Sąd Rejonowy w Słupsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1425/15
Data wyroku: 2016-04-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Kończyk

Sygn. akt I C 1425/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 kwietnia 2016r.
Sąd Rejonowy w Słupsku I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodnicząca:SSR Joanna Kończyk
Protokolant:protokolant sądowyS. N.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. wS.sprawy
z powództwa MiastaS.
przeciwkoI. C.,W. C.,P. C.iL. C. (1)
o eksmisję

I
nakazuje pozwanymI. C.,W. C.,P. C.iL. C. (1), aby opróżnili, opuścili i wydali powodowi MiastuS.lokal mieszkalny nr (...)położony wbudynku nr (...)przyul. (...)wS.;

II
orzeka, iż pozwanym nie przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego od MiastaS.;

III
nie obciąża pozwanych kosztami procesu należnymi powodowi.

Sygn. akt I C 1425/15

UZASADNIENIE
Powód – MiastoS.wniósł pozew przeciwkoZ. H.o opuszczenie, opróżnienie i wydanielokalu mieszkalnego nr (...)położonego przyul. (...)wS.. Uzasadniając żądanie pełnomocnik powoda wskazał, że MiastoS.jest właścicielem tego lokalu, a pozwany zajmował go na mocy umowy użyczenia tymczasowego pomieszczenia pozwanemu. Wobec nieprzedłużenia przedmiotowej umowy pozwanyZ. H.zajmuje lokal bez tytułu prawnego.
PozwanyZ. H.na rozprawie w dniu 01.10.2014 r. oświadczył, iż w przedmiotowym lokalu zamieszkuje wraz z konkubiną oraz dwójką małoletnich dzieci: córką konkubiny oraz ich wspólnym synem.
Sąd Rejonowy w Słupsku postanowieniem z dnia 23.10.2014 r. wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanych konkubinęZ. I.C., a także jej małoletnie dzieci:W. C.orazP. C..
Na rozprawie w dniu 02.02.2015 r. pozwanaI. C.oświadczyła, iż w chwili obecnej przebywa na urlopie wychowawczym, a w przypadku eksmisji nie będzie miała gdzie się z dziećmi podziać.
Na rozprawie w dniu 27.11.2015 r. pozwanaI. C.oświadczyła, żeZ. H.opuścił przedmiotowy lokal mieszkalny i pozwana nie wie, gdzie obecnie przebywa. W chwili gdy pozwany wyprowadził sięI. C.była w kolejnej ciąży i następnie urodziła córkęL. C. (1). Postanowieniem wydanym na tej rozprawie Sąd Rejonowy w Słupsku wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanej małoletniąL. C. (1).
Postanowieniem z dnia 21.01.2016 r. wobec nie wskazania przez pełnomocnika powoda aktualnego adresu zamieszkania pozwanegoZ. H.Sąd Rejonowy w Słupsku zawiesił postępowanie.
Pismem procesowym z dnia 05.02. 2016 r. pełnomocnik powoda oświadczył, iż cofa powództwo wobecZ. H.i zrzeka się roszczenia oraz wnosi o podjęcie i kontynuowanie postępowania wobec pozostałych pozwanych.
Postanowieniem z dnia 29.02.2016 r. Sąd Rejonowy w Słupsku podjął postępowanie i umorzył je w części tj. co do pozwanegoZ. H..

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 10.12.2008 r. pomiędzy MiastemS.aE.iZ. H.doszło do zawarcia umowy użyczenia tymczasowego pomieszczenia, na mocy którejE. H.orazZ. H.zostało na okres sześciu miesięcy użyczone do używania pomieszczenie tymczasowe, znajdujące się wS.przyul. (...). Na mocy postanowień tejże umowyE.iZ. H.zobowiązani byli do upuszczenia użyczonego pomieszczenia do dnia 10.06.2009 r.
(bezsporne, nadto: umowa z dnia 10.12.2008 r. – k. 4 – 4v.)
Na mocy postanowień umowy użyczenia tymczasowego pomieszczenia strony oświadczyły, iż przedmiotowe tymczasowe pomieszczenie nie posiada statusu lokalu, lokalu socjalnego ani lokalu zamiennego w rozumieniuustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianieKodeksu cywilnego. Nadto oddanie pomieszczenia tymczasowego do użytkowania osobie trzeciej wymaga zgody MiastaS..
(bezsporne, nadto: umowa z dnia 10.12.2008 r. – k. 4 – 4v.)
Pismem z dnia 20.07.2009 r. MiastoS.wezwałoE.iZ. H.do dobrowolnego opróżnienia, opuszczenia i przekazania zajmowanego lokalu.
(bezsporne, nadto: pismo z dnia 20.07.2009 r. – k. 6)
W lokalu, będącym własnością MiastaS.zamieszkują obecnieI. C.oraz jej małoletnie dzieci:W. C.,P. C.iL. C. (2).I. C.wraz z małoletnimi dziećmi w lokalu tym zamieszkuje przynajmniej od dnia 04.01.2014 r., kiedy wyprowadziła się od męża i zamieszkała zeZ. H., z którym nawiązała relację partnerską. Po zamieszkaniu zeZ. H.I. C.urodziłaP. C., zaś po roku zaszła w kolejną ciążę. WówczasZ. H.opuścił lokal przyul. (...).I. C.urodziła córkęL. C. (1). W dniu 14.09.2015 r., za zgodąI. C.jej mąż wymeldował ją i dzieci spod adresuul. (...)wS..
(bezsporne, nadto dowód: notatka służbowa z dnia 09.10.2014 r., oświadczenie z dnia 09.10.2014 r. k. 31, zaświadczenie o zameldowaniu k. 92)

Sąd zważył co następuje:

Stan faktyczny w sprawie był co do zasady bezsporny. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych Sąd nie miał wątpliwości, że pozwani nie posiadają statusu lokatora (byłego lokatora) w rozumieniu przepisówustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(j. tekst Dz.U.2015.150 z późn. zmianami). PozwanaI. C.wraz z dziećmi zamieszkała wraz z małoletnimi dziećmi w lokalu położonym wS.przyul. (...)nie posiadając żadnego tytułu prawnego do tego lokalu i w chwili, gdy taki tytuł nie przysługiwał równieżZ. H..
W świetle przepisów w/w ustawy i orzecznictwa nie sposób było przyjąć za powodem, że przedmiotowy lokal nie stanowi lokalu w rozumieniuustawy o ochronie praw lokatorów(…). Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 4 ilekroć w ustawie jest mowa o lokalu - należy przez to rozumieć lokalsłużący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki; nie jest w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Jak wynika z powyższego pomieszczenie tymczasowe w omawianym przypadku należało zakwalifikować jako lokal, albowiem niewątpliwie pomieszczenie to służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Nie ma zatem znaczenia zapis § 1 ust. 3 łączącej strony umowy, liczy się faktyczny sposób wykorzystywania pomieszczenia przez pozwanych. Stanowisko takie znajduje oparcie w poglądach Sądu Najwyższego, który w swoim orzeczeniu z dnia 09.02.2007 r., wskazał, że pierwszoplanowe znaczenie dla uznania za lokal służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych ma faktyczny sposób jego wykorzystywania, nie zaś jego przeznaczenie.
Z kolei zgodnie zart. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegoilekroć w ustawie jest mowa o lokatorze - należy przez to rozumieć najemcę lokalu lub osobę używającą lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności.
Podstawą żądania powoda jestart. 222 kc, z którego wynika, że właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. W niniejszej sprawie przesłanki zart. 222 kcnie były pomiędzy stronami sporne. Dodatkowo fakt zajmowania lokalu przez pozwanych bez tytułu prawnego potwierdzały dokumenty zgromadzone w aktach lokalowych. Z dokumentów tych wynika, co nie było przez pozwanych kwestionowane, iżZ. H.od dnia 10.06.2009 r. zajmował lokal położony wS.przyul. (...)bez tytułu prawnego.
Wzgląd na powyższe uzasadniał orzeczenie eksmisji wobec pozwanychI. C.,W. C.,P. C.,L. C. (1), o czym orzeczono w pkt I wyroku. Niewątpliwym jest, iż osoby te do przedmiotowego lokalu wprowadziły się po zakończeniu umowy łączącej powoda iZ. H.. Spostrzeżenie to ma takie znaczenie, że osoby te nie mogły nabyć tytułu prawnego do lokalu, albowiem na moment tenZ. H.prawem tym już nie dysponował. Stąd wykluczone było uznanie, iż wezwani do udziału w sprawie pozwani są lokatorami w rozumieniuustawy o ochronie praw lokatorów. Byli oni bowiem osobami, które nigdy nie miały jakiegokolwiek tytułu prawnego do zajmowania lokalu i które, mimo braku takiego tytułu, nadal w lokalu przebywają (por. uzasadnienie uchwały SN z 17.06.2003r., III CZP 41/03, OSNC 2004/7-8/105). W takiej sytuacji zastosowanie miały przepisyart. 222 kc, lecz brak było podstaw do zastosowaniaustawy o ochronie praw lokatorówwraz z przepisami o obligatoryjnym orzeczeniu o lokalu socjalnym.
Normaart. 24 ustawy o ochronie praw lokatorówstanowi bowiem, iż prawo do lokalu socjalnego nie przysługuje osobie, która samowolnie zajmuje lokal i wobec której sąd nakazał opróżnienie lokalu, chyba że przyznanie lokalu socjalnego byłoby w świetle zasad współżycia społecznego szczególnie usprawiedliwione. Zgodnie z zaakceptowanym w orzecznictwie stanowiskiem Sądu Najwyższego (uchwała z dnia 20.05.2005r., sygn. III CZP 6/05,OSNC 2006/1/1)osoba samowolnie zajmująca lokal mieszkalny może wytoczyć powództwo o ustalenie uprawnienia do zawarcia z gminą umowy o najem lokalu socjalnego. Z tych względów orzeczono jak w pkt II wyroku.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 102 kpcw pkt III wyroku. Troje z pozwanych to osoby małoletnie, nie osiągające żadnych dochodów. PozwanaI. C.nie pracuje, opiekuje się dziećmi, przebywa na urlopie wychowawczym. Pozwana posiada zadłużenie z tytułu opłat za lokal przyG.10/8 wS., które zostało jej decyzją powoda, okazaną na rozprawie, rozłożone na raty. Małoletni pozwani nie mieli żadnego wpływu na decyzję podjętą przezI. C.o zamieszkaniu zeZ. H.. Z kolei obciążenie kosztami procesu samejI. C.w istocie byłoby obciążeniem tymi kosztami również małoletnich, jako że nie posiadają oni własnych dochodów. W tej sytuacji obciążenie pozwanych kosztami procesu stałoby w ocenie Sądu w sprzeczności z zasadami słuszności i współżycia społecznego.