Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 117/16
Data wyroku: 2016-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosława Makowska, Jarosław Gołębiowski, Dariusz Mizera
Słowa kluczowe: Zobowiązanie
Podstawa prawna: ART. 140 K.C. W ZW. Z ART. 144 K.C.W ZW. Z ART. 222 §2 K.C.

Sygn. akt II Ca 117/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 marca 2016 roku
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący

SSO Jarosław Gołębiowski

Sędziowie

SSO Dariusz Mizera
SSR del. Mirosława Makowska (spr.)

Protokolant

st. sekr. sąd. Anna Owczarska

po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2016 roku w Piotrkowie Trybunalskim
na rozprawie sprawy z powództwaB. T.iT. T. (1)
przeciwkoM. M. (1)iW. M.
o zobowiązanie
na skutek apelacji powódkiT. T. (1)i pozwanegoM. M. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 11 września 2015 roku, sygn. akt I C 819/14
oddala obie apelacje i znosi wzajemnie między stronami koszty procesu za instancję odwoławczą.

SSO Jarosław Gołębiowski

SSO Dariusz Mizera      SSR Mirosława Makowska

Na oryginale właściwe podpisy
Sygn. akt I Ca 117/16

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 września 2015 roku Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim w sprawie z powództwaB. T.iT. T. (1)przeciwkoM. M. (1)iW. M.o zobowiązanie
1. w uwzględnieniu powództwaT. T. (1)zobowiązałM. M. (1)iW. M.solidarnie do rozebrania przęsła ogrodzenia z płyt betonowych, z dwoma słupkami betonowymi po bokach, usytuowanego na nieruchomości położonej przyulicy (...)wT., w bezpośredniej bliskości okna kuchennego budynku mieszkalnego posadowionego na nieruchomości położonej przyulicy (...)wT., w terminie tygodnia od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku,
2. oddalił powództwoB. T.,
3. zasądził odM. M. (1)iW. M.solidarnie na rzeczT. T. (1)kwotę 88 (osiemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu,
4. nakazał zwrócićB. T.ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim kwotę 170 (sto siedemdziesiąta) złotych tytułem nadpłaconej części opłaty od pozwu uiszczonej w dniu 11 lutego 2014 roku, oraz kwotę 62 (sześćdziesiąt dwa) złote tytułem niewykorzystanej części zaliczki zaksięgowanej w dniu 7 kwietnia 2015 r., pod pozycją ks. zal. 150087.
Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego:
W dniu 13 stycznia 1993 r.B. B.zawarł z córkąT. T. (1)umowę darowizny, na mocy której podarował jej do majątku odrębnego zabudowaną nieruchomość położoną przyulicy (...)wT., o powierzchni 676 metrów kwadratowych, oznaczoną w ewidencji gruntów numeremdziałki (...), dla której prowadzona była w Sądzie Rejonowym w Tomaszowie Maz.księga wieczysta nr (...). Na podarowanej nieruchomości usytuowane były murowane budynki : jeden mieszkalny i trzy komórki, istniejące do chwili obecnej.
Murowany budynek mieszkalny, składający się z 2 pokoi, kuchni, łazienki, ubikacji i ganku, został wybudowany w 1973r., w granicy z sąsiednią nieruchomością, położoną przyulicy (...), która wówczas nie była zabudowana.
Decyzją z dnia 9 grudnia 1974 r. Urząd Miejski wT.udzieliłB. B.pozwolenia na użytkowanie tegoż budynku mieszkalnego.
Skrzydła okna pomieszczenia kuchni domu otwierają się na nieruchomość, położoną przyulicy (...), oznaczoną numeremdziałki (...), nabytą w 1996 r. przezW.iZ.małżonkówM.. W dacie nabycia nieruchomość ta stanowiła pusty plac, obecnie zabudowany murowanym budynkiem gospodarczo - garażowym, postawionym w 2002 r. przezW. M., a wykorzystywanym przez jego synaM.jako warsztat naprawy samochodów, oraz drugim budynkiem gospodarczym, usytuowanym w głębi podwórza. Od 2014 r. w budowie znajduje się budynek mieszkalny, przeznaczony dlaM. M. (1).
W dniu 22 czerwca 2011 r.Z.iW.małżonkowieM.podarowali synowiM. M. (1)nieruchomość położoną przyulicy (...)wT., o powierzchni 0,0674 ha, oznaczoną w ewidencji gruntów numeremdziałki (...), dla której prowadzona jest w Sądzie Rejonowym w Tomaszowie Maz.księga wieczysta nr (...).
W.iZ.małżonkowieM.zamieszkują wraz z córką, zięciem i wnukami na nieruchomości położonej przyulicy (...), która także została nabyta w 1996 r. i wraz z nieruchomościąM. M. (1)stanowi na gruncie jedną całość, ogrodzoną jako wspólna posiadłość rodzinna, będąca siedliskiem.
Od 2014 r.M. M. (1)nie zamieszkuje z rodzicami, lecz we własnym gospodarstwie rolnym, położonym wC., które osobiście prowadzi.
T.iB.małżonkowieT.korzystają z nieruchomości położonej przyulicy (...)od wiosny do jesieni, a w okresie letnim przebywają na niej nawet codziennie, traktując nieruchomość jako działkę rekreacyjną.
W dniu 10 lipca 2013 r.B. T.zauważył wymurowane przęsło ogrodzenia z płyt betonowych, z dwoma słupkami po bokach, usytuowane na nieruchomości położonej przyulicy (...), w bezpośredniej bliskości budynku mieszkalnego, położonego na nieruchomości, stanowiącej własność jego żony.
Wysokość tego ogrodzenia, wykonanego z czterech przęseł, ustawionych jedno na drugim, a postawionego przezW.iM. M. (1), wynosi ponad 2,08 metra a szerokość - 2,16 metra. Wybudowana ściana z przęseł betonowych znajduje się w odległości 12 cm. od parapetu okna kuchni oraz w odległości około 23 cm. od ściany granicznej budynku mieszkalnegoT. T. (1)i zasłania w przeważającym zakresie otwór okienny jej kuchni, o wymiarach (ten otwór) 1,20 m x 1,20 metra. Szyba okna nie jest przesłonięta płotem jedynie na odcinku około 35 cm od jego górnej krawędzi.
Postawiony płot uniemożliwia małżonkomT.umycie okna, jego pomalowanie oraz wietrzenie kuchni. Okno otwiera się jedynie nieznacznie a ponadto utrudniony jest dostęp światła dziennego do kuchni.
Przęsło betonowe zostało postawione w tym celu, żeby utrudnićB. T.obserwację przez okno nieruchomości sąsiadów oraz kierowanie pod ich adresem uwag i wyzwisk.
Przedmiotowe okno kuchenne jest źródłem konfliktów sąsiedzkich od kilkunastu lat. Waśnie sąsiedzkie nasiliły się od dnia 7 lutego 2009 r., kiedy toM. M. (1)rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej na nieruchomości położonej przyulicy (...), w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych.
RodzinaM.ma pretensje do małżonkówT.o to, że okno jest w ścianie granicznej, a przy tym otwiera się na ich stronę. Sąsiedzi są ponadto negatywnie nastawieni doB. T., który wykorzystywał okno do obserwacji terenu, zgłaszania uwag pod adresem sąsiadów, dopominania się o zachowanie ciszy, a ponadto od 2009 r. występował do różnych urzędów, informując o stwierdzanych przez siebie nieprawidłowościach na sąsiednim gruncie i braku legalności poczynańM.iW. M., w tym dotyczących m.in. poszerzenia otworu drzwiowego budynku gospodarczo - garażowego i wykonania w nim kanału, czego w planach obiektu nie było. Z inicjatywyB. T.przeprowadzane były na nieruchomości położonej przyulicy (...)kontrole, które doprowadziły do zawieszenia w styczniu 2011 r. działalności gospodarczej prowadzonej przezM. M. (1)na podarowanej mu nieruchomości.
Okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy pozostają bezsporne pomiędzy stronami.
Nie ulega zatem wątpliwości fakt postawienia w lipcu 2013 r. przedmiotowego przęsła ogrodzenia przez obu pozwanych w terenie przygranicznym z nieruchomością powódki, choć jeszcze w obrębie nieruchomości stanowiącej już wówczas wyłączną własnośćM. M. (1).
Postawienie tegoż fragmentu ogrodzenia nie ma żadnego logicznego uzasadnienia z punktu widzenia potrzeb nieruchomości, na której został on posadowiony. Jedynym wytłumaczeniem jego istnienia jest zamiar dokuczenia powodom oraz utrudnieniaB. T.czynienia obserwacji poczynań pozwanych, podejmowanych na nieruchomościM. M. (1), zgłaszania uwag i składania donosów na sąsiadów. Montaż ściany stanowi zatem rodzaj akcji odwetowej podjętej w stosunku do powoda oraz formę protestu przeciwko jego postawie, prezentowanej w relacjach sąsiedzkich, i przeciwko istnieniu okna, które otwiera się na zewnątrz, naruszając przestrzeńM. M. (1)nad gruntem, stanowiącym jego własność.
Nadmienić należy, że kwestia legalności wykonania otworu okiennego w ścianie granicznej budynku mieszkalnego powódki i przypuszczalny czas jego powstania zostały przesądzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 października 2011 r. k 24 - 27 akt sprawy.
Stosownie do treściart. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.
Przepis ten określa treść prawa własności jakoprawa rzeczowegoprzez przyznanie właścicielowi podstawowych uprawnień do rzeczy, którymi są korzystanie z rzeczy i rozporządzanie nią.Art. 140 k.c.dodatkowo zakreśla również granice uprawnień właściciela, wskazując, że właścicielowi generalnie wolno robić z rzeczą wszystko, co nie jest mu zabronione przez ustawy, zasady współżycia społecznego i co nie pozostaje w sprzeczności ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem prawa.
Ustawą wyznaczającą granice prawa własności jest m.in.art. 144 k.c., w świetle którego „właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych „.
Powołany przepis tzw. prawa sąsiedzkiego odnosi się do stosunków między właścicielami nieruchomości i dotyczy sytuacji, w której właściciel korzystający ze swojej nieruchomości oddziałuje na nieruchomości sąsiednie. Oddziaływanie to nie polega na wtargnięciu naruszającego na cudzą własność, lecz wynika z działalności prowadzonej na własnej nieruchomości, która pośrednio zakłóca korzystanie z nieruchomości sąsiedniej, czyli powoduje immisje pośrednie, pozytywne i negatywne. Te ostatnie mogą polegać m.in. na utrudnianiu przenikania światła słonecznego lub powietrza i one właśnie występują w sprawie niniejszej.
Zmniejszenie nasłonecznienia kuchni budynku mieszkalnego powódki oraz dostępu świeżego powietrza do niego, jako następstwo postawienia przez pozwanych przęsła ogrodzenia w bezpośredniej bliskości okna tegoż pomieszczenia, należy uznać za udowodnione. Wyniki dokonanych oględzin nie pozostawiają żadnych wątpliwości w tym zakresie.
Należy także podnieść, że wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego sugerują możliwość nabycia przezT. T. (1), przez zasiedzenie, na podstawieart. 292 k.c.służebności gruntowej widoku - okna kuchennego, otwieranego na zewnątrz w taki sposób, że sięga ono w przestrzeń nad gruntemM. M. (1), a wcześniej - gruntem jego rodziców.
Oddziaływanie pośrednie na nieruchomości sąsiednie jest dopuszczalne, jeśli mieści się w granicach przeciętnej miary, która podlega obiektywnej ocenie według dwóch kryteriów : społeczno - gospodarczego przeznaczenia obu nieruchomości oraz stosunków miejscowych. Należy zatem uwzględnić m.in. charakter nieruchomości, sposób z niej korzystania i położenie.
W wyniku zaistnienia oddziaływania pośredniego, zakłócającego ponad przeciętną miarę korzystanie z sąsiednich nieruchomości, ich właściciele mogą żądać przywrócenia stanu zgodnego z prawem i zaniechania dalszych naruszeń. Służy im zatem roszczenie negatoryjne z zakresu ochrony własności, wynikające zart. 222 § 2 k.c., o treści następującej : „ przeciwko osobie, która narusza własność w inny sposób, aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń. „
Z zaprezentowanej regulacji prawnej oraz z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, opartych na dowodach z dokumentów i fotografii oraz na oględzinach nieruchomości i zeznaniach stron, tj. dowodach spójnych ze sobą i uznanych za wiarygodne, wynika, żeT. T. (1), jako właścicielce nieruchomości położonej przyulicy (...), przysługuje roszczenie negatoryjne zart. 222 § 2 k.c.w związku zart. 144 k.c., a zatem jej powództwo podlega uwzględnieniu.
Nadmienić należy, że obaj pozwani posiadają legitymację procesową bierną w niniejszym procesie, bowiem obaj postawili przedmiotową ścianę, czyli obaj wywołali immisje pośrednie.M. M. (1)był przy tym właścicielem gruntu już w dacie postawienia przedmiotowego obiektu budowlanego i nadal nim pozostał, natomiastW. M., jako współsprawca czynu, był i jest zarazem współposiadaczem nieruchomości syna.
PowództwoB. T.podlega natomiast oddaleniu z braku posiadania przez niego legitymacji procesowej czynnej, bowiem roszczenie negatoryjne przysługuje tylko właścicielowi nieruchomości, którym powód nie jest.
Postanowienie o kosztach zostało wydane na podstawieart. 98 § 1 i 2 k.p.c., przy przyjęciu zasady odpowiedzialności za wynik procesu.
Rozstrzygnięcie z punktu 4 wyroku znajduje uzasadnienie w treściart. 80 i 84 ust. 1. i 2.ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(t.j. Dz .U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm. ).
Apelację od powyższego wyroku złożyła powódkaT. T. (1), i zaskarżyła wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez nie rozpoznanie wszystkich wniosków powódki, w szczególności nierozpoznanie wniosku o ukaranie pozwanych wyrokiem za popełnienie przestępstwa zart. 288 k.k.W istocie apelacja zmierzała do zmiany zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec pozwanych kary za popełnienie przestępstwa.
Ponadto apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik pozwanegoM. M. (1)zaskarżając wyrok w części w zakresie jakim Sąd uwzględnił powództwo tj. w pkt. 1 oraz w zakresie kosztów postępowania i zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj.art. 140 k.c.iart. 144 k.c.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcia, iż pozwani zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad miarę oraz nie uwzględnienie przez Sąd I instancji okoliczności związanych z naruszeniem swobodnego korzystania z własnej nieruchomości przez pozwanych, co spowodowało uwzględnienie powództwa.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Nadto wniósł o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanych kosztów postępowania za II instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zarówno apelacja powódkiT. T. (1)jak i pozwanegoM. M. (1)nie zasługują na uwzględnienie.
Odnosząc się do apelacji powódkiT. T. (1), to wskazać należy, że niniejsza sprawa należy do kategorii spraw z zakresu prawa cywilnego, które rozpoznawane są przez sądy powszechne – wydziały cywilne. Sąd cywilny nie rozpoznaje spraw karnych, a w istocie wniosek powódki zmierzał do ukarania pozwanych za popełnienie w jej ocenie przestępstwaart. 288 k.k.Ściganie przestępstwa stypizowanego wart. 288 k.k.następuje na wniosek pokrzywdzonego. Zatem, jeżeli powódka czuje się pokrzywdzona działaniem pozwanych to może złożyć stosowny wniosek do organów ścigania (na Policję lub do Prokuratora), nie zaś do sądu cywilnego.
Odnosząc się do apelacji pozwanegoM. M. (1)to nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji, iż dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego tj.art. 140 k.c.i144 k.c.
Uwzględnienie roszczenia zart. 144 k.c.w związku zart. 222 § 2 k.c.uzależnione jest od zaistnienia podstawowej przesłanki, a mianowicie zakłócenia korzystania z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W orzecznictwie przyjęto, że ocena przeciętnej miary w rozumieniuart. 144 k.c.powinna być dokonana na podstawie obiektywnych warunków, panujących w środowisku osób zamieszkujących na danym terenie, a nie na podstawie subiektywnych odczuć właścicieli poszczególnych nieruchomości, powinna uwzględniać przeznaczenie nieruchomości, które wynika z jej charakteru i sposobu z niej korzystania, zaś określenie "stosunki miejscowe" odnosi się zarówno do miejsca, jak i czasu (wyrok SN z dnia 3 lipca 1969 r. II CR 208/69 OSPiKA 1971/5 poz. 87; wyrok SN z dnia 22 listopada 1985 r. II CR 149/85 OSNCP 1986/10 poz. 162; wyrok SN z dnia 28 grudnia 1979 r. III CRN 249/79 OSNCP 1980/7-8 poz. 144). W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęte też zostało, iż pojęcie "przeciętnej miary" winno być rozumiane w ten sposób, że zakłada ono znoszenie oddziaływania, jeżeli nie ma ono charakteru szykany, czyli nie zmierza do szkodzenia czy dokuczenia (wyrok SN z dnia 28 grudnia 1979 r. III CRN 249/79 OSNCP 1980/7-8 poz. 144).
W okolicznościach niniejszej sprawy trudno przyjąć, że wybudowanie przez pozwanych jednego przęsła płotu na wysokości okna budynku mieszkalnego powódki było wyrazem korzystania ze swojej nieruchomości zgodnie z jej społeczno – gospodarczym przeznaczeniem. Nie można dopatrzeć się w takim zachowaniu, uznania, iż miało ono znaczenie gospodarcze dla nieruchomości pozwanych (chociażby poprzez poprawę wizerunku całej nieruchomości). W ocenie Sądu odwoławczego opisane wyżej działanie pozwanych miało charakter szykany i miało na celu dokuczeniu powódce. Sam pozwanyW. M.zeznał, że „ przyczyną postawienia przęsła było to, żeby nie otwierał okna i nie podglądał mnie, nie wyzywał mnie” (k.43). Zatem pobudowanie przęsła stanowiło akcję odwetową, za niewłaściwe zachowanie męża powódki, a nie związane było z korzystaniem z nieruchomości zgodnie z jej gospodarczym przeznaczeniem.
Pełnomocnik pozwanego w uzasadnieniu apelacji zarzucił również, że Sąd pierwszej instancji nie zagłębił się w legalność istnienia otworu okiennego. Zauważyć należy, że w przedmiocie legalności istnienia otworu okiennego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie II SA/Łd 875/11, który wyrokiem z dnia 19 października 2011 roku oddalił skargęZ. M.iW. M.(k.24-27). Z treści uzasadnienia tego wyroku wynika, że otwór okienny zlokalizowany w ścianie granicznej budynku mieszkalnego przyul.(...)wT.został wykonany z dochowaniem przepisów zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (tj. przepisów obowiązujących w dacie realizacji budowy - 1973 rok). Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że brak jest dokumentacji budowlanej dotyczącej budynku mieszkalnego przyul. (...). Zachowała się jednakże decyzja z dnia 9 grudnia 1974 roku wydana przez uprawnionego pracownika Urzędu Miejskiego wT.– pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego wydane na podstawieart.65, 67 i 68 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 roku Prawo budowlane(k.84).
Decyzja ta jako ostateczna decyzja administracyjna, wiąże sąd w postępowaniu cywilnym. PrzepisyPrawa budowlanegonie są przepisami szczególnymi w stosunku doart. 144 k.c., a wydane na jego podstawie decyzje i sama zgodność budowy z tymi decyzjami nie stoją na przeszkodzie dochodzeniu roszczeń przez właściciela nieruchomości sąsiedniej, opartych naart. 144w zw. zart. 222 § 2(tak SN w orzeczeniu z 21 marca 1984 r., III CZP 4/84, LexPolonica nr 301738, OSNCP 1984, nr 10, poz. 171 – Stanisław Rudnicki. Komentarz do Kodeksu Cywilnego do art. 144, LexisNexis 2011, wydanie X LEX).
W sytuacji gdy wzniesienie budynku zakłóca ponad przeciętną miarę korzystanie z nieruchomości sąsiedniej, właścicielowi takiej nieruchomości przysługuje roszczenie zart. 222 § 2 k.c.w zw. zart. 144 k.c.Roszczenie to przysługuje także wówczas gdy zabudowa nieruchomości sąsiedniej dokonana została na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej i zgodnie z tą decyzją. Bezprawność działania sprawcy nie odnosi się wówczas do wybudowania budynku, gdyż inwestycja została przeprowadzona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, lecz z faktem zakłócenia ponad przeciętną miarę korzystania z nieruchomości sąsiedniej (uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 15 stycznia 2013 r. I ACa 614/11 LEX nr 1259714).
W okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć należy, że otwór okienny został wybudowany zgodnie z obowiązującymi ówcześnie przepisami prawa, co oczywiście nie stałoby na przeszkodzie w dochodzeniu przez pozwanego również roszczenia zart. 144w zw. zart. 222 § 2 k.c.P powództwo wzajemne nie zostało jednakże zgłoszone w stosownym czasie.
Mając powyższe na względzie obie apelacje podlegały oddaleniu na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach procesu za instancję odwoławczą Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 100 k.p.c.wzajemnie je znosząc między stronami.

Na oryginale właściwe podpisy