Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 471/16
Data wyroku: 2016-07-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Wojciechowska-Langda
Słowa kluczowe: Stalking
Podstawa prawna: art. 107 k.w.

Sygn. akt VI Ka 471/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 lipca 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Agnieszka Wojciechowska- Langda
Protokolant asystent sędziego Krystyna Rogalińska
po rozpoznaniu dnia 20 lipca 2016 r.
sprawyK. Z., c.C.iK.,ur. (...)w miejscowościN.
obwinionej o wykroczenie z art. 107 kw
na skutek apelacji wniesionych przez obwinioną i oskarżycielkę posiłkową
od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie
z dnia 16 grudnia 2015 r.    sygn. akt II W 588/15
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 107 k.w. wymierza obwinionejK. Z.karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia obwinioną od uiszczenia kosztów postępowania odwoławczego przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt VI Ka 471/16

UZASADNIENIE
K. Z.została obwiniona o to, że w okresie czasu od grudnia 2013r. do dnia 15 kwietnia 2015r. wL.przyul. (...)poprzez dzwonienie domofonem oraz wykonywanie połączeń telefonicznych złośliwie niepokoiła p.Z. K., tj. o wykroczenie z art. 107 k.w.
Sąd Rejonowy w Legionowie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015r. w sprawie o sygn. akt II W 588/ 15 uznałK. Z.za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawie art. 107 k.w. skazał ją, a na podstawie art. 39 § 1 k.w. odstąpił od wymierzenia kary. Zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem kosztów postępowania.
Z powyższym wyrokiem nie zgodziły się obwiniona oraz oskarżycielka posiłkowa.
Obwiniona zaskarżyła wyrok w całości na swoja korzyść zarzucając rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionej, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, pominięcie istotnych okoliczności wynikających z uznanych za wiarygodne dowodów z dokumentów oraz świadków, zaś w konkluzji wniosła o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy w całości sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W ocenie oskarżycielki posiłkowej czyn popełniony przez obwinioną powinien zostać zakwalifikowany jako przestępstwo zart. 190a § 1 i 3 k.k., a ponadto należy jej przypisać popełnienie przestępstw zart. 217 § 1 k.k.orazart. 216 § 1 k.k.Oskarżycielka posiłkowa domagała się orzeczenia wobecK. Z.zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej oraz zadośćuczynienia za utratę zdrowia oraz za cierpienie zarówno fizyczne jak i psychiczne w kwocie 20 000 zł, a także zasądzenia na jej rzecz od obwinionej zwrotu kosztów poniesionych w związku ze zbieraniem materiałów dowodowych w wysokości 300 zł. Skarżąca dołączyła przedłożyła dokumentacje lekarską dotyczącą leczenia szpitalnego.
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Apelacja obwinionej nie zasługuje na uwzględnienie, zaś apelacja oskarżycielki posiłkowej jest zasadna jedynie w tej części, która związana jest z wymiarem kary.
Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazała, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie. Podstawę wyroku stanowił całokształt materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej. Nie budzi zastrzeżeń dokonana przez sąd I instancji ocena materiału dowodowego, która uwzględnia zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego i prowadzi do słusznego wniosku, iż czynK. Z.wypełnił znamiona wykroczenia stypizowanego w art. 107 k.w.
Rozpoczynając niniejsze rozważania od analizy zarzutów podniesionych przez oskarżycielkę posiłkową należy stwierdzić, że czyn, którego dotyczy niniejsze postępowanie, został sformułowany w sposób jednoznaczny i wyklucza to możliwość dokonania na obecnym etapie postępowania tak dalece idących zmian, których domaga się skarżąca. Postanowieniem z dnia 28 marca 2014r. Prokuratura Rejonowa wL.odmówiła wszczęcia dochodzenia w sprawie naruszenia nietykalności cielesnejZ. K.oraz jej znieważenia przy użyciu słów wulgarnych przezK. Z., albowiem czyny te stanowią przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego, zaś ingerencja oskarżyciela publicznego w takich sytuacjach ma charakter wyjątkowy (k. 7).Z. K.winna była wówczas wystąpić z prywatnym aktem oskarżenia, lecz tego nie uczyniła. Dalsze postępowanie dotyczyło zaś wyłącznie czynu zart. 107k.w. polegającego na zachowaniu obwinionej opisanym we wniosku o ukaranie i brak jest podstaw, aby rozszerzyć jego zakres o czyn zart. 190a § 1 k.k.
Sąd Okręgowy nie ma wątpliwości co do tego, żeK. Z.złośliwie niepokoiłaZ. K.poprzez dzwonienie domofonem oraz wykonywanie połączeń telefonicznych do pokrzywdzonej. Motywem działaniaK. Z.było podejrzewanie męża o zdradę zZ. K., zaś celem, co bezsprzecznie wynika z okoliczności sprawy, dokuczenieZ. K.. Zeznania oskarżycielki posiłkowej znalazły w tym zakresie potwierdzenie w zeznaniach świadków:M. Z. (1),M. Z. (2),B. G., a także w dołączonych przez pokrzywdzoną nagraniach, bilingach oraz zdjęciach. Brakło podstaw, aby kwestionować wiarygodność w/wym. dowodów, które są ze sobą całkowicie zgodne, wzajemnie się uzupełniają i przeczą wersji wydarzeń prezentowanej przez obwinioną. Tym bardziej, że w jej apelacji, poza przedstawieniem własnych poglądów na temat zebranego materiału dowodowego, brak jest argumentów, które mogłyby skutecznie podważyć motywy, którymi kierował się Sąd I instancji przy ocenie wiarygodności poszczególnych dowodów. Tym samym bezspornie zostało wykazane w świetle zgromadzonych dowodów, że zachowanie obwinionejK. Z.wyczerpało znamiona czynu z art. 107 k.w. opisanego we wniosku o ukaranie (podzielając stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 25 listopada 2015r. w sprawie o sygn. akt II KK 215/15).
Jakkolwiek Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez sąd I instancji, jak i rozstrzygnięcie w przedmiocie winy obwinionej, nie zgadza się z rozstrzygnięciem dotyczącym kary. Sąd Rejonowy skorzystał z instytucji przewidzianej w art. 39 § 1 k.w. i odstąpił od wymierzenia kary. Treść powyższego przepisu wskazuje jednak, iż z możliwości takiej sąd może skorzystać jedynie w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie. Zdaniem Sądu Okręgowego wypadek tego rodzaju w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Zachowania obwinionej nie usprawiedliwiają pobudki, którymi się kierowała. Pomijając kwestię trafności podejrzeń obwinionej o zdradę męża, sposób jej działania wskazuje na to, że odstąpienie od wymiaru kary pozostawi obwinioną w poczuciu całkowitej bezkarności, a w dodatku rodzi obawę kontynuowania przez nią nagannego zachowania wobec oskarżycielki posiłkowej. Mając na uwadze stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanegoK. Z., cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego, konieczne jest orzeczenie wobec niej kary grzywny w wysokości 500 zł. Ustalając wysokość grzywny sąd wziął pod uwagę, żeK. Z.pracuje za wynagrodzeniem, osiągając dochód około 1 500 zł miesięcznie i nie posiada nikogo na utrzymaniu. Ma zatem realną możliwość wykonania kary, która będzie dla niej jednocześnie dotkliwą konsekwencją popełnionego czynu i przestrogą na przyszłość.
Kierując się dyspozycjąart. 119 k.p.s.w. w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy zwolnił obwinioną od uiszczenia kosztów postępowania odwoławczego przejmując je na rachunek Skarbu Państwa, uznając, że z uwagi na wysokość orzeczonej kary grzywny, uiszczenie tych kosztów byłoby dla obwinionej zbyt uciążliwe.