Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 274/16
Data wyroku: 2016-06-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437§ 1 kpk

Sygn. akt II Ka 274/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 czerwca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

przy udziale prokuratora Bartłomieja Świderskiego
po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r.
sprawyB. Ś.
oskarżonej o przestępstwo zart.178 a § 4 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim
z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt II K 599/15
w zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; wydatki za postępowanie odwoławcze przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt II Ka 274/16

UZASADNIENIE
B. Ś.została oskarżona o to, że w dniu 22 maja 2015 r. w miejscowościZ.gminaS., powiat(...), województwo(...), znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, kierowała po drodze publicznej samochodem osobowym m-kiH. (...)nr rej. (...), przy czym będąc wcześniej prawomocnie skazaną za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości,
tj. o czyn zart. 178a § 4 kk
Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim wyrokiem z dnia 03 marca 2016 r., sygn. II K 599/15:

I
oskarżonąB. Ś.w ramach zarzucanego jej czynu uznał za winną tego, że w dniu 22 maja 2015 r. w miejscowościZ., powiat(...), województwo(...), jechała po drodze publicznej jako kierująca samochodem markiH. (...)nr rej. (...)w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem badania 1,11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. za winną dokonania czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 178a § 1 kk, i za ten czyn na podstawieart. 178a § 1 kkskazał ją i wymierzył jej karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych w kwocie po 20 (dwadzieścia) złotych każda z nich;

II
na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat;

III
na podstawieart. 63 § 2 kkw brzmieniu tego przepisu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. zart. 4 § 1 kkna poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonej okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 22 maja 2015 r.;

IV
na podstawieart. 49 § 2 kkw brzemieniu tego przepisu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. zart. 4 § 1 kkorzekł wobec oskarżonej na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych tytułem świadczenia pieniężnego;

V
zwolnił oskarżoną od uiszczenia opłaty oraz zwrotu wydatków postępowania, które przejął na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wniósł prokurator zaskarżając go w całości w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonejB. Ś..
Orzeczeniu temu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 4 § 1 kk, poprzez niezastosowanie go w punkcie II wyroku i orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na podstawie przepisu ustawy nowej, która nie jest ustawą względniejszą dla sprawcy poprzez zastosowanie w wyroku jednocześnie dwóch ustaw karnych, tj. częściowo przepisów ustawy nowej, zaś podstawą zaliczenia okresu zatrzymania prawa jazdy na poczet orzeczonego środka karnego w punkcie III wyroku oraz podstawą orzeczenia świadczenia pieniężnego w punkcie IV wyroku są przepisy ustawy karnej obowiązującej poprzednio.
W następstwie tak sformułowanego zarzutu prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uzupełnienie punku II wyroku oart. 4 § 1 kki orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na podstawie przepisu ustawy obowiązującej poprzednio jako ustawy względniejszej dla sprawcy.

Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora nie jest zasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, iż przepisart. 4 § 1 kkmoże być zastosowany wyłącznie w sytuacji kolizji ustaw w czasie, tzn. gdy w czasie orzekania i popełnienia czynu inne było brzmienie przepisu, która w odniesieniu do treściart. 42 § 2 kknie miała miejsca w przedmiotowej sprawie.
Wskazać bowiem należy, iż brzemiennie przepisuart. 42 § 2 kknie zmieniło się z dniem 01 lipca 2015 r., lecz zostało mu nadane ustawą z dnia 20 marca 2015 r.(Dz. U. z 2015 r., poz. 541),która weszła w życie z dniem 18 maja 2015 r. Czyn przypisany oskarżonejB. Ś.w zaskarżonym wyroku miał miejsce w dniu 22 maja 2015 r. – a zatem już po nowelizacji w/w przepisu.
Skonstatować zatem należy, iż zarówno w dacie czynu, jak i w dacie orzekania przez Sąd I instancji oraz w toku postępowania odwoławczego w odniesieniu doart. 42 § 2 kkwystępował ten sam stan prawny. W konsekwencji czego, w realiach tej sprawy, bezprzedmiotowym było zastosowanie przepisuart. 4 § 1 kkdo orzeczenia w przedmiocie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.
Wobec sytuacji, w której w odniesieniu do treści przepisuart. 42 § 2 kknie zaistniała kolizja ustaw w czasie, wykluczona jest także obraza jego treści, a domaganie się przez skarżącego jego powołania w podstawie prawnej zaskarżonego orzeczenia w zakresie rozstrzygnięcia o środku karnym ocenione może być jedynie jako bezzasadne i pozbawione merytorycznych podstaw.
Jak wskazuje się w orzecznictwie, norma wyrażona wart. 4 § 1 kknie należy do przepisów ustawy karnej materialnej, które w sposób ogólny określają zasady odpowiedzialności karnej, ale jest podstawą konkretnego rozstrzygnięcia tj. bezpośrednio wskazuje na zastosowanie przepisu z dwóch kolidujących ze sobą stanów prawnych i z tego względu wymaga powołania w części dyspozytywnej wyroku(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. II AKa 16/14, LEX nr 1504343).
W przedmiotowej sprawie, z przyczyn opisanych powyżej, Sąd Rejonowy w zaskarżonym orzeczeniu nie był zobligowany do powołaniaart. 4 § 1 kkw treści rozstrzygnięcia o środku karnym orzeczonym na podstawie tego przepisu. Podnieść należy w tym miejscu niekonsekwencję autora apelacji, który w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w pkt II wyroku zarzuca brak przywołaniaart. 4 §1 kk, nie czyni tego natomiast co do orzeczenia w pkt I-ego pomimo, żeart. 178 a §1 kk– analogicznie jakart. 42 §2 kkobowiązywał w takim samym brzmieniu w dniu wyrokowania, jak i w dacie popełnienia czynu.
Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, Sąd Okręgowy w Siedlcach zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 636 § 1 kpk, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.
Z tych względów, na podstawieart. 456 kpkw zw. zart. 437 § 1 kpk, Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł jak w wyroku.