Sąd Rejonowy w Goleniowie
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 65/13
Data wyroku: 2016-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Ireneusz Bolechowski
Słowa kluczowe: Diety Z Tytuły Podróży Służbowych
Podstawa prawna: art. 77 k.p

sygn. akt IV P 65/13
dnia 29 kwietnia 2016r.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Rejonowy w Goleniowie, Wydział IV Pracy
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Ireneusz Bolechowski
Protokolant: Justyna Romańczuk
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016r. sprawy
z powództwaJ. S.
przeciwkoD. Ł.
o zapłatę
oraz
z powództwa wzajemnegoD. Ł.
przeciwkoJ. S.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanego ( powoda wzajemnego )D. Ł.na rzecz powoda ( pozwanego wzajemnego )J. S.kwotę 7.129,08 zł. ( siedem tysięcy sto dwadzieścia dziewięć złotych osiem groszy ) wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 13 marca 2013r. z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych za okres od 1 stycznia 2013r. do 12 lutego 2013r.;

II
zasądza od pozwanego ( powoda wzajemnego )D. Ł.na rzecz powoda ( pozwanego wzajemnego )J. S.kwotę 750,- zł. ( siedemset pięćdziesiąt złotych ) wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 13 marca 2013r. z tytułu odszkodowania określonego wart. 55 § 1  
1
            k. p.;

III
zasądza od pozwanego ( powoda wzajemnego )D. Ł.na rzecz powoda ( pozwanego wzajemnego )J. S.ustawowe odsetki liczone od kwoty 1.349,53 zł. ( jeden tysiąc trzysta czterdzieści dziewięć złotych 53/100 ) od dnia 11 lutego 2013r. do 5 marca 2013r.;

IV
zasądza od pozwanego ( powoda wzajemnego )D. Ł.na rzecz powoda ( pozwanego wzajemnego )J. S.ustawowe odsetki liczone od kwoty 846,89 zł. ( osiemset czterdzieści sześć złotych 89/100 ) od dnia 18 lutego 2013r. do 4 kwietnia 2013r.;

V
umarza postępowanie w zakresie żądania przez powoda ( pozwanego wzajemnego )J. S.wynagrodzenia za styczeń 2013r., wynagrodzenia za luty 2013r.; zasądzenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i odszkodowania zart. 99 k. p.;

VI
w pozostałym zakresie oddala powództwo powoda ( pozwanego wzajemnego )J. S.;

VII
zasądza od powoda ( pozwanego wzajemnego )J. S.na rzecz pozwanego ( powoda wzajemnego )D. Ł.kwotę 4.000,- zł. ( cztery tysiące złotych ) wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 10 maja 2013r.

VIII
wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 1.500,- zł. ( jeden tysiąc pięćset złotych );

IX
zasądza od powoda ( pozwanego wzajemnego )J. S.na rzecz pozwanego ( powoda wzajemnego )D. Ł.kwotę 1.596,- zł. ( jeden tysiąc pięćset dziewięćdziesiąt sześć złotych ) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa prawnego;

X
nakazuje pobrać od pozwanego ( powoda wzajemnego )D. Ł.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Goleniowie kwotę 500,- zł. ( pięćset złotych ) z tytułu zwrotu części kosztów sądowych, od których poniesienia powód był zwolniony z mocy prawa.

SSR Ireneusz Bolechowski
sygn. akt IV P 65/13

UZASADNIENIE
Dnia 5 marca 2013r. wpłynął pozew wniesiony przezJ. S.przeciwkoD. Ł.. Powód domagał się w nim zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda zaległego wynagrodzenia oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie 3.770,- zł.; zaległych diet zagranicznych w kwocie 1.680,- EURO tj. 6.270,- zł. oraz odszkodowania za okres 2 tygodni wypowiedzenia i odszkodowania zart. 99 k. p.w wysokości 5.500,- zł.
W uzasadnieniu powód podał, że od dnia 1 stycznia 2012r. był zatrudniony w(...)TransportD. Ł.. W 2013r. nie otrzymał wynagrodzenia za miesiące styczeń i luty. Dnia 1 marca 2013r. otrzymał od pozwanego świadectwo pracy wystawione po terminie i z błędną datą zatrudnienia. Z tego powodu nie mógł podjąć pracy, ani zarejestrować się w Urzędzie Pracy ( pozew – k. 2 akt ).
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i obciążenie powoda kosztami postępowania.
W uzasadnieniu swojego stanowiska podał, że z dokumentów podanych przez powoda nie wynika, aby pozwany był rzeczywiście zobowiązany do zapłaty zaległego wynagrodzenia wraz z dodatkami wobec powoda. Zarówno kwoty żądane przez powoda, jak i ich wysokość nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości i budzą poważne wątpliwości ( odpowiedź na pozew – k. 37 akt ).
W dniu 10 maja 2013r. pozwany złożyłpozew wzajemny. Domagał się w nim zasądzenia od pozwanego wzajemnego na rzecz powoda wzajemnego kwoty 4.000,- zł. wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podał, że w związku z przeprowadzoną kontrolą w przedsiębiorstwie powoda wzajemnego, Państwowa Inspekcja Pracy w dniu 30 kwietnia 2013r. wydała decyzję w przedmiocie nałożenia na powoda wzajemnego kary pieniężnej w wysokości 4.700,- zł. W wyniku analizy danych cyfrowych, z okresu objętego kontrolą, po uwzględnieniu uzasadnionych jako odstępstwo zdarzeń oraz oczywistych błędów w operowaniu tachografem lub selektorem, stwierdzono naruszenia przezJ. S.przepisów ustawy o transporcie drogowym poprzez przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu ciężarowego oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku, w następstwie czego powód wzajemny poniósł szkodę w wysokości 4.000,- zł. Powód wzajemny wskazał, że zgodnie z wymogami rozporządzenia ( WE ) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. powody odstępstwa od nieprzestrzegania przepisów przez kierowcę powinny być wykazane odręcznie na wykresówce lub wydruku z urządzenia rejestrującego aktywność kierowcy w danym dniu, niezwłocznie po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój, tym samym brak takiego wydruku świadczy o tym, iż pozwany wzajemny dopuścił się rażącego naruszenia obowiązków pracowniczych poprzez zaniechanie uzasadnienia odstąpienia od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu ( pozew wzajemny – k. 44 – 45 akt ).
W piśmie procesowym z dnia 12 czerwca 2013r. pełnomocnik powoda ( pozwanego wzajemnego ) cofnął żądanie w zakresie zapłaty wynagrodzenia za styczeń 2013r. – w związku z jego uregulowaniem w dniu 5 marca 2013r. – i wniósł o zasądzenie odsetek ustawowych za nieterminową zapłatę od kwoty 1.349,53 zł. od dnia 11 lutego 2013r. do dnia 5 marca 2013r.; cofnął żądanie w zakresie zapłaty wynagrodzenia za luty 2013r. – w związku z jego uregulowaniem w dniu 4 kwietnia 2013r. – i wniósł o zasądzenie odsetek ustawowych za nieterminową zapłatę od kwoty 846,89 zł. od dnia 18 lutego 2013r. do dnia 4 kwietnia 2013r.; wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy; wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zaległych delegacji zagranicznych za miesiące listopad i grudzień 2012r. oraz styczeń i luty 2013r. w kwocie 1.680,- €, po przeliczeniu na polski złoty wg kursu z dnia wniesienia pozwu – tabela kursów średnich NBP nr(...), 1 € = 4,14 zł., a zatem w kwocie 6.955,20 zł.; wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odszkodowania określonego wart. 55 § 11k. p.w wysokości wynagrodzenia za okres 2 tygodni tj. w kwocie 750,- zł.; cofnął żądanie w zakresie odszkodowania zart. 99 k. p.i wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych ( pismo pełnomocnika powoda – k. 66 akt ).
Na rozprawie z dnia 18 czerwca 2013r. pełnomocnik powoda ( pozwanego wzajemnego ) wniósł o oddalenie pozwu wzajemnego i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Pismem z dnia 8 stycznia 2015r. powód ( pozwany wzajemny ) rozszerzył powództwo domagając się dodatkowo zasądzenia od pozwanego ( powoda wzajemnego ) na rzecz powoda ( pozwanego wzajemnego ) kwoty 20.955,19 zł. tytułem zwrotu kosztów noclegu za okres 01.01.2012 – 18.02.2013r. ( pismo powoda – k. 122 – 123 akt ).
Na rozprawie z dnia 9 stycznia 2015r. powód ( pozwany wzajemny ) oświadczył, iż otrzymał ekwiwalent za urlop i nie wnosi w tym zakresie żądań ( k. 127 akt ).
Pismem z dnia 3 grudnia 2015r. powód ( pozwany wzajemny ) wskazał, że tytułem zwrotu kosztów noclegu za okres 01.01.2012 – 18.02.2013r. domaga się kwoty 25.778,32 zł. ( pismo powoda – k. 355 – 356 akt ).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Powód ( pozwany wzajemny ) był zatrudniony u pozwanego ( powoda wzajemnego ) jako kierowca samochodu ciężarowego w okresie od dnia 1 stycznia 2012r., początkowo na podstawie umowy na okres próbny, a następnie na mocy umowy o pracę na czas określony tj. do dnia 31 marca 2013r. za wynagrodzeniem zasadniczym w kwocie 1.500,- zł.
Dowód:umowa o pracę na okres próbny z dnia 1 stycznia 2012r. – k. 8 akt; umowa o pracę na czas określony z dnia 1 kwietnia 2012r. – k. 9 akt.
Powód ( pozwany wzajemny ) pracował przez 2, 3, a czasami 4 tygodnie, po czym miał tydzień wolnego. Jeździł do Niemiec, Danii, Szwecji, sporadycznie do Norwegii.
Po przyjeździe kierowcy, w tym powód mieli za zadanie rozliczyć się z pracodawcą z odbytej trasy wypełniając dokumenty tj. polecenia wyjazdu służbowego, na których między innymi zaznaczali kraj rozpoczęcia i zakończenia pracy.
Powód nie otrzymał diet za podróże służbowe za dwa ostatnie miesiące swojej pracy dla pozwanego. Za ten okres nie przedłożył pozwanemu wypełnionych przez siebie druków rozliczeniowych, z informacjami o dacie rozpoczęcia i zakończenia danego kursu i z datami i godzinami przekroczenia granic.
Dowód:zeznania powoda ( pozwanego wzajemnego ) – k. 127 – 128 akt; zeznania pozwanego ( powoda wzajemnego ) – k. 128 – 129 akt.
W firmie pozwanego obowiązuje regulamin wynagradzania, z którym powód się zapoznał. Zgodnie z regulaminem w skład otrzymywanej przez kierowców delegacji w kwocie 42 euro na dobę wchodziła dieta oraz ryczałt za nocleg.
Zgodnie z § 9 ust. 1 regulaminu wynagradzania za czas podróży służbowej w kraju i poza jego granicami przysługuje pracownikowi zwrot kosztów poniesionych w związku z tą podróżą, w szczególności diety przeznaczone na pokrycie kosztów wyżywienia i inne wydatki ponoszone w trakcie podróży oraz zwrot kosztów noclegu.
Na mocy postanowień regulaminu wynagradzania dieta w czasie podróży zagranicznej wynosi 16,24 euro. Jako kraj docelowy dla celów rozliczenia zagranicznej podróży służbowej przyjęto Niemcy.
Regulamin stanowi, że za nocleg podczas podróży zagranicznej pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem, w granicach limitu, którego wysokość wynosi 103 euro. W razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu. Przepisów o zwrocie kosztów noclegu nie stosuje się, jeżeli pracodawca lub strona zagraniczna zapewniają pracownikowi bezpłatny nocleg. ( § 9 ust. 3 regulaminu wynagradzania ).
Dowód:zeznania pozwanego ( powoda wzajemnego )– k. 128 – 129 akt; regulamin wynagradzania – k. 136 – 146 akt; oświadczenie powoda ( pozwanego wzajemnego ) o zapoznaniu się z regulaminem płacy i pracy – k. 6 części B akt osobowych powoda.
Przez cały 2012r. powód ( pozwany wzajemny ) otrzymywał od pozwanego ( powoda wzajemnego ) należności za odbywane podróże służbowe poza granicami kraju w wysokości po 42 euro za dobę.
Dowód:okoliczność bezsporna.
Oświadczeniem z dnia 18 lutego 2013r. powód ( pozwany wzajemny ) rozwiązał z pozwanym ( powodem wzajemnym ) umowę o pracę w trybieart. 55 § 1 k. p.z powodu naruszenia przez pracodawcę obowiązków pracowniczych poprzez niewypłacenie w terminie należnego wynagrodzenia oraz dodatkowego wynagrodzenia za diety.
Dowód:oświadczenie powoda ( pozwanego wzajemnego ) z dnia 18 lutego 2013r. – k. 4 akt.
Powód ( pozwany wzajemny ) wystąpił ze skargą na pozwanego ( powoda wzajemnego ) pracodawcę do Państwowej Inspekcji Pracy. W związku z tym inspektor pracy w marcu 2013r. przeprowadził u pozwanego ( powoda wzajemnego ) kontrolę. W jej trakcie powód ( pozwany wzajemny ) zasygnalizował również nieotrzymanie diet za podróże służbowe. W tym zakresie inspektor ustalił, że diety faktycznie nie były wypłacane gdyż powód ( pozwany wzajemny ) nie przedkładał pracodawcy stosownych rozliczeń kosztów podróży.
Dowód:zeznania świadkaD. M.– k. 115 – 118 akt; protokół kontroli PIP z dnia 5 kwietnia 2013r. – k. 215 – 223 akt.
W dniu 1 marca 2013r. powód ( pozwany wzajemny ) otrzymał od pozwanego ( powoda wzajemnego ) świadectwo pracy, w którym wskazano, między innymi, iż umowa o pracę uległa rozwiązaniu z upływem czasu, na który została zawarta, i że powód ( pozwany wzajemny ) świadczył pracę na rzecz pozwanego w okresie od dnia 1 stycznia 2012r. do 31 marca 2012r.
Dowód:świadectwo pracy – k. 7 akt.
W skierowanym do pozwanego ( powoda wzajemnego ) piśmie z dnia 5 marca 2013r. powód ( pozwany wzajemny ) zażądał sprostowania doręczonego świadectwa pracy co do sposobu rozwiązania umowy o pracę i daty zatrudnienia.
Dowód:pismo powoda ( pozwanego wzajemnego ) z dnia 5 marca 2013r. – k. 6 akt.
W okresie od 1 stycznia 2013r. do 18 lutego 2013r. powód ( pozwany wzajemny ) odbywał kursy zagraniczne w dniach od 1 do 16 stycznia 2016r. i od 21 stycznia do 12 lutego 2013r. Za okres ten ( w sumie 41 dni ) powód ( pozwany wzajemny ) nie otrzymał należności wynikających z regulaminu wynagradzania w postaci zwrotu kosztów związanych z odbyciem tych podróży służbowych. Należności te wyniosły łącznie 7.129,08 zł. ( 41 dni x 42 euro ).
Dowód:faktury i dokumenty przewozowe – k. 175 – 199 akt; zeznania powoda ( pozwanego wzajemnego ) – k. 127 – 128 akt; zeznania pozwanego ( powoda wzajemnego ) – k. 128 – 129 akt.
Państwowa Inspekcja Pracy w dniu 30 kwietnia 2013r. wydała decyzję w przedmiocie nałożenia na pozwanego ( powoda wzajemnego ) kary pieniężnej w wysokości 4.700,- zł. za naruszenia przez powoda ( pozwanego wzajemnego ) przepisów ustawy o transporcie drogowym poprzez przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu ciężarowego oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku.
Powód ( pozwany wzajemny ) nie wskazywał pracodawcy żadnych usprawiedliwień w zakresie naruszeń, za które nałożoną powyższą karę.
Dowód:decyzja Państwowej Inspekcji Pracy o nałożeniu kary pieniężnej z dnia 30 kwietnia 2013r. – k. 46 – 53 akt; zeznania świadkaD. M.– k. 115 – 118 akt; zeznania świadkaD. M.– k. 115 – 118 akt.
W dniu 5 marca 2013r. powód ( pozwany wzajemny ) otrzymał od pozwanego wynagrodzenie za pracę za miesiąc styczeń 2013r., a wynagrodzenie za luty 2013r. otrzymał 4 kwietnia 2013r.
Dowód:dowody wypłat – k. 81 – 82 akt.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo główne okazało się zasadne w części tj. w kwocie pierwotnie dochodzonej w pozwie.
Sytuację wcześniejszych niejasności w podejściu do kwestii delegacji kierowców uregulowałaustawa z dnia 12 lutego 2010r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
Do przepisówustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowcóww/w nowela wprowadziła definicję podróży służbowej kierowcy. Zgodnie z tą definicją (art. 2 ust. 4 i 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców) podróż służbowa, to każdy wyjazd lub zadanie służbowe polegające na wykonywaniu, na polecenie pracodawcy przewozu drogowego poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, oraz inne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę, w szczególności filie, przedstawicielstwa.
Ustawa zmieniająca dodała także do ustawy o czasie pracy kierowców art. 21a – „kierowcy w podróży służbowej, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w przepisachart. 775§ 3 – 5 k. p.”. W tej sytuacji prawnej kierowca wykonujący przejazd poza określoną miejscowość jest w podróży służbowej, za którą przysługują mu odpowiednie należności. Stan taki obowiązuje od kwietnia 2010r.
Z dokonanych ustaleń faktycznych wynika, iż powodowi ( pozwanemu wzajemnemu ) nie wypłacono kosztów związanych z odbywanymi zagranicznymi podróżami służbowymi w miesiącach styczeń i luty 2013r. Brak zapłaty delegacji potwierdził sam pozwany ( powód wzajemny ), przy czym wskazywał on, że wynikało to tylko i wyłącznie z nieprzedstawienia przez powoda ( pozwanego wzajemnego ) konkretnego zestawienia obrazującego wykonane trasy umożliwiającego naliczenie tych należności. Rzeczywiście powód ( pozwany wzajemny ) takich dokumentów pracodawcy nie złożył, jednak nie zwalnia to pozwanego ( powoda wzajemnego ) z obowiązku zwrotu kosztów podróży gwarantowanych regulaminem wynagradzania. Bezsprzecznie powód odbył w powyższym okresie podróże służbowe. Zaświadczają o tym faktury i dokumenty przewozowe dołączone do akt przez stronę pozwaną. Wynika z nich, iż w okresie dwóch pierwszych miesięcy 2013r. powód ( pozwany wzajemny ) łącznie przebywał w podróżach służbowych przez okres 41 dni. Zgodnie z regulaminem wynagradzania dzienna stawka zwrotu należności za podróż służbową wynosiła 42 euro i obejmowała zarówno diety, jak i koszty noclegów. Wobec tego powodowi ( pozwanemu wzajemnemu ) należał się zwrot kosztów podróży w wysokości 41 dni x 42 euro, przy czym 1 euro = 4,14 zł., po przeliczeniu wg kursu z dnia wniesienia pozwu tj. 5 marca 2013r. – tabela kursów NBP nr(...). Wobec tego dzienna stawka należności za podróż służbowa wynosił 42 euro x 4,14 zł, tj. 173,88 zł. W związku z tym powodowi ( pozwanemu wzajemnemu ) z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych odbytych w styczniu i lutym 2013r. przysługiwała kwota 41 x 173,88 zł. tj. 7.129,08 zł., którą zasądzono na jego rzecz w punkcie I wyroku.
W tym miejscu należy wskazać, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, które zostały wydane na podstawieart. 775Kodeksu Pracy. W § 2 tego Rozporządzenia określono, że z tytułu podróży odbywanej w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują diety oraz zwrot kosztów przejazdów i dojazdów, noclegów i innych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. Zgodnie z § 4 dieta jest przeznaczona na pokrycie kosztów wyżywienia i inne drobne wydatki ( ust. 1 ). Wysokość diety za dobę podróży w poszczególnych państwach jest określona w załączniku do rozporządzenia ( ust. 2 ). Dieta przysługuje w wysokości obowiązującej dla docelowego państwa podróży ( ust. 3 ). Na mocy postanowień regulaminu wynagradzania obowiązującego u pozwanego jako kraj docelowy dla celów rozliczenia zagranicznej podróży służbowej przyjęto Niemcy. W § 9 powoływanego rozporządzenia wskazano, że za nocleg przysługuje pracownikowi zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem hotelowym, w granicach ustalonego na ten cel limitu określonego w załączniku do rozporządzenia ( ust. 1 ). W razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1.
Z załącznika do w/w rozporządzenia określającego wysokość diety za dobę podróży oraz limitu za nocleg w hotelu wynika, iż dla Niemiec stawka dobowej diety to 42 euro, a kwota limitu za nocleg to 103 euro.
Zgodnie z regulaminem w skład otrzymywanej przez kierowców delegacji w kwocie 42 euro na dobę wchodziła dieta oraz ryczałt za nocleg. Dietę przy tym ustalono na poziomie 16,24 euro, a limit za nocleg w wysokości 25% od 103 euro tj. w kwocie 25,75 euro.
Zaznaczyć należy, że o ile pracodawca nie może pomniejszać limitu za noclegi w stosunku do stawek określonych przez ustawodawcę, o tyle możliwe to jest w zakresie diet. Zgodnie bowiem zart. 775§ 4 k. p.postanowienia regulaminu wynagradzania nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika zatrudnionego w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej. Wobec tego wskazać należy, iż prawodawca dopuszcza możliwość, aby w przepisach wewnętrznych np. w regulaminie wynagradzania pracodawca z tytułu diet mógł wypłacać stawki niższe niż przewidziane za odbywanie podróży zagranicznej, byleby one nie były niższe niż diety z tytułu podróży służbowej określonej na obszarze kraju. Dieta krajowa w objętym pozwem okresie wynosiła zaś 23 zł. ( § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju). U pozwanego wypłacano diety w wysokości 16,24 euro tj. kwotą wyższą niż 23 zł. Pozostała kwota wypłacanych należności za koszty podróży służbowej to zgodne z przepisami kwoty 25,75 euro za zwrot kosztów noclegu.
W niniejszym postępowaniu powód ( pozwany wzajemny ) nie negował tego, iż w okresie do końca 2012r. otrzymywał od pozwanego ( powoda wzajemnego ) zwrot kosztów podróży w wysokości 42 euro za każdy dzień odbywania kursu. Uważał jednak, iż w kwocie tej mieściły się same diety, bez zwrotu kosztów noclegów. Tymczasem w obowiązującym strony regulaminie wynagradzana wyraźnie zapisano, że kwota 42 euro to i diety i koszty noclegu. Pracodawca mógł przy tym przyjąć taki sposób rozliczania kosztów związanych z przewozami międzynarodowymi, o czy była mowa wcześniej. Wobec tego oddalono żądania powoda ( pozwanego wzajemnego ) zmierzające do zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów noclegowych.
W punkcie II wyroku zasądzono na rzecz powoda ( pozwanego wzajemnego ) odszkodowanie określone wart. 55 § 11k. p.Oświadczeniem z dnia 18 lutego 2013r. powód ( pozwany wzajemny ) rozwiązał z pozwanym ( powodem wzajemnym ) umowę o pracę w trybieart. 55 § 1 k. p.z powodu naruszenia przez pracodawcę obowiązków pracowniczych poprzez niewypłacenie w terminie należnego wynagrodzenia oraz dodatkowego wynagrodzenia za diety. Bezspornym jest, iż dopiero w trakcie procesu powód ( pozwany wzajemny ) otrzymał zaległe wynagrodzenie. Ta okoliczność sama w sobie powoduje, iż zasadnie rozwiązał on umowę o pracę bez wypowiedzenia.
W punkcie V wyroku umorzono postępowanie na podstawieart. 203 k. p. c.w zakresie żądania przez powodaJ. S.wynagrodzeń za styczeń i luty 2013r., ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz odszkodowania zart. 99 k. p.
Za uzasadnione należało uznać powództwo wzajemne.
Zgodnie zart. 114 k. p.pracownik, który wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych ze swej winy wyrządził pracodawcy szkodę, ponosi odpowiedzialność materialną.
Bezspornym jest, że Państwowa Inspekcja Pracy w dniu 30 kwietnia 2013r. wydała decyzję w przedmiocie nałożenia na pozwanego ( powoda wzajemnego ) kary pieniężnej w wysokości 4.700,- zł. za naruszenia przez powoda ( pozwanego wzajemnego ) przepisów ustawy o transporcie drogowym poprzez przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu ciężarowego oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku.
Zgodnie z wymogami rozporządzenia ( WE ) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady ( EWG ) nr 3821/85 i ( WE ) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady ( EWG ) nr 3820/85 ( Dz. Urz. UE L. 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006r. ) powody odstępstwa od nieprzestrzegania przepisów przez kierowcę powinny być wykazane odręcznie na wykresówce lub wydruku z urządzenia rejestrującego aktywność kierowcy w danym dniu, niezwłocznie po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Brak takiego wydruku świadczy o tym, iż powód ( pozwany wzajemny ) dopuścił się naruszenia obowiązków pracowniczych poprzez zaniechanie wskazania uzasadnienia dla odstąpienia od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu. W konsekwencji należało zasądzić od powoda ( pozwanego wzajemnego ) dochodzoną kwotę z tytułu kary zapłaconej przez pracodawcę.
Rygor natychmiastowej wykonalności nadano na podstawie przepisuart. 4772§ 1 k. p. c.który stanowi, że zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika.
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepisart. 100 k. p. c., biorąc pod uwagę, iż w zakresie powództwa głównego powódJ. S.wygrał sprawę w 28%. Wobec tego w części przegranej powódJ. S.powinien zwrócićD. Ł.78% poniesionych kosztów procesowych. Nadto w całości koszty przegranego postępowania z powództwa wzajemnego.
Wartość przedmiotu sporu z powództwa głównego wynosiła 35.680,- zł., zaś z powództwa wzajemnego 4.000,- zł.
Wobec tego o kosztach zastępstwa prawnego zdecydowano na podstawie§ 6 pkt 5w zw. zart. 11 ust 1 pkt 2 i § 6 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. ) orazart. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
O kosztach należnych Skarbowi Państwa rozstrzygnięto na mocy przepisuart. 113 ust. 1w zw. zart. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych( tekst jedn. Dz. U. z 2010r. Nr 90, poz. 594 ze zm. ) zasądzając je od strony pozwanej w części wynikającej z przegrania sprawy.
SSR Ireneusz Bolechowski