Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 1022/13
Data wyroku: 2016-11-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jakub Wiliński

sygn. akt IV K 1022/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 listopada 2016 r.
Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie IV Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Jakub Wiliński
Protokolant Joanna Marczyńska
bez udziału prokuratora
po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 r., 21 kwietnia 2015 r., 7 lipca 2015 r., 5 listopada 2015 r., 26 stycznia 2016 r., 17 marca 2016 r., 17 maja 2016 r., 27 września 2016 r., 24 listopada 2016 r.
sprawy z oskarżenia prywatnegoR. S. (1)
przeciwkoF. S.urodzonemu (...)wS., synowiA.iG.,

oskarżonemu o to, że:
w dniu 8 listopada 2012 r. wS., przyul. (...)znieważyłR. S. (1)w ten sposób, że wyzywał go słowami powszechnie uważanymi za obelżywe, nazywając pokrzywdzonego „debilem”, „idiotą” i „szmaciarzem”,
to jest o czyn zart. 216 § 1 kk,

I
uniewinniaF. S.od popełnienia zarzuconego mu czynu,

II
na podstawieart. 632 pkt. 1 kpkkoszty procesu ponosi oskarżyciel prywatnyR. S. (1).

sygn. akt IV K 1022/13

UZASADNIENIE
F. S.oskarżony został przezR. S. (1)– prywatnym aktem oskarżenia – o to, że w dniu 8 listopada 2012 r. wS., przyul. (...)znieważyłR. S. (1)w ten sposób, że wyzywał go słowami powszechnie uważanymi za obelżywe, nazywając pokrzywdzonego „debilem”, „idiotą” i „szmaciarzem”, to jest o czyn zart. 216 § 1 kk.
Sąd ustalił w tej sprawie następujący stan faktyczny.
F. S.prowadziłfirmę (...)mieszczącą się wS.przyul. (...).Firma (...)zajmowała się m.in. pośrednictwem w sprawach o odszkodowania komunikacyjne. Wieloletnim klientem tej firmy byłR. S. (1), który przy udzialefirmy (...)prowadził różne postępowania o odszkodowania komunikacyjne dotyczące swych środków transportu.R. S. (1)iF. S.znali się osobiście. Jedno postępowań na rzeczR. S. (1)toczyło się przed sądami szczecińskimi do jesieni 2012 r. Po zakończeniu postępowaniaR. S. (1)był niezadowolony z działań podejmowanych w sprawie przezfirmę (...). Po rozmowie zJ. K.– pracownicąfirmy (...)uzgodnił, że w dniu 5 listopada 2012 r. przyjedzie do tej firmy, by odebrać dokumenty z prowadzonej sprawy i rozliczyć się finansowo zF. S.. W tym dniu mężczyźni spotkali się i rozliczyli finansowo. Do przekazania dokumentów nie doszło, aR. S. (1)pozostawał w przekonaniu, żefirma (...)dalej będzie prowadziła jego sprawę w sposób dla niego satysfakcjonujący.
Dowody:
- zeznania świadkaR. S. (1), k. 52v-53, 60-61, oraz k. 18-19 akt sprawy 1 Ds. 5837/12,
- zeznania świadkaP. S., k. 74v-75, oraz k. 22 akt sprawy 1 Ds. 5837/12.
W dniu 7 listopada 2012 r.R. S. (1)skontaktował się telefonicznie zfirmą (...)celem odbycia rozmowy zF. S.. Pomimo zapewnień pracownikafirmy (...)F. S.nie oddzwonił doR. S. (1). WówczasR. S. (1)wraz z synemP. S.przyjechał dofirmy (...). W rozmowie z pracownikamiR. S. (1)zażądał wydania mu dokumentów jego sprawy. Mówił podniesionym głosem, co spowodowało, że odbywający wówczas spotkania służboweF. S.dwukrotnie wychodził ze swego gabinetu, żeby uspokajaćR. S. (1). Zapewniał też go, że dokumenty wydane mu zostaną w terminie późniejszym – po ich uprzednim przygotowaniu.R. S. (1)telefonicznie wezwał Policję. Przybyli na miejsce funkcjonariusze Policji po rozmowie zF. S., wskazaliR. S. (1), że dokumenty wydane mu zostaną w dniu następnym, to jest 8 listopada 2012 r.
Dowody:
- wyjaśnienia oskarżonegoF. S., k. 52,
- zeznania świadkaR. S. (1), k. 52v-53, 60-61, oraz k. 18-19 akt sprawy 1 Ds. 5837/12,
- zeznania świadkaP. S., k. 74v-75, oraz k. 22 akt sprawy 1 Ds. 5837/12,
- zeznania świadkaK. B., k. 97,
- zeznania świadkaE. F., k. 105,
- zeznania świadkaB. K., k. 139.
W dniu 8 listopada 2012 r.R. S. (1)wraz ze swym synem przyjechał dofirmy (...).J. K.przedłożyła mu plik dokumentów do odbioru, prosząc o pokwitowanie.R. S. (1), po stwierdzeniu, że część przedłożonych mu pism to kserokopie, a nie oryginały i odmówił pokwitowania. PomiędzyR. S. (1), a pracownicamifirmy (...)doszło do wymiany zdań, podczas którejR. S. (1)cały czas mówił podniesionym głosem. Wówczas pracownice telefonicznie skontaktowały się zF. S., który w tym momencie był nieobecny w firmie.F. S.poinformowany o sytuacji, polecił pracownicom wezwać ochronę, a sam natychmiast udał się do swojej firmy. Gdy na miejsce przybyli pracownicy ochronyA. J.iT. M.wyprowadziliR. S. (1)z budynku. Gdy na miejsce przybył takżeF. S., wydał pracownikom ochrony dyspozycję zakończenia przez nich interwencji. Nie rozmawiał zR. S. (1).
Dowody:
- zeznania świadkaA. K., k. 96v-97, oraz k. 23-24 akt sprawy 1 Ds. 5837/12,
- zeznania świadkaK. B., k. 97,
- zeznania świadkaE. F., k. 105,
- zeznania świadkaA. J., k. 75v, oraz k. 48 akt sprawy 1 Ds. 5837/12,
- zeznania świadkaT. M., k. 97v-98,
- zeznania świadkaP. Ł., k. 115v-116,
- wyjaśnienia oskarżonegoF. S., k. 52,
- zeznania świadkaM. R., k. 115v,
- zeznania świadkaR. S. (1), k. 52v-53, 60-61, oraz k. 18-19 akt sprawy 1 Ds. 5837/12,
- zeznania świadkaP. S., k. 74v-75, oraz k. 22 akt sprawy 1 Ds. 5837/12.
R. S. (1)zawiadomił organy ścigania o popełnieniu przezF. S.przestępstw przywłaszczenia jego dokumentów, znieważenia i narażenia życia. Postępowanie to zostało zakończone przez prokuratora umorzeniem dochodzenia.
Dowody:
- akta sprawy 1 Ds. 5837/12.
F. S.nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. W złożonych wyjaśnieniach potwierdził fakt wieloletniej współpracy zR. S. (1)jak i fakt zakończenia tej współpracy. Wskazał przy tym, że zakończenie to miało przebieg kulturalny. Gdy jednakR. S. (1)nie otrzymał od razu – tak jak się domagał – dokumentów z tej współpracy, zaczął w typowy dla siebie sposób reagować agresją i niechęcią. Z tego powodu – zdaniemF. S.– skierował zawiadomienia o przestępstwie przeciw niemu.F. S.wyjaśnił też, że w dniu 7 listopada 2012 r. zwracałR. S. (1)uwagę na jego niestosowne i agresywne zachowanie, a gdy to nie przynosiło skutku polecił swym pracownikom wezwać ochronę. Potem jednak sam wrócił do gabinetu, by kontynuować spotkanie z klientem.
Sąd dał zasadniczo wiarę wyjaśnieniomF. S.. Jego relacja pozostawała w zgodzie z tym co zeznali jego pracownicy, jak i na co wskazywała policjantkaB. K.. Analiza złożonych wyjaśnień pozwalała też na ustalenie, żeF. S.wyjaśniał wyłącznie odnośnie zdarzenia z dnia 7 listopada 2012 r. Negując zaś swe sprawstwo – co do czynu z dnia 8 listopada 2012 r. – jego stanowisko procesowe korespondowało z zeznaniami jego współpracowników i pracowników, pracowników ochrony, czy przygodnego klienta – a zatem w dostrzegalnej części osób, które nie miały powodów do przedstawiania tendencyjnych relacji.
Analizując zeznaniaR. S. (1)i jego syna –P. S.– dostrzec należało, że zeznania te były wzajemnie spójne i konsekwentne. Relacje przedstawione przez każdego z nich były przy tym tak dostrzegalnie precyzyjne i wierne, iż łatwo było dopatrywać się tutaj podejrzeń co do wcześniej dokonywanych wzajemnych ustaleń. Zeznania te – analogicznie – cechowały się przy tym pewnym brakiem logiki i kolizją z zasadami doświadczenia życiowego. Skoro bowiemR. S. (1)iF. S.od lat mieli pozostawać w bardzo poprawnych relacjach, zaś po zakończeniu tej współpracy interesyF. S.miały być zaspokojone (w przeciwieństwie do interesówR. S. (1)), to zupełnie nielogicznym i niezrozumiałym było tu agresywne i wybuchowe zachowanieF. S.wobecR. S. (1), który dodatkowo zachowywać się miał wówczas kulturalnie i powściągliwie. W świetle zasad doświadczenia życiowego to właśnieR. S. (1)miał powód by odczuwać dyskomfort i niezadowolenie.F. S.poprowadzić miał bowiem jego sprawę nieprofesjonalnie i ze szkodą dlaR. S. (1). NadtoR. S. (1)napotkać miał problem z odzyskaniem żądanych przez siebie dokumentów, których wydania domaga się nota bene w dniu swej niezapowiedzianej wizyty, czyli „z marszu”. W takim zaś układzie faktycznym, na który wskazywali sami świadkowie, w świetle zasad doświadczenia życiowego, toR. S. (1)miał powody do potencjalnego wzburzenia, które zwykle wiąże się z emocjami i ograniczoną kontrolą swego zachowania.
Sąd dał wiarę zeznaniomA. K.. Zeznania świadka jawiły się jako spontaniczne, a przy tym rzeczowe i zborne. Korespondowały nadto z zeznaniami innych pozostałych świadków – z wyłączeniem zeznańR. S. (1)iP. S..A. K.zeznając nie miała też faktycznie powodów by kogokolwiek w sprawie pomawiać, czy tendencyjnie bronić. Z jednej bowiem stronyR. S. (1)jest dla niej osobą obcą, z którą miała kontakt wyłącznie służbowy i to dawno temu. Z drugiej strony od przeszło dwóch lat nie pracuje już uF. S., a stąd nie sposób zarzucaj jej, iż zeznając mogła pozostawać pod jakimkolwiek jego wpływem.
Sąd dał też wiarę zeznaniomK. B.iE. F.. Obie pracownicefirmy (...)zeznawały zgodnie, ale zauważalnie spontanicznie. Ich relacja pozostawała w zgodzie z zeznaniamiA. K., czy obu pracowników ochrony. Podobnie oceniono wiarygodność drugiego wspólnikafirmy (...)M. R.. A stąd nawet dostrzegając, iż w toku procesu wskazane osoby były związane z oskarżonym – czy to jako jego podwładne, czy jako wspólnik – nie sposób było dopatrywać się w ich zeznaniach tendencyjności.
Sąd dał wiarę zeznaniom klientafirmy (...)P. Ł.. Świadek ten był przypadkowym uczestnikiem zajścia w dniu 8 listopada 2012 r., a jego relacja pokrywała się co do zasady z relacją pracownic tej firmy. W sprawie nie ujawniły się też żadne przesłanki wskazujące na tendencyjność zeznań tego świadka.
Za wiarygodne uznano zeznania obu pracowników ochronyA. J.iT. M.. Zeznania każdego z nich były wzajemnie konsekwentne, a przy tym odznaczały się zauważalną dozą logiki i spontaniczności (w przypadkuA. J.zeznania złożone w sprawie 1 Ds. 5837/12, a w przypadkuT. M.zeznania złożone przed sądem). Świadkowie ci byli przy tym osobami całkowicie obcymi dla którejkolwiek ze stron, a stąd podejrzenie stronniczości nie mogło wchodzić w rachubę.
Podobnie oceniono zeznania policjantkiB. K..
ZeznaniaK. Ż.okazały się zbędne dla ustaleń w sprawie (świadek nic nie pamiętał).
W świetle tak przeprowadzonego i ocenionego materiału dowodowego brak było przekonujących podstaw do uznania sprawstwaF. S.w zakresie zarzuconego mu czynu.
Co prawdaR. S. (1)iP. S.w swych zeznaniach przekonywali, żeF. S.kierował wobecR. S. (2)w dniu 8 listopada 2012 r. (ale też i dzień wcześniej) słowa powszechnie uznane za obelżywe i stanowiące ewidentne znieważanie, ale jednocześnie w toku procesuF. S.zanegował powyższe, a zeznania jego pracowników czy współpracowników wskazywały, żeR. S. (1)nie został przez nikogo znieważony, a to on sam zachowywał się tak w dniu 7 jak i 8 listopada 2012 r. w sposób wzburzony, arogancki i niekulturalny. Jednocześnie zeznania świadków postronnych takich jakP. Ł.,A. J.,T. M.iB. K.potwierdzały fakt emocjonalnych wybuchówR. S. (1), jakie ujawniały się w związku z jego żądaniami wydania mu dokumentów zfirmy (...).
W tym pryzmacie materiał dowodowy przedstawiony przez oskarżyciela nie jawił się jako materiał na tyle przekonujący, by zasadnie i bez wątpliwości, można było na jego podstawie ustalić sprawstwoF. S.w zakresie zarzuconego mu czynu. Z tych więc względów, kierując się normąart. 5 § 2 kpksąd uniewinnił go od postawionego zarzutu.
Następstwem takiego rozstrzygnięcia było też obciążenie oskarżyciela kosztami procesu.