Sąd Okręgowy w Łodzi
XIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy
Sygnatura akt: XIII Ga 101/16
Data wyroku: 2016-07-26 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: SO Beata Matysik (ref.), Sędzia SO Ryszard Badio, SR (del.) Marzena Rudnik-Niewrzał
Słowa kluczowe: Ubezpieczenie Oc, Postępowanie Dowodowe (Przepisy Ogólne)
Podstawa prawna: art. 361 § 1 i 363 § 1 k.c., art. 822 § 1 k.c.

Sygn. akt XIII Ga 101/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 listopada 2015 roku Sąd Rejonowy w Sieradzu w sprawiez powództwa(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąspółki komandytowejwŁ.przeciwko(...) Spółce AkcyjnejwW.o zapłatę w pkt 1 – zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.564,50 złwraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty od dnia 23 stycznia 2014 roku do dnia zapłatyi kwotę 1.427,66 zł tytułem zwrotu kosztów procesu oraz w pkt 2 – zwrócił na rzecz powoda ze Skarbu Państwa – Sąd Rejonowego w Sieradzu kwotę 118,34 zł.
U podstaw powyższego orzeczenia leżały poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne, w świetle których w dniu 12 października 2013 roku miała miejsce kolizja drogowa, w wyniku której uszkodzony został pojazdS. (...), którego właścicielamibyliM. J.iW. J.. Szkoda została zgłoszona pozwanej, która uznała swoją odpowiedzialność co do zasady i przeprowadziła postępowanie likwidacyjne, w toku którego przyznała i wypłaciła z tytułu kosztów najmu samochodu zastępczego odszkodowanie w kwocie 3.000,00 zł. W dniu 15 października 2013 roku powódka zawarła zM. J.umowę najmu samochodu zastępczego markiS. (...)na czas naprawy samochodu poszkodowanej za cenę wynikającąz cennika powódki – 184,50 zł brutto za jeden dzień najmu. Poszkodowana korzystałaz wynajętego samochodu przez czas naprawy własnego pojazdu – 41 dni. Z tytułu najmu samochodu zastępczego powódka wystawiła w dniu 29 listopada 2013 roku fakturę na kwotę 7.564,50 zł za 41 dni najmu po 184,50 zł brutto za dobę. W dniu 15 października 2013 roku powódka- (...) Sp. z o. o.sp. k. wŁ.zawarła z poszkodowaną umowę cesji wierzytelności z tytuł szkody. Samochód poszkodowanej nie mógł być użytkowanybez dokonania naprawy. Pozwany sporządził ostateczny kosztorys w dniu 20 listopada2013 roku. W kosztorysie uznał odpowiedzialność za wszystkie uszkodzenia wskazaneprzez zakład dokonujący naprawy. W tym dniu zakład naprawczy mógł przystąpićdo ostatniej części naprawy – wymiany wspornika osi tylnej. Naprawa została zakończonaw dniu 25 listopada 2013 roku. W tym samym dniu pojazd został wydany poszkodowanej. Stawki najmu samochodów klasy B – odpowiadającej klasie pojazdowi uszkodzonemu – wahają się w przedziale 86,10 zł do 200,60 zł brutto za dobę.
W oparciu o powyższe Sąd Rejonowy uznał, że strona powodowa wykazała,jaki był faktycznie poniesiony koszt wynajmu pojazdów zastępczych, przekraczający kwotę uznaną z tego tytułu przez stronę pozwaną oraz że były one ekonomicznie uzasadnione, wobec czego uwzględnił powództwo o zapłatę uzupełniającego odszkodowania jako zasadne w całości.
Apelację od powyższego wyroku wniosła pozwana, zaskarżając go w części,tj. co do punktu 1. w zakresie zasądzonej kwoty 1.650,50 zł wraz z ustawowymi odsetkamiod tej kwoty od dnia 23 stycznia 2014 roku oraz w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu obciążających pozwaną.
Skarżąca zarzuciła orzeczeniu:
I. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez pominięcie, że w okresie od dnia wstawienia pojazdu do warsztatu do dnia zgłoszenia dodatku przez warsztat, t. j. do dnia29 października 2013 roku pozostawał jezdny i nie musiał pozostawać w warsztacie, w sytuacji gdy warsztat zwlekał w sposób nieuzasadniony z rozpoczęciem naprawy, w zakresie, w jakim mógł ją przeprowadzić,
II. naruszenie przepisów postępowania, t. j.:

1
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 328 § 2 k.p.c.poprzez:

- brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dowolną, a nie swobodą ocenę materiału dowodowego oraz nierozpoznanie istoty sprawy poprzez błędne uznanie za zasadny 41-dniowy okres najmu pojazdu zastępczego w sytuacji, gdy już po pierwszych oględzinach warsztat dysponował niezbędnym zakresem informacji dotyczącym naprawy pojazdui w sytuacji, gdy nie podjął się niezwłocznej naprawy pojazdu nie powinienon przyjmować pojazdu do warsztatu,
- błędne uznanie za zasadny okres najmu pojazdu zastępczego od dnia24 października 2013 roku do dnia 29 października 2013 roku, w sytuacji,gdy w tym okresie warsztat naprawczy w sposób nieuzasadniony zwlekałze sporządzeniem kalkulacji naprawy i przesłaniem jej stronie pozwanej,
- błędne uznanie, że poszkodowana nie mogła w okresie wynajmu pojazdu zastępczego korzystać z innego pojazdu niż uszkodzony, podczasgdy poszkodowana dysponowała innym pojazdem należącym doW. J.– męża poszkodowanej, a z oświadczenia dnia 15 października 2013 roku wynika, że używała pojazdu męża jako auta służbowego dodatkowodo dojazdów do pracy,
2.art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 328 § 2 k.p.c.w zw. zart. 278 k.p.c.poprzez przyjęcie, że pojazd poszkodowanej pozostał niejezdny i musiał pozostawaćprzez cały okres naprawy w warsztacie, podczas gdy ze sporządzonej przez biegłego opinii nie wynika, że pojazd poszkodowanej nie mógł zostać dopuszczony do ruchu i być przez poszkodowaną wykorzystywany do dnia zgłoszenia pierwszego dodatku przez warsztat,
III. naruszenie przepisów prawa materialnego:
1.art. 362 k.c.w zw. zart. 354 zd. 2 k.c.poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zmniejszenia obowiązku naprawienia szkody przez pozwaną ze względu na okoliczność, iż pojazddo dnia 29 października 2013 roku pozostawał jezdny i wobec braku podjęcia naprawy przez warsztat powinien zostać wydany poszkodowanej i ponownie dostarczony, wówczas gdy warsztaty dysponował wiedzą na temat pełnego zakresu uszkodzeń,
2.art. 6 k.c.w zw. zart. 232 k.p.c.poprzez uznanie, że strona powodowa udowodniła, że pojazd po szkodzie z dnia 12 października 2013 roku pozostawał niejezdny i musiał przebywać w warsztacie, podczas gdy do czasu zgłoszenia dodatku w dniu 29 października 2013 roku pojazd pozostawał jezdny, a warsztat do tego dnia nie zgłaszał uszkodzeń pojazdu wyłączających pojazdz użytkowania.
Na tej podstawie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w części, t. j. co do kwoty 1.660, 50 zł z punktu 1. wyroku wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych.
W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie i zwrot kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu.
Przed przystąpieniem do analizy treści środka zaskarżenia, należy zaznaczyć, że Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu I instancji i jako trafnie i prawidłowo ocenione oraz logicznie wywiedzione ze zgromadzonego materiału dowodowego, przyjmuje za własne.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skuteczne postawienie zarzutu naruszeniaart. 328 § 2 k.p.c.może mieć miejsce wyjątkowo, gdy wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej, co nie miało w rozpoznawanej sprawie miejsca. Sąd I instancji bowiem dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i wywiódł z nich logiczne wnioski, czemu dał wyrazw uzasadnieniu podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, omawiając w sposób wyczerpujący jego podstawy.
Sąd Okręgowy nie uwzględnił żadnego z zarzutów apelacyjnych, które sprowadzały się do kwestionowania ustaleń faktycznych i oceny dowodowej pod kątem wymogów stawianych wart. 233 § 1 k.p.c.W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji nie naruszył dyspozycji przepisuart. 233 § 1 k.p.c., a ze zgromadzonego materiału dowodowego wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Zatem ocena ta nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i jako taka musi się ostać. Należy podnieść,że tylko w wypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodamilub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo – wbrew zasadom doświadczenia życiowego – nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona(por. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2005r, sygn. akt I ACa 513/05, LEX nr 186115).Strona apelująca uchybień takich,jak powyższe nie wykazała.
Powód wykazał za pomocą przedstawionych dowodów w postaci dokumentów, zeznań świadków oraz opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego,iż świadczenie ubezpieczeniowe wypłacone przez pozwanego ubezpieczyciela tytułem odszkodowania za najem pojazdu zastępczego nie wyczerpało całości poniesionychw związku z tym kosztów, które wyniosły 7.564,50 zł brutto. Pozwany kwestionował okres najmu pojazdu zastępczego, wskazując, że jego odpowiedzialność rozciąga się jedynie na 30 dni, t. j. w okresie od dnia zgłoszenia oględzin dodatkowych – od 29 października 2013 roku do dnia 20 listopada 2013 roku, kiedy ostatecznie pozwany zatwierdził kosztorys naprawy oraz 5 dni czasu technologicznej naprawy i 2 dni wolne od pracy.
Wbrew stanowisku pozwanego powód wykazał, iż w przedmiotowej sprawie uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego trwał 41 dni. Zważyć należy, że na czas ten złożyły się zarówno czas technologiczny niezbędny do naprawy, jak i odstępy czasu między podejmowanymi czynnościami ubezpieczyciela w ramach postępowania likwidacyjnego, takimi jak przeprowadzenie oględzin oraz weryfikacja kalkulacji naprawy.
Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego w toku postępowania likwidacyjnego pozwany ubezpieczyciel kwestionował przedstawiony przez powoda zakres uszkodzeń pojazdu, nie uwzględnił w kosztorysie elementów związanych z naprawą zawieszenia tylnego pojazdu. Następnie kwestionowany był również przez pozwanego proponowany sposób naprawy pojazdu w zakresie wymiany belki, pozwany sugerował bowiem w to miejsce wymianę czopa osi tylnej. Ostatecznie w dniu 20 listopada 2013 roku pozwany ubezpieczyciel uznał odpowiedzialność za szkodę również w zakresie uszkodzenia belki zawieszenia tylnego i tym samym strony doszły do porozumienia co do zakresu uszkodzenia pojazdu, sposobu jego naprawy i kalkulacji kosztów tej naprawy.
Bezpodstawnie pozwany zarzucał w apelacji, że powód w okresie od dnia24 do 29 października 2013 r. zwlekał z przedstawieniem kosztorysu naprawy. Podkreślenia wymaga, że powód w trakcie oględzin przy ustalaniu kosztów naprawy z dnia28 października 2013 roku uwzględnił pełny zakres uszkodzeń przedmiotowego samochodu, a zatem wydłużenie okres najmu pojazdu zastępczego jest wynikiem działań pozwanego ubezpieczyciela. Jak wskazał biegły, zakład naprawczy nie musiał dokonywać dodatkowych oględzin, ponieważ już w trakcie pierwszych ustalił zakres naprawy, przedstawiając kosztorys pozwanemu. To pozwany kwestionował sposób naprawy i żądał dodatkowych oględzin celem sprawdzenia skuteczności zaproponowanej w miejsce wymiany belki, wymiany czopa. Dopiero gdy w wyniku oględzin okazało się, że wymiana czopa nie doprowadziłado skutecznego usunięcia uszkodzenia, pozwany ubezpieczyciel w dniu 20 listopada2013 roku zaakceptował kalkulację naprawy w proponowanym przez powoda kształcie,a mianowicie z uwzględnieniem wymiany belki.
Należało mieć również na uwadze, że dzięki wcześniejszemu rozpoczęciu naprawy jeszcze przed ostatecznym zatwierdzeniem kosztorysu naprawy, najem pojazdu zastępczego nie wydłużył się o dodatkowy okres, w którym pozwany ubezpieczyciel miał prowadzić czynności likwidacyjne. Warsztat naprawczy po zaakceptowaniu ostatecznie kosztorysuprzez pozwanego w dniu 20 listopada 2013 roku, wykonał w ciągu 5 dni - do dnia25 listopada 2013 roku jedynie brakującą wymianę wspornika zawieszenia tylnego, mieszcząc się w granicach czasowych wymaganych do tej czynności. W tej sytuacji uznać należało,że to pozwany wbrew obowiązkowi wynikającemu zart. 6 k.c.(232k.p.c.) nie wykazał,aby czas najmu w zakresie wykraczającym ponad okres 30 dni był spowodowany okolicznościami obciążającymi poszkodowanego.
Odnosząc się natomiast do argumentu, zgodnie z którym poszkodowana miała możliwość korzystania z pojazdu męża w miejsce najmu pojazdu zastępczego, zaznaczyć trzeba, że szkoda w tym przypadku wyraża się w braku możliwości korzystania z własnego pojazdu. Ubezpieczyciel w ramach odpowiedzialności odszkodowawczej obowiązanyjest wyrównać uszczerbek wywołany skutkami wypadku. Wymiar szkody, którą poniósł poszkodowany ustalany jest przy uwzględnieniu stanu sprzed zdarzenia. Poszkodowana przed wypadkiem dysponowała pojazdem, z którego korzystała. Oznacza to, że uszczerbek poszkodowanej poniesiony w wyniku wypadku wyrażał się w utracie możliwości korzystania z pojazdu, który służył jej na co dzień. Poszkodowana nie mogła zatem zaspokoić uszczerbku poniesionego w wyniku wypadku pojazdem męża. Przyjęcie stanowiska pozwanegoi uznanie, że w tej sytuacji poszkodowany nie miał uzasadnionych podstaw do wynajęcia samochodu zastępczego byłoby bezpodstawne i ostatecznie prowadziłoby do konkluzji,iż zawieranie umów ubezpieczenia jest bezcelowe, skoro nie można uzyskać ochrony ubezpieczeniowej i odszkodowania za uszkodzenie pojazdu zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania wyrażoną wart. 361 § 1 k.c.Dodatkowo podnieść należy również,że pozwana nie kwestionowała na etapie postępowania likwidacyjnego zasadności najmu przez poszkodowaną pojazdu zastępczego, czemu dała wyraz, wypłacając z tego tytułu odszkodowanie za uznany przez siebie czas najmu. Podnoszenie tego zarzutu na w apelacji należy uznać w tych okolicznościach za niezrozumiałe.
Niesłusznie zarzucała również pozwana naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 328§ 2 k.p.c.w zw. zart. 278 k.p.c.poprzez błędną ocenę opinii biegłego w zakresie przyjęcia,że pojazd nie mógł być użytkowany aż do ukończenia naprawy.
Co prawda biegły nie wypowiedział się jednoznacznie w opinii co do kwalifikacji stwierdzonych uszkodzeń jako takich, które nie wyłączały pojazdu z ruchu na drogach publicznych, z drugiej jednak strony brak było podstaw do przyjęcia, aby poszkodowana była zmuszona korzystać z pojazdu, który był jeszcze w trakcie naprawy. Nie można narzucić poszkodowanej, aby korzystała z pojazdu, który był niekompletny, w spornym okresiew pojeździe nie zostało naprawione tylne zawieszenie. Zresztą taka sytuacja mogłaby spowodować zwiększenie rozmiaru szkody, a na poszkodowanej ciążyła powinność jej minimalizacji. W sytuacji bowiem, kiedy pojazd jest niekompletny, jego użytkowanie zwiększa narażenie na jego dalsze uszkodzenia.
Z tych samych względów nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszeniaart. 6 k.c.i232 k.p.c.odnoszący się do kwestii udowodnienia, że pojazd poszkodowanejnie mógł być użytkowany aż do ukończenia naprawy. Wskazać należy, że w sytuacji,gdy powód wykazał, że pojazd był uszkodzony i kwalifikował się do naprawy,to na pozwanym ciążył obowiązek wykazania okoliczności, że naprawa pojazdu nadmiernie wydłużała się, a pojazd powinien być dostępny do użytkowania wcześniej.
Tym samym bezzasadny był zarzutart. 362 k.c.w zw. zart. 354 zd. 2 k.c.poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstawdo zmniejszenia obowiązku naprawienia szkody przez pozwaną. Stosownie do treściart. 361 § 1 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Przepis ten ujmuje związek przyczynowy między działaniem lub zaniechaniem zobowiązanego, a powstałym skutkiemw postaci szkody, jako konieczną przesłankę odpowiedzialności odszkodowawczej i opiera się na założeniach teorii przyczynowości adekwatnej. Zgodnie z tą teorią, związek przyczynowy zachodzi tylko wtedy, gdy w zestawie wszystkich przyczyn i skutków mamydo czynienia jedynie z takimi przyczynami, które normalnie powodują określone skutki.Nie wystarczy więc stwierdzić istnienie związku przyczynowego jako takiego. Wymagane bowiem jest też stwierdzenie - co należy do Sądu - że chodzi o następstwa normalne. Jakkolwiek bowiemart. 361 § 1 k.c.nie wprowadza związku przyczynowego w rozumieniu prawnym, odmiennego od istniejącego w rzeczywistości, to jednak wiąże odpowiedzialność tylko z normalnymi następstwami zjawisk stanowiących jej podstawę. Bez tego bowiem zabiegu łańcuch skutków zdarzenia tkwiącego u podstawy obowiązku odszkodowawczego byłby nieograniczony. Normalny związek przyczynowy zachodzi wtedy, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajowym biegu rzeczy, bez zaistnienia szczególnych okoliczności, szkoda jest rezultatem typowym w zwykłej kolejności rzeczy,a więc nie będącym rezultatem jakiegoś zupełnie wyjątkowego zbiegu okoliczności.W uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 17 listopada 2011 r. III CZP 5/11, przyjęto, że objęcie odpowiedzialnością ubezpieczyciela celowychi ekonomicznie uzasadnionych wydatków na najem pojazdu zastępczego odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje celowei ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego. Ocena wysokości wydatków musi być dokonana przez pryzmat konieczności zachowania rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. O tym, czy wspomniane kosztyi ich wysokość były „ekonomicznie uzasadnione” decyduje kilka czynników, w tym także obowiązek współdziałania wierzyciela z dłużnikiem, obowiązek nieprzyczyniania się poszkodowanego do zwiększenia rozmiarów szkody. Przy czym Sąd Najwyższy słusznie zauważył, że różnorodność okoliczności związanych z następstwami wypadku komunikacyjnego oraz sytuacją życiową poszkodowanego nie pozwala na formułowanie kazuistycznych wskazań, podlegają one każdorazowo indywidualnej ocenie. Dodatkowo zaaprobować należy również pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia8 września 2004 r., sygn. IV CK 672/03, zgodnie z którym za normalne następstwo zniszczenia pojazdu należy uznać konieczność czasowego wynajęcia pojazdu zastępczegow okresie, gdy szkoda jeszcze nie została naprawiona. Postulat pełnego odszkodowania przemawia więc za przyjęciem stanowiska o potrzebie zwrotu przez ubezpieczycielatzw. wydatków koniecznych, potrzebnych na czasowe używanie zastępczego środka komunikacji w związku z niemożliwością korzystania z niego wskutek zniszczenia,z tym że tylko za okres między dniem zniszczenia a dniem, w którym poszkodowany może nabyć analogiczny pojazd, nie dłuższy jednak niż za czas do zapłaty odszkodowania.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd Okręgowy uznał, że utrata możliwości korzystania z pojazdu, którym na co dzień poruszała się poszkodowana, przesądza o konieczności zapewnienia jej samochodu zastępczego w okresie odpowiadającym okresowi naprawy samochodu, z uwzględnieniem okresu technologicznego, okresu oczekiwania na miejsce na stanowisku, na dostawę części zamiennych, dokonanie oględzin przez pozwaną oraz uznanie przez nią odpowiedzialności. W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, iż żądanie odszkodowania z tytułu poniesionych kosztów najmu pojazdu zastępczego przez okres 41 dni był w pełni uzasadniony. Pozwana nie kwestionowała w apelacji wysokości czynszu za najem pojazdu zastępczego, który wyniósł 184,50 zł brutto za dzień,co przy okresie 41 dni daje kwotę 7.564,50 zł brutto. Pozwany ubezpieczyciel w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił powodowi z tego tytułu kwotę 3.000,00 zł. Sąd Rejonowy prawidłowo zatem uznał za zasadne żądanie uzupełniającej kwoty w wysokości 4.564,50 zł i uwzględnił powództwo w całości.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację jako bezzasadną.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 98 § 1i 3 k.p.c.w zw. zart. 99 k.p.c.Pozwany przegrał w postepowaniu apelacyjnym w całości,w związku z czym powinien zwrócić stronie przeciwnej poniesione przez nią koszty procesu. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 300,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Wynagrodzenie pełnomocnika powoda zostało ustalone na podstawie§ 12 ust.1 pkt 1w zw. z§ 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłatza czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(t.j. Dz. U. z 2013 r.poz. 490, ze zm.).