Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 13/16
Data wyroku: 2016-02-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Bojakowska
Słowa kluczowe: Umowa O Dzieło
Podstawa prawna: art. 321 kpc, art. 383 kpc

Sygn. akt I Ca 13/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 lutego 2016 roku
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSO Barbara Bojakowska
po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2016 roku w Sieradzu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaS. R.
przeciwkoB. K.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu
z dnia 6 listopada 2015 roku, sygn. akt I C 330/13
oddala apelację.
Sygn. akt I Ca 13/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r. Sad Rejonowy w Sieradzu oddalił powództwoS. R.przeciwkoB. K.o zapłatę kwoty 3.075 zł (pkt 1.) oraz orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu (pkt 2.).
Apelacjęod wyroku wniósł powód, który zaskarżył go w całości, zarzucając mu:
- naruszenieart. 207 § 6 k.p.c.oraz264 k.p.c.poprzez dopuszczenie dowodu z przesłuchania jako świadka - męża pozwanej -Z. K., na okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, który brał czynny udział we wcześniejszym przebiegu procesu, w tym również w wysłuchaniu informacyjnym stron; podczas gdy na wezwanie Sądu w trybieart. 207 § 3 k.p.c.- pozwana złożyła oświadczenie o przyznaniu mu roli jej pełnomocnika w procesie , a w konsekwencji oparcia rozstrzygnięcia na dowodzie dotkniętym wadą procesową;
- naruszenieart. 303 k.p.c.poprzez nieodebranie przyrzeczenia od zeznającego ponowniew dniu 27 listopada 2015 roku świadkaK. W., podczas gdy świadek miał zeznawać na okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,a w konsekwencji oparcia rozstrzygnięcia na dowodzie dotkniętym wadą procesową;
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że pozwana zapłaciła całość należnego powodowi wynagrodzenia i nie istniały podstawy do wystawienia faktury będącej podstawą roszczenia, podczas gdy bezsporne między stronami jest, iż strony umówiły się na wynagrodzenie w wysokości 8000 - 1000 zł, oraz że Pozwana zapłaciła łącznie 5.500 zł (4.000 zł gotówką oraz 1.500 zł przelewem), co wynika jednoznacznie ze zgromadzonegow sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza zeznań samej pozwanej, a w konsekwencji oparcia przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach, pozostających w sprzeczności z bezspornymi faktami.
W konkluzji apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę przedmiotowego orzeczenia poprzez zasądzenie kwoty żądanej pozwem w całości.
Skarżący wniósł także o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Nadto, w oparciu oart. 380 k.p.c.apelujący wniósł o rozpoznanie postanowienia Sądu pierwszej instancji o dopuszczeniu zeznańZ. K.w charakterze świadka, wobec treści punktu 5. zarządzenia Sądu z dnia 22 kwietnia 2013 roku oraz oświadczenia pozwanej z dnia 4 czerwca 2013 roku.

Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, wbrew zarzutom apelującego Sąd Rejonowy, kierując się żądaniem pozwu i jego uzasadnieniem faktycznym, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wydał prawidłowe rozstrzygnięcie.
Chybiony jest zarzut naruszeniaart. 207 § 6 oraz 264 k.p.c.poprzez dopuszczenie dowodu z przesłuchania jako świadka - męża pozwanej -Z. K.. Należy podkreślić, że okoliczność, iż świadek ten na wcześniejszym etapie postępowania występował jako pełnomocnik pozwanej, powinna być brana pod uwagę przez Sąd przy ocenie dowoduz jego zeznań. Tymczasem mając na względzie kryteria oceny dowodów, o których mowawart. 233 § 1 k.p.c., nie sposób uznać, że w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego zeznaniaZ. K.są pozbawione wiarygodności. Zdaniem Sądu odwoławczego jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, całokształt zgromadzonego materiału procesowego potwierdza depozycjeZ. K., a więc nie można było wyłączyć, jak chce tego strona powodowa, zeznań tegoż świadka z podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Uprzednie pełnienie przez świadka funkcji pełnomocnika którejś ze stron nie skutkuje bowiem samo przez się odrzuceniem dowodu z jego zeznań. Wpływ tej okoliczności na treść zeznań musi zostać wykazany, do czego w przypadkuZ. K.nie doszło.
Jeśli chodzi o naruszenieart. 303 k.p.c.poprzez nieodebranie przyrzeczenia od zeznającego ponownie w dniu 27 listopada 2015 roku świadkaK. W., należy najpierw podkreślić, że przyrzeczenie świadka zostało uregulowane wart. 266 § 3 k.p.c.oraz270 k.p.c., ponieważ przytoczony przez skarżącego przepis odnosi się do przyrzeczenia składanego przez strony. Odnosząc się do meritum zarzutu, trzeba stwierdzić, że jest on bezzasadny, ponieważ na rozprawie w dniu 27 października 2015 roku Sąd odebrał odK. W.przyrzeczenie (k. 156v., nagranie rozprawy od 00:07:54 do 00:08:31), po tym, jak zwrócił mu na to uwagę pełnomocnika powoda.
Odnosząc się natomiast do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że pozwana zapłaciła powodowi całą umówioną kwotę wynagrodzenia, warto przypomnieć treśćart. 321 § 1 k.p.c.Przepis ten wyraża kardynalną zasadę wyrokowania dotyczącą przedmiotu orzekania, według której sąd związany jest żądaniem zgłoszonym przez powoda w powództwie (ne eat iudex ultra petita partium), a więc nie może wbrew żądaniu pozwu zasądzić czegoś jakościowo innego albo w większym rozmiarze lub uwzględnić powództwo na innej podstawie faktycznej niż wskazana przez powoda(por. Andrzej Jakubecki Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, LEX 2013; Edyta Gapska, Joanna Studzińska "Postępowanie nieprocesowe", Monografia LEX 2015; Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego pod redakcją Tadeusza Erecińskiego, Tom II, Wydanie 4, Warszawa 2012 str. 38-41 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 15 października 2010 r., III UK 20/10, LEX nr 694242; z dnia 2 grudnia 2011 r., III CSK 136/11, LEX nr 1131125; z dnia 25 czerwca 2015 r., V CSK 612/14, LEX nr 1771393).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zwrócić uwagę na fakt, iż w treści pozwu powód jako podstawę faktyczną swego żądania wskazywał, że dochodzi od pozwanej kwoty 3.074,99 zł tytułem naprawy pojazdu, która to suma uwzględnia wpłaconą przezB. K.kwotę 1.500 zł. Skarżący dodał w pozwie, że poza wymienioną sumą 1.500 zł nie otrzymał od pozwanej żadnych pieniędzy,a w szczególności kwoty 4.000 zł.
Z kolei pozwana podawała, że faktycznie zapłaciła powodowi kwotę 5.500 zł, tj. 4.000 zł bezpośrednio do rąk powoda oraz 1.500 zł przelewem. Całe postepowanie dowodowe skupione było na udowadnianiu przezB. K., że mimo braku pokwitowania faktycznie powód otrzymał od niej 4.000 zł.
Natomiast w apelacji skarżący zmienił podstawę faktyczną żądania, podnosząc, że faktycznie otrzymał od pozwanej 4.000 zł, ale jego żądanie dotyczące naprawy samochodu mieści się w kwocie uzgodnionej z pozwaną, która to naprawa miała wynieść około 8.000 – 10.000 zł.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treśćart. 383 k.p.c.z treści którego wynika, że w postępowaniu apelacyjnym nie można rozszerzyć żądania pozwu ani występowaćz nowymi roszczeniami. Trzeba podkreślić, że wystąpienie z nowym roszczeniem stanowiw istocie zmianę powództwa, którą może być bądź zastąpienie dotychczasowej podstawy faktycznej inną, przy zachowaniu niezmienionego żądania, bądź zmiana żądania przy niezmienionej podstawie faktycznej, bądź też zmiana obu tych elementów(zob. postanowienie SN z dnia 9 listopada 2004 roku, V CK 246/04, Lex nr 277887).
W rezultacie wypada zaznaczyć, że w postępowaniu apelacyjnym obowiązuje ograniczenie możliwości dokonywania zmian przedmiotowych powództwa o charakterze jakościowym. Na gruncie niniejszej sprawy powód na etapie postępowania odwoławczego zmienił podstawę faktyczną swojego roszczenia, wskazując, że z tytułu umowy o dzieło polegającej na naprawie samochodu powódki należy mu się, oprócz wpłaconych przezB. K.5.500 zł, dodatkowa kwota 3.074,99 zł dochodzona pozwem. Tym samym skarżący w sposób niedopuszczalny zmodyfikował powództwo, opierając swoje roszczenie na odmiennie uregulowanej umowie. Powód podał w apelacji, że pozwana zobowiązała się zapłacić z tytułu kosztów naprawy sumę od 8.000 zł do 10.000 zł oraz przyznał, że zapłaciła mu łącznie 5.500 zł, zaś z pozwu wynikało jednoznacznie, że powód dochodził na mocy umowy 3.074,99 zł, zaśB. K.nie przekazała na jego rzecz dwóch zaliczek po 2.000 zł każda. Skoro więc postępowanie dowodowe wykazało, że pozwana zapłaciła jednak na rzecz powoda kwotę 4.000 zł, która to suma pochłania kwotę dochodzoną pozwem, należało uznać, że Sąd prawidłowo oddalił powództwo jako bezzasadne, zaś dywagacje skarżącego zawarte w apelacji należało ocenić jako nowe jakościowo roszczenie.
Dlatego też musi się ostać jako prawidłowe ustalenie Sądu Rejonowego, że pozwana zapłaciła całość należnego powodowi wynagrodzenia. Sąd Okręgowy podzielił także pozostałe ustalenia faktyczne Sądu a quo i uznał je za własne.
W konsekwencji Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację.