Sąd Rejonowy w Olsztynie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 2076/16
Data wyroku: 2016-08-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Kottik

Sygn. akt IX W 2076/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 sierpnia 2016 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie:
Przewodniczący - SSR Wojciech Kottik
Protokolant – stażysta Wojciech Sowul
bez obecności oskarżyciela publ.
po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2016 r., sprawy
K. A.
córkiW.iA.z domuB.
ur. (...)wO.
obwinionej o to, że:
w dniu 06 kwietnia 2016 r., ok. godz. 0707wO.na skrzyżowaniuul. (...)kierując samochodem m-kiA.onr rej. (...)nie zastosowała się do znaku A-7 i nie ustąpiła pierwszeństwa dla kierującego samochodem m-kiK.onr rej. (...)zmuszając go do zmiany toru ruchu celem uniknięcia zderzenia, czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym
- tj. za wykroczenie z art. 92 § 1 kw, art. 86 § 1 kw w zw. z § 5 ust. 5 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych
ORZEKA

I
obwinionąK. A.uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 92 § 1 kw, art. 86 § 1 kw w zw. z § 5 ust. 5 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych i za to z mocyart. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 1 kwskazuje ją nakarę grzywny w wymiarze 400,- (czterysta) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychobciąża obwinioną zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100,- (sto) złotych i opłatą w kwocie 40,- (czterdzieści) złotych.

Sygn. akt IXW 2076/16

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:
W dniu 06 kwietnia 2015 r., o godz. 0707, pokrzywdzonyK. K.kierował samochodem osobowym markiK. (...)onr rej. (...)jadąc lewym pasemulicy (...), od strony skrzyżowania zul. (...), w kierunku skrzyżowania zul. (...). Kiedy minął przejście dla pieszych i wjazd wul. (...)zmienił zajmowany pas ruchu na prawy. Gdy znalazł się na wysokości wyjazdu zul. (...), z drogi tej wyjechał samochód m-kiA.onr rej. (...)kierowany przez obwinionąK. A.. Manewr kierującejA.wykonany został na tyle blisko nadjeżdżającej(...), że zmusił kierującego nią do manewrów obronnych, hamowania i gwałtownego zmiany kierunku ruchu w lewo. W efekcie wjechał on częściowo na lewy pas ruchu po czym powrócił na pas prawy przed samochódA..
(dowód: wydruk z bazy(...)k. 3; protokół odtworzenia utrwalonych zapisów k. 20, płyta z nagraniem z monitoringu – k. 21; notatka urzędowa k. 30; zeznania świadków –M. K.k. 58v,K. K.k. 58v-59)
Obwiniona w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i wyjaśniła, że manewr włączenia się do ruchu wykonała po upewnieniu się, żeulicą (...)jadą pojazdy tylko lewym pasem i to w takiej odległości, że uznała, iż może bezpiecznie włączyć się do ruchu na prawym pasie. Podkreśliła, że po wjechaniu na prawy pasulicy (...)zauważyła samochód ze swojej lewej strony, który wjechał przed nią i zaczął gwałtownie hamować. Zaznaczyła, że wjeżdżając na drogę nie stworzyła zagrożenia. Przyznała, że nie widziała włączonego kierunkowskazu w pojeździe na lewym pasie. Stwierdziła, że przed wjazdem naul. (...)znacząco zmniejszyła prędkość i wjeżdżała na nią na I biegu.
(wyjaśnienia – k. 58-58v)
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia obwinionej, w przeważającej mierze nie zasługują na wiarę. W ocenie Sądu stanowią one wyłącznie wyraz przyjętej linii obrony zmierzającej do uniknięcia przez nią odpowiedzialności. Z tymi dowodami w jaskrawej sprzeczności pozostają nie tylko zeznania świadków – kierowcy i pasażerki samochoduK., ale i przede wszystkim nagranie z kamery monitoringu zamontowanej na skrzyżowaniuul. (...). Mimo, że nagranie to zawiera obraz zdarzenia zarejestrowany ze znacznej odległości, to jednak na podstawie tego dowodu można stwierdzić, bez cienia wątpliwości, że wbrew wyjaśnieniom obwinionej przed wyjazdem zul. (...)na prawy pasulicy (...)praktycznie nie zmniejszyła ona prędkości. Jednak co zdecydowanie ważniejsze, na podstawie tego nagrania można z całą stanowczością stwierdzić, że kierujący samochodemK.zasygnalizował i rozpoczął wykonywanie manewru zmiany pasa ruchu z lewego na prawyzanimobwiniona wjechała naul. (...). Ponadto z nagrania tego wynika również bezspornie, że manewr włączenia się do ruchu został przez obwinioną wykonany na tyle blisko przed nadjeżdżającym pojazdem m-kiK., że kierujący nim został zmuszony do podjęcia manewrów obronnych aby uniknąć zderzenia z samochodem obwinionej.
Odnosząc się do zeznań świadków - kierującego i pasażerki samochodu m-kiK.to należy podkreślić, że świadkowie ci to osoby zupełnie obce dla obwinionej i choćby z tego powodu niezainteresowane tym, aby bezpodstawnie ją pomawiać. Gdyby faktycznie manewr włączania się do ruchu naul. (...), jak deklaruje obwiniona, wykonała ona prawidłowo, bez „zajechania” drogi pokrzywdzonemu to opisane wyżej dalsze zachowanie kierującegoK.byłoby zupełnie nieracjonalne. Sąd nie dopatrzył się w zeznaniach obojga pokrzywdzonych żadnych cech dyskredytujących te relacje a drobne rozbieżności, jakie w nich wystąpiły można łatwo wytłumaczyć upływem czasu od dnia zdarzenia.
Należy dodatkowo podkreślić, że z wypowiedziami wskazanych wyżej świadków koresponduje w pełni obiektywny dowód w postaci nagrania z kamery monitoringu miejskiego opisany wyżej. Wynika z niego również, że prawy kierunkowskaz w samochodzieK.„błysnął” przynajmniej dwukrotnie zanim kierujący tym autem zmienił pas ruchu. Wiarygodności powyższego nagrania nie można skutecznie podważać i w jego świetle tym bardziej wiarygodnie brzmią zeznania wskazanych wyżej świadków.
Uznając, że tym samym powyższe dowody stanowią wystarczającą podstawę pewnych ustaleń Sądu, obwinionej można przypisać popełnienie zarzucanego jej wykroczenia wyczerpującego dyspozycje przepisów art. 92 § 1 kw i art. 86 § 1 kw w zw. z § 5 ust. 5 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych.
Przed wjazdem zul. (...)naul. (...)ustawiony jest znak A-7 „ustąp pierwszeństwa”, który nie odnosi się wyłącznie do prawego pasaulicy (...), a do obu jej pasów, całości tej drogi.
Należy przy tym zauważyć, że wbrew stanowisku obwinionej, zgodnie z definicją ustawową zawartą w przepisieart. 2 pkt 23 ustawy Prawo o ruchu drogowymustąpienie pierwszeństwa to powstrzymanie się od ruchu, jeżeli ruch mógłby zmusić innego kierującego do zmiany kierunku lub pasa ruchu albo istotnej zmiany prędkości. Niewątpliwie manewr wjazdu obwinionej naul. (...)zmusił kierującego samochodemK.do manewru obronnego zmiany kierunku ruchu w lewo – „ucieczki” na lewy pas ruchu. Gdyby nie ten manewr doszłoby niewątpliwie do zderzenia pojazdów, za które odpowiedzialność ponosiłaby kierująca samochodemA..
Jako zupełne niezrozumienie obowiązujących przepisówustawy - Prawo o ruchu drogowymnależy potraktować zaprezentowaną przez obrońcę obwinionej interpretację przepisu art. 22 ust. 4 tej ustawy. Zapis mówiący o tym, że kierujący pojazdem zmieniający zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa również pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas z prawej strony odnosi się wyłącznie do drogi, na której występują co najmniej 3 pasy ruchu i sytuacji, gdy kierujący zajmujący skrajne pasy ruchu zamierzają wjechać na pas środkowy. Gdyby przyjąć, że przepis ten ma zastosowanie do drogi o dwóch pasach ruchu, jak w niniejszej sprawieulicy (...), to jest oczywiste, że zapis wskazany wyżej byłby sprzeczny również ze wskazaniem wynikającym ze znaku A-7, bo kierujący jadącyulicą (...)na której jest ten znak, z jednej strony, musieliby ustępować pierwszeństwa jadącym (oboma pasami)ulicą (...), a z drugiej strony zmieniający lewy pasulicy (...)na prawy musiałby ustępować pierwszeństwa wjeżdżającemu również na prawy pas tej ulicy z podporządkowanej przecieżulicy (...).
Wymierzając karę obwinionej Sąd wziął pod uwagę jako okoliczność obciążającą naruszenie jednej z podstawowych norm wynikającej z przepisówPrawa o ruchu drogowymi to w sytuacji gdy obwiniona miała niczym nieograniczoną możliwość spostrzeżenia pojazdów jadących ulicą z pierwszeństwem przejazdu, w tym pojazdu pokrzywdzonego, któremu pierwszeństwa przejazdu była zobowiązana bezwzględnie ustąpić. Jako kolejne okoliczności obciążające Sąd potraktował dotychczasową karalność obwinionej za wykroczenia w ruchu drogowym, w tym za wykroczenie zart. 86 § 1kw (spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym) oraz naruszenie jednym zachowaniem dwóch przepisówKodeksu wykroczeń(art. 9 § 1kw) a także postawę prezentowaną podczas całego postępowania, którą można określić jako brak refleksji nad własnym zachowaniem.
W świetle powyższych okoliczności, biorąc pod uwagę naruszenie przez obwinioną jednej z podstawowych, wręcz kardynalnych norm przepisówprawa o ruchu drogowego, wymierzona jej kara grzywny nie może być postrzegana jako rażąco surowa. Taka kara powinna wdrożyć ją do przestrzegania porządku prawnego i stanowić naukę na przyszłość. W ocenie Sądu osiągane przez obwinioną dochody pozwalają jej również na uiszczenie kosztów postępowania i opłaty.