Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 513/14
Data wyroku: 2016-05-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Gąsior – Majchrowska
Słowa kluczowe: Domniemanie Niewinności
Podstawa prawna: art. 5 kpk

Sygn. akt II K 513/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 maja 2016 roku
Sąd Rejonowy wT. M.w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Gąsior – Majchrowska
Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Oks – Kwapisiewicz, Maria Rytych
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej wT. M.:M. F.,J. P.,A. R.
po rozpoznaniu w dniach 17.03.2015 r., 04.09.2015 r., 07.01.2016 r., 10.05.2016 r.
sprawy oskarżonych:

1
K. C.

synaJ.iZ.z domuS.
urodzonego w dniu (...)wŁ.

2
P. C.

synaJ.iZ.z domuS.
urodzonego w dniu (...)wB.

3

M. Z.

synaK.iA.z domuJ.
urodzonego w dniu (...)wB.

4
W. P.

synaM.iM.z domuK.
urodzonego w dniu (...)wS.
oskarżonych o to, że:
W dniu 01 lutego 2014 r w miejscowościG.gm.Ż., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciuD. K. (1), w ten sposób, że bili go pięściami i kopali go po całym ciele, czym naraziliD. K. (1)na nastąpienie skutku określonego wart. 157 § 1 kk, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci zwichnięcia prawego stawu kolanowego z jego niestabilnością na skutek uszkodzenia wiązadeł, które to obrażenia spowodowały naruszenia czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni.
tj. o przestępstwo określone wart. 158 § 1 kk

A

1
oskarżonegoK. C.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w akcie oskarżenia;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonegoK. C.kwotę 826,56 (osiemset dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem poniesionych przez oskarżonego w sprawie wydatków z tytułu ustanowienia obrońcy;

3
kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa;

B

1
oskarżonegoP. C.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w akcie oskarżenia;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonegoP. C.kwotę 826,56 (osiemset dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem poniesionych przez oskarżonego w sprawie wydatków z tytułu ustanowienia obrońcy;

3
kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa;

C

1
oskarżonego
M. Z.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w akcie oskarżenia;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego
M. Z.kwotę 826,56 (osiemset dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem poniesionych przez oskarżonego w sprawie wydatków z tytułu ustanowienia obrońcy;

3
kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa;

D

1
oskarżonegoW. P.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w akcie oskarżenia;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonegoW. P.kwotę 826,56 (osiemset dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem poniesionych przez oskarżonego w sprawie wydatków z tytułu ustanowienia obrońcy;

3
kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 513/14

UZASADNIENIE

Oskarżyciel publiczny – Prokurator Prokuratury Rejonowej wT. M.postawił oskarżonym:

1
K. C.

2
P. C.

3
M.Z.

4
W. P.

zarzut popełnienia czynu polegającego na tym, że:

w dniu 01 lutego 2014 r w miejscowościG.gm.Ż., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciuD. K. (1), w ten sposób, że bili go pięściami i kopali go po całym ciele, czym naraziliD. K. (1)na nastąpienie skutku określonego wart. 157 § 1 kk, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci zwichnięcia prawego stawu kolanowego z jego niestabilnością na skutek uszkodzenia wiązadeł, które to obrażenia spowodowały naruszenia czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni.
tj. przestępstwa określonego wart. 158 § 1 k.k.
* * *
W dniu 24 maja 2016 roku pełnomocnik oskarżyciela posiłkowegoD. K. (2)adw.K. W.wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wskazując, żewniosek dotyczy całości wyroku.
W dniu 25 maja 2016 roku oskarżyciel publiczny – Prokurator Rejonowy wT. M.wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wskazując, żewniosek dotyczy całości wyroku.
* * *

W toku przewodu sądowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny
         :
W dniu 01 lutego 2014 roku w budynku OSP w miejscowościG.odbywało się przyjęcie z okazji 18 – tych urodzinK. C..
(wyjaśnienia oskarżonegoK. C.– k. 103-104, k. 179-179v.;
zeznania świadkaG. C.– k. 50-51, k. 189v.-190v.)
Na przyjęciu pozaK. C.był m.in.P. C.z żoną,W. P.z żonąM. P.i dziećmi,M. Z.z dziewczynąA. T.,G. C.,J. C. (1),Z. C.,D. C.z dziewczyną.
(wyjaśnienia oskarżonegoW. P.– k. 100-101, k. 180v.;
wyjaśnienia oskarżonegoP. C.– k. 106-107, k. 179v.-180;

    wyjaśnienia oskarżonegoM. Z.– k. 109-110, k. 180;

zeznania świadkaG. C.– k. 50-51, k. 189v.-190v.;
zeznania świadkaJ. C. (1)– k. 52-53, k. 88-89, k. 190v.-192, k. 192v.;
zeznania świadkaD. C.– k. 60-61, k. 269-270;
zeznania świadkaA. T.– k. 63-63v., k. 76-77, k. 320-321)
W dniu 01 lutego 2014 rokuD. K. (1)spożywał alkohol wraz z bratemŁ.w miejscowościL.. Następnie wrócił naposesję nr (...)w miejscowościG., gdzie zamieszkuje wraz z rodziną, i dołączył do braci żonyE. D.L.iP. L., którzy spożywali alkohol na tarasie.
Około godziny 21:00 udał się po papierosy do sklepu mieszczącego się w budynku OSP w miejscowościG.. Przed sklepem stał samochód sklepowejJ. Ż., ale sklep był zamknięty.
(częściowo zeznania świadkaD. K. (1)– k. 14-15, k. 82v., k. 54v., k. 86v., k. 88v., k. 181-185;
częściowo zeznania świadkaP. L.– k. 34-35, k. 64v., k. 66-67, k. 68-69, k. 70-71, k. 185v.-189v.;
częściowo zeznania świadkaD. L.– k. 32-33, k. 72v., k. 74v., k. 76v., k. 78v., k. 80v., k. 266-269)
Brama wjazdowa naposesję nr (...)w miejscowościG.usytuowana jest około 23 metry od drzwi wejściowych do sklepu spożywczego w budynku OSP.
(szkic miejsca zdarzenia – k. 264;
szkic i dokumentacja fotograficzna – k. 285-288)
D. K. (1)chciał wejść do budynku OSP w miejscowościG.. Przy wejściu znajdował sięJ. C. (2), który otworzył drzwi i poinformował go, że impreza ma charakter zamknięty.J. C. (1)powstrzymywałD. K. (1)przed wejściem na salę. WówczasD. K. (1)przewrócił się i leżał na kostce betonowej.
(zeznania świadkaJ. C. (1)– k. 52-53, k. 88-89, k. 190v.-192, k. 192v.;
zeznania świadkaD. C.– k. 60-61, k. 269-270;
zeznania świadkaA. T.– k. 63-63v., k. 76-77, k. 320-321)
Na miejsce zdarzenia przybiegliP. L.iD. L..
Przed budynkiem doszło do szarpaniny z uczestnikami imprezy w budynku OSP.
(częściowo zeznania świadkaP. L.– k. 34-35, k. 64v., k. 66-67, k. 68-69, k. 70-71, k. 185v.-189v.;
częściowo zeznania świadkaD. L.– k. 32-33, k. 72v., k. 74v., k. 76v., k. 78v., k. 80v., k. 266-269;
zeznania świadkaG. C.– k. 50-51, k. 189v.-190v.;
zeznania świadkaJ. C. (1)– k. 52-53, k. 88-89, k. 190v-192, k. 192v.;
zeznania świadkaD. C.– k. 60-61, k. 269-270;
częściowo zeznania świadkaE. K.– k. 36-37, k. 192v.-195)
Na miejscu zdarzenia miała miejsce interwencja funkcjonariuszy PolicjiM. C.iT. J..
(zeznania świadkaM. C.– k. 317v.-318;
zeznania świadkaT. J.– k. 318v.-319v;.
notatka urzędowa – k. 1
kserokopie notatników służbowych – k. 218-221)
W dniu 01 lutego 2014 roku o godzinie 22:17 uK. C.stwierdzono 0,76 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.
(protokoły z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym – k. 2-5)
W dniu 01 lutego 2014 roku o godzinie 22:37 uD. K. (1)stwierdzono 1,11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.
( zeznaniaT. S.– k. 320;
protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym – k. 7;
kserokopie notatników służbowych – k. 207-211)

D. K. (1)przebywał w dniach 01-10 lutego 2014 roku w OddzialeO. U.Szpitala wT. M.
(częściowo  zeznania świadkaD. K. (1)– k. 14-15, k. 82v., k. 54v., k. 86v., k. 88v., k. 181-185;
karta informacyjna – k. 16;
dokumentacja medyczna leczeniaD. K. (1)– k. 175;
dokumentacja medycznaD. K. (1)– k. 282)
W dniu 02 lutego 2014 roku około godziny 13:00 funkcjonariusz PolicjiR. D.rozmawiał w szpitalu wT. M.zD. K. (1), który stwierdził, że nie chce składać zawiadomienia, ponieważ był bardzo pijany i nie jest w stanie powiedzieć co działo się z nim w nocy.
(zeznania świadkaR. D.– k. 318-318v.;
notatka urzędowa – k. 8)
W dniu 28 lutego 2014 roku funkcjonariusz PolicjiB. K.udał się miejsca zamieszkaniaD. K. (1)celem wykonania czynności w postaci przyjęcia protokolarnego zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa.D. K. (1)stwierdził, że nie złoży zawiadomienia bez obecności swojego adwokata.
(zeznaniaB. K.– k. 319v.;
notatka urzędowa – k. 13)
UD. K. (1)stwierdzono zwichnięcie prawego stawu kolanowego z jego niestabilnością na skutek uszkodzenia więzadeł, leczone doraźnie nastawieniem i unieruchomieniem gipsowym, ale wymagające w przyszłości operacji rekonstrukcyjnej.
Obrażenie to powoduje naruszenie czynności narządu ruchu na okres przekraczający 7 dni i kwalifikuje się doart. 157 § 1 k.p.k.
Obrażenie mogło powstać w wyniku pobicia w okolicznościach opisanego zdarzenia.
(opinia sądowo – lekarska – k. 44)
Obrażenia, które stwierdzono u pokrzywdzonegoD. K. (1)mogły powstać w innych okolicznościach niż wskazywał pokrzywdzony. Taki uraz mógł powstać w wyniku upadku, gdzie siła upadku jest skoncentrowana na stawie kolanowym.
Obrzęk i bolesność są śladami po uderzeniu. Zakładając, że pokrzywdzony był ubrany nie musiał mieć otarć, ran, czy jakiś głębszych uszkodzeń.
Na wystąpienie danego urazu może mieć wpływ osobista kondycja organizmu osoby, np. czy to jest człowiek zwinny, czy ociężały. Wpływ może mieć również to czy wcześniej miał tego typu uraz. Ociężała osoba będzie bardziej narażona na tego typu urazy.
Przedmiotowy uraz mogło spowodować kopanie nogami oraz bicie pięściami, mogło również być kopnięcie, a następnie upadek z powodu barku stabilności.
(opinia sądowo – lekarska – k. 44
ustna opinia uzupełniającaM. G.– k. 365-365v.)
K. C.ma 20 lat, jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu. Posiada wykształcenie podstawowe, bez zawodu. Pozostaje na utrzymaniu rodziców.
K. C.nie leczył się psychologicznie, psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo.
(dane osobopoznawcze  – k. 112;
informacje podane przez oskarżonegoK. C.do protokołu – k.  179)
K. C.nie był uprzednio karany.
(dane o karalności – k. 94, k. 150, k. 303)
P. C.ma 35 lat, jest żonaty, posiada na utrzymaniu żonę i dwoje małoletnich dzieci. Posiada wykształcenie podstawowe, bez zawodu. Pracuje jako rzeźnik z czego osiąga miesięczny dochód w wysokości 1600 – 1700 złotych netto.
P. C.nie leczył się psychologicznie, psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo.
(dane osobopoznawcze  – k. 113;
informacje podane przez oskarżonegoP. C.do protokołu – k.  179)
P. C.był uprzednio karany.
Sąd Rejonowy w Brzezinach skazałP. C.:

-

wyrokiem z dnia 02 października 2002 roku w sprawie II K 182/02 za czyn zart. 178a § 1 k.k.na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności (40 godzin miesięcznie)

wyrokiem z dnia 09 kwietnia 2004 roku w sprawie II K 480/03 za czyn zart. 244 k.k.na karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 4 lat,

wyrokiem z dnia 01 sierpnia 2006 roku w sprawie II K 111/06 za czyn zart. 244 k.k.na karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 4 lat.

(dane o karalności – k. 97-99, k. 151-152, k. 153-155, k. 311-313)

M. Z.ma 22 lata, jest kawalerem, nie posiada nikogo na utrzymaniu. Posiada wykształcenie średnie, z zawodu technik żywienia. Pracuje jako rzeźnik z czego osiąga dochód w wysokości 1500 – 1600 złotych.

M. Z.nie leczył się psychologicznie, psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo.
(dane osobopoznawcze  – k. 114;

    informacje podane przez oskarżonegoM. Z.do protokołu – k. 179)

M. Z.nie był uprzednio karany.
(dane o karalności – k. 95, k. 149, k. 302)
W. P.ma 36 lat, jest żonaty, posiada na utrzymaniu żonę i dwoje małoletnich dzieci. Posiada wykształcenie zawodowe – rolnik-ogrodnik. Pracuje wfirmie (...)wT.M.. z czego osiąga dochód w wysokości 1700 złotych netto miesięcznie.
W. P.nie leczył się psychologicznie, psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo.
(dane osobopoznawcze  – k. 115
informacje podane przez oskarżonegoW. P.do protokołu  – k. 179)
W. P.nie był uprzednio karany.
(dane o karalności – k. 96, k. 148, k. 301)
K. C.przesłuchany w dniu 20 czerwca 2014 roku na etapie postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.
W postępowaniu sądowym na rozprawie w dniu 17 marca 2015 rokuK. C.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.
K. C.odpowiadając na pytanie obrońcy wyjaśnił, że wie, iż jest oskarżony o doprowadzenie do uszkodzenia ciałaD. K. (1). Kojarzy ten dzień. Miał wtedy osiemnaste urodziny. Nie brał udziału w zajściu. Nie został uderzony przez pokrzywdzonego. Nie wie czy brat –P. C.brał udział w zajściu.
(wyjaśnieniaK. C.– k. 103-104, k. 179-179v.)
P. C.przesłuchany w dniu 20 czerwca 2014 roku w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.
W postępowaniu sądowym na rozprawie w dniu 17 marca 2015 rokuP. C.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.
P. C.odpowiadając na pytanie obrońcy wyjaśnił, że nie brał udziału w zdarzeniu, nie widział jak pokrzywdzony był bity. Był wtedy na sali z żoną. Później jak brat przyszedł na salę to oko miał podbite oko i miał przyłożony lód. Wyszedł do przedsionka i wrócił na salę. Do domu wrócił przed dziesiątą.
(wyjaśnieniaP. C.– k. 106-107, k. 179v.-180)

M. Z.przesłuchany w dniu 20 czerwca 2014 roku w trakcie postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.
W postępowaniu sądowym na rozprawie w dniu 17 marca 2015 roku
M. Z.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.

M. Z.odpowiadając na pytanie obrońcy wyjaśnił, że uczestniczył w imprezie urodzinowejC.. Nie brał udziału w pobiciu pokrzywdzonego. Przez chwilę był na zewnątrz, ale dziewczyna zabrała go na salę. Widział jak na miejsce przyjechali funkcjonariusze Policji. Żaden z policjantów z nim nie rozmawiał.

    (wyjaśnieniaM. Z.– k. 109-110, k. 180)

W. P.przesłuchany w dniu 20 czerwca 2014 roku w stadium przygotowawczym nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.
Na etapie postępowania sądowego na rozprawie w dniu 17 marca 2015 rokuW. P.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.
W. P.odpowiadając na pytanie obrońcy wyjaśnił, że był na tej uroczystości, nie brał udziału w pobiciu pokrzywdzonego. W trakcie imprezy był na sali.
(wyjaśnieniaW. P.– k. 100-101, k. 180v.)

Sąd Rejonowy dokonał następującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i zważył, co następuje:
Na wstępie przedmiotowych rozważań zasygnalizować należy, że przystępując do osądu przedmiotowej sprawy sąd dysponował materiałem dowodowym, zgromadzonym przez organ prowadzący postępowanie przygotowawcze, na okoliczność zaistniałego zdarzenia, który wymagał częściowego uzupełnienia.
Kontynuując powyższe, wskazać należy, iż w niniejszej sprawie bezsporna jest okoliczność, żeD. K. (1)doznał obrażeń ciała w postaci zwichnięcia prawego stawu kolanowego z jego niestabilnością na skutek uszkodzenia wiązadeł, które to obrażenia spowodowały naruszenia czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w nieosobowym materiale dowodowym, a mianowicie w opinii sądowo – lekarskiej zarówno pisemnej, jak i ustnej, a nade wszystko nie był kwestionowana przez żadną ze stron.
W ocenie Sądu na przymiot wiarygodności zasługują opinie sądowo – lekarskie sporządzone przez lekarza specjalistę chirurgaM. G.. Opinie te zostały sporządzone po zapoznaniu się z aktami sprawy i dokumentacją lekarską. Wskazane opinie są jasne, pełne i nie zawierają sprzeczności. Wynika z nich, że obrażenia jakich doznałD. K. (1)powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni. Znamiennym jest, iż biegły stwierdził, że obrażenia powyższe mogły powstać w okolicznościach przedstawionych przez pokrzywdzonego, ale mogły też powstać w innych okolicznościach.
Również bezsporną okolicznością jest fakt przebywania oskarżonych

K. C.,P. C.,M. Z.iW. P.
w miejscu zdarzenia, co wynika z ich wyjaśnień, jak i zeznań świadków – współuczestników imprezy odbywającej się w budynku Ochotniczej Straży Pożarnej.
Za niebudzące wątpliwości i wiarygodne Sąd uznał pozostałe dowody nieosobowe znajdujące się w aktach przedmiotowej sprawy, między innymi te, do których odwołał się czyniąc ustalenia faktyczne. Chodzi tu oczywiście o takie dokumenty, jak szkic miejsca zdarzenia, szkic i dokumentację fotograficzną, notatki urzędowe, kserokopie notatników służbowych, protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym, kserokopie notatników służbowych, kartę informacyjną, dokumentacja medyczna leczeniaD. K. (1), dane osobopoznawcze, dane o karalności. Sąd przyznał im moc dowodową, gdyż nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w ich sporządzeniu, a nadto ich treść nie była kwestionowana przez strony w toku postępowania karnego.
Na kanwie niniejszej sprawy, oczywistym jest, iż kluczowe znaczenie ma ustalenie zdarzenia, które wywołało obrażenia wD. K. (1).
Przede wszystkim, świadków w niniejszej sprawie pod względem dowodowym można podzielić na trzy grupy. Do pierwszej grupy można zaliczyć żonę pokrzywdzonegoD. K. (1)–E.K.i jego szwagrów –D. L.iP. L., druga grupa to osoby współuczestniczące w imprezie w OSP – w większości rodzina i znajomi oskarżonych oraz trzecia grupa, to osoby do której należą funkcjonariusze Policji.
Sąd dał wiarę zeznaniom funkcjonariuszy PolicjiS. C.,M. C.,T. J.,R. D.,B. K.iT. S., którzy są osobami obcymi dla stron postępowania, dokonywali przepisanych prawem czynności postępowania przygotowawczego i obiektywnie zeznali o uzyskanych przez siebie informacjach istotnych dla postępowania.
Odnośnie zeznań pozostałych świadków Sąd podszedł do nich z dużą dozą ostrożności i podjął się trudu skrupulatnej ich weryfikacji, mając w polu widzenia, że osoby te jako osoby najbliższe bądź znajomi stron mogły być zainteresowane wynikiem toczącego się postępowania, a zatem ich relacje należało oceniać z ponadprzeciętną starannością.
Z zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego przezP. L.wynika, że po wybiegnięciu z podwórka zauważył leżącegoD. K. (1), który był kopany po całym ciele przez

K. C.,M. Z.,W. P.
, a

P. C.
stał obok (k. 34-35). Pobiegł wraz z bratemD. L.przed budynek OSP i zaczęli się szarpać z w/w osobami. W czasie konfrontacji z oskarżonymi w postępowaniu przygotowawczym (k. 64-71) podtrzymał to, że widział kopiących pokrzywdzonegoD. K. (1)

M. Z.,K. C.iW. P.
, ale nie widział, aby

P. C.kopałD.. Co więcej, podczas konfrontacji zP. C.oświadczył, że

P. C.tylko się przyglądał zdarzeniu. Podnieść też należy, że z zeznań złożonych przed Sądem przezP. L.wynika, że

P. C.
nie kopałD. K. (1). Na rozprawie sądowej w dniu 17 marca 2015 roku świadekP. L.z rozbrajającą szczerością przyznał także, żeD. K. (1)nie pamiętał, co się stało w dniu zdarzenia i dlatego, jak byli u niego w szpitalu (on był u niego w poniedziałek) wówczas powiedzieli mu kto go kopał, ale też, że z bramy nie widzieli jak kopią szwagra tylko jak już byli na asfalcie.
Tymczasem z zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego przezD. L.(k. 32-33) wynika, że zauważył leżącegoD. K. (1)na ziemi, który był kopany po całym ciele przez

K. C.,M. Z.,W. P.iP. C.
. Pobiegł zP. L.przed budynek OSP i zaczęli się szarpać z w/w osobami. W czasie konfrontacji z oskarżonymi w postępowaniu przygotowawczym (k. 72-75, k. 78-81) podtrzymał to, że widział kopiących pokrzywdzonegoD. K. (1)

M. Z.,K. C.,W. P.iP. C..Natomiast z zeznańD. L.złożonych w postępowaniu sądowym na rozprawie w dniu 4 września 2015 roku wynika, tak jak ze złożonych w postępowaniu przygotowawczym, że wszyscy czterej oskarżeni kopaliD. K. (1).
W odniesieniu do zeznań świadkaE. K.to wskazać należy, iż świadek na etapie postępowania przygotowawczego podała (k. 36-37), że wyglądając przez okno zauważyła swojego brataD. L.szarpiącego się zW. P., a gdy udała się przed budynek OSP najpierw zaczęła rozdzielać szarpiących się, a później zobaczyła

K. C.
i

P. C.
kopiących po głowie jej mężaD. K. (1). Przy czym zeznała też wtedy, że widziała tam
M. Z., który stał z boku i nie widziała, aby brał w tym udział. Natomiast z zeznańE. K.złożonych przed Sądem na rozprawie w dniu 17 marca 2015 roku wynika, żeD. K. (1)był kopany (bez uszczegółowienia miejsca zadawania obrażeń) przez

K. C.,P. C.iM. Z., o którym to wcześniej świadek nie wspominała.
Z powyższych zeznańD. L.,P. L.iE. K.wynika, żeD. K. (1)miał być kopany po całym ciele, a później po głowie przez co najmniej dwóch mężczyzn, a w szczytowym momencie zdarzenia przez czterech mężczyzn, w wieku od 18 do 34 lat, przez okres czasu co najmniej kilku minut (D. K. (1)był kopany, zauważyli to braciaL., podbiegli, zaczęli się szarpać, zauważyła toE. K., podbiegła, rozdzielała szarpiących, podeszła do męża, który nadal był kopany). Przy czym, pokreślić należy, iż dostrzegalne są różnice w zeznaniach naocznych świadków zdarzeniaD. L.iP. L.dotyczące udziału poszczególnych osób, a w szczególności udziału oskarżonych. Odnośnie zaśE. K.to oczywistym jest, iż dotarła ona dopiero po pewnym czasie od początkowej fazy zajścia, a więc w istocie jej wiedza też miała charakter ograniczony. Co więcejD. L.wskazywał na rozprawie, iż była ona prawdopodobnie dopiero od chwili przeniesienia szwagra. A zatem, przeczy to w zupełności relacjomE. K.w tym względzie.
W wyniku zdarzenia o przebiegu prezentowanym przez wyżej wymienionych świadków – rodzinę pokrzywdzonego,D. K. (1)rzekomo miał doznać tylko zwichnięcia prawego stawu kolanowego z jego niestabilnością na skutek uszkodzenia więzadeł. Przy czym, słowo „tylko” użyte jest nieprzypadkowo, ponieważ zauważyć należy, iż pokrzywdzony miał być kopany przez czterech młodych mężczyzn przez dłuższy okres czasu.
Sąd zgadza się ze stanowiskiem biegłego sądowego, zgodnie z którym zakładając, że pokrzywdzony był ubrany nie musiał mieć otarć, ran, czy też głębszych uszkodzeń. Jednakże przyjęcie za wiarygodną wersji wydarzeń prezentowanej przez wyżej wymienionych świadków prowadziłoby do uznania, że wielokrotne kopanie po całym ciele, w tym po głowie, przez czterech młodych i w średnim wieku mężczyzn, zdrowych i w pełni sił, może doprowadzić tylko do jednego urazu umiejscowionego w dolnych partiach ciała. O ile faktycznie z uwagi na gruby, zimowy ubiór na korpusie, wszak jak zeznałaE. K.D. K. (1)nogi miał schowane pod samochodem, mogły nie powstać wyraźne uszkodzenia, o tyle kopanie przez dwóch mężczyzn (tak jak podałaE. K.) po głowie, zgodnie z doświadczeniem życiowym winno znaleźć odzwierciedlenie w obrażeniach pokrzywdzonego.
Podnieść należy, że z załączonej dokumentacji medycznej wynika, że w dniu 1 lutego 2014 rokuD. L.iK. C.odnieśli obrażenia w postaci obrzęku z zasinieniem twarzy, zadrapania zewnętrznego kąta powiek oka lewego, rany wargi dolnej na wylot dziurawiącą śluzówkę przedsionka jawmy ustnej, obrzęk nosa i obrzęk z bolesnością przy ruchach kciuka prawego oraz zasinienia okolic lewego oczodołu, lekkiej bolesności kości jarzmowej (stan po urazie głowy). Powyższe obrażenia są typowe dla pobicia i można było by przyjąć, że powstały w trakcie szamotaniny, które to zdarzenie nie jest przedmiotem prowadzonego postępowania.
Wobec powyższych, niczym nieuzasadnionych, rozbieżności w zeznaniachP. L.,D. L.iE. K.i braku zgodności przedstawionej wersji wydarzeń z normalnymi ich następstwami,Sąd nie dał wiary zeznaniomP. L.,D. L.iE. K.co do przebiegu zdarzenia przed budynkiem OSP w miejscowościG.. Zeznaniom w/w osób Sąd przyznał jedynie walor wiarygodności w takim zakresie, w jakim nie pozostają w opozycji do pozostałych uznanych za wiarygodne dowodów.
ŚwiadekG. C.zeznał, że w pewnym momencie usłyszał, że się biją i wyszedł przed budynek OSP, gdzie leżałD. K. (1)i krzyczał, byli już przy nimE. K.iD. L.. Widział też przed remizą brataK. C.,M. Z.iW. P.Jego bratP. C.wychodził na zewnątrze z nim. Na rozprawie dodał, żeD. L.chciał się bić zW. P., ale powstrzymał go. Ponadto, dodał, żeP.wychodził wraz z nim. W aspekcie powyższego, stwierdzić należy, że świadek posiada jedynie wiedzę jedynie o wydarzeniach, które nastąpiły już po odniesieniu obrażeń przezD. K. (1). W ocenie Sądu możliwe jest, że w momencie gdy przed budynek OSP przybyliD. L.iP. L.doszło do szarpaniny, jednakże nie ma to znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności karnej oskarżonych w zakresie obrażeń ciała, jakich doznałD. K. (1).
ŚwiadekD. C.zeznał, że nic nie wie na temat pobicia, a jedynie, że ktoś chciał wejść do sali, aJ. C. (1)powstrzymywał te osoby, szarpał się z nimi. W odniesieniu do relacji tego świadka wskazać też należy, iż podał on, że był pod wpływem alkoholu i w związku tym nie pamięta tych wydarzeń.
ŚwiadekJ. C. (1)zeznał, żeD. K. (1)dobijał się do drzwi pomieszczenia w budynku OSP, w którym odbywała się impreza. Świadek zeznał też, że uchylił drzwi i odmówiłD. K. (1)wejścia na salę, który zaczął ciągnąć klamkę, żeby wejść na sił do środka. PonieważD. K. (1)zaatakowałJ. C. (1)uderzając go w rękę, ten puścił drzwi. W wyniku nagłego otwarcia drzwiD. K. (1)przewrócił się. Następnie z imprezy wybiegło kilka osób, przybiegli braciaL.i doszło do szamotaniny. W tym czasieG. C.iP. C.byli na sali.
Powyższe okoliczności, co do zasady potwierdziła, świadekA. T., która zeznała, że pewien mężczyzna, będący pod wpływem alkoholu, chciał wejść na salę, aJ. C. (1)nie chciał go wpuścić i chciał zamknąć drzwi. Trzymali oni drzwi za klamki i ciągnęli każdy w swoją stronę. Widziała to, ponieważ w tym czasie stała w przedsionku (pomieszczeniu przejściowym dzielącym salę od dworu) wraz zM. Z.
W ocenie Sądu wersja prezentowana przez świadkaJ. C. (1), potwierdzona przez zeznaniaD. C.iA. T., jest logiczna. Obrażenia których doznałD. K. (1)mogły powstać w wyżej wymienionych okolicznościach, a okoliczność, że później doszło do szamotaniny pomiędzy uczestnikami imprezy i braćmiL., nie przesądza o tym, że w jej trakcie zaatakowany byłD. K. (1). Szamotanina miała miejsce, aleD. K. (1)doznał urazu wcześniej.
Wobec powyższegoSąd uznał za wiarygodne zeznania świadkówJ. C. (1),D. C.iA. T., gdyż są one spójne, logiczne i znajdują oparcie w nieosobowym materiale dowodowym.
Z uwagi na powyższe

    Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonychK. C.,P. C.,M. Z.iW. P., którzy nie przyznali się do popełnienia zarzucanego im czynu, uznając, je za odpowiadające prawdzie i zgodne z ustalonym na podstawie wiarygodnych zeznań świadków i wiarygodnym nieosobowym materiale dowodowym stanem faktycznym.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaZ. Ż., który udzielił pomocyD. K. (1)do czasu przyjazdu pogotowia ratunkowego. Jednakże wobec tego, że świadek nie posiadał informacji o okolicznościach wystąpienia uD. K. (1)obrażeń, Sad nie wykorzystał ich przy ustalaniu stanu faktycznego.
ZeznaniaD. K. (1), nie posłużyły do ustalenia przebiegu zdarzenia, gdyż jak sam pokrzywdzony stwierdził, nie pamiętał on co się wówczas wydarzyło, a wiedzę o przebiegu zdarzenia uzyskał od członków rodziny. Wprawdzie pokrzywdzony szczegółowo opisywał na etapie postępowania przygotowawczego (k. 14-15) okoliczności, w jakich rzekomo miało dojść do jego pobicia przez oskarżonych, niemniej jednak jak okazało się w postępowaniu sądowym, wiedzę w tym względzie czerpał z relacji szwagrów i żony. Opisując wówczas przebieg wydarzeń pokrzywdzony nawet słowem nie wspomniał, że ich nie pamięta, a przedstawił przebieg zajścia jako własną relację. Podkreślić należy, iż już w momencie ujawnienia tego faktu na rozprawie pozbawił się wiarygodności jako źródło dowodowe. Jednocześnie, dalsze jego relacje, w świetle takiego stanu rzeczy, należało oceniać niezwykle ostrożnie przez pryzmat faktu, iż kolejne jego zeznania mogą być obarczone tą samą wadą, a mianowicie być nieprawdziwe.
Sąd wykorzystał zeznania pokrzywdzonego jedynie do ustalenia tego, co robił przed znalezieniem się przy budynku OSP, a także, w zakresie tego, że odniesione obrażenie ciała wymagało leczenia, uznając depozycjeD. K. (1)w tym zakresie za wiarygodne, gdyż znajdują one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, któremu Sąd przyznał walor wiarygodności. W tym zakresie również Sąd dał wiarę zeznaniomP. L.,D. L.iE. K., tzn. co do tego, kiedyD. K. (1)znalazł się przed budynkiem OSP. Sąd nie oceniał zeznań pokrzywdzonego w zakresie szczegółów przebytego leczenia, gdyż nie miało ono znaczenia dla poczynienia ustaleń w niniejszej sprawie.
W aspekcie powyższych rozważań, nie sposób oprzeć się wrażeniu, iż impulsem do zainicjowania przedmiotowej sprawy i skierowania zarzutów względem oskarżonych, był rodzaj i charakter obrażeń, jakich doznał pokrzywdzony i w konsekwencji związany z tym proces leczenia długotrwały i kosztowny.
Zgodnie z treściąart. 158 § 1 k.k.odpowiedzialności karnej podlega ten, kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lub wart. 157 § 1 k.k.
Przez pobicie należy rozumieć czynną napaść przynajmniej dwóch osób na jedną osobę albo grupy osób na grupę, przy czym w tym ostatnim wypadku do atakujących należy przewaga. W wypadku pobicia można jednoznacznie wskazać na atakujących i broniącego (broniących) się.
Przestępstwo zart. 158 k.k.(branie udziału w bójce lub pobiciu) stanowi relikt odpowiedzialności zbiorowej, a do przyjęcia odpowiedzialności za udział w pobiciu nie jest konieczne, by sprawca uderzył czy kopnął pokrzywdzonego lub w jakikolwiek inny sposób naruszył jego nietykalność cielesną. Wystarczy, by sprawca swoim zachowaniem, np. stworzeniem warunków ułatwiających działania bezpośrednich sprawców, postawą, a nawet samą obecnością wśród osób czynnie występujących przeciwko pokrzywdzonemu - przy braku jednoznacznie wyrażonego nieakceptowania takiego zachowania - zwiększał zagrożenie u pokrzywdzonego i przyczyniał się do wzrostu dysproporcji siły pomiędzy sprawcami pobicia i pokrzywdzonym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 07.09.2004 r., II KK 377/03, LEX nr 137739).
Przepisart. 158 k.k.nie określa sposobu udziału w bójce, co oznacza, że może to być każda forma świadomego współdziałania jej uczestników (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22.04.2009 r., IV KK 14/09, opubl. OSNKW 2009/7/54).Do przyjęcia udziału w tym przestępstwie (bójce lub pobiciu) wystarczy świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie ludzi. Nie jest przy tym konieczne zadanie innej osobie uderzenia czy kopnięcie jej ani spowodowanie obrażenia ciała innej osoby, czy niebezpieczeństwa dla jej życia lub zdrowia. Wystarczy, by sprawca swoim zachowaniem przyczyniał się do wzrostu sił po jednej ze stron zdarzenia stworzeniem warunków ułatwiających działania bezpośrednich sprawców, postawą a nawet samą obecnością wśród osób występujących przeciwko pokrzywdzonym i przez to stwarzał zagrożenie ofiary. Odpowiedzialność za udział w takim zdarzeniu ma charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, co stanowi odstępstwo od zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. Posłużenie się wart. 158 k.k.pojęciem "udział" powoduje, iż niektóre postacie współdziałania, które w wypadku innych typów byłyby zakwalifikowane jako podżeganie lub pomocnictwo, realizują znamiona postaci sprawczej udziału w bójce lub pobiciu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 12.07.2012 r., II AKa 108/12, opubl. KZS 2012/9/38).
Podkreślenia wymaga fakt, że z punktu widzenia konstrukcji materialnoprawnej przestępstwa określonego wart. 158 § 1 k.k.nie jest konieczne stwierdzenie u pobitego wymienionych w nim obrażeń ciała. Skutkiem relewantnym dla tego typu przestępstwa jest bowiem już samo tylko narażenie pokrzywdzonego na uszczerbek na zdrowiu w znaczeniu, o którym mowa wart. 157 § 1 k.k.lub narażenie go na dalej idące niebezpieczeństwo (tj. uszczerbku określonego wart. 156 § 1 k.k.lub nawet utraty życia). Dla dokonania takiej oceny nie jest wcale niezbędne przeprowadzenie badania lekarskiego pokrzywdzonego lub odebranie relacji od samego pokrzywdzonego,jeśli sąd dysponuje innymi wiarygodnymi dowodami co do charakteru i stopnia intensywności agresywnych poczynań oskarżonych(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28.12.2001 r., V KKN 336/00, LEX nr 51624).
Jak wynika z wiarygodnej opinii biegłego uraz, który odniósłD. K. (1)mógł być spowodowany przez kopanie nogami. Jednakże nie można wykluczyć, jak przekonywająco wskazał biegły, że obrażenia, które stwierdzono u pokrzywdzonego mogły powstać w innych okolicznościach niż wskazane przezD. L.,P. L.iE. K.. Przy czym, biegły podniósł, że uraz taki mógł powstać w wyniku upadku, gdzie siła upadku jest skoncentrowana na stawie kolanowym. Zaznaczyć również należy, że pokrzywdzony mógł doznać urazu w wyniku upadku z powodu braku stabilności, który mógł wynikać z różnych przyczyn, np. popchnięcia, kopnięcia albo poślizgnięcia się na lodzie czy też stanu trzeźwości.
W tym stanie rzeczy, jak ustalił Sąd, do upadku pokrzywdzonego doszło w wyniku puszczenia trzymanych przezJ. C. (1)drzwi, które wcześniej z uporem ciągnąłD. K. (1)w celu dostania się do budynku. Nie można zatem wykluczyć, że podłoże, na którym stałD. K. (1)było oblodzone (jak zeznałZ. Ż.), jak również, że wpływ na zachowanie równowagi przezD. K. (1)miało wcześniejsze spożywanie przez niego alkoholu.
W aspekcie powyższego, nie ulega wątpliwości, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż brak jest dowodów na to, że oskarżeni podjęli działania wypełniające znamiona czynu zabronionego stypizowanego w powołanym przepisieart. 158 k.k., polegające na biciu pięściami i kopaniu po całym cieleD. K. (1).
Nie budzi wątpliwości, żeD. K. (1)doznał obrażeń ciała w postaci zwichnięcia prawego stawu kolanowego z jego niestabilnością na skutek uszkodzenia wiązadeł, które to obrażenia spowodowały naruszenia czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, jednakże brak dowodów na to, że zostały one spowodowane przez oskarżonychK. C.,P. C.,M. Z.iW. P.

W związku z powyższym Sąd uznał, że zachowanie inkryminowane oskarżonym nie zostało im udowodnione. Tymczasem, podstawą wyroku skazującego mogą być wyłącznie fakty, które zostały udowodnione. Udowodnienie zaś oznacza taki stan, w którym fakt przeciwny dowodzonemu jest realnie niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny. Dopóki przeciwieństwo tego faktu nie może zostać wykluczone, dopóty nie można przyjąć, że został on udowodniony. Udowodnienie przy tym następuje wówczas, gdy przeprowadzone dowody są obiektywnie przekonywalne i wywołują subiektywnie przekonanie Sądu o zaistnieniu danego faktu, czyli o prawdziwości ustaleń. Wydanie wyroku skazującego w oparciu o posiadany materiał dowodowy stanowiłoby oczywistą obrazę zasady domniemania niewinności i zasady obiektywizmu.
Zważywszy na powyższe, jak to zostało wykazane w toku postępowania sądowego, brak jest dowodów, które pozwalałyby przyjąć, iż oskarżeni

K. C.,P. C.,M. Z.iW. P.
wzięli udział w pobiciuD. K. (1). Brak jest jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości dowodu na to, że obrażenia których doznałD. K. (1)były wynikiem działań podjętych przez oskarżonych.
Bez wątpienia na organach procesowych, a więc również na Sądzie Rejonowym rozstrzygającym przedmiotową sprawę spoczywał obowiązek przestrzegania zasady domniemania niewinności wyrażonej wart. 5 § 1 k.p.k.oraz zasady

    in dubio pro reo(art. 5 § 2 k.p.k.). Konsekwencją zaś baczenia na powołane normy, było stwierdzenie niemożności przypisania oskarżonym

K. C.,P. C.,M. Z.iW. P.
sprawstwa inkryminowanego im czynu.
Rozstrzygając przedmiotową sprawę Sąd miał na względzie również, żezawsze wszelkie wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych powinny być wyjaśnione i usunięte przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwości te nie zostaną usunięte, należy je wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25.06.1991 r., WR 107/91, opubl. OSNKW 1992, nr 1, poz. 14). Zatem bezsprzecznie, wina oskarżonych powinna bezspornie zostać ustalona na podstawie nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych co do okoliczności dokonania przestępstwa.
W aspekcie powyższego, konstatować należy, iż na gruncie przedmiotowej sprawy, konsekwencją wynikającą z zasady domniemania niewinności jest konieczność wydania wyroku uniewinniającego nie tylko z powodu całkowitego obalenia oskarżenia (gdy oskarżony jest niewinny), ale również i wtedy, gdy oskarżenie nie zostało dostatecznie udowodnione ze względu na występujące wątpliwości.Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu musi być całkowite, pewne i wolne od wątpliwości(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24.02.1999 r., V KKN 362/097, opubl. Prok. i Pr. 1999, nr 7-8, poz 11).
Mając powyższe ustalenia i rozważania na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku i oskarżonych

K. C.,P. C.,M. Z.iW. P.
uniewinnił od popełnienia zarzucanego im czynu.
W oparciu o treśćart. 632 pkt 2 k.p.k., zgodnie z którym w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania koszty procesu w sprawach z oskarżenia publicznego ponosi Skarb Państwa, zasądzono od Skarbu na rzecz

K. C.,P. C.,M. Z.iW. P.
kwoty po 826,56 złotych tytułem poniesionych przez oskarżonych w sprawie wydatków z tytułu ustanowienia obrońcy i wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciążono Skarb Państwa.
.