Sąd Rejonowy w Stargardzie
VII Zamiejscowy Wydział Karny w Pyrzycach
Sygnatura akt: VII W 155/16
Data wyroku: 2016-11-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: SSR K. Radzikowska - Jędrusiak

Sygn. akt VII W 155/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 listopada 2016 roku
Sąd Rejonowy wS.Zamiejscowy VII Wydział Karny wP.w składzie :
Przewodniczący Sędzia Sądu Rejonowego Katarzyna Radzikowska - Jędrusiak
Protokolant Aleksandra Malicka
po rozpoznaniu w dniach 02.08.2016 r., 03.10.2016 r., 28.10.2016 r., 23.11.2016 r.
sprawyW. S.
synaW.iH.z domuB.
ur. (...)wP.
obwinionego o to, że:w dniu 05 marca 2016r. około godz. 8:45 wP.przyul. (...)naruszył obowiązek korzystania z przejścia dla pieszych podczas przechodzenia przez jezdnię

tj. o czyn zart. 97k.w. w zw. zart. 13 Ustawy prawo o ruchu drogowym

I
uniewinniaW. S.od popełnienia zarzucanego mu czynu,

II
na podstawie art. 118 § 2 kpow koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt VII W 155/16

UZASADNIENIE
W dniu 05 marca 2016 roku funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji wP.pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym na terenie miastaP.. Około godziny 8.45 policjanci zaparkowali radiowóz naulicy (...)na parkingu w pobliżusklepu (...)i obserwowali uczestników ruchu celem zweryfikowania przestrzegania przez nich przepisów ruchu drogowego. W zainteresowaniu stróży prawa byli także piesi.
Dowód: wyjaśnienia obwinionego k. 9, 31, 40
zeznania świadkaK. U.k. 10-11, 49-50
zeznania świadkaJ. W.k. 12, 40-41,
Ulica (...)wP.ma długość 575 metrów. Ww. odcinek wyznacza skrzyżowanie zulicą (...)oraz zPlacem (...). Na wysokości 10 metra odulicy (...)znajduje się przejście dla pieszych. Oznaczone jest ono pionowymi i poziomymi znakami. W odległości około 20 metrów od ww. przejścia, na 35 metrze licząc od skrzyżowaniaulicy (...), patrząc w kierunkuPlacu (...), znajduje się droga wewnętrzna.
Dowód: materiał poglądowy k. 32, 48, 71-78,
W dniu 05 marca 2016 roku około godziny 8.45W. S.podjechał swoim samochodem naulicę (...)i zaparkował pojazd na parkingu znajdującym się po prawej stronieulicy (...), patrząc z kierunkuulicy (...). Mężczyzna zatrzymał samochód skierowany czołem do znajdujących się po prawej stronie sklepów. Po wyjściu z pojazdu, mężczyzna nie skierował się na przejście dla pieszych, tylko na wysokości drogi wewnętrznej znajdującej się w odległości 35 metrów odskrzyżowania ulic (...)przeszedł na drugą stronę ulicy.
Funkcjonariusze policji w osobachK. U.orazJ. W.widząc zachowanieW. S., podjęli wobec niego interwencję. Policjanci zarzucili mężczyźnie przejście przez jezdnię w miejscu niedozwolonym i nałożyli na niego mandat karny kredytowany w wysokości 50 złotych.W. S.odmówił przyjęcia mandatu. Został więc poinformowany, że sprawa zostanie przesłana do sądu.
Dowód: wyjaśnienia obwinionego k. 9, 31, 40
zeznania świadkaK. U.k. 10-11, 49-50
zeznania świadkaJ. W.k. 12, 40-41,
profil liniowy drogi powiatowejul. (...)k. 64-69,
materiał poglądowy k. 32, 48, 71-78,
W. S.ma 46 lat. Zdobył wykształcenie wyższe. Pracuje jako pracownik samorządowy. Jego dochód miesięczny oscyluje w granicach około 3000 złotych miesięcznie. Kawaler nie posiada nikogo na utrzymaniu. Nie karany. Nie leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo.
Dowód: wyjaśnienia obwinionego k. 9, 31, 40
Na etapie czynności wyjaśniających obwinionyW. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Odmówił składania wyjaśnień podnosząc, iż okoliczności swojego zachowania przedstawi w sądzie ( k. 9).
Na rozprawie także nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Powołał się na swoje pisemne wyjaśnienia z dnia 15 lipca 2016 roku, w których podniósł, iż nie popełnił czynu zabronionego albowiem przeszedł przezulicę (...)w obrębie skrzyżowania tejże drogi z drogą wewnętrzną i był do tego uprawniony, z uwagi na przepisy konwencji Wiedeńskiej z dnia 08 listopada 1968 roku o ruchu drogowym, które zawierają szerszą definicję skrzyżowania, aniżeli obowiązująca w naszym systemieustawa z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, w tym treść art. 13 tejże ustawy. Dodał, że przepisy konwencyjne w razie niezgodności przepisów prawa polskiego z nimi, mają pierwszeństwo stosowania przed prawem krajowym ( k. 31, 40).
Przechodząc w dalszej części do oceny materiału dowodowego sprawy wskazać należy, iż wyjaśnienia i argumentacja przedstawiona przez obwinionego zasługiwały na wiarę i aprobatę. TwierdzeniaW. S.korespondowały z całokształtem materiału dowodowego sprawy, w tym z zeznaniami świadkówK. U.orazJ. W.. Obwiniony nie kwestionował bowiem faktu, że przemierzyłulicę (...)wP.poza wyznaczonym przejściem dla pieszych. Stan faktyczny sprawy był więc w zasadzie bezsporny. Istota niniejszego postępowania sprowadzała się do oceny, czy obowiązujące w naszym systemie prawnym przepisy prawa, dawały obwinionemu możliwość przemierzeniaulicy (...)na wysokości drogi wewnętrznej usytuowanej w odległości około 20 metrów od wyznaczonego przejścia dla pieszych, bez narażenia się na zarzut naruszenia treściart. 13 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym.
Zanim sąd meriti przedstawi stanowisko w ww. kwestii podnieść należało, iż zeznania świadkówK. U.orazJ. W.zasługiwały w pełni na wiarę. Jako osoby obce dla obwinionego nie mieli interesu, aby przedstawiać zdarzenie w sposób odmienny od jego faktycznego przebiegu. Decydujący walor dowodowy sąd przypisał jednak tym oświadczeniom procesowym świadków, które złożyli na etapie czynności wyjaśniających, albowiem były one odebrane i zabezpieczone w niewielkim odstępie czasowym od incydentu i logicznym jest, że wówczas bardziej dokładnie pamiętali jego okoliczności i przebieg. Przypisanie większego waloru dowodowego twierdzeniom świadków z etapu czynności wyjaśniających, przy dodatkowym uwzględnieniu planu liniowegoulicy (...)przełożyło się bezpośrednio na ustalenie, iż obwinionyW. S.przemierzyłulicę (...)w odległości 20-30 metrów od przejścia dla pieszych, a więc w obrębie przecięcia sięulicy (...)z drogą wewnętrzną utrwaloną na zdjęciu znajdującym się na karcie 77 i 78 akt.
Nie budziły wątpliwości co do swej wiarygodności dokumenty zgromadzone w sprawie i ujawnione na rozprawie głównej w postaci notatki służbowej, materiału poglądowego, a także planu liniowegodrogi powiatowej nr (...)tjulicy (...). Sąd meriti uwzględnił je przy dokonywaniu ustaleń faktycznych niniejszej sprawy.
Przechodząc w dalszej części do oceny stanu prawnego niniejszej sprawy wskazać należało, iż słusznie wskazywał obwiniony, iż miejsce, w którym przemierzyłulicę (...)znajdowało się na wysokości „skrzyżowania” w rozumieniu art. 1 Konwencji Wiedeńskiej z dnia 08 listopada 1968 roku.  Rada Państwa PRL ratyfikowała tę konwencję w dniu 24 lutego 1988 roku. Akt ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40) pod nazwą:Konwencja o ruchu drogowym, sporządzona w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r.Konwencja ta, jak dotąd, nie została przez Polskę wypowiedziana, mimo że polskiePrawo o ruchu drogowymnie spełnia kilku ustaleń Konwencji. Różnice dotyczą między innymi definicji skrzyżowania. Artykuł 1 Konwencji stanowi, że„skrzyżowanie” oznacza każde przecięcie się dróg na jednym poziomie, ich połączenie lub rozwidlenie, łącznie z placami utworzonymi przez takie przecięcia, połączenia lub rozwidlenia.Natomiast polskiePrawo o ruchu drogowymogranicza liczbę skrzyżowań, wyliczając niektóre kategorie dróg, których połączenie nie tworzy skrzyżowań w świetle ustawodawstwa krajowego. W świetleustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym„skrzyżowanie” to przecięcie się w jednym poziomie dróg mających jezdnię, ich połączenie lub rozwidlenie, łącznie z powierzchniami utworzonymi przez takie przecięcia, połączenia lub rozwidlenia. Ww. określenie to nie dotyczy przecięcia, połączenia lub rozwidlenia drogi twardej z drogą gruntową, z drogą stanowiącą dojazd do obiektu znajdującego się przy drodze lub z drogą wewnętrzną.(art. 2 pkt 10)
Należy zauważyć, że w Polsce, biorąc pod uwagę aktualny stan prawny w przypadku kolizji przepisówustawy Prawo o ruchu drogowymii Konwencji wiedeńskiej, pierwszeństwo mają przepisy zawarte w Konwencji.
Tym samym, na gruncie rozpoznawanej sprawy obwinionyW. S.przemierzająculicę (...)na wysokości drogi wewnętrznej znajdującej się na zdjęciach 77 i 78 akt poruszał się w obrębie skrzyżowania dróg, w rozumieniu przepisów konwencyjnych. Skoro tak, to zgodnieart. 13 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowymmiał możliwość przemierzenia tejże ulicy w tym miejscu, bez narażenia się na zarzut naruszenia przepisów prawa. Zgodnie bowiem zart. 13 ust 2 ustawy prawo o ruchu drogowymPrzechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych jest dozwolone, gdy odległość od przejścia przekracza 100 m. Jeżeli jednak skrzyżowanie znajduje się w odległości mniejszej niż 100 m od wyznaczonego przejścia, przechodzenie jest dozwolone również na tym skrzyżowaniu.
Z tych względów w oparciu o treść art. 62 § 3 kpow w zw. z art. 5 § 1 pkt 2 kpow należało uniewinnićW. S.od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Rozstrzygniecie o kosztach postępowania znajdowało podstawę w przepisie art. 118§ 2 kpow.