Sąd Rejonowy w Szczytnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 494/14
Data wyroku: 2016-03-07 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II K 494/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny :
W dniu 07 maja 2014 r. ok. godziny 12.00 pokrzywdzonaM. D.przyjechała rowerem z miejscowościP.doS.. Od godziny 15.00 przebywała w parku w towarzystwie nieznanych jej mężczyzn, z którymi spożywała alkohol w postaci piwa. Po spożyciu 8 piw pokrzywdzona zdecydowała się wrócić do domu, i w tym celu skierowała się w kierunkuul. (...).
(dowód: zeznaniaM. D.k. 201v)
W okolicysklepu (...)M. D.zwróciła się do nieznanej jej kobiety, oskarżonejA. Ł., z prośbą o poczęstowanie papierosem. Po tym, gdy oskarżona dała jej papierosa, pokrzywdzona odeszła, prowadząc ze sobą rower. Po chwili oskarżonaA. Ł.razem z oskarżonąA. D.podbiegły doM. D.. Oskarżone zaproponowały jej wspólne spożywanie alkoholu w postaci wódki, mówiąc, że mają taki alkohol. Pokrzywdzona zgodziła się, a następnie wspólnie z oskarżonymi udała się w okolicesklepu (...)przyul. (...). Tam zapytała oskarżone czy mają jakąś „zapojkę”, wskazując, że ona nie może pić wódki bez popicia. Z uwagi na to, że oskarżone takiej nie miały, pokrzywdzona postanowiła wejść do sklepu, gdzie chciała kupić jakiś napój, nie płacąc w momencie sprzedaży. Odchodząc do sklepuM. D.poprosiła obie oskarżone, aby przypilnowały jej roweru oraz torby koloru brązowego. W torbie tej przechowywała kluczyki do skutera, klucze do domu, kurtkę damską koloru beżowego oraz drobne artykuły spożywcze.
(dowód: zeznaniaM. D.k. 201v-202, k. 8, k. 16v-17, wyjaśnienia oskarżonejA. D.k.245, 70)
W czasie gdyM. D.była w sklepie,A. Ł.zaproponowałaA. D., aby wspólnie okradły pokrzywdzoną z pozostawionych przez nią przedmiotów.A. D.zgodziła się na tę propozycję. Następnie obie oskarżone odeszły szybkim krokiem, zabierając ze sobą rower i torbę pokrzywdzonej.
(dowód: zeznaniaM. D.k. 202, k. 8, k. 16v-17, częściowo wyjaśnienia oskarżonejA. D.k.245, 70,117)
Następnie oskarżone udały się do mieszkania matkiA. Ł.,Z. T.. Początkowo, gdy oskarżone znajdowały się jeszcze naul. (...), rower prowadziłaA. Ł.. Dalszą drogę podprowadziła goA. D.. Oskarżone dotarły na miejsce po godzinie 20:00. Wniosły rower najpierw do klatki schodowej, a następnie do mieszkania. Powiedziały obecnej na miejscuZ. T., że należał on doA. D..
(dowód: wyjaśnieniaA. D.k.245, 70)
Oskarżone zostawiły rower w mieszkaniuZ. T.na całą noc. Proponowały jego kupnoG. P., przebywającemu w mieszkaniu znajdującym się piętro wyżej, ale ten nie był tym zainteresowany i odmówił.
(dowód: wyjaśnieniaA. D.k. 70-70v, zeznaniaM. S. (1)k. 202v, zeznaniaG. P.k. 245v-246, 282-283, zeznaniaM. S. (2)k. 322v, 44v)
Pokrzywdzona po wyjściu ze sklepu, kiedy zorientowała się, że oskarżone oddaliły się z miejsca zabierając jej rower i torbę, od razu udała się na Policję, zgłaszając kradzież.
Należący do pokrzywdzonej rower został przez nią zakupiony w styczniu 2014 r. za kwotę 899,99 złotych. Jego wartość w dniu zdarzenia wynosiła 800 złotych. Zabrana przez oskarżone torba miała wartość 20 złotych, kurtka 25 złotych, zaś artykuły spożywcze 10 złotych. Łączna wartość utraconego przez pokrzywdzoną mienia wyniosła 855 złotych.
(dowód: zeznaniaM. D.k. 8,faktura VAT nr (...)k. 10)
OskarżonaA. D.ma 26 lat. Wymieniona nie pracuje, nie ma wyuczonego zawodu. Nie osiąga dochodów i pozostaje na utrzymaniu matki. Oskarżona nie była karana.
(dowód: dane osobopoznawcze k. 69-69v, dane o karalności k. 374)
OskarżonaA. Ł.ma 26 lat. Nie pracuje, nie ma wyuczonego zawodu, nie osiąga dochodów i nie posiada własnego majątku. Oskarżona ma dwoje dzieci w wieku 10 i 2 lata.
(dowód: dane osobopoznawcze, k. 33-34, informacja z Zakładu Karnego wG., k. 197)
DotychczasA. Ł.była kilkukrotnie karana, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu wyrokami tut. Sądu:
- z dnia 03 października 2013 r., sygn. akt II K 467/13, za czyn zart. 178a § 1 k.k.na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym,
- z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II K 346/13, za czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw. Zart. 12 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby,
- z dnia 23 grudnia 2013 r., sygn.. akt II K 210/13, za czyn zart. 278 § 1 k.k.na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem 32 godzin nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w stosunku miesięcznym,
- z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II K 187/13 za czyny zart. 279 § 1 k.k.w zw. Zart. 12 k.k.,art. 279 § 1 k.k.,art. 286 § 1 k.k.w zw. Zart. 91 § 1 k.k., na karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Nadto została ona skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w Łomży, IX Zamiejscowego Wydziału Karnego wG., z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt IX K 59/14, na karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania 30 godzin nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w stosunku miesięcznym.
(dowód: dane o karalności k. 371-373)
OskarżonaA. Ł.nie cierpi na chorobę psychiczną ani upośledzenie umysłowe. Wykazuje objawy zespołu zależności alkoholowej oraz zaburzeń osobowości typu mieszanego.
(dowód: opinia sądowo-psychiatryczna, k. 119-120)
OskarżonaA. D.w toku postępowania przygotowawczego przyznała się do popełnienia zarzuconego jej czynu. Wyjaśniła, że w dniu 07 maja 2014 r. przebywała w domuZ. T.iA. Ł., z którymi spożywała alkohol. Około godziny 19.00 oskarżona stała zA. Ł.na zewnątrz, przyul. (...). Wtedy podeszła do nich nieznana im kobieta w wieku ok. 40 lat, która poprosiła je o papierosa. Po tym, jak kobieta odeszła, oskarżone poszły za nią i zaproponowały jej wspólne spożywanie alkoholu. Kobieta przystała na tę propozycję. Następnie wszystkie trzy udały się sklepu monopolowego(...). Gdy napotkana kobieta weszła do środka,A. Ł.powiedziałaA. D., że potrzebuje pieniędzy, i zaproponowała, by uciekły z rowerem, a następnie go sprzedały. OskarżonaA. D.zgodziła się. Obie oskarżone odeszły pospiesznie od sklepu, zabierając ze sobą rower do mieszkania matkiA. Ł.,Z. T.. Wymienione wstawiły rower do środka mówiącZ. T., że należał doA. D..
Oskarżona podała, że tego samego dnia wspólnie zA. Ł.chciała sprzedać rowerG. P., który bawił się na imprezie w mieszkaniu piętro wyżej, ale ten odmówił. Dalej wyjaśniła, że rower przez całą noc stał w mieszkaniuZ. T.. Kolejnego dnia, ok. godziny 8.00 ranoA. D.przyszła doA. Ł.i wspólnie zabrały rower, który miały następnie sprzedaćA. K.ps. (...)za kwotę 50 złotych.
(wyjaśnieniaA. D., k. 70-70v)
W postępowaniu przed Sądem oskarżona podtrzymała powyższe wyjaśnienia.
(wyjaśnieniaA. D., k. 245)
OskarżonaA. Ł.zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i na rozprawie nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, odmawiając składania wyjaśnień.
(wyjaśnieniaA. Ł.k. 35, 201v)
Sąd zważył, co następuje :
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zeznania pokrzywdzonejM. D., wyjaśnienia oskarżonejA. D., zeznaniaM. S. (1)iM. S. (2), częściowo zeznaniaG. P.oraz w oparciu o dokument w postaci faktury VAT na zakup roweru. Analiza wymienionych dowodów prowadzi do jednoznacznego wniosku, że oskarżone są sprawczyniami zaboru mieniaM. D.wartości łącznej 855 zł, którego dopuściły się w dniu 07 maja 2014 r.
Jako wiarygodne co do samej istoty sprawy Sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonejA. D.. Wymieniona przyznała się do zarzucanego jej czynu i obszernie opisała okoliczności jego popełnienia. Treść tych wyjaśnień jednoznacznie wskazuje, że po wejściu do sklepu przezM. D.oskarżone wspólnie postanowiły ukraść jej rower, po czym razem udały się z nim do mieszkania matkiA. Ł.,Z. T.. W tym zakresie jej wyjaśnienia były logiczne i przekonujące, znajdowały bowiem potwierdzenie w zeznaniach samej pokrzywdzonej i zeznaniachG. P.złożonych na rozprawie.
Należy w tym miejscu przywołać pogląd z orzecznictwa, zgodnie z którym„kontrola dowodu z wyjaśnień współoskarżonego (w praktyce zwanych „pomówieniami”, niezbyt trafnie ze względu na analogię z jedną z form przestępczego zniesławienia), a zresztą każdego dowodu osobowego, polega na sprawdzeniu (1) czy informacje tak uzyskane są przyznane przez pomówionego, (2) czy są potwierdzone innymi dowodami, choćby w części, (3) czy są spontaniczne, złożone wkrótce po przeżyciu objętych nimi zaszłości, czy też po upływie czasu umożliwiającego uknucie intrygi, (4) czy pochodzą od osoby bezstronnej, czy zainteresowanej obciążeniem pomówionego, (5) czy są konsekwentne i zgodne co do zasady oraz szczegółów w kolejnych relacjach składanych w różnych fazach postępowania, czy też zawierają informacje sprzeczne, wzajemnie się wykluczające bądź inne niekonsekwencje, (6) czy pochodzą od osoby nieposzlakowanej czy też przestępcy, zwłaszcza obeznanego z mechanizmami procesu karnego, (7) czy udzielający informacji sam siebie również obciąża, czy też tylko przerzuca odpowiedzialność na inną osobę, by siebie uchronić przed odpowiedzialnością”(wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 października 1998 r., II Aka 187/98, KZS 1998/11/37).
W tym kontekście należy zauważyć, że wyjaśnieniaA. D.nie tylko znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków i zostały przez nią potwierdzone na rozprawie, ale też nie bagatelizowała ona swojego udziału w popełnieniu czynu. Wskazywała jedynie, że na każdym jego etapie działała wspólnie zA. Ł., nie przerzucając jednakże na nią odpowiedzialności za dokonanie kradzieży.
Jedynie jej wyjaśnieniom w części, w której oskarżona zaprzeczała temu, że razem zA. Ł.zabrała pokrzywdzonej brązową torbę, w której znajdowały się klucze do domu, kluczyki do skutera płaszcz damski i zakupy spożywcze, Sąd nie dał wiary. Pokrzywdzona bowiem stanowczo i konsekwentnie wskazywała, że przed sklepem zostawiła nie tylko rower, ale także torbę zawierającą wymienione przedmioty, i nie różnicowała momentu ich utraty.
Stosunek wartości znajdującego się w torbie mienia względem wartości samego roweru nie pozwala uznać, aby pokrzywdzona miała podstępnie zawyżać wartość poniesionej przez siebie szkody. Z samych twierdzeńM. D.wynika, że poza rowerem skradzione przedmioty miały wartość zaledwie 55 złotych. W ocenie Sądu zeznania pokrzywdzonej były w całości szczere, mając na uwadze że przedstawiła ona fakturę na zakup roweru i nie próbowała wyolbrzymiać jego ceny. Przeciwnie, wskazała, że z uwagi na kilkumiesięczne zużycie w dniu 07 maja 2014 r. miał on już niższą wartość. Nie ma więc żadnych powodów z jakich pokrzywdzona miałaby jednocześnie zawyżać wysokość doznanej przez siebie szkody, podając, że poza rowerem zabrano jej drobne przedmioty o niskiej wartości.
Zeznania pokrzywdzonejM. D.były w pełni wiarygodne. Pozwoliły one na ustalenie przebiegu zdarzenia przed wejściem przez nią dosklepu (...). Na podstawie tych zeznań Sąd ustalił sposób w jaki pokrzywdzona spotkała się z oskarżonymi oraz cel, w jakim udały się wspólnie do sklepu. Pokrzywdzona wskazała, że zostawiła swoje rzeczy przed sklepem, prosząc oskarżone, aby ich przypilnowały. Po wyjściu ze sklepu okazało się, że została przez nie okradziona. Okoliczności te, poza kradzieżą brązowej torby, znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniachA. D.. Jak wskazano wyżej, w świetle zasad logiki i wskazań doświadczenia życiowego zeznania pokrzywdzonej w tym zakresie zasługiwały na podzielenie. Jeżeli oskarżone zdecydowały się na kradzież roweru, musiały zabrać ze sobą także zostawioną z nim torbę. Kierowane chęcią łatwego zysku nie zostawiłyby jej przed sklepem, tym bardziej, że nie znały jej zawartości i mogły przypuszczać, że w środku znajduje się coś wartościowego.
W toku postępowania przygotowawczego pokrzywdzona bez trudu wskazała wizerunekA. D.na okazanej jej tablicy poglądowej. Z kolei na rozprawie kategorycznie rozpoznałaA. Ł.jako osobę, która częstowała ją papierosem, a następnie proponowała wspólne spożywanie alkoholu. Jeszcze w toku śledztwa pokrzywdzona opisała drugą z oskarżonych jako kobietę z krótkimi włosami, w widocznej ciąży. Na to, że ciąża oskarżonej w dniu 07 maja 2014 r. była widoczna powoływali się takżeA. D.i świadekG. P.. Nic nie wskazuje na to, abyA. D.miała tego dnia przebywać w towarzystwie innej ciężarnej kobiety.
Okoliczność, że właśnieA. Ł.ukradła rower wspólnie zA. D.znajduje potwierdzenie w zeznaniach innych świadków. W tym zakresie należy odwołać się przede wszystkim do zeznańG. P.. Wymieniony w toku śledztwa podał, że 07 maja 2014 r. przebywał zM. S. (2)u swojego teścia,J. C., zamieszkującego jedno piętro ponad mieszkaniemZ. T.. Dalej zeznał, że w czasie interwencji funkcjonariuszy Policji spotkał przed klatką schodowąA. Ł.orazA. D., które miały ze sobą rower górski. Rower ten trzymałaA. D., która wstawiła go po chwili do środka klatki schodowej.
Z kolei w toku rozprawy świadek podał, że w czasie spożywania alkoholu w mieszkaniuJ. C.źle się poczuł i wymiotował przez okno. Wówczas przyszły do nich obie oskarżone, domagając się, abyG. P.posprzątał zabrudzony parapet piętro niżej.G. P.udał się do mieszkaniaZ. T.i widział stojący tam rower. W tych samych zeznaniach świadek zaprzeczył, aby wcześniej widział, że oskarżone wchodziły z rowerem na klatkę schodową.
ZeznaniaG. P.Sąd uznał za wiarygodne w przeważającej części. Świadek ten wskazywał, że treść protokołu przesłuchania sporządzonego w toku śledztwa odbiega od rzeczywiście złożonych przez niego zeznań, gdyż nie zeznawał, że widział oskarżone wchodzące do klatki schodowej z rowerem. Rozbieżność między jego zeznaniami polegała na tym, że w pierwszych wskazywał, że oskarżone wstawiały rower do klatki schodowej, w drugich zaś, że widział rower w ich mieszkaniu. Istotne jednakże jest to, że w obu wersjach świadek podał, że widział oskarżone z rowerem w czasie kiedy przebywał u kolegiM. S. (2), w dniu kiedy była tam interwencja Policji.
W ocenie Sądu zeznania świadka złożone w postępowaniu przygotowawczym nie zostały precyzyjnie zaprotokołowane. Świadczą o tym zeznania przesłuchującego go wówczas funkcjonariusza,T. W., który w toku konfrontacji zG. P.podał, że świadek ten mówił mu, że źle się poczuł, zwymiotował przez okno, zszedł na dół i wtedy widział się z oskarżonymi, które miały rower (k. 282v). Okoliczności te nie wynikają ze sporządzonego przez niego protokołu. W tym zakresie świadek, choć wskazywał na dokładne zapisywanie tego, co podawał muG. P., de facto potwierdził wersję prezentowaną przez niego na rozprawie.T. W.nie podał innych istotnych faktów dotyczących sprawy, jego zeznania posłużyły wyłącznie do oceny wiarygodności zeznańG. P., która co do zasady nie została podważona.
Jednakże nie uszło uwadze Sądu, żeG. P.w żadnych swoich zeznaniach nie odniósł się do tego, że oskarżone miały złożyć mu propozycję kupna ukradzionego roweru. Tymczasem oskarżonaA. D.w toku postępowania przygotowawczego wyjaśniła, że razem zA. Ł.najpierw zaniosła rower do mieszkania jej matki, a dopiero później spotkały oneG. P., udając się piętro wyżej, gdzie przebywał. Potwierdziła, że zaszły do tego mieszkania, domagając się, abyG. P.posprzątał po sobie zabrudzony parapet. OskarżonaA. D.wskazała, że świadek ten przyszedł do mieszkaniaZ. T., i że wspólnie zA. Ł.proponowała mu wtedy zakup stojącego w wejściu roweru, lecz on odmówił.
Fakt, że taka propozycja miała miejsce, znajduje jednoznaczne potwierdzenie w wiarygodnych, logicznych i zbornych zeznaniachM. S. (1), który tego dnia podejmował interwencję związaną z zakłócaniem ciszy nocnej przezG. P.i przebywających z nim mężczyzn. Świadek ten w postępowaniu przygotowawczym podał, że na miejscu zdarzenia dowiedział się od jednego z mężczyzn, że dwie młode kobiety proponowały mu kupno kradzionego roweru. Okoliczność, że interwencja w sprawie zakłócania ciszy nocnej miała miejsce, wynika także wprost z zeznańG. P.. Tym samym zeznania wymienionego w zakresie, w jakim pominął złożoną mu przez oskarżone propozycję, nie niwelują powyższej ich oceny. Wymieniona nieścisłość ma bowiem drugorzędne znaczenie wobec nie budzącego wątpliwości ustalenia, żeG. P.widział rower w mieszkaniu, w którym przebywały obie oskarżone. W tym zakresie jego zeznania korespondują z wyjaśnieniamiA. D..
Wersja przedstawiona przezG. P.na rozprawie znajduje dodatkowe potwierdzenie w zeznaniachM. S. (2)złożonych w postępowaniu przygotowawczym. Świadek ten podał, że jego kolega udał się do mieszkania, gdzie oskarżone kazały mu posprzątać po sobie parapet. Po chwili przyjechali funkcjonariusze Policji, którym zgłoszono zakłócanie ciszy nocnej. Po 15-20 minutach świadek wyszedł razem zG. P.na zewnątrz, gdzie spotkali tych samych funkcjonariuszy, i zostali przez nich zapytani o skradziony rower. Gdy udali się z powrotem do mieszkania,R. P.powiedziałM. S. (2), że widział podobny do opisanego przez policjantów rower w mieszkaniu, gdzie przebywały oskarżone. WtedyM. S. (2)zadzwonił w tej sprawie na Policję i zgłosił, że skradziony rower może się znajdować u oskarżonych. Na rozprawie świadekM. S. (2)nie potrafiąc odtworzyć już szczegółów i sekwencji zdarzeń, co istotne, potwierdził swoje wcześniejsze zeznania. Sąd uznał zeznaniaM. S. (2)za wiarygodne i szczere, albowiem znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wynika z nich, żeG. P.widział rower w mieszkaniu, w którym przebywały oskarżone. ChoćM. S. (2)był tylko świadkiem „ze słyszenia”, to w powiązaniu z bezpośrednimi dowodami na okoliczność sprawstwa oskarżonych, tj. zeznaniami pokrzywdzonej, wyjaśnieniamiA. D.i zeznaniamiG. P., jego zeznania wzmacniają tezę o sprawstwie oskarżonych.
ŚwiadekJ. C.podał, że oskarżone przyszły do jego mieszkania, i chciały spożywać alkohol razem z nim,G. P.orazM. S. (2). Potwierdził też, żeG. P.na żądanie oskarżonych udał się do mieszkania znajdującego się piętro niżej, aby posprzątać parapet. Poza okolicznością, żeM. S. (2)dzwonił na Policję w sprawie roweru, świadek nie umiał opisać, co zaszło. Jak sam podawał, o tej porze był już mocno pijany, w związku z czym mógł nie pamiętać dokładnie przebiegu zdarzenia. Jego zeznania były wiarygodne, lecz nie zawierały istotnych treści, a co najwyżej częściowo potwierdzały zeznaniaM. S. (2)iG. P..
Zeznania świadkaA. K.(k. 202, 73v, 117) nie wniosły żadnych treści istotnych z punktu widzenia przedmiotu niniejszego procesu. Kategorycznie zaprzeczał on znajomości z oskarżonymi oraz temu, aby miał od nich zakupić rower. Tym samym nie podał on żadnych informacji, które mogłyby wykazać lub wykluczyć sprawstwo oskarżonych.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy były zeznaniaE. M.. Pamiętała ona bowiem tylko, że na początku maja 2014 r. była w mieszkaniu matkiA. Ł., ale znalazła tam przypadkowo, idąc zE. O.. Nie pamiętała dokładnej daty tego spotkania.
Podobnie jako nieistotne należy ocenić zeznaniaE. O.. Wskazała ona, że zna oskarżone z widzenia i nie jest ich koleżanką. Zeznała, że raz tylko była uZ. T.w mieszkaniu, ale nie potrafiła wskazać, kiedy to było. Jeden raz, gdy oskarżonaA. Ł.była w widocznej ciąży,E. O.zaszła do niej na godzinę zE. M., żeby wypić z nią piwo. Oskarżona mówiła jej wtedy, że idzie do więzienia. Jak wskazałaE. O., kontakt z oskarżoną miała jedynie sąsiedzki, nie odwiedzały się i nie przychodziła do niej wieczorami.
Sąd uznał sporządzoną na potrzeby niniejszego postępowania opinię sądowo-psychiatryczną (k. 119-120) jako rzetelną, logiczną i wyczerpującą. Opinia ta nie była kwestionowana przez strony postępowania, a jej wnioski są jasne i przekonujące. Zasadnie wskazali biegli, że rodzaj czynu niewątpliwie rzutuje na możliwość ustalenia, że sprawca nie miał możliwości pokierowania swoim postępowaniem lub zachowanej zdolności do rozpoznania znaczenia czynu. SkoroA. Ł.motywowała swoje zachowanie chęcią uzyskania pieniędzy, a następnie ukrywała zabrane mienie w mieszkaniu swojej matki, wykazywała motywację swojego działania i zdawała sobie sprawę z konsekwencji swoich czynów. W tej sytuacji wniosek opinii, że jej poczytalność w czasie czynu nie była wyłączona ani ograniczona, nie budził wątpliwości.
Zgodnieart. 278 §1 k.k.kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Nie budzi wątpliwości, że zachowanie obu oskarżonych polegające na zabraniu należących do pokrzywdzonej przedmiotów, tj. roweru i torby wraz z zawartością, w celu ich późniejszej sprzedaży, wyczerpało wyżej wymienione ustawowe znamiona kradzieży. Czynu tego oskarżone dopuściły się wspólnie i w porozumieniu (art. 18 § 1 k.k.), o czym świadczy prosty fakt, że po wejściu pokrzywdzonej do sklepu uzgodniły między sobą, że dopuszczą się kradzieży, i razem niezwłocznie przystąpiły do realizacji swojego zamiaru. Obie oskarżone działały przy tym w zamiarze bezpośrednim, w celu przywłaszczenia. Przekonuje o tym okoliczność, że oskarżonaA. Ł.namawiającA. D.do kradzieży mówiła jej, że potrzebuje pieniędzy. Zamiar postąpienia z cudzą rzeczą jak z własną był aż nadto widoczny w sytuacji, w której oskarżone dokonały zaboru mienia korzystając z chwilowej nieobecności właściciela.
Należy również zaznaczyć, że wartość zabranego mienia przewyższała 1/4 wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę zarówno w dacie czynu, jak i dacie orzekania, wobec czego oskarżone odpowiadają za popełnienie przestępstwa. Nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające bezprawność ich czynów, ani wyłączające winę którejkolwiek z nich.
Za powyższe przestępstwo Sąd wymierzył oskarżonejA. Ł.karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Wymierzając oskarżonej karę Sąd miał na uwadze duży stopień winy, który nie był limitowany okolicznościami związanymi z poczytalnością lub wiekiem. Oskarżona, osoba dorosła, uprzednio karana za przestępstwa przeciwko mieniu, rozumiała znaczenie swojego czynu i mogła pokierować inaczej swoim postępowaniem. Wątpliwości co do poczytalnościA. Ł.zostały wyeliminowane na etapie postępowania dowodowego.
Wyższy niż nieznaczny był stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonej. Na naganną ocenę zasługują okoliczności popełnienia czynu, w których oskarżona wykorzystała zaufanie pokrzywdzonej i pozbawiła ją mienia wespół z drugą oskarżoną. Widziała ona, żeM. D.korzystała z roweru i nie zważała na to, że pozbawiła ją w ten sposób środka transportu. Przede wszystkim należy jednak zauważyć nieznaczne rozmiary szkody wyrządzonej w mieniu pokrzywdzonej, których uwzględnienie nakazuje łagodniejsze potraktowanie oskarżonej.
Przy wymiarze kary jako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił, że wymieniona jest osobą kilkukrotnie karaną na przestrzeni ostatnich trzech lat, w tym przede wszystkim za przestępstwa kradzieży. Dopuściła się ona kolejnego takiego czynu, pomimo tego, że dwa ostatnio wydane wobec niej wyroki skazujące zapadły niecałe dwa miesiące wcześniej. Okoliczność ta przekonuje, że oskarżona należy do grona sprawców niepoprawnych, i nie doceniła szansy, jaką dawały jej dotychczas Sądy, orzekając kary nieizolacyjne.
Obecnie takiej szansy nie można upatrywać w zmianie zachowania oskarżonej po opuszczeniu zakładu karnego i urodzeniu dziecka. Należy zauważyć, że oskarżona będąc w ciąży dopuściła się kolejnego czynu zabronionego. W tej sytuacji nie sposób postrzegać samego tylko urodzenia dziecka jako nowej okoliczności, która mogłaby przynieść trwałą przemianę w zachowaniu oskarżonej. Względy prewencji szczególnej wymagają dalszego oddziaływania naA. Ł.w warunkach izolacyjnych, które uzmysłowią jej, że każdy kolejny czyn nie pozostaje bez stanowczej reakcji wymiaru sprawiedliwości.
W ocenie Sądu za wymierzeniem kary izolacyjnej przemawia dotychczasowa karalność oskarżonej, wymierzenie bowiem innej kary pozostawałoby niewspółmierne do dotychczasowego trybu życia oskarżonej. W ocenie Sądu tylko orzeczona kara w najlepszy sposób uzmysłowi oskarżonej nieopłacalność popełniania przestępstw, zwłaszcza przeciwko mieniu, które w jej mniemaniu miało zaoszczędzić jej i koleżance wysiłku związanego z legalnym uzyskaniem pieniędzy.
Z drugiej strony popełniony przez oskarżoną występek, ze względu na jego wagę, w tym nieznaczną wartość szkody, uzasadnia orzeczenie kary pozbawienia wolności w dolnej granicy jej ustawowego wymiaru. Skoro więc oskarżona nie naruszyła dobra prawnego w postaci mienia w stopniu wykraczającym poza nieznaczny, orzeczona kara jest proporcjonalna do wagi czynu, pozostając jednak adekwatną do złej woli oskarżonej, która seryjnie popełnia kolejne kradzieże, nie bacząc na wynikające z tego konsekwencje.
Wymierzenie kary pozbawienia wolności spełni także cele prewencji ogólnej w zakresie społecznego oddziaływania kary, które zyskuje na znaczeniu w sprawach osób niepoprawnych, stale powracających do popełniania przestępstw. Mając na uwadze, że oskarżonaA. Ł.popełniała kolejne czyny w sposób notoryczny, zadaniem kary w większym stopniu jest odizolowanie jej od społeczeństwa, w którym nie potrafi ona funkcjonować nie wyrządzając innym osobom szkody.
Dotychczasowy tryb życia oskarżonej przekreśla możliwość warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niej kary. Przedstawione przez obronę na ostatnim terminie rozprawy dokumenty, z których ma wynikać zmiana postawy życiowej oskarżonej, mają o tyle niewielkie znaczenie, że oskarżona stosunkowo niedawno zakończyła odbywanie kary pozbawienia wolności. Dobra opinia stowarzyszenia sama w sobie nie uzasadnia wywiedzenia wobec oskarżonej pozytywnej prognozy kryminologicznej. Jej kilkukrotna uprzednia karalność wskazuje, że kara z warunkowym zawieszeniem wykonania nie byłaby w stanie wpłynąć na nią w takim stopniu, że mogłaby powstrzymać ją przed popełnianiem kolejnych czynów zabronionych. W ocenie Sądu stosowanie wobec oskarżonej probacji byłoby wysoce niewskazane, gdyż do tej pory otrzymała wystarczająco wiele szans na to, by zmienić swoje postępowanie, z których nie chciała korzystać.
W pkt IV Sąd orzekł wobec obu oskarżonych obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonejM. D.kwoty 855 złotych. Wobec skazania oskarżonych za czyn powodujący szkodę, ustalenia jej wysokości oraz złożenia wniosku o jej naprawienie przez pokrzywdzoną, rozstrzygnięcie to było obligatoryjne (art. 46 §1 k.k.). Solidarny charakter orzeczonego obowiązku ułatwi pokrzywdzonej zaspokojenie jej praw.
W pkt V Sąd przyznał obrońcy z urzędu koszty pomocy prawnej udzielonej oskarżonejA. Ł., które nie zostały opłacone w całości ani w części. W tym zakresie zastosowanie znajdowało dotychczasowerozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U.2013.461).
Z kolei w pkt VI Sąd w oparciu oart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonąA. Ł.w całości od obowiązku poniesienia kosztów sądowych w sprawie. Oskarżona nie pracuje, nie ma zawodu, pozostaje na utrzymaniu rodziny, na wychowaniu ma jedno małe dziecko. Jej sytuacja majątkowa i dochodowa wskazuje, że poniesienie tych kosztów byłoby dla niej nadmiernie uciążliwe.
Uzasadnienie, stosownie do treściart. 423 §1a k.p.k.ograniczono do osoby oskarżonejA. Ł..