Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII W 507/16
Data wyroku: 2016-11-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Cieszkowska

Sygnatura akt VII W 507/16   Dnia 9 listopada 2016 r.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie Wydział VII Karny
w składzie:
Przewodniczący – SSR Monika Cieszkowska
Protokolant - st. sekretarz sądowy Magdalena Berdych
przy udziale oskarżycielaA. W.
po rozpoznaniu dnia 10 sierpnia 2016 r., 9 listopada 2016r.
sprawy z oskarżeniaKPS.-Ś.wS.
przeciwkoJ. K. (1)
s.Z.,J.z domuP.
urodzonemu w dniu (...)wS.
obwinionemu o to, że:
w dniu 01 lutego 2016r. około godziny 22:45 wS.przyul. (...)a tymczasowy Dworzec PKP zatrzymał pojazd markiM.onr rej. (...)na zatoczce autobusowej,
to jest o czyn z art. 97 kw

I
uznaje obwinionegoJ. K. (1)za winnego tego, że w dniu 01 lutego 2016r. około godziny 22:45 wS.naul. (...)przy kładce Dworca PKP zatrzymał pojazd markiM.onr rej. (...)na zatoce autobusowej, to jest popełnienia czynu z art. 97 kw i za wykroczenie to na podstawie art. 97 kw wymierza obwinionemu karę grzywny w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) złotych;

II
na podstawieart. 627 kpkw związku zart. 119 kpw,art. 118 § 1 kpworazart.3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych,§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniazasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w kwocie 130 (sto trzydzieści) złotych, na którą składają się:

⚫

zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 (stu) złotych,

opłata w kwocie 30 (trzydziestu) złotych.

Sygn. akt VII W 507/16

UZASADNIENIE
Naulicy (...)wS., w rejonie kładki dla pieszych po stronie jezdni w kierunkuul. (...), za Dworcem PKP wyznaczono dwa przystanki autobusowe. Słupki z oznaczeniem przystanków znajdują się na chodniku, do którego przylega wyodrębniona rodzajem nawierzchni i krawężnikiem zatoka autobusowa, przylegająca do pasa jezdni.
W dniu 1 lutego 2016 roku około godziny 22:45J. K. (1), prowadząc taksówkę osobową markiM. (...)onr rej. (...), zatrzymał pojazd jako jeden z kilku stojących taksówek, na opisanej powyżej zatoce autobusowej. W tym czasie funkcjonariusze PolicjiK. S.iT. Z., poruszając się oznakowanym radiowozem, zauważyli stojące na zatoce taksówki. Policjanci przejechali obok nich, zakładając , że widok radiowozu zadziała prewencyjnie, po czym z uwagi na brak reakcji kierujących, zawrócili i podjechali w rejon przystanków autobusowych.J. K. (1)jako jedyny spośród kontrolowanych nie przyjął mandatu karnego.
Dowody:
- częściowo wyjaśnienia obwinionego – k.23-24,
- zeznaniaK. S.k. 7 w związku z k. 32, k. 32-33,T. Z.k. 33
- zdjęcie miejsca zdarzenia z serwisu internetowegoG. E.odtworzone na k. 32
- notatka urzędowa k. 3 w związku z k. 33
J. K. (1)ma 63 lata, jest stanu wolnego , nie ma nikogo na utrzymaniu. Obwiniony prowadzi działalność gospodarczą świadcząc usługi przewozu taksówką osobową, deklaruje dochody miesięczne 1000- 1500 zł netto.J. K. (1)nie był leczony psychiatrycznie i odwykowo. Obwiniony był karany za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w ruchu drogowym.
Dowody:
- wyjaśnienia obwinionego – k. 23,
- informacja o karalności obwinionego – k. 8 w zw. z k.33 ,
W toku postępowania wyjaśniającego obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. W trakcie rozprawyJ. K. (1)również nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i stwierdził, że nie został zatrzymany na zatoczce autobusowej, bo nie ma tam takiego oznaczenia, a zatrzymał się w dopuszczalnej odległości od słupka oznaczającego przystanek. Obwiniony zaprzeczył także, aby przed nim stały inne pojazdy, wskazując, że za nim były dwie taksówki.J. K.twierdził też, że w pierwotnej wersji notatki funkcjonariusza Policji była mowa o odległości od słupka przystanku , a potem zostało to zmienione na zatokę .
Wyjaśnienia obwinionego Sąd uznał za wiarygodne jedynie co do tego, że zatrzymał pojazd naul. (...)w dniu zdarzenia i została wobec niego podjęta interwencja przez patrol Policji, gdyż w tym zakresie wyjaśnienia obwinionego korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, a także co do sytuacji osobistej i majątkowej obwinionego, jako że w tej mierze w toku postępowania nie ujawniły się okoliczności podważające twierdzenia obwinionego. W pozostałym zakresie wyjaśnieniaJ. K. (1)nie odpowiadały rzeczywistemu przebiegowi wydarzeń, wobec czego Sąd ocenia je jako niewiarygodne. Przede wszystkim należy wskazać, iż twierdzenia obwinionego co do rzekomego nakazu oznakowywania zatok autobusowych są całkowicie dowolne, a wersja o rzekomym fałszowaniu treści notatki urzędowej całkowicie pozbawiona podstaw. Na tworzenie wydumanej linii obrony, która miałaby uwalniać obwinionego od odpowiedzialności karnej, a w ocenie Sądu w istocie służy wyłącznie przewlekaniu postępowania, wskazują wprost oświadczenia obwinionego w toku interwencji, iż nie przyjmie mandatu karnego, bo taka jest jego zasada i z reguły nie przyjmuje mandatów.
ZeznaniaK. S.iT. Z.Sąd uznał za w pełni wiarygodne, jako że są one szczegółowe , jasne, logiczne, bezstronne, korespondują ze sobą. Brak w zeznaniach świadków stwierdzeń, które wskazywałyby na negatywne nastawienie do obwinionego. Obydwaj wskazywali, że z obwinionym w toku interwencji zetknęli się chyba tylko jeden raz, co wyklucza, by mieli być do obwinionego uprzedzeni. Ponadto świadkowie podejmowali rutynowe czynności związane z wykonywaną przez nich służbą i w ocenie Sądu przeprowadzili je w pełni prawidłowo. Nie wpływa ujemnie na ocenę wiarygodności świadków okoliczność, iż na rozprawie nie pamiętali dokładnego usytuowania pojazdu obwinionego, jako że jest to niewątpliwie spowodowane upływem czasu i wielością podobnych interwencji podejmowanych przez funkcjonariuszy. Obwiniony bagatelizował fakt, że nie był jedyną osobą zatrzymaną do kontroli, a pozostali kierujący, którzy dopuścili się takich samych zachowań przyjęli mandaty karne, a funkcjonariusze zachowania wszystkich kierujących określali tak samo.
Dokumenty w postaci sporządzonej w sprawie notatki urzędowej i informacja o karalności obwinionego za wykroczenia w ruchu drogowym nie budzą wątpliwości Sądu, gdyż są jasne i pełne. Treść notatki została potwierdzona zeznaniami sporządzającego ją funkcjonariusza i twierdzenia obwinionego, że pierwotnie była ona inna absolutnie nie zasługują na wiarę, choćby z tego względu, że treść notatki nie jest udostępniana kontrolowanemu w toku interwencji, więc obwiniony nie mógł wiedzieć bezpośrednio po sporządzeniu notatki, jaka jest jej treść. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania obrazu miejsca zdarzenia z serwisu internetowegoG. E., jako że świadkowie potwierdzili, iż w tym miejscu miało miejsce zdarzenie .
Kierując się zaprezentowaną oceną dowodów Sąd uznałJ. K. (1)za winnego tego, że w dniu 1 lutego 2016 r. około godziny 22.45 wS.naul. (...)przy kładce Dworca PKP zatrzymał pojazdem markiM.onr rej. (...), na zatoce autobusowej, tj. popełnienia czynu z art. 97 kw.
Odpowiedzialności zart. 97kw podlega uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym ( niż ujęte wrozdziale XI Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia) przepisomustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowymlub przepisom wydanym na jej podstawie . Sprawca taki podlega karze grzywny do 3000 zł albo karze nagany. Wart. 49 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20.06.1997 r.wskazano, iż zabrania się zatrzymania pojazdu w odległości mniejszej niż 15 metrów od słupka lub tablicy oznaczającej przystanek, a na przystanku z zatoką – na całej jej długości. Obwiniony nie kwestionował, iż w rejonie miejsca zatrzymania pojazdu znajdował się przystanek autobusowy. Wbrew stanowisku obwinionego zatoka autobusowa nie wymaga szczególnego oznakowania, jako że jest elementem drogi wyodrębnionym poprzez ukształtowanie, rodzaj nawierzchni. Równie dobrze obwiniony może się domagać oznakowania w każdym miejscu chodnika. Jedyny znak dotyczący zatoki autobusowej D-50 zgodnie z §60a rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych informuje o zatoce występującej w tunelu. Z kolei §90 wskazanego rozporządzenia wust.1określa linię przystankową, czyli znak P-17, który wyznacza na jezdni miejsce przystanku pojazdów określonych w §51 i oznacza , że zakaz zatrzymywania się innych pojazdów na przystanku obowiązuje na całej jej długości . Jezdnia to w myślart. 2 Prawa o ruchu drogowymczęść drogi przeznaczona do ruchu pojazdów, zaś przystanek to miejsce zatrzymywania się pojazdów transportu publicznego , oznaczone odpowiednimi znakami drogowymi. Brzmienie przepisów oznacza bezwzględny wymóg oznakowania linią przystankową , czyli znakiem P-17 pasa ruchu na jezdni w miejscu usytuowania przystanku, a nie zatoki autobusowej .
Obwiniony postąpił jednoznacznie wbrew regułom wyrażonym przez omówione przepisy, czym umyślnie w sposób zawiniony wyczerpał znamiona ustawowe czynu zabronionego z art. 97 kw. W trakcie postępowania nie ujawniły się okoliczności, które wyłączałyby bezprawność karną czynu lub winę sprawcy.
Czyn obwinionego miał miejsce na drodze publicznej, gdyżulica (...)ma charakter drogi powiatowej, zgodnie z uchwałą nr XXX/741/2000 Rady MiastaS.z 30.10.2000 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych w MieścieS.. Drogi powiatowe są jedną z kategorii dróg publicznych (art. 1 i 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych).
Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze stopień winy i społecznej szkodliwości czynuJ. K. (1), który nie jest wysoki, a także cele kary w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Za okoliczność obciążającą obwinionego należy uznać, iż niedostosowanie się do zakazu zatrzymania pojazdu w zatoce autobusowej nie było wynikiem jego nieuwagi, a działaniem celowym, obliczonym na zysk z racji położenia miejsca zatrzymania blisko dworca PKP. Sąd uwzględnił także czas zdarzenia, kiedy to ruch autobusów nie jest nasilony. Okolicznością obciążającą , sprzeciwiającą się wymierzeniu kary łagodniejszej jest fakt, iż obwiniony był już karany za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w ruchu drogowym. Sąd uwzględnił też sytuację majątkową obwinionego, brak osób na utrzymaniu. Mając na uwadze przedstawione przesłanki w ocenie Sądu adekwatną karą jest wymierzenieJ. K. (1)kary grzywny w wysokości 150 złotych.
Zdaniem Sądu tak ukształtowana kara w pełni osiągnie swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do obwinionego, uwzględnia też potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Kierując się ogólną zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, w oparciu o przepisy powołane w punkcie drugim dyspozytywnej części wyroku Sąd zasądził odJ. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu, na które złożyły się zryczałtowane wydatki postępowania w wysokości 100 zł oraz opłata w kwocie 30 zł.