Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI U 973/16
Data wyroku: 2016-08-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: SSO Karolina Chudzinska – Koczorowicz
Teza: wykonywanie pracy w warunkach szczególnych stanowi jedną z przesłanek niezbędnych do uzyskania emerytury.

Sygn. akt.

VI U 973/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia

29 sierpnia 2016r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Karolina Chudzinska - Koczorowicz

Protokolant:

st. sekr. sądowy Małgorzata Glazik

po rozpoznaniu w dniu

29 sierpnia 2016r.

wB.

odwołania

J. W.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.

z dnia

25 lutego 2016 r.

Nr

(...)

w sprawie

J. W.

przeciwko:

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.

o emeryturę

1
Zmienia decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.z dnia 25 lutego 2016r. znak(...)i przyznaje ubezpieczonemu prawo do emerytury począwszy od dnia 12 lutego 2016r.

2
Stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

Na oryginale właściwy podpis.
Sygn. akt VI U 973 / 16

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 25 lutego 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.odmówiłJ. W.prawa do emerytury, powołując się na przepisyustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych( tekst jednolity Dz. U. z 2015r, poz. 748 ze zm. ).
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ubezpieczony nie spełnia warunków do przyznania żądanego świadczenia, ponieważ nie udowodnił, że w okresie do końca 1998r., przez co najmniej 15 lat pracował w warunkach szczególnych.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony, domagając się jej zmiany i przyznania żądanego świadczenia, bowiem spełnia wszystkie warunki niezbędne do jego przyznania, w tym posiada wymagany okres pracy w warunkach szczególnych.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd ustalił i zważył co następuje :
Zgodnie zart. 27 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych– urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949r. przysługuje emerytura, jeżeli osiągnęli wiek emerytalny wynoszący co najmniej 60 lat dla kobiety i 65 lat ( i więcej ) dla mężczyzny oraz mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety i 25 lat dla mężczyzny.
Natomiast w myśl art. 29 ust. 1 ustawy przytoczonej na wstępie – ubezpieczeni urodzeni przed 1 stycznia 1949r., będący pracownikami, którzy nie osiągnęli wieku emerytalnego określonego w art. 27 pkt 1 mogą przejść na emeryturę – mężczyźni – po osiągnięciu wieku 60 lat, jeżeli mają co najmniej 25 letni okres składkowy i nieskładkowy oraz zostali uznani za całkowicie niezdolnych do pracy.
Modyfikacje w zakresie wieku przewiduje art. 32 ust.1 ustawy, uzależniając wcześniejsze nabycie prawa do emerytury od zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Natomiast art. 184 przytoczonej na wstępie ustawy stanowi, że ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz
2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu.
Zatem w powyższym zakresie zachowuje swoją aktualnośćRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze( Dz. U. nr 8, poz. 43 ze zm. ), wydane na podstawieart. 27 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin( Dz. U. nr 0, poz. 267 ze zm. ).
Zgodnie z § 3 i 4 przytoczonego Rozporządzenia – za okresy zatrudnienia wymagane do uzyskania emerytury (…) uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiety i 25 lat dla mężczyzny, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Przy czym prawo do emerytury nabywa pracownik, który wykonywał prace w warunkach szczególnych, wymienione w wykazie A, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki :
- osiągnął wiek emerytalny wynoszący : 55 lat dla kobiety i 60 lat dla mężczyzny,
- ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.
Jednocześnie w myśl § 2 ust. 1 wspomnianego Rozporządzenia – okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w Rozporządzeniu są okresy, w których praca w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy ubezpieczony spełnia warunek wymaganego czasu pracy w warunkach szczególnych, niezbędny do uzyskania tzw. emerytury wcześniejszej.
W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe, w tym zapoznał się z dokumentami zgromadzonymi w aktach, w tym aktach ZUS, dokumentacją pracowniczą a także przesłuchał ubezpieczonego i świadków:J. S.iC.C.( nagranie rozprawy z dnia 29.08.2016r.).
Po przeanalizowaniu wspomnianego wyżej materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza twierdzenia ubezpieczonego dotyczące posiadania wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych.
Jak wynika bowiem ze wspomnianych wyżej dowodów, ubezpieczony był zatrudniony na cały etat wZakładach (...)wB.w okresie od 25 lipca 1979r. do 30 listopada 1998r., najpierw jako galwanizer, a od 1 października 1997r. do końca zatrudnienia jako konserwator. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony nie korzystał z urlopów bezpłatnych, nie miał też dłuższych przerw w pracy spowodowanych chorobą z wyjątkiem jednej wynoszącej trochę ponad miesiąc. Jak już wspomniano od początku zatrudnienia do 30 września 1997r. ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze pracy pracował jako galwanizer na wydziale galwanizerni, a do jego obowiązków należało m.in. zakładanie ręcznie elementów rowerów na zawieszki, które następnie zanurzał w wannach galwanicznych ( cały proces polegał najpierw na odtłuszczeniu elementów, wypłukaniu w wodzie, a następnie umieszczenie ich w wannie z kwasem solnym, ponownym płukaniu i kąpieli cynkowej ). Ubezpieczony był stale narażony na działanie szkodliwych czynników chemicznych. Pracował od godz. 6.00 do 14.00 przez wszystkie dni robocze. Z uwagi na szkodliwe warunki pracy otrzymywał mleko i zupy. Od 1 października 1997r., aż do końca zatrudnienia ubezpieczony zajmował stanowisko konserwatora na Wydziale Lakierni. Do jego obowiązków należało czyszczenie kabin lakierniczych, zbieranie odpadów lakieru z pomieszczenia lakierni. Prace te ubezpieczony wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, przy czym w tym czasie trwały prace lakiernicze, przez co był narażony na działanie tych samych szkodliwych czynników, co lakiernicy pracujący na wydziale.
Sąd dał wiarę zeznaniom ubezpieczonego oraz świadków, albowiem były one spójne, logiczne i potwierdzone dodatkowo przez złożone do akt dokumenty. Ponadto należy zaznaczyć, iż świadkowie byli osobami pracującymi w tym samym przedsiębiorstwie, co ubezpieczony, przy czym złożone zeznania opierali na własnych spostrzeżeniach z codziennych kontaktów z ubezpieczonym.
Wspomniane wyżej dowody wskazują, że podczas zatrudnienia we wskazanym wyżej przedsiębiorstwie ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych – w okresie od 25 lipca 1979r. do 30 września 1997r. była to praca określona w wykazie A dziale III podpoz. 76 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a w okresie od 1 października 1997r. do 30 listopada 1998r. – wymieniona w wykazie A dziale XIV pod poz. 25 powyższego rozporządzenia.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że ubezpieczony spełnia wszystkie warunki niezbędne do przyznania emerytury ( należy zaznaczyć, iż już okres pracy w charakterze galwanizera przekracza wymagane 15 lat pracy w warunkach szczególnych ) , dlatego też Sąd zgodnie zart. 47714§ 2 k.p.c.zmienił zaskarżoną decyzję, jak w pkt 1 wyroku.
Jednocześnie, zgodnie z aktualnym brzmieniemart. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw pkt 2 wyroku zawarto orzeczenie o braku odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, bowiem dopiero przeprowadzenie w toku postępowania sądowego dowody pozwoliły na rozstrzygnięcie sprawy, jak w pkt 1, przy czym postępowanie to nie mogło być prowadzone przez organ rentowy.
SSO Karolina Chudzinska - Koczorowicz