Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 296/16
Data wyroku: 2016-06-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Schoenborn, Bożena Żywioł, Kazimierz Cieślikowski
Słowa kluczowe: Wyrok Łączny
Podstawa prawna: art. 437 kpk

Sygnatura akt VI Ka 296/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia17 czerwca 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Marcin Schoenborn
Sędziowie SSO Bożena Żywioł (spr.)
SSO Kazimierz Cieślikowski
Protokolant Marzena Mocek
przy udziale Dagmary Janus
Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Zabrzu
po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r.
sprawy skazanegoW. A.ur. (...)w miejscowościD., synaL.iW.
w przedmiocie wydania wyroku łącznego
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 26 stycznia 2016 r.    sygnatura akt II K 927/15
na mocyart. 437 § 1 kpk,art. 636 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. M.kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

VI Ka 296/16

UZASADNIENIE
Od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 26 stycznia 2016r., sygn. akt II K 927/15, apelację wniósł prokurator.
Zaskarżył orzeczenie w całości, na korzyść skazanegoW. A.zarzucając obrazę prawa materialnego, a toart. 85 § 3 kk. polegającą na jego błędnej wykładni oraz wyrażenie błędnego poglądu, że popełnienie przez skazanego w dniu 5 września 2013r. przestępstwa zart. 242 § 3 kk., za które wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu w sprawie II K 38/14 wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata oraz popełnienie w dniu 20 września 2014r. występku zart. 242 § 3 kk, za który wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu w sprawie II K 689/15 wymierzono mu karę w wymiarze 1 miesiąca pozbawienia wolności, stanowi negatywną przesłankę objęcia tych kar węzłem kary łącznej z uwagi na fakt, że w dacie ich popełnienia skazany odbywał karę pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie VI K 34/11 Sądu rejonowego w Wieluniu oraz w sprawie VI K 446/11 Sądu Rejonowego w Wieluniu, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż niemożność orzeczenia jednej kary łącznej dotyczy tylko i wyłącznie sytuacji, gdy skazany popełnił dane przestępstwo po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania innej kary podlegającej łączeniu z jeszcze inną karą wykonywaną w chwili popełnienia tego danego przestępstwa.
Stawiając taki zarzut apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie wobec skazanego jednej kary łącznej obejmującej wyroki Sądu Rejonowego w Wieluniu w sprawach VI K 34/11, VI K 446/11 i VI K 352/12 oraz Sądu Rejonowego w Zabrzu w sprawach II K 83/14 i II K 689/15.
U podstaw podniesionego zarzutu legło przekonanie apelującego, że nieprzebywanie fizyczne skazanego w zakładzie karnym / korzystał z przerwy w karze/ oznacza, iż w tym czasie kara nie była efektywnie wykonywana, a zatem nie zachodzi sytuacja określona wart. 85 § 3 kk., wyłączająca orzeczenie jednej kary łącznej. Skarżący podkreślił, że z charakteru przerwy w odbywaniu kary, jako instrumentu prawa wykonawczego wynika, że okresu udzielonej przerwy nie wlicza się skazanemu do okresu wykonywania kary.
Sąd Okręgowy nie uwzględnił apelacji.
Uznał bowiem, że interpretacja przepisuart. 85 § 3 kk. dokonana przez prokuratora, w której zastosowano zasady wykładni językowej prowadzi do wniosków, których nie można zaakceptować zważywszy na ratio legis wprowadzenia przez ustawodawcę ograniczenia wynikającego zart. 85 § 3 kk.
Jak jednoznacznie wynika z projektu ustawy z 20 lutego 2015r., druk sejmowy nr 2393, uzasadnieniem dla wprowadzenia regulacjiart. 85 § 3 kk. było zapobieżenie sytuacjom, „w których skazany na surową karę pozbawienia wolności zbliżającą się do górnej granicy zagrożenia, przed zakończeniem odbywania aktualnej kary mógłby popełnić nawet przestępstwo o znacznej szkodliwości społecznej, a kary za nie wymierzone w ogóle lub jedynie w minimalnym stopniu wpływałyby / z uwagi na niemożność przekroczenia górnej granicy rodzajowej kary/ na rozmiar kary pozostającej mu jeszcze do odbycia.” W tym wypadku przyjęto zatem zasadę, że kary, w tym także kary łączne, wykonywane będą po sobie. Nie ulega wątpliwości, że intencją ustawodawcy było przeciwdziałanie w ten sposób dalszej deprawacji, poczuciu faktycznej bezkarności sprawców, którym już wymierzono surowe kary, w przypadku popełnienia przez nich kolejnych przestępstw.
Tak więc z punktu widzenia ratio legis regulacji nie ma istotnego znaczenia to, że skazany w chwili popełnienia przestępstwa nie przebywa fizycznie w zakładzie karnym, lecz to, czy chwila nowego czynu przypada pomiędzy rozpoczęciem a zakończeniem wykonywania kary.
Niczym nieuzasadnione, w ocenie sądu odwoławczego, pozostawałoby zróżnicowanie np. sytuacji skazanego, który dopuścił się przestępstwa podczas pobytu w zakładzie karnym, w którym odbywał karę pozbawienia wolności /zgodnie ze stanowiskiem prokuratora kara za nowe przestępstwo nie podlegałaby łączeniu z karą, w czasie odbywania której doszło do popełnienia tego nowego przestępstwa/, od sytuacji skazanego, który tak samo przed zakończeniem odbywania kary pozbawienia wolności dopuściłby się nowego przestępstwa, tyle że będąc poza zakładem karnym np. korzystając z przerwy w karze /wedle stanowiska apelującego nie byłoby przeszkód w orzeczeniu kary łącznej/. Dlaczego bowiem przepisart. 85 § 3 kk. miałby zapobiegać deprawacji wyłącznie skazanego będącego w pierwszym - z opisanych wyżej – położeniu? Należy nadto pamiętać o tym, że przepisart. 85 § 3 kk. dotyczy w równym stopniu także innych rodzajowo kar. Nie ma powodów, aby różnie go interpretować w zależności od tego, jakie potencjalnie kary i orzeczone w jakim rozmiarze mogłyby podlegać łączeniu. Czy zatem w przypadku kary ograniczenia wolności należałoby badać i ustalać, czy nowy czyn został popełniony w czasie efektywnego wykonywania kary polegającej np. na świadczeniu pracy społecznie użytecznej?
Skoro dokonując wykładni językowej i różnicując znaczenie zapisów ustawowych „po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania kary” i „kara wykonywana w chwili popełnienia przestępstwa” oraz „kara odbywana w czasie popełnienia czynu” dochodzi się do wniosków sprzecznych z ratio legis przepisu, a nawet nie dających się zaakceptować z racjonalnego punktu widzenia, to należy zastosować zasady innej wykładni. Wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku, że powyżej wskazanym zapisom w intencji ustawodawcy nie należy przypisywać różnego znaczenia, a użycie nieco odmiennych form językowych miało na celu wyłącznie estetykę gramatyczną.
W rozumieniuart. 85 § 3 kkczas odbywania kary, czy też wykonywania kary to okres od rozpoczęcia do zakończenia tej kary.
Stojąc na takim stanowisku uznał Sąd Okręgowy, że w sytuacji skazanegoW. A., tak jak to prawidłowo przyjął sąd pierwszej instancji, zachodziła sytuacja zart. 85 § 3 kk. uniemożliwiająca orzeczenie względem niego jednej kary łącznej pozbawienia wolności.
Z tego względu apelacja prokuratora nie została uwzględniona.
Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy nie znajdując podstaw do jakiejkolwiek jego reformacji na korzyść skazanego.