Sąd Rejonowy w Puławach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 787/15
Data wyroku: 2016-05-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Maciej Babiarz

Sygn. akt II K 787/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia18 maja 2016 roku
Sąd Rejonowy w Puławach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:Sędzia Sądu Rejonowego Maciej Babiarz
Protokolant: st. sekr. sądowy Donata Gołaś-Gwarda
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Puławach:E. S.iM. R.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 18 marca 2016 r., 6 maja 2016 r. i 18 maja 2016 r.
na rozprawieT. G.,
s.J.,B.z d.S.,ur. (...)wP.
oskarżonego o to, że: w dniu 03 sierpnia 2014 r. wP.woj.(...)dokonał uszkodzenia ciałaM. C.w ten sposób, że uderzył go pięścią w lewą część twarzy w wyniku czego doznał on podbiegnięć krwawych na powiekach oka lewegoi w okolicy podoczodołowej, w okolicy jarzmowej, obrzęku lewego policzka, wylewu krwawego pod spojówkami oraz złamania kości twarzoczaszki po stronie lewej, które spowodowało rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała trwające dłużej niż siedem, tj. o czyn zart. 157 § 1 k.k.

orzeka:

I
T. G.od popełnienia zarzucanego mu czynu uniewinnia;

II
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.ustala, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 787/15

UZASADNIENIE
T. G.został oskarżony o to, że w dniu 03 sierpnia 2014 r.wP., woj.(...)dokonał uszkodzenia ciałaM. C.w ten sposób, że uderzył go pięścią w lewą część twarzy w wyniku czego doznał on podbiegnięć krwawych na powiekach oka lewego i w okolicy podoczodołowej, w okolicy jarzmowej, obrzęku lewego policzka, wylewu krwawego pod spojówkami oraz złamania kości twarzoczaszki po stronie lewej, które spowodowało rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała trwające dłużej, niż siedem dni, tj. o czyn zart. 157 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 03 sierpnia 2014 r. ok. godziny 24:00M. C.,R. C.,K. T.,Ł. J.iŁ. K.udali się do lokalu "uS." wP.. W tym lokalu zasiedli przy stolikach położonych na zewnątrz lokalu i zamówili alkohol.
Mężczyźni spożywali piwo, a w toku całego zdarzenia międzyK. T.a przebywającym również wbarze (...)doszło do sprzeczki.M. C.z kolegami postanowili zażegnać spór pomiędzy skłóconymi mężczyznami. W tym momencie z lokaluR.wybiegłT. G., który uderzył i przewrócił na ziemięK. T., a następnie kilka razy zadał mu kopnięcia w pozycji leżącej.
T. G.przebywał w pobliskim lokaluR.wP., do którego przyjechał swoim samochodemA. (...). Pomiędzy godziną 02:00a 03:00 w nocy udał się na stacjęL., a wracając przejeżdżał ponownie obok lokaluR.i zauważył szarpiących sięI.C.iK. T.. Zaparkował swój samochód w pobliżu, wysiadł i podszedł do szarpiących się mężczyzn. ZłapałI.C.od tyłu i odciągnął od kontradwersaża, którego z kolei przewrócił na ziemię i zadał mu kilka kopnięć w plecy. W toku szamotaninyM. C.od nieustalonego mężczyzny otrzymał uderzenie w twarz, w wyniku którego został zamroczony i trzymając się za twarz odszedł od zgrupowania mężczyzn. Po rozmowiez napotkanymi znajomymiA. C.iC. K.T. G.powrócił do domu.M. C.trzymając się za twarz odszedł w kierunku pobliskiego salonu samochodówR., a gdy doM. C.dotarli pozostali znajomi, udał się on na pogotowie.
(dowód: częściowo zeznania świadkaM. C., k. 2-4, częściowo zeznaniaK. T., k. 18-19, zeznania świadka częściowoI.C., k. 20-21, zeznania świadka częściowoŁ. J., k. 22, zeznania świadkaR. C.- częściowo - k. 24-25, zeznania świadkaŁ. K., k. 26-27, 49; zeznania świadka świadkaM. C.86v-88, 153-153v, zeznaniaK. T.k. 88, 157v-158, zeznania świadkaI.C., k. 46, 89, 154-154v, zeznania świadkaŁ. J.k. 89v-90v, 153v-154, zeznania świadkaR. C., 58, 90-91, 155-55v, zeznania świadkaŁ. K., k. 92, 158-158v, wyjaśnieniaT. G., k. 32 - częściowo oraz k. 85 -86, zeznania świadkaK. K., k. 36, zeznania świadkaA. C., k. 40, zeznania świadkaC. K., k. 41, zeznania świadkaŁ. P., k. 42)
Następnego dniaM. C.odczuwał silny ból twarzy i udał się do Poradni Chirurgicznej wP., a po otrzymaniu skierowania udał się do Poradni Szczękowo-Twarzowej wL., gdzie badanie wykazało u niego stan po urazie twarzo-czaszki, złamanie jarzmowo-szczękowo-oczodołowe po stronie lewej.
Pokrzywdzony udał się również w dniu 3 września 2014 r. do gabinetu lekarskiego dr.J. S., która w wyniku oględzin stwierdziła, iż doznał on podbiegnięć krwawych na powiekach oka lewego i okolicy podoczodołowej lewej, podbiegnięć krwawych w okolicy jarzmowej leweji w obrębie łuku jarzmowego i części zewnętrznej łuku brwiowego lewego, obrzęku lewego policzka w części górnej, wylewu krwawego pod spojówką gałki ocznej lewej w części zewnętrznej pod spojówką powiek oka lewegow części zewnętrznej wylewów krwawych resorbujących się częściowo.
Obrażenia pokrzywdzonego oraz doznany rozstrój zdrowia trwałyu pokrzywdzonego dłużej, niż siedem dni.
(dowód: protokół badania sądowo-lekarskiego, k. 7, dokumentacja medyczna pokrzywdzonego, k. 8-12, 16;
Sąd dokonał następującej oceny dowodów:
OskarżonyT. G.w toku całego postępowania nie przyznawał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że zauważył szarpiącego sięI.C.z innym mężczyzną i chcąc ich rozdzielić odciągnął kolegęC., a następnie podczas zajścia wdał się w rozmowę zA. C.iC. K.. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, złożonym na rozprawie. W zasadniczym wymiarze wyjaśnienia oskarżonego były spójne i konsekwentne, przy czym dopiero na rozprawie przed Sądem oskarżony przyznał, że przewrócił i zadawał ciosy osobie, z którą szarpał się jego znajomy, co zresztą oskarżony przyznał (k. 85v). Wyjaśnienia oskarżonego znajdywały nadto od początku potwierdzenie w zeznaniach świadkówA. C.,Ł. P.iC. K.. Zeznania tych świadków były również od samego początku postępowania całkowicie spójne.
Odnosząc się do zeznań świadkówM. C., na rozprawiew dniu 16 marca 2015 r. wskazał, iż moment uderzenia pamięta "jak przez mgłę" (k. 87), ale niewątpliwieT. G.kopnąłK. T.. Następnie poczuł ból i "go przymroczyło". Objaśnił przy tym, iż to jego brak wskazał mu po zdarzeniu, iż "prawdopodobnie" został uderzony przez mężczyznę, który wówczas nadbiegł, natomiast on sam nie jest w stanie powiedzieć, kto go uderzył. Na rozprawie w dniu 18 marca 2016 r. pokrzywdzony wskazał natomiast, że jedynie pobieżnie przeczytał zawiadomienie, jakie złożył na Policji, a wskazując naT. G.jako na sprawcę zasugerował się słowami swojego brata oraz przeglądaniem wraz ze znajomymi zdjęć oskarżonego na portalu społecznościowym. Kilkukrotnie powtarzał również, że po przejrzeniu na tym portalu wraz zR. C.zdjęć chciał udać się na Policję by uzupełnić zeznania, lecz "nie chcieli mnie przyjąć". Niezależnie od faktycznych przyczyn takiego stanu rzeczy Sąd uznał zeznania pokrzywdzonego za przekonujące. W konsekwencji uznać należy, że treść zeznańM. C.z dnia 03 września 2014 r., w których określone zachowania przypisujeT. G., podyktowania była nie przekonaniem świadka, iż to rzeczywiście oskarżony spowodował jego obrażenia ciała, lecz sugestią brata, iż tożsamość sprawcy i oskarżonego się pokrywa. To przekonanie jednak u pokrzywdzonego ustało z chwilą zapoznania się z wizerunkiem oskarżonego na jego profilu społecznościowym, co konsekwentnie podkreślał w toku jurysdykcyjnym procesu. Z tych przyczyn w ocenie Sądu błędem jest akcentowanie i przytaczanie cytatówz początkowych relacji pokrzywdzonego, gdyż ich treść była podyktowania jedynie sugestią ze stronyR. C., a nie świadomością i wiedzą o tym, kto rzeczywiście zadawał uderzenia.
ZeznaniaM. C.potwierdzili na rozprawie głównej równieżI. C.(k. 154),K. T., a na rozprawie w dniu 16 marca 2015 r. równieżŁ. K., który w dniu 6 maja 2016 r. (k. 158) swoje zeznania potwierdził. Brak pewności co do osoby sprawcy akcentował równieżŁ. J.(k. 153v-154). W rzeczywistości więc z całokształtu zeznań świadków jednoznacznie wynika, iżR. C., który znał oskarżonego ze szkoły - przy czym świadek ten od początku w swoich zeznaniach wskazywał, iż nie widział momentu uderzenia brata - zasugerował podczas rozmów o zdarzeniu pozostałym znajomym, iż toT. G.zaatakowałM. C.. Wszyscy świadkowie podkreślali to również w toku ponownego rozpoznawania sprawy i brak jestz jednej strony podstaw do utrzymywania, iż zeznania tych świadków są niewiarygodne a z drugiej strony do przyjęcia, że pierwsze z zeznań tych świadków, jakie złożyli w toku postępowania przygotowawczego są "stanowcze", skoro taka ich treść była wynikiem jedynie sugestiiR. C.. Oczywistym jest, że skoroR. C.znał oskarżonego, to pozostali świadkowie oskarżenia nie mieli początkowo też podstaw, byR. C.nie ufać, a dopiero ponowne rozmowy i weryfikacja początkowego stanowiska doprowadziła do powstania wątpliwościu świadków, a w konsekwencji również i zmiany składanych relacji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy i przesłuchaniu świadków Sąd podziela więc stanowisko Sądu Rejonowego w Puławach wyrażonew uzasadnieniu wyroku z dnia 16 marca 2015 r., sygn. akt II K(...), mianowicie, iż wiarę dać należy relacjom świadków złożonym na rozprawie, już z tej przyczyny, iż w sposób przekonywujący wyjaśnili przyczynę zmiany zeznań. Faktem pozostaje, iż na etapie postępowania przygotowawczego relacje pokrzywdzonego oraz pozostałych świadków, którzy mu towarzyszyli sprowadzały się do twierdzeń o sposobie działania oskarżonegoT. G., lecz dalsze relacje nie pozostawiają w ocenie Sądu wątpliwości co do tego, iż pierwotna treść zeznań tych świadków wywołana była błędem wywodzącym się z rozmowy zR. C., który wyraźnie od samego początku twierdził, że nie widział momentu uderzenia brata, ale z uwagi na dostrzeżony sposób zachowania się w chwili zdarzenia oskarżonego, na zasadzie domniemywania jemu również pobicieM. C.przypisał.
Ustosunkowując się do wiążących Sąd Rejonowy zaleceń Sądu odwoławczego wskazać trzeba, iż w toku ponownego rozpoznania sprawy świadkowieM. C.iK. T.wyjaśnili, iż ich wątpliwości co do rzeczywistego sprawcy zdarzenia nabrali na skutek rozmów zR. C., a w zasadzie nabrali wątpliwości co do trafności rozpoznania sprawcy przez samegoR. C.. Świadkowie natomiastŁ. J.iŁ. K.ograniczyli się jedynie do potwierdzenia zeznań, jakie złożyli na uprzedniej rozprawie i z uwagi na upływ czasu wskazali, iż zdarzenia już nie pamiętają. Mając w polu widzenia upływ czasu od zdarzenia nie może to dziwić. Sąd miał jednak w polu widzenia, iż z treści zeznańŁ. K.z dnia 1 października 2014 r. wynika, iż jego wiedza wynikała bezpośrednioz zapewnieńR. C., który sam w toku postępowania podkreślał, że samego uderzeniaM. C.nie widział, a co za tym idzie nie sposób mówić tu o wiarygodnym dowodzie z zeznań świadkaŁ. J., skoro jego wiedza ma wymiar jedynie pochodny, a w przypadkuŁ. J.w dniu 23 września 2014 r. dają podstawę do stwierdzenia, iż z jednej strony "kiedyM.się odwrócił ... to ten sprawca coś do niego powiedziała następnie uderzył pięścią w twarz" oraz "Ja doszedłem do niego, pytałem co mu się stało". Wobec powyższego to właśnie pierwszych zeznań świadka nie można uznać za konsekwentne i wewnętrznie integralne, gdyż gdyby rzeczywiście świadek widział moment uderzeniaM. C.to zachowanie świadka polegające na indagowaniu pokrzywdzonego trzymającego się za twarz o przyczynę tego stanu rzeczy jest zupełnie nieracjonalne. W tym stanie rzeczy, przy uwzględnieniu przekonujących wątpliwości świadków oraz niepamięci dokładnego przebiegu zdarzenia, faktu, iż nie mogli oni wykluczyć, iż faktycznie uderzenieM. C.nie pochodziło od innej osoby, niżT. G.Sąd dał wiarę ich zeznaniom złożonym w toku rozprawy.
ZeznaniaK. K.iR. C.wskazują jedynie na generalny przebieg zdarzenia, gdyż świadkowie Ci nie posiadali wiedzy na temat osoby sprawcy od samego początku postępowania.
Wobec tak zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz związanego z nim braku przekonania o winie oskarżonego Sąd uniewinnił oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
W przedmiocie kosztów procesu Sąd orzekł kierując się kategorycznym brzmieniemart. 632 pkt 2 k.p.k.
Z powyżej przedstawionych powodów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.