Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 341/16
Data wyroku: 2016-11-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt IV Ka 341/16

UZASADNIENIE
W sprawie II K 452/15 Sądu Rejonowego w SulęcinieP. N.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 27 sierpnia 2015r. na terenie stacjiP.gminaB.województwo(...), naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiS. (...)nr rej. (...)wyprzedzając w miejscu niedozwolonym inny pojazd na pasie wyłączonym z ruchu jadąc z nadmierną prędkością potrącił znajdującego się w tym miejscu pieszegoD. Ż. (1), na skutek czego pieszy poniósł śmierć, tj. o czyn zart. 177 § 2 kk

II
w dniu 27 sierpnia 2015r. w pobliżu terenu stacji paliwP.gminaB.województwo(...), nie udzielił pomocy uczestnikowi wypadku drogowegoD. Ż. (1), który znajdował się w położeniu bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, mogąc tej pomocy udzielić bez narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, w ten sposób, że kierując pojazdem osobowym markiS. (...)po potrąceniu pieszegoD. Ż. (1)nie zatrzymał pojazdu i nie udzielił pomocy pokrzywdzonemu, nie powiadomił o wypadku odpowiednich organów, uciekając z miejsca zdarzenia, tj. o czyn zart. 162 § 1 kk

III
w okresie 25-27 sierpnia 2015 r. wR.oraz innych pobliskich miejscowościach województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu zK. C.pomagał w ukryciu pojazdu markiS. (...)nr rej. (...)rok produkcji 2004 wartości 20.000 zł, który uprzednio przyjęli od nieustalonej osoby i nim się poruszali wiedząc, iż pojazd został uzyskany za pomocą czynu zabronionego dokonanego na terenie Niemiec, tj. o czyn zart. 291 § 1 kk

IV
w dniu 27 sierpnia 2015r. na trasieR.-B.oraz innych pobliskich miejscowościach województwa(...), kierował samochodem osobowym markiS. (...)nr rej. (...)nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Słubicach zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, sygn. akt II W 761/14 obowiązujący od 07/09/2014 do 07/09/2016, tj. o czyn zart. 244 kk

W tej samej sprawieK. C.został oskarżony o to, że:

V
w dniu 27 sierpnia 2015r. na terenie stacji paliwP.gminaB.województwo(...), nie udzielił pomocy uczestnikowi wypadku drogowegoD. Ż. (1), który znajdował się w położeniu bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, mogąc tej pomocy udzielić bez narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu , w ten sposób, że jadąc jako pasażer pojazdem osobowym markiS. (...)kierowanym przezP. N., po potrąceniu przez niego pieszegoD. Ż. (1)nie doprowadził do zatrzymania pojazdu i nie udzielił pomocy pokrzywdzonemu, nie powiadomił o wypadku odpowiednich organów, uciekając z miejsca zdarzenia, tj. o czyn zart. 162 § 1 kk

VI
w okresie od 25 do 27 sierpnia 2015r. wR.oraz innych pobliskich miejscowościach województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu zP. N.pomagał w ukryciu pojazdu markiS. (...)rok produkcji 2004 wartości 20000 złotych, który uprzednio przyjęli od nieustalonej osoby i nim się poruszali, wiedząc, iż pojazd został uzyskany za pomocą czynu zabronionego dokonanego na terenie Niemiec, tj. o czyn zart. 291 § 1 kk

W dniu 5 kwietnia 2016r. Sąd Rejonowy w Sulęcinie wydał wyrok w sprawie II K 452/15, orzekając następująco:

I
OskarżonegoP. N.uznał za winnego popełnienia:

-

czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo zart. 177 § 2lek i za to na podstawieart. 177 § 2 kkskazał go i wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności

czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo zart. 162 § 1 kki za to na podstawieart. 162 § 1 kkskazał go i wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności

-czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo zart. 291 § 1 kki za to na podstawieart. 291 § 1 kkskazał go i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności -czynu opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo zart. 244 kki za to na podstawieart. 244kle skazał go i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności

II
Na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1kle w miejsce orzeczonych jednostkowych kar pozbawienia wolności orzekł karę łączną w wymiarze 6 lat pozbawienia wolności.

III
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 12.09.2015r. do 05.04.2016r., przy czym ustalił, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.

IV
Na podstawieart. 42 § 3 kkorzekł wobec oskarżonego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

V
OskarżonegoK. C.uznał za winnego popełnienia:

-

czynu opisanego w pkt V części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo zart. 162 § 1 kki za to na podstawieart. 162 § 1kle skazał go i wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności

czynu opisanego w pkt VI części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo zart. 291 § 1 kki za to na podstawieart. 291 § 1 kkskazał go i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności

VI
Na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkw miejsce orzeczonych jednostkowych kar pozbawienia wolności orzekł karę łączną w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności.

VII
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkiart. 73 § 1lek warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres 4 lat próby, oddając go w tym okresie pod dozór kuratora sądowego.

VIII
Na podstawie art. 71 § 1 kle orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20,00 zł.

IX
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 27.08.2015r. do 14.09.2015r., przy czym ustalił, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny.

X
Na podstawieart. 43b kkorzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Sądu Rejonowego w Sulęcinie przez okres 14 dni.

XI
Na podstawieart. 46 § 2 kkorzekł solidarnie wobec oskarżonych nawiązkę w kwocie 20.000 zł na rzecz pokrzywdzonejM. Ż.,

XII
Na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonych na rzecz oskarżycielki posiłkowejM. Ż.koszty zastępstwa procesowego w łącznej wysokości 2.845,26 złotych.

XIII
Zasądził na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.D. Ż. (2)koszty udziału obrony z urzędu w kwocie 988,92 zł z VAT.

XIV
Na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe po A w tym wymierzył im opłaty:P. N.w kwocie 600,00 zł,K. C.w kwocie 180,00 zł.

Apelację od wyroku złożył prokurator zaskarżając go w całości na korzyść oskarżonegoK. C..
Wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego - tj. przepisuart. 70 § 1 kkpoprzez zawieszenie wykonania kary wobec oskarżonego, na podstawie nie obowiązującego przepisuart. 70 § 1 pkt 1 kk- na okres 4 lat podczas gdy na podstawie obowiązującego w chwili popełnienia czynu i orzekania, przepisuart. 70 § 1 kkmaksymalny okres zawieszenia wynosi trzy lata.
Podnosząc powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zawieszenie wobecK. C.kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności na podstawieart. 70 § 1 kkna okres 3 lat.
Apelację od wyroku złożył też obrońca oskarżonegoK. C., zaskarżając go w całości na jego korzyść.
Wyrokowi temu zarzucił:

-

obrazę przepisu prawa materialnego określonego wart. 291 § 1 kkprzez nie mające podstaw faktycznych i błędne uznanie, że oskarżonyK. C.wsiadając 27.08.2015r. do samochodu kierowanego przez współoskarżonegoP. N.takim swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku paserstwa umyślnego, gdy tymczasem zachowanie to, jak również każde inne będące jego udziałem krytycznego dnia nie stanowiło żadnej z alternatywnie ujętej czynności sprawczej niezbędnej dla przypisania sprawstwa tego czynu polegającej na przyjęciu samochodu pochodzącego z przestępstwa, nabyciu lub pomocy w zbyciu takiego pojazdu, względnie pomocy w jej ukryciu;

obrazę przepisu prawa materialnego określonego wart. 162 § 1 kkprzez nie mające dostatecznych podstaw i błędne przyjęcie, że w sytuacji faktycznej zdarzenia z udziałem obu współoskarżonych, w tym osk.K. C.jako pasażera pojazdu, którego kierowca spowodował wypadek ze skutkiem śmiertelnym osk.K. C.można przypisać działanie z zamiarem nie udzielenia pomocy ofierze wypadkuD. Ż. (3)i to w sytuacji, gdy podejmował on próby zatrzymania pojazdu kierowanego przez współoskarżonego, czego jednak bez narażenia siebie na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i tylko z tego powodu nie zdołał dokonać;

W ramach zarzutów alternatywnych skarżonemu wyrokowi zarzucił:

-

obrazę przepisu prawa materialnego określonego wart. 70 § 1 kkpoprzez ustalenie okresu próby określonego w związku z zastosowaniem wobec osk.K. C.środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary łącznej w rozmiarze przekraczającym maksymalny, 3-letni okres takiej próby;

obrazę przepisu prawa materialnego określonego wart. 46 § 2 kkprzez solidarne orzeczenie od obu oskarżonych nawiązki w kwocie 20.000,00 zł na rzecz osoby najbliższej dla ofiary wypadku drogowegoM. Ż., w sytuacji, gdy osk.K. C.nie był sprawcą przestępstwa, w wyniku którego śmierć poniósłD. Ż. (1), a był nim jedynie współoskarżonyP. N..

Podnosząc powyższe obrońca wniósł o uniewinnienie osk.K. C.od popełnienia obu zarzucanych mu występków.
W ramach wniosków alternatywnych wniósł o:

-

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie osk.K. C.od popełnienia czynu opisanego w pkt. V części wstępnej wyroku;

uchylenie wyroku w pkt. VI jego części dyspozytywnej i zmianę wyroku w pkt. VII tej części przez ustalenie okresu próby w związku z orzeczoną w stosunku do tego oskarżonego karą pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w granicach określonych w art. 70 § 1 kle;

zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie orzeczenia opisanego w pkt XI części dyspozytywnej wyroku w zakresie dotyczącym orzeczonej wobec osk.K. C.nawiązki.

Apelację od wyroku wniosła też pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, zaskarżając wyrok na niekorzyść oskarżonych w części dotyczącej wymiaru orzeczonej kary za popełnione przez oskarżonych przestępstwa zart. 177 § 2 kk(osk.P. N.) iart. 162 § 1 kk(osk.P. N.iK. C.), tj. w jego punkcie I, II, V, VI, VII.
Pełnomocnik zarzuciła wyrokowi:

-

rażącą niewspółmierność (łagodność) orzeczonych kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemuP. N.za zarzucane oskarżonemu przestępstwa zart. 177 § 2 kkiart. 162 § 1 kk, jak również niewspółmierność orzeczonej kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności;

rażącą niewspółmierność (łagodność) orzeczonej kary wymierzonej oskarżonemuK. C.za zarzucane oskarżonemu przestępstwo zart. 162 § 1 kk, jak również niewspółmierność orzeczonej kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 4 lat próby.

Podnosząc powyższe pełnomocnik wniosła o :

-

zmianę wyroku w zaskarżonej części, przez orzeczenie za zarzucane oskarżonemuP. N.przestępstwo zart. 177 § 2 kkkary 8 lat pozbawienia wolności, orzeczenie za zarzucane oskarżonemuP. N.przestępstwo zart. 162 § 1 kkkary 2 lat pozbawienia wolności i orzeczenie w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności kary łącznej w wymiarze 8 lat pozbawienia wolności;

zmianę wyroku w zaskarżonej części, przez orzeczenie za zarzucane oskarżonemuK. C.przestępstwo zart. 162 § 1 kkkary 2 lat pozbawienia wolności i orzeczenie kary łącznej w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności.

Pełnomocnik wniosła nadto o solidarne zasądzenie od oskarżonych na rzecz oskarżycielki posiłkowej kosztów postępowania w II instancji, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na początku Sąd Okręgowy zaznacza, że z uwagi na to, że jedynie pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej złożył wniosek o uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 września 2016r. zasadnym było ograniczenie rozważań jedynie do złożonej przez niego apelacji. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że zakres przedmiotowy wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu odwoławczego jest szerszy niż zakres zaskarżenia. Mianowicie pełnomocnik w apelacji zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego jedynie w części dotyczącej wymiaru kar orzeczonych oskarżonym za popełnione przez nich przestępstwa, podczas gdy wniosek o uzasadnienie odnosi się do całości wyroku w sprawie IV Ka 341/16. Tymczasem zasadą w procesie karnym jest, że zakres przedmiotowy i podmiotowy wniosku o sporządzenie uzasadnienia powinien zostać dostosowany do zakresu zaskarżenia, gdyż sąd odwoławczy kontroluje wyrok w takim zakresie, w jakim strona go zaskarżyła. Sąd Okręgowy podziela pogląd, że strona we wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku utrzymującego w mocy albo zmieniającego powinna wskazać zakres przedmiotowy wniosku, a w sprawach złożonych podmiotowo także oskarżonego, którego wniosek dotyczy. "Odpowiednie stosowanie" tego przepisu (tj.art. 422 § 2 kpkna podstawieart. 457 § 2 kpk- dopisek własny) w postępowaniu odwoławczym prowadzi do stwierdzenia, że zakres przedmiotowy i podmiotowy wniosku o sporządzenie uzasadnienia powinien zostać dostosowany do zakresu zaskarżenia, gdyż sąd odwoławczy kontroluje wyrok w takim zakresie, w jakim strona go zaskarżyła (art. 433 § 1 k.p.lc). W konsekwencji zakres wniosku nie może być szerszy niż zakres zaskarżenia wskazany w apelacji strony.(...) Dodatkowego rozważenia wymaga sytuacja, gdy strona złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia w szerszym zakresie niż zakres zaskarżenia, np. co do winy, gdy zaskarżyła wyrok co do kary. W tym zakresie wniosek jest niedopuszczalny (Komentarz do art. 457 Kodeksu postępowania karnego, Dariusz Świecki, Wolters Kluwer 2016, stan prawny 2016.01.01). Dlatego też należało wniosek o sporządzenia uzasadnienia co do winy uznać za niedopuszczalny i dokonać rozważań jedynie w zakresie kary.
Odnosząc się już wprost do zarzutów apelacji, odnotować przede wszystkim trzeba, że rażąca niewspółmierność kary jest uchybieniem w zakresie konsekwencji prawnych czynu, a zatem realnie można o niej mówić wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych, wymierzonych za popełnione przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie zapewnia spełnienia celów kary. Ponadto, orzeczona kara lub środek karny mogą być uznane za niewspółmierne, gdy nie uwzględniają w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnionego czynu, jak i osobowości sprawcy (wyrok SN z dnia 30.06.2009r., W A 19/09, OSNwSK 2009/1/1255).
W świetle powyższych uwag zarzut rażącej niewspółmierności (łagodności) orzeczonych kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemuP. N.za zarzucone mu czyny zart. 177 § 2 kkiart. 162 § 1 kkoraz orzeczonej kary łącznej jest chybiony.
W ocenie Sądu Okręgowego orzeczone kary jednostkowe za wszystkie przestępstwa przypisaneP. N.oraz kara łączna 6 lat pozbawienia wolności są wyważone i sprawiedliwe. Treść uzasadnienia przekonuje, że Sąd Orzekający dokonał trafnej analizy okoliczności mających znaczenie dla wymiaru kar jednostkowych. Kary za poszczególne przestępstwa przypisane temu oskarżonemu są adekwatne do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości tych czynów i odpowiadają wszystkim celom, którym kara ma służyć, wskazanym wart. 53 § 1 kk. Nie można pominąć również tego, że sąd meriti trafnie dostrzegł i uwzględnił przy wymiarze kar jednostkowych okoliczności obciążające. Zgodzić się również trzeba, iż brak było jakichkolwiek okoliczności łagodzących. Sąd Rejonowy kompleksowo ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar kar jednostkowych. Znajdują one pełne odzwierciedlenie w dyspozycjiart. 53 § 1 i 2 kk.
W przypadku kary łącznej w rozmiarze 6 lat pozbawienia wolności także nie sposób stwierdzić, by nosiła cechy kary rażąco niewspółmiernie łagodnej. Mianowicie Sąd ten w myślart. 86 § 1 kkmógł wymierzyć karę łączną pozbawienia wolności w granicach od 5 lat do 7 lat pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż wymierzona kara łączna jest wystarczająca, by spełnić cele wychowawczego i zapobiegawczego oddziaływania na osobę oskarżonego, jak również w płaszczyźnie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Kara łączna znajduje pełne odzwierciedlenie w dyspozycjiart. 85a kkiart. 86 § 1 kk.
Przed przystąpieniem do omówienia drugiego zarzutu apelacji Sąd Okręgowy przypomina, że kontrola instancyjna spowodowała uniewinnienie oskarżonegoK. C.od czynu opisanego w pkt VI części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo zart. 291 § 1 kk. W tej sytuacji rozważanie kary orzeczonej za ten czyn przez Sąd Rejonowy byłby bezprzedmiotowe, jak też rozważanie kary łącznej orzeczonej za czyn zart. 162 § 1 kki zart. 291 § 1 kk. Sąd odwoławczy skupił się jedynie na karze wymierzonej za czyn zart. 162 § 1 kk.
I tak Sąd Okręgowy nie zgodził się z twierdzeniem autora apelacji, by orzeczonaK. C.kara za czyn zart. 162 § 1 kkbyła rażąco łagodna. Zarzut ten w świetle okoliczności sprawy jawi się jako całkowicie nietrafny. Podobnie jak w przypadku oskarżonegoP. N.Sąd meriti uwzględnił stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Nie można pominąć również tego, że Sąd ten pamiętał o celach, którym kara ma służyć. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzona za przestępstwo zart. 162 § 1 kkkara 10 miesięcy pozbawienia wolności stanowi sprawiedliwą i adekwatną do stopnia winy odpowiedź wymiaru sprawiedliwości na przestępstwo, którego dopuścił się oskarżony. Sąd Okręgowy podziela również stanowisko Sądu Rejonowego, że należało skorzystać wobecK. C.z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary. Fakt uprzedniej niekaralności oskarżonego, jego postawa, zachowanie po popełnieniu przestępstwa, właściwości i warunki osobiste dają dostateczne podstawy do uznania, iż wystarczająca dla osiągnięcia wobec niego celów kary będzie wymierzona kara 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Jednocześnie Sąd Okręgowy zmieniając zaskarżony wyrok i na nowo ustalając okres próby uznał, iż tylko zawieszenie wykonania kary na najdłuższy czas przewidziany przez przepisart. 70§ łkkbędzie odpowiedni do zweryfikowania postawionej wobec tego oskarżonego pozytywnej prognozy na przyszłość.
Przy ocenie wymiaru kar orzeczonych oskarżonym nie można pominąć również tego, że ofiaraD. Ż. (1)przyczynił się do zdarzenia, albowiem przechodził w miejscu niedozwolonym i znajdował się pod wpływem alkoholu.
Sąd odwoławczy nadmienia, że pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej generalnie nie kwestionował prawidłowości orzeczonego wobecP. N.zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, niemniej jednak zważywszy na treśćart. 447 § 2 kpk, zgodnie z którym apelację co do kary uważa się za zwróconą przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych, należało poczynić rozważania w tym zakresie. I tak Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, że koniecznym było całkowite wykluczenie tego oskarżonego z ruchu drogowego na zawsze. Nie ulega bowiem wątpliwości, że fakt, iżP. N.był już wcześniej karany za czyny przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w krytycznym momencie prowadził pojazd pomimo orzeczonego zakazu i w wyniku zdarzenia z dnia 27 sierpnia 2015r. poniosła śmierć osoba, dowodzą jedynie tego, że jest osobą, która nie zamierza respektować przepisów ruchu drogowego i jest osobą niebezpieczną i stwarzającą zagrożenie dla innych. Zasadnie też Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonegoK. C.karę grzywny. Zapłata grzywny pozwoli oskarżonemu realnie odczuć naganność przestępstwa, którego się dopuścił. Przy tym kara grzywny w orzeczonym rozmiarze, tj. 100 stawek dziennych po 20 zł jest niewątpliwie odpowiednia i możliwa do uiszczenia przez oskarżonego.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpkSąd Okręgowy zwolnił oskarżonegoP. N.od ponoszenia kosztów
sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa, a oskarżonegoK. C.zwolnił od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze z wyjątkiem wydatków części uniewinniającej, którymi w oparciu o przepisart. 630 kpkw zw. zart. 634 kpkobciążył Skarb Państwa i na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychw zw. z art. 10 ust. 1 cyt. ustawy wymierzył mu opłatę w kwocie 180 zł za obie instancje.
Sąd Okręgowy na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpkzwolnił oskarżyciela posiłkowego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i nie uwzględnił jego wniosku o zasądzenie kosztów