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść polegający na dokonaniu wybiórczej oceny zeznań świadków

4
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść poprzez dokonanie oceny operatu przez pryzmat opinii biegłejJ. N., prowadzącej do wniosku, iż zabudowa wyłączała możliwość skorzystania przez Prezydenta MiastaŻ.z prawa pierwokupu, podczas gdy biegła zeznała, iż nie wykonywała swojej opinii dla celu realizacji tego prawa,

5
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść poprzez ustalenie niewłaściwej chronologii wystawiania dokumentów i decyzji w stosunku do sporządzonego operatu szacunkowego z dnia 9 lutego 2009r. prowadzącej do stwierdzenia, iż decyzja o skorzystaniu z prawa pierwokupu została podjęta na podstawie operatu, w którym została zawarta informacja o braku zabudowy działek gruntowych, podczas gdy zlecenie na wykonanie tego operatu zostało wystawione dnia 16 marca 2009r. a więc już po podjęciu decyzji,

6
Dokonanie dowolnej interpretacji odpowiedzialności przypisanej oskarżonemu w zakresie czynu opisanego w pkt. 1 części dyspozytywnej wyroku prowadzącej do konkluzji, iż prezydent MiastaŻ.zrealizował prawo pierwokupu tylko dlatego, iż w operacie nie ujawniono zabudowy działek gruntowych, podczas gdy operat został wykonany dla celów ustalenia wartości prawa pierwokupu, a nie dla celu określenia stanu zagospodarowania nieruchomości, jak również błąd polegający na przypisaniu rzeczoznawcy majątkowemu kompetencji właściwych dla organów administracji samorządowej i państwowej,

7
Dokonanie sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oceny mojego działania prowadzącej z jednej strony do stwierdzenia winy umyślnej poprzez podanie przez oskarżonego nieprawdy w zakresie stanu zagospodarowania nieruchomości objętej prawem pierwokupu, a z drugiej strony stwierdzenie, iż okoliczności w jakich doszło do realizacji prawa pierwokupu przez Prezydenta MiastaŻ.i motywy podjęcia decyzji w tym zakresie mogły budzić wątpliwości.

W konsekwencji oskarżony wniósł o uniewinnienie go od przypisanego mu czynu.
Prokuratorzaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego . Wyrokowi zarzucił:
-błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść , a polegający na uznaniu że zawarte w operacie sporządzonym w dniu 9 lutego 2009r. przezK. M.stwierdzenia, że nieruchomość położona wŻ.przyul. (...)składająca się zdziałek gruntowych o numerach (...)usytuowana jest w strefie zabudowy usługowej podczas gdy znajdowała się ona na terenie zabudowy produkcyjnej  oraz,  że  wartość  przedmiotu  oszacowania  wynosiła  1363.045,00 zł co  stanowiło jej zawyżenie o kwotę 992.045 zł nie były elementami poświadczenia nieprawdy co do okoliczności  mającej  znaczenie prawne, co
skutkowało niezasadnym wyeliminowaniem z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 1 wyroku poświadczenia nieprawdy co do tych okoliczności:
-błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że w zachowaniuK. M.określającego w operacie z dnia 9 lutego 2009r. usytuowanie działek jako znajdujących się w strefie zabudowy usługowej oraz zawyżającego ich wartość o kwotę 992.045,00 zł brak było umyślności;
-błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia , który miał wpływ na jego treść , a polegający na uznaniu, że zawarte w operacie sporządzonym w dniu 13 września 2011r. przezK. M.stwierdzenie, że wyceniana nieruchomość usytuowana jest w strefie przeznaczonej do zabudowy produkcyjnej, oraz pominiecie, że w związku z uchwaleniem w dniu 14 lipca 2011r. nowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, obowiązującego od 30 października 2011r. działki te w całości znajdowały się na terenie zabudowy usługowej, a także określenie, że wartość przedmiotu szacowania wynosiła 720.644,00 zł co stanowiło jej zaniżenie o kwotę 213.356,00 zł , nie były elementami poświadczenia nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne co skutkowało uniewinnieniem oskarżonego od czynu zarzucanego mu w pkt. II aktu oskarżenia;
-obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 4 § 1 kkpolegającą na niepowołaniu wymienionego przepisu przy określeniu podstaw prawnych orzeczenia Sądu w zakresie rozstrzygnięcia o zastosowaniu wobecK. M.instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, w tym o okresie zawieszenia, wymierzeniu oskarżonemu grzywny, a nadtoart. 69 § 2 kkokreślającego przesłanki stosowania środka probacyjnego.
Podnosząc powyższe zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Żorach do ponownego rozpoznania. Na rozprawie odwoławczej Prokurator Okręgowy zmodyfikował wniosek apelacji w ten sposób że domagał się utrzymania w mocy pkt. 1 zaskarżonego wyroku po uzupełnieniu opisu czynu o wszystkie znamienia zawarte w zarzucie aktu oskarżenia.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Zarzuty apelacji oskarżonego w żadnej mierze nie zasługują na uwzględnienie natomiast rację należy przyznać zarzutom podniesionym w apelacji Prokuratora odnośnie konieczności zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonemuK. M., którego dokonał Sąd Rejonowy uznając winę oskarżonego.
Ustosunkowując się do zarzutów obu apelacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do analizy przepisuart. 271 § 1 k.k.Charakteryzując przedmiot czynności wykonanej przez oskarżonego jako rzeczoznawcy majątkowego, czyli operat szacunkowy, Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że należy przypisywać takiemu operatowi atrybutu prawdy lub fałszu, a nie - jak chciałby tego oskarżony- , że stanowi jedynie opinię o wartości nieruchomości podlegającej weryfikacji przez organ, który zlecił wykonanie operatu. Wbrew zarzutomK. M.operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego wydany na zlecenie organu administracji samorządowej ( jak i każdego innego podmiotu) nie zawiera jedynie ocen, lecz stwierdzenia kategoryczne według kryterium prawdy. Jako  dokument poddaje  się on, -  w  przekonaniu  Sądu  Okręgowego -  kwalifikowaniu z
punktu widzenia znamienia przedmiotowego występku określonego wart. 271 § 1 k.k., opisanego w sformułowaniu "poświadcza nieprawdę".
Gdyby uznać tok rozumowania oskarżonego, to należałoby przyjąć, że przy sporządzaniu operatu szacunkowego rzeczoznawca majątkowy w żadnym przypadku nie dopuszcza się przestępstwa zart. 271 § 1 k.k.w związku z nadaniem temu dokumentowi określonej treści. Stanowisko to jest jednak zupełnie błędne gdyż ugruntowane orzecznictwo i doktryna przyjmują bez zdań krytycznych, że zarówno biegły sądowy jak i rzeczoznawca majątkowy może odpowiadać za przestępstwo poświadczenia nieprawdy, a dokument w postaci opinii, czy operatu jest dokumentem o którym mowa wart. 271 kk.(zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2013r. sygn. akt. VKK 433/12, LEX nr 1300043).Operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego stanowi dokument, któremu przysługuje szczególne domniemanie prawdziwości zawartych w nim informacji.
Stanowisko Sądu Rejonowego w tej kwestii jest trafne. W kanwie niniejszej sprawy kluczowe znaczenie miała procedura wyceny nieruchomości zawarta wustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w kształcie obowiązującym w czasie objętym oskarżeniem (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 484).Co prawda, gospodarka rynkowa opiera się na wolności działalności gospodarczej (art. 20 Konstytucji RP), a to oznacza, że w obrocie nieruchomościami strony transakcji mogą ustalić cenę umownie, kierując się swoją wolą i interesami. Jeżeli jednak istnieje potrzeba określenia wartości nieruchomości, to zgodnie z art. 7 powołanej ustawy, wyliczają ją rzeczoznawcy majątkowi. W odniesieniu do nieruchomości, które są lub mogą być przedmiotem obrotu, poprzez wycenę określają oni ich wartość rynkową (art. 150 ust. 1 i 2 ustawy), a czynią to w formie operatu szacunkowego (art. 156 ust. 1 ustawy). Rzeczoznawca dokonuje wyboru metody szacowania nieruchomości, uwzględniając, między innymi, cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, fakt czy jest zabudowana, czy też nie oraz jej przeznaczenie w planie miejscowym (art. 154 ust. 1 ustawy), a wszystkie te dane muszą być zgodne ze stanem faktycznym i prawnym ( rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego - Dz. U. Nr 165, poz. 985). Dokonane wyceny są wiążące w obrocie w wypadkach, gdy określenie wartości nieruchomości jest niezbędne.
W świetle przytoczonych unormowań ustawowych nie można przyjąć, wbrew zarzutom apelacji oskarżonego, że operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego jest tylko oceną wartości rynkowej do przyjęcia albo odrzucenia przez Urząd Miasta, nie poddającą się kwalifikowaniu z punktu widzenia prawdziwości wyceny. Przeciwnie, rezultat pracy rzeczoznawcy pod każdym względem powinien poświadczać prawdę. Reasumując, należy stwierdzić, że sporządzenie operatu szacunkowego zawierającego poświadczenie nieprawdy, wypełnia przedmiotowe znamię występku określonego wart. 271 § 1 k.k.
Jak wyżej wywiedziono, jest wymogiem ustawowym, by operat szacunkowy określał rzeczywistą wartość rynkową nieruchomości i w tym znaczeniu poświadczał prawdę. Warunkiem uzyskania takiego rezultatu jest posłużenie się przez rzeczoznawcę zgodnymi z aktualnym stanem faktycznym i prawnym przesłankami wyceny nieruchomości. W omawianym wypadku nie został on spełniony, i to nie tylko w zakresie nieprawdziwego określenia przez biegłego, że nieruchomość podlegająca wycenie jest niezabudowana, ale także w zakresie nieprawdziwego wskazania jakie jest jej przeznaczenie i w konsekwencji nieprawdziwego wyliczenia wartości nieruchomości na kwotę znacznie zawyżoną. OskarżonyK. M.nie opierał się na przesłankach wyceny odpowiadających rzeczywistości, lecz na błędnych założeniach co do rodzaju nieruchomości i przeznaczenia jej w miejscowym planie  zagospodarowania  przestrzennego.  Wiedział  on,  że  aktualny
plan zagospodarowania przestrzennego kwalifikuje działkę jako produkcyjną, ale wyceniając potraktował ją jako teren usługowy i wyliczył jej wartość jako działki usługowej. To spowodowało, że wartość działki w operacie szacunkowym z dnia 9 lutego 2009r. znacznie została zawyżona. Zawyżenie nie było nieznaczne; mieszczące się w kategoriach błędu ale było to zawyżeniem aż o 992.045,00 zł (według wyliczeń biegłejJ. N.). Nieruchomość kupiono za kwotę 1.090.436,00 zł TłumaczeniaK. M.dlaczego nie uwzględnił w operacie szacunkowym faktu, iż nieruchomość była zabudowana, że nie była działką usługową są kuriozalne i świadczą o całkowitym braku zrozumienia czym jest wycena dokonywana przez rzeczoznawcę i jaką rolę pełni operat szacunkowy.
Opieranie się przezK. M.na tym, iż wycena miała służyć wykonaniu prawa pierwokupu przez Prezydenta MiastaŻ.i w związku z tym dlatego nie uwzględnił w operacie szacunkowym budynków usytuowanych na nieruchomości, którą wyceniał są nielogiczne i jako takie Sąd Rejonowy słusznie uznał za niewiarygodne. Art. 109 ust. 1 Ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami stanowi żeGminie przysługuje prawo pierwokupu w przypadku sprzedaży nieruchomości niezabudowanej nabytej uprzednio od Skarbu Państwa albo jednostek samorządu terytorialnego.Nie jest to bynajmniej przepis lex specialis do przepisu art. 158 w/w ustawy jak sugeruje to oskarżony w swej apelacji. Sąd Rejonowy prawidłowo wskazałart. 158 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościamijako normę, która ustanawia co powinien zawierać operat szacunkowy sporządzany przez rzeczoznawcę majątkowego. Między innymi operat winien wskazywaćusytuowane na nieruchomości budynkijeżeli przedmiotem wyceny jest nieruchomość gruntowa. Tym samym obowiązekK. M.jako rzeczoznawcy majątkowego do dokonania opisu nieruchomości w tym umiejscowionych na niej budynków wynikał wprost z przepisów ustawy. Operat szacunkowy z dnia 9 lutego 2009r. wskazywał wbrew faktycznemu stanowi, że nieruchomość jest niezabudowana. Art. 109 ust. 1 w/w ustawy z pewnością nie uchyla stosowania normy art. 158 ust. 1 w/w ustawy tak jak chciałby tego oskarżony. ObowiązkiemK. M.jako rzeczoznawcy majątkowego było sporządzenie opinii zgodnie z wytycznymi art. 158 ust. 1 ustawy i zgodnie ze stwierdzonym stanem faktycznym. Fakt, że operat miał zostać przez Urząd Miasta wykorzystany dla skorzystania z prawa pierwokupu nie uprawniał w żaden sposób oskarżonego do zawierania w treści operatu nieprawdziwych, niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy informacji. Słusznie zatem wyjaśnienia oskarżonegoK. M.w części, w której zaprzeczał poświadczeniu nieprawdy w sporządzonym na zlecenie Miasta operacie z dnia 9 lutego 2009r. uznać należało za nieprawdziwe i zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności karnej.
W tym miejscu należy odnieść się do zarzutów apelacji Prokuratora dotyczących błędu w ustaleniach faktycznych dokonanych przez Sąd Rejonowy przy zmianie opisu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie pierwszym zaskarżonego wyroku. Zdaniem Sądu II instancji wyeliminowanie z opisu czynu przypisanegoK. M.tych elementów poświadczenia nieprawdy, które dotyczyły stwierdzenia przez niego, że wyceniana nieruchomość usytuowana była w strefie zabudowy usługowej, podczas gdy znajdowała się ona na terenie zabudowy produkcyjnej oraz w konsekwencji określenia jej wartości na kwotę 1.363.045 zł i zawyżenie jej w ten sposób o kwotę 992.045 zł było nieprawidłowe. Nie można podzielić oceny Sądu I instancji, żeK. M.mógł przyjąć, że wyceniana przez niego nieruchomość w dniu 9 lutego 2009r. znajdowała się w strefie zabudowy usługowej, z tej przyczyny, iż taki sposób zagospodarowania został określony w planie obowiązującym od dnia 30 października 2011r. Biegły miał dokonać wyceny  zgodnie  z aktualnie  obowiązującym planem zagospodarowania  przestrzennego,
a aktualnie obowiązujący plan na luty 2009r. stanowił że wyceniana nieruchomość znajduje się w strefie produkcyjnej, w której to strefie automatycznie cena działek jest znacznie niższa niż działek położonych w strefie usługowej. Zatem prawidłowe zaliczenie nieruchomości do strefy produkcyjnej, czy też do strefy usługowej determinowało wycenę nieruchomości. Prawidłowe zatem zaliczenie przez biegłego rzeczoznawcę działki do strefy zgodnej z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miało kolosalne znaczenie dla prawidłowego ustalenia wartości szacowanej nieruchomości. Obowiązek wskazania w operacie szacunkowym przeznaczenia szacowanej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem w planie zagospodarowania przestrzennego wynika natomiast z art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami.
Jest więc oczywiste, że dokonana przez oskarżonegoK. M.wycena nieruchomości dokonana w lutym 2009r. nie uwzględniała rzeczywistych jej cech przesądzających o wartości rynkowej, lecz założenia narzucone najprawdopodobniej przez zleceniodawców, którzy zamierzali skorzystać z prawa pierwokupu działek o nr.(...)i(...). OpiniaK. M.z lutego 2009r. miała uzasadniać trafność skorzystania przez Prezydenta Miasta z prawa pierwokupu wobec wspomnianej szacowanej przez biegłego nieruchomości. Oczywistym jest co podkreślił Sąd Rejonowy, że w przypadku skorzystania z prawa pierwokupu gminaŻ.zobowiązana była nabyć prawo użytkowania działek wycenionych przez oskarżonego po cenie zawartej w notarialnej umowie warunkowej z dnia 8 stycznia 2009r. Tak też się stało w niniejszej sprawie. Nie oznacza to jednak, że cena ustalona przezK. M.w operacie szacunkowym z dnia 9 lutego 2009r. nie miała z tej przyczyny znaczenia prawnego. Właśnie to zawyżenie wartości nieruchomości i to znaczne (poprzez wcześniejsze błędne jej zakwalifikowanie do działek usługowych) umożliwiło MiastuŻ.skorzystanie z prawa pierwokupu. Gdyby wycena szacowanej nieruchomości była w operacie szacunkowym dużo niższa czyli opiewała na kwotę około 371.000 zł ( 1.363.045 zł – 720.644 zł =371.000 zł ) MiastoŻ.nie miałoby żadnego ekonomicznego interesu, by nabywać działkę za kwotę 1.090.463,00 zł. Cena zakupu działki byłaby wówczas trzykrotnie wyższa niż wartość nieruchomości wycenionej w prawidłowy sposób.
W tych warunkach Sąd I instancji uznał że cena nieruchomości i jej przeznaczenie nie stanowią elementów poświadczenia nieprawdy i nie mają znaczenia prawnego, jednakże Sąd Okręgowy tego poglądu nie akceptuje. Argumenty przedstawione wyżej nakazują inaczej ocenić zawarcie w operacie szacunkowym tych elementów (przeznaczenie działki i cena). Zdaniem Sądu Okręgowego zarówno nieprawdziwe wskazanie, że nieruchomość składająca się zdziałek o nr (...)jak i(...)jest niezabudowana jak i błędne wskazanie przeznaczenia nieruchomości jako usługowej jak i znaczne (trzykrotne) zawyżenie ceny nieruchomości w operacie szacunkowym z dnia 9 lutego 2009r. stanowiło poświadczenie nieprawdy przez oskarżonego w rozumieniuart. 271 § 1 kk. Tylko opis przestępczego działania oskarżonego zawierający wszystkie trzy elementy oddaje istotę występku oskarżonegoK. M.. Nie można tych elementów rozdzielać bowiem wszystkie razem miały one znaczenie prawne. Gdyby wartość nieruchomości była prawidłowo wyceniona zgodnie z jej bieżącym przeznaczeniem wówczas Prezydent miastaŻ.nie mógłby skorzystać z prawa pierwokupu nieruchomości gdyż nie uzasadniłby ekonomicznego celu tej transakcji. Zawyżenie ceny miało zatem również (obok przyjęcia że działki mają charakter niezabudowany) znaczenie prawne dla zawarcia umowy z dnia 12 lutego 2009r. międzyGminą M.Ż., aOdlewnią (...)w likwidacji. Z tego też powodu Sąd II instancji uzupełnił opis czynu przypisanego oskarżonemu przez Sąd Rejonowy zgodnie z postawionym oskarżonemu zarzutem w akcie oskarżenia.
Dalsze zarzuty apelacji oskarżonego również nie zasługują na uwzględnienie i nie mogły doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku. W szczególności nie można stwierdzić, że Sąd Rejonowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjmując, że operat szacunkowy z dnia 9 lutego 2009r. został sporządzony przed zmianą zarządzenia Prezydenta Miasta o skorzystaniu z prawa pierwokupu do nieruchomości w skład, której wchodziłydziałki nr (...)jak i(...). Twierdzenia oskarżonego że zlecenie na wykonanie operatu szacunkowego otrzymał dopiero w dniu 16 marca 2009r. a więc już po skorzystaniu przez GminęŻ.z prawa pierwokupu jest gołosłowne i nie zasługuje na uwzględnienie. Żaden dowód zgromadzony w sprawie nie świadczy chociażby pośrednio, że oskarżony dopiero w dniu 16 marca 2009r. otrzymał od Miasta przedmiotowe zlecenie. Oskarżony, na poparcie swych twierdzeń nie przedstawił żadnego dokumentu ani nie powołał żadnego świadka, który jego wersję by potwierdził. Tymczasem operat szacunkowy wskazuje na to, że został sporządzony w dniu 9 lutego 2009r. (data opracowania –strona 1 operatu, k. 69 akt sprawy) Tę to datę wskazujeK. M.także jako: „datę określenia wartości przedmiotu wyceny”, „datę określenia stanu przedmiotu wyceny”, „datę oględzin nieruchomości” (strona 6 operatu , karta 75 akt sprawy). Daty te wskazują , że operat został sporządzony przed zawarciem w trybie notarialnym umowy kupna sprzedaży użytkowania wieczystego nieruchomości składającej się zdziałek (...)jak i(...)w ramach skorzystania przez Gminę z prawa pierwokupu. Twierdzenia oskarżonego jakoby operat był sporządzony później należy potraktować tylko i wyłącznie jako jego linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej.
Sąd Rejonowy w prawidłowy sposób ocenił też wyjaśnienia oskarżonego. Odniósł się do nich dokonując oceny dowodów. Wskazał w jakiej części uznaje je za niewiarygodne i dlaczego. Ocena wyjaśnień oskarżonego jest zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów odpowiada zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy nie dopuścił się także pobieżnej oceny zeznań świadków – co również zarzuca oskarżony. Sąd Rejonowy dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego zgodnie z regułami określonymi wart. 7 kpk. Ocena zeznań świadków i zgromadzonych w sprawie dokumentów jest wszechstronna i rzetelna. Sąd Rejonowy szczegółowo wskazał, którym dowodom dał wiarę, a które uznał za nieprawdziwe. Nie można czynić Sądowi Rejonowemu zarzutu braku logicznego rozumowania, czy wyciągania wniosków niezgodnych z zasadami doświadczenia życiowego.
Sąd Okręgowy w pełni podziela argumentację Sądu Rejonowego, która doprowadziła go do konstatacji, że oskarżony dopuścił się przestępstwa zart. 271 § 1 kkw zakresie zarzutu pierwszego aktu oskarżenia. Prawidłowo została przeprowadzona również ocena dowodu z opinii biegłejJ. N.. Sąd Rejonowy podzielił wnioski w niej zawarte. Legły one u podstaw ustalenia stanu faktycznego. Sąd Rejonowy nie znalazł okoliczności, które mogłyby podważyć uczciwość biegłej przy wydawaniu opinii, czy też jej rzetelność. Biegła wskazała w ustnej opinii składanej na rozprawie, iż wycena nieruchomości powinna być taka sama przy zawieraniu zwykłej umowy kupna sprzedaży jak i przy zawieraniu takiej umowy w ramach skorzystania z prawa pierwokupu. Sąd Rejonowy podzielił ten wniosek biegłej, a Sąd Okręgowy w pełni go akceptuje uznając zarzuty oskarżonego w tym zakresie za jego linię obronę. Przecież skorzystanie z prawa pierwokupu przez Gminę na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami jest tylko i wyłącznie prawem. Do przejścia nieruchomości na własność (prawa użytkowania wieczystego) potrzebne jest zawarcie umowy kupna sprzedaży w formie aktu notarialnego. Czynności prawne kupna sprzedaży w tym zakresie się nie różnią. Operat szacunkowy dla zawarcia takich umów powinien być każdorazowo sporządzany według rzeczywistego stanu rzeczy i zgodnie zart. 154 , 158 i 151 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Rzeczoznawca  nie  może  instrumentalnie  taktować  przepisów  ustawy  w  zależności
od tego jakiemu celowi i dla jakiej transakcji wyceniana jest nieruchomość. Dlatego nie można przyjąć tak jak to próbuje wykazać oskarżony, że operat został wykonany dla celów ustalenia wartości prawa pierwokupu i że miał on prawo nie wskazywać że nieruchomość nie była zabudowana. Tłumaczenia oskarżonego odbiegają w istotny sposób od treści ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami. Interpretacji jego przepisów prezentowanych w toku całego postępowania karnego jak i zawartych w apelacji nie sposób zaakceptować.
Sąd Rejonowy w żadnym miejscu uzasadnienia nie przypisał oskarżonemu kompetencji organów administracji samorządowej i państwowej. Oceniał zachowanieK. M.tylko i wyłącznie przez pryzmat jego zachowania jako rzeczoznawcy majątkowego, na którym ciążą z mocy ustawy określone prawa i obowiązki. Jego zarzut w tym przedmiocie jest zupełnie bezprzedmiotowy.
Zdaniem Sądu Okręgowego poświadczenie nieprawdy wartości rynkowej nieruchomości i jej przeznaczenia jako niezgodnego z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego mieściło się w zamiarze oskarżonego, i w jego świadomości. Wszak działał on nie w sposób określony w przepisachustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz świadomie przyjął , że opinię powinien sporządzić w taki sposób, by GminaŻ.mogła skorzystać z prawa pierwokupu. Podporządkowując się zleceniu swojego mocodawcy , mając jedynie na uwadze że Gmina chce nabyć przedmiotową nieruchomość poświadczył nieprawdę w sporządzonym przez siebie operacie szacunkowym z dnia 9 lutego 2009r. Nie można aprobować twierdzeń oskarżonego, że zgłaszał pracownikom Urzędu Miasta, że nieruchomość jest zabudowana. Ten fragment wyjaśnień oskarżonego tym bardziej świadczy o jego umyślności tj. wiedzy co do tego, że w operacie szacunkowym poświadcza nieprawdziwe okoliczności.
Tym samym wniosek oskarżonego o zmianę wyroku i uniewinnienie go od przypisanego mu czynu nie mógł zostać uwzględniony. Tak jak wykazano bowiem wyżej dopuścił się on w dniu 9 lutego 2009r. przestępstwa zart. 271 § 1 kkpolegającego na tym, że: w dniu 9 lutego 2009r. wŻ.w operacie szacunkowym wyceny wartości nieruchomości położonej wŻ.przyul. (...)składającej się zdziałek gruntowych o numerach (...)będąc jako rzeczoznawca majątkowy osobą uprawnioną do wystawienia tego rodzaju dokumentu, poświadczył w nim nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, stwierdzając niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, że wyceniana nieruchomość stanowiła w całości teren niezabudowany podczas gdy były na niej posadowione budynek o powierzchni 150 metrów kwadratowych oraz żelbetowy zbiornik wodny o powierzchni zabudowy 161 metrów kwadratowych, stwierdzając, że wyceniana nieruchomość była w strefie zabudowy usługowej, podczas gdy znajdowała się ona na terenie zabudowy produkcyjnej i określając wartość wycenianej nieruchomości na kwotę 1.363.045 zł zawyżając w ten sposób tę wartość o kwotę 992.045 zł.
Natomiastapelacja Prokuratorazarzucająca niezasadność uniewinnienia oskarżonego od czynu zarzucanego mu w pkt. II aktu oskarżenia nie zasługuje na uwzględnienie.
Przed merytorycznym rozważeniem podniesionego w niej zarzutu, celowe jest poczynienie kilku uwag na temat tego na czym polega poświadczenie nieprawdy oraz jaki jest zakres penalizacji objętej tym typem przestępstwa. Stylizacjaart. 271 § 1 k.k.prowadzi do wniosku, że o zaistnieniu podstaw do odpowiedzialności karnej na podstawie tego przepisu można mówić tylko wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie wszystkie określone w nim przesłanki. Musimy mieć zatem do czynienia z dokumentem w rozumieniuart. 115 § 14 k.k., który został wystawiony przez funkcjonariusza publicznego  lub  inną  osobę  uprawnioną,  która  poświadczyła  w nim  w sposób intelektualnie
nieprawdziwy okoliczności mające znaczenie prawne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2007 r., V KK 98/07, LEX nr 346235).
W sprawie niniejszej jest niewątpliwe, że oskarżony sporządzając na zlecenie Urzędu MiastaŻ.operat szacunkowy sporządzony w dniu 13 września 2011r. wystawił dokument noszący cechy określone wart. 115 § 14 k.k.Nie ulega też wątpliwości, że jako rzeczoznawca majątkowy był on osobą uprawnioną do jego wydania ( uwagi poczyniono wyżej na ten temat) . W dalszej kolejności nieodzowne jest rozważenie, czy oskarżony swoim zachowaniem poświadczył w tym dokumencie nieprawdę, jak utrzymuje skarżący, czy też rację ma Sąd Rejonowy, że zachowania oskarżonego w taki sposób ocenić nie można.
Zauważyć trzeba, że przestępstwo tzw. fałszu intelektualnego polega na poświadczeniu nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne w autentycznym dokumencie wystawionym przez osobę składającą takie poświadczenie. Czynnością sprawczą jest tu zatem"poświadczenie nieprawdy", co polega na wystawieniu dokumentu stwierdzającego okoliczności nieistniejące lub przeinaczające bądź też na zatajeniu prawdy, którą należało stwierdzić. Poświadczenie należy rozumieć jako stwierdzenie, poręczenie prawdziwości, wiarygodności, tożsamości czegoś lub kogoś, zaświadczenie. Poświadczenie odnosi się zatem do czegoś co już wystąpiło, istnieje, zostało wypowiedziane, dokonane itp. Wystawiający dokument powinien ze względu na znaczenie dokumentu poświadczyć w nimstan istniejący. Zachowanie sprawcy przestępstwa określonego wart. 271 § 1 k.k.polega więc na poświadczeniu stanu nieistniejącego, czyli nieprawdy w dokumencie do którego wystawienia w zakresie swoich kompetencji uprawniony był sprawca tego poświadczenia Poświadczenie nieprawdy ma charakter umyślny. Sprawca musi mieć świadomość, że poświadcza nieprawdę, bądź godzić się na to, że poświadczona przez niego okoliczność jest niezgodna z prawdą.
Konfrontując powyższe z realiami sprawy niniejszej, stwierdzić należy, że oskarżonyK. M.w wystawionym operacie szacunkowym z dnia 13 września 2011r. nie poświadczył nieprawdy, w rozumieniuart. 271 § 1 k.k., a jedynie nie zawarł w nim informacji że od dnia 30 listopada 2011r. będzie obowiązywać nowy plan zagospodarowania przestrzennego dla miastaŻ.zgodnie z którym wyceniana przez niego nieruchomość znajdzie się w strefie usługowej, a nie jak dotąd produkcyjnej. Natomiast wycenił przedmiotową nieruchomość zgodnie z obowiązującym na dzień wyceny (czyli na dzień 13 września 2011r.) obowiązującym jeszcze planem zagospodarowania przestrzennego, w którym szacowana nieruchomość leżała w strefie produkcyjnej. Zatem oskarżony odniósł się do aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego uczynił to zgodnie z art.Art. 154. 1. Ustawy o gospodarce nieruchomościami, który brzmi: „ Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości,przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. 2. W przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. 3. W przypadku braku studium lub decyzji, o których mowa wust. 2, uwzględnia się faktyczny sposób użytkowania nieruchomości.”
Przepis ten nie nakazuje rzeczoznawcy uwzględnienia przeznaczenia nieruchomości w planie, który dopiero w przyszłości wejdzie w życie. Brak wyliczenia wartości nieruchomości według
nieprawomocnego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi poświadczenia nieprawdy w rozumieniuart. 271 § 1 kk. Żaden przepisustawy o gospodarce nieruchomościaminie nakłada na rzeczoznawcę takiego obowiązku. Sąd Okręgowy w tym wypadku podziela tok rozumowania Sądu Rejonowego, że nie jest możliwe uznanie, iż brak wyliczenia wartości szacowanej nieruchomości według planu zagospodarowania przestrzennego, który dopiero ma wejść w życie było stwierdzeniem przez niego fałszu. Rację ma zatem Sąd Rejonowy, że oskarżony nie poświadczył, nieprawdy w operacie szacunkowym z dnia 13 września 2011r. lecz zgodnie z obowiązującymi go przepisami podał prawdziwe okoliczności bieżącego przeznaczenia nieruchomości na dzień sporządzenia operatu i według tak przyjętego stanu oszacował wartość działek.
Oskarżony – wbrew wywodom apelacji nie zataił też wejścia w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie mógł tego uczynić pod względem faktycznym gdyż plan ten został uchwalony przez GminęŻ.czyli organ zlecający wykonanie oskarżonemu operatu szacunkowego. Nie można przecież zataić wydania decyzji przed organem, który sam ją wydał. Zresztą plan zagospodarowania przestrzennego jest planem jawnym, wystawionym do wglądu dla mieszkańców Miasta i Gminy. Każdy może z tym planem się zapoznać i wnieść do niego uwagi. Trudno wywodzić, by w takich okolicznościach plan ten mógł zostać zatajony przez Urzędem Miasta.
Nadto na pracownikach Urzędu Miasta ciążył obowiązek sprawdzenia według jakiego planu zagospodarowania przestrzennego została wyceniona nieruchomość. Gdyby rzeczywiście przetarg nieruchomości miałby się odbyć już po 30 października 2011r. wówczas operat szacunkowy z dnia 13 września 2011r. nie byłby miarodajny i Urząd Miasta powinien był zwrócić się o wykonanie operatu z uwzględnieniem obowiązującego planu. W tym miejscu należy przywołać wyrok NSA W-wa 2015-07-10  I OSK(...)LEX nr 1794862 :„ Organ administracji oceniając operat jako dowód w sprawie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność ocen specjalistycznych, ale musi skontrolować ustalenia faktyczne zawarte w operacie oraz to, czy zawiera on wymagane przepisami prawa elementy i czy nie występują w nim niejasności lub błędy wymagające uzupełnienia lub poprawienia.”
Pracownicy Urzędu Miasta organizujący przetarg szacowanej nieruchomości mieli świadomość z jakim dniem wchodzi w życie nowy plan zagospodarowania przestrzennego i ta okoliczność pozwalała im bez problemu stwierdzić fakt , czy wycena nieruchomości na chwilę przetargu jest zgodna z aktualnie obowiązującym planem, czy też nie.
Wywodzenie przez apelującego , że wartość nieruchomości powinna być przez biegłego wyceniona zgodnie z treścią art. 151 ust. 1 w/w ustawy jest słuszna tylko, że na tej podstawie nie można poczynić ustalenia, żeK. M.w niniejszym stanie faktycznym dopuścił się poświadczenia nieprawdy co wykazano wyżej. Ogólnie przyjęte reguły wykładni prawa konieczność ścisłego, a nie rozszerzającego interpretowania przepisów prawa karnego nie pozwalają przyjąć -tak jak chciałby tego Prokurator- żeK. M.dopuścił się poświadczenia nieprawdy w drugim z operatów szacunkowych. Gmina nie określiła w zleceniu daty organizowania przetargu szacowanej nieruchomości. Nie wiadomo zatem, czy przetarg planowany był przed czy po 30 października 2011r. Przyjęcie za apelacją Prokuratora że przetarg miałby się odbyć po 30 października 2011r. byłoby interpretowaniem niewyjaśnionych okoliczności na niekorzyść oskarżonego co ewidentnie naruszałoby zasadęin dubio pro reowrażoną wart. 5 § 2 kpk.
Fakt, że oskarżony w operacie z września 2011r nie ujął, że z dniem 30 października 2011r. zacznie obowiązywać nowy plan zagospodarowania przestrzennego zmieniający przeznaczenie
nieruchomości niewątpliwie wpływa na ocenę, czy opinia ta była rzetelna, jednakże jest bez znaczenia dla odpowiedzialności karnej za przestępstwo poświadczenia nieprawdy. Zważywszy, że oskarżony zachowaniem swoim nie zrealizował jednego ze znamion strony przedmiotowej czynu zabronionego, określonego wart. 271 § 1 k.k., to jest nie poświadczył nieprawdy w wystawionym dokumencie, brak było podstaw do przyjęcia, iż popełnił zarzucane mu przestępstwo fałszu intelektualnego.
Podsumowując, stwierdzić należy, że dokument, którym można poświadczyć nieprawdę w rozumieniuart. 271 § 1 k.k., musi stwierdzać (potwierdzać) stan istniejący, zaświadczać coś co już wystąpiło, istnieje itp. Mając na uwadze podniesione okoliczności, Sąd Okręgowy nie podzielił poglądu wyrażonego przez Oskarżyciela Publicznego w apelacji wniesionej w niniejszej sprawie uznając, że postawiony w niej zarzut błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie czynu II zarzucanego oskarżonemu nie zasługiwał na uwzględnienie. Stąd też apelacja Prokuratora w tej części nie została uwzględniona, a wyrok Sądu Rejonowego w zakresie uniewinniającymK. M.również został utrzymany w mocy.
Sąd Okręgowy podzielił natomiast zarzut apelacji Prokuratora dotyczący zaniechania wskazania przez Sąd Rejonowy w pkt. 3 i 4 zaskarżonego wyroku oart. 4 § 1 kk. Wyrok w sprawieK. M.zapadł w dniu 16 grudnia 2015r. a więc już po wejściu w życie zmian dokodeksu karnegoobowiązujących od 1 lipca 2015r. Zmiany te zaostrzały wymiar kary między innymi kary grzywny oraz ograniczały możliwość zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności do kary orzeczonej w wymiarze do jednego roku . Tym samym Sąd Rejonowy zgodnie zart. 4 § 1 kkwinien był rozważyć, który z reżimów prawnych jest względniejszy dla sprawcy bowiem czyn przypisany oskarżonemu został popełniony przed 1 lipca 2015r. Z treści wyroku zwłaszcza z pkt. 3 (warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze 1 roku i 2 miesięcy) wynika, że Sąd Rejonowy zastosował ustawę względniejszą dla oskarżonego, czyli tą obowiązującą przed 1 lipca 2015r Jednakże dla czytelności wyroku należało zarówno w pkt. 3 jak i 4 zaskarżonego wyroku wskazać jako podstawę rozstrzygnięć równieżart. 4 § 1 kk. Sąd Okręgowy w tym zakresie wyrok skorygował uzupełniając podstawę rozstrzygnięcia zarówno w pkt. 3 jak i 4 zaskarżonego wyroku oart. 4 § 1 kk.
Odnosząc się do orzeczonej kary – zważywszy na treśćart. 447 § 1 kpk- należy przyjąć, że wymierzona została przez Sąd I instancji po rozważeniu szeregu okoliczności mających wpływ na jej wymiar. Nie można uznać jej za rażąco surową, a wręcz przeciwnie wymierzona kara 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oscyluje wokół dolnego ustawowego progu zagrożenia za przestępstwo zart. 271 § 1 kk, który to występek jest przecież zagrożony karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Sąd I instancji wziął pod uwagę okoliczności łagodzące i obciążające i należycie je uwzględnił przy wymiarze kary pozbawienia wolności. Sąd podkreślił w pisemnych motywach wyroku w jaki sposób na rodzaj i wysokość kary wpłynął stopień zawinienia oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości jego czynu. W tym kontekście orzeczona kara jest karą sprawiedliwą, która winna stanowić dla oskarżonego dostateczną dolegliwość i wdrożyć go w przyszłości do przestrzegania porządku prawnego. Prawidłowo też Sąd Rejonowy uznał, iż w sprawie występuje możliwość zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Dobrodziejstwo tej instytucji może znajdować tylko i wyłącznie zastosowanie
gdy kara z warunkowym zawieszeniem spełni wobec sprawcy swe cele w szczególności zapobiegnie powrotowi sprawcy na drogę przestępstwa – co w niniejszej sprawie miało miejsce. Nie ulega wątpliwości, że Sąd wymierzając karę i oceniając ją przez pryzmat ogólnej dyrektywy wymiaru kary określonej wart. 53 kkprawidłowo orzekł karę grzywny bacząc na obecną sytuację majątkową i osobistą oskarżonego. Sąd I instancji słusznie wziął pod uwagę powyższe okoliczności i trafnie wysnuł wniosek, iż skuteczna resocjalizacja oskarżonego może przebiegać na wolności.
Sąd Rejonowy w wyczerpujący sposób uzasadnił też dlaczego wymierzył oskarżonemu środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu rzeczoznawcy majątkowego przez okres 3 lat. Wymierzając ten środek karny i określając jego wymiar Sąd miał na uwadze szereg okoliczności występujących w sprawie. Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu jest wysoki. Fakt, iż oskarżony w ramach wykonywania swego zawodu dopuścił się poświadczenia nieprawdy i to w dokumencie który stanowił podstawę do skorzystania z prawa pierwokupu przez MiastoŻ.świadczy o wysoce niefrasobliwym postępowaniu oskarżonego i lekceważeniu norm prawnych oraz celu i funkcji dokumentów, które sporządzał jako rzeczoznawca majątkowy. Dokumentom tym przecież ustawa przypisuje określone właściwości takie jak co najmniej domniemanie prawdziwości informacji w nich zawartych. Powyższa postawa oskarżonego, a także sposób prowadzenia przez niego obrony w toku całego procesu karnego, świadczący o zupełnym niezrozumieniu istoty operatów szacunkowych, powoduje konieczność wyeliminowania na pewien okres czasu oskarżonego z grupy rzeczoznawców mogących opinie takie sporządzać. Oskarżony w niniejszej sprawie wykazał, że nie daje rękojmi należytego wykonywania zawodu. Sąd Rejonowy wskazał dlaczego uznał akurat trzyletni okres zakazu za wystarczający, a zarazem konieczny aby osiągnąć wobec sprawcy cele kary, a społeczeństwu uświadomić konieczność respektowania norm prawnych. Sąd Okręgowy w pełni stanowisko Sądu Rejonowego podziela nie dostrzegając rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego w wymiarze 3 lat.
Z tych też względów, nie podzielając zarzutów stawianych zaskarżonemu rozstrzygnięciu przez oskarżonego i uznając orzeczenie Sądu Rejonowego co do zasady za słuszne, Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok dokonując jedynie zmian we wskazanym wyżej zakresie. Jednocześnie zwolniono oskarżonego z konieczności zapłaty kosztów postępowania odwoławczego.

SSO Olga Nocoń
SSO Aleksandra Odoj-Jarek SSO Katarzyna Gozdawa-Grajewska