Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 162/16
Data wyroku: 2016-10-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygnatura akt II AKa 162/16

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy wP.wyrokiem z dnia(...)roku roku , sygn.. akt(...)uznał oskarżonego

P. K.
za winnego tego, że w okresie od(...)roku wP., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, brał udział w obrocie środkiem odurzającym w postaci kokainy w znacznej ilości w ten sposób, że nabył w trzech transzach odZ. G.iR. S. (1)kokainę w łącznej ilości nie mniej niż 60 gram za łączną kwotę nie mniejszą niż-10.800 złotych, płacąc cenę 180 zł. za jeden gram, w celu dalszej sprzedaży, tj. za winnego przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to, na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny 50 stawek dziennych wysokość jednej stawki ustalając na kwotę 40 złotych;
Tym samym wyrokiem sąd uznał oskarżonego

R. B.
za winnego tego, że nieustalonego bliżej dnia w okresie od dnia(...)roku na terenieW.. Brytanii, działając w zamiarze abyR. S. (1)iZ. G.dokonali czynu zabronionego polegającego na przywozie na terenW.substancji psychotropowej w postaci kokainy w znacznej ilości 280 gram, ułatwił im jego popełnienie w ten sposób, za pośrednictwem swojej matki, przekazałZ. G.kwotę 40.000 złotych przeznaczonych na pokrycie kosztów zakupu narkotyków, kosztów podróży i pobytuZ. G.na terenieP., przy czym zarzucanego u czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. przestępstwa z art, 18§ 3 k.k.w zw. zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 19 § 1 k.k, w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny 100 stawek dziennych wysokość jednej stawki ustalając na kwotę 40 złotych.
Apelację od tego wyroku złożył obrońca oskarżonegoP. K.zaskarżając ów wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, która ma wpływ na treść orzeczenia, a która polega na naruszeniu przepisuart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.iart. 5 § 2 k.p.k., skutkiem czego Sąd I Instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych, tj. przyjął, iż zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej za dokonanie czynu stypizowanego w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy w ocenie obrońcy materiał ów prowadzi do wniosku, iż oskarżony przestępstwa tego nie dopuścił się. Dopuścił się natomiast czynu opisanego w art 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I Instancji poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się czynu opisanego w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tejże kary na okres lat
Apelację złożył również obrońca oskarżonegoR. B.zaskarżając wyrok w całości . Zarzucił wyrokowi na podstawieart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.:
1) rażącą obrazę przepisów postępowaniaart. 5 § 2 k.p.k.orazart. 7 k.p.k., poprzez przyjęcie, przekraczając swobodną ocenę dowodów oraz ignorując zasadę rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, że dowody ujawnione na etapie postępowania przed Sądem I instancji pozwalają na uznanie, iżR. B.dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu w sytuacji, gdy nie znajduje to odzwierciedlenia w całości zgromadzonego materiału dowodowego, a właściwa ocena zeznań świadkówM. B.orazZ. G.oraz wyjaśnień oskarżonychR. S. (1)orazR. B.powinna prowadzić do wniosku, iż mój mandant zawierając za pośrednictwem swojej matki umowę pożyczki kwoty 40.000,- zł nie miał świadomości, iżZ. G.planuje przeznaczyć zdobyte w ten sposób pieniądze na pokrycie kosztów organizacji przemytu znacznej ilości narkotyków zP.doP. (1);
2) rażącą obrazę przepisów postępowaniaart. 7 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k., która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia, poprzez nielogiczną, niekonsekwentną, sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i regułami logicznego rozumowania, a także niepełną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez częściową odmowę przyznania przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom złożonym przezR. B., który konsekwentnie nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu i twierdzi, iż nie miał świadomości, że pieniądze przekazaneZ. G.miały zostać przeznaczone na pokrycie wydatków związanych z organizacją przemytu znacznej ilości narkotyków zP.doP. (1), a jego relacja dotycząca inkryminowanych zdarzeń jest spójna z pozostałą częścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z wyjaśnieniamiR. S. (1)oraz zeznaniamiM. B.;
3) rażącą obrazę przepisów postępowaniaart. 7 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.poprzez bezkrytyczne przyznanie przymiotu wiarygodności zeznaniomZ. G.w sytuacji, gdy wyżej wymieniony jako główny organizator przestępczego procederu, polegającego na przemycie narkotyków zP.doP. (1)nie ma neutralnego stosunku do sprawy, a na etapie postępowania przygotowawczego mógł celowo obciążyćR. B.w celu rozszerzenia kręgu podmiotów pociągniętych do odpowiedzialności karnej i następczego skorzy stania z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary na zasadzieart. 60 § 3 k.p.k.;
4) rażącą obrazę przepisów postępowaniaart. 7 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k., która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia, poprzez nielogiczną, niekonsekwentną, sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i regułami logicznego rozumowania, a także niepełną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez nieuwzględnienie przy orzekaniu wyjaśnieńR. S. (1)w zakresie w jaki stwierdza, iż nie informowałR. B.o przestępczym procederze, w którym uczestniczył wspólnie zeZ. G.oraz poprzez całkowite pominięcie przy wyrokowaniu relacji oskarżonego przedstawionej podczas rozprawy głównej;
5) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na nieprawidłowym ustaleniu, żeR. B.dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu w sytuacji, gdy w rzeczywistości jego nieświadomy udział w inkryminowanym procederze ograniczył się jedynie do udzielenia pożyczkiZ. G., przy czym miał on podstaw podejrzewać, iż w ten sposób uzyskane pieniądze wyżej wymieniony przeznaczy na organizację przemytu znacznej ilości narkotyków zP.doP. (1).
Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie, o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Sądu Okręgowego wP..

Sąd Apelacyjny wP.zważył, co następuje:

Apelacje obrońców oskarżonych okazały się niezasadne.
Odnosząc się do zarzutu obrazy przepisów postępowania mających mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegającego na naruszeniu przepisówart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.iart. 5 § 2 k.p.k.podniesionego przezobrońcę oskarżonegoP. K.stwierdzić należy co następuje :
W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.nie może być podnoszony jednocześnie z zarzutem naruszeniaart. 7 k.p.k., gdyż dotyczy wtórnej do ustaleń faktycznych płaszczyzny procedowania , mianowicie, niedających się usunąć wątpliwości, które mogą powstać jedynie wówczas, gdy sąd orzekający, po wyczerpaniu wszystkich możliwości dowodowych, oceni materiał dowodowy zgodnie ze standardami wyznaczonymi przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Przepisyart. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.mają więc charakter rozłączny. ( tak S.A. we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r , sygn. akt II AKa 177/16). Analiza treści apelacji złożonej przez obrońcę oskarżonegoP. K.prowadzi do wniosku, że w istocie apelujący kwestionując ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie podnosi zarzut przekroczenia przez sąd I instancji granic swobodnej oceny materiału dowodowego i na skutek takiego uchybienia dokonania błędnych ustaleń faktycznych istotnych dla określenia odpowiedzialności oskarżonegoP. K.. Podobnie , jeżeli chodzi o przywołany w apelacji przepisart. 410 k.p.k., stwierdzić trzeba , że i istotą tego przepisu jest to, że sąd ferując wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać jedynie na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego. Nie stanowi natomiast naruszenia komentowanego przepisu dokonanie takiej, czy innej oceny dowodów przeprowadzonych, ujawnionych na rozprawie. Jeżeli więc z uzasadnienia wyroku wynika, że sąd nie dał wiary określonym dowodom, przy czym wskazał powody takiego stanowiska, to nieuwzględnienie okoliczności wynikających z tych dowodów nie stanowi naruszenia tego przepisu ( vide SA wG., wyrok z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn.. akt II AKa 46/16. ) . Z uzasadnienia apelacji nie wynika , by apelujący zarzucał, że jakieś dowody nie zostały ujawnione na rozprawie, bądź by wyrok opierał jedynie na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego.
W tej sytuacji koniecznym jest skoncentrowanie się na argumentach mających, zdaniem obrońcy, wskazywać na to, że sąd I instancji dokonując oceny materiału dowodowego dokonał jej z naruszeniem zasad wynikających z treściart. 7 k.p.k.
Na wstępie wskazać należy, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisówart. 7 i 410 k.p.k.( tak SN w postanowieniu z dnia 19 lutego 2014 roku , sygn.. akt II KK 17/14). Zarzut naruszeniaart. 7 k.p.k.wymaga niewątpliwie wykazania, którą konkretnie regułę wskazaną w tym przepisie naruszono i przez jakie postąpienie (nielogiczność wyciągniętych wniosków, nieuwzględnienie tego, co wynika z doświadczenia życiowego, czy ze wskazań wiedzy). W uznaniu Sądu Apelacyjnego wP.apelujący przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów przez sąd I instancji nie wykazał.
Nie ulega wątpliwości , że nie jest kwestionowany przez apelującego fakt , że oskarżonyP. K.dokonał na przestrzeni od(...)roku do marca 2014 roku zakupu odZ. G.iR. S. (1)kokainy w ilości nie mniejszej niż 60 gram. Obrońca kwestionuje natomiast prawidłowość oceny materiału dowodowego prowadzącą sąd orzekający do wniosku , że zakupu tego ( w trzech transzach) oskarżony dokonał nie na własny użytek , a w celu dalszej sprzedaży narkotyku, co zadecydowało o przyjęciu w odniesieniu do zachowania oskarżonego kwalifikacji z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a nie , jak chce tego apelujący z art. 62 ust. 1 tej ustawy.
Niewątpliwie ilość zakupionych narkotyków na przestrzeni 6 miesięcy trafnie doprowadziła sąd I instancji do wniosku, że nie są prawdziwe wyjaśnienia oskarżonegoP. K.w części w jakiej twierdził on , ze zakupił je na własny użytek. Przedstawione w apelacji wyliczenia mające wykazać , że możliwe było spożycie takiej ilości narkotyków przez oskarżonego nie są przekonujące. Wypływa z nic wniosek , ze oskarżony jest osobą, która w sposób bardzo poważny jest uzależniona od kokainy. Nie potwierdza tego opinia w tym zakresie przeprowadzona w czasie gdy oskarżony był tymczasowo aresztowany. Niewątpliwe osoba tak uzależniona , jak twierdzi to oskarżony, miałaby bardzo poważne trudności, żeby normalnie funkcjonować. Żadne fakty na tak poważne uzależnienie od narkotykówP. K.nie wskazują. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że oskarżony prowadzi aktywne życie, dysponuje poważnymi kwotami pieniędzy, porusza się samochodem i w sposób, często sprzeczny z prawem o czym świadczą jego dane o karalności dba o swoje interesy, np. czerpiąc korzyści z uprawiania prostytucji, biorąc udział w zorganizowanej grupie przestępczej , wymuszając zwrot należności, czy wprowadzając już wcześniej do obrotu znaczną ilość narkotyków. Kolejnym argumentem przemawiającym za trafnością stanowiska sądu I instancji jest to ,że , jak wynika to z zeznańZ. G.oskarżony deklarował chęć zakupu „ każdej ilości narkotyków”, co zasadnie doprowadziło sąd do wniosku , że narkotyków nie nabywał on na własny użytek. Przeciwstawianie zeznańZ. G.w tym zakresie wyjaśnieniomR. Ś. (1)nie zostało przez apelującego w sposób rzeczowy uargumentowane . Wskazać w tym miejscu należy, że wybór wiarygodnych źródeł dowodowych jest prerogatywą sądu stykającego się bezpośrednio z dowodami i odnoszącego wrażenia z przebiegu całości rozprawy głównej. Swobodna ocena dowodów ograniczona jest jedynie powinnością przedstawienia rozumowania, które doprowadziło ten sąd do dokonanego wyboru. Jest to niezbędne dla ustrzeżenia się od dowolności, usuwającej ów wybór spod kontroli stron i nadzoru instancyjnego. Sąd odwoławczy z dowodami nie styka się, toteż swą działalność ogranicza do weryfikowania racjonalności rozumowania przedstawionego w zaskarżonym wyroku, a czyni to na podstawie argumentów przytoczonych w skardze odwoławczej ( tak SA w Krakowie w wyroku z dnia 6 marca 2014 , sygn.. akt II AKa 279/13, KZS 2014/4/47 ). Poza argumentem bezpośredniego zetknięcia się przez sad orzekający ze świadkiemZ. G.i oskarżonymR. Ś. (1)wskazać należy, że oceniając treści wynikające z ich zeznań , czy wyjaśnień, nie ulega wątpliwości, że potwierdzenie w materiale dowodowym znalazło zdecydowanie więcej okoliczności wynikających z zeznańZ. G., niż z wyjaśnieńR. Ś. (1). Fakt, że sąd I instancji np. w kwestii ilości narkotyków sprzedanychP. K., w sposób korzystny dla tego oskarżonego, oparł się na wyjaśnieniach oskarżonego , a nie na zeznaniach świadka, nie oznacza , że sąd ten uznał owe zeznania za kłamliwe. Sąd nie wykluczył , żeZ. G.mógł nie być w tym zakresie precyzyjny, a to z uwagi na to , że ilość rozprowadzanych przez tego świadka różnym osobom narkotyków w znaczny sposób przekraczała ilość sprzedanąP. K.. W tym kontekście zadane w apelacji dlaczegoP. K.nie zakupił większej ilości narkotyków należy uznać , jak trafnie to określił obrońca , za pytanie retoryczne. Zauważyć również należy, że w odróżnieniu doR. Ś. (1),Z. G.z oskarżonym nie łączyła przedtem jakakolwiek znajomość, a oskarżony ten, zanim skontaktował go z nimR. Ś. (1), był dla świadka osobą całkowicie obcą, w związku z czym brak jest jakichkolwiek powodów dla którychZ. G.miałby celowo fałszywie pomawiać oskarżonegoP. K..
Mając powyższe na uwadze sąd uznał apelację obrońcyP. K.za niezasadną.
Za niezasadną należy uznać również apelację obrońcy oskarżonegoR. B..
Odnosząc się do pierwszego postawionego w tej apelacji zarzutu, podobnie jak przy poprzednio omawianej apelacji , stwierdzić należy że nie można równocześnie podnosić zarzutu obrazyart. 5 § 2 i art. 7 k.p.k., bowiem o naruszeniu przepisuart. 5 § 2 k.p.k.można mówić dopiero wtedy, gdy mimo przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i poddania ujawnionych na rozprawie dowodów ocenie zgodnie z regułami wskazanymi wart. 7 k.p.k., pozostaną nadal wątpliwości, które nie zostały rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego. Natomiast jeśli z materiału dowodowego wynikają różne wersje przebiegu zdarzenia, to nie jest to równoznaczne z istnieniem wątpliwości w rozumieniuart. 5 § 2 k.p.k., bo w takim wypadku zastosowanie będzie miała reguła wyrażona wart. 7 k.p.k.zasada swobodnej oceny dowodów ( tak również Sa wK.w wyroku z dnia 17 marca 2016 r. , sygn.. akt II AKa 51/16) . Istota tego postawionego przez obrońcę oskarżonegoR. B.sprowadza się do zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji oceny dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonychR. B.iR. Ś. (1)oraz zeznań świadkówZ. G.orazM. B.. Kolejne zarzuty apelacji ( od 2 do 4 ) są w gruncie rzeczy wskazywaniem na to samo uchybienie , którego zdaniem apelującego miał się dopuści przy wydawaniu wyroku sąd I instancji, odniesione indywidualnie do wyjaśnień oskarżonegoR. B., zeznańZ. G.i wyjaśnieńR. Ś. (2). Ostatni z zarzutów dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść jest w gruncie rzeczy wskazaniem konsekwencji jaka miałaby wynikać z nieprawidłowej, zdaniem apelującego, oceny dowodów , dokonanej przez sąd I instancji z naruszeniem zasad określonych w treści przepisuart. 7 k.p.k.. W uznaniu Sądu Apelacyjnego w takiej sytuacji możliwym jest łączne odniesienie się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu apelacji, a dotyczącej wszystkich wymienionych zarzutów.
Zdaniem obrońcy sąd I instancji w sposób nieprawidłowy ocenił wyjaśnienia oskarżonegoR. B., w szczególności niezasadnie odmawiając im wiary w zakresie twierdzenia, że oskarżony przekazującZ. G.kwotę 40 000 złotych czynił to bez świadomości tego , że pieniądze te przeznaczone zostaną na sfinansowanie przewozu zP.na terenW.znacznej ilości narkotyków. Obrońca twierdził , ze nie podstaw do uznania , że w tej części wyjaśnienia tego oskarżonego nie były szczere i prawdziwe.
Niewątpliwie sąd I instancji dokonał bardzo wyczerpującej oceny wyjaśnieńR. B.. Trafnie wskazano, że sam fakt przekazania pieniędzyR. S. (2)iZ. G., w świetle wyjaśnień samego oskarżonego i budzi wątpliwości. Nie ma podstaw do uznania, że pieniądze te posłużyłyR. Ś. (1)iZ. G.do sfinansowania przemytu narkotyków zP.. Odmawiając wiary wyjaśnieniom oskarżonegoR. B.w zakresie w jakim twierdził on , że nie miał świadomości , że pieniądze zostaną przeznaczone na ten właśnie cel , sąd orzekający oparł się na zeznaniachZ. G., który twierdził , że oskarżony wiedział na jaki cel pieniądze te zostaną przeznaczone. Stanowisko sadu I instancji w uznaniu sadu odwoławczego nie nasuwa zastrzeżeń. Ponownie wskazać należy, że wybór wiarygodnych źródeł dowodowych jest prerogatywą sądu stykającego się bezpośrednio z dowodami i odnoszącego wrażenia z przebiegu całości rozprawy głównej. Swobodna ocena dowodów ograniczona jest jedynie powinnością przedstawienia rozumowania, które doprowadziło ten sąd do dokonanego wyboru. Jest to niezbędne dla ustrzeżenia się od dowolności, usuwającej ów wybór spod kontroli stron i nadzoru instancyjnego. Sąd odwoławczy z dowodami nie styka się, toteż swą działalność ogranicza do weryfikowania racjonalności rozumowania przedstawionego w zaskarżonym wyroku, a czyni to na podstawie argumentów przytoczonych w skardze odwoławczej ( tak SA w Krakowie w wyroku z dnia 6 marca 2014 , sygn.. akt II AKa 279/13, KZS 2014/4/47 ). ŚwiadekZ. G.był tą osobą , która kontaktowała się z oskarżonym w kwestii uzgadniania przekazania pieniędzy i przeprowadził ich transfer. Z zeznań tych na etapie całego postępowania wynikało jednoznacznie, żeR. B.wiedział na co przekazuje pieniądze. Zasadnie sąd i instancji wskazuje na to, że przekazanie oskarżonemu w rozmowie telefonicznej informacji, że pieniądze będą przeznaczane na taką działalność za jaką oskarżony wówczas odbywał karę pozbawienia wolności wW., zważywszy na to , ze oskarżony był skazany za przestępstwa narkotykowe, nie mogła budzić u niego jakichkolwiek wątpliwości , że chodzi o przemyt narkotyków. Trafnie sąd orzekający stwierdził , że w odróżnieniu doR. Ś. (1),Z. G.z oskarżonym nie łączyła przedtem jakakolwiek znajomość, a oskarżony ten, zanim skontaktował go z nimR. Ś. (1), był dla świadka osobą całkowicie obcą, w związku z czym brak jest jakichkolwiek powodów dla którychZ. G.miałby celowo fałszywie pomawiać oskarżonego. Powodem takim w uznaniu sadu odwoławczego nie była również , jak sugeruje to obrońca, chęć skorzystania przezZ. G.z instytucji określonej wart. 60 § 3 k.k.Jak trafnie uznał to sąd I instancji gdybyZ. G.w ogóle nie wspomniał o tym , że wziął pieniądze od oskarżonego na poczet zakupu i przywozu narkotyków to prawdopodobnie ta okoliczność w ogóle nie byłaby ujawniona i nie miałoby to wpływu na zakres odpowiedzialności oskarżonego. Skorzystanie z instytucji określonej wart. 60 § 3 k.k.bez ujawniania osobyR. B.byłoby i tak możliwe ze względu na ujawnienie udziału w przestępstwie innych osób ( np.A. N., czyA. S.).
Nie da się zakwestionować zeznań świadkaZ. G.analizując treść wyjaśnieńR. Ś. (1). To , że ten oskarżony nie poinformowałR. B.o faktycznym celu przeznaczenia pieniędzy nie oznacza tego , ze o takim celu nie poinformował oskarżonegoZ. G.. Ten ostatni parokrotnie rozmawiała pod nieobecnośćR. Ś. (3)zR. B., w związku z czymR. Ś. (3)nie mógł znać treści owych rozmów.
Podobnie nie podważają wiarygodności zeznań świadkaZ. G.zeznania matki oskarżonegoM. B.. Z zeznańZ. G.wynika wprost , że nie wskazał on jej prawdziwego przeznaczenia pieniędzy , mówiąc , ze chodzi o interes dotyczący maszyn budowlanych. Jest to z oczywistych powodów zrozumiałe, bowiem, aniZ. G.nie miał powodów, żebyM. B.informować o przestępczej działalności, a i zapewne sam oskarżonyR. B., chociażby dlatego by nie niepokoić matki, nie chciał by była ona poinformowana o tym , że nadal bierze on udział w procederze podobnym do tego, za który odbywał karę pozbawienia wolności wW..
Z powyższych względów sąd odwoławczy w całości akceptując stanowisko sądu I instancji również i apelację obrońcy oskarżonegoR. B.uznał za bezzasadną.
W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny wP.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 636 § 1 i 2 k.p.k.

S. S.P. S.M. T.