Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 219/16
Data wyroku: 2016-04-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Mika, Bożena Żywioł, Marcin Schoenborn
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów
Podstawa prawna: art. 7 kpk

Sygnatura akt VI Ka 219/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia19 kwietnia 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO Piotr Mika (spr.)
Sędziowie SSO Bożena Żywioł
SSO Marcin Schoenborn
Protokolant Sylwia Sitarz
przy udziale Andrzeja Zięby
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r.
sprawyM. S.ur. (...)wK.
synaZ.iD.
oskarżonego zart. 279§1 kkw zw. zart. 64§1 kk,art. 13§1 kkw zw. zart. 279§1 kkw zw. zart. 64§1 kk,art. 226§1 kk,art. 157§1 kkw zw. zart. 64§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 11 grudnia 2015 r. sygnatura akt III K 665/14
na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 624 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataS. Z.kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3
zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 219/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt III K 665/14 Sąd Rejonowy w Gliwicach:
1. uznał oskarżonychM. S.iA. S.za winnych tego, że w okresie od 15 do 17 marca 2011 r. na stacji PKPG.S., działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim przecięciu kraty i rozbiciu szyby w oknie, dostali się do wnętrza pomieszczenia warsztatowego, skąd zabrali w celu przywłaszczenia miernik kleszczowy cegowy, miernik, osprzęt (2 kable zasilacz), miernik, uziemiacz przenośny 3 fazowy, wiertarkę udarową, wiertarkę elektryczną do metalu, omomierz, induktor, 2 sztuki akumulatorów, automat amortyzujący przeciwupadkowy, 2 sztuki linek z amortyzatorem, zestaw do gwintowania, telefonmarki N., 2 sztuki radiotelefonów, drabinę aluminiową, trzewiki męskie ocieplane, urządzenie samozaciskowe przesuwne USM-1, przęsło dolne, 3 sztuki przęseł środkowych, przęsło górne, podest, element drabiny, bloczek transportowy, 2 sztuki anten(...)(...)do radiotelefonów o łącznej wartości 7.780,24 złotych na szkodę(...) S.A.Zakład (...)wG.oraz telefon komórkowymarki N.na szkodęA. M., przy czymM. S.czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 31 maja 2005 r., sygn. akt III K 806/04 za umyślne przestępstwo podobne zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 31§ 2 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności, którą to karę odbył w ramach kary łącznej 2 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej tym wyrokiem w okresie od 8 marca 2006 r. do 27 stycznia 2008 r., aA. S.będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt III K 537/07 za podobne przestępstwa umyślne zart. 279 § 1 kkna karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w części w ramach kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt IX K 1191/12 w okresie od 1 kwietnia 2009 r. do 4 lutego 2010 r. i od 14 maja 2011 r. do 8 sierpnia 2011 r., czym wyczerpali znamiona przestępstwa zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na mocyart. 279 § 1 kkskazałM. S.na karę 2 lat pozbawienia wolności, natomiastA. S.na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności;
2. uznał oskarżonegoM. S.za winnego tego, że w dniu 31 października 2011 r. wG.przyul. (...)w zaparkowanym samochodzie markiV. (...)onr rej. (...)dokonał ingerencji n/n narzędziem w wkładkę zamka drzwi kierowcy, a następnie dokonał wybicia szyby w tych drzwiach z zamiarem zaboru znajdujących się wewnątrz pozostawionych rzeczy, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na szkodęD. S., z uwagi na zatrzymanie przez funkcjonariuszy Policji, którego to czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt 1 wyroku, czym wyczerpał znamiona występku zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkiart. 64 § 1 kki za to na mocyart. 14 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkskazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności;

3. uznał oskarżonegoM. S.za winnego tego, że w dniu 31 października 2011 r. wG.przyul. (...)znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariuszy Policji st. post.M. W.i sierż.K. H.podczas i w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych, to jest czynu zart. 226 § 1 kki za to na mocyart. 226 § 1 kkskazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

4. uznał oskarżonegoM. S.za winnego tego, że w 22 października 2012 r. wG.przyul. (...)uderzając nożem kuchennymE. J., spowodował u niego obrażenia w postaci rany ciętej okolicy podstawy kciuka prawego z uszkodzeniem odwodziciela i prostownika długiego kciuka oraz rany ciętej okolicy kolana lewego, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ciała pokrzywdzonegoE. J.na okres powyżej 7 dni,, którego to dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt 1 wyroku, czym wyczerpał znamiona występku zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na mocyart. 157 § 1 kkskazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności;
5. na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkpołączy oskarżonemuM. S.wyżej orzeczone kary pozbawienia wolności, orzekając karę łączną 3 lat pozbawienia wolności;
6. na mocyart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonemuM. S.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres zatrzymania w sprawie w dniach 31 października, 1 i 2 listopada 2011 r. oraz w dniach 22 i 23 października 2012 r., uznając, że jeden dzień zatrzymania równy jest jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;
7. na mocyart. 46 § 1 kkorzekł wobec obu oskarżonychM. S.iA. S.solidarnie obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego(...) Spółka Akcyjnaz/s wW.kwoty 7.780,24 złotych;
8. na mocyart. 29 ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze(tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 615 ze zm.) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adw.S. Z.kwotę 1.056) złotych + 23% podatku VAT, czyli łącznie 1.298,88 złotych tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu na rzecz oskarżonegoM. S.;
9. na zasadzieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił obu oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, którymi obciąża Skarb Państwa.
Apelację od wyroku wywiódł obrońca oskarżonegoM. S., który zaskarżył orzeczenie w odniesieniu do jego punktów l, II, III, V i VII, zarzucając:
1. obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść wydanego w tej sprawie orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., polegającą na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w wyniku tego uznanie za wiarygodne jedynie dowodów przemawiających na niekorzyść oskarżonego, natomiast całkowite pominięcie dowodów świadczących na jego korzyść, a w konsekwencji.
2. błąd w ustaleniach faktycznych, który mógł mieć wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż oskarżonyA. W.w dniu 13 lipca 2014 roku prowadził pojazd mechaniczny wK.naAlei (...)znajdując się stanie nietrzeźwości pomimo, iż wszechstronna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na wyciągnięcie takich wniosków.(sic!)
W oparciu o tak postawione zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o:
• zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu w punktach I, II i III aktu oskarżenia czynów;
• zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
ewentualnie o:
• uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelację obrońcy uznać należało za bezzasadną.
Twierdzenie o dokonaniu przez sądmeritidowolnej oceny wiarygodności przeprowadzonych w toku postępowania dowodów, która ma być źródłem błędu w ustaleniach faktycznych, skarżący opiera na tezie, że przyznanie się współoskarżonegoA. S.do popełełnienia przestępstwa, które zgodnie z przedstawionym mu zarzutem dokonane miało zostać wspólnie i w porozumieniu zM. S., nie może być uznane za dowód potwierdzający udział w przestępstwieM. S.w sytuacji, gdyA. S.jedynie przyznał się do popełnienia zarzuconego czynu i odmówił złożenia wyjaśnień. Problem jednak w tym, że ograniczenie się przez współoskarżonegoA. S.jedynie do przyznania się do popełnienia przestępstwa, które zgodnie z jego opisem zawartym w postanowieniu o przedstawieniu zarzutu dokonane miało być wspólnie i w porozumieniu zM. S.potwierdza w sposób względnie jednoznaczny wymowę pozostałych dowodów wskazujących na zaangażowanie oskarżonegoM. S.w kradzeż z włamaniem dokonaną na szkodę(...) S.A.Zakładu (...)wG.. Dowodami, które oprócz wyjaśnieńA. S.wskazują na sprawstwo oskarżonego, są przede wszystkim wyniki przeszukania pomieszczeń mieszkania oskarżonego, w czasie którego znaleziono telefona komórkowyN. (...)o numerze(...)będący własnościa(...), na co wskazuje jednoznacznie faktura z 31 stycznia 2005 roku (karta 44). W świetle tych dowodów postawaA. S., który jednoznacznie potwierdził swój udział w przestępstwie, polegająca na braku jakiejkolwiek próby zanegowania w postepowaniu przygotowawczym twierdzeń organów ścigania zawartych w przedstawionym mu zarzucie dotyczących współudziału w przestępstwieM. S., nie mogła być, jak chce obrońca, zignorowana i uznana za bezwartościową dla potrzeb oceny udziału oskarżonego w przestępstwie popełnionym na szkodę(...). Oczywiste wydaje się oczekiwanie, iż w sytuacji gdyby w istocieM. S.nie uczestniczył wspólnie zA. S.w kradzieży z włamaniem, należałoby się spodziewać odA. S.zaprzeczenia tej okoliczności. Tym samym nie sposób zaaprobować tezy skarżącego, aby we wskazanym zakresie sądmeritiw swoim wnioskowaniu popadł w jakąkolwiek sprzeczność z zasadami doświadczenia życiowego bądź też regułami rozumowania.
Oczywista wydaje się również bezpodstawność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych w odniesieniu do przypisanego oskarżonemu przestępstwa kradzieży z włamaniem do samochoduV. (...)o nr rej.(...)w dniu 31 października 2011 roku. Dowodem, który jednoznacznie wskazuje na sprawstwo oskarżonego, są zeznania świadkaM. P., który od początku do końca obserwował zachowanie oskarżonegoM. S., w szczególności wybicie przez niego szyby w samochodzie. Świadek, funkcjonariuszP., które całe zdarzenie zaobserwaował wracając do domu po skończonej służbie, nie miał przecież jakichkolwiek racjonalnych powodów, aby fałszywie obciążyć oskarżonego swoją relacją. Powodów takich, jak też innych okoliczności, które wskazywać miałyby na brak wiarygodności zeznańM. P., nie wskazuje nawet apelujący. Mimo to zdaniem obrońcy z jednoznaczną i logiczną relacją świadka mają skutecznie konkurować wyjaśnienia oskarżonego, który miał jedynie spojrzeć w kierunku samochodu z wybitą szybą a na widok innego samochodu, który podjechał na miejsce zdarzenia, oraz wysiadającego z niego mężczyzny podjął ucieczkę, nie chcąc być posądzonym o wybicie szyby. Trudno w istocie polemizować z tego typu argumentacją jednoznacznie sprzeczną z logiką i zasadami doświadczenia życiowego, które uczą, że osoba niewinna nie podejmuje ucieczki z miejsca zdarzenia wyłącznie z tego powodu, że obawia się posądzenia o niepopełnione przestępstwo.
Apelujący ma również trudności z uznaniem za wiarygodne zeznań świadkówK. H.orazM. W.świadczących o tym, że oskarżonyM. S.wykrzykiwał w ich stronę wulgarne i obraźliwe słowa. I w tym wypadku skarżący nie próbuje nawet naprowadzić na zigonorowane przez sądmeritiokoliczności, które mogłyby świadczyć o nierzetelności zeznań świadków. Podniesiona przez skarżącego okoliczność, iż skierowane przez oskarżonego pod adresem policjantów wulagrne słowa były słyszane przez osoby postronne, sama przez się nie wskazuje przecież na to, że zaniechanie przez świadków ustalenia w celach dowodych tożsamości osób postronnych świadczyć mogło o chęci zatajania rzeczywistego przebiegu zdarzenia. Co istotne świadkowieK. H.iM. W.w związku z zatrzymaninem agresywnie zachowującego się oskarżonego musieli podjąć stosowne działania i trudno było oczekiwać od nich, aby równocześnie prowadzili działania w celu ustalenia tożsamości osób postronnych. W fakcie, że oskarżonyS., jak wyjaśnił, był wówczas pod wpływem alkoholu, skarżący upatruje przeszkód dla uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego, który nawet nie starał się zaprzeczyć stawianemu zarzutowi w zakresie czynu zart. 226 § 1 k.k.Wskazać jednak należy, że upośledzenie motoryczne, jak i intelektualne oskarżonego wynikające z faktu spożycia alkoholu, nie było tak znaczne w chwili zdarzenia, o czym świadczy jego zachowanie związane z działaniami w celu dokonania kradzieży z włamaniem do samochodu, jak też skutecznie podjęta ucieczka przedM. P.. Nie jest równiż tak, jak wywodzi obrońca, iż zeznania funkcjonariuszy Policji zostały uznane za wiarygodne jedynie z racji pełnionego przez nich zawodu. Na wiarygodność relacji wskazuje przecież ich wzajemna zbieżność, konsekwencja i logika. Nie sposób również w tym przypadku dopatrzyć się istnienia nawet potencjalnych i racjonalnch motywów, dla których świadkowie mieliby próbować fałszywie obciążyć oskarżonego niepopełnionym przez niego przestępstwem, zwłaszcza że zatrzymanie oskarżonego nastąpiło w związku z podejrzeniem popełnienia przez niego innego niż znieważenie policjantów czynu, tj.kradzieży z włamaniem.
Mając na uwadze powyższe wywody, Sąd Odwoławczy nie znalezł podstaw dla podzielenia poglądu skarżącego w kwestii uchybień, których dopuścić miał się sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok. Na pełną akceptację zasługują nie tylko kwestionwane w apelacij ustalenia faktyczne, ale również kwalifikacja prawna przypisanych oskarżonemy przestępstw.
Również kary jednostkowe wymierzone za poszczególne przestępstwa nie rażą swoją dolegliwością, gdy uwzględnić stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, jak też dotyczasową wielokrotną karalności oskarżonego działającego w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64 § 1 k.k.Kary te dają szansę na skuteczne zapobiegnięcie popełnianiu kolejnych przestępstw przez oskarżonego, jak też na właściwe oddziaływanie w zakresie prewencji ogólnej. Żadnych zastrzeżeń nie może również budzić zastosowanie na mocyart. 46 § 1 k.k.wobec oskarżonegoM. S.przez sąd meriti środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia pokrzywdzonej(...) S.A.szkody wyrządzonej przestępstwem.
Także wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej uwzględnia we właściwym stopniu cele zapobiegawcze kary, która wobec sprawcy wcześniej karanego i znającego dolegliwości kary pozbawienia wolności musi być odpowiednio surowa, aby mogła wzbudzić niechęć przed popełnianiem kolejnych przestępstw.
Mając na uwadze wszystkie wyżej omówione okoliczności, jak też nie znajdując także niepodniesionych w apealcji uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Z uwagi na perspektywę odbywania przez oskarżonego kary pozbawienia wolności ograniczającą w sposób istotny możliwości finansoweM. S., Sąd Odwoławczy zwolnił go z obowiązku poniesienia kosztów sądowch za postępowanie przed sądem drugiej instancji, uznając, że pokrycie tych kosztów przez oskarżonego byłoby dla niego zbyt uciążliwe.