Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII Ua 17/16
Data wyroku: 2016-04-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kozłowska-Czabańska, Marcin Graczyk, Małgorzata Jarząbek
Słowa kluczowe: Odszkodowanie Jednorazowe
Podstawa prawna: art. 11 i 12 ustawy z dnia 30.10.2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

Sygn. akt VII Ua 17/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 kwietnia 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Marcin Graczyk
Sędziowie:   SO Małgorzata Jarząbek
SO Anna Kozłowska-Czabańska (spr.)
Protokolant: Paulina Soliwoda
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. wW.
sprawyT. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddziałowi wW.
o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy
na skutek apelacji wniesionej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 listopada 2015 roku sygn. akt VI U 292/14
oddala apelację.
SSO Małgorzata Jarząbek   SSO Marcin Graczyk  SSO Anna Kozłowska - Czabańska

UZASADNIENIE
W wyroku z dnia 3 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-PołudniewW., VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o sygnaturze aktVI U 292/14 z odwołaniaT. G.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.o jednorazowe odszkodowanie zmienił zaskarżoną decyzję z dnia 20 maja 2014 r., znak:(...)/OW-WP/2014 w ten sposób, że przyznał odwołującej prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy w wysokości 8% (osiem procent) długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Ustalając przedmiotowy stan faktyczny Sąd I instancji dopuścił dowód z opinii biegłych sądowychz zakresu ortopedii oraz chirurgii. Na skutek opinii głównej i uzupełniającej biegłego sądowego chirurgaJ. J., Sąd Rejonowy uznał, że wypadek przy pracy, któremu uległa odwołująca, determinuje do przyznania jej 8% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Sąd I instancji dokonując rozważań prawnych w niniejszej sprawie oparł się na przepisachustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(
    Dz. U. z 2015 roku, poz. 1242 z późn. zm.) orazrozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania(
    Dz. U. z 2013 r., poz. 954). Na podstawie szczegółowej analizy przepisów prawnych ww. aktów oraz w oparciu o opinię biegłego sądowego z zakresu chirurgii, Sąd Rejonowy zważył, że prawidłowym jest przyznanie odwołującej prawa do jednorazowego odszkodowania w wysokości 8% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu z tytułu następstw spowodowanych wypadkiem przy pracy z dnia 24 stycznia 2007 r.
W dniu 11 stycznia 2016 r. wpłynęła apelacja organu rentowego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie, VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie o sygnaturze akt VI U 292/14. Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego interpretację i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności przepisart. 11 ust. 1 i 3, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowychoraz przepisówart. 233 § 1 k.p.c.poprzez zbyt swobodną ocenę zebranego materiału
dowodowego, przez nieuwzględnienie wniosku organu rentowego o dopuszczenie dowoduz opinii łącznej biegłych, a uznanie, że ubezpieczona wskutek wypadku przy pracy z dnia24 stycznia 2007 r. doznała długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 8%. Wskazując na powyższe organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania lub ewentualnie o jego uchylenie i skierowanie sprawy do sądu pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania. Zdaniem organu rentowego, Sąd I instancji uznając opinię biegłego chirurga za materiał dowodowy dający podstawę do rozstrzygnięcia, wydał zaskarżone orzeczenie bez wyjaśnienia istotnych wątpliwości mających wpływ na jej rozstrzygnięcie, a wydane orzeczenie narusza wskazane przepisy prawa.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja organu rentowego z dnia 11 stycznia 2016 r. podlegała oddaleniu jako bezzasadna.
Na wstępie należy wskazać, że postępowanie apelacyjne ma merytoryczny charakteri jest dalszym ciągiem postępowania rozpoczętego przed Sądem I instancji. Zgodnie z treściąart. 378 § 1 k.p.c., Sąd Okręgowy rozpoznaje sprawę w granicach apelacji, a w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.
W kontekście zgłoszonych zarzutów stwierdzić należy, że spór w niniejszej sprawie dotyczył wykładni przepisów prawa procesowego i materialnego. Sąd Okręgowy zważył,iż zarzuty apelacyjne pozwanego koncentrowały się na kwestii prawidłowego zastosowania przez Sąd Rejonowyart. 233 § 1 k.p.c.oraz przepisów prawa materialnego, to jestart. 11 ust. 1 i 3 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznymz tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.
Zgodnie zart. 233 § 1 k.p.c.sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów, według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny, a swe ustalenia oparł na należycie zgromadzonym materiale dowodowym, którego ocena nie wykraczała poza granice wskazane wart. 233 § 1 k.p.c.Dlatego też Sąd Okręgowy przyjął jako własne ustalenia faktyczne oraz rozważania prawne Sądu I instancji.
Przyjmując zatem, że zarzut organu rentowego wobec zaskarżonego wyrokuw zakresie naruszenia przepisów postępowania dotyczył regulacji zart. 233 § 1 k.p.c.wskazać należy, że zgodnie z treścią tego przepisu, sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Oznacza to, że ustalone w toku postępowania fakty powinny być brane pod uwagę przy ocenie dowodów, natomiast tok rozumowania sądu wskazujący na sposób rozpatrywania kwestii dowodowych powinien znaleźć odzwierciedlenie w motywach wyroku. Przepis ten stanowi wyraz zasady swobodnej oceny dowodów. Dla skutecznego postawienia zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.nie wystarcza zatem stwierdzenie wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, który w przekonaniu apelującego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie.W szczególności wnoszący apelację powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej. Wymogów tych nie spełnia apelacja organu rentowego.
Sąd Okręgowy zapoznając się ze stanem faktycznym sprawy zważył, że Sąd Rejonowy prawidłowo dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych. Sąd II instancji na podstawie treści opinii biegłych sądowych doszedł do przekonania, że analiza medyczno-badawcza stanu zdrowia ubezpieczonej, jak również wnioski wywodzące się z opinii sporządzonych przez dwóch ortopedów są niepełne. Świadczy o tym opinia biegłego sporządzona przez Prof. dr hab. n. med.J. J.Kierownika Pododdziału Replantacji Kończyn, w której stwierdzono jednoznacznie, że u odwołującej rozpoznano utrwaloną, pourazową niestabilność stawu promieniowo-łokciowego wraz z uszkodzeniem kompleksu chrząstki trójkątnej. Znamienna w niniejszej sprawie jest też konkluzja opinii biegłego, w której wskazano, że żaden z biegłych ortopedów opiniujących w niniejszej sprawie nie odniósł się do występującej patologii zachodzącej u odwołującej w zakresie stawu promieniowo-łokciowego. Sąd II instancji w całej rozciągłości popiera i uznaje za własne wnioski zawarte w opinii biegłegoJ. J., gdyż opiniujący w sprawie ortopedzi stwierdzili brak podstaw do przyznania jednorazowego odszkodowania jedynie w oparciuo dolegliwości odwołującej związane z prawym nadgarstkiem. Nie ma racji skarżący, iż Sąd Rejonowy wydał zaskarżone orzeczenie bez uzasadnienia istotnych okoliczności. W ocenie Sądu Okręgowego dokonano prawidłowo subsumpcji a wnioski płynące wprostz uzasadnienia Sądu I instancji są jednoznaczne.
Biegły sądowy z zakresu chirurgii wyczerpująco sporządził opinię główną w niniejszej sprawie. Zastrzeżenia organu rentowego odnosiły się jedynie do nieprawidłowego powołania się na tabele uszczerbkowe. Sąd zważył, że w pierwszym piśmie Oddział nie odniósł sięw żadnej mierze do wniosków płynących z opinii biegłego w zakresie stanu zdrowia badanej. W ocenie Sądu Okręgowego organ rentowy nie zaskarżył opinii uzupełniającej co do meritum, a odniósł się jedynie do treści pierwotnej opinii głównej biegłego. Sąd II instancji doszedł do wniosku, że zastrzeżenia organu rentowego są spóźnione, gdyż zakwestionowano całość uzasadnienia opinii, czego nie stwierdzono w treści stanowiska odnoszącego się do opinii główniej. Tym niemniej zdaniem Sądu Okręgowego, organ rentowy przedstawił subiektywne i lakoniczne zarzuty co do opinii biegłego. Organ rentowy nie wykazał, iżw świetle zgromadzonego materiału dowodowego możliwa jest inna ocena stanu zdrowia ubezpieczonej. Sąd II instancji doszedł do przekonania, że wniosek organu rentowegow przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii łącznej biegłych sądowych prowadził de facto do przedłużenia postępowania. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Apelacyjnego, ,,sąd nie jest obowiązany dopuścić dowód z kolejnych biegłych, czy też opinii instytutu w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony. Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszej opinii, gdy zachodzi taka potrzeba, a więc wtedy, gdy opinia, którą dysponuje zawiera istotne luki, bo nie odpowiada na postawione tezy dowodowe, jest niejasna, czyli nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna, tj. gdy przedstawiona przez eksperta analiza nie pozwala organowi orzekającemu skontrolować jego rozumowania co do trafności jego wniosków końcowych.’’ (

    wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia27 czerwca 2013 r., sygn. akt III AUa 131/13)
Sąd Okręgowy, mając na uwadze drugi zarzut apelacyjny wystosowany przez organ rentowy, zważył, że Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował przepisyustawy z dnia30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy w oparciu o opinię biegłego sądowegoz zakresu chirurgii prawidłowo zważono, że ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Biegły sądowyJ. J.uznał, że wypadek przy pracy spowodował u odwołującej długotrwały uszczerbek na zdrowiu w związku z którym nastąpiło upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający sześć miesięcy, mogący ulec poprawie. Powyższe określa dyspozycja art. 11 ust. 3 i art. 12 ust. 1 ustawy, które również poprawnie zastosował Sąd I instancji. W ocenie Sądu Okręgowego prawidłowo dokonano subsumpcji, a więc przyporządkowania stanu faktycznego pod daną normę prawną. Sąd II instancji nie znalazł podstaw do uchylenia wyroku, gdyż postępowanie w sprawie oraz dokonane rozważania prawne zostały przeprowadzone prawidłowo.
Reasumując, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że apelacja organu rentowego stanowiła co do zasady jedynie polemikę z trafnym rozstrzygnięciem Sąd Rejonowego i jako bezzasadna podlegała oddaleniu na mocy przepisuart. 385 k.p.c.
SSO Małgorzata Jarząbek  SSO Marcin Graczyk SSO Anna Kozłowska-Czabańska
Zarządzenie:(...)
MK