Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1222/15
Data wyroku: 2016-10-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Sznura
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: 225kc

Sygn. akt:I C 1222/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 października 2016 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku w I Wydziale Cywilnymw składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Sznura
po rozpoznaniu na rozprawie protokołowanej przez ref. staż.A. B.w dniu 19 października 2016 r.
sprawy z powództwaSpółdzielni Mieszkaniowej (...)wG.
przeciwkoE. T.,H. T.orazJ. T.
o zapłatę

I
oddala powództwo;

II
zasądza od powódkiSpółdzielni Mieszkaniowej (...)wG.na rzecz pozwanejJ. T.kwotę 2.417 zł (dwóch tysięcy czterystu siedemnastu złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE
Pozwem z 17 marca 2015 r. powódkaSpółdzielnia Mieszkaniowa (...)wG.wniosła o zasądzenie solidarnie od pozwanychJ. T.,H. T.orazE. T.kwoty 10.866,69 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz z kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu powódka wskazała, że pozwane zajmują bez tytułu prawnego stanowiący własność powódkilokal mieszkalny nr (...)położony wG.przyul. (...)i z tego tytułu zobowiązane są do zapłaty należnego odszkodowania, którego jednak nie uiszczają w pełnej wysokości. W nin. postępowaniu powódka dochodzi należności za okres od sierpnia 2014 r. do lutego 2015 r.
Dnia 15 czerwca 2015 r., w sprawie o sygn. akt I Nc 472/15, referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Gdańsk-Północ w Gdańsku wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.
Na powyższe pozwane wniosły sprzeciw, w którym podniosły, że zaskarżają nakaz w części dotyczącej podwyższonego czynszu za lokal, wskazały także, że działania spółdzielni mają na celu usunięcie ich z przedmiotowego lokalu.
Na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. pełnomocnik pozwanejJ. T.wniosła o oddalenie powództwa w części co do zwiększonych stawek czynszu, które zakwestionowała co do zasady i wysokości, a także wniosła o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego od powódki na rzecz pozwanejJ. T..

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Lokal mieszkalny nr (...)położony wG., przyul. (...)stanowi własność powódki. Pozwane zamieszkiwały w nim od 1997 r. wraz zR. T.(ówczesnym mężemJ. T.i ojcem pozostałych pozwanych). Członkiem spółdzielni był wyłącznieR. T., jednak uchwałą(...)SM (...)/2014 został z rejestru członków spółdzielni wykreślony z powodu uchylania się od wykonywania istotnych zobowiązań wobec spółdzielni.

Okoliczności bezsporne,

vide:
         przydział lokalu , k. 18; uchwała nr 6/2014, k. 19 .
Pozwane w okresie od sierpnia 2014 r. do lutego 2015 r. zajmowały bez tytułu prawnego ww. lokal.

Okoliczność bezsporna

.
We wskazanym powyżej okresie pozwane miały nadpłatę z tytułu zaliczek uiszczanych na poczet kosztów centralnego ogrzewania.

Dowód

:  zeznania świadkaK. A., k.220.
Uchwałą nr 38/2009 zarządu spółdzielni ustalono m. in., że w przypadku nie opuszczenia lokalu po upływie ustawowego terminu, osoby go zajmujące obciążane będą odszkodowaniem w wysokości odpowiadającej powierzchni zajmowanego lokalu pomnożonej przez obowiązującą stawkę za 1 m2czynszu najmu lokali mieszkalnych. Zarząd spółdzielni ustalił stawki czynszu w wysokości 18 zł/m2– od 1 stycznia 2013 r. i 19 zł/m2– od 1 lipca 2014 r.

Okoliczność bezsporna,

vide:
         wyciągi zprotokołów: nr (...), k. 22, 43-44.
Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie sąd ustalił na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, których autentyczność i prawdziwość nie była kwestionowana w toku procesu przez strony, ich prawdziwość i rzetelność nie budziła również wątpliwości sądu, dlatego sąd uznał je w całości za wiarygodne i uwzględnił dokonując rekonstrukcji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Sąd wziął także pod uwagę zeznania świadkaK. A., albowiem uznał je za szczere, logiczne i spójne, ponadto żadna ze stron nie kwestionowała treści przedmiotowych zeznań.
Sąd pominął dowód z zeznań świadkaM. W., ponieważ strona powodowa, która o przeprowadzenie przedmiotowego dowodu wnioskowała, nie wskazała adresu świadka. Sąd pominął także dowody z opinii biegłych z zakresu księgowości oraz wyceny nieruchomości i czynszów. Przeprowadzenie pierwszego z tych dowodów było zbędne, ponieważ strona pozwana nie kwestionowała samego matematycznego wyliczenia dochodzonych przez powódkę należności, a jedynie podstawę, z której te należności miały – zdaniem strony powodowej – wynikać. Drugi dowód był natomiast spóźniony – strona powodowa zgłosiła go dopiero na rozprawie w dniu 19 października 2016 r., a jego przeprowadzenie spowodowałaby zwłokę w rozpoznaniu sprawy.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo – jako pozbawione zasadności – zasługiwało na oddalenie w całości.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zmiany wKodeksie postępowania cywilnego, wprowadzone ustawą z  1 marca 1996 r. (Dz.U. nr 43, poz. 189) zwiększyły kontradyktoryjność postępowania sądowego i wyeliminowały zasadę tzw. prawdy obiektywnej. Obecnie to strony, a nie sąd, mają dążyć do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie mogą być bierne i liczyć na skorzystanie w dalszym toku postępowania ze środka odwoławczego, w którym mogłyby zarzucić sądowi niewyjaśnienie rzeczywistej treści stosunków faktycznych i prawnych. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w orzeczeniu Sądu Najwyższego z 7 października 1998 r. w sprawie II UKN 244/98, zgodnie z którym od 1 lipca 1996 r. nastąpiło zniesienie odpowiedzialności sądu za wynik postępowania dowodowego. To na stronach ciąży obecnie ciężar tzw. instruowania, tj. wyraźnego powołania konkretnego środka dowodowego. Wynikające z nowelizacji z 1996 r. ograniczenie obowiązku działania sądu z urzędu i przesunięcie ciężaru dowodzenia na same strony przejawia się przede wszystkim w obecnym brzmieniu przepisówart. 3 i 232 k.p.c.Nie zwalnia to wprawdzie sądu z obowiązku działania z urzędu w ogóle, jednakże działanie takie może być podjęte jedynie wówczas, gdy obowiązek ten wynika z wyraźnego unormowania kodeksu (np.art. 477 §1 k.p.c.), albo gdy w sprawie zostały ujawnione środki dowodowe istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Równocześnie powołany wyżej ciężar instruowania jest ciężarem procesowym – w razie nieuzasadnionej bierności strony prowadzi do sankcji w postaci przegrania przez nią procesu.
W niniejszej sprawie to na powódce ciążył zgodnie zart. 6 k.c.ciężar udowodnienia okoliczności zgodnie z jej stanowiskiem, w szczególności tego, jaki był sposób wyliczenia opłaty za bezumowne korzystanie z lokalu, (której wysokość była kwestionowana przez stronę pozwaną). Powódka obowiązkowi temu nie sprostała – przedłożyła wprawdzie wyciąg z protokołu z posiedzenia zarządu spółdzielni, z którego wynika, że zarząd ustalił m.in., że w przypadku nie opuszczenia lokalu po upłynięciu ustawowego terminu, osoby go zajmujące obciążane będą odszkodowaniem w wysokości odpowiadającej powierzchni zajmowanego lokalu pomnożonej przez obowiązującą stawkę za 1 m2czynszu najmu lokali mieszkalnych. Z kolei z przedłożonego przez powódkę dokumentu (wyciąg z protokołu posiedzenia zarządu) wynika, że 19 zł za m2było stawką, jaką decyzją zarządu ustalono dla umów najmu od 1 lipca 2014 r. (wcześniej – od 1 stycznia 2013 r. było to 18 zł). Dokument ten jednak – jak słusznie wskazywała strona pozwana – jest jedynie jednostronnym oświadczeniem powódki, w żaden sposób nie wskazuje na sposób wyliczenia takiej akurat wartości, ani tym bardziej nie dowodzi zasadności przyjęcia właśnie takiej, a nie innej stawki. Powódka chciała wprawdzie na powyższą okoliczność przeprowadzić dowód z opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości i czynszów, jednakże dowód ten sąd – jak wskazywano powyżej – pominął jako spóźniony.
Pozwane wprawdzie nie kwestionowały żądania w zakresie zwrotu należności za media, jednakże z przedłożonych przez powódkę dokumentów nie wynika jaka część z dochodzonej pozwem kwoty składa się na przedmiotowe opłaty – powódka przedłożyła jedynie trzy zestawienia należności – za sierpień i październik 2014 r. oraz styczeń 2015 r. (k. 26-28), a nie za cały dochodzony pozwem okres. Co więcej, nie wiadomo w jakich okresach oraz w jakich wysokościach wystąpiły nadpłaty z tego tytułu. Sam fakt, że takie nadpłaty miały miejsce – przynajmniej w odniesieniu do należności za centralne ogrzewania – wynika z zeznań świadkaK. A., będącej pracownicą powódki. Dlatego też nie sposób wyliczyć jaka dokładnie kwota miałaby powódce z tytułu opłat za media przysługiwać.
Konkludując wskazać należy, że powódka wprawdzie wykazała, że względem pozwanych przysługuje jej roszczenie z tytułu bezumownego zajmowania lokalu, tym niemniej nie wykazała jego wysokości, dlatego też na podstawieart. 225 k.c.w zw. zart. 224 §2 k.c.a contrariosąd oddalił powództwo jako nieuzasadnione.
O kosztach Sąd orzekł na mocyart. 98 §1 k.p.c.iart. 108 k.p.c.Przepisart. 98 §1 k.p.c.statuuje bowiem zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, w myśl której strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu. Jedynymi kosztami po stronie pozwanej były koszty zastępstwa procesowego pozwanejJ. T.w kwocie 2.400 zł oraz opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
Zarządzenia:

1
(...)

2
(...)