Sąd Rejonowy w Wałbrzychu
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI GC 181/16
Data wyroku: 2016-05-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Łukasz Kozakiewicz
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 415 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c., art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 392 z późn. zm.)

Sygnatura akt VI GC 181/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 maja 2016 r.
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu VI Wydział Gospodarczy  w składzie:
Przewodniczący  SSR Łukasz Kozakiewicz
Protokolant  Ewelina Dulian
po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 r. na rozprawie sprawy
z powództwa(...) S.A.weW.
przeciwko(...) S.A.wW.
o zapłatę 11 177,00 zł

I
zasądza od pozwanego(...) Spółki AkcyjnejwW.na rzecz powoda(...) Spółki AkcyjnejweW.kwotę 11.119,55 zł (jedenaście tysięcy sto dziewiętnaście złotych 55/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

—

od kwoty 10.869,55 zł od dnia 5 września 2015r.,

od kwoty 250,00 zł od dnia 4 grudnia 2015r.,

II
dalej idące powództwo oddala,

III
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 6.376,- zł (sześć tysięcy trzysta siedemdziesiąt sześć złotych 00/100) tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 4.800,- zł (cztery tysiące osiemset złotych 00/100) tytułem kosztów zastępstwa procesowego,

IV
nakazuje pozwanemu uiszczenie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wałbrzychu kwoty 421,49 zł (czterysta dwadzieścia jeden złotych 49/100) tytułem kosztów sądowych.

UZASADNIENIE
Powód wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 11.177,05 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 10.869,55 zł od dnia 5 września 2015r. oraz od kwoty 307,50 zł od dnia 3 grudnia 2015r. i kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu podał, że należący doH.iR. K.pojazd markiB.numer rejestracyjny (...)uległ uszkodzeniu w wypadku, którego sprawcy pozwany udzielał ochrony ubezpieczeniowej. Pozwany w postępowaniu likwidacyjnym ustalił koszty naprawy pojazdu i zapłacił odszkodowanie w łącznej wysokości 9.265,86 zł. W oparciu o sporządzoną opinię, powód ustalił koszt naprawy uszkodzonego pojazdu winien wynosić 20.135,41 zł, a dochodzona kwota stanowi różnicę między odszkodowaniem wypłaconym a należnym. Dochodzoną wierzytelność powód nabył w wyniku szeregu przelewów wierzytelności.
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. Wskazał, że ustalone w postępowaniu likwidacyjnym koszty naprawy uszkodzonego pojazdu doprowadziły do całkowitego naprawienia szkody. Powód nie wykazał aby poniósł koszty naprawy przy użyciu części zamiennych z grupy O. Powód nie wezwał pozwanego do polubownego zakończenia sporu.
Sąd ustalił.
W dniu 4 sierpnia 2015r., w wyniku kolizji z samochodem markiF.numer rejestracyjny (...)doszło do uszkodzenia należącego doH.iR. K.pojazdu markiB.numer rejestracyjny (...). Poszkodowany zgłosił tak powstałą szkodę pozwanemu w dniu 5 sierpnia 2015r.
Dowód:
zgłoszenie szkody – k. 58 – 62.
Pozwany udzielał ochrony ubezpieczeniowej z tytułu odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów kierującemu pojazdem markiF.numer rejestracyjny (...)

Bezsporne.

Zakres uszkodzeń pojazdu markiB.numer rejestracyjny (...)obejmował: zderzak przedni z uchwytem, kratę wylotu z osłoną, reflektor lewy, dyszę spryskiwaczy z osłoną, reflektor przeciwmgielny lewy, ścianę boczną, wspornik dolny i górny lewy, emblematy, osłonę koła, listwę drzwi.
Dowód:
kosztorys Nr(...)– k.21 – 27, fotografie – k. 92 – 106.
Pozwany ustalił koszty naprawy pojazdu markiB.numer rejestracyjny (...), na łączną kwotę 9.265,86 zł brutto, w tym:



części zamienne: 6.097,02 zł (normalia 119,55),

lakierowanie: 671,45 zł,

robocizna (blacharz): 542,50 zł netto (co stanowi iloczyn stawki w wysokości 70 zł za 1 rbg i czasu naprawy w ilości 7,75 rbg),

robocizna (lakiernik): 266,- zł netto (co stanowi iloczyn stawki w wysokości 70,- zł za 1 rbg i czasu naprawy w ilości 3,8 rbg).

Pozwany zastosował potrącenie ubytku wartości części zamiennych w wysokości 43,74 zł.
Dowód:
kosztorys Nr(...)– k. 75 – 82.
W sporządzonej przez powoda kalkulacji, koszty naprawy uszkodzonego pojazdu przy użyciu oryginalnych części zamiennych producenta pojazdu określono na kwotę 20.135,41 zł brutto, w tym:



części zamienne: 14.638,73 zł netto, (w tym normalia 292,77 zł netto),

lakierowanie: 671,45 zł netto,

robocizna (blacharz): 835,83 zł netto (co stanowi iloczyn stawki w wysokości 110,- zł za 1 rbg i czasu naprawy w ilości 8,9 rbg i dodatkowej kwoty 20,- zł za zabezpieczenie antykorozyjne),

robocizna (lakiernik): 418,- zł netto (co stanowi iloczyn stawki w wysokości 110,- zł za 1 rbg i czasu naprawy w ilości 3,8 rbg).

Wycena ta uwzględnia potrącenie ubytku wartości części zamiennych – 486,53 zł.
Dowód:
kosztorys Nr(...)– k. 21 – 27.
Koszty sporządzenia kalkulacji wynoszący 307,50 zł brutto został poniesiony przez powoda.
Dowód:
faktura VAT Nr (...)– k. 33.
Pozwany przyznał i wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w łącznej wysokości 9.265,86 zł tytułem kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu.
Dowód:
pismo z dn. 4.09.2015r. – k. 14, reklamacja z dn. 3.11.2015r. – k. 15 - 18, pismo z dn. 23.11.2015r. – k. 19 – 20.
Powód nabył wierzytelność przysługującą poszkodowanemu.
Dowód:
umowa przelewu wierzytelności z dn. 2.10.2015r. – k. 28, umowa przeniesienia wierzytelności Nr(...)– k. 29 – 30, umowaprzelewu wierzytelności nr (...)– k. 31 – 32.
Uzasadniony koszt naprawy pojazdu markiB.numer rejestracyjny (...), wynosił:

a
przy zastosowaniu oryginalnych części producenta pojazdu oznaczone symbolem O: 20.548,- zł brutto, w tym:



części zamienne: 14.514,76 zł netto, (w tym normalia 284,60 zł netto),

lakierowanie: 720,85 zł netto,

robocizna (blacharz): 977,50 zł netto (co stanowi iloczyn stawki w wysokości 115,- zł za 1 rbg i czasu naprawy w ilości 8,5 rbg),

robocizna (lakiernik): 483,- zł netto (co stanowi iloczyn stawki w wysokości 115,- zł za 1 rbg i czasu naprawy w ilości 5,04 rbg),

koszty dodatkowe 9,58 zł netto.

b
przy zastosowaniu części pochodzących z linii produkcyjnej producenta pojazdu oznaczone symbolem Q: 16.869,86 zł brutto, w tym:



części zamienne: 11.524,40 zł netto, (w tym normalia 225,97 zł netto),

lakierowanie: 720,85 zł netto,

robocizna (blacharz): 977,50 zł netto (co stanowi iloczyn stawki w wysokości 115,- zł za 1 rbg i czasu naprawy w ilości 8,5 rbg),

robocizna (lakiernik): 483,- zł netto (co stanowi iloczyn stawki w wysokości 115,- zł za 1 rbg i czasu naprawy w ilości 5,04 rbg),

koszty dodatkowe 9,58 zł netto.

W zakresie części zamiennych zasadnym było zastosowanie części o symbolu O, gdyż tylko to co zapewnia właściwą naprawę pojazdu. Niezasadne było dokonanie potrącenia ubytku wartości o 25% w z uwagi na drobne przetarcie błotnika.
Dowód:
opinia biegłego sądowego – k. 111 – 134.
Sąd zważył.
Wstępnie należy wyjaśnić, że wbrew zarzutom pozwanego, powód umożliwił pozwanemu polubowne zakończenie sporu kierując do niego reklamację z dnia 3 listopada 2015r. Ustawodawca nie określił szczególnych warunków na jakich wierzyciel winien nakłaniać dłużnika do pojęcia mediacji, a zatem należy uznać, ze skierowanie do dłużnika pisma z żądaniem weryfikacji stanowiska o odmowie spełnienia świadczenia czyni zadość obowiązkowi podjęcia próby ugodowego zakończenia sporu.
Stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd ustalił na podstawie powołanych przez obie strony dowodów z dokumentów – prawdziwości i rzetelności których żadna z nich nie zaprzeczyła, co pozwalało uznać je za właściwe i miarodajne źródło informacji o stanie faktycznym sprawy.
Sąd przeprowadził także dowód z opinii biegłego na okoliczność uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu markiB.numer rejestracyjny (...). Opinia ta jawi się jako rzetelna i spójna, dając rzetelne źródło informacji o tym istotnym elemencie stanu faktycznego, określając koszty naprawy pojazdu przy użyciu oryginalnych części zamiennych producenta pojazdu oznaczonych symbolem O oraz części stanowiących zamienniki wykonane na linii produkcyjnej producenta pojazdu oznaczone symbolem Q). Opinia nie została zakwestionowana przez żadną ze stron.
Sąd oddalił wnioski obu stron o przeprowadzanie dowodu z akt szkodowych w zakresie w jakim strony nie wskazały na konkretne, znajdujące się w tych aktach dokumenty. Powołanie jedynie okoliczności na jakie dowód z tych akt winien zostać przeprowadzony jest bowiem niewystarczające i skutkowałoby w istocie przeniesieniem na Sąd obowiązku doboru środków dowodowych, co jest niedopuszczalne w świetle zasady kontradyktoryjności i równości stron procesu.
Przechodząc do oceny meritum sprawy, w pierwszym rzędzie należy wskazać, że powodowi przysługiwała legitymacja czynna w niniejszej sprawie. Nabył on bowiem w trybie przepisuart. 509 k.c.,art. 510 § 1 k.c.– na podstawie szeregu umów przelewu wierzytelności wierzytelność wobec pozwanego z tytułu odszkodowania za skutki wypadku z dnia 4 sierpnia 2015r. obejmującego m.in. koszty naprawy pojazdu markiB.numer rejestracyjny (...). Z uwagi na brak dowodów na faktyczną datę doręczenia tego zawiadomienia należało uznać, że nastąpiło ono najpóźniej z chwilą doręczenia pozwanemu odpisu pozwu, tj. w dniu 2 marca 2016r., co jednak – z uwagi na charakter sformułowanych w odpowiedzi na pozew zarzutów – nie miało istnego znaczenia dla wyniku sprawy.
Legitymacja bierna pozwanego nie była w niniejszej sprawie kwestionowana i wynikała zart. 822 § 4 k.c.Pozwany przyjął ją na siebie co do zasady, nie kwestionując sprawstwa i odpowiedzialności kierującego samochodem markiF.numer rejestracyjny (...)oraz wypłacając odszkodowanie w łącznej wysokości 9.265,86 zł. Jako ubezpieczyciel sprawcy szkody w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów, pozwany ponosił bowiem odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 4 sierpnia 2015r.
W oparciu o przeprowadzone dowody, Sąd ustalił istotne okoliczności sprawy, w tym bezsporną w istocie okoliczność zaistnienia zdarzenia powodującego szkodę w pojeździe powoda markiB.numer rejestracyjny (...)oraz udzielania sprawcy tego zdarzenia ochrony ubezpieczeniowej przez pozwanego. Zakres uszkodzeń w/w pojazdu okazał się w istocie bezsporny, gdyż kosztorysy pozwanego i powoda przewidywały naprawę tych samych elementów pojazdu. Zakres ten potwierdziły również wnioski opinii biegłego, który wskazał jednocześnie na potrzebę zastosowanie dodatkowych drobnych części oraz wstępnego lakierowania, których strony nie uwzględniły w swoich kalkulacjach.
W myśl przepisuart. 436 § 2 k.c., w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody ich posiadacze mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód na zasadach ogólnych. Oznacza to, że odpowiedzialność za skutki takiego zdarzenia oparta jest na zasadzie winy i przepisieart. 415 k.c.Zgodnie zart. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Ubezpieczeniem tym jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu o czym stanowi art. 35 cyt. ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Z kolei zgodnie zart. 361 § 1 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Skoro bezpośrednim skutkiem zdarzenia z dnia 4 sierpnia 2015r. było uszkodzenie pojazdu markiB.numer rejestracyjny (...), to pozwanego, jako ubezpieczyciela sprawy szkody, obciążał obowiązek jej naprawienia.
Sprawstwo i wina kierującego pojazdem markiF.,numer rejestracyjny (...), któremu ochrony ubezpieczeniowej udzielał pozwany nie było w niniejszej sprawie kwestionowane. Również zakres uszkodzeń pojazdu markiB.numer rejestracyjny (...)pozostawał w istocie niesporny. Spór koncentrował się jedynie na wysokości należnego powodowi w związku z powstałą szkodą odszkodowania. Powód stał na stanowisku, że roszczenie o naprawienie tego typu szkody pozostaje niezależne od tego, czy pojazd został faktycznie naprawiony ani czy poszkodowany w ogóle zamierza go naprawić. Jednocześnie poszkodowany miał prawo zastosować części zamienne producenta pojazdu oraz skorzystać z usług autoryzowanego serwisu, a odszkodowanie winno obejmować zwrot również takich kosztów. Kwestionował przy tym wysokość ustalonego i przyznanego przez pozwanego odszkodowania. Pozwany z kolei twierdził, że ustalona przez niego wysokość odszkodowania jest adekwatna do rozmiaru szkody, zaś koszty naprawy winny zostać zoptymalizowane przez zastosowanie odpowiednich zamienników oraz urealnienia wartości części zamiennych.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedstawione przez powoda stanowisko co do braku zależności między prawem do odszkodowania za uszkodzenie pojazdu a jego uprzednią naprawą (a nawet zamiarem naprawy), jest w pełni akceptowane przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Dotyczy to jednak sytuacji, w której uszkodzony pojazd nie został w ogóle naprawiony. Chodzi bowiem o zapewnienie poszkodowanemu rekompensaty uszczerbku majątkowego doznanego w związku z uszkodzeniem pojazdu, która przysługuje mu wszak niezależnie od tego, w jaki sposób spożytkuje on uzyskane odszkodowanie. Naprawienie szkody może, w razie takiego wyboru poszkodowanego, polegać na zapłacie odpowiedniej sumy pieniężnej i nie powinno być uzależnione od sposobu jej wykorzystania przez poszkodowanego. Szkodą podlegającą naprawieniu jest bowiem uszczerbek w majątku poszkodowanego, co prawda konkretyzujący się zwykle w konieczności poniesienia kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu, jednak nie będący od niej uzależnionym (vide:wyrok Sądu Najwyższego sygn. akt I CR 151/88, uchwała Sądu Najwyższego sygn. akt III CZP 68/01, wyrok Sądu Najwyższego sygn. akt IV CKN 387/01). W takim przypadku, wysokość szkody należy obliczać na podstawie ustaleń co do zakresu uszkodzeń i technicznie uzasadnionych kosztów naprawy, przy przyjęciu przewidzianych kosztów materiału i robocizny według cen z daty ich ustalenia (vide:wyrok Sądu Najwyższego sygn. akt V CKN 908/00; uchwała Sądu Najwyższego sygn. akt III CZP 32/03). Przez koszty uzasadnione należy rozumieć takie, które odpowiadają realiom rynkowym, a przy tym zapewniają dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu zgodnie z wymogami technologicznymi i w sposób zapewniający jego późniejszą eksploatację. Nie jest przy tym z góry wykluczone zastosowanie do naprawy oryginalnych części zamiennych producenta pojazdu ani zlecenie jej autoryzowanemu serwisowi i to bez względu na wiek i stan eksploatacyjny uszkodzonego pojazdu (vide:uchwała Sądu Najwyższego sygn. akt III CZP 32/03). W wypadku bowiem uszkodzenia pojazdu w stopniu umożliwiającym przywrócenie go do stanu poprzedniego osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy uszkodzonej, do których to wydatków należy zaliczyć także koszt nowych części i innych materiałów, jeżeli ich użycie było niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy.
Górną granicę odszkodowania wyznaczają tu zatem rzeczywiście poniesione koszty naprawy o ile nie przekraczają średnich stawek rynkowych (vide: uchwała Sądu Najwyższego sygn. akt III CZP 32/03; wyrok Sądu Najwyższego sygn. akt II CR 425/72; wyrok Sądu Najwyższego sygn. akt II CR 371/70; wyrok Sądu Najwyższego sygn. akt V CKN 903/00). Naprawieniu podlega bowiem szkoda w swojej rzeczywistej postaci. Odszkodowanie ma wyrównać uszczerbek majątkowy powstały w wyniku zdarzenia powodującego szkodę, istniejący od chwili wyrządzenia szkody do czasu, gdy zobowiązany wypłaci poszkodowanemu sumę pieniężną odpowiadającą wartości szkody. Wysokość tej szkody należy obliczać na podstawie ustaleń co do zakresu uszkodzeń i technicznie uzasadnionych kosztów naprawy, przy przyjęciu przewidzianych kosztów materiału i robocizny według cen z daty ich ustalenia z uwzględnieniem faktycznego zakresu i sposobu naprawy (vide:wyrok Sądu Najwyższego sygn. akt V CKN 908/00).
Zgodnie z opinią biegłego, uzasadnione koszty naprawy obejmowały koszty robocizny mechanika i lakiernika w stawce 115,- zł za roboczogodzinę a także zakupu części zamiennych, materiału lakierniczego i elementów dodatkowych (normalia). Wartość naprawy wykonanej w powyższy sposób należało ustalić – w ślad za wnioskami opinii biegłego – na kwotę 20.548,- zł brutto. W ocenie Sądu, miarodajnym dla tej oceny jest tu uwzględnienia naprawy przy użyciu również części oryginalnych opatrzonych logo producenta, gdyż jedynie w takim przypadku pojazd zostanie przywrócony do stanu sprzed powstania szkody – na co wskazał w opinii biegły.
W uwzględnionej przez Sąd opinii biegłego, koszty robocizny skalkulowano przyjmując stawkę za 1 roboczogodzinę w wysokości 115,- zł. Pozwany w swoim kosztorysie ustalił ją na kwotę 70,- zł, jednak nie wyjaśnił przyczyn przyjęcia na jej poziomie poza wskazanie, że odpowiada ona warunkom rynkowym. Trzeba mieć jednak na uwadze, że biegły ustalając stawkę robocizny na poziomie 115,- zł za 1 roboczogodzinę również kierował się sytuacją rynkową. Jednocześnie pozwany nie zakwestionował opinii biegłego w tym zakresie. Należało zatem uznać, że koszty robocizny wskazane w opinii biegłego odpowiadały rzeczywistym kosztom robocizny poniesionym przez powoda.
Po myśliart. 361 § 1 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, przy czym wypłacone przez ubezpieczyciela odszkodowanie zasadniczo nie może być wyższe od poniesionej szkody zgodnie zart. 8241§ 1 k.c.W przypadku uszkodzenia pojazdu, odszkodowanie winno obejmować uzasadnione koszty przywrócenia go do stanu poprzedniego. Przez koszty uzasadnione należy rozumieć takie, które odpowiadają realiom rynkowym, a przy tym zapewniają dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu zgodnie z wymogami technologicznymi i w sposób zapewniający jego późniejszą eksploatację (vide:uchwała Sądu Najwyższego sygn. akt III CZP 32/03).
Co za tym idzie, należne powodowi odszkodowanie obejmujące uzasadnione koszty naprawy pojazdu markiB.numer rejestracyjny (...)przy zastosowaniu części zamiennych oznaczonych symbolem O, gdyż tylko taka naprawa zapewnia przywrócenie pojazdu do stanu poprzedniego od względem funkcjonalnym, bezpieczeństwa i estetycznym.
Należne powodowi odszkodowanie obejmowało zatem uzasadnione koszty naprawy uszkodzonego pojazdu markiB.zastosowaniu części zamiennych oznaczonych symbolem O nie większe niż ustalone przez powoda a także mieszczące się w granicach określonych opinią biegłego. Wskazać należy, że łączne koszty części zamiennych określone przez powoda wynosiły 14.931,50 zł netto a zatem więcej niż ustalone przez biegłego na kwotę 14.514,76 zł netto. Z kolei koszty robocizny powód ustalił na 110,- zł netto a zatem poniżej stawki określonej przez biegłego wynoszącej 115,- zł netto. W zakresie czasu niezbędnego do wykonana naprawy należało również uwzględnić stanowisko powoda o ile wskazany przez niego czas nie przekraczał czasu określonego przez biegłego. I tak czas pracy mechanika winien wynosić 7,42 rbg zaś czas pracy lakiernika 3,8 rbg zgodnie z ze stanowiskiem powoda, co przegadało się na łączne koszty robocizny w wysokości 816,20 zł netto i łączny koszt robocizny lakiernika 418,- zł netto. Koszt materiału lakierniczego zgodnie według twierdzeń powoda wynosił 671,45 zł netto tj. mniej niż przyjął biegły. Koszty dodatkowe podlegały uwzględnieniu zgodne z opinią biegłego do kwoty 9,58 zł netto
Łączne należne powodowi odszkodowanie wynosiło zatem kwotę 16.430,62 zł netto tj. 20.209,67 zł brutto stanowiącą sumę kosztów części zamiennych określonych przez biegłego oraz kosztów robocizny i materiału lakierniczego określonych przez powoda. Podlegało ono pomniejszeniu o kwotę wypalonego już przez pozwanego odszkodowania w wysokości 9.265,86 zł. Usprawiedliwionego roszczenia powoda z tytułu kosztów naprawy pojazdu wynosiło zatem 10.943,80 zł brutto, przy czym powód oznaczył je na kwotę 10.869,55 zł, uwzględniając obniżenie wartości pojazdu sprzed szkody. Działanie takie nie było uzasadnione – na co wskazał w opinii biegły.
Pozwany nie zdołał skutecznie zakwestionować powyższych zasad ustalania sposobu naprawienia szkody. W Szczególności nie twierdził i nie dowodził, aby uszkodzony pojazd przed powstaniem szkody miał już zamontowane inne niż oryginalne części z grupy O.
W celu ustalenia rzeczywistej wysokości kosztów naprawy pojazdu, powód zlecił sporządzenie ekspertyzy. Jej wyniki pozostają zasadniczo zbieżne z wnioskami opinii biegłego złożonej w niniejszej sprawie, co przesądza o tym że była ona konieczna a jednocześnie przydatna dla dochodzenia roszczenia. Oznacza to, że koszty sporządzenia prywatnej ekspertyzy zleconej przez powoda, stanowią element należnego mu odszkodowania. Konieczność jej sporządzenia pozostaje w bezpośrednim związku ze zdarzeniem powodującym szkodę. Co za tym idzie, powodowi przysługiwało także roszczenie o zwrot tych kosztów wynoszących 250,- zł netto. Ponieważ powód jest w tym wypadku podatnikiem podatku od towarów i usług, mógł zapłacony od kosztów sporządzenia opinii podatek odliczyć od podatku należnego, a zatem przysługujące mu z tego tytułu odszkodowanie winno być wyrażone kwotą netto.
Łączna wysokość uzasadnionego roszczenia powoda wynosiła zatem 11.119,55 zł.
Od zasądzonych kwot przysługiwały powodowi także odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie zart. 481 § 1 i 2 k.c.Zgodnie zart. 14 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie, przy czym gdyby wyjaśnienie w tym terminie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. Poszkodowany zgłosił pozwanemu szkodę w dniu, tj. 5 sierpnia 2015.r. Termin do spełnienia świadczenia ubezpieczeniowego przypadał więc w dniu 4 września 2015r., a zatem żądanie zasądzenia odsetek od dnia 5 września 2015r. było uzasadnione jednak jedynie w zakresie kosztów naprawy pojazdu. Odsetki od kwoty 250,- zł przysługują powodowi od dnia następnego po upływie 30 dniowego terminu liczonego od wezwania pozwanego do ich zapłaty. Materiał dowodowy wskazuje, że wezwanie w tej sprawie, zawarte w reklamacji wystosowanej do pozwanego doręczono mu pocztą elektroniczną w trybieart. 61 § 2 k.c.w dniu 3 listopada 2015r. termin do zapłaty te kwoty przypadał zatem w dniu 3 grudnia 2015r., zaś odsetki od kwoty 250,- zł przysługują powodowi od dnia 4 grudnia 2015r. Pozwany nie powołał się, a tym bardziej nie wykazał, zaistnienia przyczyn usprawiedliwiających opóźnienie w zakończeniu postępowania likwidacyjnego.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt I wyroku.
Powództwo podlegało oddaleniu co do części kosztów naprawy pojazdu, kosztów prywatnej ekspertyzy i żądania odsetkowego.
Stanowisko powoda co do uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu okazało się w części nieuprawnione. Koszty części zamiennych niezbędnych do naprawienia pojazdu zostały w oparciu o opinię biegłego ustalone przy uwzględnieniu oryginalnych części producenta pojazdu. Tymczasem koszty tych części określone w kalkulacji sporządzonej na zlecenie powoda okazały się zawyżone w stosunku do wartości rynkowych określonych przez biegłego i w tym zakresie powodowi nie mogło przysługiwać odszkodowanie. Odszkodowanie obejmuje koszty naprawy pojazdu w wysokości adekwatnej do realiów rynkowych. Gdyby rzeczywiście poniesione na naprawę opadu koszty były wyższe niż ceny rynkowe, powód winien był okoliczność te udowodnić przedstawiając dowody co do ich rzeczywistej a nie szacunkowej wysokości czego nie uczynił. W zakresie zatem w jakim deklarowane przez powoda koszty napawa przenosiły ustalone w opinii biegłego koszty rynkowe, powództwo podlegało oddaleniu. Niemniej z uwagi na zgłoszenie żądania o niższej od uzasadnionej wartości w istocie powyższa niezgodność nie miała wpływu na wynik sprawy.
Koszty sporządzenia prywatnej ekspertyzy stanowią element należnego powodowi odszkodowania z a zatem mają na celu rekompensatę szkody. Z uwagi na to, że powód mógł odliczyć zapłacony wraz z wynagrodzeniem za sporządzenie opinii podatek od towarów i usług od podatku do zapłaty którego sam jest zobowiązany jako podatnik, wysokość jego szkody wyznacza wartość netto kosztów sprowadzenia opinii. Nie mógł zatem żądać zwrotu tych kosztów w kwocie brutto, a tym samym roszczenie o zapłatę kwoty 57,50 zł stanowiącej podatek VAT było nieuzasadnione.
Powództwo podlegało oddaleniu także co do części żądania odsetkowego. Jak wskazano wyżej, powód mógł domagać się odsetek za opóźnienie od dnia następnego po upływie 30 dniowego terminu do spełnieni świadczenia zgodnie z art. 14 u. o ubezpieczeniach obowiązkowych. Termin ten biegnie od dnia zgłoszenia pozwanemu szkody. 30 dniowy termin do naprawienia szkody liczony od dnia doręczenia pozwanemu reklamacji z żądaniem zapłaty kwoty 250,- zł przypadał w dnia 3 grudnia 2015, a zatem powód nie mógł zadać odsetek już za ten dzień skoro w ostatnim dniu terminu pozwany nie pozostawał jeszcze w opóźnieniu ze spełnieniem świadczenia. Żądanie w tym zakresie było zatem nieuzasadnione i podlegało oddaleniu.
Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt II wyroku.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 100 i art. 98 § 1 i 3 k.p.c.Powód uległ jedynie w nieznacznej części swojego żądania co uzasadniało uznaje go za wygrywającego spór w całości w związku z czym powodowi przysługiwał zwrot wszystkich poniesionych w sprawie kosztów procesu. Poniesione przez powoda koszty procesu wynosiły łącznie 6.376,- zł i obejmowały: opłatę sądową od pozwu w wysokości 559,- zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 4.800,- zł (§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie – Dz. U. poz. 1800), koszty opłaty skarbowej uiszczonej od złożonego dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17,- zł oraz koszty przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, pokryte z zaliczki powoda w wysokości 1.000,- zł.
W zakresie kosztów procesu powodowi służył zwrot opłaty skarbowej uiszczonej od jednego pełnomocnictwa. Do celowych kosztów dochodzeni należność wchodzą bowiem koszty związane z występowaniem jednego pełnomocnika. Ne ma też uzasadnienia, by już na etapie wnoszenia pozwu powód w imieniu powoda działał pełnomocnik substytucyjny.
Sąd nie znalazł podstaw do przyznania powodowi kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej. Stopień skomplikowania sprawy, wartość przedmiotu sportu i nakład pracy pełnomocnika procesowego, który ograniczył się do sporządzenia pozwu nie uzasadniały bowiem zastosowania przepisu § 15 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Powód nie złożył też oświadczenia o którym mowa w § 16 tego rozporządzenia. Powyższe uzasadniało ustalenie kosztów zastępstwa procesowego powoda w oparciu o stawkę minimalną
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt III wyroku.
Zgodnie zart. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić […], sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu (art. 98 § 1 k.p.c.). Łączne koszty przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ustalone prawomocnym postanowieniami Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 5 maja 2016r. wynosiły 1.421,49 zł i zostały pokryte z zaliczki powoda do kwoty 1.000,- zł, a w pozostałym zakresie tymczasowo przez Skarb Państwa. Nadwyżka ponad tę zaliczkę w wysokości 421,49 zł podlegała rozliczeniu stosownie do wyniku sprawy. Ponieważ pozwany przegrał spór w całości zobowiązany był do uiszczenia brakujących kosztów sądowych, które winny zostać uiszczone na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wałbrzychu.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w pkt IV wyroku.