Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 552/16
Data wyroku: 2016-07-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Dorota Dobrzańska
Słowa kluczowe: Postępowanie odwoławcze
Podstawa prawna: 437§1kpk w zw. z art 109§2kpw

Sygn. aktXI Ka 552/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lipca 2016 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Dorota Dobrzańska
Protokolanta sek. sąd. Małgorzata Polaczek
przy udziale oskarżyciela publicznego
po rozpoznaniu dnia 19 lipca 2016 roku
sprawyM. S. (1)s.Z.iI.z domuK.ur. (...)wP.
obwinionego z art. 107 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Puławach
z dnia 9 marca 2016 roku sygn. aktII W 139/15

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymierzoną karę grzywny obniża do 500 (pięciuset) złotych;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 50 (pięćdziesiąt) złotych opłaty oraz 50 (pięćdziesiąt) złotych jako zwrot wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.

XI Ka 552/16   UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 9 marca 2016r. Sąd Rejonowy w Puławach uznałM. S. (1)za winnego popełnienia wykroczenia z art. 107§1 kw i wymierzył mu karę 2.000 zł grzywny, zasądził od obwinionego na rzecz oskarżycielki posiłkowej zwrot poniesionych przez nią kosztów zastępstwa procesowego a wysokością zryczałtowanych wydatków postępowania obciążył Skarb Państwa.
Od tego wyroku apelację wniósł obwinionyM. S. (1). Zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku tj.art. 82§1 kpwiart. 410§1 kpkpoprzez oparcie wyroku na protokołach zawierających niepełne zeznania świadków oraz obrazę przepisu prawa materialnego tj. art. 107§1 kw w zw. zart. 24§1kw poprzez wymierzenie grzywny przekraczającej górną granicę zagrożenia tą karą. Ponadto w kolejnych punktach zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a toart. 8 kpww zw. zart. 4 i 7 kpkpoprzez jednostronną, tendencyjną ocenę zeznań świadków.
Wskazując na powyższe obwiniony wniósł o uniewinnienie go, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja jest zasadna w zakresie zarzutu obrazy prawa materialnego. Okazała się natomiast niezasadna co do obrazy prawa procesowego.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do obrazy przepisów postępowania przez oparcie się na protokołach zawierających niepełne zeznania świadków, to stwierdzić należy, że dowodem w postępowaniu karnym są m.in. protokoły pisemne z przebiegu rozprawy wymagane dla czynności mających istotne znaczenie dla sprawy (art.37§1 i 2 kpw). Wart. 37 § 10 kpwprzewidziany jest tryb sprostowania protokołu pisemnego. Obwiniony złożył wniosek o sprostowanie protokołów rozpraw z dnia 3 i 9 marca 2016r. (k.178) i wniosek ten nie został uwzględniony (k.190). W takim stanie wartość dowodową mają protokoły rozprawy w takim kształcie, w jakim zostały podpisane przez przewodniczącego rozprawy i protokolanta. Nota bene – złożone przez obwinionego przekłady zapisów rozprawy jako załączniki do wniosków o sprostowanie rozprawy (k.178-185 i 196-203) nie odbiegają w istocie od tego, co zostało zapisane w protokołach, a tykoM. S.w pismach forsuje swoją ocenę znaczenia dowodów.
Kolejny zarzut dotyczy jednostronnej i tendencyjnej oceny wyjaśnień obwinionego i zeznań świadkówZ. S.,I. S.,J. S.,E. P.,A. P.iM. W.. Do pierwszej grupy należą wyjaśnienia i zeznania rodziców obwinionego a do drugiej zeznania niekorzystne dla niego. Skarżący oprócz swojej własnej oceny nie przedstawia żadnych argumentów na poparcie tezy, że sąd orzekający dopuścić miał się naruszeniaart. 7 kpkprzez odstąpienie od zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Kontrola odwoławcza motywów orzeczenia nie ujawniła takich mankamentów. Wręcz przeciwnie – ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została dokonana przez sąd I instancji z uwzględnieniem zasad sformułowanych w przepisie 7kpk. Prawem sądu jest danie wiary jednym dowodom a odmowa wiarygodności innym i przedstawione w uzasadnieniu argumenty są wystarczające, by zaakceptować zaprezentowany tok rozumowania sądu meriti. Pozostaje on pod ochronąart. 7 kpki nie nosi cech dowolności (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2004 r., sygn. aktV KK 158/04, publ. OSNKW rok 2004, nr 11-12, poz. 107).
Podnieść w tym miejscu tyko można, że eksponowanie przezM. S. (1)utrzymywania kontaktów z byłą żoną po rozwodzie – czemu ona nie zaprzeczała, samo w sobie nie świadczy o niepokojeniu jej w takim zakresie, na jaki wskazywały dowody uznane za wiarygodne. ZeznaniaE. P.iA. P.stanowiły wsparcie dla zeznań pokrzywdzonej, ale w oczywisty sposób nie mogły być tak pełne jak jej własne relacje. Również zeznania funkcjonariusza policjiM. W.są odbiciem relacji uzyskanych od osób, które zwracały się do niego o interwencję z racji pełnionych obowiązków funkcjonariusza publicznego, a co nie świadczy o braku wartości dowodowej.
Przeprowadzone na rozprawie odwoławczej dowody nie wniosły niczego istotnego i nie zmieniły zaprezentowanego wyżej stanowiska. Złożony zapis rozmowy z dzielnicowymM. W.dotyczy zgłoszenia przez obwinionego „wchodzenia mu w drogę” przez byłego teścia i nie ma związku z przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.
StanowiskoM. S. (1), iż sprawa jest wynikiem zemsty byłej żony za rozwód, pozostaje wyłącznie jego subiektywnym odczuciem.
Rację należy przyznać obwinionemu natomiast w zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego (co zauważył sam sąd orzekający, str. 8 uzasadnienia), bowiem grzywnę orzeczono w wysokości przekraczającej górną granicę ustaloną przez ustawodawcę na 1. 500 zł. Wobec powyższego wyrok musiał być skorygowany w tej części. Sąd II instancji uznał, iż kara orzeczona na poziomie 500 zł odpowiada dyrektywom art. 33 kw oraz uwzględnia okoliczności z art. 24§3 kw. Przede wszystkim stopień społecznej szkodliwości uwzględnia różnorodność i natężenie podejmowanych działań wobec pokrzywdzonej, ich rozciągnięcie w okresie niemal miesiąca. Natomiast wymiar grzywny odpowiada ustaleniu, że wprawdzie obwiniony nie osiąga dochodów, ale jest człowiekiem w pełni sil, nie mającym nikogo na utrzymaniu. Uciążliwość jego nagannych działań w stosunku do byłej żony, zacietrzewienie i brak skruchy stanowiły o wymierzeniu dość wysokiej grzywny zgodnie z art. 33§3 kw.
Nie stwierdzając uchybień podlegających uwzględnieniu poza granicami środka odwoławczego i sformułowanym zarzutami (104§ 1 kpw,440 kpkw zw. zart. 109 §2 kpw), Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.
O opłacie orzeczono na podstawieart. 3 ust. 1, 10 ust. 1(opłata obejmuje obie instancje), 21pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych
(Dz.U.1983.49.223 j.t.), zaś o wydatkach na podstawieart. 636§1 kpkw zw. zart.119 kpwi§ 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. z dnia 15 października 2001 r.).