Sąd Rejonowy w Zgierzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 2493/15
Data wyroku: 2016-03-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Malinowska-Wasiak

Sygn. akt I C 2493/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 marca 2016 roku
Sąd Rejonowy w Zgierzu, I Wydział Cywilny w składzie następującym :
Przewodniczący:Sędzia SR Monika Malinowska - Wasiak
Protokolant:Bartłomiej Trzmielak
po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016 roku w Zgierzu na rozprawie sprawy
z powództwa(...) SAz siedzibą wW.
przeciwkoR. K.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanegoR. K.na rzecz powoda(...) SAz siedzibą wW.kwotę 1.659,14 zł. (jeden tysiąc sześćset pięćdziesiąt dziewięć złotych 14/100) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 11 września 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 do dnia 31 marca 2016 roku;

2
zasądzoną w punkcie 1 wyroku kwotę wynoszącą 1.659,14 zł. (jeden tysiąc sześćset pięćdziesiąt dziewięć złotych 14/100) rozkłada na 8 (osiem) miesięcznych rat: przy czym siedem pierwszych rat w kwocie po 200,00 zł. (dwieście złotych) oraz ósma rata w kwocie 259,14 (dwieście pięćdziesiąt dziewięć złotych 14/100) płatne do 15 (piętnastego) dnia każdego kolejnego miesiąca poczynając od dnia 15 kwietnia 2016 roku z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat;

3
oddala powództwo w pozostałej części,

4
nie obciąża pozwanego obowiązkiem zwrotu na rzecz powoda kosztów procesu.

Sygn. akt I C 2493/15

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 11 września 2015 roku wniesionym do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie(...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.wniosłao zasądzenie odR. K.kwoty 1.659,14 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że dochodzone roszczenie wynika z umowy pożyczki zawartej przez strony w dniu 14 maja 2015 rokuo numerze(...). Powód wskazał, że na dochodzoną kwotę składa się 1.000 złotych niespłaconych rat kapitałowych z harmonogramu spłaty do umowy pożyczki, 26,14 złotych tytułem skapitalizowanych odsetek umownych w wysokości 9% w stosunku rocznymod kwoty kapitału 1.000 złotych od dnia wypłaty kwoty pożyczki na rzecz pozwanego,tj. 14 maja 2015 do dnia rozwiązania umowy – 29 sierpnia 2015 roku, 123 złote tytułem kosztów przygotowania i wysyłki monitu, wezwania do zapłaty oraz ostatecznego wezwania do zapłaty, zgodnie z postanowieniami umowy, 75 złotych z tytułu kosztów przekazania sprawy do postępowania windykacyjnego, opłata przygotowawcza w łącznej kwocie 390 złotych oraz opłata administracyjna w wysokości 45 złotych. Powód wskazał, iż mimo wezwania do zapłaty, pozwany nie spłacił pożyczki.
(pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym – k. 2 -6)
Postanowieniem z dnia 29 października 2015 roku Sąd Rejonowy Lublin – ZachódwL.przekazał sprawę do rozpoznania tutejszemu Sądowi z uwagi na stwierdzenie braku podstaw do wydania nakazu zapłaty.
(postanowienie Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie z dnia 29 października 2015 roku – k. 7)
W odpowiedzi na pozewR.K.uznał powództwo w całości, potwierdzając zawarcie z powodem umowy pożyczki, z której powód wywodzi swoje roszczenie. Pozwany wniósł jedynie o rozłożenie zasądzonych kosztów sądowych na raty, powołując się na to,że brak spłaty wywołany był problemami życiowymi – utratą pracy.
(odpowiedź na pozew – k. 37 – 40)
Na terminie rozprawy w dniu 4 lutego 2016 roku w imieniu powoda, mimo prawidłowego zawiadomienia, nikt się nie stawił. Pozwany podtrzymał swoje stanowiskow zakresie uznania powództwa, co do wniosku o rozłożenie na raty, wskazał jednak,iż dotyczy on dochodzonego pozwem roszczenia, wniósł jednocześnie o nieobciążanie go kosztami postępowania.
(protokół rozprawy – k. 44 – 44 v.)
Pismem procesowym z dnia 19 lutego 2015 roku (data wpływu) pełnomocnik powoda wyraził zgodę na rozłożenie na raty, ewentualnych kosztów sądowych obciążających pozwanego.
(pismo procesowe pełnomocnika powoda – k. 45)
Na ostatnim terminie rozprawy w imieniu powoda, mimo prawidłowego zawiadomienia, nikt się nie stawił. Pozwany podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
(protokół rozprawy z dnia 31 marca 2016 roku)

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 13 maja 2015 rokuR. K.zawarł z(...) S.A.z siedzibąwW.umowę pożyczki nr (...), na podstawie której otrzymał kwotę1.000 złotych, zobowiązując się do jej spłaty w terminie 7 miesięcy od daty wypłaty pożyczki, zgodnie z harmonogramem wyszczególnionym w umowie, wraz z należnymi opłatami i odsetkami w wysokości 9% w skali roku. Wśród opłat, które zobowiązał się ponieść pozwany była opłata przygotowawcza – 390 złotych oraz opłata administracyjna –15 złotych. W pkt 13 umowy wskazano, że w przypadku opóźnienia klienta w spłacie rat pożyczki, pożyczkodawca jest uprawniony do podjęcia działań upominawczo – windykacyjnych zgodnie ze wskazaną w umowie kolejnością, których koszt każdorazowo ponosi klient: koszt przygotowania i wysyłki pierwszego monitu – 25 złotych, wezwania do zapłaty – 49 złotych, ostatecznego wezwania do zapłaty – 49 złotych oraz koszt przekazania sprawy do postępowania windykacyjnego - 75 złotych.
(bezsporne, nadto uwierzytelniona kserokopia umowy pożyczki – k. 12 – 18)
Kwota 1.000 złotych z tytułu udzielonej pożyczki została wypłacona pozwanemuw dniu 14 maja 2015 roku.
(bezsporne, nadto uwierzytelniona kserokopia pisma powoda adresowanego do pozwanegoz dnia 15 maja 2015 roku – k. 19)
Pozwany nie wywiązywał się z umowy pożyczki, nie spłacił z tytułu zadłużenia ani jednej raty.
(bezsporne)
Pismem z dnia 25 czerwca 2015 roku powód skierował do pozwanego monit, wzywając go do uiszczenia powstałego z tytułu przedmiotowej umowy pożyczki zadłużenia. Kolejne wezwanie do zapłaty powód wystosował do pozwanego pismem z dnia 13 lipca 2015 roku.
(uwierzytelnione kserokopie: pisma zatytułowanego „monit” – k. 20, wezwania do zapłaty – k. 21)
Pismem z dnia 29 lipca 2015 roku powód skierował do pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty, w którym wskazał, iż pozwany spóźnia się z uiszczaniem należnychz tytułu przedmiotowej umowy pożyczki rat 30 dni.
(uwierzytelniona kserokopia ostatecznego wezwania do zapłaty – k. 22)
Pismem z dnia 14 sierpnia 2015 roku powód wypowiedział umowę pożyczkinr(...), łączącej go z pozwanym, z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia, wzywając go jednocześnie do spłaty całości zaległego zobowiązaniaw terminie do 28 sierpnia 2015 roku.
(uwierzytelniona kserokopia wypowiedzenia umowy pożyczki – k. 23)
R. K.pozostaje we wspólnym gospodarstwie z żoną, mająna utrzymaniu dwoje dzieci w wieku 12 i 7 lat. Ich łączne dochody wynoszą 3.300 złotych. Posiadają zadłużenie z tytułu kredytów, które spłacają w miesięcznych ratach w łącznej wysokości 1.000 złotych. Pozostałe dochody przeznaczają na bieżące potrzeby.
(zeznaniaR. K.– k. 44 w zw. z k. 44 wyjaśnień informacyjnych)
Powyższy stan faktyczny był bezsporny. Pozwany nie kwestionował okoliczności faktycznych przytoczonych w treści pozwu. Nadto Sąd oparł się na przedstawionych przez powoda dokumentach, w postaci uwierzytelnionych przez pełnomocnika powoda będącego radcą prawnym kserokopii.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
W niniejszej sprawie bezspornym było, iż strony zawarły umowę pożyczki. Zgodniez treściąart. 720 § 1 k.c.przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki w zależności od woli stron, może być umową odpłatną, bądź nieodpłatną.
W niniejszej sprawie pozwany uznał roszczenie powoda. Stosownie doart. 213 § 2 k.p.c., sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa.
Uznanie powództwa oznacza, iż pozwany uznał za zasadne samo roszczenie powoda jak i przyznał przytoczone przez niego okoliczności, w konsekwencji wyrażając zgodę na wydanie wyroku uwzględniającego powództwo. Sąd, co do zasady, jest związany uznaniem powództwa, zatem wydaje wyrok w zakresie uznania, bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Uznanie to jest jednakże poddawane kontroli Sądu.
W niniejszej sprawie pozwany zawarł z(...) S.A.z siedzibąwW.umowę pożyczki nr (...), na podstawie której otrzymał kwotę1.000 złotych. Zobowiązał się przy tym do zwrotu kwoty pożyczki wraz z oprocentowaniem oraz należnymi, określonymi w umowie opłatami. Pozwany nie spłacił z tytułu przedmiotowej umowy pożyczki ani jednej raty. Od niespłaconych rat naliczane były stosownie do umowy pożyczki odsetki za opóźnienie. Z całokształtu okoliczności w sprawie wynika zatem, iż powodowi przysługuje względem pozwanego wierzytelność w wysokości dochodzonej pozwem. Uznanie powództwa przez pozwanego nie było wobec tego sprzecznez prawem, zasadami współżycia społecznego ani nie zmierzało do obejścia prawa.
W świetle powyższego Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda dochodzoną należność.
O obowiązku zapłaty odsetek Sąd orzekł, mając na względzie nowelizację przepisówkodeksu cywilnego, która weszła w życie od dnia 1 stycznia 2016 roku. W rozpatrywanej sprawie powód żądał odsetek od poszczególnych, wskazanych w pozwie kwot, od dnia wniesienia powództwa, tj. 11 września 2015 roku do dnia zapłaty. Mając na uwadze, iż wyrok w niniejszej sprawie został wydany w dniu 31 marca 2016 roku, a zatem w dacie obowiązywania znowelizowanych przepisów w zakresie odsetek określonych wkodeksie cywilnym, niezbędnym było uwzględnienie przedmiotowych zmian w treści wyroku. Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 października 2015 roku o zmianie ustawy o terminach zapłatyw transakcjach handlowych, ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 9 listopada 2015 r.)art. 481 k.c.otrzymał, począwszy od jego § 2, następujące brzmienie: "Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.". Nadto, w dodanych § 21-24powołanego przepisu, wskazano, iż: maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie) (§ 21); jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnychza opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie (§ 22); postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy (§ 23); Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wysokość odsetek ustawowychza opóźnienie.( § 24).
W dotychczasowym brzmieniu powołanegoart. 481 k.c., wskazywano jedynie,iż odsetki za opóźnienie, w przypadku, gdy ich wysokość nie była z góry oznaczona, równesą wysokości odsetek ustawowych. W przypadku natomiast, gdy wierzytelność była oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel mógł żądać odsetekza opóźnienie według tej wyższej stopy, bez żadnych ograniczeń.
W myśl art. 56 powołanej ustawy nowelizującej do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie natomiast z art. 57 tejże ustawy, z wyjątkiem art. 50, art. 51 i art. 54, wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2016 roku.
Mając na uwadze powyższe, koniecznym było zasądzenie odsetek od dnia 11 września 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku (tj. dnia poprzedzającego wejście w życie przedmiotowej ustawy nowelizującej, w zakresie przepisów dotyczących odsetek określonych wkodeksie cywilnym) w wysokości odsetek ustawowych, określonych wart. 481 k.c.w brzmieniu przed 1 stycznia 2016 roku, które wynosiły 8 % rocznie, a od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, odsetek za opóźnienie, o których mowa wart. 481 k.c.w aktualnym brzmieniu, które wynoszą aktualnie 7 % w skali roku.
Mając na uwadze, iż zasądzone odsetki od dnia 1 stycznia 2016 roku są niższeod odsetek ustawowych, których żąda powód, Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie, tj. w zakresie różnicy między wysokością odsetek ustawowych, obowiązujących do31 grudnia 2015 roku, a odsetkami ustawowymi za opóźnienie, obowiązującymi od 1 stycznia 2016 roku.
Wobec wniosku pozwanego o rozłożenie dochodzonego pozwem świadczenia na raty, Sąd uznał, iż jest on zasadny. Stosownie do przepisuart. 320 k.p.c.możliwość taka istniejew szczególnie uzasadnionych wypadkach. Szczególnie uzasadnione przypadki to sytuacje, gdy ze względu na stan rodzinny i majątkowy pozwanego jednorazowa zapłata byłaby niemożliwa lub znacznie utrudniona bądź też naraziłaby zobowiązanego na niepowetowane szkody, jednocześnie jednak sytuacja majątkowa pozwanego umożliwia mu spłacenie należności w częściach. W rozpatrywanej sprawie pozwany osiąga miesięczne dochody łącznie z żoną, w wysokości 3.300 złotych. Kwota ta, w ocenie Sądu, w realiach umożliwiający spłatę dochodzonego rozpatrywanym pozwem świadczenia w 8 miesięcznych ratach, bez nadmiernego obciążenia budżetu pozwanego. Jednocześnie okoliczność,iż pozwany wraz żoną mają na utrzymaniu dwoje uczących się dzieci, w ocenie Sądu stanowi o tym, że obciążenie pozwanego obowiązkiem całej dochodzonej kwoty jednorazowo, stanowiłoby ciężar nie do udźwignięcia, który skutkowałby znaczącym pogorszeniem się sytuacji finansowej, a w perspektywie – popadnięciem w jeszcze większe długi.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 102 k.p.c.Zgodniez powołanym przepisem, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzićod strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 sierpnia 2012 r. (V CZ 26/12, LEX nr 1231638), przepisart. 102 k.p.c.wyraża zasadę słuszności w orzekaniu o kosztach, stanowiąc wyjątek od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Podstawę do jego zastosowania stanowią konkretne okoliczności danej sprawy, przekonujące o tym, że w rozpoznawanym przypadku obciążenie strony przegrywającej kosztami procesu na rzecz przeciwnika byłoby niesłuszne, czy wręcz niesprawiedliwe.Art. 102 k.p.c.znajduje zastosowanie „w wypadkach szczególnie uzasadnionych”, które nie zostały ustawowo zdefiniowane i są każdorazowo oceniane przez sąd orzekający na tle okoliczności konkretnej sprawy. Do okoliczności tych zalicza się m.in. sytuację majątkową i osobistą strony, powodującą, że obciążenie jej kosztami może pozostawać w kolizji z zasadami współżycia społecznego. Przy zastosowaniuart. 102 k.p.c.mogą być również brane pod uwagę okoliczności dotyczące charakteru sprawy (zob. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2012 r., II CZ 95/12, LEX nr 1232771, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2012 r., I UZ 86/12, LEX nr 1228427). W postanowieniu z dnia 26 września 2012 r. (II CZ 100/12, LEX nr 1232760) Sąd Najwyższy wskazał, iż ocena, czy w sprawie zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony należy do swobodnej decyzji sądu ze względu na konieczność zapewnienia poczucia sprawiedliwości oraz realizacji zasady słuszności.
W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż zasadnym jest nieobciążanie pozwanego kosztami postępowania, mając na uwadze, jego trudną sytuację majątkową pozwanego i jego rodziny oraz okoliczność, iż nie kwestionował on powództwa.