Sąd Rejonowy w Wałbrzychu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 551/15
Data wyroku: 2016-07-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Augustowski
Słowa kluczowe: Naruszenie Nietykalności Cielesnej
Podstawa prawna: art. 217 § 1 kk

Sygnatura akt IIIK 551/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 lipca 2016roku
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu III Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Paweł Augustowski
Protokolant: Ewa Modlińska
po rozpoznaniu w dniach 11.02.2016r., 15.04.2016r., 06.06.2016r. i 11.07.2016r.
sprawyL. P.
synaS.iK.z domuB.
urodzonego (...)wK.
oskarżonego o to, że:
w dniu 18.08.2014r. wW.poprzez szarpanie za lewe ramię naruszył nietykalność małoletniegoJ. F. (1)doprowadzając go do rozchwiania emocjonalnego

tj. o czyn zart. 217§1 kk

I
OskarżonegoL. P.uznaje za winnego tego, że w dniu 18.08.2014r. wW.poprzez szarpanie za lewe ramię naruszył nietykalność małoletniegoJ. F. (1)tj. uznaje go za winnego popełnienia występku zart. 217§1 kki za czyn ten na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 20 (dwudziestu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego kwotę 1008,48złotych tytułem zwrotu kosztów procesu;

III K 551/15

UZASADNIENIE
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ustalono następujący stan faktyczny
W budynku przyul. (...)wW.zamieszkuje małoletniJ. F. (1)razem z rodziną. W tym samym budynku na parterze mieszka oskarżonyL. P.. W dniu 18 sierpnia 2014r. na podwórku bawił sięJ.razem z kolegami. Gdy przebiegali przez korytarz w kierunku placu zabaw, ze swego mieszkania wyszedł oskarżony, chwycił pokrzywdzonego za lewe ramię, szarpał nim i powiedział, że ma nie przyprowadzać kolegów. Dziecko zapłakało z bólu, gdy usłyszał to jego dziadekS. F. (1), który przyszedł na miejsce. Dopiero wtedy oskarżony puścił chłopca, który uciekł. Za chwilę z mieszkania zszedł ojciec dzieckaP. F. (1).
dowody:
zeznania świadków:
J. F.– k.38
P. F.– k. 24
S. F.– k. 25
M. W. (1)– k. 25 i n.
J. F. (1)rozwija się intelektualnie w normie. Zapamiętuje i odtwarza zdarzenia, w których uczestniczy. Brak jest skłonności do fantazjowania i patologicznego kłamstwa. Brak jest także przesłanek, które wskazywałyby na wymyślenie bądź ułożenie treści składanych przez małoletniego zeznań.
dowód:
opinia sądowo-psychologiczna – k. 76
L. P.nie był karany sądownie
dowód: dane o karalności – k. 19
L. P.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, twierdząc, że wyszedł tylko po to, by zwrócić dziecku uwagę. Zaprzeczył, iżby miał go szarpać i powoływał mnóstwo okoliczności nie mających związku ze sprawą.
dowód:
wyjaśnienia – k. 22-23, 74-75

Sąd zważył ponadto, co następuje
Dowodami przeprowadzonymi przed sądem wyjawiono dwie wersje wydarzeń. Jedna, zaprzeczająca, wynika z wyjaśnień oskarżonego i starających się ją potwierdzić zeznań jego żony oraz świadkaB. S.. Druga wynika ze zgodnych zeznań pokrzywdzonego, jego ojca i dziadka,M. W.oraz potwierdzającej prawdomówność małoletniego opinii biegłej psycholog.
Spośród tych wersji wiarę należy dać wersji drugiej, całkowicie odrzucając wersję wyjawioną wyjaśnieniami oskarżonego. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że świadkowie J., P. iS. F.zeznawali konsekwentnie, logicznie i zgodnie ze sobą. Biegła wykluczyła możliwość manipulacji zeznań małoletniego, a zatem nie ma żadnych powodów, by im nie wierzyć. Z drugiej zaś strony mamy mętne i pokrętne wyjaśnienia oskarżonego, który nie zaprzeczył, iż do zdarzenia doszło, choć twierdzi, że nie używał przemocy. Ponadto mamy zeznania jego żony, która oczywiście potwierdza jego wersje o nieagresji, a także – co ciekawe – zeznaniaB. S., który twierdzi, że w czasie zdarzenia był w garażu, a oskarżony nie bił dzieci. Tymczasem w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna zamieszczona naF., z której wynika, że w tym czasie, m.in. w dniu zdarzeniaB. S.bawił na wakacjach wK.. Oskarżony zatem powołał na świadka osobę, która świadomie zeznawała nieprawdę, co jednoznacznie także świadczy o wiarygodności jego wyjaśnień. Oczywiste jest, że oskarżony jako osoba porywcza, temperamentna – co widać było aż nadto w trakcie procesu sądowego, użył siły fizycznej wobec małoletniego, tak, jak wynika to z zeznań świadków oskarżenia.
Czyn polegający na złapaniu za ramię i szarpaniu, bez powstania obrażeń, jest występkiem zart. 217§1 k.k., Zdaniem sądu w tym przypadku należało wymierzyć karę przykładną, taką która oprócz funkcji wychowawczej spełni także funkcje zapobiegawcze. Należy wskazać na istotny stopień społecznej szkodliwości, albowiem zaatakowane zostało dziecko w wieku takim ,w którym nie jest w stanie odeprzeć ataku silnego i dorosłego mężczyzny. Dlatego też sad wymierzył karę 20 stawek dziennych grzywny w kwotach po 50 zł w przekonaniu, że zapobiegnie to ponownemu popełnieniu przestępstwa oraz uczyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
O kosztach orzeczono po myśliart. 628 k.p.k.