Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 58/16
Data wyroku: 2016-10-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Regulska, Joanna Żelazny

Sygn. akt. IV Ka 58/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 października 2016 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO Joanna Żelazny
Sędziowie SSO Agata Regulska  ( spr .)
(...)del. do SO Piotr  Wylegalski
Protokolant   Artur Łukiańczyk
przy udziale Andrzeja Roli Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. sprawy

1
M. F.synaJ.iM.z domuS.

urodz. (...)WeW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 281 k.k.w zw. zart.64§1 k.k.oraz zart.278 § 1 k.k.w zw. zart.64§1 k.k.

2
M. P.synaB.iV.z domuC.

urodz. (...)wŚ.
oskarżonego o przestępstwo zart. 282 k.k.w zw. zart.64§ 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia
z dnia 22 października 2015 roku    sygn. akt V K 1482/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia) na rzecz adw.B. S.kwotę 619,92 złotych (sześciuset dziewiętnastu i  
92
           / 100 , w tym VAT), tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielowi posiłkowemuK. G.;

III
zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia) na rzecz adwoka tówM. K.iM. G.kwoty po 619,92 złotych (sześciuset dziewiętnastu i  
92
           / 100 , w tym VAT), tytułem nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonym w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt IV Ka 58/16

UZASADNIENIE
M. F.został oskarżony o to, że:
I. w dniu 16 czerwca 2014 r. weW., działając wspólnie i w porozumieniuz nieustalonym mężczyzną, po uprzednim zabraniu w celu przywłaszczeniaK.G.telefonu komórkowegom-ki S. (...)o wartości 3000 zł o nr(...)(...)- (...)-3, w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy, prysnąłpokrzywdzonemu gazem w twarz, czym działał na jego szkodę, przy czym czynu tegodopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc skazanym przez Sąd Rejonowy dlaW.Wydział XII Karny wyrokiem łącznym z dnia 22.11.2010 r. sygn.akt XIIK 734/10 obejmującym wyrok SR w Oławie z dnia 22.04.2008 r. sygn. akt IIK 40/08za ciąg przestępstw zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i SR dla Wrocławia Fabrycznejz dnia 20.11.2007 r. sygn.. akt XIIK 770/07 za czyn zart. 279 § 1 k.k.i inne, oraz SR dlaW.z dnia 24.08.2009 r. sygn.. akt XIIK 784/08 za czyny zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart.279 § 1 k.k.i inne na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywałw okresach od 26.02.2007 r. do 18.05.2007 r., od 18.11.2007r. do 19.11.2007 r., od27.02.2009 r. do 12.03.009r. i od 11.02.2010r. do 08.11.201 lr. i od 08.11.2012 r. do13.03.013r.
tj. o czyn zart. 281 k.k.w zw. zart. 64§ 1 k.k.
II. w dniu 27 maja 2014 roku weW., działając wspólnie i w porozumieniuz innymi nieustalonymi osobami, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch złotychzegarków markiD.o łącznej wartości 5.000 złotych, czym działał na szkodęD.S., przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będącuprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabrycznej Wydział IIKarnego z dnia 1 sierpnia 2011 roku sygn akt IIK 509/11 za przestępstwo zart. 13§ 1 kkw zwzart. 278§lkkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 28 czerwca2009 roku do 29 czerwca 2009 roku oraz od 8 listopada 2013 roku do 7 maja 2014 roku
tj. o czyn zart.278§l k.k.w zw. zart.64§lk.k.
Wyrokiem z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt V K 1482/14, Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia:
I. uznał oskarżonegoM. F.za winnego tego, że w dniu 16 września 2014 r. weW., działając wspólnie i  w  porozumieniu  z  nieustalonym  mężczyzną,  po
uprzednim zabraniu w celu przywłaszczeniaK. G.telefonu komórkowegom-ki S. (...)o wartości 3000 zł o nr(...) (...)- (...)-3, w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy, prysnął pokrzywdzonemu gazem w twarz, czym działał na jego szkodę, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc skazanym przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Fabrycznej Wydział XII Karny wyrokiem łącznym z dnia 22.11.2010 r. sygn. akt XIIK 734/10 obejmującym wyrok SR w Oławie z dnia 22.04.2008 r. sygn. akt IIK 40/08 za ciąg przestępstw zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i SR dla Wrocławia Fabrycznej z dnia 20.11.2007 r. sygn.. akt XIIK 770/07 za czyn zart. 279 § 1 k.k.i inne, oraz SR dla Wrocławia Fabrycznej z dnia 24.08.2009 r. sygn.. akt XIIK 784/08 za czyny zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart.279 § 1 k.k.i inne na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresach od 26.02.2007 r. do 18.05.2007 r., od 18.11.2007r. do 19.11.2007 r., od 27.02.2009 r. do 12.03.2009r. i od 11.02.2010r. do 08.11.201 lr. i od 08.11.2012 r. do 08.11.2013r., co stanowi przestępstwo zart.281 k.k.wzw. zart.64§l k.k.i za to na podstawieart.281 k.k.wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;
II. uznał oskarżonegoM. F.za winnego tego, że w dniu 27 maja 2014 roku weW., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch złotych zegarków markiD.o łącznej wartości 5.000 złotych, czym działał na szkodęD. S.przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc skazanym przez Sąd Rejonowy dla .W.Wydział XII Karny wyrokiem łącznym z dnia 22.11.2010 r. sygn. akt XIIK 734/10 obejmującym wyrok SR w Oławie z dnia 22.04.2008 r. sygn. akt IIK 40/08 za ciąg przestępstw zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i SR dla Wrocławia Fabrycznej z dnia 20.11.2007 r. sygn.. akt XIIK 770/07 za czyn zart. 279 § 1 k.k.i inne, oraz SR dla Wrocławia Fabrycznej z dnia 24.08.2009 r. sygn.. akt XIIK 784/08 za czyny zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart.279 § 1 k.k.i inne na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresach od 26.02.2007 r. do 18.05.2007 r., od 18.11.2007r. do 19.11.2007 r., od 27.02.2009 r. do 12.03.2009r. i od 11.02.2010r. do 08.11.201 lr. i od 08.11.2012 r. do 08.11.2013r., co stanowi przestępstwo zart.278 § 1 k.k.w zw. zart.64§l k.k.i za to na podstawieart.278§ 1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;
(...)
V. na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone wobec oskarżonegoM. F.kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;
(...)

VII
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł od oskarżonegoM. F.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoK. G.obowiązek naprawienia szkody w kwocie 3000 zł;

VIII
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł od oskarżonegoM. F.na rzecz pokrzywdzonegoD. S.obowiązek naprawienia szkody w kwocie 5000 zł;

(...)
X. na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturzeoraz§19 oraz §14 ust.l pkt 2 i ust.2 pkt 3 i §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduzasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 988,92 zł z tytułu kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemuM. F.w tym 184,92 zł podatku od towarów i usług;
(...)
XIII. na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych oraz na podstawieart. 17 ust.l ustawy o opłatach w sprawach karnychod opłat, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.
Przedmiotowy wyrok w części, tj. co do pkt I i X w całości, zaskarżyłM. F.za pośrednictwem swojego obrońcy, zarzucając:

1
obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 410 w zw. zart. 7 k.p.k., polegającą na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego z nieuwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez przyjęcie, że oskarżonyM. F.dokonał zabrania w celu przywłaszczenia rzeczy w postaci telefonu komórkowegoS. (...)należącego do pokrzywdzonegoK. G., podczas gdy zeznania pokrzywdzonegoK. G., jak i wyjaśnienia oskarżonegoM. F.złożone w toku postępowania w sposób jednoznaczny wskazują, iż pokrzywdzony dobrowolnie oddał telefon oskarżonemu po to, by ten skorzystał z telefonu, a tym samym oskarżony wszedł legalnie w jego posiadanie;

2
obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 281 k.k.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na skazaniu oskarżonegoM. F.za opisane w tym artykule przestępstwo, w sytuacji gdy popełniony przez oskarżonego czyn nie wypełnił znamion tego przestępstwa w postaci kradzieży rzeczy i użycia przemocy wobec pokrzywdzonego lub grożenia mu natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzenia człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności - w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy, albowiem oskarżony wszedł legalnie w posiadanie przedmiotowego telefonu, zaś pryśnięcia gazem oskarżonemu w twarz dokonał nieustalony mężczyzna, co jednoznacznie potwierdza zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy. 3. naruszenie przepisów § 14 ust. 1 pkt 3 w zw. zart. 14 ust. 2 pkt 3w zw. z§ 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędupoprzez zasądzenie na rzecz obrońcy oskarżonego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wyłącznie w sprawie o czyn opisany w punkcie I wyroku i niezasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w sprawie o czyn opisany w punkcie II wyroku, podczas gdy obrońca z urzędu reprezentował oskarżonego w obu połączonych przez Sąd do wspólnego rozpoznania sprawach.

Podnosząc powyższe zarzuty, autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1
uniewinnienie oskarżonego od czynu opisanego w punkcie I wyroku;

2
zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu przed Sądem I instancji w wysokości 1607,92 zł.

Ponadto, obrońca wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu przed Sądem II instancji, oświadczając jednocześnie, że pomoc ta nie została opłacona ani w całości, ani w części.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności odnotować należy niekonsekwencję autora środka odwoławczego. Z jednej bowiem strony skarżący wskazuje na wadliwość przeprowadzonej przez Sąd a quo oceny dowodów, stanowiących podstawę ustaleń w zakresie desygnatów znamion przestępstwa zarzucanegoM. F., jako następny podnosi natomiast zarzut obrazy prawa materialnego zastosowanego wszak względem tychże, kwestionowanych przez obrońcę, ustaleń. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że obraza prawa  materialnego  polega
na jego wadliwym zastosowaniu lub niezastosowaniu w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można zatem mówić o naruszeniu przepisów prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę (por. m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2002 r., V KKN 319/99, LEX nr 53010; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 1996 r., V KKN 116/96, OSNKW 1997, z. 3-4, poz. 34).
Abstrahując od wskazanej wyżej nieścisłości, z uzasadnienia pierwszego i drugiego zarzutu apelacji wynika, że skarżący podnosi niedopuszczalność przypisaniaM. F.kradzieży rzeczy ruchomej, wywodząc swą tezę z okoliczności, że oskarżony -zdaniem obrońcy - legalnie wszedł w posiadanie telefonu komórkowego pokrzywdzonego, gdyż jego właściciel dobrowolnie mu go przekazał. Według obrońcy, tak ustalony sposób objęcia przez oskarżonego w swoje władztwo telefonu wskazuje na wypełnienie jego zachowaniem znamion przestępstwa przywłaszczenia, a nie kradzieży, co z kolei wyklucza przypisanie oskarżonemu kradzieży rozbójniczej. Sąd Okręgowy dostrzega tutaj kolejny przejaw niespójności apelacji, mianowicie rozdźwięk między postawionym zarzutem i jego uzasadnieniem a wnioskiem odwoławczym. Skoro obrońca twierdzi, że stanowiące przedmiot niniejszego postępowania zachowanie oskarżonego należy zakwalifikować jako przestępstwo przywłaszczenia cudzego mienia, to uznanie twierdzenia skarżącego za zasadne wykluczyłoby uwzględnienie wniosku apelacji o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. W takiej sytuacji Sąd Odwoławczy obowiązany byłby bowiem do zmiany kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu (na jego korzyść), wyrok uniewinniający sprzeczny byłby zaś z celem postępowania karnego w postaci tzw. trafnej reakcji karnej, określonym wart. 2 § 1 pkt 1 k.p.k.Nie będąc jednak związanym wnioskiem odwoławczym, Sąd Okręgowy zbadał merytorycznie zasadność omawianego zarzutu.
Analiza akt sprawy, włączając uzasadnienie zaskarżonego wyroku, prowadzi do uznania zarzutu za chybiony. Okoliczności wejścia przez oskarżonego w posiadanie telefonu pokrzywdzonego nie pozwalają na akceptację bazowego założenia apelacji, jakoby doszło do niego w sposób legalny. Odnosząc się do znamienia czasownikowego przestępstwa kradzieży, mianowicie zaboru, zauważyć należy, że polega on na bezprawnym wyjęciu rzeczy spod władztwa osoby dotychczas nią władającej (jak właściciel, posiadacz lub osoba posiadająca do rzeczy inneprawa rzeczowelub obligacyjne) i objęcie jej we własne władanie przez sprawcę.  W realiach rozpoznawanej sprawy jest natomiast szczególnie istotnym, że  chwilowe  rozluźnienie więzi między rzeczą  a  jej  uprawnionym  posiadaczem,  nie  oznacza  utraty
władztwa (zob. R. Zawłocki [red.], System Prawa karnego. Tom 9. Przestępstwa przeciwko mieniu i gospodarcze, Warszawa 2015, s. 70). W odpowiedzi na twierdzenia obrońcy, Sąd Okręgowy wskazuje, że w przeciwieństwie do kradzieży, dla bytu przywłaszczenia konieczne jest, aby sprawca był posiadaczem samoistnym lub zależnym cudzej rzeczy, a więc aby posiadał jakiekolwiek prawa do władania rzeczą. Jeśli jest on wyłącznie dzierżycielem danej rzeczy, to nie ma on żadnych praw do dysponowania cudzą rzeczą, a w szczególności żadnych praw do używania cudzej rzeczy. Osoba taka włada uzyskaną rzeczą tylko w imieniu i na rzecz właściciela lub innej, uprawnionej osoby trzeciej (por. R. Zawłocki [red.], System Prawa karnego. Tom 9. Przestępstwa przeciwko mieniu i gospodarcze, Warszawa 2015, s. 103). W kontekście poczynionych uwag fakt, że to sam pokrzywdzony wręczył oskarżonemu przedmiotowy telefon, poprzez jego fizyczne przekazanie do rąkM. F., nie oznacza jeszcze, że oskarżony w tym momencie nabył władztwo nad tymże telefonem, pozbawiając jednocześnie władztwa osobę uprawnioną. SkoroK. G.wręczył swój telefon oskarżonemu w ściśle określonym celu prowadzenia rozmowy telefonicznej, brak jest podstaw faktycznych do przyjęcia, że pokrzywdzony wyzbył się przez to posiadania przedmiotu zaboru, a zarazem oskarżony nabył owo posiadanie. Podkreślenia zatem wymaga, że udostępnienie telefonu oskarżonemu przez pokrzywdzonego nie wyklucza możliwości dokonania jego zaboru przez tego pierwszego i nie przesądza o kwalifikacji jego późniejszego zachowania jako przestępstwa przywłaszczenia. Wręcz przeciwnie, na podstawie ustalonego przez Sąd Rejonowy przebiegu zdarzenia, przyjąć należy, że z chwilą przełamania woli pokrzywdzonego - to jest w momencie, gdy oznajmiwszyK. G., że został oszukany (vide: k. 17v., k. 23v.) oskarżony odmówił zwrotu telefonu pokrzywdzonego i oddalił się z miejsca zdarzenia -M. F.dopuścił się bezprawnego zaboru należącego doK. G.telefonumarki S. (...). W ten bowiem sposób pokrzywdzony wbrew własnej woli został pozbawiony przez oskarżonego możliwości dysponowania przedmiotowym telefonem.M. F.dokonał tym samym kradzieży, gdyż zabrał cudzą rzecz ruchomą w celu przywłaszczenia. Przyświecający wówczas oskarżonemu przestępny zamiar włączenia przedmiotu zaboru do swego majątku nie budzi wątpliwości, nie jest też kwestionowany przez skarżącego.
Przechodząc do oceny drugiej z kwestii podniesionych w zarzucie, Sąd Odwoławczy stwierdza, że kwalifikacja zachowania oskarżonego jako kradzieży rozbójniczej typizowanej wart. 281k.k.znajduje pełne uzasadnienie w prawidłowych ustaleniach faktycznych Sądu I instancji. Bezpośrednio po dokonaniu przezM. F.kradzieży nieustalony mężczyzna udaremnił próbę odzyskania przez pokrzywdzonego zabranego mu telefonu, pryskając gazem w twarzK. G.. Zasadnie Sąd Rejonowy rozszerzył odpowiedzialność karną oskarżonego także na opisane wyżej użycie gazu, uznając je za mające na celu utrzymanie się przezM. F.w posiadaniu zabranej rzeczy. Trafnie Sąd a quo posłużył się w odniesieniu do powyższego fragmentu zdarzenia konstrukcją współsprawstwa, o której mowa wart. 18 § 1 k.k.Wskazane w zeznaniach pokrzywdzonego (zob. k. 17v., k. 23v.) okoliczności faktyczne prowadzą bowiem do przyjęcia, żeM. F.i ów nieustalony mężczyzna działali wspólnie i w porozumieniu.K. G.zeznał, że oskarżony prowadził pokrzywdzonego w nieznane mu miejsce, w którym czekał na nich niezidentyfikowany znajomyM. F.. Oskarżony zrealizował swój zamiar zaboru telefonu pokrzywdzonego dopiero w momencie, gdy towarzyszył im współdziałający z oskarżonym mężczyzna. Przebieg zdarzenia wskazuje, że między oskarżonym i osobą posługującą się gazem istniało porozumienie obejmujące ich podział ról we wspólnym przedsięwzięciu polegającym na kradzieży mienia pokrzywdzonego oraz, bezpośrednio w jej następstwie, zastosowaniu wobec pokrzywdzonego przemocy, a nawet doprowadzeniu go do stanu nieprzytomności, w celu utrzymania się w posiadaniu przedmiotu zaboru. Zauważyć trzeba, że ustawa wart. 18 § 1 k.k.nie wprowadza żadnych dodatkowych warunków dotyczących formy porozumienia. Może do niego dojść nawet w sposób dorozumiany. Ważny jest zamiar współdziałania z drugą osobą w wykonaniu czynu zabronionego. Współdziałający nie muszą się bezpośrednio kontaktować, natomiast muszą mieć świadomość wspólnego wykonania czynu zabronionego, a zatem przynajmniej wiedzieć o sobie i zdawać sobie sprawę, że podejmowana czynność składa się na realizację wspólnie wykonywanej całości przedsięwzięcia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt III KKN 371/00, LEX nr 74395, Prok.i Pr.-wkł. 2003/7-8/2).
Przedstawiona przez pokrzywdzonego chronologia zdarzeń przesądza o słuszności oceny zamiaru oskarżonego dokonanej przez Sąd Rejonowy.M. F.celowo doprowadziłK. G.w miejsce dogodne do dokonania kradzieży. Miejsce to wybrane zostało tak, aby umożliwić oskarżonemu oddalenie się z zabranym telefonem.M. F.co najmniej godził się przy tym na użycie gazu przez współdziałającego z nim sprawcę, aby udaremnić próbę odzyskania przez pokrzywdzonego skradzionego mu telefonu. Działanie nieustalonego współsprawcy miało w świadomości oskarżonego zapewnić mu utrzymanie się w posiadaniu zabranej rzeczy. Podstawę dowodową dla powyższych ustaleń stanowiły spontaniczne, a przy tym spójne i logiczne zeznania pokrzywdzonego, które słusznie zostały uznane przez Sąd I instancji za wiarygodne
Istota współsprawstwa polega na tym, że każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego przestępstwa, a więc także i w tej części, w której znamiona czynu zabronionego zostały wypełnione zachowaniem innego współsprawcy (vide:
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt III KK 249/04, OSNKW 2005/7-8/63, Wokanda 2005/12/19, Biul.SN 2005/7/20). Dlatego też całkowicie bezzasadny jest zarzut błędnego przypisaniaM. F.przestępstwa zart. 281 k.k., pomimo że to inna osoba prysnęła gazem w twarz pokrzywdzonego. Skoro nieustalony mężczyzna podjął się zachowania wypełniającego jedno ze znamion kradzieży rozbójniczej, czyniąc to w ramach porozumienia między tymże mężczyzną a oskarżonym, przez co wspólnie zrealizowani oni znamiona czynu zabronionego określone wart. 281 k.k.- odpowiedzialność karnaM. F.obejmuje także ten fragment czynu, który nie został osobiście przez niego wykonany. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy w konkretnym układzie procesowym, odpowiedzialność oskarżonego za pryśniecie gazem w twarzK. G.mogłaby zostać wyłączona tylko, jeśliby uznać działanie nieustalonego współsprawcy za eksces wykraczający poza porozumienie. Ustalenie takie jest w rozpoznawanej sprawie wykluczone, bowiem wszelkie okoliczności faktyczne wskazują, żeM. F.miał świadomość posłużenia się przez drugiego ze współsprawców gazem i godził się na to. Co więcej, oskarżony wykorzystał działanie nieustalonego współsprawcy, aby utrzymać się w posiadaniu skradzionegoK. G.telefonu. Brak jest zatem jakichkolwiek przesłanek wyłączenia w tym zakresie współsprawstwaM. F..
Skierowanie skargi odwoławczej przeciwko rozstrzygnięciu o winie zobligowało Sąd Okręgowy do zbadania także prawidłowości orzeczenia o karze. Również w tym zakresie -kontrola instancyjna nie stwierdziła uchybień, które mogłyby skutkować zmianą lub uchyleniem zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wskazuje, że Sąd Rejonowy należycie rozważył wszelkie okoliczności mające znaczenie dla wymiaru kary, po myśliart. 53 k.k.Słusznie Sad I instancji uznał, że czyn przypisanyM. F.cechuje się wysokim stopniem społecznej szkodliwości. Zasadnie za okoliczności wpływającą na wymiar orzeczonej kary Sąd a quo uznał również uprzednią karalność oskarżonego, a w szczególności popełnienie czynu w warunkach recydywy specjalnej podstawowej (art. 64 § 1 k.k.). Wzgląd na osiągnięcie celów wychowawczych oraz prewencyjnych kary przemawia za uznaniem kary orzeczonej wobecM. F.za sprawiedliwą.
Jako ostatni, Sąd Odwoławczy rozpoznał zarzut zwrócony przeciwko rozstrzygnięciu

1
kosztach pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przed Sądem

1
instancji. Również ten zarzut należało uznać za bezzasadny. Skarżący uzasadnia podniesione uchybienie poglądami doktryny  i  orzecznictwa,  które  jednak  sformułowane  zostały

2

w odniesieniu do postępowania cywilnego, a konkretnie dotyczą konsekwencji zastosowania przez sąd cywilny przepisuart. 219 k.p.c.W sposób oczywisty nie mają one odniesienia do procedury karnej, unormowanej autonomicznie. Przepis ten w dodatku stanowi o połączeniu kilku oddzielnych spraw do wspólnego rozpoznania. Natomiast relewantna w niniejszym procesie regulacjaart. 34 § 1 i 2 k.p.k.przewiduje połączenie spraw we wspólnym postępowaniu. Skoro zatem prowadzone jest jedno (wynikające z połączenia spraw) postępowanie karne, to generuje ono koszty jednego procesu. Brak jest w procedurze karnej podstaw prawnych do mnożenia kosztów w sposób sugerowany przez autora apelacji.
Uznając w następstwie przeprowadzonej kontroli instancyjnej zarzuty podniesiony w środku odwoławczym za chybione, nie stwierdziwszy zarazem innych uchybień, branych pod uwagę przez sąd odwoławczy z urzędu, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.
Orzeczenie o zasądzeniu od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym znajduje oparcie w treści§ 4 ust. 1w zw. z§ 17 ust. 2 pkt 4w zw. z § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Zwolnienie oskarżonego z ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze nastąpiło natomiast na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.