Sąd Okręgowy w Słupsku
III Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych
Sygnatura akt: III Kow 885/16
Data wyroku: 2016-07-28 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: w Słupsku Witold Galewski
Słowa kluczowe: Dozór elektroniczny
Podstawa prawna: art. 43la§1pkt 1i2, art. 43la§3, art. 43le§1kkw

Sygn. akt III Kow.885/16el

POSTANOWIENIE
Dnia 28.07.2016r.
Sąd Okręgowy wS.Wydział III Penitencjarny w składzie:

    Przewodniczący Sędzia SO wS.Witold Galewski

Protokolant sekretarz sądowy Wojciech Kazaniecki
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej wS.– Mieczysław Buksa

po rozpoznaniu na posiedzeniu w Areszcie Śledczym wS.– Oddział Zewnętrzny wU.wnioskuskazanegoŁ. P.(P.) s.K.

o  zezwolenie na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego
na podstawie art.43 la § 1 pkt 1 i 2 oraz
art.43la§ 3w zw. zart.43le§ 1 kkw

postanawia:

1
odmówić skazanemuŁ. P.(P.) s.K.iG.z d.P.,ur. dnia (...)wM., nrPESEL (...)zezwolenia na odbycie kary 8 miesięcy pozbawienia wolnościorzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego wS.Wydział Zamiejscowy wM.z dnia 11.04.2014r., sygn. aktXVIK 792/13za czyn zart.157§1kk,art. 217§1kk,art.46§1kkpoza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego,

2
zwolnić skazanego od kosztów sądowych w części dotyczącej wydatków i obciążyć nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
SkazanyŁ. P.wystąpił z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na odbycie kary poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Podniósł, że chciałby udzielić pomocy konkubinie oraz dzieciom. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie zart.43c kkwustawodawca uznał, że jest możliwe odbywanie kary pozbawienia wolności poza jednostką penitencjarną, w miejscu stałego pobytu wskazanym przez osobę skazaną. Z tego przepisu wynika, że udzielanie zezwolenia na odbywanie kary w systemie SDE nie uzależniono od zaistnienia innych okoliczności dotyczących osoby skazanego lub jego rodziny. Względy rodzinne mogą mieć znaczenie przy rozważeniu wniosku skazanego o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności lub przy ocenianiu zasadności wniosku o przerwę w karze podczas pobytu w izolacji więziennej.
Zatem, przy orzekaniu o udzieleniu osobie skazanej zgody na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie powinno się kierować okolicznościami związanymi np. z sytuacją materialną lub rodzinną osoby skazanej. Sąd penitencjarny jest zobowiązany do kierowania się warunkami wskazanymi wart.43la§1 kkw.
Zgodnie z treściąart.43la§1 pkt 1 i 2 kkwzezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego można udzielić wobec skazanego, któremu orzeczono karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą jednego roku, a nie zachodzą warunki przewidziane wart.64§2 Kodeksu karnegooraz jest to wystarczające dla osiągnięcia celów kary.
W przytoczonym art. 43la§1 pkt 2 Ustawy znajduje się bezpośrednie odwołanie do treściart.53§1kktj. celów kary w zakresie prewencji indywidualnej. Sąd meriti wymierzając karę bierze także pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze które winny być osiągnięte wobec skazanego.
Sąd penitencjarny oceniając trafność złożonego wniosku o wyrażenie zgody na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego jest zobowiązany do ustalenia w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody, czy cele kary zostaną zrealizowanie bez konieczności dalszego odbywania kary w warunkach izolacji więziennej, czyli w miejscu połączonym z nadzorem ze strony funkcjonariuszy SW.
Z opinii Dyrektora AŚ wS.z dnia wynika, że skazany od dnia 12.07.2016r. odbywa karę 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart.157§1kk,art.217§1kk. Skazany w dniu 11.06.2013r. wobec małoletnich pokrzywdzonych zachował się rażąco agresywnie, bowiem każda z nich została uprzedzona w twarz, z czego jedna z nich doznała wstrząśnienia mózgu.
Z postanowienia z dnia 13.11.2015r. w przedmiocie zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności wynika, że skazany przez okres roku nie wywiązał się z nałożonych obowiązków nałożonych przez Sąd meriti. tj. nie przeprosił małoletnich pokrzywdzonych oraz nie zapłacił kwoty 1000 zł orzeczonej tytułem zadośćuczynienia.
Mając na uwadze okoliczności popełnienia czynów przypisanych skazanemu i jego postawę po zapadłym wyroku należy stwierdzić, że jest sprawcą zdemoralizowanym mimo jednokrotnej karalności.
Postawa skazanego przed osadzeniem nie przemawia za uwzględnieniem wniosku. W wywiadzie środowiskowym sporządzonym przez kuratora z dnia 5.07.2016r. ( teczka osobopoznawcza ) wskazano, że skazany w miejscu zamieszkania nie zachowywał się poprawnie. Doszło do awantury między nim a konkubiną, interweniowała miejscowa policja. Została wdrożona procedura niebieskiej karty. Nie wszczęto postępowania o czyn zart. 207kk.
Natomiast z wywiadu kuratora z dnia 11.07.2016r. wynika, że skazany także ma ograniczoną władzę rodzicielską poprzez ustanowienie dozoru kuratora. Z informacji Policji wynika, że nie było skarg na skazanego.
Zachowanie skazanego w podczas odbywania kary pozbawienia wolności nie może być pominięte przy rozpoznawaniu wniosku o odbywanie kary w SDE. Nie może budzić wątpliwości to, że proces resocjalizacji może zakończyć się sukcesem tylko wtedy, gdy skazany będzie czynnie uczestniczył w tym procesie np. poprzez wyrażenie zgody na odbywanie kary w systemie programowanego oddziaływania, zdobywanie wykształcenia czy też zawodu, branie aktywnego udziału w zajęciach lub programach profilaktycznych, wykonywanie pracy w systemie bez konwojenta czyli w warunkach bez nadzoru ze strony funkcjonariuszy SW
Z opinii Administracji wynika, że skazany nie był nagradzany regulaminowo, nie był karany dyscyplinarnie. Karę odbywa w systemie zwykłym. Nie uczestniczy w systemie przepustkowym. Wskazać trzeba, że skazany przyjął bierną postawę.
Skoro skazany karę pozbawienia wolności odbywa w systemie zwykłym, to oznacza, że nie włączył się aktywnie w proces resocjalizacji. Skazany odbywający karę w takim systemie ma bowiem możliwość dokonania wglądu w dotychczasowe postępowanie i jego przeanalizowanie ( vide odpowiednio : postanowienie z dnia 25 sierpnia 2010r. Sądu Apelacyjnego w Lublinie w sprawie II AKzw 672/10, a także postanowienia : z dnia 8.10.2014r. Sądu Apelacyjnego w Gdańsku sygn. II AKzw 1948/14, z dnia 13.01.2015r. Sądu Apelacyjnego w Gdańsku sygn. II AKzw 2691/14 oraz z dnia 14.04.2015r. Sądu Apelacyjnego w Gdańsku sygn. II AKzw 722/15).
Nadto, skazany nie został zakwalifikowany do tzw. systemu przepustkowego, co wiąże się z możliwością wykazania, iż bez nadzoru ze strony funkcjonariuszy SW skazany potrafi należycie funkcjonować a w szczególności przestrzegać zasad porządku prawnego.
Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że skazany jedynie poprawnie poddał się karze, co jest obowiązkiem każdego osadzonego. Nie jest to wystarczające do uwzględnienia wniosku. Bierna, niczym szczególnym nie wyróżniająca się postawa skazanego w toku odbywania kary nie uzasadnia przyjęcia, że w jego osobowości doszło do trwałej, pozytywnej zmiany uzasadniającej przyjęcie, że w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego.
W tych okolicznościach, zdaniem Sądu mając na uwadze dotychczasowe zachowanie i postawę skazanego nieskuteczność orzeczonego środka związanego z poddaniem sprawcy próbie należy bez stwierdzić, iż dla osiągnięcia celów kary celowy jest dalszy pobyt skazanego w warunkach izolacji.
Z tych też względów, postanowiono jak wyżej.
O kosztach postępowania przed sądem orzeczono na podstawie przepisuart. 626§1kpkw zw. zart.624§1 kpkw zw. zart. 1§2 kkw.