Sąd Apelacyjny w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 176/15
Data wyroku: 2016-03-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Andruszkiewicz, Danuta Matuszewska, Krzysztof Noskowicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu, Przestępstwo Z Użyciem Niebezpiecznego Narzędzia, Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 280 § 2 k.k., art. 157 § 1 k.k., art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 280 § 2 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Sygn. akt II AKa 176/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 marca 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:  SSA Danuta Matuszewska (spr.)
Sędziowie:   SSA Wojciech Andruszkiewicz
SSA Krzysztof Noskowicz
Protokolant:  st. sekr. sądowy Monika Żylińska
przy udziale Prokuratora wykonującego zadania w Prokuraturze Regionalnej w Gdańsku Marii Baran

po rozpoznaniu w dniach: 29.09.2015r., 8.12.2015r., 03.02.2016r., 02.03.2016r., 30 marca 2016 r.
sprawy
K. B.s.Z.
oskarżonego zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;art. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;art. 157 § 1 k.k.
K. T.s.Z.
oskarżonego zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;art. 288 § 1 k.k.
D. J.
oskarżonego zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;art. 288 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora Prokuratury Rejonowej(...)wG.odnośnie oskarżonychK. B.iK. T.i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 23 grudnia 2014 r., sygn. akt IV K 218/10

I
uchyla punkt III wyroku i kwalifikując przypisany w tym punkcieK. B.czyn jako wykroczenie zart. 119§1k.w. na podstawieart. 5 §1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. zart.45§ 1k.w. umarza postępowanie w tym zakresie ;

II
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1. uchyla zawarte w punktach VI i IX rozstrzygnięcia o karach łącznych oraz o zaliczeniu na ich poczet okresów rzeczywistego pozbawienia wolności;
2. w punkcie I :
a) ustala, żeK. T.uderzając nożemM. S.spowodował u pokrzywdzonego ranę kłutą uda lewego z obrzękiem i niedoczulicą kończyny dolnej lewej, co spowodowało naruszenie czynności narządu ciała ( ruchu) pokrzywdzonego na czas dłuższy niż siedem dni, czyn ten kwalifikuje jako występek zart. 159 k.k.w zb. zart. 157§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.i za to na podstawieart. 159 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.skazuje oskarżonego na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,
b) obniża do 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy karę pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemuK. B.,
c) obniża do 4 (czterech) lat karę pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemuD. J.,
3. w punkcie IV: wysokość spowodowanej przez oskarżonych szkody ustala na kwotę 6.000 (sześć tysięcy) złotych,
4. w punkcie VIII: określa na 6.000 (sześć tysięcy) złotych wysokość szkody, której obowiązek naprawienia orzeczono solidarnie wobec oskarżonychK. B.,K. T.iD. J.na rzeczA. J.,
5. na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 §1 k.k.w zw. zart. 4§1 k.k.łączy wymierzone oskarżonym jednostkowe kary pozbawienia wolności i orzeka kary łączne:K. B.2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,K. T.iD. J.po 4 (cztery) lata pozbawienia wolności,
6. na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonych kar łącznych zalicza okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:
K. B.od 19.06.2010 r. do 12.08. 2010 r.,
K. T.od 06.08.2010 r. do 04.12.2012 r.,
D. J.od 15.11.2010 r. do 18.11.2011 r.,
7. uchyla zawarte w punkcie XIII rozstrzygnięcia o opłatach;
III. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów:M. Z.(Kancelaria Adwokacka wG.) iL. K.(Kancelaria Adwokacka wG.) kwoty po 1476 (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) zł brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonymK. B.iK. T.;

V
obciąża oskarżonychK. B.,K. T.iD. J.wydatkami postępowania odwoławczego związanymi z ich udziałem w sprawie; zasądza odK. B.,D. J.iK. T.kwoty po 400 zł na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłat za obie instancje.

UZASADNIENIE
K. B.,K. T.,D. J.zostali oskarżeni o to, że:
I. w dniu 19.06.2010 r. wG., działając wspólnie i w porozumieniu, używając przemocy wobecM. S.oraz posługując się niebezpiecznym narzędziem (zadawanie ciosów w różne części ciała) w postaci noża doprowadzili w/w osobę do stanu bezbronności i zabrali w celu przywłaszczenia (dokonali kradzieży) kurtki skórzanej, złoty symbol i pieniądze o łącznej wartości nie mniejszej niż 8.600,00 zł oraz spowodowali obrażenia w postaci ran ciętych przedramienia lewego z uszkodzeniem mięśni prostownika, rany ciętej uda lewego, które naruszyły czynności narządów ciała, na czas przekraczający siedem dni, na szkodę w/w, przy czym zarzucanego mu czynuK. B.dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 01.04.2004 r. do 19.09.2004 r. i od 08.11.2006 r. do 11.12.2008 r. kary pozbawienia wolności orzeczonej na mocy wyroku łącznego wydanego przez Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku X Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pruszczu Gdańskim z dnia 24.10.2006 r. sygn. akt XK 691/06 za przestępstwo podobne określone wart. 279§1kk
- tj. o przestępstwo zart. 280§2 kkw zb. zart. 157§1kkw zw. zart. 64§1kkw zw. zart. 11§2kkwobecK. B.
- tj. o przestępstwo zart. 280§2 kkw zb. zart. 157§1kkw zw. zart. 11§2kkwobecK. T.iD. J.
II. w dniu 19.06.2010 r. wG.działając wspólnie i w porozumieniu dokonali uszkodzenia pojazdu m-kiF. (...)onr rej. (...)poprzez wybicie szyb oraz wgniecenie karoserii, powodując straty w kwocie nie mniejszej niż 7.000,00 zł na szkodęA. J., przy czym zarzucanego mu czynuK. B.dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 01.04.2004 r. do 19.09.2004 r. i od 08.11.2006 r. do 11.12.2008 r. kary pozbawienia wolności orzeczonej na mocy wyroku łącznego wydanego przez Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku X Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pruszczu Gdańskim z dnia 24.10.2006 r. sygn. akt XK 691/06 za przestępstwo podobne określone wart. 279§1kk
- tj. o przestępstwo zart. 288§1 kkw zw. zart. 64§1kkwobecK. B.
- tj. o przestępstwo zart. 288§1 kkwobecK. T.iD. J.
a nadto
K. B.oskarżony został o to, że:
III. w dniu 19.06.2010 r. wG.zadał cios nożem, w wyniku czegoB.B.doznał rany uda lewego z krwiakiem tkanek miękkich, co spowodowało naruszenie czynności narządów ciała, na czas dłuższy niż siedem dni
- tj. o przestępstwo zart. 157§1kk
Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2014r. sygn. akt IV K 218/10 Sąd Okręgowy w Gdańsku:
I. W ramach czynu zarzuconego w punkcie I oskarżenia oskarżonychK. B.,K. T.iD. J.uznał za winnych tego, że w dniu 19 czerwca 2010 roku wG., działając wspólnie i w porozumieniu brali udział w pobiciuM. S., w trakcie któregoK. T.iD. J.używali noży, w którymM. S.narażono na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 pkt 2 k.k.w postaci innego ciężkiego kalectwa, oraz w trakcie którego oskarżonyD. J.poprzez dwukrotne uderzenie nożem w lewe przedramię spowodował uM. S.obrażenia ciała w postaci ran kłutych przedramienia lewego z uszkodzeniem mięśnia prostownika wspólnego palców i prostownika długiego kciuka, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ciała wymienionego pokrzywdzonego na czas trwający dłużej niż 7 dni, czyn ten zakwalifikował zart. 159 kkw stosunku do oskarżonegoK. T., zart. 159kkw zb. zart. 157§1kkw zw. zart. 11§2kkw stosunku do oskarżonegoD. J.oraz zart. 158§1kkw stosunku do oskarżonegoK. B.i za to na podstawie wymienionych przepisów skazał oskarżonych, a na podstawie:
-art. 159 kkwymierzył oskarżonemuK. T.karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności,
- przy zastosowaniuart. 11§3 kkna podstawieart. 159 kkwymierzył oskarżonemuD. J.karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności,
- na podstawieart. 158§1kkwymierzył oskarżonemuK. B.karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;
II. w ramach czynu zarzuconego w punkcie I oskarżenia oskarżonegoK. T.uznał nadto za winnego tego, że w dniu 19 czerwca 2010 roku wG.zabrał w celu przywłaszczenia mienie należące doM. S.w postaci kurtki skórzanej o wartości 1400 (tysiąc czterysta) zł. oraz, działając w tym zakresie wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymK. B., pieniądze w kwocie 370 (trzysta siedemdziesiąt) zł., czyn ten kwalifikuje zart. 278§1kk, i za to na podstawieart. 278§1kkskazał oskarżonego i wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
III. w ramach czynu zarzuconego w punkcie I oskarżenia oskarżonegoK. B.uznał nadto za winnego tego, że w dniu 19 czerwca 2010 roku wG., działając wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymK. T., zabrał w celu przywłaszczenia mienie należącego doM. S.w postaci pieniędzy w kwocie 370 (trzysta siedemdziesiąt) zł., przy czym popełnienia zarzuconemu mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 08.11.2006 r. do dnia 11.12.2008 r. części kary 3 (trzech) lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku X Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pruszczu Gdańskim z dnia 14.10.2006 r. w sprawie o sygnaturze akt X K 691/06 obejmującej kary za umyślne przestępstwa podobne zart. 279§1kkorzeczone wyrokami Sądu Rejonowego w Gdańsku Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pruszczu Gdańskim z dnia 05.04.2005 r. w sprawie o sygnaturze akt XIX K 749/04 oraz Sądu Rejonowego w Gdańsku w Wydziale XIV Grodzkim z dnia 13.09.2004 r. w sprawie o sygnaturze akt XIV K 1123/04, czyn ten zakwalifikował zart. 278§1kkw zw. zart. 64§1kk, i za to na podstawieart. 278§1kkskazał oskarżonego i wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;
IV. oskarżonychK. B.,K. T.,D. J.uznał za winnych popełnienia zarzucanego im w punkcie II oskarżenia czynu z tym ustaleniem, że spowodowali straty w kwocie nie mniejszej niż 9.000 zł., oraz z tym ustaleniem, że oskarżonyK. B.zarzuconego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 08.11.2006 r. do dnia 11.12.2008 r. części kary 3 (trzech) lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku X Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pruszczu Gdańskim z dnia 14.10.2006 r. w sprawie o sygnaturze akt X K 691/06 obejmującej kary za umyślne przestępstwa podobne zart. 279§1kkorzeczone wyrokami Sądu Rejonowego w Gdańsku Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pruszczu Gdańskim z dnia 05.04.2005 r. w sprawie o sygnaturze akt XIX K 749/04 oraz Sądu Rejonowego w Gdańsku w Wydziale XIV Grodzkim z dnia 13.09.2004 r. w sprawie o sygnaturze akt XIV K 1123/04, czyn ten zakwalifikował zart. 288§1 kkw zw. zart. 64§1kkwobecK. B.i zart. 288§1 kkwobecK. T.iD. J., i za to na podstawie w/w przepisów skazał oskarżonych, a na podstawieart. 288§1kkwymierzył kary:K. B.roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności,K. T.iD. J.po roku pozbawienia wolności;
V. oskarżonegoK. B.uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu w punkcie III oskarżenia czynu;
VI. na podstawieart. 85 kk,art. 86§1kkpołączył wymierzone oskarżonymK. B.w punktach I, III, IV wyroku,K. T.w punktach I, II, IV wyroku,D. J.w punktach I i IV wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonym kary łączne:
-K. B.4 (cztery) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności,
-K. T.5 (pięć) lat pozbawienia wolności;
-D. J.5 (pięć) lat pozbawienia wolności;
VII. na podstawieart. 46 § 1 kkorzekł solidarnie wobec oskarżonychK. B.,K. T.,D. J.na rzeczM. S.środek karny w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych;
VIII. na podstawieart. 46§1 kkorzekł solidarnie wobec oskarżonychK. B.,K. T.,D. J.na rzeczA. J.środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody w wysokości 9.000 (dziewięciu tysięcy) złotych;
IX. na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:
-K. B.od dnia 19.06.2010 r. do dnia 12.08.2010 r.;
-K. T.od dnia 06.08.2010 r. do dnia 04.12.2012 r.;
-D. J.od dnia 15.11.2010 r. do dnia 18.11.2011 r.;
Wyrok zawiera także rozstrzygnięcia co do dowodów rzeczowych i kosztów postępowania.
Powyższe orzeczenie zaskarżył Prokurator Prokuratury Rejonowej(...)wG.w części, w zakresie w pkt. I wyroku odnośnie oskarżonegoK. T.oraz w zakresie pkt. II i III wyroku odnośnie oskarżonegoK. B.iK. T., na niekorzyść obydwu oskarżonych,
Zarzucając:
I. na podstawieart. 427 § 2 k.p.k, orazart. 438 pkt. 3 k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (pkt. II i III wyroku), mający wpływ na jego treść i polegający na bezkrytycznym przyjęciu za wiarygodne wyjaśnień oskarżonegoK. B.orazK. T.oraz uznaniu za niewiarygodne zeznańM. S.- co skutkowało przypisaniem oskarżonym przestępstwa zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy tylko w kwocie 370,00 zł podczas gdy prawidłowa, rzetelna ocena dowodów w postaci zeznańM. S.w oparciu o zeznania świadkówB.B.iM. W., winna prowadzić do wniosków przeciwnych, to jest, że łączna kwota zaboru pieniędzy w celu przywłaszczenia wynosiła 6.000,00 zł,
II. na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.orazart. 438 pkt. 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania tj.art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k.iart. 424 § 1pk.t 2k.p.k., co miało wpływ na treść orzeczenia poprzez wyeliminowanie z opisu czynu jak i nie wskazanie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemuart. 157 § 1 k.k.w pkt. I wyroku, tego żeK. T.spowodował obrażenia w postaci rany ciętej uda lewego, co naruszyło czynności narządów ciała, na czas przekraczający siedem dni, co skutkowało tym, iż przypisano oskarżonemuK. T., że tylko brał udział w pobiciuM. S.w trakcie któregoK. T.iD. J.używali noży, w którymM. S.narażono na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.w postaci innego ciężkiego kalectwa, tj. czynu zart. 159 k.k., a ponadto zaniechanie przez Sąd wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku dlaczego wyeliminowano z przypisanego czynuart. 157 § 1 k.k.oskarżonemuK. T.

oskarżyciel publiczny na zasadzieart. 427 § 1. k.p.k.oraz 437§ 1 k.p.k.wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I Instancji, a w pozostałym zakresie wniósł o utrzymanie wyroku w mocy.
Powyższe orzeczenie w punkcie I, III, IV i VI, w części dotyczącej orzeczenia o karze, w stosunku do oskarżonegoK. B.zaskarżyła jego obrońca zarzucając na podstawieart 427§ 2 k.p.k.iart 438 pkt 4 k.p.k.nadmierną surowość orzeczonych w stosunku do oskarżonegoK. B.kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności skarżąca wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez złagodzenie wymierzonych oskarżonemuK. B.jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych w punkcie I, III i IV wyroku oraz wymierzenie kary łącznej w niższym rozmiarze.
Powyższe orzeczenie w całości zaskarżył obrońca oskarżonegoD. J..
Zarzucając:
na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.i438 pkt 2 i 3 k.p.k.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 7 k.p.k.wyrażającą się w rażącym naruszeniu swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a w szczególności relacji współoskarżonychK. B.iK. T., świadkówM. W.,B.B.,M. S.,K. N.iB. W., w oparciu o które Sąd poczynił ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, deprecjonując całkowicie fakt, że przedstawione przez te osoby relacje były chwiejne, niekonsekwentne, niespójne, nielogiczne i sprzeczne z pozostałymi dowodami;
oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, wyrażający się w ustaleniu, że oskarżonyD. J.dopuścił się popełnienia przypisanych mu przestępstw z art, 159k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k, oraz z art, 288§ 1 k.k., podczas gdy wszechstronna i prawidłowa, zgodna z wymogamiart. 7 k.p.k.ocena zebranego materiału dowodowego prowadzi do odmiennych ustaleń;
obrońcaD. J.na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanych mu czynów.
Powyższe orzeczenie w całości zaskarżył obrońcaK. Z.:
I.  naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na treść orzeczenia tj.art. 2 § 2, art. 5 § 1 i art. 7w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie przez Sąd I instancji nie swobodnej, a dowolnej oceny dowodu z:
(a) zeznańB. W.orazK. N.w zakresie, w jakim wskazują one, na udział po stronie atakujących tylko 3 osób tj.K. T.,D. J.orazK. B., podczas gdy w dalszej części uzasadnienia Sąd pierwszej Instancji nie daje wiary ich zeznaniom z uwagi na porę nocną, odległość pomiędzy miejscem przebywania kobiet, a miejscem zdarzenia;
(b) wyjaśnieńK. B.w zakresie w jakim miałby on w sposób konsekwentny i niezmienny zdaniem Sądu wskazywać na trojkę sprawców, podczas, gdy w swych wyjaśnieniach wskazuje on na udział także innych osób;
(c) zeznań pokrzywdzonych tj.M. S.,B.B.iM. W., w zakresie w jakim Sąd pierwszej instancji nie dał wiary ich zeznaniom w zakresie liczby osób biorących udział po stronie atakujących, podczas gdy w sposób spójny i logiczny wskazują oni, że w zdarzeniu brało po stronie atakujących więcej niż 3 osoby;
(d) wyjaśnieńK. B.w zakresie w jakim Sąd pierwszej instancji nie dal wiary wyjaśnieniom, w których podaje, żeK. T.nie było wśród osób, które atakowałyM. S.;
(e) zeznań pokrzywdzonegoB.B.w zakresie w jakim wskazuje onK. T.jako osobę, która zaatakowała nożemM. S., podczas gdy pokrzywdzonemu nie można było dać wiary w związku z tym, iż nie był on w stanie rozpoznać roli poszczególnych osób w pozostałej części zdarzenia, w tym wielokrotnie zmieniał swoje zeznania co do osoby, która zadała jemu samemu obrażenia;
(f) zeznańM. S.w zakresie w jakim wskazuje onK. T.jako osobę, która zadawała mu ciosy nożem, podczas gdy w składanych wyjaśnieniach nie jest on w stanie wskazać kto opróczD. J.go zaatakował, lub wskazuje na osobę, która prosiła ich o papierosa;
(g) wyjaśnieńK. B.w zakresie w jakim Sąd pierwszej instancji, wskazał na jego zeznania jako obciążająceK. T.w przedmiocie kradzieży kurtki podczas gdy wtoku postępowania jurysdykcyjnego wskazuje on, że to nieK. T.ją zabrał;
(h) wyjaśnieńK. B.w zakresie w jakim Sąd pierwszej instancji nie dał im wiary odnośnie przyczyny konfliktu pomiędzy obiema grupami;
co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, że oskarżonyK. T.popełnił zarzucane mu czyny, w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów wskazujących na jego udział i popełnienie czynów w zakresie, w jakim się do ich popełnienia nie przyznał
a ponadto z ostrożności procesowej na wypadek nie podzielenia przez Sąd a quem powyższych zarzutów :
II.  rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu do zarzucanych czynów polegające na nieuwzględnieniu w wymiarze kary szeregu okoliczności łagodzących, w szczególności oświadczeniaM. S.o przebaczeniu sprawcom ataku na jego osobę.
obrońcaK. T.. wniósł o:
l. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd 1 instancji w innym składzie,
2.  względnie o zmianę wyroku poprzez, uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów albo wymierzenie mu kary w łagodniejszym wymiarze.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacje obrońców oskarżonychK. B.iK. T.oraz oskarżyciela publicznego po części okazały się zasadne.
Częściową zmianę zaskarżonego wyroku skutkowała także apelacja obrońcyD. J., jednak nie z powodu argumentacji w skardze tej zawartej. Także pisma procesowe samego oskarżonegoD. J.(za wyjątkiem zarzutu kwestionującego ustaloną przez Sąd I instancji wysokość szkody poniesionej przezA. J.) nie zawierają takich treści, które wskazywałyby na wystąpienie okoliczności o jakich mowa wart. 440 k.p.k.
Stwierdzić na wstępie trzeba, że postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało w sposób wszechstronny i wyczerpujący. W oparciu o wyniki tego postępowania Sąd I instancji dokonał generalnie zasadnych ustaleń fatycznych. Stanowiska tego co do zasady nie zmienia ta okoliczność, że w toku postępowania odwoławczego zaszła potrzeba przeprowadzenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu medycyny co do mechanizmu powstania i charakteru obrażeń jakich doznał w trakcie zajścia pokrzywdzonyM. S.. Dokonana szczegółowo przez Sąd I instancji ocena całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie jest swobodna, ale nie zawiera cech dowolności i jako taka pozostaje pod ochroną prawa procesowego (art. 7 k.p.k.). W przekonaniu Sądu odwoławczego, argumenty zawarte w apelacjach obrońcówD. J.iK. T.nie są tego rodzaju, aby wskazywały, że przy ocenie zgromadzonych dowodów Sąd I instancji dopuścił się jakichkolwiek uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania- są w istocie jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu orzekającego. Uzasadnienie zapadłego orzeczenia w pełni odpowiada wymogom o jakich mowa wart. 424 §1 k.p.k.- wskazano w nim jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, szczegółowo wyjaśniono podstawę prawną orzeczenia.
Niewątpliwie przedmiotowa sprawa ma skomplikowany charakter już z uwagi na samą dynamikę zdarzenia, brak jednolitości w relacjach osób opisujących je. Zauważyć przy tym trzeba, że tylko pozornie komplikuje możliwość dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych zaginięcie akt, do czego doszło na etapie postępowania przygotowawczego. W przekonaniu Sądu odwoławczego, brak jest podstaw do kwestionowania rzetelności odtworzenia tych akt, co nastąpiło na podstawie postanowienia prokuratora Prokuratury Rejonowej(...)wG.z 12.10.2010 r.(k.457-458). Co oczywiste, kluczowe znaczenie miało odtworzenie protokołów przesłuchań występujących w sprawie świadków i podejrzanych. Fakt, że w procesie odtwarzania dokumentów z tych czynności procesowych korzystano z zapisów pamięci komputera upewnia, że odtworzone protokoły odzwierciedlają rzeczywiste wypowiedzi przesłuchiwanych osób.
Ustosunkowując się do argumentów zawartych w poszczególnych apelacjach Sąd odwoławczy stwierdza co następuje:
Okolicznością bezsporną w sprawie jest to, że 19.06.2010 r. wG., nad stawem przyulicy (...)zaatakowani zostali przy użyciu nożyB.B.iM.S., w wyniku czego pokrzywdzeni doznali istotnych obrażeń ciała. Sprawcy dokonali ponadto uszkodzenia samochodu stanowiącego własnośćA. J., którym to pojazdem nad stawek przyulicy (...)przywiózł pokrzywdzonychM. W.. Podobnie bezsporne jest, że sprawcy używali noży, które zostały zabrane, tak jak klucz francuski służący do niszczenia samochoduA. J., z miejsca zamieszkaniaK. B.oraz, że wszystkie te przedmioty przez tego oskarżonego zostały następnie zakopane w ogrodzie na terenie posesji przyul. (...).
W przekonaniu Sądu odwoławczego, Sąd I instancji bezbłędnie odtworzył całość wydarzeń jakie rozgrały się 19.06.2010 r. nad stawem przyulicy (...)wG..
Sąd Okręgowy dokonał tego analizując zgromadzone dowody przez pryzmat wzajemnych ich powiązań, właściwie zakładając, że prawidłowość ustaleń faktycznych zależeć będzie od udzielenia odpowiedzi na pytania co od ilości i tożsamości sprawców, tego, kto z nich dotarł na miejsce zdarzenia pieszo, a kto dojechał samochodem, kto używał noża i kto spowodował określone obrażenia ciała pokrzywdzonych. Na wszystkie te pytania Sąd I instancji udziela jasnej, wyczerpującej i przekonującej odpowiedzi w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Trafnie Sąd I instancji podkreśla, że samodzielnej, pełnej podstawy do dokonywania ustaleń faktycznych nie może stanowić relacja żadnej z przesłuchanych w sprawie osób, wskazując na oczywisty interes oskarżonych w przedstawianiu przebiegu wypadków w sposób dla siebie korzystny, dużą dynamikę zdarzenia i emocjonalne podejście do niego pokrzywdzonych, czy też- w przypadkuK. N.iB. W.- relacjonowanie zdarzeń nie tylko na podstawie własnych obserwacji, ale też przekazów osób w nich uczestniczących.
Podstawową kwestią było ustalenie ilości osób jakie w zajściu uczestniczyły ze strony atakującej. Podzielić należało stanowisko Sądu I instancji, że było trzech napastników i byli nimi oskarżeniK. B.,D. J.iK. T.. Żadna z wniesionych w sprawie skarg nie zawiera takich argumentów, które byłyby w stanie poddać w wątpliwość trafność ustaleń Sądu I instancji w tym zakresie, dokonanych po wręcz drobiazgowej analizie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie. W odróżnieniu od skarżących, Sąd I instancji nie tylko dostrzega zmienność wypowiedzi poszczególnych świadków i oskarżonych, ale szczegółowo je omawia i analizuje.
Sąd I instancji dostrzega, żeM. W.,B.B.iM. S.różnie podają ilość napastników wskazując, że było ich czterech, pięciu, lub sześciu. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku ( str. 73-77) Sąd Okręgowy przekonująco wyjaśnia, z jakich przyczyn pokrzywdzeni mogli odnosić wrażenie, że napastników było więcej niż trzech. Niewątpliwie na możliwość prawidłowego postrzegania i określania ilości napastników wpływ miała dynamika zdarzenia, to że rozgrywało się w nieoświetlonym miejscu a pokrzywdzeni iM. W.zostali oślepieni światłami samochoduM., który zatrzymał się prostopadle do samochoduF. (...), przy którym staliB.B.,M. S.iM. W.. Pokrzywdzeni zostali nieoczekiwanie zaatakowani przez sprawców używających noże, także i uczucie strachu przed agresorami, ból z odniesionych ran mogło wywołać przekonanie, że było ich więcej niż w rzeczywistości.
Słusznie Sąd I instancji ustalając ilość napastników oparł się po części na wyjaśnieniach oskarżonychK. B.iK. T.oraz zeznaniachK. N.iB. W..
W toku postępowania przygotowawczego aniK. B., aniK. T.nie wskazywali na jakieś inne osoby, które udawały się nad stawek gdzie rozegrało się zajście oprócz się siebie iD. J.. WyjaśnieniaK. B.iK. T.z postępowania przygotowawczego znajdują potwierdzenie w zeznaniachK. N.iB. W..
Rację ma obrońcaD. J., że dowód z pomówienia ze względu na swoją specyfikę powinien podlegać szczególnie wnikliwej ocenie. Miał tego pełną świadomość Sąd I instancji dokonując oceny wyjaśnieńK. B.iK. T.także w tych ich częściach, które są dlaD. J.niekorzystne.
Oczywiście trafnie Sąd I instancji odmówił wiary wyjaśnieniomK. B.iK. T.z rozprawy.
To dopiero na rozprawieK. B.podał, że powodem, dla którego udał się nad staw było umówione spotkanie zB.B., któremu miał przekazać marihuanę. Został oszukany przezB.B., który dał mu mniejszą niż umówiona kwotę, dlatego zadzwonił do kolegi-S. S. (1), który był na dyskotece(...), żeby przyjechał mu pomóc.S. S. (1)powiedział, żeby oskarżony zabrał ze sobą jakiś sprzęt. Dalej oskarżony wyjaśniał, że nad stawek pojechał samochodemM., po drodze zabrałS. S. (1)oraz dwóch jego kolegów. Według wersji prezentowanej przezK. B.na rozprawie, toS. S. (1)i towarzyszący mu mężczyźni spowodowali następnie obrażenia ciała pokrzywdzonych nożami wręczonymi im przez tego oskarżonego ( k. 1997v- 1998, 1999v-2000 t.X).
Całkowicie niewiarygodne, stanowiące wyraz nieudolnej linii obrony są twierdzeniaK. B.z rozprawy, że to prowadzący postępowanie prokurator nakazał oskarżonemu składać obciążająceD. J.wyjaśnienia (k.1998 v,1999v). Naiwne jest stwierdzenieK. B.(k. 1999), że nie mówił o tym, że sprzedawałB.B.marihuanę z tej przyczyny, że bał się konsekwencji związanych ze sprzedażą (do której to wypowiedzi odwołuje się obrońcaK. T.) w sytuacji, kiedy stał pod zarzutem dokonania zbrodni rozboju w warunkach powrotu do przestępstwa.

B.B.zaprzeczył, aby kupował marihuanę odK. B..Co więcej- istnieje zgodność relacjiK. B.i pokrzywdzonych, oraz zeznańK. N.iB. W., że oskarżony zwracał się wyłącznie o papierosa. Przekonuje to, że w istocie było tak, jak ustalił Sąd I instancji, że jedynym powodem, dla któregoK. B.zaczepił pasażerówF. (...)była chęć otrzymania papierosa, a odmiennych twierdzeń oskarżonego z rozprawy nie można traktować inaczej niż jako wynikających z przyjętej linii obrony zmierzającej do uchronienia przed odpowiedzialnością karnąD. J.iK. T..
Słusznie zatem przyjął Sąd I instancji, że  źródłem późniejszego konfliktu była wyrażona w wulgarny sposób, przezB.B., odmowa poczęstowania papierosemK. B..
Z pewnością wersji wydarzeń prezentowanej przezK. B.nie potwierdzają zeznaniaS. S. (2). Rację ma bowiem Sąd I instancji, że pozostają one bez związku z przedmiotem niniejszej sprawy (str.114-115 uzasadnienia). Analiza relacjiS. S. (2)w istocie prowadzi do wniosku, że dotyczą innego zdarzenia niż to, które rozgrało się 19.06.2010 r. nad stawem przyulicy (...)wG.. Podkreślić szczególnie należy, żeS. S. (2), niezależnie od tego, że nie potrafił określić daty, wskazał, że kiedy jechał na dyskotekę doG., to wG.-L.spotkałS. S. (1)- w towarzystwie dwóch kolegów- który poprosił o podwiezienie doG.. W drodzeS. S. (1)mówił, że umówili się nad jakimś stawkiem ,mieli coś tam załatwić, poprosił o pożyczenie samochodu. Świadek utrzymywał, że pożyczył tym mężczyznom samochód, sam został na dyskotece. Dosyć długo ich nie było, a kiedy wrócili mówili, że była jakaś awantura, samochód był brudny od krwi (k.3880-3881 t. XX).
Skoro zatemS. S. (1)już wsiadając do samochoduS. S. (2)wG.miał zamiar z towarzyszącymi mu kolegami jechać nad jakiś stawek wG., to oczywiste jest, zważywszy chociażby odległość dzielącąG.iG., że nie sposób przyjąć, że miejscem do któregoS. S. (1)się udawał miał być stawek przyulicy (...)i było to 19.06.2010 r., co tylko upewnia o niewiarygodności twierdzeńK. B..
Tak samo trafnie jako niewiarygodne Sąd I instancji ocenił wyjaśnieniaK. T., który także na rozprawie utrzymywał, że w zdarzeniu brały udział trzy nieznane mu osoby- miały wysiąść zM.kierowanego przezK. B., później dowiedział się, że osoby te miały noże, zostały gdzieś odwiezione przezK. B.( k. 2014-2014 v t. XI ). Całkowicie nieprzekonująco brzmi tłumaczenieK. T., który na rozprawie stwierdził : „Nie chciałem mówić o tych trzech osobach, których nie znałem, bo za bardzo to sensu nie miało, pomyślałem, że powiem to w sądzie” (k.2015). Jako zmierzające w oczywisty sposób do przedłużenia postępowania Sąd Apelacyjny uznał złożone w postępowaniu odwoławczym wnioskiK. T.o przesłuchanie w charakterze świadkówJ. K.iA. B.. Trudno było ocenić inaczej te wnioski, skoro oskarżony na rozprawie nie podał istotnych okoliczności, co do których miał posiadać wiedzęJ. K.czyA. B.i jak się wyraził: „ Ja nie jestem pewien, ale zdaje mi się, żeK.mówił, żeB.mógł wiedzieć kto był zamieszany w tej sprawie” ( k. 5402 t. XXVIII). Tak samo potraktował Sąd Apelacyjny wnioskiK. B.o przesłuchanie w charakterze świadkówT. L.,G. G.iP. G.. Zauważyć przy tym trzeba, że we wcześniejszym wniosku- z dnia 24.06.2014 r. ( k. 4269 t. XXII)K. B.nie wskazywał, żeG. G.był naocznym świadkiem przedmiotowego zdarzenia a jedynie, że w czasie grilla oddał mu 200 zł. Podobnie jedynie uczestnikiem grilla miał byćT. L..
Sąd odwoławczy aprobuje stanowisko Sądu I instancji, że niezależnie od opisywanych ról w zdarzeniu, jako ich uczestników,M. S.,B.B.iM. W.rozpoznali wszystkich trzech oskarżonych, w tym takżeD. J.. Co istotne,K. T.przyznaje, że wybijał szybę w samochodzie, co tym bardziej przekonuje, że pokrzywdzeni iM. W.mogli go zidentyfikować.
Z wyjaśnień składanych przezD. J.16.11.2010 r. wynika, że rozmawiał ze swoją byłą dziewczyną, jednak dokładna ich analiza prowadzi do wniosku, że było to przed wydarzeniami jakie rozegrały się nad stawkiem. Opisując ten moment,D. J.wskazał, że kiedy miał już iść spać, to przyjechałB.i mówił, że ktoś go pobił lub z kimś się pokłócił. Z dalszej relacjiD. J.należy wnosić, żeB. W.zwróciła się do niego ze słowami, że kolegę mu biją a on nie pójdzie pomóc. Zapytał kto bije,B. W.odpowiedziała, że gdzieś koło stawku. Poszedł w kierunku stawku, nie widział aby ktoś się bił, spotkałT.po około 100 metrach, który powiedział że nic się nie dzieje, wrócili do domuK. B.i poszli spać. Nad stawkiem nie był (k.1574,1576 t. VIII).
Dopiero na rozprawieK. T.wyjaśniał, żeD. J.przez cały wieczór dzwonił do swojej poprzedniej dziewczyny. Z opisuK. T.należałoby wnosić, że kiedy obudził śpiącego przy stoleD. J.po tym, jak jego (K. T.) obudziłK. B.każąc biec nad staw,D. J.znowu rozmawiał przez telefon i pokazywał, że pobiegnie za chwilę, a jak już wracał do domuK. B., to spotkałD. J.nadal rozmawiającego przez telefon (k. 2014-2014 v,2015 v t. XI). Z wyjaśnieńK. T.z rozprawy nie można wyprowadzić innego wniosku niż ten, że miały na celu wzmocnienie linii obronyD. J.zmierzającej do wykazania, że w czasie zajścia rozmawiał zA. K., przebywając w pobliżu posesjiB.przyul. (...).
Nie potwierdziły się zarzutyD. J.stawiane tak w toku postępowania przed Sądem I instancji ( jak i w piśmie procesowym z 17.03.2015 r. zatytułowanym apelacja ), co do rzetelności przeprowadzanych w toku postępowania czynności okazania wizerunków i osób.
Przekonująco Sąd I instancji wyjaśnił mogące się rodzić wątpliwości co do rozpoznania oskarżonych przezB.B.,M. S.orazM. W.na tablicach ze zdjęciami, na tym etapie postępowania przygotowawczego, co do którego akta odtworzono, wobec ich zaginięcia .
W bardzo szeroki sposób Sąd I instancji wyjaśnia z jakich przyczyn nie można zaakceptować twierdzeńD. J.kwestionującego rozpoznanie go na tablicach poglądowych przez pokrzywdzonych. Sąd odwoławczy podziela argumentację zawartą w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku ( str.77-80) nie dostrzegając potrzeby ponownego jej przytaczania w całości.
Przypomnieć tylko można, że w toku przesłuchania 02.08.2010 r. okazanoK. N.tablice poglądowe, gdzie na tablicy nr I rozpoznała osobę na zdjęciu nr 1 wskazując, że jest toD.- ksywa(...), i na tablicy nr II osobę na zdjęciu nr 3 wskazując , że jest to(...)(k.682). W toku okazania 23.10.2010r.( opartego na tablicach z k.527 i 528) na tablicy poglądowej nr 1 rozpoznała(...)jako nr 2, a na tablicy nr 2, na zdjęciu nr 1D. J.. Protokół przesłuchaniaK. N.z 02.08.2010 r. został odtworzony, ale brak jest podstaw do możliwości przyjęcia, że niezgodnie z rzeczywistością zważywszy, że potwierdziła jego treść 23.10.2010 r (k.679).
Takich samych rozpoznań dokonałaB. W.02.08.2010 r. (k.694) i 22.10.2010 r. (k.675-678). Tak jakK. N.,B. W.potwierdziła treści zawarte w odtworzonych protokołach przesłuchań z 02.08.2010 r. i 31.08.2010 r. ( k.670,679).
Z powyższego płynie oczywisty wniosek, że wizerunki oskarżonychK. T.iD. J.różnie były rozmieszczone na tablicach w czasie okazania ich świadkom w sierpniu 2010 r. i podczas okazań dokonywanych po odtworzeniu akt.
Rację ma Sąd I instancji że to, iż stwierdzono uD. J.obrażenia ciała 17.11.2010 r. nie świadczy o tym, że miał je w czasie okazania 15.11.2010 r. Słusznie podnosi Sąd Okręgowy, że bezpośrednio po zatrzymaniu jakie nastąpiło w nocy z 14 na 15 listopada 2010 r.D. J.nie zgłaszał pobicia. W sytuacji, kiedy w czasie przyjmowania do aresztu nie opisano widocznych obrażeń na cieleD. J., to brak jest powodów aby odmawiać wiaryK. O.(czy pokrzywdzonym), wskazującym, że oskarżony niczym się nie wyróżniał. Żadna też z osób przybranych do okazania nie wskazywała, abyD. J.miał jakieś charakterystyczne cechy ( vide: zeznania:M. G.k. 2154,A. G.k. 2155-2155 v, W.P.k. 2155v, t.XI).
ZeznaniaK. P.iA. G.w istocie rzeczy dowodzą tylko, żeD. J.miał obrażenia ciała przebywając w Areszcie Śledczym wG., ale nie wynika z nich , że 15.11.2010 r. były widoczne. Analiza przedłożonych przezD. J.w toku postępowania sądowego zdjęć obrazujących jego wygląd w dniu 19.06.2010 r. (k.1994 t.X, k. 3466 t.XVIII ) prowadzi do wniosku, że pokrzywdzeni orazM. W.mogli nie zauważyć, że oskarżony miał z tyłu dłuższe włosy, zwłaszcza, że było ciemno, trudno też żądać, aby pokrzywdzeni mogli dostrzec tatuaże, które jakD. J.podawał ma na rękach, brzuchu, plecach, czy też bliznę pod okiem (k.2017 t. XI).
Podsumowując rozważania w tej części powtórzyć trzeba, że bezbłędne jest ustalenie Sądu I instancji, że było tylko trzech napastników-K. B.,D. J.iK. T..
Co do zasady, nie jest rzeczą Sądu odwoławczego ponowna ocena całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie ale kontrola, czy w procesie takim Sąd I instancji postępował w zgodzie z zasadami procedury, w szczególnościart. 7 k.p.k.W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd I instancji dokonuje bardzo szczegółowej analizy zgromadzonych dowodów, w tym zeznań pokrzywdzonych i świadkaM. W.. Logiczny wywód przedstawiający wyczerpująco tok rozumowania Sądu I instancji pozwala Sądowi odwoławczemu na uznanie za bezbłędne ustalenia Sądu orzekającego, jeżeli chodzi o czynności sprawcze podejmowane przez poszczególnych oskarżonych.
Z pewnością , kluczową kwestią dla odtworzenia, który z oskarżonych jaką rolę odegrał jest ustalenie, kto przyjechał nad stawek samochodemM.. Równie istotne jest ustalenie, w co oskarżeni byli uzbrojeni.
W tym miejscu należy zaaprobować dokonaną przez Sąd I instancji ocenę zeznańB. W.iK. N.. Trafnie Sąd I instancji jako niewiarygodne uznał te części relacji świadków, które mogły wynikać nie z własnych ich obserwacji, ale przekazów innych osób, miał też na względzie emocjonalne zaangażowanie świadków.
Podkreślić należy zgodność wyjaśnieńK. B.iK. T.co do tego, że samochodemM.nad stawek jechał ten pierwszy.
Słusznie podnosi Sąd I instancji, że czasem drobne kwestie upewniają o wiarygodności relacji danej osoby co do określonej okoliczności. Zgodnie ze sobąK. N.(k.683) iB. W.(k. 56, 185), podawały, żeK. B.szukał kluczy doM.- tym bardziej zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że to ten oskarżony nad stawek dojechał samochodem.
Skoro toK. B.prowadził pojazd , to nie mógł być jednym z dwóch mężczyzn, którzy przy użyciu noży zaatakowaliM. S.iB.B.. Niezależnie od tego, że różnie ich identyfikowali,M. S.,B.B.iM. W.wskazywali, że osoby, które zaatakowały pokrzywdzonych, na miejsce zdarzenia przyszły, a nie przyjechały samochodem ( dopiero 25.11.2010 r.M. S.wskazywał, żeD. J.był tym spośród sprawców, który wysiadł z samochoduM.).
Sąd odwoławczy akceptuje stanowisko Sądu I instancji co do tego, że w trakcie zdarzenia noże używane były tylko przezK. T.iD. J.tak jak i dalsze ustalenia tego Sądu, a precyzujące, które obrażenia pokrzywdzonych spowodowane zostały przez którego z oskarżonych.
Jak i w innych kwestiach, także w i tym zakresie skargi obrońców sprowadzają się do podkreślania różnic i niejednolitości tkwiących w wyjaśnieniachK. B.oraz zeznaniach świadków:M. S.,B.B.,M. W.,B. W.,K. N..
To wszystko dostrzegał także Sąd I instancji. Sąd Okręgowy porządkuje relacje pokrzywdzonych i świadków, ustala w oparciu o rzetelną ich analizę określone fakty, pozwalające na przypisanie poszczególnym oskarżonym określonych zachowań, w sposób nie budzący wątpliwości.
W istotnym zakresie, odtwarzając przebieg zajścia, Sąd I instancji opierał się na zeznaniachM. W.. Niewątpliwie świadek nie ma żadnego powodu aby zeznawać na niekorzyść oskarżonych, co trafnie podkreśla Sąd orzekający . KonsekwentnieM. W.wskazuje naD. J.jako tego, który w pierwszej fazie zajścia zaatakowałB.B.. Z pewnością jednak świadek myli się co do tego, że drugą osobą, która przybiegła zD. J.byłK. B.. Do czego już wyżej odniósł się Sąd Apelacyjny, aprobując stanowisko Sądu I instancji, szczegółowa analiza zgromadzonych dowodów prowadzi do wniosku, że osobą tą byłK. T.. Tak jakM. W.iB.B., błędnie jako drugą osobę, która przybiegła zD. J.,M. S.wskazywałK. B., podczas gdy napastnikiem tym byłK. T..
Skoro toD. J.uderzył nożemB.B., to dalszym logicznym wnioskiem jest, że w tym samym czasie cios nożem w udoM. S.zadałK. T..
Trafnie odtwarzając przebieg dalszych wypadków, kiedyM. S.schronił się przed atakiem w samochodzieF. (...), Sąd I instancji opierał się na pierwszych zeznaniach złożonych przez pokrzywdzonego 19.06.2010 r. W istocie zeznania te ocenić trzeba jako spontaniczne, na późniejsze relacje świadka wpływ miały, jak należy wnosić z wypowiedzi pokrzywdzonego rozmowy, jakie wszyscy trzej toczyli na temat zdarzenia próbując odtworzyć jego przebieg.
Zauważyć należy, żeM. W.iB.B.po pierwszym ataku oddalili się od samochodu , stąd też nader ograniczona jest ich wiedza co do dalszego zachowania oskarżonych ( zwłaszczaB.B.M. W.zajście obserwował dalej z pewnej odległości) wobecM. S.znajdującego się w pojeździe.
Nie przekroczył Sąd I instancji zasad swobodnej oceny dowodów dochodząc do ostatecznych wniosków, że toK. T.jest napastnikiem, który spowodował uM. S.obrażenia lewego uda, zaśD. J.lewego przedramienia.
Oczywiście rację ma Sąd I instancji, że zeznaniaM. S.znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniachK. B.przytoczonych na str. 98 pisemnych motywów zaskarżonego wyroku. Gołosłowna jest sugestia obrońcyD. J.co do tego, że składając niekorzystne dlaD. J.wyjaśnienia pozostali dwaj oskarżeni chcieli zrzucić z siebie, bądź umniejszyć odpowiedzialność za zarzucane czyny. W istocie rzeczy,wyjaśnieniaK. T.z postępowania przygotowawczego nie obciążają nadmiernieD. J.. Inaczej rzecz się ma z relacjamiK. B., powtórzyć jednak trzeba, że ich ocena dokonana przez Sąd I instancji zasługuje na aprobatę. Apelacja obrońcyD. J.nie zawiera takich rzeczowych argumentów, które by wykazywały dowolność wniosków wyprowadzonych przez Sąd Okręgowy z całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie.
Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę zeznańK. N.iB. W.( str.100-107 uzasadnienia)- trafnie Sąd odmówił wiary zeznaniomK. N.iB. W.co do tych części ich zeznań, które mogły być efektem wzajemnych sugestii, czy też sugestii innych osób.
Także z relacjiK. N.iB. W.wynika, że wybiegając z domuK. B.,K. T.iD. J.uzbrojeni byli w noże, a co istotne,K. T.podawał, żeK. B.posługiwał się kluczem typu „francuz „(k.320).
Z pewnością w związku z czynnościami przesłuchaniaK. N.nie doszło do obrazy przepisów postępowania, to jestart. 191§2 k.p.k.w zw. zart. 182§1 k.p.k.Trudno uznać, aby w istocie rzeczyK. N., mimo bliskich relacji zD. J.pozostawała z nim we wspólnym pożyciu w rozumieniuart. 115§1 k.k.Na rozprawie 15.07.2011 r. świadek stwierdziła, że : „ Można tak powiedzieć, że wtedy byliśmy parą, teraz już nie jesteśmy” (k.2139v t XI).K. N.przyznawała, że była w ciąży zD. J., jednak przedstawiany przez nią w postępowaniu przygotowawczym opis stosunków z oskarżonym nie uzasadnia twierdzenia, że tworzyli oni konkubinat. Konsekwentnie stosunek do stron podawała jako obcy, będąc przesłuchiwana przez prokuratora 02.08.2010 r. wskazała: „D.to ja go poznałam jakiś czas temu na grillu i to nie jest mój chłopak i my tak się w sumie spotykaliśmy. Ogólnie tak myślałam aby z nim być bliżej w dalszej przyszłości „ (k.682).
W trakcie przeprowadzonych  badań biologicznych, na krawędziach okładzin rękojeści noża zabezpieczonych jako ślad nr 2A i 2B w postaci 2 sztuk plastikowych elementów rękojeści noża ujawnionych na kostce brukowej z prawej strony pojazdu markiF. (...)w trakcie oględzin miejsca rozboju wG.przyul. (...), ujawniono materiał genetyczny człowieka pochodzący od mężczyzny, którego profil genetyczny jest zgodny z profilem genetycznymK. T.(k. 347). Oczywiście  rację ma Sąd I instancji że nie można było dać wiaryK. T., że materiał genetyczny na rękojeści noża zabezpieczonego w trakcie oględzin posesji przyul. (...)( ślad nr 2) został przez oskarżonego naniesiony w czasie zabierania przez niego tego narzędzia z miejsca zdarzenia.
Sąd odwoławczy podziela przy tym stanowisko Sądu I instancji, że nóż z jakim udał sięD. J.do miejsca zamieszkaniaK. N.nie był jednym z tych, jakie użyto przy ataku naB.B.iM. S.( str. 14, 112 pisemnych motywów wyroku).
Niewątpliwie trafne jest stanowisko Sądu I instancji, że oskarżeni atakującM. S.iB.B.nie kierowali się zamiarem dokonania zaboru mienia a jedynie spowodowania obrażeń ciała w rewanżu za wcześniejsze zachowanie wobecK. B.. Kradzież kurtki i pieniędzyM. S.stanowiło eksces oskarżonychK. T.iK. B.. Przy prawidłowych ustaleniach faktycznych, właściwie Sąd I instancji zakwalifikował opisane w punkcie I zaskarżonego wyroku zachowanieM. S.jako wyczerpujące znamiona występku zart. 159 k.k.w zb. zart. 157§1 k.k., a zachowanie oskarżonegoK. B.jako wyczerpujące znamiona występku zart. 158§1 k.k.
Jako ostatecznie zasadną ocenić należało apelację oskarżyciela publicznego w zakresie w jakim zarzucono w niej naruszenieart. 413§2 pkt 1 k.k.poprzez pominięcie w opisie czynu w stosunku doK. T.tego, że oskarżony swoim zachowaniem spowodował obrażenia ciałaM. S.w postaci rany ciętej uda lewego, co naruszyło czynności narządów ciała na czas przekraczający siedem dni, co skutkowało przyjęcie kwalifikacji prawnej czynu tylko zart. 159 k.k.z pominięciemart. 157§1 k.k.
Co już wyżej podkreślano, prawidłowe są ustalenia Sądu I instancji, że to oskarżonyK. T.spowodował obrażenia udaM. S..
Nie budzi zastrzeżeń rzetelność i fachowość opinii biegłego z zakresu medycynyW. M.. Także w ocenie Sądu odwoławczego zaaprobować należy ostateczne wnioski tej opinii. Pamiętać trzeba, że w początkowym etapie postępowania biegły opierał się na niepełnej dokumentacji lekarskiej, stąd też występują pewne różnice w opiniach z 19.06.2010 r. (k.377 a ) i z 26.08.2010 r. ( k. 378) jeżeli chodzi o szczegółowy opis obrażeń doznanych przezM. S., konsekwentnie jednak biegły wskazywał, że urazy jakich doznał pokrzywdzony spowodowały naruszenie czynności narządu jego ciała ( ruchu) na czas dłuższy niż siedem dni i mogły powstać w czasie i okolicznościach podanych przez pokrzywdzonego, tj, w wyniku urazu zadanego narzędziem ostrym, kończystym, np. nożem.
Co doB.B., na podstawie nadesłanej dokumentacji lekarskiej, 19.06.2010 r biegły stwierdził, że obrażenia jakich doznał pokrzywdzonyB.- rana uda lewego spowodowały naruszenie czynności narządu ciała ( ruchu) na czas nie dłuższy niż siedem dni, obrażenia te mogły powstać w czasie i okolicznościach podanych przez pokrzywdzonego, tj, w wyniku ugodzenia nożem, zastrzegł jednak, że ostateczna opinia może być wydana po nadesłaniu pełnej dokumentacji lekarskiej- istnieje prawdopodobieństwo zmiany kwalifikacji prawnej obrażeń (k.377 b).
26.08.2010 r., na podstawie pełnej dokumentacji lekarskiej biegły stwierdził, że obrażenia jakich doznałB.B.rana uda lewego z krwiakiem tkanek miękkich spowodowały naruszenia czynności narządu ciała (ruchu) na czas dłuższy niż 7 dni (k.379).
Mając na względzie, że występując na rozprawie 15.07.2011 r. biegłyW. M.jako najpoważniejsze rany uM. S.określił rany przedramienia wskazując, że doszło do uszkodzenia ścięgien, co spowodowało czasową niedoczulicę palców i to obrażenie zadecydowało o uznaniu, że naruszenie czynności narządów ciała nastąpiło na okres powyżej 7 dni (k.2142 v), a nie wypowiedział się jednoznacznie jak traktować należy obrażenia uda pokrzywdzonego, Sąd Apelacyjny dopuścił dowód z uzupełniającej opinii biegłego na tę okoliczność w postępowaniu odwoławczym.
W opinii z 01.08.2015 r. biegły określił, że rana kłuta uda lewego z obrzękiem i niedoczulicą kończyny dolnej lewej spowodowały naruszenie czynności narządu ciała ( ruchu)M. S.na czas dłuższy niż siedem dni
a poza tym tak jak wcześniej- rana kłuta przedramienia lewego z uszkodzeniem mięśnia prostownika wspólnego palców i prostownika długiego kciuka spowodowały naruszenie czynności narządu ciała (ruchu) na czasznaczniedłuższy niż siedem dni (k.4999 t.XXV).
Wszelkie mogące się jawić wątpliwości co do mechanizmu powstania i charakteru obrażeń pokrzywdzonych, usunięte zostały w toku przesłuchania biegłego na rozprawach 08.12.2015 r i 30.03.2016 r.
Jak biegły wytłumaczył na rozprawie 08.12.2015 r.- jeżeli chodzi o uraz udaM.S.krwiak nie mógł powstać w tkance podskórnej czy tłuszczowej, a musiał powstać w tkance mięśniowej- wskazuje na to większy o 6 cm obwód tego uda od uda drugiej kończyny w trakcie kolejnego zabiegu
     (k.5215 t.XXVII). Odnośnie rany przedramienia biegły wypowiedział się , że stwierdzony uraz- w postaci uszkodzenia mięśnia prostownika mógł pochodzić i od rany kłutej i od rany ciętej. Wydając opinię kierował się rozpoznaniem jakiego dokonano w szpitalu (k.5213-5214).
Podobnie wypowiedział się biegły na rozprawie 30.03.2016 r. Nie sposób zaakceptować stanowiska obrońcyD. J., że w opinii zachodzą sprzeczności co do opisu rany przedramienia. Biegły stwierdzając, że uszkodzenia przedramienia mogły być efektem, w jego ocenie, także rany ciętej wyjaśnił swoje stanowisko tym, że mięśnie prostownika są dosyć płytko pod powłokami skóry i przy małej sile można je uszkodzić. Tak jak na poprzedniej rozprawie podał, że opisując ranę jako kłutą bazował na opisie lekarza przyjmującego pokrzywdzonego (k.5399- 5400 t.XXVIII).
Po okazaniu na rozprawie 08.12.2015 r. dokumentacji fotograficznej obrazującej noże zabezpieczone na posesjiK. B.biegły wyraził opinię, że obrażenia jakich doznał pokrzywdzonyM. S.mogły zostać spowodowane tymi przedmiotami (k.5215).
Wobec podnoszonych wątpliwości czy obrażenia jakich doznałM. S.mogły zostać spowodowane także nożem z czarną rękojeścią- wobec jego giętkości- biegłemu okazano obydwa noże na rozprawie 30.03.2016 r.
Z wypowiedzi biegłego wypływa jednoznaczny wniosek, że obydwa zabezpieczone noże mogły służyć do spowodowania stwierdzonych uM. S.ran. Także nóż z czarną rękojeścią nadawał się do zadania ciosów, które skutkowały obrażenia ciała pokrzywdzonego. Rana przedramienia mogła zostać spowodowana tym nożem nawet przy złożeniu, że w chwili zadania uderzenia pokrzywdzony miał założoną skórzaną kurtkę- jak się wypowiedział biegły-wszystko zależy od siły przyłożenia (k.5399- 5401).
Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że z zeznań pokrzywdzonego nie wynika, że w momencie kiedy zadano mu cios w przedramię miał założona kurtkę i materiał uległ przecięciu na skutek uderzenia. Tym bardziej zatem nie znajdowałoby jakiekolwiek racjonalnego uzasadnienia dopuszczenia dowodu z eksperymentu, czego domagał się oskarżonyK. B.w toku rozprawy odwoławczej (k. 5401).
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uprawniał Sąd I instancji do przyjęcia, że narzędziami jakimi zadano obrażenia były noże zabrane przezK. T.iD. J.z domuK. B..
Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I w ten sposób, że ustalił, żeK. T.spowodował uM. S.ranę kłutą uda lewego z obrzękiem i niedoczulicą kończyny dolnej lewej, co spowodowało naruszenie narządu ciała ( ruchu) pokrzywdzonego na czas dłuższy niż siedem dni i zakwalifikował przypisany oskarżonemu czyn jako występek zart. 159 k.k.w zb. zart. 157§1k.k. w zw. zart. 11§2 k.k.
Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w pełni uprawniał Sąd I instancji do przypisania oskarżonym zarzucanego aktem oskarżenia czynu zart. 288§1 k.k.( w odniesieniu doK. B.w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64§1 k.k.). Także i w tym zakresie Sąd I instancji przeprowadził gruntowną analizę całokształtu okoliczności sprawy dochodząc do ostatecznego wniosku, że samochód niszczyli wszyscy trzej oskarżeni ( str. 90-93).
W piśmie procesowym z 17.03.2015 r., wśród licznych bezzasadnych zarzutów pod adresem z zapadłego orzeczenia, oskarżonyD. J.zawarł też taki, który po myśliart. 440 k.p.k.skutkować musi stosowną zmianę zaskarżonego wyroku na korzyść wszystkich oskarżonych (art. 435 k.p.k.).
Rzecz dotyczy wysokości strat, jakie spowodowali oskarżeni swoim zachowaniem na szkodęA. J..
Zeznając po raz pierwszy,A. J.straty wynikłe z uszkodzenia należącego do niej samochoduF. (...)określiła na kwotę 7000 ( k.163 v) zł, na taką też kwotę określono w akcie oskarżenia szkodę, jeżeli chodzi o czyn zart. 288§1 k.k.
Uznając oskarżonych za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie II aktu oskarżenia, Sąd I instancji ustalił, że spowodowali straty w kwocie nie mniejszej niż 9.000 zł. Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku ( str. 132, 141), dokonując zmiany opisu czynu w zakresie wysokości szkody doznanej przez pokrzywdzoną, Sąd Okręgowy opierał się na zgromadzonych już w toku postępowania dowodowego dokumentach, obrazujących koszty napraw i zakupu części. Zawarte jednak w aktach dokumenty zostały przez Sąd I instancji niewłaściwie odczytane. Z pewnością faktura VAT z 07.10.2010 r. dotyczy naprawy samochodu (k.359). Porównanie rachunków z 06.10.2010 r. (k.358 ) i paragonu fiskalnego z 06.10.2010 r. (k.360) przekonuje, że dokumenty te dotyczą tego samego zdarzenia, to jest zakupu części .
Na kwotę 6000 zł oceniłaA. J.na rozprawie 15.07.2011 r poniesione do tej daty koszty naprawy pojazdu ( k. 2137 t. XI).
W tym stanie rzeczy, Sąd odwoławczy skorygował zaskarżony wyrok ustalając wysokość stratA. J.na 6000 zł, co z kolei skutkować musiało określenie na taką kwotę wysokości szkody, której obowiązek naprawienia orzeczono solidarnie na rzecz pokrzywdzonej ( punkty IV i VIII wyroku).
W pełni także uprawniony był Sąd I instancji, w świetle całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, do przypisaniaK. T.kradzieży kurtkiM. S.oraz kradzieży (wspólnie i w porozumieniu zK. B.) należących do pokrzywdzonego pieniędzy w kwocie 370 zł. Podstawowym dowodem, który przekonał Sąd I instancji o sprawstwieK. T.były wyjaśnieniaK. B.. Nie przekroczył Sąd I instancji granicy swobodnej oceny dowodów dając wiarę temu oskarżonemu, a jedynie polemiczny charakter mają argumenty zawarte w apelacji obrońcyK. T.. Prawdą jest, że obciążająceK. T.wyjaśnieniaK. B.mają cechy pomówienia. Podkreślić jednak trzeba, żeK. B.przyznaje, że ostatecznie to tylko on skorzystał ze znajdujących się w kurtce pieniędzy. W przekonaniu Sądu odwoławczego, jest to element, który utwierdza o trafności stanowiska Sądu I instancji co do szczerości relacjiK. B., jeżeli chodzi o okoliczności kradzieży kurtkiM. S..
Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutów oskarżyciela publicznego w części, w jakiej kwestionuje ustaloną przez Sąd I instancji kwotę pieniędzy skradzionych przezK. B.iK. T.M. S..
Słusznie, uznając za wiarygodne w tym zakresie wyjaśnieniaK. B., Sąd I instancji przyjął, że oskarżeni dokonali zaboru jedynie 370 zł.
W istocie, pokrzywdzony w swoich zeznaniach wskazywał różne źródła z jakich pochodzić mogła kwota 6000 zł, która jak twierdził skradziona mu została w czasie zdarzenia.
Istotne jest jednak nie to, czyM. S.mógł taką kwotą dysponować, ale czy rzeczywiście miał ją przy sobie 19.06.2010 r.
Przyjmując, że oskarżonymK. B.iK. T.przypisać można kradzież jedynie 370 zł na szkodęM. S., Sąd I instancji dokonał szczegółowej analizy całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, w tym zeznań pokrzywdzonego (str.107-111).
Rację ma Sąd I instancji, że analiza zeznań pokrzywdzonego w powiązaniu z innymi dowodami prowadzi do wniosku, że brak jest dostatecznych podstaw do możliwości uznania, żeM. S.utracił większą sumę pieniędzy niż ta, do zaboru której przyznał sięK. B.. O trafności stanowiska Sądu Okręgowego przekonuje w szczególności to, że podczas dokonanego kilkanaście godzin od zdarzenia zatrzymania i przeszukaniaK. B.ujawniono przy nim tylko 198,56 zł,M. S.nie był w stanie określić ani z jakiego źródła pochodzić miała kwota 6.000 zł ani też powodu, dla którego miał mieć przy sobie tak dużo pieniędzy. Stanowisko Sądu I instancji jest tym bardziej zasadne jeśli się zważy, że nie potwierdziło się jedno z podawanych przezM. S.źródeł posiadanych pieniędzy, jakim mogła być wypłata z konta zBanku (...)( str. 109 uzasadnienia). Słusznie podnosi Sąd I instancji, że opinia biegłego z zakresu pisma ręcznego wykluczyła by odręczny zapis „84” na jednym z banknotów zatrzymanych przyK. B.sporządziłM. S., a podkreślić trzeba, że w opinii tej wskazano, iż wzory pisma sporządzane były przez pokrzywdzonego na siedząco, na stojąco, lewą i prawą ręką ( k. 403,406 ). Zmienne relacjeB.B.nie służą weryfikacji twierdzeńM. S.co do ilości posiadanych w nocy 19.06.2010 r. pieniędzy, a wątpliwości w tym zakresie pogłębiają zeznaniaJ. S., która wskazywała na duże zadłużenie syna z tytułu kredytu bankowego i niezapłaconych mandatów, co trafnie akcentuje Sąd meriti w pisemnych motywach wyroku.
Słusznie natomiast podnosi oskarżyciel publiczny, że skoroK. B.przypisano kradzież 370 zł, to zachowanie takie zakwalifikować należało jako wyczerpujące znamiona wykroczenia zart. 119§1 k.k.Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w myśl obowiązującej w dacie wyrokowania treściart. 119§1k.w. odpowiedzialności z tego przepisu podlega sprawca, który kradnie lub przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia.
Zgodzić się trzeba ze skarżącym, że błędnie Sąd I instancji policzył minimalne wynagrodzenie z daty popełnionego czynu. Ugruntowane jest w orzecznictwie stanowisko, że minimalne wynagrodzenie o jakim mowa wart. 119§1k.w. to wynagrodzenie obowiązujące w dacie orzekania w sprawie. Jednoznacznie wypowiedział się w tym zakresie Sąd Najwyższy w wyroku z 06.08.2015 r. II K 209/14( OSNKW 2015/11, poz. 94) : „ Przy orzekaniu w sprawach o czyny przeciwko mieniu, wobec których od dnia 9 listopada 2013 r. kryterium uznania takiego zachowania za przestępstwo albo za wykroczenie stanowi określony wKodeksie wykroczeńwskaźnik minimalnego wynagrodzenia za pracę, należy mieć na uwadze minimalne wynagrodzenie z daty orzekania w przedmiocie odpowiedzialności za taki czyn, a nie z daty jego popełnienia”.
Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 11 września 201 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 1074 ) w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 r. od dnia 1 stycznia 2014 r. wynagrodzenie to wynosiło 1680 zł., a zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 11.09. 2014 r. (Dz. U. z 2014r. poz. 1220) w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2015 r. od dnia 1 stycznia 2015 r. wynagrodzenie to wynosiło 1750 zł.
W tym stanie rzeczy Sąd odwoławczy uchylił punkt III zaskarżonego wyroku i kwalifikując przypisany w tym punkcie czyn jako wykroczenie zart. 119§1k.w., na podstawieart. 5§1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. zart. 45 §1 k..w. , wobec przedawnienia karalności, umorzył postępowanie w tym zakresie.
Sąd odwoławczy podzielił po części argumentację apelacji obrońcówK. B.iK. T.w zakresie odnoszącym się do wymiaru kar jakie orzeczono wobec oskarżonych.
Trafnie Sąd I instancji odmówił wiary wyjaśnieniomK. B.z postępowania przygotowawczego z 20.06.10 r., w których starał się przekonać, iż pojechał samochodem nad staw aby powstrzymać pozostałych dwóch oskarżonych, zaskoczony ich reakcją na jego informację co do sposobu w jaki został potraktowany przez pokrzywdzonych. Przeczy takim deklaracjom późniejsze zachowanie oskarżonego, kiedy czynnie uczestnicząc w zajściu, kluczem francuskim niszczył samochódA. J..
Niewątpliwe jest, że toK. B.zainicjował zdarzenie, w wyniku którego pokrzywdzonyM. S.doznał istotnych urazów.
Trudno jednak uznać, że stopień zawinieniaK. B., nasilenie złej woli po jego stronie są tak daleko idące, że uzasadnia to wymierzenie mu kary najsurowszej, jaką ustawa przewiduje za przestępstwo zart. 158§1 k.k.Jako okoliczność łagodzącą po stronieK. B.Sąd I instancji policzył częściowe przyznanie się do winy, jednak nie znalazło to żadnego odzwierciedlenia w miarkowaniu kary za czyn zart. 158§1 k.k.Podkreślić trzeba, że wyjaśnieniaK. B.z postępowania przygotowawczego miały ważkie znaczenie dla ustalenia przebiegu wydarzeń, w tym także dla ustalenia roli odegranej w nim przezK. T.iD. J..
Mając to na względzie, Sąd odwoławczy obniżył wymierzonąK. B.w punkcie I wyroku za występek zart. 158 §1 k.k.karę pozbawienia wolności do 2 lat i 2 miesięcy.
Ustalając, żeK. T.swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 159 k.k.w zb. zart. 157§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.Sąd Apelacyjny skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności i do takiego wymiaru, mając na względzie potrzeby zachowania wewnętrznej sprawiedliwości wyroku, obniżył karę orzeczoną wobecD. J..
Oczywiście rację ma Sąd I instancji wskazując na wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu jakiego oskarżeni się dopuścili, trafnie też Sąd orzekający podkreśla w pisemnych motywach wyroku inne, przemawiające na niekorzyść oskarżonych okoliczności ( str. 137 uzasadnienia).
Mimo to, zważywszy ustawowe zagrożenie przestępstwa zart. 159 k.k.( od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności), kary po 5 lat pozbawienia wolności jakie oskarżonym wymierzono, jawią się jako rażąco niewspółmiernie surowe.
Pamiętać trzeba, że to nieD. J.iK. T.byli inicjatorami przeprowadzonego ataku, aK. B.. Jak trafnie podkreśla obrońcaK. T.,M. S.oświadczył, że przebacza sprawcom. Także w ocenie Sądu odwoławczego jest to taka okoliczność, która winna mieć znaczenie dla wymiaru kary . W przekonaniu Sądu Apelacyjnego, karą która nie nosi cech ani nadmiernej surowości, ani nadmiernej łagodności, karą sprawiedliwą, uwzględniającą okoliczności przekonujące tak na korzyść jak i na niekorzyśćK. T.iD. J.będzie kara 4 lat pozbawienia wolności.
Żadnych zastrzeżeń nie nasuwają kary wymierzone oskarżonym za występek zart. 288 §1 k.k.(K. B., który odpowiada w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64§1 k.k.- roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,K. T.iD. J.po roku pozbawienia wolności) oraz kara 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonaK. T.za czyn zart. 278§1 k.k.Jako kary łączne Sąd Apelacyjny wymierzyłK. T.iD. J.kary po 4 lata pozbawienia wolności. Mylnie Sąd I instancji wskazał w pisemnych motywach wyroku, że zasadę asperacji stosował także wobec tych oskarżonych kształtując karę łączną- w istocie postąpił tak tylko wobecK. B., w przypadkuK. T.iD. J.zastosował zasadę absorpcji ( skoro za występek zart. 159 k.k.orzekł kary po 5 lat pozbawienia wolności i następnie w takim wymiarze kary łączne) . Zważywszy kierunek i zakres apelacji oskarżyciela, Sąd odwoławczy nie jest władny przyjąć rozwiązania w zakresie kary łącznej mniej korzystnego dla oskarżonychD. J.iK. T.nie to uczynił Sąd I instancji. Sąd Apelacyjny nie dostrzega przy tym powodów, aby inaczej postąpić w stosunku doK. B., co mając na względzie- orzekł wobec tego oskarżonego karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Poza omówionymi wyżej zmianami, w pozostałej części zaskarżony wyrok jako trafny utrzymano w mocy.
O kosztach obrony z urzędu oskarżonychK. B.iK. T.w postępowaniu odwoławczym orzeczono na mocyart. 29 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze( Dz.U. z 2015 r. poz. 615 z późn.zm. ) i§ 14 ust. 2 pkt 5w zw. z§ 2 pkt 3 i §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09. 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz.U. nr 163 , poz. 1348 z późn. zm. ) w zw. z §22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz U z 2015 r poz. 1801).
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art.art.627, 633, 634 i art. 2 ust.1 pkt 5, art.10 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r o opłatach w sprawach karnych( tekst jedn. Dz.U. z 1983r nr 49 poz. 223 z późn. zm .).