Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 2736/15
Data wyroku: 2016-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sylwia Zierkiewicz

Sygn. akt II W 2736/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
29 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze - Wydział II Karny
w składzie:
Przewodniczący  SSR Sylwia Zierkiewicz
Protokolant Monika Gąsior
po rozpoznaniu na rozprawie: 25 czerwca 2015 roku, 10 września 2015 roku, 12 lutego 2016 roku, 29 kwietnia 2016 roku,
sprawy przeciwkoK. P.
synowiZ.iM.z domuS.
ur. (...)wZ.
obwinionemu o to, że:
w dniu 13 czerwca 2014 roku ok godz. 18:30 wJ.woj.(...)naul. (...)prowadził na drodze publicznej pojazd markiF. (...)onr rej. (...)i nie zachował należytej ostrożności oraz bezpiecznej odległości od jadącego lewym pasem jezdni pojazdu markiV. (...)onr rej. (...)na skutek czego przejechał na lewy pas jezdni i zahaczył o jadący po tym pasie jezdni pojazd markiV. (...)onr rej. (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw;

I
uniewinnia obwinionegoK. P.od popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 86 § 1 k.w.

II
na podstawieart. 118 § 2 kpwkosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II W 2736/15

UZASADNIENIE
W dniu 13 czerwca 2014 r. w godzinach popołudniowych, po godzinie 18.00, obwinionyK. P., jechał drogą publiczną, prawym pasem –ulicą (...)wJ.w kierunku dzielnicyC., kierując samochodem markiF. (...)onr rej. (...). Wraz z obwinionym jako pasażer jechała jego znajomaU. P..
Równoległym, lewym pasem, bliższym środka jezdni-ulicą (...), również w kierunkuC., jechałD. H. (1), kierując samochodem markiV. (...)onr rej. (...).

dowód:

wyjaśnienia obwinionegoK. P.k. 49.v,89v. zeznania świadkówD. H. (1)k. 13-13.v i 50-50.v,90v,M. G. (1)k. 15-15.v i 50.v-51,91U. P.k. 20-20.v,90 i 51,90, protokoły oględzin pojazdów k. 8-11, karta zdarzenia drogowego k. 19, szkic sytuacyjny k.12, notatka urzędowa k. 7, szkic miejsca zdarzenia sporządzony przez świadkaD. H. (1)k. 48
Około godziny 18:30 oba pojazdy znajdowały się na łuku drogi w prawo, w okolicy wyjazdu zul. (...)naul. (...).D. H. (1)przed przejściem dla pieszych rozpoczął manewr wyprzedzania samochodu prowadzonego przez obwinionego. W pewnej chwili samochód kierowany przezD. H. (2)zajechał drogę prawidłowo jadącemu obwinionemuK. P.. Wskutek nie zachowania ostrożności, do czego był zobowiązany jako podejmujący manewr wyprzedzania, przez kierującego, zbliżył się do samochodu, który prowadziłK. P.i doszło do otarcia samochoduF. (...)przez samochódV. (...).

dowód:

częściowo wyjaśnienia obwinionegoK. P.k. 49.v, 89v, zeznania świadkówD. H. (1)k. 13-13.v. i 50-50.v., 90v,M. G. (1)k. 15-15.v i 50.v-51, 91 częściowoU. P.k. 20-20.o,M. D.k. 57.o,P. S.k. 23 i 57.o-58, protokoły oględzin pojazdów k. 8-11, karta zdarzenia drogowego k. 19, szkic sytuacyjny k.12, notatka urzędowa k. 7, szkic miejsca zdarzenia sporządzony przez świadkaD. H. (1)k. 48
Obaj kierujący po kolizji zjechaliulicą (...)do skrzyżowania zulicą (...)i tam zatrzymali swoje pojazdy. W wyniku kolizji, w samochodzieV.uszkodzony został tylni błotnik z prawej strony oraz zarysowane drzwi prawe, natomiast w busieF. (...)doszło do otarcia błotnika przedniego lewego.
Kierujący pojazdami nie doszli do porozumienia i wezwali patrol Policji.

dowód :

wyjaśnienia obwinionegoK. P.k. 49.o, zeznania świadkówD. H. (1)k. 13-13.v i 50-50.v,90v. częściowoU. P.k. 20-20.v., 90,M. D.k. 57.o,P. S.k. 23 i 57.o-58, protokoły oględzin pojazdów k. 8-11, karta zdarzenia drogowego k. 19, szkic sytuacyjny k.12, notatka urzędowa k.  7,opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowych k.98-103,
ObwinionyK. P.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśniał, że doszło do zetknięcia się pojazdów doszło na łuku drogi, a wynikało to z nadmiernej prędkości samochoduV. (...), kierowanego przezD. H. (1). Wskazał również, że w momencie zetknięcia się pojazdów, on jechał przy prawej krawędzi jezdni.
Sąd zważył co następuje:
Wyjaśnienia obwinionego Sąd uznał za prawdziwe. Zostały odzwierciedlone przede wszystkim przez wydaną w sprawie opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego, który wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, że do zetknięcia się pojazdów doszło bezpośrednio za przejściem dla pieszych usytuowanym tuż poniżej wyjazdu zulicy (...). Miejsce to, zostało również pierwotnie określone przez obwinionego jak iD.H.wskazującego na skręt w lewą stronę, ponadto zeznania wskazujące na zaistnienie kolizji na wysokościul. (...), potwierdził również funkcjonariusz policji obsługujący zaistniałą kolizję. W związku z powyższym brak było podstaw do kwestionowania tej okoliczności przyjętej jako kategoryczną przez biegłego.
Pierwotne ustalenie spowodowało, że zaznania naocznego świadka zdarzeniaM. G. (2), którego powołałD. H. (1), nie mogły być uznane za prawdziwe, gdyż świadek wychodząc zulicy (...), na przejście dla pieszych nie mógł widzieć tego zdarzenia w sposób przez siebie opisywany przed Sądem, gdyż działo się ono praktycznie przed nim i jeden samochód zakrywał drugi. Ponadto świadek wskazywał, jako miejsce kolizji - „na wysokości wjazdu do(...), czyli dużo dalej. Zeznaniom tym przeczą również poczynione ustalenia na podstawie zeznań i wyjaśnień uczestników zdarzenia oraz zasady fizyki, które zadziałały w rzeczywistym miejscu kolizji i siły odśrodkowe spowodowały ściągniecie pojazdu obwinionego w prawą stronę. Tak samo, siły oddziaływały na pojazdD. H. (1), poruszający się z większa prędkością przy manewrze wyprzedzania, a wiec sił odśrodkowa była również większa. Oceniając zeznania świadkaM. G. (2), wskazującego że obwiniony ściął zakręt, zwrócić należy uwagę na usytuowanie drogi. Gdyby taka sytuacja zaistniała, to obwiniony nie dopuściłby do przejazduV. (...)z powodu wąskiego przejazdu iD. H. (1)musiałby najechać na wysepkę (zdjęcie k.100). Tak się nie stało, ponieważD. H. (1)rozpoczął manewr wyprzedania jeszcze przed przejściem dla pieszych, a więc wcześniej, mimo naruszania zakazów ruchu drogowego, upewnił się, że ma miejsce i taki manewr może wykonać, gdyż na tym odcinku droga jest prosta, a dalej samochody wchodzą w zakręt i są automatycznie znoszone w prawo przez wspominane już siły odśrodkowe.
Za niewiarygodne Sąd uznał również zeznaniaD. H. (1)złożone przed Sądem, w których twierdził on, że jego pojazd został wypchnięty z jego pasa ruchu, przez pojazd kierowany przez obwinionego, albowiem wyniosło go zza zakrętu. Zeznania te są sprzeczne z treścią pierwszych zeznań i szkicem wykonanym przez niego odręcznie, gdzie wskazywał że „do zdarzenia doszło na łuku drogi „w lewo”. Jedynym łukiem w lewo jest miejsce tuż za wysepką, gdyż dalej droga skręca w prawo, jest to miejsce przy domu „św. BrataA.” gdzie naprzeciwko mieścił się w przeszłości budynek Teatru Animacji.
Za wiarygodne uznał Sąd zeznania pierwsze świadkaM. G. (2)jedynie w części wskazującej na miejsce zaistnienia kolizji które określił „ zaraz za przejściem dla pieszych” niestety na rozprawie świadek już wskazywał moment zderzenia za wysepką, ale na wysokości wjazdu do(...), który jest oddalany około 100 metrów dalej i przechodzi w zakręt w prawo, świadek rzekomo miał widzieć jakV. (...)zjechał na przeciwległy pas ruchu. Okoliczność powyższa mogła zaistnieć w sytuacji, gdybyD. H. (2)po najechaniu na pojazd obwinionego odbił kierownicą w lewo, a żaden uczestnik zdarzenia nie przywoływał takich okoliczności, zaś na jezdni funkcjonariusze po zdarzeniu nie ujawnili żadnych śladów hamowania.
Za wiarygodne Sąd uznał zeznaniaU. P., które złożyła w krótkim czasie po zdarzeniu, gdzie wskazywała ,że nie obserwowała drogi i nie widziała jak doszło do zdarzenia, jednak potwierdziła słowa wypowiedziane w czasie zdarzenia przez obwinionego, który stwierdził, że: „ drugi kierujący zajechał mu drogę”. Powyższe okoliczności zostały potwierdzone przez zeznania funkcjonariusza policjiM. D..
Zeznania świadka w miarę upływu czasu ewoluowały i pojawiały się szczegóły obciążające świadkaD. H. (2). Sąd uznał każde kolejne zeznania świadka za nieudolną próbę pomocy obwinionemu, jednak nie mające większego znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Na marginesie uznać należy, iż oczywistym jest, że z upływem czasu szczegóły w pamięci człowieka zacierają się, a zatem opisywanie zdarzenia z podawaniem szczegółów, po upływie niemal 2 lat nie może stanowić podstawy faktycznej dla wiarygodnego przyjęcia przebiegu zdarzenia.
Zeznania funkcjonariuszy policjiM. D.iP. S., poza okolicznościami wskazanymi wyżej, nie miały większego znaczenia dla przedmiotowego postepowania, albowiem potwierdzały jedynie zastanie zdarzenia oraz fakt, że żaden z kierowców nie poczuwał się do winy, co spowodowało ze odstąpił od nałożenia mandatów karnych.
Sąd przydał walor wiarygodności dowodom z dokumentów, przeprowadzonych w sprawie. W przypadku dokumentów urzędowych zostały one sporządzone we właściwej formie, przez powołane do tego osoby. Przy tym żadna ze stron postępowania nie kwestionowała prawdziwości dowodów z dokumentów, zaś Sąd nie znalazł podstaw aby walor ten podważać z urzędu.
W świetle przeprowadzonych dowodów i ich oceny pod kątem wiarygodności uznać należało, że obwinionyK. P.nie popełnił zarzucanego mu czynu, co musiało skutkować jego uniewinnieniem, zaś kosztami postępowania należało obciążyć Skarb Państwa.