Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 2032/13
Data wyroku: 2016-08-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Jarząbek
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy
Podstawa prawna: art 57 ustawy o emeryturach i rentach z fus

Sygn. akt VII U 2032/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 sierpnia 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Jarząbek
Protokolant: sekr. sądowy Monika Bąk - Rokicka
po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. w Warszawie
sprawyZ. B.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy
na skutek odwołaniaZ. B.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.
z dnia 11 czerwca 2013 r., znak:(...)

1
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznajeZ. B.prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od dnia 14 stycznia 2016 roku do dnia 13 stycznia 2018 roku.

2
oddala odwołanie w pozostałym zakresie.

UZASADNIENIE
W dniu 23 lipca 2013 r.Z. B.złożył za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału wW.odwołanie od decyzji ww. organu rentowego z dnia 11 czerwca 2013 r. znak:(...)na mocy której stwierdził, że nie odwołujący nie jest osobą niezdolną do pracy. Odwołujący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony wskazał, że z przedstawionej przez niego w toku postępowania przed organem rentowym dokumentacji, obejmującej kilku opinii lekarzy wydanych na przełomie lat 2009-2013 jasno wynika, że nastąpiło znaczne pogorszenie stanu zdrowia w zakresie zdolności ruchowej, że stan ten nie rokuje poprawy przywrócenia sprawności ruchowej i że nie ma możliwości powrotu do pracy. Ubezpieczony zaznaczył, że od października 2012 r. nieprzerwanie poddaje się rehabilitacji i jest pod ciągłą opieką specjalistów ortopedy, neurologa i neurochirurga. Mimo podjętego leczenia od listopada 2012 r. porusza się wyłącznie przy użyciu laski, pod warunkiem zażycia dużej dawki środków przeciwbólowych, a od maja 2013 r.ma ograniczoną możliwość rozprostowania obu rąk. Ponadto w lutym 2013 r. ubezpieczony utracił prawo do zasiłku chorobowego, a w kwietniu 2013 r. utracił pracę ze względu na stan zdrowia. Wskazał również, że zasadność zwolnień lekarskichi uprzednio stwierdzona niezdolność do pracy nigdy nie została podważona.
Ubezpieczony zakwestionował również niewliczenie przez organ rentowy do jego stażu pracy okresu zatrudnienia w(...) S.A.ze względu na brak informacjio chorobowych i podpisanie świadectwa z upoważnienia, wskazując, że organ rentowy przy wydawaniu innej decyzji z dnia 15 marca 2006 r. nie miał przeszkód w uznaniu tego świadectwa.
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 19 sierpnia 2013 r.Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.wniósł o oddalenie odwołaniaZ. B.na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c., jak również oddalenie na tej samej podstawie odwołania od decyzji z dnia 14 sierpnia 2013 r. znak:(...), jeśli zostanie wniesione.
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ rentowy powołał się na stosowne przepisyustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychregulujące warunki uzyskania renty z tytułu niezdolności do pracy. Wyjaśniając zasadność skarżonej decyzji organ rentowy wskazał, że w związku ze złożonym przez odwołującego wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy został ostatecznie skierowany na badania przez komisję lekarską ZUS, która orzeczeniem z dnia 14 maja 2013 r. uznała, iż nie jest on niezdolny do pracy. Mając na względzie treśćart. 107 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychorgan rentowy oparł swoje rozstrzygnięcie na orzeczeniu komisji lekarskiej i odmówił odwołującemu prawa do renty z tytułu niezdolności pracy. Jednocześnie organ rentowy zaznaczył, że odwołujący spełnił drugi z warunków koniecznych do uzyskania renty z tytułu niezdolności do pracy, gdyż udowodnił posiadanie wymaganego stażu pracy w ostatnim dziesięcioleciu przed dniem złożenia wniosku o rentę. Wobec wskazanych okoliczności organ rentowy uznał skarżoną decyzję za prawidłową i zgodną z prawem.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
Z. B.,urodzony w dniu (...), posiada wyższe wykształcenie o profilu ekonomicznym. Przez okres około 18 lat wykonywał zawód ekonomisty i księgowego. W ostatnim czasie pracował jako specjalista od ochrony osób i mienia(załączniki do wniosku o rentę k. 7-21 a.r. tom I – okoliczność bezsporna).
W okresie od 8 kwietnia 2012 r. do 24 marca 2013 r. odwołujący przebywałna zwolnieniu lekarskim i tym samym wyczerpał okres zasiłkowy z dniem 11 lutego 2013 r.(wykaz zwolnień lekarskich k. 19 a.r. tom I).
Dnia 27 lutego 2013 r.Z. B.złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału wW.wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy(wniosek o rentę wraz z załącznikami k. 1-21 a.r. tom I),
W toku postępowania wyjaśniającego przed organem rentowym odwołujący został skierowany na badanie do lekarza orzecznika ZUS, który orzeczeniem z dnia3 kwietnia 2013 r. stwierdził, iż nie jest on niedolny do pracy. W wyniku wniesienia przez odwołującego sprzeciwu od ww. orzeczenia odwołujący został skierowanyna badanie do komisji lekarskiej ZUS, która orzeczeniem z dnia 14 maja 2013 r. potwierdziła wcześniejsze stwierdzenie lekarza orzecznika i uznała, że odwołującynie jest niezdolny do pracy. W oparciu o powyższe orzeczenie Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.wydał w dniu 11 czerwca 2013 r. skarżoną decyzję znak:(...)mocą której odmówił odwołującemu prawa do rentyz tytułu niezdolności do pracy. Ponadto organ rentowy na mocy powyższej decyzji przyjął za udowodnione okresy składkowe i nieskładkowe w łącznym wymiarze 39 lat, 10 miesięcy i 9 dni(orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 03.04.2013 r. k. 25 a.r. tom I, orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 14.05.2013 r. k. 45 a.r. tom I, skarżona decyzja ZUS z 11.06.2013 k. 59 a.r. tom I).
Od powyższej decyzjiZ. B.złożył odwołanie, inicjując tym samym niniejszej postępowanie(odwołanie k. 2 a.s.).
W piśmie z dnia 8 sierpnia 2013 r.Z. B.oświadczył, że nie posiada żadnego innego dokumentu mogącego potwierdzić okres zatrudnienia wfirmie (...) S.A.w okresie od 2 listopada 1994 r. do 31 maja 1995 r. i wniósło kolegialne uznanie czasu zatrudnienia w tej firmie(oświadczenie z 08.08.2013 r. k. 63 a.r. tom I).
W dniu 14 sierpnia 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzję zmieniającą decyzję z dnia 11 marca 2013 r. w ten sposób, że przyjął za udowodnione okresy składkowe i nieskładkowe odwołującego w łącznym wymiarze 40 lat, 5 miesięcy i 8 dni(decyzja ZUS z 14.06.2013 r. k. 71 a.r. tom I).
Na podstawie załączonej do akt dokumentacji medycznejZ. B.oraz opinii biegłych ustalono następujący przebieg jego historii schorzeń oraz leczenia:
- W 1968 r.Z. B.przebył częściową resekcję tarczycy. Od 2009 r. przebywa pod opieką Poradni Endokrynologicznej. W latach 2010 i 2013 miał wykonywane badania USG tarczycy podczas których stwierdzono guzki tarczycy oraz stan po leczeniu farmakologicznym na niedoczynność tego narządu.
- W 2006 r. u odwołującego wykryto guza nerki prawej. W związku z tymbył hospitalizowany w okresie od 20 lipca do 16 sierpnia 2006 r. w Klinice(...)wW.. W czasie pobytu w Klinice zdiagnozowano, że guz ma łagodny charakter i dokonano operację jego wyłuszczenia. W następnych latach odwołujący znajdował się pod okresową kontrolą poradni urologicznej.
- Odwołujący był także od 2006 r. leczony farmakologicznie z powodu dnawego zapalenia stawów palców stóp i leczenie to dało pozytywne efekty, gdyż stany zapalne nie powracają. Ponadto od 2006 r. zażywa leki z powodu nadciśnienia tętniczego, którego wartości badane okresowo w przychodni pozostają zazwyczaj podwyższone.
- Na podstawie badań USG marca 2011 r. u odwołującego wykryto niewielki guz w miąższu lewej nerki o charakterze angiomyolipoma oraz torbiel prostą w miąższutej nerki. Wykonane dodatkowo w tym miesiącu badanie TK prowadziło do ustalenia, że zmiana ogniskowa w środkowo-tylnej części lewej nerki wynosi 29x20 mm, natomiast torbiel w górnym biegunie ma średnicę 25 mm. Badania laboratoryjneze stycznia 2011 r. (morfologia krwi, stężenie kreatyniny w surowicy, kwasu moczowego) były prawidłowe.
- dnia 7 grudnia 2010 r. odwołujący został skierowany na rehabilitację leczniczą w trybie stacjonarnym w schorzeniach narządu ruchu w ramach prewencji rentowej ZUS doSanatorium (...)wC., w którym przebywałw okresie od 2 do 25 lutego 2011 r.
- W badaniu MR kręgosłupa lędźwiowego z 16 lipca 2010 r. wykazałou odwołującego wielopoziomową dyskopatię, lordozę zniesioną, cechy niestabilności krążków z wypuklinami. Kolejne badania MR kręgosłupa lędźwiowego (z wrześniai listopada 2012 r.) wykazały wielopoziomowe zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne-osteofityczne oraz obniżenie krążków C5/C6/C7 z wypuklinami na tych poziomach oraz uwypukliny na pozostałych poziomach.
- W wyniku badania RTG stawów biodrowych z października 2015 r. rozpoznano u odwołującego dyskretny, początkowy okres zmian zwyrodnieniowych w obrębie biegunów kości udowej i panewek.
- badanie wykonane w styczniu 2016 r. wykazało narastanie bólów kręgosłupaw odcinku szyjnym i lędźwiowym, z promieniowaniem odpowiednio do barku orazdo podudzia prawego oraz zawroty głowy.
(opinia biegłych sądowych: nefrologa z 09.10.2013 r. k. 33-34 a.s., neurolog z 07.11.2013 r. k. 43 a.s., endokrynolog z 07.02.2015 r. k. 145 a.s., ortopedy-traumatologa z 03.06.2015 r. k. 152-153 a.s., opinia biegłego neurologa z 17.09.2015 r. k. 192 a.s., opinia uzupełniająca neurologa z 27.11.2015 r. k. 227 a.s., opinia łączna biegłych neurologów z 14.01.2016 r. k. 241 a.s., łączne opinie uzupełniające biegłych neurologów z 21.03.2016 r. k. 271 a.s. i z 28.04.2013 r. k. 294 a.s., dokumentacja medyczna odwołującego załączona do akt sprawy i akt rentowych).
W opinii z dnia 9 października 2013 r. biegły sądowy specjalista z zakresu nefrologii dr n. med.P. D.rozpoznał u odwołującego łagodny guz oraz torbiel nerki lewej, stan po wyłuszczeniu guza (naczyniako-mięśniako-tłuszczaka)z nerki prawej, łagodny rozrost gruczołu krokowego niewielkiego stopnia oraz nadciśnienie tętnicze i dnę moczanową w okresie remisji. W ocenie biegłego stan zdrowia odwołującego, mając na względzie w szczególności prawidłowa czynność wydalnicza układu moczowego i zachowana wydolność nerek oraz brak wielonarządowych powikłań w przebiegu nadciśnienia tętniczego i cech uszkodzenia nerek w przebiegu dny moczanowej, nie stanowi podstawy aby uznać go za osobę całkowicie lub częściowo niezdolną do pracy z przyczyn nefrologicznych(opinia biegłego sądowego nefrologa z 09.10.2013 r. k. 33-34 a.s.).
W opinii z dnia 7 listopada 2013 r. biegła sądowa z zakresu neurologiiJ. B.rozpoznała u odwołującego zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z zespołem bólowym i objawami ubytkowymi.W trakcie badania odwołującego biegła stwierdziła: chód z utykaniem na prawą kończyną dolną, podpieranie się laską, osłabiony odruch kolanowy lewy, skokowe śladowe obustronnie, dyskretne drżenie wyciągniętych rąk, niepewna próbaR.oraz ograniczoną ruchomość kręgosłupa ze względu na zespół bólowy w odcinku szyjnym i lędźwiowym ze wzmożonym napięciem mięśni przykręgosłupowych.W ocenie biegłej odwołujący z przyczyn neurologicznych jest częściowo niezdolnydo pracy na okres 2 lat(opinia biegłej neurolog z 07.11.2013 r. k. 43 a.s.).
Pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. organ rentowy przedstawił stanowisko Przewodniczącej Komisji Lekarskich ZUS z 31 grudnia 2012 r., w którym zakwestionowano opinię biegłej neurologJ. B.wskazując,iż ubezpieczony posiada wykształcenie wyższe i wykonuje pracę umysłową, a sam fakt rozpoznania i leczenia schorzenia kręgosłupa nie daje podstaw do orzeczenia długotrwałej niezdolności do pracy. W ocenie Przewodniczącej biegła nie wykazała takiego stopnia naruszenia organizmu, który uzasadniałby orzeczenie częściowej niezdolności do pracy zgodnie z posiadanymi przez odwołującego kwalifikacjami(pismo procesowe ZUS z 05.01.2015 r., stanowisko(...)z 31.12.2012 r. k. 124-126 a.s.).
W opinii z dnia 7 lutego 2015 r. sporządzonej przez biegła specjalista z zakresu endokrynologiiB. O.wskazała, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy z przyczyn endokrynologicznych, gdyż stan po resekcji tarczycy oraz wole guzkowew okresie niedoczynności tarczycy wymaga jedynie leczenia substytucyjnego oraz badań kontrolnych w Poradni Endokrynologicznej(opinia biegłej endokrynologz 07.02.2015 r. k. 145 a.s.).
W opinii z dnia 3 czerwca 2015 r. biegły sądowy ortopeda-traumatologM. G.rozpoznał u odwołującego zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa bez istotnego upośledzenia sprawności i bez objawów zespołu bólowego.W ocenie biegłego, mimo stwierdzonych zmian dyskopatycznych kręgosłupa, przeprowadzone badania ortopedyczne nie ujawniają dysfunkcji w stopniu uzasadniającym uznanie odwołującego za niezdolnego do pracy(opinia biegłego ortopedy-traumatologa z 03.06.2015 r. k. 152-153 a.s.).
Pismem z dnia 23 czerwca 2015 r. odwołujący zakwestionował opinię biegłegoM. G.zaznaczając, iż była przeprowadzona nierzetelnie(pismo procesowe odwołującego z 23.06.2015 r. k. 162-163 a.s.).
W opinii z dnia 17 września 2015 r. biegły sądowy neurologB. Z.rozpoznał u odwołującego zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa praktycznie w całym odcinku szyjnym i lędźwiowym kręgosłupa,ale z niewielkim bólowym zespołem korzeniowym. W ocenie biegłego stan schorzeń odwołującego pozwala stwierdzić, że znajdują się w okresie zadowalającej remisji. Biegły dał wiarę odwołującemu w zakresie zgłaszanych dolegliwości bólowych, jednakże nie stwierdził ani ostrej ani podostrej fazy zajęcia układu nerwowego.Na tej podstawie biegły uznał, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy z przyczyn neurologicznych. Swoje stanowisko biegły potwierdził w opinii uzupełniającej z dnia 27 listopada 2015 r.(opinia biegłego neurologa z 17.09.2015 r. k. 192 a.s., opinia uzupełniająca z 27.11.2015 r. k. 227 a.s.).
W opinii łącznej z dnia 14 stycznia 2016 r. biegli sądowi neurolodzyB. Z.orazJ. B.wskazali, że schorzenie kręgosłupa,na które choruje odwołujący wykazuje zwykle okres poprawy i pogorszenia. W ocenie biegłych istnieje prawdopodobieństwo, że w okresie pierwszego badania neurologicznego przeprowadzonego w toku postępowania mogły wystąpić zaostrzenia dolegliwości bólowych, natomiast w okresie drugiego z badań w zakresietej specjalności oraz badania ortopedycznego mogło dość do poprawy.Na potwierdzenie tej tezy biegli wskazali, że w badaniu neurologicznym poprzedzającym wydanie opinii łącznej stwierdzono narastanie zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych, jednocześnie trudno określić od kiedy występuje podostry zespół bólowy o typie obustronnej rwy kulszowej. Z tych względów biegli ocenili,że odwołujący jest całkowicie niezdolny do pracy na okres dwóch lat od dnia badaniaw Sądzie (14 stycznia 2016 r.)(opinia łączna biegłych neurologów z 14.01.2016 r.k. 241 a.s.).
W łącznych opiniach uzupełniających z dnia 21 marca 2016 r. oraz 28 kwietnia 2013 r. biegli sądowi neurolodzyB. Z.orazJ. B.podkreślili, że przy schorzeniach natury neurologicznej na które wnioskuje odwołujący mogą występować fazy pogorszeń i zadowalających remisji. Jednocześnie wskazali,że przy naturze schorzenia neurologicznego odwołującego nie jest do możliwe jednoznaczne stwierdzenie w zakresie ustalenia daty powstania niezdolności do pracy, gdyż dolegliwości te narastają od dłuższej sekwencji czasowej. Biegli wyrazili przekonanie, że w okresie od lutego 2013 r. do stycznia 2016 r. odwołujący nie był niezdolny do pracy; w ich ocenie nie można przyjąć, że od 7 listopada 2013 r. odwołujący był niezdolny do pracy częściowo na dwa lata, gdyż okres pogorszenia zbiegł się w czasie z pierwszym badaniem przeprowadzonym przez biegłąJ. B., a następnie wystąpiła remisja schorzeń. W obu opiniach uzupełniających biegli podtrzymali, że odwołujący jest całkowicie niezdolny do pracy od 14 stycznia 2014 r. na okres 2 lat(łączne opinie uzupełniające z 21.03.2016 r. k. 271 a.s. i z 28.04.2013 r. k. 294 a.s.)
Z. B.posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności od 20 czerwca 2014 r. Jak symbol przyczyny niepełnosprawności wskazano 05-R – upośledzenie narządu ruchu(orzeczenia o stopniu niepełnosprawności k. 104 a.s., k. 205 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dokumentacji medycznej odwołującego załączonej do akt sprawy, jak również licznych opinii biegłych sądowych z zakresu nefrologii, endokrynologii, ortopedii, a przede wszystkim neurologii.
Dowody z dokumentów obejmowały przede wszystkim dokumentację medyczną odwołującego, stanowiącą wykaz dolegających mu schorzeń oraz historię ich leczenia, co miało szczególną wartość dla biegłych sądowych powołanych w sprawie przy sporządzaniu przez nich opinii W kontekście niniejszej sprawy charakter informacji płynących z zebranych dokumentów dotyczących zdrowia ubezpieczonego przesądziła o ich walorze dowodowym, a ponieważ strony nie kwestionowały ich wartości,Sąd uznał je za wartościowy dowód w sprawie i oparł na nich swoje rozstrzygnięcie.
Mając na uwadze charakter schorzeń wskazanych przez ubezpieczonego w treści odwołania oraz informacje wynikające z zebranych w sprawie dokumentówSąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych w celu ustalenia, czy stan zdrowia ubezpieczonego uzasadnia stwierdzenie, iż jest on niezdolny do pracy zgodniez posiadanymi kwalifikacjami, jak również ustalenia stopnia tej niezdolności. Sąd uznał opinie biegłych za wiarygodne, gdyż zostały sporządzone rzetelnie oraz zgodniez wymaganiami fachowości oraz niezbędną wiedzą w zakresie stanowiącym ich przedmiot. Biegli dokonali analizy stanu zdrowia ubezpieczonego stosownie do swoich specjalności oraz w oparciu o dostępny materiał dowodowy, jak również w sposób jasny i precyzyjny przedstawili swoje wnioski. Opinie biegłych były pełne,nie zawierały sprzeczności ani braków które skutkowałyby pozbawieniem ich mocy dowodowej. Każda z opinii została przeprowadzona w oparciu o załączoną do akt sprawy dokumentację medyczną odwołującego, a ponadto, co do zasady badanie przedmiotowe odwołującego. Jedynie opinia wydana przez biegłą endokrynologB. O.nie uwzględniała badań przeprowadzonych na odwołującym,gdyż wezwany na badania nie stawił się.
Mając na względzie różnice we wnioskach opinii biegłej neurologJ. B., biegłego ortopedyM. G.oraz biegłegoB. Z., a także podnoszone przez obie strony postępowania zastrzeżeniado powyższych opinii Sąd uznał za konieczne dopuszczenie w niniejszej sprawie dowodu z opinii łącznej biegłych neurologówB. Z.orazJ. B.. Biegli ci wydali w toku postępowania łącznie trzy wspólne opinie, w których dokładnie ustosunkowali się do zastrzeżeń podnoszonych przez strony i tez dowodowych postawionych przez Sąd oraz dokładnie przeanalizowali stan zdrowia odwołującego z perspektywy swoich specjalności. Co prawda w pierwotnych opiniach wydanych przez biegłych samodzielnie biegli formułowali odmienne wnioski, jednakże w ocenie Sądu okoliczność ta nie prowadziła do powstania sprzeczności pomiędzy poprzednio wydanymi przez biegłych opinii, a opiniami łącznymi, gdyż opinie łączne zostały wydane w okresie późniejszym (ok. 1 rok), w oparciu o zaktualizowaną dokumentację medyczną odwołującego, a ponadto biegli udzielili w rzeczonych opiniach łącznych wyjaśnień co do swoich poprzednich stanowisk wobec stanu zdrowia odwołującego i jego wpływu na zdolność do pracy. Z tych też względów, jak również w oparciu o okoliczność, iż specjalność biegłych była odpowiednia do analizy schorzeń głównie dolegających odwołującemu, Sąd uznał łączne opinie biegłych neurologówza wiodące w sprawie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
OdwołanieZ. B.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń SpołecznychII Oddziału wW.z dnia 11 czerwca 2013 r. znak:(...)podlegało częściowemu uwzględnieniu, co skutkowało zmianą skarżonej decyzji.
Spór w niniejszej sprawie dotyczył ustalenia prawa odwołującegoZ. B.do świadczenia w postaci renty z tytułu niezdolności do pracy. Organ rentowy powołując się na art. 107 z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. 1998 Nr 162 poz. 1118 – dalej również jako ustawa emerytalna) oparł skarżoną decyzję o orzeczenie Komisji Lekarskiej z dnia14 maja 2013 r., która uznała odwołującego za zdolnego do pracy. Ze stanowiskiem organu rentowego nie zgodził się odwołujący, który w treści odwołania podnosił okoliczności w postaci licznych schorzeń na które cierpi i które w jego ocenie uniemożliwiają mu wykonywanie pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w myśl art. 57 ust. 1 ustawy emerytalnej renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1
jest niezdolny do pracy,

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3
niezdolność do pracy powstała w okresach składkowych wymienionychw ustawie albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

W treści wskazanej powyżej regulacji zostały określone warunki koniecznedo powstania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Warunki te muszą być spełnione łącznie.
Niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą sięz całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy emerytalnej). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania,co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji,jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej)(zob. wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2004 roku, II UK 222/03).Prawo do świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy przysługuje zatem w wypadku wypełnienia wszystkich przesłanek z art. 57 pkt. 1 ustawy emerytalnej.
Przepis art. 12 powołanej wyżej ustawy rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy - całkowitą i częściową. Zgodnie z ust. 3 w/w przepisu częściowo niezdolnądo pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnejz poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolnoścido jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkachniż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanychdo stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2000 roku, II UKN 134/00 i z dnia 7 września 1979 r.,II URN 111/79).
Istotą sporu w niniejszym postępowaniu było ustalenie, czy stan zdrowiaJ. K.uzasadniał stwierdzenie, że ubezpieczony jest niezdolny do pracy. Dokonanie ustaleń w zakresie wskazanej wyżej istotnej okoliczności wymagało analizy dokumentacji medycznej załączonej do akt sprawy oraz zasięgnięcia informacji specjalnych z zakresu medycyny – nefrologii, endokrynologii, ortopedii oraz neurologii.
Jak wynika z materiału dowodowego załączonego do akt sprawy, obejmującego dokumentację medyczną odwołującego oraz opinie biegłych,Z. B.jest osobą schorowaną. U odwołującego od co najmniej 2009 r. występują wielopoziomowe zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne i osteofityczne, niestabilność i obniżenie krążków C5/C6/C7 oraz wypukliny na wielu poziomach. Rozpoznane u odwołującego schorzenie skutkuje chronicznym występowaniem zespołu bólowego, który promieniuje na inne kończyny ciała odwołującego i w efekcie ogranicza zakres ruchów, jakie odwołujący może swobodnie wykonywać. Od kilku lat odwołujący leczy się farmakologicznie, zażywa środki przeciwbólowe i korzysta z usług poradni neurologicznych oraz pozostaje w kontakcie z lekarzami z zakresu neurologii. Sąd miał na uwadze wniosek biegłychB. Z.orazJ. B., którzy zgodnie wskazywali na specyfikę schorzenia dolegającego odwołującemu. Z opinii łącznych wymienionych wyżej biegłych wynika, że zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa odwołującego ulegają dalszemu przekształceniu na jego niekorzyść, przy czym towarzyszący schorzeniu zespół bólowy ma okresy remisjii powrotów. W efekcie bywają okresy, gdy ruchomość odwołującego nie jest zbytnio ograniczona ze względu na ból, a jednocześnie okresy, kiedy dolegliwościte uniemożliwiają odwołującemu sprawne poruszanie się oraz wykonywanie czynności przy użyciu rąk. Na dzień sporządzania przez biegłych opinii odwołujący znajdywał się w stanie wyraźnie wskazującym na pogorszenie tych dolegliwości.
W ocenie Sądu stan zdrowia odwołującego z perspektywy neurologicznej powoduje naruszenie sprawności organizmu w stopniu uzasadniającym stwierdzenie,że utracił on okresowo zdolność do wykonywania pracy niezależnie od posiadanego wykształcenia. Stwierdzony u odwołującego zespół bólowy w sposób rzeczywisty ogranicza bowiem sprawność ruchową odwołującego, a w efekcie zdolnośćdo wykonywania pracy. Wbrew twierdzeniom przewodniczącej komisji lekarskich ZUS, której stanowisko organ rentowy przedstawił w toku postępowania, zespół bólowy ma wpływ na możliwość wykonywania pracy przez odwołującego niezależnie od faktu, że posiada on wykształcenie wyższe i przez zdecydowaną większość jego aktywności zawodowej wykonywał pracę o charakterze umysłowym. O ile bowiem praca odwołującego na takich stanowiskach jak księgowych czy też specjalistaod ochrony osób i mienia nie jest ściśle związana z wykonywaniem prac fizycznych,o tyle niewątpliwie każda praca, nawet umysłowa, wymaga przynajmniej minimum sprawności ruchowej, zapewniającej choćby możność poruszania się z miejsca zamieszkania do miejsca pracy, poruszania się po miejscu pracy (np. w celu przeprowadzenia z innymi pracownikami rozmowy dotyczącej pracy, w ramach przerwy pracowniczej) czy też poruszania się w drodze powrotnej z miejsca pracydo miejsca zamieszkania. Sam „umysłowy” charakter pracy nie oznacza również,że jest ona kompletnie pozbawiona konieczności wysiłku fizycznego, który jest związany choćby z pracą w wymuszonej pozycji przez dłuższy czas np. przy biurkuna komputerze czy też przy przeglądaniu, analizie i tworzeniu dokumentów. Jak wynika z opinii biegłych, ograniczenia ruchowe wywołane zespołem bólowym uniemożliwiają bądź w dużym stopniu skutecznie utrudniają wykonywanie nawet tak prostych czynności jak wskazane powyżej. Trudno w takiej sytuacji oczekiwać, aby odwołujący, w wieku 65 lat oraz z poważnymi dolegliwościami kręgosłupa, wspomagający się przy poruszaniu kulami oraz systematycznie zażywający leki przeciwbólowe, które ograniczają, lecz nie eliminują dolegliwości bólowych, był w stanie sprawnie wykonywać swoją pracę, jak również pokonywać trasę do i z miejsca pracy. Zdaniem Sądu samo poczucie dyskomfortu związane z silnym bólem stawia pod znakiem zapytania szybkość i efektywność wykonywania pracy przez odwołującego. Stąd teżw ocenie Sądu uzasadnione jest stwierdzenie, że ubezpieczony obecnie jest całkowicie niezdolny do wykonywania pracy w myśl art. 12 ust. 3 ustawy emerytalnej.
Ustalając termin powstania niezdolności do pracy ubezpieczonego Sąd oparł się na regulacji art. 129 ustawy o emeryturach i rentach, zgodnie z którym świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.W tym kontekście Sąd miał na uwadze łączne stanowisko biegłychB. Z.iJ. B., którzy zgodnie wskazali na brak możliwości stwierdzenia w sposób jednoznaczny od kiedy dokładnie stan zdrowia odwołującego uzasadniał orzeczenie niezdolności do pracy. Sąd miał przy tymna względzie wnioski biegłych w zakresie specyfiki schorzenia oraz przebiegu zespołu bólowego doskwierającego odwołującemu. W toku niemal trzyletniego postępowaniaw niniejszej sprawie zespół bólowy przeszedł ze stanu uzasadniającego stwierdzenie częściowej niezdolności do pracy do stanu, który stwierdzenia jakiejkolwiek niezdolności do pracy nie uzasadniał, a następnie do ponownego pogorszenia stanu zdrowia ubezpieczonego. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że biegli innych specjalności, w szczególności nefrolog i endokrynolog nie stwierdzili u ubezpieczonego żadnych schorzeń uzasadniających orzeczenie niezdolności do pracy we wcześniejszym terminie, z kolei zgodnie ze stanowiskiem biegłejJ. B.wyrażonym w opinii łącznej z dnia 28 kwietnia 2016 r., wobec remisji schorzenia kręgosłupa i zespołu bólowego nie sposób przyjąć za zasadne wniosków poczynionych przez biegłą w opinii sporządzonej przez nią samodzielnie w zakresie, w jakim wskazywała na zasadność stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy odwołującego na okres dwóch lat licząc od dnia 7 listopada 2013 r. Z kolei wspomniani wyżej biegli neurologowie zgodnie stwierdzili, że wobec bezsprzecznego pogorszenia dolegliwości bólowych w stopniu uzasadniającym stwierdzenie całkowitej niezdolności do pracy odwołującego, co stwierdzono podczas badania odwołującego przez biegły w dniu14 stycznia 2016 r., oraz wobec niemożności dokładnego ustaleniu momentu zaistnienia stopnia wspomnianego wyżej zespołu bólowego uzasadniającego stwierdzenie jego całkowitej niezdolności do pracy w terminie wcześniejszym, zasadne jest przyjęcieza powstanie całkowitej niezdolności do pracy odwołującego z przyczyn wskazanychw niniejszym uzasadnieniu od powyższej daty. Z tych też względów w ocenie Sądu zasadne jest przyjęcie, że całkowita niezdolność odwołującego zgodnie ze wskazaniami biegłych trwa co najmniej od dnia 14 stycznia 2016 r. Mając natomiast na względzie specyfikę schorzenia oraz potencjalny okres remisji w przyszłości, co jest uzasadnione zaistnieniem remisji w okresie wcześniejszym, Sąd przyjął, iż całkowita niezdolnośćdo pracy ma charakter okresowy i trwa 2 lata od wskazanego wyżej dnia przeprowadzenia ostatniego badania neurologicznego przez biegłych.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.uwzględnił odwołanieZ. B.od decyzji organu rentowego z dnia11 czerwca 2013 r. znak:(...)i orzekając co do istoty zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał mu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 14 stycznia 2016 r. do 13 stycznia 2018 r., o czym orzekł w punkcie1 sentencji wyroku.
W pozostałym zakresie odwołanieZ. B.podlegało oddaleniu.Jak wskazano wyżej, Sąd nie miał faktycznych podstawy do stwierdzenia,że niezdolność do pracy po stronie odwołującego istniała w terminie wcześniejszym niż wskazali biegli sądowi z zakresu neurologii w opinii łącznej. Ponadto zarzut odwołującego w przedmiocie błędnego ustalenia przez organ rentowy łącznego wymiaru składkowego i nieskładkowego okazał się w toku postępowania bezprzedmiotowy. Jak bowiem wynika z akt rentowych, organ rentowy decyzjąz dnia 14 sierpnia 2013 r. przyjął za udowodnione okresy składkowe i nieskładkowe odwołującego w łącznym wymiarze 40 lat, 5 miesięcy i 8 dni. Stąd też Sądna podstawie na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.orzekł w punkcie 2 sentencji wyrokuo oddaleniu odwołaniaZ. B.we wskazanym wyżej zakresie.