Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
XIV Wydział Karny
Sygnatura akt: XIV K 302/14
Data wyroku: 2016-03-25 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Podstawa prawna: art. 157 § 1 kk

Sygn. akt XIV K 302/14

UZASADNIENIE
Na podstawie oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 12 marca 2011R. L.spotkał się ze swoimi znajomymi wL.K.. Spożywali wówczas alkohol w postaci piwa, oskarżony wypił około 4 piw. Następnie koło 1:00,R. L.wtowarzystwie (...),D. J.iM. B. (1)udali się do kebabu znajdującego się w pobliżu skrzyżowaniaulicy (...)iul. (...).R. L.zdążył odebrać zamówiony kebab, w drugiej ręce trzymał butelkę z piwem, które kupił wcześniej.
W tym czasie obok kebabu przechodził również będący pod wpływem alkoholuD. W. (1)wraz ze znajomymi:M. Ś.,A. S.iW. M..D. W. (1)zaczepiłR. L., używając słów powszechnie uznanych za obraźliwy, a następnie poprosił go o odejście na bok w celu wyjaśnienia trwającego pomiędzy nimi konfliktu, na coR. L.przystał, po czym udali się za budkę z kebabem. Następnie po krótkiej wymianie zdańD. W. (1)uderzyłR. L.prawą pięścią w skroń, zaś na toR. L.wyprowadził cios - uderzyłD. W. (1)prawą ręką, w której trzymał piwo, w taki sposób, że rozbił butelkę z piwem na twarzy pokrzywdzonego, zaś w ręce została mu tylko szyjka butelki. NastępnieR. L.zaczął uciekać z miejsca zdarzenia zaśD. W. (1)zaczął go gonić, ale szybko zaprzestał pościgu ze względu na doznany uraz. TymczasemR. L.oddalił się z miejsca zdarzenia wraz zM. B. (1)i poszedł do mieszkania kolegi. Na miejsce zdarzenia został wezwany patrol Policji oraz karetka pogotowia, która to zabrałaD.W.do szpitala.
W wyniku zdarzenia pokrzywdzonyD. W. (1)doznał licznych ran ciętych twarzy okolicy po lewej stronie z uszkodzeniem mięśni twarzy oraz rany ciętej rogówki i twardówki z wypadnięciem tęczówki oka lewego. Stwierdzone obrażenia doprowadziły u pokrzywdzonego do rozstroju zdrowia i zaburzenia czynności ciała powyżej siedmiu dni. Pokrzywdzony przeszedł operację oka w postaci zeszycia gałki ocznej i usunięcia zaćmy pourazowej. Następnie wszczepiono mu sztuczną soczewkę, a koszt zabiegu został pokryty z NFZ.D. W. (1)przez rok od urazu musiał przyjmować leki przeciwzapalne i antybiotyki oraz żele nawilżające. Około roku po urazie zakończono leczenie. Obrażenia twarzy wymagały standardowego leczenia, zmiany opatrunków, stosowania płynów odkażających w okresie gojenia się ran. Nie ma natomiast uzasadnienia medycznego, by wykonywać zabiegi plastyczne u pokrzywdzonego. To zdarzenie wpłynęło na proces nauki pokrzywdzonego, musiał przerwać szkołę na okres roku. NastępnieD. W. (1)kontynuował naukę w trybie zaocznym.
R. L.iD. W. (1)pozostawali w konflikcie. Konflikt pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym rozpoczął się na około pół roku wcześniej, gdy doszło pomiędzy nimi do bójki na stacji metraU.. Po w/w zdarzeniuR. L.wysłał doD. W. (1)wiadomość na portalu grono.net o treści: „gratuluję jak mnie wtedy załatwiłeś”, co zaostrzyło trwający konflikt. Do kolejnego spotkania pomiędzy stronami doszło w okolicyM., gdzie strony wzajemnie używały wobec siebie słów wulgarnych. Zaś po zdarzeniu będącym przedmiotem niniejszej sprawyD. W. (1)chciał odszukać oskarżonego, udał się w tym celu do mieszkaniaM. B. (1), w dniu jego osiemnastych urodzin, jednak również wówczas nie doszło do bezpośredniej konfrontacji oskarżonego z pokrzywdzonym, albowiem oskarżony nie wyszedł z mieszkania kolei.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie

częściowo wyjaśnień oskarżonegoR. L.(k. 37-38, 116-117, 466-468), zeznaniach pokrzywdzonegoD. W. (1)(k. 8-9, 17-18, 118-119, 160-161, 484-488),A. S.(k. 19v-20, 144, 513v),M. Ś.(k. 21v -22, 514),W. M.(k. 33v-34, 143-144, 680-681) oraz w części na zeznaniach świadków:K. K.(k. 44v-45, 142-143, 489-491),D. J.(k. 46v-47, 141-142, 494-495),M. B. (1)(k. 42v-43, 139-141), dokumentacji medycznej (k. 13-14, 129-135, 188-227), opinii sądowo – lekarskiej pisemnej i ustnej (229-231, 336-337, 589v-590), protokołu z mediacji ( k. 95), opinii wychowawcy (k. 113), opinii(...)(k. 300-302), dokumentacji fotograficznej (k. 446).
R. L.ma 21 lat, jest bezdzietnym kawalerem. Ma wykształcenie średnie, obecnie uczy się, a nadto pracuje dorywczo osiągając dochód w wysokości 800 zł. Niekarany, wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe wW.warunkowo umorzono wobec niego postępowanie karne. Nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo.
(dane osobopoznawcze k. 465, karta karna k. 84, 329, 551,646)
Przesłuchany w toku postępowania przygotowawczegoR. L.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, żeD. W. (1)zna z widzenia od wakacji w 2010 r., kiedy to doszło pomiędzy nimi do bójki na stacji metraU.. Wyjaśnił, że był wówczas pod wpływem alkoholu i nie był w stanie odpierać ciosów zadawanych przezD. W. (1), zaś ten pobił go w wyniku czego doznał obrażeń w postaci złamanego nosa. Nie zgłosił wówczas sprawy i nie był u lekarza. Do marca 2011r. nie miał zD. W. (2)żadnego kontaktu. Wyjaśnił, że do spotkania doszło kiedy był na kebabie przyul. (...). Wskazał, żeD. W. (1)przechodził tamtędy kiedy on jadł wówczas kebab i pił piwo na chodniku przed budką i powiedział wówczas w jego kierunku „wy pizdy”. Wyjaśnił, że doszło wówczas pomiędzy nimi do potyczki słownej, jednak nie wyzywali się wzajemnie i nie grozili sobie. NastępnieD. W. (1)zasugerował, że mają sobie do wyjaśnienia sytuację, w której on obraziłD. W. (2)na portalu „grono”. Wyjaśnił, że po w/w bójce napisał doD. W. (2)wiadomość na portalu „grono” o treści „gratuluję jak mnie wtedy załatwiłeś”. Wyjaśnił, że razem odeszli za budkę z kebabem, początkowo rozmawiali po czymD. W. (1)uderzył go pięścią w skroń, a on upadł, zaś kiedy się podniósł od razu wyprowadził cios prawą ręką, w której trzymał piwo, uderzającD. W. (1)w twarz w taki sposób, że butelka rozbiła się, a jemu w ręce została jedynie szyjka butelki, następnie oddalił się z miejsca zdarzenia. Wyjaśnił, że wypił tego wieczoru około 5 piw, zaśD. W. (1)wyglądał jakby był pod wpływem alkoholu i środków odurzających (k. 37-38).
W toku rozprawy głównej w dniu 25 maja 2012 r.R. L.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że był z kolegami:K. K.,D. J.iM. B. (1)oraz innymi osobami, wL.K.gdzie wypił 4 piwa. Następnie udał się w towarzystwie w/w osób metrem naI.gdzie poszli na kebab znajdujący się przy skrzyżowaniu przyul (...)iul. (...). Wyjaśnił, że zamówił kebab i wziął do niego kolejne piwo. W momencie gdy odebrał kebab, przechodził wówczas koło niegoD. W. (1)w towarzystwie 2 lub 3 kolegów, kierując w jego stronę wyzwisko, a on zapytał wówczas „o co chodzi”. Wskazał, że następnieD. W. (1)podszedł nie niego i poprosił aby odeszli na bok w celu wyjaśnienia sobie trwającego pomiędzy nimi konfliktu, po czym razem odeszli za budkę z kebabem. Wyjaśnił, że gdy znaleźli się za budką z kebabemD. W. (1)powiedział coś do niego, a następnie uderzył go prawą pięścią w skroń, a on w wyniku uderzenia upuścił na siebie trzymany w lewej ręce kebab i przewrócił się, zaś wstając odruchowo wyprowadził cios prawą ręką, w której trzymał piwo, uderzając tym samymD. W. (1), butelką, w twarz z lewej strony. Wyjaśnił, że gdy zorientował się co zrobił, zaczął uciekać, zaś pokrzywdzony zaczął go gonić i chciał go ponownie uderzyć. Wskazał, że razem zM. B. (2)oddalił się z miejsca zdarzenia. Wyjaśnił, że nie był przygotowany na to żeD. W. (1)go uderzy, zaś po jego uderzeniu twarzD. W. (2)zalała się krwią, a butelka, na skutek uderzenia pękła. W odniesieniu do sytuacji mającej miejsce wM.U., w wakacje 2010r. wskazał, że doszło pomiędzy nim aD. W. (1)do utarczki słownej, a następnie do bójki. Jednak on nie wyprowadzał wówczas żadnych ciosów albowiem był zbyt pijany, w rezultacie został wówczas pobity przezD. W. (1). Potwierdził, że po wydarzeniu w metrze wysłał doD. W. (1)wiadomość na portalu „grono” albowiem chciał zobaczyć jaka będzie jego reakcja (k. 116-117).
Słuchany ponownie w toku rozprawy głównej w dniu 3 października 2014 r.R. L.ponownie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że gdy jadł kebab i pił piwo w butelce, pokrzywdzony przechodząc trącił go barkiem.D. W. (1)przechodził wówczas z dwoma kolegami i krzyknął do osób z grupy oskarżonego „wy pizdy”. Wskazał, że on wówczas zapytał „o co chodzi”, zaśD. W. (1)podszedł do niego i powiedział, że powinni sobie coś wyjaśnić, po czym odeszli w tym celu za budkę z kebabem. Wskazał, że za budką stanęli w taki sposób aby nie było ich widać, po czymD. W. (1)uderzył go prawą pięścią w skroń, zaś on nie był przygotowany na bójkę, dlatego nie odłożył kebaba i piwa. Wskazał, że nie było wówczas między nimi żadnej rozmowy, a oskarżony chciał go pobić, zaś on nie spodziewał się, że zostanie uderzony. Wyjaśnił, że na skutek uderzenia przewrócił się na aluminiowe dachówki, po czym oddał uderzenie. Wskazał, że w lewej ręce trzymał kebab, który wysypał się na niego podczas upadku, zaś w prawej piwo. Wskazał, że uderzył pokrzywdzonego w głowę, w okolicę skroni butelką z piwem, którą trzymał w prawej ręce. Wyjaśnił, że oskarżony próbował jeszcze go uderzyć i szukał zaczepki jednak on już nic nie zrobił, zaś po chwili oddalił się z miejsca zdarzenia razem zM. B. (1). Wyjaśnił, że znał pokrzywdzonego albowiem na około rok przed przedmiotowym zdarzeniem, doszło pomiędzy nimi do bójki, na stacjiM.U.. Wskazał, że nie zadał wówczas żadnych ciosówD. W. (3), a to on miał poobijaną twarz. Wskazał, że po bójce w metrze mieli kontakt za pośrednictwem portalu społecznościowego, jednak nie pamięta czy pokrzywdzony coś mu wówczas odpisał. Wskazał, że po w/w zdarzeniach spotkałD. W. (1)pod Multikinem, jednak nie doszło wówczas do bezpośredniego kontaktu między nimi. Wyjaśnił, że po zdarzeniu będącym przedmiotem niniejszej sprawy, za pośrednictwem znajomych dowiedział się, że pokrzywdzony mu grozi, groźby pojawiały się także w komentarzach na portalach społecznościowych typu „facebook” czy „grono”. Wskazał, że pokrzywdzony szukał go także na osiemnastych urodzinachM. B. (1), chciał aby wyszedł do niego, zachowywał się agresywnie, razem ze znajomymi próbował dostać się do mieszkaniaM. B. (1)(k. 466-468).
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Wyjaśnienia oskarżonego wespół z pozostałymi dowodami ujawnionymi na rozprawie Sąd ocenił w oparciu o regułyart. 7 k.p.k., zgodnie, z którymi Sąd ocenia dowody swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, jak i wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie było w sprawie spornym, iżD. W. (1)w dniu 12 marca 2011 r. jako pierwszy uderzyłR. L.w okolice skroni, zaś oskarżony zareagował na to w ten sposób, że uderzyłD. W. (1)butelką w twarz, w taki sposób, że butelka potłukła się, powodując tym samym obrażenia w postaci licznych ran ciętych twarzy okolicy po lewej stronie z uszkodzeniem mięśni twarzy oraz rany ciętej gałki ocznej lewej z uszkodzeniem rogówki, twardówki i soczewki. W ocenie Sądu okoliczności przedmiotowego zdarzenia wynikają wprost z wyjaśnień oskarżonego, a także z zeznań pokrzywdzonego, jak również z opinii sądowo – lekarskiej.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoR. L.w w/w zakresie, a także w zakresie w jakim wskazał, żeD. W. (1)wypowiedział słowa powszechnie uważane za obraźliwe w kierunku grupy osób, w której znajdował się oskarżony, że toD. W. (1)wyszedł z inicjatywą odejścia na bok w celu wyjaśnienia konfliktu oraz że to pokrzywdzony pierwszy wyprowadził cios uderzając go w skroń albowiem w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego są spójne i logiczne a także znajdują potwierdzenie w pozostałym uznanym za wiarygodny materiale dowodowym w tym również w zeznaniach samego pokrzywdzonego, który przyznał, że poprosił oskarżonego o odejście na bok oraz że uderzył jako pierwszyR. L.. Sąd dał również wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w części dotyczącej wcześniejszego konfliktu z pokrzywdzonym i zdarzeń bezpośrednio poprzedzających odejście z pokrzywdzonym za budkę z kebabem, gdyż wyjaśnienia te są w tym zakresie spójne z zeznaniami świadkówK. K.,D. J.,M. B. (1),A. S.,M. Ś.iW. M..
Sąd odmówił natomiast wiarygodności oskarżonemu w zakresie w jakim wskazał, że nie był przygotowany na to, że pomiędzy nim aD. W. (1)może dojść do konfrontacji i że udał się zD. W. (1)w ustronne miejsce jedynie w celu przeprowadzenia rozmowy dotyczącej trwającego pomiędzy nimi konfliktu albowiem w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego pozostają w jaskrawej sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Oskarżony zdawał sobie bowiem sprawę z trwającego pomiędzy nim aD. W. (1)konfliktu, co więcej pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym już wcześniej doszło do bójki z błahych przyczyn. Z uwagi na powyższe w ocenie SąduR. L.spodziewać się mógł siłowego rozwiązania konfliktu. Ponadto warto podkreślić, że gdyby oskarżony faktycznie bał się pokrzywdzonego i chciał uniknąć konfrontacji z nim, nie odchodziłby z nim dobrowolnie w ustronne miejsce.
Ponadto Sąd nie dał wiary oskarżonemu w zakresie, w jakim twierdził on, że gdy odszedł z pokrzywdzony na bok, to ten od razu wyprowadził cios i że nie było pomiędzy nimi żadnej wymiany zdań. Przeczą temu bowiem wyjaśnienia samego oskarżonego składane w postępowaniu przygotowawczym (k. 39v), w których przyznał, że najpierw rozmawiał z pokrzywdzonym jak i te wyjaśnienia, które składał po raz pierwszy przed Sądem. Również stoją one w opozycji do zeznańD. W. (1). W ocenie Sądu takie wyjaśnienia oskarżonego stanowią jedynie wyraz przyjętej przez niego linii obrony i mają na celu umniejszenie jego roli w całym zdarzeniu i podkreślenia, że odpowiedzialnym za całe zdarzenie jestD. W. (1). Również twierdzenia oskarżonego, że pokrzywdzony chciał go pobić, że próbował wziąć odwet również nie zasługują na wiarę zwłaszcza w kontekście zachowania oskarżonego, który po całym zdarzeniu zaczął uciekać, nie pozostał na miejscu zdarzenia, tylko zM. B. (3)udał się do jego mieszkania. Biorąc bowiem pod uwagę zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, gdyby to oskarżony czuł się pokrzywdzony całym zdarzeniem, nie miałby powodów, by oddalać się z miejsca zdarzenia, a wręcz przeciwnie, winien zostać na miejscu zdarzenia, by przekazać Policji opis zdarzenia. Tymczasem to na miejscu zdarzenia pozostałD. W. (1), a oskarżony jak sam przyznał przed Sądem 25 maja 2012r. „odbiegłem z tego miejsca, kiedy się zorientowałem co zrobiłem”.
Na wiarę nie zasługiwały również wyjaśnienia oskarżonego, który twierdził, że odruchowo zamachnął się butelką. Takie wyjaśnienia kłócą się po pierwsze ze sposobem, w jaki oskarżony trzymał butelkę, gdy wykonywał zamach. Jak sam bowiem oskarżony przyznał w postępowaniu przygotowawczym po uderzeniu pokrzywdzonego w twarz, została mu w ręku szyjka od butelki (k. 39v). Zatem oskarżony, który jak twierdził, trzymał butelkę, by się z niej napić piwa, musiał przed wykonaniem uderzenia, zmienić jej położenie, chwycić za szyjkę i wyprowadzić cios. Sąd wziął wreszcie pod uwagę, że takie wyjaśnienia są nie do pogodzenia ze stwierdzonymi u pokrzywdzonego obrażeniami. Zupełnie niewiarygodnym jest bowiem, aby przypadkowe, nieumyślne i nieukierunkowane uderzenie przybrało takie natężenie i spowodowało rozbicie się szklanej butelki z piwem na twarzy. Z tych wszystkich względów takie wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał za przejaw przyjętej przez niego w tym postępowaniu linii obrony.
Wobec takich okoliczności za niewiarygodne Sąd uznał stanowisko oskarżonego odnośnie stawianego mu zarzutu. O ile bowiem Sąd nie kwestionował, że całe zdarzenie zostało wywołane zaczepką ze strony pokrzywdzonego, o tyle nie podzielił stanowiska oskarżonego jakoby znalazł się on w sytuacji obiektywnie uzasadniającej przyjęty sposób działania.
Sąd dał wiarę zeznaniomD. W. (4)w zakresie, w jakim uznane zostały za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego- w tej części w jakiej wskazał, że to on poprosił oskarżonego o odejście na bok, że to on pierwszy uderzył oskarżonego oraz że pomiędzy nim a oskarżonym od dłuższego czasu trwał konflikt i w przeszłości już pomiędzy nimi doszło do konfrontacji na stacji metraU., a także utarczek słownych pod Multikinem. Zeznania pokrzywdzonego są również spójne z wyjaśnieniami oskarżonego co do tego, że otrzymał on odR. L.wiadomość na portalu społecznościowym „grono.net”. Odnosząc się natomiast do samego przebiegu zdarzenia, to Sąd dał wiarę pokrzywdzonemu, że zaraz po tym jak uderzył oskarżonego ten mu oddał, wyprowadzając cios butelką w lewą część twarzy. Takie zeznania są bowiem zgodne z opisem doznanych przez niego obrażeń zawartym w opiniach sądowo – lekarskich. Poza tym siła uderzenia i zakres doznanych obrażeń potwierdzają wersję pokrzywdzonego, że oskarżony wyprowadził świadomie cios, a nie zrobił to odruchowo, bronią się przed atakiem. Sąd również dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego odnośnie dolegliwości jakie odczuwał w związku z odniesionymi obrażeniami oraz przebiegu dotychczasowego, jak i planowanego w przyszłości leczenia.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówK. K.,D. J.iM. B. (1)w zakresie w jakim zeznali, że w dniu zdarzenia toD. W. (1)zaczepił słownie ich grupę, a następnie podszedł doR. L.i zaproponował mu odejście na bok w celu wyjaśnienia sobie spornej sytuacji, po czym razem odeszli za budkę z kebabem, a oskarżony miał już wówczas przy sobie butelkę z piwem, a także w zakresie w jakim świadkowie Ci wskazali, że oskarżony i pokrzywdzony od dłuższego czasu pozostają w konflikcie. Zeznania tych świadków w tym zakresie są spójne i logiczne, a wespół z pozostałym uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym pozwalają na ustalenie spójnego stanu faktycznego.
D. J.składając zeznania w dniu 28 stycznia 2015r. nie pamiętał wprawdzie momentu odejścia pokrzywdzonego i oskarżonego, co zdaniem Sądu z uwagi na upływ czasu oraz brak szczególnych okoliczności tego momentu nie jest niczym dziwnym, jednakże zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i na rozprawie w dniu 31 lipca 2012 r. zeznał, iż toD. W. (1)zaproponował oskarżonemu, aby odeszli na bok, na co ten przystał.D. J.wskazał ponadto, iż nie widział żadnego z wyprowadzonych ciosów, albowiem widział miejsce, w którym znajdowali sięR. L.iD. W. (1)jedynie „kątem oka”, dodatkowo skupiał uwagę na konflikcie, który powstał wówczas pomiędzy nim i jego towarzyszami, a znajomymiD. W. (1).
Sąd nie dał wiary zeznaniom tego świadka jedynie w części w jakiej wskazał on, że widział jakR. L.leży na ziemi albowiem po pierwsze świadek ten przyznał, że widział miejsce, w którym znajdował się oskarżony i pokrzywdzony jedynie „kątem oka”, a zatem nie miał dobrego pola obserwacji i fakt, że tylko widział, że oskarżony upadł, a nie widział pozostałej części zdarzenia budzi uzasadnione wątpliwości. Zdaniem Sądu zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego gdyby faktycznie świadek widziałR. L.leżącego na ziemi podjąłby interwencję, próbując ustalić, czyR. L.nic się nie stało, a przynajmniej zacząłby wówczas przypatrywać się poczynaniomR. L.iD. W. (1). Poza tym świadek przyznał, że nie słyszał, by oskarżony upadając uderzył w coś, to wie z opowieści. Natomiast skoro świadek był na miejscu zdarzenia, to gdyby faktycznie oskarżony uderzył o blachę, świadek winien słyszeć ten dźwięk, a nie czerpać wiedzę z opowieści. Wersja zatem upadku oskarżonego również w tym kontekście budzi uzasadnione wątpliwości.
Sąd odmówił również wiarygodności zeznaniom świadkaK. K.w zakresie w jakim zeznał on, że słyszał dźwięk blachy, na którą miał upaśćR. L.po czym widział jakR. L.wstaje, prawdopodobnie po upadku, a następnie słyszał dźwięk tłuczonego szkła. Zdaniem Sądu o ile wydaje się prawdopodobnym, że doK. K.mogłyby dojść dźwięk blachy, na którą miał upaśćR. L.o tyle zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego w sytuacji gdyby faktycznie słyszał taki dźwięk, a następnie zobaczyłby leżącego kolegę, przynajmniej winien skupić baczniejszą uwagę na zachowaniu zarówno pokrzywdzonego jak i oskarżonego. Zaś jak wynika z zeznańK. K., pomimo że zobaczył on wstającego po uderzeniuR. L.to odwrócił wzrok i nie zobaczył tym samym momentu gdy oskarżony wyprowadził cios butelką w twarzD. W. (1).K. K.zeznał, że słyszał jedynie dźwięk tłuczonego szkła, zaś samego uderzenia nie widział. Takie zeznania są nie do pogodzenia również z zeznaniami, które świadek złożył w dniu 27 listopada 2014r. na samym początku przesłuchania, gdy przyznał, że było ciemno, więc nie widział pokrzywdzonego i oskarżonego jak i z postępowania przygotowawczego gdy przyznał, że „nie widział ich dobrze”. Z jednej zatem strony świadek twierdził, że było ciemno i nie widziałR. L.iD. W. (1), z drugiej strony widział jakR. L.podnosi się po uderzeniu, ale samego uderzenia nie widział, bo był pochłonięty rozmową ze znajomymiD. W. (1). Nadto nie doszły go z miejsca gdzie znajdował się oskarżony z pokrzywdzonym żadne inne dźwięki poza dźwiękiem uderzenia o blachę i tłuczonej butelki. Ponadto zapytany o przyczyny dlaczego w toku poprzedniego przesłuchania nie powiedział o okoliczności upadkuR. L.wskazał jedynie, że nie wie czemu to zostało tak zaprotokołowane. W ocenie Sądu zeznania świadka w powołanym zakresie są całkowicie niespójne oraz sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu podawana przez świadka wersja o upadku oskarżonego i uderzeniu o blachę stanowią jedynie wymyślone elementy historii, które to miał na celu umniejszenie odpowiedzialnościR. L..
Również zeznania świadkaM. B. (1)złożone w toku postępowania przygotowawczego w zakresie dotyczącym tego, iż widział jakD. W. (1)uderzył pierwszyR. L.po czym ten się przewrócił, a następnie wstał i uderzył pokrzywdzonego butelką zdaniem Sadu opierają się jedynie na relacji jaką ten świadek uzyskał od oskarżonego. Świadek ten kilka minut po zdarzeniu oddalił się razem z oskarżonym w związku z czym miał sposobność aby poznać cały przebieg zdarzenia. Nie umknęło również uwadze Sądu, iż w toku rozprawy głównej zarówno w dniu 31 lipca 2012 r. jak i w dniu 28 stycznia 2015 r. świadek wskazał, iż nie widział całego przebiegu zdarzenia, co w ocenie Sądu potwierdza fakt, iż jego zeznania w toku postepowania przygotowawczego stanowiły jedynie relację zdarzenia jaką przekazał muR. L..
Nadto należy zauważyć, iż charakter i rodzaj starcia mającego miejsce pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym było na tyle niecodziennym i nietypowym wydarzeniem, iż zdaniem Sądu jeżeli świadkowieD. J.iM. B. (1)faktycznie byliby jego naocznymi świadkami bez wątpienia zapamiętaliby jego przebieg na dłuższy okres czasu. Wersja wskazująca na kolejność wymiany ciosów pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym przedstawiona przez tych świadków jest wprawdzie zgodna z ustalonym przez Sąd stanem faktycznym oraz wyjaśnieniami oskarżonego i zeznaniamiD. W. (1), którym Sąd dał wiarę, jednakże w ocenie Sądu świadkowie Ci nie zaobserwowali sami przebiegu tego zdarzenia, a swoje zeznania, w tym zakresie, oparli na relacji przekazanej im przez oskarżonego. Nie jest bowiem możliwe, aby znajomi nie rozmawiali o tak nietypowym zdarzeniu jakim jest uderzenie drugiej osoby butelką w twarz. Okoliczność ta znajduje również potwierdzenie w fakcie, że 4 innych świadków stojących w tym samym miejscu nie zaobserwowała żadnych poczynańR. L.iD. W. (1), a jedynie okoliczności towarzyszące ich odejściu a następnie skutek w postaci obrażeń uD. W. (1).
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówA. S.,M. Ś.iW. M.w zakresie w jakim wskazali, że oskarżony razem z pokrzywdzonym odeszli za budkę z kebabem wyjaśnić sobie jakąś sprawę, a nadto zeznaniom świadkaA. S.iM. Ś.w zakresie w jakim wskazali, iż oskarżony trzymał wówczas butelkę z piwem. Świadkowie Ci spójnie wskazali, że nie widzieli przebiegu zdarzenia, co w ocenie Sądu jest wiarygodne albowiemD. W. (1)iR. L.odeszli od grupy i udali się za budkę z kebabem, nadto zdarzenie miało miejsce z nocy, a świadkowie zajęci byli rozmową w związku z czym nie obserwowali poczynańD. W. (1)iR. L.. Poza tym świadekA. S.zeznając przed Sądem nie pamiętał dokładniejszych szczegółów przebiegu całego zdarzenia, podobnie jak świadekW. M.iM. Ś..
Zeznania świadkaM. B. (4)nie wniosły nic do sprawy, świadek nie widział bowiem okoliczności w jakich doszło do zdarzenia ani też samego zdarzenia, albowiem przebywał w tym czasie wewnątrz budki z kebabem skąd były ograniczone możliwości obserwacji poczynań oskarżonego i pokrzywdzonego ani towarzyszących im osób.
Do zeznań świadkaG. P.Sąd podszedł z dużą dozą ostrożności, relacja tego świadka jest niespójna, nadto światek ten razem ze świadkiemM. B. (4)w czasie zdarzenia przebywał w budce z kebabem, skąd, zgodnie z zeznaniamiM. B. (4)nie było możliwości zaobserwowania całego zdarzenia. Jak wynikało bowiem z zeznań świadka w momencie gdy nadszedł pokrzywdzony ze swoimi znajomymi on z kolegą wszedł do budki z kebabem, a gdy zaczęło się na zewnątrz zamieszanie, to właściciel kebaba zamknął drzwi. W związku z czym świadek, jak sam przyznał, nie widział dokładnie co działo się na zewnątrz wskazał, że mógł widzieć jedynie to co działo się przed kebabem, a nie z boku. Poza tym podkreślił to, że na zewnątrz było ciemno.
Z wniosków końcowych opinii sądowo-psychologicznej dot. tego świadka wynika, że prezentuje on wiekową normę intelektualną. Biegła stwierdziła zaburzenia poznawcze, które nasilają się przy podwyższonym poziomie stresu, rzutując na obniżenie koncentracji uwagi i zwiększoną męczliwość, a tym samym obniżenie pamięci. Z uwagi na powyższe, w opinii biegłej, świadek ten miał obniżoną zdolność prawidłowego postrzegania i odtwarzania faktów, a brak pewności co do przebiegu zdarzeń może skutkować wypełnieniem luk pamięciowych konfabulacjami. Emocjonalny stosunek do świadka i relacjonowanego zdarzenia, mógł mieć w przypadku tego świadka, istotny wpływ na zniekształcenie odtwarzanego obrazu zdarzenia. W konsekwencji Sąd nie wziął pod uwagę zeznań świadkaG. P.przy ustalaniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie.
Opinia biegłej z zakresu psychologii drJ. K.została sporządzona rzetelnie, przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę fachową. Została ona sporządzona na podstawie akt sprawy oraz uczestnictwa biegłej w przesłuchaniu świadka. Nadto, wnioski opinii logicznie wynikały z jej treści i nie zostały przez żadną ze stron zakwestionowane. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał ją za w pełni wiarygodną i rzetelną.
Sąd oparł się również na opinii sądowo – lekarskiejA. Z.. Z wniosków końcowych (k. 229-231) wynika, że pokrzywdzonyD. W. (1)doznał obrażeń ciała w postaci licznych ran ciętych twarzy po lewej stronie z uszkodzeniem mięśni twarzy oraz ciętej gałki ocznej lewej z uszkodzeniem rogówki, twardówki i soczewki. Obrażenie te skutkowały rozstrojem zdrowia i naruszeniem funkcji narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniuart. 157 § 1 k.k.Biegły wskazał, że obrażenia ciała stwierdzone u pokrzywdzonegoD. W. (1)mogły powstać w okolicznościach wskazanych przez pokrzywdzonego. Z ustnej opinii biegłego lek. med.A. Z.(k. 337) wynika, że brak jest medycznych wskazań do wykonania korekcji policzka u pokrzywdzonego albowiem do takiej korekcji konieczne są dysfunkcje uniemożliwiające normalne funkcjonowanie. W odniesieniu do nieprawidłowego ruchu fragmentu twarzy w okolicy jarzmowej pokrzywdzonego biegły wskazał, iż nie jest to ruch mimowolny, a związany z wciąganiem mięśni mimicznych twarzy, co jest możliwe w przypadku tak głębokich blizn jakie występują u pokrzywdzonego. Stan ten może stanowić wskazanie do operacji ze względów estetycznych. Ponownie przesłuchany biegły (k. 589v-590) potwierdził wcześniej złożone przez siebie opinie. Nadto, zaopiniował, iż obrażenie powstałe u pokrzywdzonego wymagały standardowego leczenia. W odniesieniu do wykonania operacji kosmetycznej zmniejszającej rozległość blizn wskazał, że najprawdopodobniej NFZ nie pokrywa kosztów takich zabiegów albowiem nie ma medycznego uzasadnienia by takie zabiegi u pokrzywdzonego wykonać.
Z wniosków końcowych opinii Zakładu Medycyny Sądowej (k. 300-302) wynikało, że uD. W. (1)stwierdzono stan po urazie perforującym oka lewego, bliznę rogówki oka lewego, pseudofakię tylnokomorową oka lewego. Z powodu doznanego urazu konieczne było wykonanie zabiegów operacyjnych w postaci zeszycia gałki ocznej i usunięcia zaćmy pourazowej, a w kolejnym etapie wszczepienia sztucznej soczewki. Biegli wskazali, że pokrzywdzony nie wymaga dalszego leczenia operacyjnego, a jego stan okulistyczny jest stabilny i trwały, nie rokuje przy tym poprawy. Biegli określili uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego jako stały w wysokości 22,5%. W ustnej opinii biegli z(...)(k. 336-337) zgodnie potwierdzili złożoną pisemną opinię w sprawie. Nadto biegli zeznali, iż nie stwierdzili u pokrzywdzonego jaskry wtórnej. Wskazali na konieczność okresowych badań okulistycznych raz na rok, które mają na celu wychwycenie ewentualnych efektów ubocznych oraz brak jest wskazań do stosowania leków doraźnych na stałe. Biegli zaopiniowali, iż w przypadku pokrzywdzonego nie ma przeciwskazań do podjęcia pracy przy komputerze, w charakterze przewodnika wycieczek, grania w piłkę czy amatorskiego prowadzenia pojazdów, jedynie przeciwskazania dotyczą czynności, która narażają na uraz gałkę oczną. Ponownie słuchani biegli z(...)(k. 589v) podtrzymali poprzednie opinie. Zaopiniowali, że jeżeli nie ma powikłań pooperacyjnych, to nie ma potrzeby wymiany soczewki. Nadto wskazali, że pacjent wymagał leczenia przez okres 1 roku, zaś w okresie kolejnego roku winien być pod kontrolą okulistyczną.
W ocenie Sądu wszystkie, sporządzone w niniejszej sprawie, opinie sądowo- lekarskie zostały sporządzone rzetelnie, przez osoby posiadające odpowiednią wiedzę fachową, na podstawie akt sprawy oraz badaniach pokrzywdzonego. W toku postępowaniaD. W. (1)wskazywał co prawda na konieczność ciągłego przyjmowania leków, zwiększonego ryzyka ponownej wymiany soczewki, to jednak biegli wskazali, żeD. W. (1)winien uważać na czynności, w których to może dojść do urazu gałki ocznej, jednak wskazali także, że nie ma potrzeby aby uważał bardziej niż zdrowe osoby, wskazując przy tym na pomyślne zakończenie leczenia.
Zdaniem Sądu wszystkie zaprezentowane powyżej opinie biegłych zasługiwały na uznanie, gdyż zostały sporządzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w sposób rzetelny, logiczny i szczegółowy. Opierając się na własnym doświadczeniu zawodowym oraz dorobku nauki biegli udzielili wyczerpujących odpowiedzi na wszystkie stawiane im pytania oraz postawili słuszne w ich przekonaniu wnioski. Z żadnym z uczestników postępowania nie łączył ich stosunek zależności, a w sprawie nie ujawniły się okoliczności, które nakazywałyby uznać, że opiniowali nierzetelnie. Co więcej żaden z uczestników postępowania nie kwestionował ich wartości dowodowej. Sąd doszedł do przekonania, że wszystkie one zostały sporządzone z wymaganą dla tego typu dowodów sumiennością i bezstronnością.
Za wiarygodne Sąd uznał także przedłożone przez pokrzywdzonego rachunki i dokumentację medyczną (k. 13-14, 129-135, 188-227). Wszak zostały one wystawione przez upoważniony do tego podmiot. Jeśli zaś weźmie się pod uwagę, ze oskarżony dowodów tych nie kwestionował to należało je uznać za prawdziwe.
Pozostałe dowody dołączone do akt w postaci notatki urzędowej (k. 1), protokołu oględzin (k. 10), opinii wychowawcy (k. 113), dokumentacji fotograficznej (k. 446) Sąd uznał za wiarygodne i uczynił je podstawą poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, albowiem ich autentyczność, moc dowodowa i pochodzenie od uprawnionych organów nie były kwestionowane przez żadną ze stron, zaś Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić to z urzędu.
R. L.stanął pod zarzutem tego że w dniu 12 marca 2011 r. wW.przyul. (...), uderzając butelką z piwem w twarzD. W. (1), spowodował u niego naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni, w postaci rany ciętej rogówki i twardówki z wypadnięciem tęczówki OL oraz rany twarzy po zaopatrzeniu chirurgicznym, tj. o popełnienie czynu zart. 157 § 1 k.k.
Przestępstwa zart. 157 § 1 k.k.dopuszcza się ten kto powoduje tzw. średni uszczerbek na zdrowiu, trwający dłużej niż 7 dni. Czynność sprawcza polega na powodowaniu opisanych w dyspozycjiart. 157 § 1 k.k.skutków. Pojęcie to obejmuje wszelkie zachowania, pozostające w związku normatywnym i przyczynowym ze skutkiem. Zachowanie musi obiektywnie naruszać wynikającą z wiedzy i doświadczenia regułę postępowania z dobrem prawnym jakim jest zdrowie człowieka. Czynność sprawcza może polegać na działaniu. Skutek jest znamieniem pozwalającym z punktu widzenia strony przedmiotowej odróżnić czyn zabroniony zart. 157 § 1 k.k.od czynów zart. 156 k.k.(ciężki uszczerbek na zdrowiu) oraz zart. 157 § 2 k.k.(lekki uszczerbek na zdrowiu). Skutek ten określa okres trwania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni. Tym samym średni uszczerbek na zdrowiu determinowany jest czasem trwania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstrojem zdrowia pokrzywdzonego.
Określony w art. 157 § 1 skutek musi być objęty winą umyślną sprawcy, co wymaga ustalenia, iż chciał on spowodować albo godził się ze spowodowaniem poważniejszego uszczerbku, naruszającego czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni.
Przestępstwo określone wart. 157 § 1 k.k.może być popełnione również nieumyślnie (§ 3tego przepisu). O nieumyślności można wnioskować na podstawie intensywności siły fizycznej, użytych środków, umiejscowienia ciosów zadanych pokrzywdzonemu. Przypisanie znamion czynu zabronionego popełnionego nieumyślnie uzależnione jest zatem od wystąpienia czterech przesłanek: braku zamiaru popełnienia czynu zabronionego w rozumieniuart. 9 § 1 k.k., niezachowania przez sprawcę ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, związku między brakiem ostrożności a realizacją znamion czynu zabronionego oraz przewidywalności popełnienia czynu zabronionego. Należy również podkreślić, że spowodowanie skutku może być tylko wtedy obiektywnie przypisane sprawcy, gdy urzeczywistnia się nim niebezpieczeństwo, któremu zapobiec miałoby przestrzeganie naruszonego obowiązku ostrożności.
W przedmiotowej sprawie nie było wątpliwości co do tego, że zachowanie oskarżonegoR. L.wyczerpało znamiona występku zart. 157 § 1 k.k.Oskarżony celowo uderzył pokrzywdzonegoD. W. (1)w twarz butelką z piwem, powodując tym samym u niego naruszenie czynności ciała i rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni, w postaci rany ciętej rogówki i twardówki w wypadnięciem tęczówki OL, oraz rany twarzy po zaopatrzeniu chirurgicznym. Nie ma wątpliwości, iż pomiędzy działaniem oskarżonego, a powstałym skutkiem istniał związek przyczynowo – skutkowy. Zdaniem Sądu oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim tak co do sposobu działania, jak i skutku. Świadczą o tym choćby umiejscowienie obrażeń i ich charakter. Okoliczności tej sprawy wskazują na dużą intensywność użytej siły fizycznej. Wszak szklana butelka po piwie, którą posłużył się oskarżony roztrzaskała się na twarzyD. W. (1).
Sąd uznał przy tym, że w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż oskarżony działał w granicach obrony koniecznej.
Przyjmując bowiem, że zachowanie pokrzywdzonego w dniu zdarzenia było prowokujące i że kierował on pod adresem oskarżonego słowa powszechnie uważanie za obraźliwe, a następnie go uderzył, to w kontekście całościowo ujętego konfliktu trwającego pomiędzyR. L.aD. W. (1), zachowanie pokrzywdzonego nie było na tyle intensywne, by uzasadniać podjęcie przez oskarżonego działania w postaci zadania ciosu butelką czyli - podjęcia obrony koniecznej i zarazem współmiernej do niebezpieczeństwa zamachu w rozumieniuart. 25 § 1 k.k.
Przy ocenie niebezpieczeństwa zamachu, uzasadniającego podjęcie koniecznej obrony należy bowiem brać pod uwagę szereg czynników, jak np. dobro zaatakowane, siła i środki zamachu oraz sposób ich użycia, właściwości napastnika, czas i miejsce zamachu oraz przebieg zdarzenia, który może potęgować lub zmniejszać to niebezpieczeństwo. (uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 listopada 2012 r. II AKa 198/12 LEX nr 1236879).
W realiach niniejszej sprawy, nie sposób przyjąć, by prowokujące zachowanie pokrzywdzonego nosiło zarówno obiektywnie, jak i subiektywnie cechy niebezpiecznego zamachu, który uzasadniałby podjęcie tak skrajnych działań jak uczynił to oskarżony.
Nadto zgodnie z przyjętym orzecznictwem, brak jest podstaw do przyjęcia prawa do obrony koniecznej, jeśli doszło do starcia pomiędzy dwoma osobami wzajemnie się prowokującymi w sposób świadczący o zgodzie obu na podjęcie walki. Wskazuje się, że w takim przypadku obie osoby dokonują względem siebie zamachów bezprawnych. Podobnie jak to ma miejsce w wypadku bójki, także w przypadku takiego pojedynku, dopiero wyraźne zaniechanie akcji agresywnych i chęć przerwania walki stwarza prawo do obrony koniecznej wobec osoby kontynuującej atak (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2013 r. II AKa 38/13, LEX nr 1299047).
W niniejszej sprawie niewątpliwie w konflikcie trwającym po międzyD. W. (1)aR. L.obie strony były czynne, bark jest przy tym możliwości wyodrębnienia strony mniej aktywnej. Nie umknęło uwadze Sądu, iż kilkakrotnie przez zdarzeniem będącym przedmiotem niniejszej sprawy, pomiędzy pokrzywdzonym a oskarżonym dochodziło do potyczek słownych, wzajemnych prowokacji, a nawet do bijatyki co zarówno oskarżony jak i pokrzywdzony zgodnie przyznali. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego z całą pewnością można stwierdzić, iż w dniu 12 marca 2011 r., to pokrzywdzony zainicjował dalsze eskalowanie konfliktu, jednakże w ocenie SąduR. L.nie pozostawał bierny. Zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, mając na uwadze charakter konfliktu trwającego pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym, obaj, odchodząc za obopólną zgodą, na bok dążyli właśnie do siłowego rozwiązania tegoż konfliktu. W świetle powyższego nie sposób uznać, że działanie oskarżonego polegające na uderzeniu butelką z piwem w twarzD. W. (1)nosiło jakiekolwiek znamiona obrony koniecznej czy też przekroczenia granic obrony koniecznej chociażby w postać ekscesu intensywnego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, żeR. L.popełnił zarzucany mu czyn wypełniający dyspozycję zart. 157 § 1 k.k.
Sąd doszedł również do przekonania, że wina oskarżonego została udowodniona i nie budzi wątpliwości. W chwili popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego oskarżony był osobą dojrzałą życiowo, w pełni poczytalną, zdającą sobie sprawę z bezprawności swojego zachowania. Nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca bezprawność jego czynów, bądź winę. Żaden z przeprowadzonych dowodów nie wskazywał, aby nie można było wymagać od oskarżonego zachowania zgodnego z prawem w opisanej sytuacji.
Wymierzając oskarżonemu karę za przypisany mu czyn w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności, Sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 § 1 i § 2 k.k.i uwzględnił zarówno okoliczności wpływające obciążająco jak i łagodząco na jej wymiar.
Przy doborze rodzaju i wymiarze kary Sąd uwzględnił stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego były znaczne.
Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu wpłynął charakter dobra naruszonego – zdrowia, które obok życia jest najważniejszym dobrem podlegającym ochronie jak również stopień wyrządzonej szkody – trwały uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego, ale również okoliczności popełnienia czynu, w tym zachowania pokrzywdzonego, a także okoliczności konfliktu trwającego pomiędzy pokrzywdzonym i oskarżonym.
Również stopień winy oskarżonego również należy ocenić jako znaczny. Oskarżony popełnił czyn umyślnie, nie dał posłuchu normom prawa w zakresie poszanowania zdrowia ludzkiego. Oskarżony jest osobą dojrzałą psychicznie, zdolną do ponoszenia konsekwencji swoich działań. Zdolność rozpoznania przez niego znaczenia czynu jak i pokierowania swoim postępowanie nie była ograniczona.
Na korzyść oskarżonego przemawiały jego warunki i właściwości osobiste. Sąd wziął pod uwagę, żeR. L.nie był dotychczas karany. Prowadzi ustabilizowany tryb życia, uczy się, a nadto podejmuje dorywczą pracę. Kolejną okolicznością wpływającą łagodząco na wymiar kary jest młody wiek oskarżonego, a także pozytywna opinia jego ówczesnego wychowawcy.
Zdaniem Sądu, mając na uwadze dotychczasowy styl życia oskarżonego, uzasadnionym jest stwierdzenie, że oskarżony nie jest osobą zdemoralizowaną, zatem dla osiągnięcia celów kary nie jest konieczne resocjalizowanie go w warunkach izolacji więziennej, zasadne jest, bowiem postawienie w stosunku do niego pozytywnej prognozy kryminologicznej, co umożliwia przyjęcie, że w razie orzeczenia tak zwanej wolnościowej kary, oskarżony dokona refleksji nad własnym postępowaniem i nie popełni więcej podobnego przestępstwa umyślnego. Zdaniem Sądu, orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, byłoby niewspółmierne do okoliczności i charakteru przypisanego mu czynu.
W konsekwencji Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 2 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata, co Sąd uznał za wystarczające do zweryfikowania przyjętej względem oskarżonego prognozy kryminologicznej.
Na podstawieart. 73 § 2 k.k., Sąd oddał oskarżonegoR. L., w okresie próby, pod dozór kuratora, celem skontrolowania poprawności przyjętej wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.Sąd uznał za zasadne zobowiązanie oskarżonegoR. L.do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczD. W. (1)kwoty 664,71 zł albowiem odszkodowanie obejmuje naprawienie szkody jako uszczerbku majątkowego. Pokrzywdzony wykazał, iż poniósł koszty leków w wysokości 464,71 zł oraz koszt konsultacji chirurgiczno – plastycznej w wysokości 200 zł. Pozostałe koszty w postaci kosztów laserowego usunięcia blizn w wysokości 3.750 zł oraz kosztów leków pozabiegowych po ewentualnym zabiegu usuwania blizn w wysokości 840 zł nie zostały przez pokrzywdzonego w żadnym stopniu wykazane, nadto z akt sprawy wynika, że w ogóle nie zostały przez niego poniesione. Jak ponadto wynika z opinii biegłych nie istnieją żadne wskazania medyczne do wykonania zabiegu usuwania blizn.
Jednocześnie Sąd zasądził na rzecz pokrzywdzonego kwotę 10 000 złotych tytułem zadośćuczynienia. Sąd miał przy tym na uwadze, że krzywda wynagradzana zadośćuczynieniem pieniężnym jest szkodą niemajątkową. Wysokość zadośćuczynienia winna służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, a jednocześnie nie być źródłem wzbogacenia. Uszczerbek na zdrowiuD. W. (1)w opinii biegłych wyniósł 22,5%. Dolegliwości z tym związane utrzymywały się dla niego dosyć długo.D. W. (1)zmuszony przejść leczenie chirurgiczne oraz zabieg wszczepienia soczewki. Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zadośćuczynienie w kwocie 10 000 zł jest adekwatne do rodzaju i rozmiaru doznanej krzywdy oraz w pełni zrekompensuje cierpienia fizyczne i psychiczne doznane przez pokrzywdzonego zwłaszcza, że kwota na tym poziomie była pierwotnie zgłaszana w piśmie z dnia 16 lipca 2012r. (k. 128). Sąd nie podzielił stanowiska pokrzywdzonego, co do wysokości zadośćuczynienia, które wyraził on we wniosku z dnia 23 listopada 2015 r. Nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, że w głównej mierze to właśnie prowokacyjne zachowanie się pokrzywdzonego doprowadziło do takich konsekwencji. Stopień jego przyczynienia się pokrzywdzonego jest w tym przypadku znaczny.
W ocenie Sądu orzeczony środek karny będzie stanowił rekompensatę dla pokrzywdzonego za wyrządzoną mu przez oskarżonego szkodę, jak również zaistniałą krzywdą.
Oskarżony pracuje jedynie dorywczo, nadto cały czas się uczy, z uwagi na co Sąd uznał, że nie jest celowym obciążanie jej kosztami postępowania.
Podnosząc powyższe Sąd orzekł jak w wyroku.