Sąd Rejonowy w Grudziądzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 190/15
Data wyroku: 2016-07-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Kucińska-Stanny

Sygn. akt. II K 190/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 lipca 2016 r.
Sąd Rejonowy w Grudziądzu - II Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca: SSR Agnieszka Kucińska - Stanny
Protokolant: sekr. sąd. Anna Kulczyk
przy udziale Prokuratora Małgorzaty Zdrojewskiej - Gutowskiej
po rozpoznaniu w dniach 27.05.2015, 08.07.2016, 23.09.2015, 24.11.2015, 10.02.2016, 20.04.(...).06.2016r. sprawy karnej
1.S.M.– córkiM.iH.z domuP.,ur. (...)wC.,PESEL (...), zam.(...)-(...) G.,ul. (...), o wykształceniu średnim, bez zawodu, obywatelstwa polskiego, nie karanej

oskarżonej o to, że:

w nocy z 16/17 sierpnia 2013r. wG., województwo(...), kierowała wobec pracowników ochronyklubu (...)przyul. (...)groźby popełnienia przestępstwa na ich szkodę tj. pozbawienia ich życia, uszkodzenia ciała, wywiezienia do lasu, które to groźby wzbudziły u nich uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,
tj. o czyn zart. 190 § 1 kk
2.M.D.– synaZ.iG.z domuZ.,ur. (...)wG.,PESEL (...), zam.(...)-(...) G.,ul. (...), o wykształceniu gimnazjalnym, bez zawodu, obywatelstwa polskiego, nie karanego,

oskarżonego o to, że:

w nocy z 16/17 sierpnia 2013r. wG., województwo(...), kierował wobec pracowników ochronyklubu (...)przyul. (...)groźby popełnienia przestępstwa na ich szkodę tj. pozbawienia ich życia, uszkodzenia ciała, wywiezienia do lasu, które to groźby wzbudziły u nich uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,
tj. o czyn zart. 190 § 1 kk

O R Z E K A

I
OskarżonychS. M.iM. D. (1)uniewinnia od popełnienia zarzucanych im czynów.

II
Kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

II K 190/15

UZASADNIENIE
S. M.orazM. D. (1)zostali oskarżeni o to , że każde z nich w nocy z 16/17 sierpnia 2013r. wG., kierowało wobec pracowników ochronyklubu (...)przyul. (...):D. M.,M. S. (1),K. L. (1),A. K.;P. Ł. (1)iT. K. (1)groźby popełnienia przestępstwa na ich szkodę tj. pozbawienia ich życia, uszkodzenia ciała, wywiezienia do lasu, które to groźby wzbudziły u pokrzywdzonych uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, tj. o czyny zart. 190 § 1 kk.
W przedmiotowej sprawie Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
Wszyscy pokrzywdzeni w 2013r. pracowali dla(...)i(...). Praca polegała na wykonywaniu obowiązków ochroniarza w klubach i dyskotekach w okolicy, w zależności od zlecenia. W piątek – 16 sierpnia 2013r. zajmowali się ochroną wklubie (...)wG.przyul. (...). Przełożonym ochroniarzy w tym dniu byłD. M..
Ochroniarze mieli charakterystyczne ubrania wyróżniające ich z tłumu, białe koszule i czarne spodnie. Mieli do dyspozycji dwa duże pojemniki z gazem pieprzowym, które mogli użyć dla stłumienia agresywnych uczestników imprezy. Miejscem ich pracy był klub. Poza klubem nie wykonywali obowiązków służbowych.
W dniu 16 sierpnia 2013r. dyskoteka wC.(...)wG.zaczynała się jak zwykle o godz. 21.00.
/dowód: zeznaniaM. S. (1)– 168-171,507-508
ZeznaniaK. L. (1)– k. 192-194,209-210,
ZeznaniaT. K. (1)– k. 893-895
ZeznaniaP. Ł. (1)– k. 217-218
ZeznaniaD. M.– k. 62-68
ZeznaniaA. K.– k. 184-187
ZeznaniaK. M. (1)– k. 589-591
ZeznaniaD. P. (1)– k.214-215
Umowa - k.7-11/
W dniu 16 sierpnia 2013r.K.W.umówił się ze swoimi znajomymi na wieczór do lokaluC.(...)wG.. Około godziny 23.00 młodzi mężczyźni udali się do tej dyskoteki. Tam czekały już na nich, umówione z nimi koleżankiS. M.,K. J.iM. Ż.. Cała grupa młodzieży bawiła się w lokalu. Nie doszło między nimi do żadnej scysji czy nieporozumień. W stosunku do żadnej tych osób nie interweniowała w żadnym momencie ochrona.
/dowód: zeznaniaK.W.– k. 87-88,94-95,
ZeznaniaM. Ż.– k. 808
ZeznaniaK. O.– k. 96-97, 639-640
ZeznaniaK. J.– k. 103-104,518v-519/
Po północy część gości dyskoteki zaczęła wychodzić na zewnątrz. Stawali w grupkach na schodach do dyskoteki i poniżej tych schodów, w okolicy chodnika iul. (...).
W pewnym momencie doszło międzyK.W.a nieznanym chłopakiem do szarpaniny. NastępnieK. W.wraz z kolegami zaczęli symulować ciosy, podskakiwać, uderzać nogami w powietrzu markując atak. Wówczas ktoś powiadomił ochronę o sytuacji przed lokalem.D. P. (1)podjął decyzje interwencji poza lokalem. Z lokalu wybiegli ochroniarzeT. K. (1),D. M.,P. Ł. (1)iM. S. (1).M. S. (1)miał ze sobą butlę z gazem pieprzowym, który został rozpylony. Mężczyźni chcieli uspokoić grupę osób, w których wzrastała agresja. Na jakiś czas grupa zW.zaprzestała działań, gdyż ulicą w pobliżu lokalu przejechał radiowóz. Pracownicy ochrony udali się na swoje stałe miejsca w dyskotece. Po około pół godzinie min. doT. K. (1)dotarł komunikat radiowy, że ci sami młodzi „znów zaczynają rozrabiać”. Wybiegł z lokalu do pomocy pozostałym kolegom z ochrony. W tym czasieD. M.iM. S. (1)rozdzielali szarpiące się osoby.T. K. (2)podszedł do innej grupy i próbował „rozpychać” jej uczestników. Uderzył go w twarzK.W..M. S. (1), widząc całą sytuację, przyszedłT. K.z pomocą. PrzewróciłK. W.i użył wobec niego chwytów obezwładniających. Ten upadł i nie podnosił się . Widząc to ochroniarze wezwali karetkę. ZnajomiK.W., min.M. D. (1)iB. B. (1)widząc nieprzytomnego kolegę, zaczęli odpychaćT. K.iM. S.od leżącego. Przy tym wyzywali pracowników ochrony i kierowali do nich w wulgarny sposób groźby pobicia i zabicia. W trakcie zajścia ponownie użyto gazu obezwładniającego. Cześć z grupy broniącejW.przed ochroniarzami trzymała się za twarze. W pewnym momencieK. W.wstał. On także zaczął się ochroniarzom wygrażać. Przyjechała karetka pogotowia i zabrałaK. W.. Chwilę potem przyjechały radiowozy policyjne.B. B. (1)iM. D. (1)zostali przekazani przez ochroniarzy policjantom.
W trakcie bójki, jak to wykazały przeprowadzone potem badania,K.W.doznał urazu oczodołu. Uderzenie w oko spowodowało złamanie dna oczodołu prawego.M. D. (1)w wyniku bójki miał uszkodzone ucho i słuch.B. B. (1)był zakrwawiony od zadrapań, nie miał na sobie koszulki.T. K. (1)doznał urazu zęba.
/dowód: zeznaniaM. S. (1)– 168-171,507-508,770v
ZeznaniaK. L. (1)– k. 192-194,209-210,286-287,515v,518v
ZeznaniaT. K. (1)– k. 927-928,893-895,897-898,900-901
ZeznaniaD. P. (1)– k. 1029v-1030,214-215,236-239,497,643-644,655-656
ZeznaniaP. Ł. (1)– k. 770,217-218,288-290,518v
ZeznaniaD. M.– k. 294-295, 342v-343v
ZeznaniaA. K.– k. 770,184-187,278-279,515-515v,518-518v
ZeznaniaK. M. (1)– k. 806v-807v,589-591
ZeznaniaK.W.– k. 87-88,94-95,508-509v,,845v
ZeznaniaC. G.– k. 845,202--203
ZeznaniaP. W.– k. 845
Protokół odtworzenia zapisu – k.105-105/
Usłyszanych od uczestników bójki i znajomychK.W.gróźb pobicia, wywiezienia do lasu itp. pracownicy ochrony nie przestraszyli się.
/ dowód: zeznaniaD. P. (1)– k.236-238
ZeznaniaK. L. (1)– k. 192-194
ZeznaniaK. M. (1)– k. 590-591
ZeznaniaM. S. (1)– k.168-171
ZeznaniaA. K.– k.186
ZeznaniaD. M.– k.769-770/
Menedżer lokalu –D. P. (1), relacjonując właścicielowiC.C.-B. G., całe zdarzenie nie wspominał na temat jakichkolwiek gróźb, które miały być kierowane do pracowników ochrony.
/dowód: zeznaniaB. G.– k.1029v, 247-248/
Na miejsce zdarzenia przybyli funkcjonariusze Policji:A. C.,W. R.,M. K. (1),M. W.,Ł. K..M. K. (2),W. C..
M. W.rozmawiał z jednym z ochroniarzy, który powiedział mu, że pod lokalem była bijatyka, wskazał też na siedzącego na murkuB. B. (1). NastępnieB. B. (1)policjanci odwieźli do domu pod opiekę żony.
W. R.przejął od ochroniarzy kolejnego uczestnika bójki.M. D. (1)miał zakrwawioną koszulkę, nie widział na oczy ze względu na użyty gaz, zachowywał się spokojnie. Przy wchodzeniu do radiowozu, do funkcjonariuszy policji stwierdził, że „jak zejdzie mu gaz to komuś coś zrobi”. Ochroniarze tego nie słyszeli.
Ł. K.rozmawiał z kierownikiem ochrony –D. M.. Ten nic nie wspominał o groźbach, jakie miały być kierowane do pracowników ochrony.
/dowód: zeznaniaA. C.– k. 808,120,523
ZeznaniaW. R.– k. 881,123-124,593-594
ZeznaniaM. K. (1)– k. 845,125,524,597-598
ZeznaniaM. W.– k. 845v,126-127,526,595-596
ZeznaniaŁ. K.- k. 880,128-129,525
ZeznaniaM. K. (2)– k. 845,130,523-525
ZeznaniaW. C.– k. 880/
Następnego dnia menedżer klubu –D. P. (1)dostał telefon odA. W. (1)– ojcaK., który chciał porozmawiać o wczorajszym pobiciu syna. NastępnieA. W.zjawił się przed lokalem około godz. 20-tej. Pod lokalem zaczęły się też gromadzić młode osoby, min. znajomiK.W.. Zaniepokojony tym faktemD. P.zadzwonił do pracowników ochrony, którzy jechali do klubu do pracy w składzie takim, jak dzień wcześniej, aby nie podjeżdżali podC.(...), tylko udali się na policję.
/dowód: zeznaniaD. M.– k.769-770
ZeznaniaK. M. (1)– k.806v
ZeznaniaA. W. (1)–k. 984v-985
ZeznaniaK. L. (1)– k.192-194
ZeznaniaD. P. (1)– k. 236-238
ZeznaniaM. S. (3)– k.882
ZeznaniaA. P.– k.880v-881/
Do stojących przed klubem w dniu 17 sierpnia 2013r. przyjechały radiowozy z funkcjonariuszami policji, którzy zaczęli legitymować obecne tam osoby. Wszyscy stojący w pobliżu zachowywali się spokojnie. Nie posiadali przy sobie żadnych niebezpiecznych narzędzi, nie wypowiadali żadnych gróźb. Część interwencji była filmowana.
/ dowód: zeznaniaK. O.– k.807v
ZeznaniaA. C.– k.808
ZeznaniaW. Z.– 879v-880
ZeznaniaR. K.– k.880v
ZeznaniaB. L.– k.880v
ZeznaniaT. S.– k.881
ZeznaniaH. S.– k.881v
ZeznaniaM. S. (4)– k. 881v
ZeznaniaJ. S.– k. 881v-882
ZeznaniaM. Ś.– k.882
ZeznaniaG. A.– k.882v
ZeznaniaD. D.– k.984v,323
Protokół odtworzenia zapisu z płytą – k. 254-258,253
Protokół odtworzenia zapisu z płytą – k. 259,388-391/
Pracownicy ochrony – pokrzywdzeni, tego dnia nie świadczyli pracy w lokalu. Na polecenieD. P., po rozmowach prowadzonych przed lokalem, polecił on obsłudze klubu wpuścić „ochronę” wytypowaną przez stojących w tłumie. Potem też zapłacił im za tę ochronę. Pokrzywdzeni udali się do swoich domów.
/ dowód: zeznaniaD. P. (1)– k.236-238,497,643-644,655-656/
S. M.nie była dotąd karana sądownie.
/dowód: dane o karalności – k. 684/
M. D. (1)również nie był karany sądownie.
/dowód: dane o karalności – k. 686/
OskarżonaS. M.i oskarżonyM. D. (1), zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i na rozprawie nie przyznali się do popełnienia zarzucanego im czynu.
S. M.oświadczyła, żeM. S. (1)miał gaz, mówiła do niego, stojąc na schodach prowadzących do lokalu, że jest „nienormalny”, a on wyzywał ją wulgarnie. Następnego dnia zaś rozmawiała zA. W. (1),M. D. (1)iB. B. (1)i nie groziła ochroniarzom.
/dowód: wyjaśnieniaS. M.– k.752v,882, 671/
M. D. (1)podał natomiast, że został pobity przez ochroniarzy, był w szoku. Stwierdził, że wskazali go jako osobę, która im groziła , bo on podał, że są sprawcami pobiciaK.W..
/dowód: wyjaśnieniaM. D. (1)– k.753,686/
Sąd tylko częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych. Zdaniem, Sądu wypowiadali oni groźby w kierunku pracowników ochrony w trakcie zajścia, w szczególności w momencie upadkuK.W.i utraty przez niego przytomności. Zachowanie ich należy ocenić jako normalną, „ludzką” reakcję na krzywdę dziejącą się ze strony osób znajdujących się na silniejszej pozycji wobec znajomego, kolegi, w sytuacji wręcz zagrożenia jego życia i zdrowia.
O tym, że został rozpylony gaz obezwładniający przez pracowników ochrony podał sam menedżer lokalu –D. P.(k. 214-215.K. L.stwierdził, że koledzy użyli gazu i chwytów obezwładniających (k. 515v)T. K., który najpierw stwierdził, że nie pamięta czy gaz był użyty (k.927-928); potem podał, że widział ludzi trzymających się za twarz i skojarzył, że to po użyciu gazu. (k.893-895). TakżeD. P.oświadczył, że „była pyskówka między tymi ochroniarzami a chłopakami” (k.215). O wymianie zdań i odgrażaniu się mówili też:D. M.,A. K.,P. Ł. (1),M. S. (1),T. K. (1)iK. L. (1).
W ocenie Sądu, ich relacje wzajemnie się uzupełniają i zazębiają, stąd zasługują na walor wiarygodności w tej części. Potwierdzają także częściowo wyjaśnienia złożone przez oskarżonych, na okoliczność użycia gazu, wypowiadanych wulgaryzmów czy szarpaniny zM. D.,B. B.iK. W..
Sąd dał wiarę zeznaniom funkcjonariuszy policji, który przyjechali w nocy z 16 na 17 sierpnia podC.(...). Nastąpiło to wprawdzie po całym zajściu, jednakże widzieli oni jego skutki w postaci zakrwawionegoM. D., czy siedzącego bez koszulkiB. B., gdzie u obu widoczne były skutki działania gazu łzawiącego. Na te okoliczności zgodnie podali:M. K. (1),A. C.,M. K. (2),P. W.,M. W.,W. C.,Ł. K.iW. R..
Także zeznaniomC. G.Sąd dał wiarę. Zeznania jej potwierdziły użycie gazu oraz krzyki przed lokalem, o których podali zarówno oskarżeni, jak i inni świadkowie.
Częściowo dano wiarę zeznaniom koleżanekS. S.W.iK. J.. A mianowicie co do faktu przyjazdu karetki i rozpylenia gazu. Inne osoby potwierdziły te zdarzenia. Odmówiono natomiast wiarygodności podawanym przez nie twierdzeniom, iż ochroniarze wspomagali się pałkami teleskopowymi. Żaden z pokrzywdzonych, kierownik ochrony czy menedżer lokalu tego nie potwierdzili. Nie widzieli pałek u pokrzywdzonych również funkcjonariusze policji.
Sąd nie dał także w całości wiary zeznaniomK.W., co do faktu użycia wobec niego pałki teleskopowej oraz nie kierowania gróźb do pokrzywdzonych.Ś.ten, jako kolega oskarżonych był zainteresowany w przedstawieniu swojego i ich postępowania w korzystnym świetle, a jednocześnie przedstawieniu pracowników ochrony w sposób niekorzystny, jako swoich „napastników”. Jego zeznaniom przeczą wcześniejsze ustalenia co do braku użycia pałek oraz fakt rozpoznania go jako jednej z osób wypowiadających groźby przezP. Ł.iM. S.. Sad dał wiarę jego zeznaniom w kwestii odniesionych w kontakcie z ochroną obrażeniami, które zostały potwierdzone zaświadczeniami lekarskimi.
Jeśli chodzi o zeznania pokrzywdzonych:D. M.,M. S. (1),K. L. (1),A. K.;P. Ł. (1)iT. K. (1), to nie można nadać im przymiotu wiarygodności co do twierdzeń, iż rzeczywiście przestraszyli się gróźb kierowanych do nich przez oskarżonych.
W ocenie Sadu, analizując przebieg zajścia, nie można tracić z pola widzenia faktu, że wszystkie sytuacje wieczoru i nocy z 16 na 17 sierpnia 2013r. rozgrywały się bardzo dynamicznie.
Każda z grup świadków obserwowała rozwój sytuacji ze swojego punktu widzenia. I tak: pracownicy ochrony widzieli nietrzeźwych, agresywnych mężczyzn zaczepiających klientów lokalu, a potem przechodniów, i to dało im podstawę do interwencji. Z kolei oskarżeni,K.W.,B. B. (1)i pozostali ich znajomi byli wzburzeni rozpyleniem przez ochronę gazu obezwładniającego i „atakiem” ochroniarzy, który finalnie zakończył się zabraniemK. W.do szpitala.
Takim sytuacjom nierzadko towarzyszą wulgarne wyzwiska czy też w wulgarny sposób wypowiadane groźby, co do których nie ma żadnej pewności, że w chwili ich wypowiadania istnieje rzeczywisty zamiar ich realizacji.
Nadto, należy jeszcze wziąć pod uwagę specyfikę miejsca i czasu zdarzenia oraz osób w nim uczestniczących. W szczególności należy to odnieść do osób będących pracownikami ochrony, którzy, jak sami to przyznali - na co dzień mają do czynienia z podobnymi incydentami podczas dyskotek.
Na tę okoliczność wypowiedzieli się sami pokrzywdzeni.
Sąd dał wiarę ich twierdzeniom, mając na względzie powyższe ustalenia i ilość osób w ten sposób oceniających sytuację.
D. M.podał, że „co dyskotekę ma groźby i wyzwiska i się tego nie przestraszył” (k.769-770).A. K.w swych zeznaniach podał : „Tych gróźb się nie baliśmy, tzn. ja się nie przestraszyłem. Na każdej dyskotece jest często tak, ze pijani przychodzą i grożą, że ktoś przyjdzie i nas napier…” (k.186). Z koleiM. S. (1)relacjonując zajście stwierdził: „Wtedy średnio się wystraszyłem tych gróźb, bo często takie sytuacje zdarzają się na bramce.” (k.168-171). TakżeK. M. (1)stwierdził: „…ja tym groźbom nie dałem wiary, gdyż często tak jest, że osoby, które spożywają alkohol takie rzeczy mówią”. (k.590).K. L. (1)zeznał, że „jak słyszał te groźby od tego chłopaka na koniec dyskoteki, to się nie przeraził, gdyż takie coś jest co dyskotekę” (k.192-194). Z koleiP. Ł. (1)stwierdził, że obawiał się tych gróźb, „bo dotrzymali obietnicy i następnego dnia przyszli” (k.770). Sam menedżer lokalu -D. P. (1)stwierdził: „Tego dnia pracownicy ochrony puścili to w niepamięć i nie bali się tych gróźb. Bardzo często są kierowane groźby wobec pracowników.”(k. 237) Było to dla niego na tyle „powszednie”, że nie przekazał żadnych informacji o kierowanych groźbach właścicielowi klubu –B. G.. O zbagatelizowaniu wypowiadanych w nocy gróźb przez pokrzywdzonych świadczy także wypowiedź policjantaŁ. K., który rozmawiał zK. M. (1)– kierownikiem ochrony i nie słyszał od niego żadnych uwag na temat grożenia jego pracownikom.
Zdaniem Sądu, zeznania funkcjonariusza uznać należy za w pełni wiarygodne. Nie miał on powodu by zatajać lub zmieniać treść przeprowadzonej zK. M.rozmowy.
Reasumując, opisane powyżej zachowania i fakty świadczą wprost, że ze strony pracowników ochrony zasadniczo nie było obaw o spełnienie wypowiadanych przez oskarżonych gróźb w dacie zdarzenia. Tym też relacjom Sąd w pełni dał wiarę.
Za niewiarygodne Sąd natomiast uznał te wypowiedzi pokrzywdzonych, w których podają oni, że od razu się przestraszyli gróźb.
Strach przed groźbami wypowiadanymi w nocy z 16 na 17 sierpnia 2013r. miał zostać wzmocniony i urealniony sytuacją, która zaistniała następnego wieczoru przed lokalem, tj. zjawieniem się tam kilkudziesięciu osób, w tym ojca pokrzywdzonegoK.W.–A. W. (1).
Analiza materiału dowodowego wskazuje, że nie w pierwszych, lecz dopiero kolejnych złożonych zeznaniach umieścili swe wypowiedzi co do obawiania się o zdrowie czy życie.
W ocenie Sądu, co najmniej budzące zastanowienie, jeśli nie jako wiarygodne, należało ocenić wyjaśnieniaM. D. (1), wskazujące, że zachowanie pokrzywdzonych, stwierdzających obawy przed oskarżonymi iB. B., było wynikiem zemsty za to, że właśnie on i współoskarżeni wskazali ochroniarzy jako sprawców pobiciaK.W..
Zdaniem Sądu, analiza kolejnych poszczególnych relacji pokrzywdzonych w jasny sposób na to wskazuje.
A. K.podał w trakcie pierwszego przesłuchiwania go w sprawie dotyczącej pobiciaK.W., gdzie oskarżonym o to został jego kolega –M. S. (1): „tych gróźb się nie baliśmy, tzn. ja się nie przestraszyłem” (k.186). Przesłuchiwany przed sądem w niniejszej sprawie zeznał: „…groziły mu „osoby wpisane w akcie oskarżenia”, mówiły o zabiciu , wywiezieniu do lasu, od razu się tych gróźb przestraszył” (k.770).
Z koleiP. Ł. (1)przesłuchiwany w sprawie o pobicieK. W.stwierdził, że było dużo ludzi, grożono im pobiciem, wówczasM. S.użył pojemnika z gazem. W żadnym momencie nie wspomina, że się tych gróźb obawia. (k.217-218). Dopiero składając zeznania w dniu 25.02.2014r., a więc po upływie pół roku od zdarzenia stwierdził do przesłuchującego, iż: „…obawia się, że te groźby zostaną spełnione” i jednocześnie złożył wniosek o ściganie sprawców (k.288-290). Już samo stwierdzenie razi czysto „kodeksowym” sformułowaniem, co skłania do sugestii, że zostało wcześniej skonsultowane pod względem prawnym i nie było od początku wynikiem wewnętrznego odczucia.
K. L. (1), do którego, jak sam przyznał, nikt bezpośrednio gróźb nie kierował (nie wychodził z sali), zaczął się ich obawiać, „mimo że były kierowane do kolegów”, czemu dał wyraz dopiero w protokole przesłuchania z dnia 24.01.2014r.(k.192-194).
Podobnie na temat gróźb, co do których w późniejszym terminie nabrali obaw, wypowiadają się:M. S. (1),D. M.iT. K. (1).
Zdaniem Sądu, taka postawa pokrzywdzonych w przedmiotowej sprawie została podyktowana faktem postawienia w stan oskarżeniaM. S. (1)w sprawie(...)tut. Sądu i toczącego się tam postępowania, a także obaw co do ustalenia ich ról w zdarzeniu w trakcie tego postępowania, w myśl zasady, że najlepszą obroną jest atak. Potwierdzałoby to podanie przez pokrzywdzonych, że przestraszyli się także gróźb wypowiadanych przezS. M.. Jak to już ustalono, osobę znacznie drobniejszej budowy niż każdy z pracowników ochrony, nie uprawiającą sztuk walki, co stawiany jej zarzut naraża wręcz na śmieszność.
Analizując przyczyny zmieniającej się postawy pokrzywdzonych, należy zdaniem Sądu, mieć także na uwadze sytuację, która zaistniała dnia następnego, tj.17.08.2013r., gdy pracownicy ochrony faktycznie nie zostali dopuszczeni do pracy w lokalu, a decyzję taką podjął menedżer –D. P. (1). Za ten dzień pokrzywdzonym nie zostało wypłacone wynagrodzenie.D. P.przekazał je osobom wskazanym przezA. W., które miały „ochraniać” tego dnia lokal.
W ocenie Sadu, podanym powyżej wypowiedziom pokrzywdzonych, iż obawiali się kierowanych do nich gróźb, wobec przedstawionych powyżej argumentów, nie można dać wiary. Tym bardziej w zestawieniu z wcześniej przytoczonymi ich zeznaniami , z których jasno wynika, że praktycznie codziennie mają do czynienia z podobnymi reakcjami klientów lokali, które ochraniają.
Subiektywny odbiór ma dla zaistnienia przestępstwa znaczenie zasadnicze, jednak niewystarczające. Obawa ta musi być ponadto uzasadniona, a więc do jej oceny niezbędny będzie czynnik obiektywny. Obawę uznać można za uzasadnioną, jeśli przeciętny człowiek o podobnych do ofiary cechach osobowości, psychiki, intelektu i umysłowości, w analogicznych warunkach, według wszelkiego prawdopodobieństwa uznałby tę groźbę za realną i wzbudzającą obawę.
To, czy groźba wzbudziła obawę w zagrożonym, musi być oceniane subiektywnie (zob. wyrok SN z dnia 26 stycznia 1973 r., III KR 284/72, LEX nr 21544; tak. też wyrok SA w Łodzi z dnia 30 lipca 2013 r., II AKa 125/13, LEX nr 1363273). Natomiast ocen obiektywnych wymaga to, czy obawa taka była w danych okolicznościach uzasadniona ( wyrok SA w Krakowie z 4 lipca 2002 r., II AKa 163/02, KZS 2002, z. 7–8, poz. 44, w którego uzasadnieniu Sąd ten stwierdził, że: „dla bytu przestępstwa z art. 190 § 1 wystarczy wykazać, iż groźba subiektywnie (w odbiorze zagrożonego) wywołała obawę spełnienia i zweryfikować to obiektywnie (przez sąd), czy zagrożony istotnie mógł w danych okolicznościach w ten sposób groźbę odebrać").
Zdaniem Sądu, z obiektywnego punktu widzenia, tj. takiego, z jakiego należy patrzeć na zachowanie niezgodne z prawem, obawy pokrzywdzonych nie były uzasadnione.
Po pierwsze – wykonywali oni zajecie, z którym w ścisły sposób związane jest ryzyko narażania się na krytykę, komentarze oraz nierzadko groźby w związku z podejmowanymi czynnościami. Jak podano powyżej, sami pokrzywdzeni o tym wspomnieli. Byli już osobami doświadczonymi w swej profesji, znającymi zasady obrony i obezwładniania agresorów.
Po drugie – nikt w dniu 17.08.2013r. nie słyszał, aby jakiekolwiek groźby były kierowane w stosunku do ochrony lokalu. W tym względzie Sąd dał wiarę policjantom przybyłym na interwencje i legitymującym wszystkich obecnych przed lokalem. Podali tak:W. Z.,R. K.,B. L.,T. S.,H. S.,M. S. (4),M. Ś.,D. D.iG. A.. Nie sposób zeznaniom takiej ilości świadków odmówić przymiotu wiarygodności co do powyższych faktów, w szczególności, gdy są to funkcjonariusze policji, w żaden sposób nie zainteresowani w korzystnym dla którejkolwiek ze stron konfliktu rozstrzygnięciu sprawy. Zbieżne z ich twierdzeniami są także relacje znajomych oskarżonych:A. C.,K. O.iA. W. (1). Z powyższego względu im też należało dać wiarę.
Po trzecie – będący wówczas pod lokalemD. P. (1)nie był w stanie rozpoznać konkretnych osób, które stały pod lokalem, a wcześniej uczestniczyły w bójce. Stwierdził, że rozmawiał tylko zA. W. (1), a on w nocnym zdarzeniu nie brał udziału. Trudno, zdaniem Sądu domniemywać i przenosić zamiar z jednych osób na inne, co do chęci spełnienia gróźb.
Pokrzywdzeni rozpoznali oskarżonych orazB. B. (1)jako osoby, które kierowały w ich stronę groźby. Sąd w tym zakresie dał ich zeznaniom wiarę. Jednak nie można tracić z pola widzenia, w jakich okolicznościach doszło do ich wyartykułowania, tj. w momencie upadkuK.W.i utraty przez niego przytomności spowodowanego działaniami pokrzywdzonych. Dodatkowo pokrzywdzeni, przeprowadzając tego rodzaju interwencje musieli liczyć się z właśnie taką, a nie inną reakcją osóbK. W.towarzyszących i znających go ( o czym była już mowa poprzednio). Na marginesie jedynie, należy się zastanowić, czyS. M., będąc, w porównaniu z ochroniarzami, filigranowych rozmiarów mogła rzeczywiście realnie im zagrozić?
ZeznaniaM. Ż.,A. P.,G. C.,K. C.iW. G.nie wniosły do sprawy żadnych istotnych elementów, dlatego Sąd pominął ocenę zeznań tych świadków.
Sąd w ocenie pominął także dowód z zeznańG. Z., która samego zdarzenia nie widziała i opierała się tylko na relacji przedstawionej przez synaM. D..
Sąd uznał za wiarygodne dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i zaliczonych w poczet materiału dowodowego w sprawie w postaci umowy o świadczenie usług ochrony i zapisów monitoringu z dnia 17.08.2013r., danych o karalności oskarżonych, bowiem są to dokumenty urzędowe, sporządzone przez kompetentne osoby, zaś autentyczności tych dokumentów ani prawdziwości zawartych w nich informacji nie kwestionowała żadna ze stron procesu.
Po przeprowadzeniu przewodu sądowego Sąd, mając na względzie brzmienieart. 190§1 kk, ustalił, że opierając się o treśćart. 5§2 kpkwobec niedających się usunąć wątpliwości, należy oskarżonych:S. M.iM. D. (1)uniewinnić od popełnienia zarzucanych im czynów.
Kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa na zasadzieart. 632 pkt 2 kpk.