Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 237/16
Data wyroku: 2016-05-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437§ 1 i 2 kpk w zw. z art. 109 §2 kpw

Sygn. akt II Ka 237/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 maja 2016 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r.
sprawyW. B.
obwinionego o wykroczenie z art. 119 §1 kw
na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie
z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt II W 422/14
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że przyjmuje, iż obwinionyW. B.w ramach zarzucanego mu czynu dopuścił się zniszczenia jednego drewnianego kołka z ogrodzenia o wartości 3,55 zł na szkodęP. M., to jest czynu zart. 124 § 1kw i na podstawieart. 5 § 1 pkt 9 kpwpostępowanie w tej sprawie umarza wobec braku skargi uprawnionego oskarżyciela; stwierdza że wydatki postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa.
Sygn. akt II Ka 237/16

UZASADNIENIE
W. B.został obwiniony o to, że w dniu 06 maja 2014 rokuo godzinie 11.30 wT., gminieS., powiecie(...), województwie(...)dokonał kradzieży 12 kołków z ogrodzenia o wartości 50 złotychna szkodęP. M.,

to jest o wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2016 r., sygn. akt II W 422/14, Sąd Rejonowyw Węgrowie:

I
obwinionegoW. B., w ramach zarzucanego mu czy­nu, uznał za winnego tego, że w dniu 06 maja 2014 roku około godziny 11:30wT., gminaS., powiat(...), województwo(...), do­ko­nał kradzieży 11 kołków z ogrodzenia o wartości 53,68 zł na szkodęP. M., tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 119 § 1 k.w. i za ten czyn na podstawie art. 119 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300,00 zł;

II
na podstawie art. 119 § 4 k.w. orzekł wobec obwinionego obowiązek zapłaty równowartości ukradzionego mienia poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoP. M.kwoty 53,68 zł;

III
zasądził od obwinionego kwotę 30,00 zł tytułem opłaty, obciążył go wydatkami postępowania do kwoty 200,00 zł, w pozostałym zakresie koszty postępowania przyjął na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od zaprezentowanego wyżej wyroku wywiódł obwiniony, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

I
naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez:

- nieprawidłowe wartościowanie zeznańP. M., wyrażające się nie tylko w nieuwzględnieniu zaszłości panujących pomiędzy wyżej wymienionym aW. B., lecz także w zignorowaniu faktu, iż relacje świadka nie znajdują potwierdzenia w innych środkach dowodowych,
- nieprawidłową ocenę zeznańA. M., wiążącą się z nieuwzględ­nieniem faktu, iż wyżej wymieniona pozostaje w związku małżeńskim zP. M.,
co doprowadziło do bezpodstawnego obdarzenia ich walorem wiary, a w efekcie miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem skutkowało poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych i uznaniem obwinionego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu;

II
obrazę przepisów postępowania wyrażającą się w wystąpieniu przez oskarżyciela publicznego z wnioskiem o ukaranieW. B.pomimo nieprze­prowadzenia przez Policję niezbędnego postępowania wyjaśniającego, a takżew zaniechaniu przez Sąd Rejonowy zwrócenia rzeczonego wniosku Policji celem przeprowadzenia wzmiankowanego postępowania, co miało wpływ na treść wy­roku, albowiem doprowadziło do niesłusznego uznania obwinionego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu.

W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienieW. B.od po­pełnienia zarzuconego mu czynu.
W toku rozprawy apelacyjnej obwiniony poparł apelację i wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie go od przypisanego mu czynu. Oskarżyciel posiłkowyP. M.wniósł o utrzymanie wyroku w mocy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obwinionego okazała się o tyle zasadna, że doprowadziła do rozstrzy­gnięcia o treści przyjętej w wyroku Sądu Okręgowego.
Na wstępie zaznaczyć trzeba, iż nie ma racji apelujący, o ile w sposób zgeneralizowany wywodzi, że zeznania pokrzywdzonego nie mogą być wystarczającą podstawą czynionych ustaleń faktycznych. Okoliczność oparcia orzeczenia ska­zującego na zeznaniach tylko jednego świadka sama przez się nie może stanowić podstawy do zarzutu dokonania błędnych czy dowolnych ustaleń faktycznych. Nie wolnoa priorioceniać jako niewiarygodnych zeznań pokrzywdzonego, choćby był zainteresowany wynikiem postępowania. Tak samo nie należy oceniać zeznań świadków, powiązanych osobiście z pokrzywdzonym, istotą oceny dowodów jest bowiem ich treść, a nie pochodzenie (videwyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 11 lipca 2013 r., II AKa 81/13, LEX nr 1363328). Stanowisko takie nie zmienia jednakże faktu, iż w ocenie Sądu Odwoławczego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym z niżej podanych przyczyn, doszło do nieprawidłowości w zakresie wartościowania zeznańP. M..
Przystępując do zasadniczej części rozważań zaakcentować należy, że kształt normatywny zasady swobodnej oceny dowodów, statuowanej na gruncie postę­powania w sprawach o wykroczenia treściąart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w., nakazuje badanie treści pozyskanych środków dowodowych także przez pryzmat wskazań doświadczenia życiowego. Lektura pisemnego uzasadnienia zanegowanego orzeczenia dowodzi natomiast, że w sprawieW. B.wymóg ten nie został spełniony. Celem zapewnienia klarownego toku dalszych rozważań podkreślić w tym miejscu należy, iż z relacjiP. M., złożonej w toku rozprawy głównej w dniu 20 stycznia 2015 r., wynika, że zaobserwował on jedynie czynność łamania przezW. B.ostatniego z dwunastu kołków i nie widział, co stało się z pozostałymi. Uszkodzony kołek, w przeciwieństwie do pozo­stałych jedenastu, miał przy tym zostać porzucony przez obwinionego, skoro pokrzyw­dzony zaznaczał, że posiada go w swym samochodzie (k. 28v- 29). W przekonaniu Sądu Okręgowego, zeznania przytoczonej treści nie odpowiadają zasadom do­świadczenia życiowego ze względów dwojakiego rodzaju. W pierwszym rzędzie zważyć tutaj należy, że gdybyW. B.rzeczywiście miał doko­nać zaboru kołków w celu przy­właszczenia, to nielogicznym byłoby zakładanie,
iż zamiar swój ograniczył do jedenastu z nich, z niezrozumiałych przyczyn decydując się zarazem na uszkodzenie i porzucenie dwunastego. Zważyć przy tym trzeba,że z zeznańP. M.nie wynika, aby obwiniony miał zdawać sobie sprawę z faktu obserwowania swych poczynań przez kogokolwiek. W dalszej kolej­ności zaakcentowania wymaga fakt, iż zeznaniaE. B. (2)wskazują,że rodzice jej i obwinionego dysponują kilkoma hektarami lasu (k. 50), co przeczy ekonomicznej racjonalności dopuszczenia się wykroczenia kradzieży. Przeprowadzone rozważania dowodzą, iż na obdarzenie walorem wiary zasługuje tylko ta część zeznańP. M., w której wskazuje on na fakt zniszczenia przezW. B.jednego kołka.
Stanowisko zaprezentowanej treści nakazało zmianę zaskarżonego wyroku przez przyjęcie, iż obwinionyW. B.w ramach zarzucanego mu czynu dopuścił się zniszczenia jednego drewnianego kołka z ogrodzenia o wartości 3,55 zł na szkodęP. M., a zatem czynu zabronionego z art. 124§ 1 k.w. Wobec okoliczności, iż ściganie rzeczonego wykroczenia następuje na żąda­nie pokrzywdzonego (art. 124 § 3 k.w.) Sąd Okręgowy, dostrzegając już w toku rozprawy apelacyjnej w dniu 5 maja 2016 r. możliwość zmiany kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego, odebrał stosowne oświadczenie od oskarżyciela posiłkowegoP. M.. Wymieniony oświadczył, że wnosi o ukaranie obwinionegoW. B.za wykroczenie z art. 119 § 1 k.w., to jest dotyczące kradzieży słupków ogrodzeniowych w ilości 12 sztuk, natomiast nie wnosi o ściganie i ukaranieW. B.za czyn zart. 124 § 1k.w. (k. 165v). W tym stanie rzeczy Sąd Odwoławczy, przyjmując, iż obwiniony dopuścił się wykroczenia zart. 124 § 1k.w.i uwzględniając wolę pokrzywdzonego, skonstatował fakt wystąpienia przeszkody procesowej w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela i dlatego też na pod­stawieart. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.postępowanie w sprawie umorzył. W związku z tymi wobec okoliczności, że wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel publiczny Sąd Okrę­gowy, w oparciu o treśćart. 118 § 2 k.p.w., stwierdził że wydatki postępowaniaw sprawie ponosi Skarb Państwa.
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.