Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 856/16
Data wyroku: 2016-10-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Bożena Żywioł, Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Przywłaszczenie
Podstawa prawna: art. 284 § 3 kk

Sygnatura akt VI Ka 856/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia14 października 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk
Sędziowie SSO Bożena Żywioł
SSO Grzegorz Kiepura (spr.)
Protokolant Marzena Mocek
po rozpoznaniu w dniu 4 października 2016 r.
przy udziale Marka Kasieczko
Prokuratora Prokuratury RejonowejG.wG.

sprawy

    1.A. F. (1)synaS.iJ.,

ur. (...)wP.
oskarżonegoart. 284§3 kk,art. 275§1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11§2 kk,art. 13§1 kkw zw. zart. 279§11 kkw zw. zart. 12 kk,art. 233§1 kkiart. 234§1 kkw zw. zart. 11§2 kk,art. 217§1 kk,art. 191§1 kk,art. 158§1 kk,art. 190§1 kk
2.D. K.synaA.iK.,
ur. (...)wP.
oskarżonegoart. 13§1 kkw zw. zart.279§1 kkw zw. zart. 12 kk,art. 276 kk,art. 191§1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego i obrońcęA. F. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 20 kwietnia 2016 r.    sygnatura akt IX K 584/13
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 624 § 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- uchyla rozstrzygnięcie z punktu 19;
- na podstawieart. 33 § 2 kkwymierza oskarżonemuD. K.za czyn przypisany mu w punkcie 12 karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych;

2
w pozostałej części utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. R.i adw.A. L.kwoty po 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmujące kwoty po 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonych z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

4
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 856/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 20.04.2016r.,A. F. (1)został uznany za winnego tego, iż :

1
w dniu 16.05.2012r., wP., dokonał przywłaszczenia rzeczy znalezionej w postaci portfela skórzanego o wartości 50 zł, nadto działając wspólnie i w porozumieniu zK. C. (1), w postaci pieniędzy w kwocie co najmniej 600 zł, zatem rzeczy należących doS. C., na szkodę jego następców prawnych, nadto przywłaszczył dowód osobistyS. C., a także usunął dokumenty wystawione na nazwiskoS. C., którymi nie miał prawa wyłącznie rozporządzać w postaci karty(...)i licencji pracownika ochrony, a także dowodu rejestracyjnego samochodu markiF. (...), onr rej. (...), tj. przestępstwa zart. 284 § 3 kkiart. 276 kk,art. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na mocyart. 276 kkw zw. zart. 11 § 3 kkskazany został na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

2
w dniu 19.05.2012r. wT., działając wspólnie i w porozumieniu zD. K., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nieudolnie usiłował dokonać kradzieży z włamaniem pieniędzy z kontaS. C.przy użyciu karty bankomatowejBanku (...), znalezionej i przywłaszczonej przez niego w dniu 16.05.2012r. wP.przy zwłokachS. C., poprzez próbę ich pobrania z bankomatu mieszczącego się w(...)Oddziale(...) Banku (...), jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na użycie niewłaściwego środka do dokonania zaboru pieniędzy albowiem użyta przez niego karta bankomatowa została wcześniej zablokowana, czym działał na szkodę następców prawnychS. C., tj. przestępstwa zart. 13 § 2 kkw zw. zart. 279 § 1kkiart. 12 kki na to na mocyart. 14 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkskazany został na karę 1 roku pozbawienia wolności;

3
w dniu 3.08.2012r. w Komisariacie Policji wP., składając zeznania mające służyć na dowód w postępowaniu karnym o sygn. 2 Ds 1516/12, będąc uprzednio pouczonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zeznał nieprawdę i fałszywie oskarżyłH. F., twierdząc, iż w dniu 18.07.2012r. wP.H. F.stosował wobec niego przemoc fizyczną, celem zmuszenia go do oddania skradzionej mu miedzi oraz dokonał uszkodzenia jego ciała, powodując u niego obrażenia, powodujące naruszenie czynności narządów jego ciała na okres nie przekraczający 7 dni, tj. przestępstwa zart. 233 § 1 kkiart. 234 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na mocyart. 233 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkskazany został na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

4
w bliżej nieustalonym dniu w okresie od 1.09.2012r. do 3.09.2012r. wT., poprzez uderzenie pięścią w twarz oraz kopanie po całym ciele, naruszył nietykalność cielesnąD. I., tj. przestępstwa zart. 217 § 1 kki na to na mocyart. 217 § 1 kkskazany został na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;

5
w dniu 4.09.2012r. wT., działając wspólnie i w porozumieniu zD. K., w celu zmuszeniaD. I.do opuszczenia mieszkania przyul. (...), a następnie piwnicy, zastosował wobec niego groźbę bezprawną w postaci zapowiedzi pozbawienia go życia, okazanie noża oraz przemoc w postaci uderzenia go pięściami w twarz i brzuch oraz kopania w brzuch i plecy, tj. przestępstwa zart. 191 § 1 kki za to na mocyart. 191 § 1 kkskazany został na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

6
w dniu 4.09.2012r. wT., działając wspólnie i w porozumieniu zD. K., poprzez uderzenia rękoma i kopanie po całym ciele, dokonał pobiciaD. I., narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kklub wart. 157 § 1 kk, tj. przestępstwa zart. 158 § 1kki na to na mocyart. 158 § 1 kkskazany został na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

7
w dniu 4.09.2012r. wT.groził słownieD. I.pozbawieniem życia, używając przy tym noża, która to groźba wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, tj. przestępstwa zart. 190 § 1 kki za to na mocy 190§ 1kkskazany został na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;

8
w nieustalonym dniu września 201 r., nie wcześniej niż 5.09.2012r., wT., groził słownieD. I.pozbawieniem go życia, która to groźba wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, iż będzie spełniona, tj. przestępstwa zart. 190 § 1kki za to na mocyart. 190 § 1 kkskazany został na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkwymierzono oskarżonemuA.F.karę łączną 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania od dnia 10.09.2012r. do dnia 12.09.2012r.
Na mocyart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982r. Prawo o adwokaturzezasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. R.kwotę 840 zł plus VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Na mocyart. 624 § 1 kpkzwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.
Obrońca oskarżonego zaskarżyła wyrok:

1
w odniesieniu do czynów opisanych w pkt 2, 3 i 5 sentencji – w zakresie orzeczenia o karze,

2
w odniesieniu do czynów opisanych w pkt 4, 6, 7, 8 i 9 sentencji – w całości.

Odwołująca się zarzuciła wyrokowi:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, przejawiający się mylnym uznaniem, iż zachowanie opisane w pkt 4 sentencji wypełnia znamiona czynu zart. 233 § 1 kkiart. 234 kk, jakkolwiek okoliczności sprawy, ocenione należycie, we wzajemnym ze sobą powiązaniu, jednoznacznie wskazują na fakt, iż oskarżony znamion w/w czynu nie wypełnił;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, przejawiający się mylnym uznaniem, iż zachowanie oskarżonego opisane w pkt 6 sentencji wypełnia znamiona czynu zart. 191 § 1 kk, jakkolwiek okoliczności sprawy, ocenione należycie, we wzajemnym ze sobą powiązaniu, jednoznacznie wskazują na fakt, iż oskarżony znamion w/w czynu nie wypełnił;

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego postawę, przejawiający się mylnym uznaniem, iż zachowanie oskarżonego opisane w pkt 8 i 9 sentencji wypełnia znamiona czynu zart. 190 § 1 kk, jakkolwiek okoliczności sprawy, ocenione należycie, we wzajemnym ze sobą powiązaniu, jednocześnie wskazują na fakt, iż oskarżony znamion w/w czynu nie wypełnił;

4
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na jego treść, a toart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpk, poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przeprowadzenie ceny dowodów z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, w tym poprzez przyjęcie przez Sąd, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił przesłanki stanowiące podstawę do uznania go za winnego zarzuconych mu czynów opisanych w pkt 4, 6, 7, 8, i 9 sentencji wyroku;

5
naruszenieart. 5 § 1 i 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości występujących w sprawie na niekorzyść oskarżonego;

6
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, iż wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej za czyny opisane w pkt 2 i 5 sentencji wyroku, nie spełni celów kary oraz niesłusznym przyjęciu, iż wymierzenie oskarżonemu bezwzględnego pozbawienia wolności jest uzasadnione w okolicznościach niniejszej sprawy oraz na błędnym przejęciu, iż szkodliwość czynu jest znaczna;

7
rażącą niewspółmierność kary 1 roku pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu za czyn opisany w pkt 3 sentencji wyroku, tj. za usiłowanie nieudolne kradzieży z włamaniem, która to kara nie uwzględnia stopnia nieudolności usiłowania, niskiej społecznej szkodliwości usiłowania nieudolnego oraz możliwości nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 14 § 2 kk.

Z ostrożności procesowej obrońca podniosła zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na błędnym przyjęciu, iż wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej nie spełni celów kary oraz niesłusznym przyjęciu, iż wymierzenie oskarżonemu kary bezwzględnego pozbawienia wolności jest uzasadnione w okolicznościach niniejszej sprawy oraz na błędnym przyjęciu, iż społeczna szkodliwość czynu jest znaczna.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty obrońca wniosła o :

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów opisanych w pkt 4, 6, 7, 8, i 9;

2
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu:

- za czyn opisany w pkt 2 – kary łagodniejszej od kary orzeczonej,
- za czyn opisany w pkt 3 – kary 4 miesięcy pozbawienia wolności,
- za czyn opisany w pkt 5 – kary łagodniejszej od kary orzeczonej,
oraz orzeczenia kary łącznej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Apelacja nie była zasadna. Nietrafny okazał się zarówno zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych na podstawę wyroku, jak i zarzut obrazy przepisów postępowania mogącej mieć wpływ na treść wyroku. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody, ocenione zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a stanowisko w przedmiocie sprawstwa przedmiotem i winy należycie uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, wskazując jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, nie naruszając przy tym normy nakazującej rozstrzyganie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego.
Ustalenia faktyczne dotyczące czynu zart. 233 § 1 kkiart. 234 kkw zw. zart. 11 § 2 kk(pkt 4 wyroku) sąd rejonowy poczynił w oparciu o zeznaniaH. F.,K. C. (2),A. C.,Ł. F.iR. F., uznając ich relacje za spójne, logiczne i wzajemnie się pokrywające. Żaden z tych świadków nie stwierdził, ani nawet nie uprawdopodobnił wersji zdarzenia zaprezentowanej przezA. F. (1)w toku przesłuchania w dniu 3.09.2012r. Według zeznańA. F. (1)w dniu 18.07.2012r. został on pobity przezH. F.. W trakcie pobicia obecni byliK. C. (2)orazA. C., którzy mieli obserwować całe zdarzenie i nie reagować na poczynaniaH. F.. Po zaciągnięciuA. F. (1)do szopyH. F.próbował włożyć jego rękę do imadła. Tę część zdarzenia - według relacjiA. F. (1)– obserwowaliA. C.,R. F., a takżeŁ. F.(k. 75-76).K. C. (2)przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym, stanowczo zaprzeczył, aby był świadkiem zdarzenia, o którym zeznawałA. F. (1), nadto podał, iż oskarżony usiłował skłonić go do złożenia fałszywych zeznań (k. 79). Na rozprawie świadek podtrzymał te zeznania (k. 520).A. C.również zaprzeczył, aby w jego obecnościH. F.pobiłA. F. (1)(k. 84, k. 520).H. F.w toku składanych zeznań stanowczo i konsekwentnie utrzymywał, iż w dniu zdarzenia w ogóle nie zetknął się z oskarżonym. Widział jedynie sylwetkę mężczyzny uciekającego z jego posesji i przeskakującego przez ogrodzenie (k. 72, k. 82, k.520-521).R. F.iŁ. F.także kategorycznie wykluczyli, aby byli świadkami pobicia (k.80, k.81, k.521, k.572-verte). Zeznania wymienionych świadków były stanowcze, konsekwentne i wzajemnie się uzupełniały – brak było podstaw, aby nie dać im wiary. Żadna z osób wskazanych przez oskarżonego, jako obserwatorów zdarzenia, nie potwierdziła, abyH. F.dokonał pobicia oskarżonego. Słusznie zauważa sąd rejonowy, że stłuczenia jakie stwierdzono uA. F. (1), mogły powstać w wyniku innego zdarzenia, z udziałem innych osób, bądź też w trakcie ucieczki z miejsca zdarzenia (k. 74). Na uwagę zasługują zeznania matki oskarżonegoJ. F.. Wynika z nich, iż syn poinformował ją o rzekomym pobiciu dopiero po wizycie na komisariacie Policji, przy czym nie opowiadał jej o okolicznościach i powodach pobicia (k.574). Zgodzić się należy z sądem rejonowym, że oskarżony składając fałszywe zeznania i zawiadomienie o przestępstwie, któregoH. F.nie popełnił, miał na celu odwrócenie w ten sposób uwagi organów ścigania od siebie, jako sprawcy kradzieży na szkodęH. F.i postawienie siebie w pozycji osoby pokrzywdzonej, a także zatajenia przed swoimi rodzicami prawdziwych okoliczności zdarzenia, a zwłaszcza rzeczywistych przyczyn porzucenia skutera, należącego do jego ojca. Dokonując ustaleń faktycznych w odniesieniu do czynu z pkt 4 wyroku sąd rejonowy nie powziął jakichkolwiek wątpliwości dotyczących okoliczności jego popełnienia, a zatem sformułowany przez obrońcę zarzut obrazyart. 5 § 2 kpk, nie mógł być uznany za zasadny. Wszystkie osoby, które według oskarżonego miały obserwować jakH. F.bije oskarżonego, stanowczo i jednoznacznie temu zaprzeczyły. Przed złożeniem zeznań w dniu 3.08.2012r.A. F. (1)został pouczony przez przesłuchującego go funkcjonariusza Policji bowiemM. P.o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (k. 73-74). W tym stanie rzeczy sąd rejonowy słusznie uznał, że zachowanie oskarżonego, polegające na zeznaniu nieprawdy i fałszywym oskarżeniuH. F.o popełnienie czynu zabronionego, wyczerpało ustawowe znamiona przestępstwa zart. 233 § 1 kkiart. 234 kkw zw. zart. 11 § 2 kk. Wymierzona oskarżonemu za ten czyn kara 6 miesięcy pozbawienia wolności nie razi nadmierną surowością.
W odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemuA.F.w pkt 6 wyroku sąd rejonowy dysponował wiarygodnymi wyjaśnieniami oskarżonegoD. K.oraz zeznaniami pokrzywdzonegoD. I.. Wprawdzie na rozprawieD. K.stwierdził, iż nie wiedział, iżA. F. (1)w trakcie zajścia miał przy sobie nóż, jednak po odczytaniu wyjaśnień z postępowania przygotowawczego, oświadczył, iż podtrzymuje swoje wyjaśnienia jako prawdziwe i nie ma nic do dodania (k. 465-verte). W postępowaniu przygotowawczym wyjaśnił m.in., że: „A.w piwnicy go nie bił, tylko wyciągnął nóż i powiedziałI., że ma z nami iść na rynek, bo jak nie, to coś mu zrobi tym nożem, ale nie wiem, jak on dokładnie to powiedział” (k. 114-115).D. I.z kolei zeznał: „Widziałem jakA.wchodząc do piwnicy trzyma w prawej ręce nóż”, „on ten nóż kierował w moją stronę i mówił do mnie cyt. – ty kurwo jak nie wyjdziesz to cię tu podźgam na miejscu”, „Ja się wtedy bardzo bałem i wyszedłem z piwnicy”, „Na rynek wT.ja szedłem pomiędzy nimi dwoma w taki sposób, iż nie mogłem im uciec” (k. 57). Analiza wyjaśnieńD. K.i zeznańD. I.prowadzą do jednoznacznego wniosku, że oskarżonyA. F. (1), działając wspólnie i w porozumieniu zD. K., w dniu 4.09.2012r., groziłD. I.pozbawieniem życia w celu zmuszenia go do opuszczenia piwnicy. Skoro więc oskarżonyA. F. (2)zastosował wobec pokrzywdzonego groźbę bezprawną w celu zmuszenia go do określonego działania, to sąd rejonowy prawidłowo zakwalifikował jego czyn, jako występek zart. 191 § 1 kk. Twierdzenia obrońcy, iż oskarżonyA. F. (1)w trakcie zdarzenia nie miał przy sobie noża są chybione. Okoliczność ta wynika bowiem zarówno z wyjaśnieńD. K., jak i zeznańD. I.. Nie może też ulegać wątpliwości, że groźby kierowane do pokrzywdzonego przez obu oskarżonych wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, iż będą spełnione - zeznania pokrzywdzonego w tej kwestii są przekonujące. Wymierzona oskarżonemuA.F.kara 6 miesięcy pozbawienia wolności na za przestępstwo zart. 191 § 1 kk, nie jest karą nadmiernie surową, jeśli uwzględnić sposób i okoliczności popełnienia czynu, a także motywację sprawcy.Ustalenia faktyczne dotyczące czynów przypisanych oskarżonemuA.F.w pkt 7 i 8 wyroku oparte zostały na zeznaniachD. I.,P. P.,R. M.iJ. M.. Zeznania tych świadków w najistotniejszych elementach były zbieżne. Nieścisłości w ich relacjach wynikały z dynamiki zdarzenia i faktu, iż obserwowali oni różne fragmenty zajścia. Po doprowadzeniuD. I.na rynek wT.D. K.przewrócił go na ziemię i zaczął kopać. Po chwili do bicia przyłączył sięA. F. (1), który również kopał leżącego pokrzywdzonego. Kiedy napastnicy przestali bić ofiarę,D. I.wstał i rozpoczął ucieczkę w kierunku domu. WówczasA. F. (1), trzymając w ręku nóż, pobiegł za nim, krzycząc „stój bo cię zabiję” (k. 57). Relacja pokrzywdzonego, iż w trakcie kierowania gróźb oskarżony trzymał w ręku nóż, znalazła potwierdzenie w zeznaniachP. P.(k. 99) iJ. M.(k. 100). Składając zeznania na rozprawie świadkowie nie pamiętali przebiegu zdarzenia, jednak po odczytaniu zeznań z postępowania przygotowawczego, podtrzymali je w całości (k.571, k.523, k.524). W świetle zeznań pokrzywdzonego i wymienionych świadków, nie może ulegać wątpliwości, że oskarżonyA. F. (1), wspólnie zD. K., wziął udział w pobiciuD. I., narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 lub art. 157 § 1 kk, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z at. 158§ 1 kk, natomiast grożąc pokrzywdzonemu pozbawieniem życia, przy okazaniu noża, zrealizował znamiona występku zart. 190 § 1 kk. Wymierzone oskarżonemu za te przestępstwa kary w wymiarze – odpowiednio – 6 i 4 miesięcy pozbawienia wolności, są adekwatne do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynów.
Odnośnie czynu z pkt 9 wyroku ustalenia faktyczne sąd rejonowy poczynił w oparciu o zeznanie pokrzywdzonego oraz zeznania świadkówB. P.(k. 96-97) iL. P.(k. 158). Wskazani świadkowie słyszeli jak pod ich domem oskarżony krzyczał doD. I., iż go zabije. Pokrzywdzony był przerażony tymi słowami. Wprawdzie świadkowie ci nie widzieli u oskarżonego noża, jednak obserwowali oni zajście dopiero w końcowej fazie i mogli tego faktu nie odnotować. Okoliczność, iż oskarżony posiadał przy sobie nóż, wynika jednoznacznie z relacji pokrzywdzonego. Działanie oskarżonego wyczerpało ustawowe znamiona występku zart. 190 § 1 kk. Wymierzona za to przestępstwo kara 3 miesięcy pozbawienia wolności w należytym stopniu uwzględnia sposób i okoliczności popełnienia czynu, jest karą współmierną do zawinienia.
Nietrafny był podniesiony w apelacji zarzut rażącej niewspółmierności kar wymierzonych za przestępstwa przypisane oskarżonemu w pkt 2, 3 i 5 wyroku.
Przestępstwo z pkt 3 wyroku (art. 13 § 2 kkw zw. zart. 279 § 1 kkiart. 12 kk), pomimo tego, iż popełnione zostało w stadialnej formie usiłowania nieudolnego, odznaczało się wysokim stopniem społecznej szkodliwości i wysokim stopniem zawinienia. Przypomnieć należy, iż przestępstwa tego oskarżony dopuścił się w ramach tzw. czynu ciągłego, podejmując dwukrotnie próby wypłaty pieniędzy z bankomatów. Działał w sposób zaplanowany, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Nie można też pominąć charakteru okoliczności poprzedzających usiłowanie kradzieży – oskarżony nie zawahał się użyć karty bankomatowej, wcześniej znalezionej przy zwłokach mężczyzny, który popełnił samobójstwo. Do dokonania kradzieży nie doszło tylko dlatego, że karta odpowiednio wcześniej została zablokowana. Przytoczone okoliczności i sposób popełnienia przestępstwa sprzeciwiały się zastosowaniu wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary, o którym mowa wart. 14 2 kk. Stosując prawidłowo przepisart. 14 § 1 kksąd pierwszej instancji wymierzył oskarżonemu karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego dla przestępstwa zart. 279 § 1 kk. W ustalonych okolicznościach sprawy, wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności, a więc kary minimalnej przewidzianej za to przestępstwo, nie sposób postrzegać jako kary rażąco, niewspółmiernie surowej.
W odniesieniu do czynów z pkt 2 (przestępstwo zart. 284 § 3 kk,art. 276 kkiart. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk) i z pkt 5 wyroku (przestępstwo zart. 217 § 1 kk), wymierzone oskarżonemu – odpowiednio - kary 6 i 3 miesięcy pozbawienia wolności również nie rażą nadmierną surowością, pomimo tego, iż przestępstwa te zagrożone są alternatywnie karami ograniczenia wolności i grzywny. Wbrew twierdzeniom obrońcy sąd rejonowy nie uchybił dyrektywie prymatu kar wolnościowych określonej wart. 58 § 1 kk. Sąd słusznie uznał, iż wobec oskarżonego kary wolnościowe nie spełniłyby ustawowych celów kary. Oskarżony, pomimo młodego wieku, był bowiem uprzednio wielokrotnie karany, w tym za umyślne przestępstwa podobne. Orzekanie wówczas kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, gdyż nie powstrzymały oskarżonego przed popełnieniem kolejnych przestępstw.
OskarżonyA. F. (1)w okresie od maja do września 2012r. dopuścił się 8 przestępstw, za które wymierzono mu kary – odpowiednio – 6 miesięcy, 1 roku, 6 miesięcy, 3 miesięcy, 6 miesięcy, 6 miesięcy, 4 miesięcy i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Były to czyny, które godziły w różne dobra chronione prawem - mienie, wiarygodność dokumentów, wymiar sprawiedliwości, nietykalność cielesna, zdrowie i wolność.
Wymierzone oskarżonemu – przy zastosowaniu zasady asperacji – kara łączna 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności w należytym stopniu uwzględnia związek przedmiotowo-podmiotowy zachodzący pomiędzy poszczególnymi przestępstwami oraz prognozę kryminologiczną w odniesieniu do oskarżonego, nie może więc uchodzić za karę rażąco, niewspółmiernie surową.
Podzielając zatem w pełni ustalenia faktyczno-prawne sądu pierwszej instancji i nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosków i zarzutów zawartych w apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegoA. F. (1), zaskarżony wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego utrzymano w mocy.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.