Sąd Rejonowy w Grudziądzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 607/14
Data wyroku: 2016-09-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Gensikowski

Sygn. akt II K 607/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 września 2016 roku
Sąd Rejonowy wG.II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SR Piotr Gensikowski
Protokolant:  Wioletta Fabińska
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej wG.M. G.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14.1.2015 r., 12.3.2015 r., 12.5.2015 r., 22.6.2015 r., 28.8.2015 r., 5.11.2015 r., 21.1.2016 r., 21.3.2016 r., 16.5.2016 r., 6.7.2016 r. oraz 16.9.2016 r.
sprawy karnej

1.M. K. (1)

s.K.iM.z domuL.,ur. (...)wG.,PESEL (...), obywatelstwa polskiego, zam.(...)-(...) G.,ul. (...), nie karanego

oskarżonego o to, że:
w dniu 15 lutego 2013 roku wG.w(...) Bank S.A.przyul. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzićG.(...) bank S.A.wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50 000 zł w ten sposób, że w trakcie procedury zawierania umowy kredytowej złożył nieprawdziwe zaświadczenie o swoich dochodach w kwocie 3293,60 zł z tytułu pracy wfirmie (...)z siedzibą wN.ul. (...)wG., wprowadzając w błąd pracownika powyższego punktu co do prawdziwości zaświadczenia i zamiaru spłaty rat, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ujawnione nieprawdziwości zaświadczenia o zatrudnieniu,tj. o czyn zart. 297 § 1 kkiart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
oraz sprawy karnej

2.M. K. (2)

s.Ł.iI.z domuL.,ur. (...)wG.,PESEL (...), obywatelstwa polskiego, zam.(...)-(...) G.ul. (...), nie karanego

oskarżonego o to, że:
w dniu 15 lutego 2013 roku wG.udzielił pomocyM. K. (1)w doprowadzeniu(...) Bank S.A.wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50 000 zł w ten sposób, że podrobił pisemne zaświadczenie o dochodach w kwocie 3293,60 zł z tytułu pracy wfirmie (...)z siedzibą wN.ul. (...)wG., którego treść wypisał i podpisał się za wystawcę zaświadczeniaJ. W. (1), a następnie przekazał jeM. K. (1), który użył je w trakcie procedury uzyskania kredytu gotówkowego w kwocie 50.000 zł w celu wprowadzenia w błąd pracownika powyższego banku co do prawdziwości zaświadczenia i zamiaru spłaty rat,tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 297 § 1 kkiart. 286 § 1 kkw zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk

orzekł:

stosując na podstawieart. 4 § 1 k.k.przepisyk.k.obowiązujące od dnia 15 kwietnia 2016 r.

1
OskarżonegoM. K. (1)uznaje za winnego tego, że w okresie od 12 lutego 2013 r. do 15 lutego 2013 roku wG.w(...) Bank S.A.przyul. (...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, swym zachowaniem zmierzał bezpośrednio do doprowadzeniaG.(...) bank S.A.wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50 000 zł w ten sposób, że w trakcie procedury zawierania umowy kredytowej przedłożył podrobione zaświadczenie o swoich dochodach w kwocie 3293,60 zł z tytułu pracy wfirmie (...)z siedzibą wN.ul. (...)wG., które miało istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, wprowadzając tym samym w błąd pracownika powyższego banku co do prawdziwości zaświadczenia i swej zdolności kredytowej, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ujawnione nieprawdziwości zaświadczenia o zatrudnieniu, tj. występku określonego wart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.orazart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.orazart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., po zastosowaniuart. 37a k.k., wymierza mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej z nich za równoważną kwocie 15 zł (piętnastu) złotych,

2
OskarżonegoM. K. (2)uznaje za winnego tego, że w okresie od 12 lutego 2013 r. do 15 lutego 2013 roku wG., chcąc, abyM. K. (1)doprowadził(...) Bank S.A.wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50 000 zł poprzez przedstawienie podrobionego zaświadczenia o pracy, swych zachowaniem ułatwił mu to w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, podrobił pisemne zaświadczenie o dochodachM. K. (1)w kwocie 3293,60 zł z tytułu pracy wfirmie (...)z siedzibą wN.ul. (...)wG., którego treść wypisał i podpisał się za wystawcę zaświadczeniaJ. W. (1), a następnie posłużył się nim przekazując zaświadczenieM. K. (1), który użył je w trakcie procedury uzyskania kredytu gotówkowego w kwocie 50.000 zł w celu wprowadzenia w błąd pracownika powyższego banku co do prawdziwości zaświadczenia i swej zdolności kredytowej, tj. występku określonego wart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.orazart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., po zastosowaniuart. 37a k.k., wymierza mu karę 70 (siedemdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej z nich za równoważną kwocie 15 zł (piętnastu) złotych),

3
Zasądza od oskarżonegoM. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 458 zł (czterysta pięćdziesiąt osiem) złotych wydatków postępowania oraz kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych opłaty.

4
Zasądza od oskarżonegoM. K. (2)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 458 zł (czterysta pięćdziesiąt osiem) złotych wydatków postępowania oraz kwotę 105 (sto pięć) złotych opłaty.

UZASADNIENIE
W 2012 r., na jednym ze spotkań szkoleniowych,M. K. (2)poznałP. K.. Panowie umówili się, że będą sobie przekazywać informacje o klientach zainteresowanych uzyskaniem kredytu.
dowód:zeznania świadkaP. K.(k. 54v., k. 176), wyjaśnienia oskarżonegoM. K. (2)(k. 161v.)
W lutym 2013 r.M. K. (1)pracował dorywczo, nie miał zarejestrowanej działalności gospodarczej. W tym czasie wymieniony mężczyzna zastanawiał się nad wzięciem pożyczki w celu założenia własnej działalności. W celu sprawdzenia jego zdolności kredytowanej skontaktował się telefonicznie z doradcą kredytowymP. K..
dowód:wyjaśnienia oskarżonegoM. K. (1)(k. 50)
P. K.nie miał uprawnień do pośrednictwa, czy sprzedaży kredytów, więc skontaktowałM. K. (1)zM. K. (2).
dowód:zeznania świadkaP. K.(k. 54v.)
M. K. (2)prowadziłagencję (...)wG.przyulicy (...), gdzie zajmował się przyjmowaniem wpłat, wypłatami oraz zakładaniem rachunków bankowych, a także pośrednictwem kredytowym.
dowód:wyjaśnienia oskarżonegoM. K. (2)(k. 54)
W dniu 12 lutego 2013 r.M. K. (1)stawił się w placówceG.Banku wG.przyulicy (...)w celu złożenia wniosku o udzielenie kredytu w wysokości 50.000 złotych.M. K. (1)podpisał wniosek kredytowy o udzielenie kredytu w tej wysokości, a także formularz karty informacyjnej.
dowód:wyjaśnienia oskarżonegoM. K. (1)(k. 50), zeznania świadkaM. A.(k. 28v.), dokumentacja bankowa (k. 20-21)
Następnego dnia 13 lutego 2013 r.M. K. (1), w związku z wnioskiem o udzielenie kredytu, przedłożył w banku zaświadczenie o swoich dochodach w kwocie 3293,60 zł z tytułu pracy wfirmie (...)z siedzibą wN.ul. (...)wG.. Tego samego dnia informacja o przedłożonym zaświadczeniu została wprowadzona przez pracownika banku do systemu informatycznego tej instytucji.
dowód:zeznania świadkaM. A.(k. 28v.), pismo banku (k. 248)
Dnia 15 lutego 2013 r. w trakcie rozmowy z pracownikiembanku (...)podał ustnie dane dotyczące swego zatrudnienia wfirmie (...). Dane te następnie zostały ujęte w karcie informacyjnej kredytobiorcy, którą tego samego dnia podpisałM. K. (1).
dowód:zeznania świadkaM. A.(k. 166), karta informacyjna (k. 22-23)
M. K. (1)nie uzyskał pozytywnej decyzji o przyznaniu kredytu, o czym został on telefonicznie powiadomiony przez pracownika banku.
dowód:zeznania świadkaM. A.(k. 28v.)
Przedłożone w banku zaświadczenie o dochodachM. K. (1)w kwocie 3293,60 zł z tytułu pracy wfirmie (...)z siedzibą wN.ul. (...)wG.w zakresie zapisów słownych i cyfrowych, a także podpisuJ. W. (2)zostało podrobione przezM. K. (2), który przekazał jeM. K. (1)po to, aby ten przedłożył je w banku w związku ze złożeniem wniosku o udzielenie kredytu.
dowód:opinia biegłego z zakresu badań dokumentów (k. 73-89)
M. K. (1)nigdy nie pracował w firmie prowadzonej przezJ. W. (2).
dowód:zeznania świadkaJ. W. (2)(k. 39v.), wyjaśnienia oskarżonegoM. K. (1)(k. 51)
M. K. (1)orazM. K. (2)nie byli dotychczas karani za przestępstwa.
dowód:zapytania o karalność (k. 288-289)
OskarżonyM. K. (1)w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego (k. 50-51). Oskarżony wyjaśnił, że składał wniosek o udzielenie kredytu, ale on nie przedkładał w toku procedury zaświadczenia. W toku postepowania sądowego oskarżony podtrzymał odczytane wyjaśnienia i odmówił odpowiedzi na pytania (k. 161). Składając uzupełniające wyjaśnienia oskarżony podtrzymał, że składając wniosek o udzielenie kredytu nie widział zaświadczenia o zarobkach i w dalszym ciągu zaprzeczał, aby takie zaświadczenie załączał do wniosku (k. 267).
Oceniając wyjaśnienia oskarżonegoM. K. (1)sąd dał im wiarę co do tego, że nigdy nie pracował w firmie panaW., gdyż w tej części wyjaśnienia znajdowały potwierdzenie w zeznaniach świadkaJ. W. (2)(k. 39), którym sąd dał wiarę. Sąd nie dał natomiast wiary wyjaśnieniom oskarżonegoM. K. (1)co do tego, że w sprawie kredytu kontaktował się wyłącznie zP. K., a nie kontaktował się z oskarżonymM. K. (2). Wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie przeczą zeznania świadkaP. K.(k. 54, k. 175-176). Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do tego, że skontaktował oskarżonegoM. K. (1)z oskarżonyM. K. (2). W tym zakresie wiarygodności zeznań tego świadka nie przeczą zeznania świadkaS. O.(k. 194v.). W zakresie skontaktowania przez świadka oskarżonych w sprawie kredytu na rzecz wiarygodności zeznań świadkaP. K.przemawia również opinia biegłego z zakresu badania dokumentów (k. 73-89), z której wynika, że to oskarżonyM. K. (2)podrobił zaświadczenie o zatrudnieniu przedłożone następnie przez oskarżonegoM. K. (1)w banku.
Sąd nie dał również wiary wyjaśnieniom oskarżonegoM. K. (1)co do tego, że w trakcie procedury kredytowej nie przedłożył w banku podrobionego zaświadczenia o zatrudnieniu wfirmie (...). Za wiarygodnością wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie nie przemawiały zeznania świadkaS. C.(k. 244-245). Wiarygodności zeznań tego świadka sprzeciwiały się wszakże zasady doświadczenia życiowego, w świetle których jest nieprawdopodobne, aby świadek po upływie niemal 3 lat był w stanie pamiętać, w jakich dniach w okresie od 12 do 15 lutego 2013 r. oskarżonyM. K. (1)był w pracy. Zeznania świadka w tym zakresie nie mogły również zostać zweryfikowane, gdyż jak stwierdził w lutym 2013 r. brak było listy obecności w pracy. Podobnie Sąd ocenił zeznania świadkaP. J.(k. 266-267). Wiarygodności zeznań tego świadka sprzeciwiały się wszakże zasady doświadczenia życiowego, w świetle których jest nieprawdopodobne, aby świadek po upływie niemal 3 lat był w stanie pamiętać, że w lutym 2013 r. oskarżonyM. K. (1)tylko jednego dnia nie był w pracy. Zeznania świadka w tym zakresie nie mogły również zostać zweryfikowane, gdyż jak stwierdził w lutym 2013 r. brak było listy obecności w pracy, a oskarżony nie był zatrudniony na podstawie umowy o pracę, lecz tylko pomagał świadkowi w prowadzonej działalności.
Wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego co do tego, że w trakcie procedury kredytowej nie przedłożył w banku zaświadczenia o zatrudnieniu przeczą zeznania świadkaM. A.(k. 28-29, k. 165-166, k. 297-298). Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, choć w zakresie dat oraz ilości wizyt oskarżonegoM. K. (1)w siedzibie banku najbardziej miarodajne były pierwsze zeznania świadka złożone jeszcze w toku postępowania przygotowawczego z uwagi na to, że były one pierwsze chronologicznie, złożone w najkrótszym odstępie czasu od lutego 2013 r. Zeznania tego świadka należało uznać za wiarygodne, gdyż co do tego, że oskarżony przedłożył w banku wspomniane zaświadczenie, były one kategoryczne. Oceny tej nie podważają ostatnie zeznania złożone przez świadka na rozprawie w lipcu 2016 r. (k. 297-298), gdyż z uwagi na odstęp czasu pomiędzy zdarzeniami będącymi przedmiotem niniejszego postępowania (luty 2013 r.), a czasem składania zeznań na rozprawie świadek, przesłuchiwana po raz trzeci w sprawie, mogła nie pamiętać osoby, która przedłożyła zaświadczenie, podtrzymując jednocześnie, że jeżeli we wcześniejszych zeznaniach podała, iż przedłożył zaświadczenie oskarżonyM. K. (1), to tak było. Wbrew twierdzeniom obrony, Sąd nie uznał za przekonujące zarzutów podważających wiarygodność zeznań świadkaM. A.. W szczególności należy wskazać, że wiarygodności zeznań tego świadka nie sprzeciwia się okoliczność, że toczy się przeciwko niej postępowanie karne związane z nieprawidłowości przy udzielaniu pożyczek. Niniejsza sprawa nie ma wszakże nic wspólnego ze wspomnianym postępowaniem. Podobnie należy ocenić okoliczność, że świadek została zwolniona z pracy w banku w trybieart. 52 k.p.Z oświadczenia banku wynika wszakże, że przyczyną rozwiązania stosunku pracy ze świadkiem nie były stwierdzone nieprawidłowości przy rozpatrywaniu wniosku kredytowego złożonego przez oskarżonego dnia 12 lutego 2013 r. (k. 209). Wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoM. K. (1)kwestionującego przedłożenie zaświadczenia o zatrudnieniu przeczą nie tylko zeznania świadkaM. A., ale również to, że oskarżony dnia 15 lutego 2013 r. podpisał kartę informacyjną (k. 22-23), w której treści były podane wszystkie informacje o jego zatrudnieniu w firmie panaW.. Wspomniany dokument ma formę wydruku komputerowego, co oznacza, że jego treść musiała być znana oskarżonemu przed jego podpisaniem, a zatem nie ma możliwości, aby została uzupełniona przez inną osobę po złożeniu przez oskarżonego swego podpisu na tym dokumencie.
OskarżonyM. K. (2)w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego (k. 94-95). Oskarżony wyjaśnił, że nie wypisywał zaświadczenia o zarobkach dla oskarżonegoM. K. (3). W toku postepowania sądowego oskarżony podtrzymał odczytane wyjaśnienia (k. 161v.). Sąd nie dał jednak wiary wyjaśnieniom oskarżonego. W szczególności za niewiarygodne należało uznać wyjaśnienia oskarżonego co do tego, że nie kontaktował się z oskarżonymM. K. (1)co do udzielenia temu ostatniego kredytu, gdyż przeczą temu zeznania świadkaP. K.. Sąd nie dał również wiary wyjaśnieniom oskarżonego co do tego, że nie podrobił zaświadczenia o zarobkach dla oskarżonegoM. K. (1)i nie przekazał go mu w celu przedłożenia w trakcie procedury kredytowej. W tym zakresie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego przeczyła w pierwszej kolejności opinia biegłego z zakresu badania dokumentówmgrS. S.(k. 73-89). Przytoczona opinia zdaniem Sądu zasługiwała na uwzględnienie, gdyż została wydana przez biegłego na podstawie oryginału kwestionowanego dokumentu, a nadto na podstawie wzorów pisma i podpisów oskarżonegoM. K. (2)kreślonych na polecenie, a także bezwpływowych. Wnioski opinii są kategoryczne w zakresie zapisów słownych i cyfrowych na zaświadczeniu oraz prawdopodobne, graniczące z pewnością, w zakresie podpisu oskarżonegoM. K. (2)na kwestionowanym zaświadczeniu. Wniosków opinii biegłego nie podważa okoliczność, iż opinia została wydana bez uprzedniego porównania kwestionowanego zaświadczenia z materiałem uzyskanym odP. K., czy współoskarżonegoM. K. (1). W tym zakresie biegły w uzupełniającej ustnej opinii przekonująco wskazał, że nie widział potrzeby takich badań, skoro z badań w zakresie materiału porównawczego uzyskanego od oskarżonegoM. K. (2)wynikało, że to on sporządził zapisy słowne i cyfrowe na tym zaświadczeniu, a także podpis z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością (k. 195). Uzupełniając ustnie opinię biegły przekonywująco wskazał również, że jego pisemna opinia co do tego, że oskarżonyM. K. (2)złożył podpis za inną osobę na kwestionowanym zaświadczeniu nie była kategoryczna, a jedynie prawdopodobna, lecz granicząca z pewnością, z uwagi na brak w materiale porównawczym podpisów kreślonych tempem szybkim (k. 195). Z tego względu zdaniem biegłego wynikała różnica w zakresie wiązania typu „ki” między zaświadczeniem a materiałem porównawczym uzyskanym od oskarżonegoM. K. (2)(k. 195v.).
Za wiarygodnością wyjaśnień oskarżonegoM. K. (2)nie przemawia natomiast to, że o jego osobie nie wspomniał w swych wyjaśnieniach oskarżonyM. K. (1). Oceniając tę okoliczność nie można wszakże pominąć, że oskarżonyM. K. (1)w swych wyjaśnieniach nie przyznał się w ogóle do przedłożenia w banku zaświadczenia o zatrudnieniu, kwestionując swoje sprawstwo w tym zakresie. W tym kontekście nie wskazanie przez oskarżonegoM. K. (1)osoby, od której miałby uzyskać ten dokument nie przemawia za wiarygodnością wyjaśnień oskarżonegoM. K. (2), iż nie podrobił tego dokumentu. Innymi słowy, skoro oskarżonyM. K. (1)miał interes w tym, aby ukryć przedłożenie zaświadczenia w banku, to konsekwentnie mógł mieć również interes w tym, aby ukryć osobę, od której ten dokument uzyskał.
Sąd dał wiarę dokumentom zgromadzonym w sprawie, za wyjątkiem rzecz jasna zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach oskarżonegoM. K. (1), gdyż autentyczności ani prawdziwości tych pozostałych dokumentów żadna ze stron postępowania, ani też Sąd z urzędu nie zakwestionował.
M. K. (1)został oskarżony o to, że w dniu 15 lutego 2013 roku wG.w(...) Bank S.A.przyul. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzićG.(...) bank S.A.wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50 000 zł w ten sposób, że w trakcie procedury zawierania umowy kredytowej złożył nieprawdziwe zaświadczenie o swoich dochodach w kwocie 3293,60 zł z tytułu pracy wfirmie (...)z siedzibą wN.ul. (...)wG., wprowadzając w błąd pracownika powyższego punktu co do prawdziwości zaświadczenia i zamiaru spłaty rat, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ujawnione nieprawdziwości zaświadczenia o zatrudnieniu, tj.o czyn zart. 297 § 1 kkiart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
M. K. (2)został oskarżony o to, że w dniu 15 lutego 2013 roku wG.udzielił pomocyM. K. (1)w doprowadzeniu(...) Bank S.A.wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50 000 zł w ten sposób, że podrobił pisemne zaświadczenie o dochodach w kwocie 3293,60 zł z tytułu pracy wfirmie (...)z siedzibą wN.ul. (...)wG., którego treść wypisał i podpisał się za wystawcę zaświadczeniaJ. W. (1), a następnie przekazał jeM. K. (1), który użył je w trakcie procedury uzyskania kredytu gotówkowego w kwocie 50.000 zł w celu wprowadzenia w błąd pracownika powyższego banku co do prawdziwości zaświadczenia i zamiaru spłaty rat,tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 297 § 1 kkiart. 286 § 1 kkw zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk
OskarżonyM. K. (1)oraz oskarżonyM. K. (2)w swych wyjaśnieniach nie przyznali się do popełnienia zarzucanego każdemu z nich czynu. W ocenie Sądu w świetle materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie popełnienie przez oskarżonych zarzucanego im czynu przestępnego określonego nie ulegało wątpliwości. Wniosek ten w zakresie oskarżonegoM. K. (1)wynikał z zeznań świadkaM. A., zeznań świadkaP. K.oraz dokumentacji bankowej. Na podstawie tych dowodów należało przyjąć, że wyżej wymieniony oskarżony poprzezP. K.skontaktował się z oskarżonymM. K. (2). Następnie w trakcie procedury kredytowej mającej na celu uzyskanie kredytu w kwocie 50.000 złotych oskarżonyM. K. (1)wprowadził w błąd pracownika banku co do swego zatrudnienia i swej zdolności kredytowej w ten sposób, że przedłożył podrobione zaświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...). Swym zachowaniem oskarżony zmierzał bezpośrednio zatem do doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50.000 złotych, co jednak z uwagi na odmowę udzielenia kredytu przez pracowników banku zakończyło się na etapie usiłowania. Dlatego też oskarżonyM. K. (1)wyczerpał znamiona występku określonego wart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.orazart. 12 k.k.Z kolei w zakresie oskarżonegoM. K. (2)popełnienie przez niego zarzucanego mu czynu wynikało z zeznań świadkaP. K.oraz przede wszystkim z opinii biegłego z zakresu badań dokumentów. Na podstawie tych dowodów należało przyjąć, że oskarżonyM. K. (2), poprzezP. K., skontaktował się z oskarżonymM. K. (1). W związku z tym, że ten ostatni chciał uzyskać kredyt, a nie był osobą zatrudnioną, to oskarżonyM. K. (2)swym zachowaniem ułatwił mu popełnienie przestępstwa oszustwa w ten sposób, że podrobił zaświadczenie o jego zatrudnieniu wfirmie (...), które następnie mu przekazał po to, aby ten mógł przedłożyć je w banku w związku z wnioskiem o udzielenie kredytu. Swym zachowaniem oskarżonyM. K. (2)wyczerpał znamiona występku określonego wart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.orazart. 12 k.k.
Występek przewidziany wart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.jest zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 8. Rozważając w tych ramach wymiar kary wobec oskarżonegoM. K. (1)Sąd uwzględnił następujące okoliczności. Uwzględniając dyrektywę proporcjonalności kary do stopnia społecznej szkodliwości czynu przestępnego, Sąd na niekorzyść oskarżonego potraktował wysokość mienia, którą oskarżony chciał uzyskać swym bezprawnym zachowaniem w ilości 50.000 złotych, a także to, że zachowanie oskarżonego w trakcie procedury kredytowej nie polegało na wprowadzeniu pracownika pokrzywdzonego ustnie w błąd co swego zatrudnienia i zdolności kredytowej, ale na przedłożeniu pisemnego podrobionego zaświadczenia. W ramach tej samej dyrektywy wymiaru kary, ale na korzyść oskarżonego, Sąd uwzględnił okoliczność, że zachowanie oskarżonego zakończyło się na etapie usiłowania, w efekcie czego pokrzywdzony nie wypłacił mu wnioskowanej kwoty kredytu. W ramach dyrektywy prewencji indywidualnej na korzyść oskarżonego Sąd potraktował jego uprzednią niekaralność za jakiekolwiek przestępstwo.
Mając na względzie wszystkie powyżej opisane okoliczności Sąd uznał, że należało wymierzyć wobec oskarżonego na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 37a k.k.karę 100 stawek dziennych grzywny. Wymiar tej kary odpowiada zdaniem Sądu stopniowi społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego, który należy ocenić jako dość znaczny. W ocenie Sądu kara co do jej rodzaju nie przekracza również stopnia winy oskarżonego. Sąd wymierzając karę grzywny w tym wymiarze wyszedł z przekonania, że jej rodzaj odpowiada dyrektywie prewencji indywidualnej. Zdaniem Sądu poprzednia niekaralność oskarżonego za przestępstwo przemawia za tym, że czyn, który popełnił oskarżony miał charakter wyjątkowy i nie stanowił wyrazu tendencji oskarżonego do lekceważenia reguł prawa. W świetle tych okoliczności nie ulega zatem wątpliwości, że dla powstrzymania oskarżonego przed popełnieniem innego lub podobnego przestępstwa za wystarczające należy uznać wymierzenie kary grzywny. W ocenie Sądu kara ta zdaje się wreszcie czynić zadość wskazaniom prewencji ogólnej, a mianowicie uzmysławia ona społeczeństwu, że usiłowanie popełnienia przestępstwa oszustwa oraz przedłożenie podrobionego zaświadczenia spotyka się z natychmiastową reakcją organów wymiaru sprawiedliwości. Określając wysokość jednej stawki dziennej kary grzywny na kwotę 15 zł sąd wziął natomiast pod uwagę, że podejmuje on prace zarobkowe, uzyskując z tego tytułu dochód w kwocie 1.500 złotych (k. 161).
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w punkcie 1-szym sentencji wyroku.
Występek przewidziany wart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.jest zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 8. Rozważając w tych ramach wymiar kary wobec oskarżonegoM. K. (2)Sąd uwzględnił następujące okoliczności. Uwzględniając dyrektywę proporcjonalności kary do stopnia społecznej szkodliwości czynu przestępnego, Sąd na niekorzyść oskarżonego potraktował stopień pomocy, której udzielił oskarżonemuM. K. (1)w popełnieniu przestępstwa oszustwa. Gdyby wszakże oskarżonyM. K. (2)nie podrobił zaświadczenia o zatrudnieniu i następnie nie przekazał współoskarżonemu tego dokumentu w celu przedłożenia w sądzie, to oskarżonyM. K. (1)nie mógłby skutecznie złożyć wniosku kredytowego. W ramach tej samej dyrektywy wymiaru kary, ale na korzyść oskarżonego, Sąd uwzględnił okoliczność, że zachowanie oskarżonego ostatecznie nie doprowadziło do uzyskania przez oskarżonegoM. K. (1)kredytu, choć z przyczyn niezależnych od oskarżonych. W ramach dyrektywy prewencji indywidualnej na korzyść oskarżonegoM. K. (2)sąd potraktował jego uprzednią niekaralność za jakiekolwiek przestępstwo.
Mając na względzie wszystkie powyżej opisane okoliczności Sąd uznał, że należało wymierzyć wobec oskarżonego na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 37a k.k.karę 70 stawek dziennych grzywny. Wymiar tej kary odpowiada zdaniem Sądu stopniowi społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego, który należy ocenić jako dość znaczny. W ocenie Sądu kara co do jej rodzaju nie przekracza również stopnia winy oskarżonego. Sąd wymierzając karę grzywny w tym wymiarze wyszedł z przekonania, że jej rodzaj odpowiada dyrektywie prewencji indywidualnej. Zdaniem Sądu poprzednia niekaralność oskarżonego za przestępstwo przemawia za tym, że czyn, który popełnił oskarżony miał charakter wyjątkowy i nie stanowił wyrazu tendencji oskarżonego do lekceważenia reguł prawa. W świetle tych okoliczności nie ulega zatem wątpliwości, że dla powstrzymania oskarżonego przed popełnieniem innego lub podobnego przestępstwa za wystarczające należy uznać wymierzenie kary grzywny. W ocenie Sądu kara ta zdaje się wreszcie czynić zadość wskazaniom prewencji ogólnej, a mianowicie uzmysławia ona społeczeństwu, że udzielenie pomocy do popełnienia przestępstwa oszustwa poprzez podrobienie zaświadczenia o zatrudnieniu spotyka się z natychmiastową reakcją organów wymiaru sprawiedliwości. Określając wysokość jednej stawki dziennej kary grzywny na kwotę 15 zł sąd wziął natomiast pod uwagę, że podejmuje on prace zarobkowe, uzyskując z tego tytułu dochód w kwocie 1.200 złotych (k. 161v.).
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w punkcie 2-gim sentencji wyroku.
Na podstawieart. 627 k.p.k.orazart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. z 1983 r. Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.) w zw. zart. 627 k.p.k.Sąd w punkcie 3-cim i 4-tym wyroku zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania w kwocie po 458 złotych dla każdego z oskarżonych oraz opłatę w kwocie 150 zł dla oskarżonegoM. K. (1)oraz w kwocie 105 zł dla oskarżonegoM. K. (2). Podejmując takie rozstrzygnięcie Sąd miał na względzie okoliczność, że oskarżeni uzyskują dochody z prac zarobkowych w takiej wysokości, która pozwala im na uiszczenie tych kosztów (k. 161-161v.), a jednocześnie jako bezdzietni kawalerowie nie mają nikogo na swym utrzymaniu. Wydatki postępowania obejmowały należność za zapytanie o karalność w toku postępowania sądowego (k. 182-183, k. 232, k. 237, k. 288-289), a także w toku postępowania przygotowawczego (k. 120v.), ryczałt za doręczenia w toku postępowania przygotowawczego oraz sądowego oraz wynagrodzenie biegłego (k. 120).