Sąd Okręgowy w Warszawie
V Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ca 3894/15
Data wyroku: 2016-11-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Strączyńska, Beata Gutkowska, Piotr Bednarczyk

Sygn. aktV Ca 3894/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 listopada 2016 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:

SSO Beata Gutkowska (spr.)

Sędziowie:

SO Anna Strączyńska
SR del. Piotr Bednarczyk

Protokolant:

sekr. sądowy Olga Michalec-Skwara

po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2016 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwaD. P.
przeciwkoSkarbowi Państwa-Prezesowi Sądu Okręgowego w Warszawie
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie

z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt I C 3529/14

1
oddala apelację;

2
zasądza od Skarbu Państwa-Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie na rzeczD. P.kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.

Sygn. aktV Ca 3894/15

UZASADNIENIE
Pozwem wniesionym w dniu 25 listopada 2014 r.D. P.wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie prawa do skargi i krzywdę moralną wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.
W odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa - Prezes Sądu Okręgowego w Warszawie wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu.
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt I C 3529/14  zasądził od Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie na rzeczD. P.kwotę 5.000 złotych wraz z odsetkami w wysokości ustawowej od dnia 20 lipca 2015 r. do dnia zapłaty (pkt 1); oddalił powództwo w pozostałej części (pkt 2) i orzekł o kosztach procesu (pkt 3).
Sąd Rejonowy ustalił w trakcie postępowania, że:
W dniu 21 października 2011 r.D. P.został przetransportowany z Zakładu Karnego weW.do Aresztu ŚledczegoW.wW.. Wychowawca oddziału skierował go do celi, w którejD. P.przebywał przed przetransportowaniem do Zakładu Karnego weW..
W chwili wprowadzenia skazanego do celi powstał konflikt pomiędzy nim a funkcjonariuszami Służby Więziennej.D. P.odmówił wejścia do celi motywując swą decyzję w ten sposób, że pozostaje w konflikcie z przebywającym w tej celi skazanymM. L.. Według twierdzeń funkcjonariuszy Służby WięziennejD. P.miał grozić popełnieniem samobójstwa. Podjęta została przez funkcjonariuszy Straży Więziennej decyzja o zastosowaniu wobecD. P.środków przymusu bezpośredniego w postaci użycia siły fizycznej, umieszczenia w celi zabezpieczającej i założeniu pasa obezwładniającego wieloczęściowego.
Z zastosowania środków przymusu bezpośredniego została sporządzona notatka urzędowa, w której jako przyczynę ich zastosowania wskazano usiłowanie zamachu na życie lub zdrowie własne. W dniu 31 października 2011 r. Dyrektor Aresztu ŚledczegoW.B. K.po przeanalizowaniu materiałów stwierdził, że środki przymusu zostały zastosowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Osadzonego pouczono o możliwości zaskarżenia decyzji do Sądu Okręgowego w Warszawie.
CzynD. P.polegający na odmowie wejścia do celi i grożeniu popełnieniem samobójstwa zakwalifikowano jako przekroczenie. W dniu 25 października 2011 r. skazany został ukarany karą dyscyplinarną pozbawienia możliwości otrzymania paczki żywnościowej przez okres 3 miesięcy.
W dniu 4 listopada 2011 r.D. P.wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego wW.z dnia 25 października 2011 r. dotyczącej uznania zasadności umieszczenia go w dniu 21 października 2011 r. w celi zabezpieczającej oraz zastosowania pasa obezwładniającego a także na decyzję o wymierzeniu kary dyscyplinarnej polegającej na pozbawieniu prawa otrzymania paczki żywnościowej przez okres 3 miesięcy. W dniu 1 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XI Wydział Penitencjarny i Nadzoru Nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych na posiedzeniu w Areszcie ŚledczymW.zarządzeniem wydanym na podstawieart. 429 § 1 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w.odmówił przyjęcia skargi skazanego w przedmiocie zastosowania środków przymusu jako niedopuszczalnej z mocy prawa. Zarządzenie to zostało uzasadnione w ten sposób, że decyzja o zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego nie została wydana przez organ wskazany w treściart. 2 pkt 3 - 6 i 10 k.k.w.Decyzję podjął dowódca zmiany, a więc osoba na decyzję której skarga nie przysługuje.
Postanowieniem wydanym na tym samym posiedzeniu Sąd Okręgowy w Warszawie nie uwzględnił skargiD. P.na decyzję o wymierzeniu kary dyscyplinarnej i utrzymał tę decyzję w mocy.
Od zarządzenia o odmowie przyjęcia skargi na zastosowanie środków przymusu bezpośredniegoD. P.wniósł zażalenie do Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Pismem z dnia 15 grudnia 2011 r. Sędzia Wizytator ds. Penitencjarnych poinformowałD. P., że na zarządzenie z dnia 1 grudnia 2011 r. nie przysługuje zażalenie.
D. P.złożył skargę na sposób załatwienia sprawy dotyczącej zastosowania środków przymusu bezpośredniego do Rzecznika Praw Obywatelskich. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającej Rzecznik Praw Obywatelskich uznał skargęD. P.za zasadną.
D. P.poczuł się pokrzywdzony odmową rozpatrzenia przez Sąd skargi na zastosowanie środków przymusu przez Służbę Więzienną decyzja ta wywołała u niego poczucie bezradności i utraty godności.
Na tle tak ustalonego stanu faktycznego Sąd Rejonowy uznał, iż powództwo okazało się uzasadnione niemal w całości, podlegając oddaleniu jedynie w części dotyczącej żądania wypłaty odsetek za okres przed wydaniem orzeczenia.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd Rejonowy wskazał, że podstawę roszczeń powoda stanowiart. 417 § 1 k.c.Analizując zarządzenie upoważnionego sędziego wydane w dniu 1 grudnia 2011 r. o odmowie przyjęcia do rozpoznania skargiD. P.na zastosowanie wobec niego środków przymusu bezpośredniego Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, żeart. 7 § 1 k.k.w.przyznaje skazanemu prawo do złożenia do sądu skargi na decyzję organu wymienionego wart. 2 pkt 3 - 6 i 10 k.k.w.z powodu jej niezgodności z prawem. Skargi rozpoznaje sąd, a jeżeli dotyczą one odbywania kary pozbawienia wolności, zastępczej kary pozbawienia wolności, kary aresztu wojskowego, kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, kary porządkowej oraz środka przymusu skutkującego pozbawienie wolności, wykonywania orzeczenia o warunkowym przedterminowym zwolnieniu oraz środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu w zakładzie psychiatrycznym rozpoznaje je sąd penitencjarny. Wniesioną przezD. P.skargę na zastosowanie środków przymusu upoważniony sędzia w sądzie penitencjarnym pozostawił bez rozpoznania przyjmując, że decyzja w tym względzie nie została podjęta przez organ wskazany w treściart. 2 k.k.w.Sąd Rejonowy przyznał jednak rację powodowi, że rozstrzygnięcie to było bezzasadne. O tym, że wobecD. P.zastosowany zostanie środek przymusu bezpośredniego w postaci umieszczenia w celi izolacyjnej i założeniu pasa obezwładniającego decyzję podjął dowódca zmiany, jednakże została ona odpowiednio zaaprobowana przez dyrektora aresztu śledczego, który pouczył powoda o prawie wniesienia skargi do sądu penitencjarnego. Meldunek podległego funkcjonariusza i zaaprobowanie przez dyrektora aresztu śledczego czynności tego funkcjonariusza w stosunku do skazanego nadało tej czynności przymiot decyzji organu postępowania wykonawczego - dyrektora aresztu śledczego, skierowanej bezpośrednio do skazanego i kształtującej w sposób władczy jego sytuację prawną. Fakt, że decyzja ta została zatwierdzonaa posteriori,po faktycznym zastosowaniu środka przymusu nic pod względem kompetencyjnym nie zmienił. Taki układ czasowy aktu władczego organu i jego fizycznego substratu uzasadniony był dynamiką zdarzeń, przewidziane z resztą wprostRozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 lipca 2010 r. w sprawie stosowania środków przymusu bezpośredniego oraz użycia broni palnej lub psa służbowego przez funkcjonariuszy Służby Więziennej(Dz. U. Nr 147, poz. 983) w ustępie 2. paragrafu 3. Wykładniaart. 7 § 1 i art. 2 k.k.w.zastosowana przez upoważnionego sędziego oparta została na założeniu, że § 3 ust. 2 Rozporządzenia ustanawia odrębną kompetencję dla funkcjonariusza - kierownika zmiany - do podejmowania samodzielnych decyzji w przedmiocie zastosowania środka przymusu bezpośredniego. Taka wykładnia kreowała odrębną pod względem kompetencyjnym kategorię decyzji wydawanych przez funkcjonariuszy Służby Więziennej w stosunku do skazanych i czyniłaby wyłom w systemie kontroli sądowej decyzji organów Służby Więziennej w stosunku do skazanych. Prowadziłoby to do sytuacji, w której decyzja wydana w oparciu o normę z § 3 ust. 2 Rozporządzenia w ogóle nie poddawałaby się kontroli sądowej co do zasadności. Nie sposób uznać, by zamiarem ustawodawcy konstruującego system ochrony praw osób pozbawionych wolności, oparty na założeniu jak najszerszego pod względem podmiotowym i przedmiotowym dostępu skazanych do sądu, było usunięcie spod kontroli sądowej decyzji o zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego wydawanych przez funkcjonariusza Służby Więziennej nie będącego kierownikiem jednostki penitencjarnej. Przeczą temu założeniu dyrektywy wykładni funkcjonalnej i systemowej. Ta ostatnia nakazuje by tożsame pod względem przedmiotowym decyzje kierownika jednostki wydawane na podstawie § 3 ust. 1 Rozporządzenia i funkcjonariusza wydawane na podstawie § 3 ust. 2 Rozporządzenia były traktowane tożsamo pod względem zdatności do zaskarżenia do sądu penitencjarnego. Nie ma żadnych przesłanek do różnicowania tak istotnych z punktu widzenia praw osób skazanych decyzji o zastosowaniu wobec nich środków przymusu ze względu na to, kto, w danej sytuacji faktycznej, zainicjował zastosowanie tego środka. Z tej przyczyny właściwe stosowanie przepisów regulujących dopuszczalność skargi uzasadnia przyjęcie dyrektywy szerokiej wykładni przepisów kompetencyjnych przypisujących określone uprawnienia organom Służby Więziennej, wymienionym wart. 2 k.k.w., w stosunku do skazanych. Dyrektywa ta nakazuje, aby w samodzielnej decyzji funkcjonariusza podjętej na podstawie § 3 ust. 2 Rozporządzenia, zameldowanej kierownikowi jednostki, będącemu organem postępowania wykonawczego, o którym mowa wart. 2 pkt 5 k.k.w.i zaaprobowanej przez ten organ, upatrywać decyzji właśnie tego organu. Przyjęcie odmiennej wykładni § 3 ust. 2 Rozporządzenia i w konsekwencjiart. 2 pkt 5 i art. 7 § 1 k.k.w.było prawnie nieuzasadnione. Z konstatacji tej płynie wniosek, że zarządzenie upoważnionego sędziego o odmowie przyjęcia skargiD. P.na zastosowanie wobec niego środków przymusu do rozpoznania było niezgodne z prawem.
Zdaniem Sądu Rejonowego, analiza wadliwości zastosowania prawa przez Sąd Okręgowy, pozwala na kwalifikację wydanego orzeczenia jako niewątpliwie sprzecznego z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, wydanego w wyniku rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego stosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. Nie mniej jednak dyrektywa spójności systemu, kluczowa na gruncie wykładni przepisów kompetencyjnych i skorelowanych z nimi przepisów regulujących dopuszczalność zaskarżania do sądu czynności władczych Służby Więziennej przez skazanych, powinna mieć bezwzględny prymat przy ocenie dopuszczalności wniesienia skargi. Odstępując od tej wykładni na gruncie analizowanego zarządzenia Sąd wykreował sytuację prawną, w której decyzja funkcjonariusza Służby Więziennej, podjęta za wiedzą i aprobatą dyrektora jednostki penitencjarnej, uchylała się spod kontroli sądowej, czym uchybił wyżej opisanej dyrektywie spójności systemu prawnego. Łatwo o konstatację, że rozpowszechnienie takiej wykładni mogłoby doprowadzić do rozszerzenia się, patologicznej z punktu widzenia tego systemu, praktyki cedowania kompetencji przez organ podlegający kontroli sądowej na funkcjonariuszy, który kontroli takiej nie podlegaliby. W tym stanie rzeczy uzasadnionym jest przyjęcie, że opisane wyżej naruszenie przepisów prawa miało charakter rażący. W konsekwencji należało przyjąć, że zarządzenie upoważnionego sędziego z dnia 1 grudnia 2011 r. o odmowie przyjęcia do rozpoznania skargiD. P.na zastosowanie wobec niego środków przymusu bezpośredniego przez Służbę Więzienną cechowało znamię bezprawności w rozumieniuart. 417 § 1 k.c.
Powód podnosił, że analizowane zarządzenie wywołało w nim poczucie krzywdy, bezradności, braku ochrony i możliwości dochodzenia własnych praw, co z kolei naruszało jego poczucie godności. Istotą rozpatrywanego deliktu Skarbu Państwa jest odmowa wymierzenia sprawiedliwości, znana w doktrynie ochrony praw człowieka jako
    denial of justice.Czyn ten godzi przede wszystkim w prawo osobiste powoda, przysługujące mu ze względu na niezbywalną godność człowieka, określone wart. 45 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Odmowa przyjęcia do rozpoznania skargi powoda na działania podjęte wobec niego przez funkcjonariuszy Służby Więziennej stanowi podręcznikowy niemal przykład naruszenia prawa człowieka do skargi sądowej. Istotne jest jednak rozróżnienie naruszenia tego prawa osobistego od skutków tego naruszenia powstających w sferze dóbr osobistych. Nie ma tutaj automatyzmu, naruszenie prawa do sądu nie musi bowiem skutkować krzywdą. Jednocześnie jednak nie sposób nie dostrzec logicznego powiązania przyczynowo - skutkowego pomiędzy odmową rozpatrzenia sprawy przez sąd a deklarowanym przez powoda uszczerbkiem w jego godności, wyrażającym się poczuciem bezradności i braku możliwości dochodzenia naprawienia krzywdy wyrządzonej, w jego mniemaniu, przez funkcjonariuszy Służby Więziennej. Zważyć należy, że powód jako osoba pozbawiona wolności, która to kara nosi w sobie elementy przymusu fizycznego, poddana władztwu organów Służby Więziennej i reżimowi wykonywania tej kary, był szczególnie narażony na nadużycie władzy przez te organy. Stąd też spór powstały pomiędzy powodem a Służbą Więzienną na tle zastosowania określonych przejawów władztwa Służby nad skazanym powinien zostać rozpoznany przez sąd powszechny. W rozpatrywanej sytuacji nakaz ten był szczególnie istotny, jako że konflikt pomiędzy władzą a powodem zaistniał na tle zastosowania najdalej idącego środka przymusu w postaci przymusu bezpośredniego. Skoro powód twierdził, że przemoc fizyczna, będąca nieodłącznym składnikiem przymusu bezpośredniego, została wobec niego użyta bezpodstawnie i pochopnie i stanowiła przejaw nadużycia władzy, to uchylenie się przez sąd powszechny od rozpoznania tej skargi, pod pozorem, z punktu widzenia powoda, proceduralnym, mogło wywołać poczucie pokrzywdzenia i bezradności. Powód mógł się poczuć jako obywatel pozbawiony istotnego prawa osobistego, którego ochrona wolności osobistej nie jest dla Państwa istotna. Takie potraktowanie istotnie naruszało godność powoda jako człowieka i jako obywatela(...).
Ustalając wysokość odszkodowania, Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na podobieństwo sytuacji prawnej powoda do sytuacji prawnej osób wnoszących środek prawny przewidziany wart. 2 Ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki(Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.). Środek ten stanowi remedium na delikt Państwa polegający na nieudzieleniu ochrony prawnej w rozsądnym terminie, który to delikt jest kwalifikowany jako naruszenie prawa przewidzianego wart. 45 Konstytucji. Zasadność skargi sprawia, że obligatoryjnym jest uwzględnienie żądania skarżącego przyznania sumy pieniężnej w kwocie nie niższej niż 2.000 zł (art. 14 ust. 4 ustawy). Oceniane w niniejszym postępowaniu działanie pozwanego od strony przedmiotowej jest deliktem poważniejszym, polega bowiem już nie tyle na przewlekaniu postępowania ile na odmowie jego przeprowadzenia. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu uzasadnionym jest uwzględnienie żądania głównego powoda w całości i przyznanie mu kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dobra osobistego - godności, poprzez odmowę rozpoznania przez sąd powszechny skargi na zastosowanie wobec niego środka przymusu bezpośredniego przez funkcjonariuszy Służby Więziennej. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiart. 417 § 1 k.c.iart. 448 k.c.
Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wniósł pozwany,w części pkt1zasądzającego od pozwanego narzeczpowoda kwotę5.000zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia20lipca2015 r.do dnia zapłaty, zarzucając:

1
naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.art. 417 §1i 448 k.c.poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji czego przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy powód wykazał istnienie wszystkich przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa, uzasadniających zasądzenie na jego rzecz zadośćuczynienia,

2
naruszenie przepisów prawa materialnego tj.art. 6 k.c.poprzez przyjęcie, że krzywda powoda została wykazana, podczas gdy powód jej w ogóle nie wykazał,

3
naruszenie przepisu prawa procesowego tj.art.231k.p.c.poprzez przyjęcie faktu naruszenia dobra osobistego powoda za ustalony, przy braku potwierdzenia tego faktu w zebranym materiale dowodowym,

4
naruszenie przepisu prawa procesowego tj.art.233 § 1k.p.c., poprzez dokonanie błędnej oceny i analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, skutkujące sprzecznością istotnych ustaleń sądu z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, poprzez błędne przyjęcie, że powód doznał krzywdy choć z materiału dowodowego nie sposób wywieść tego wniosku,

Zważając na powyższe, pozwany wniósł o zmianę wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie powództwa w całości, alternatywnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Wniósł również o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania w obu instancjach, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów procesu za instancję odwoławczą według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jako bezzasadna podlega oddaleniu.
Sąd Odwoławczy w pełni podziela i aprobuje ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, uznając je za prawidłowo osadzone w zgromadzonym materiale dowodowym, jak również stwierdza, że poczynionym na ich podstawie rozważaniom prawnym nie można postawić zarzutu naruszenia obowiązujących przepisów.
Apelacja w istocie sprowadza się do zakwestionowania poprawności ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Rejonowy w ramach swobodnej oceny dowodów, polegających na przyjęciu, że powód wykazał poniesienie krzywdy, o której mowa w 417§ 1 k.c.Tymczasem analiza oceny dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy prowadzi do wniosku, iż Sąd ten dokonał ich oceny zgodnie zasadą określoną wart. 233 § 1 k.p.c., zatem jako nieuzasadnione należy uznać odmienne twierdzenia skarżącego. Zgodnie z przyjętym przez Sąd Najwyższy (wyrok z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, OSNAPiUS 2000/17/655) stanowiskiem, normy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymogami prawa procesowego, zasadami doświadczenia życiowego i regułami logicznego rozumowania, według których Sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i wiążąc ich moc i wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd I instancji tak zakreślonych granic nie przekroczył, a dokonał wnikliwej i rzetelnej analizy całego przedstawionego materiału dowodowego, wyprowadzając poprawne wnioski.
Tym samym w ocenie Sądu Okręgowego zarzuty stawiane orzeczeniu stanowią bezpodstawną i nie mającą oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym polemikę. Sąd Rejonowy w sposób szczegółowy uzasadnił swoje stanowisko w zakresie, w którym przyjął wystąpienie krzywdy po stronie powoda na skutek odmowy wymierzenia sprawiedliwości, które to stanowisko Sąd Okręgowy w pełni podziela. W związku z tym nie jest celowe powielanie w niniejszych rozważaniach obszernej argumentacji przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy. Wskazać jedynie wypada, że nawet sam skarżący w swojej apelacji nie wskazuje na czym właściwie miałoby polegać uchybienie Sądumeritiw tym zakresie, ogranicza się on bowiemde factodo wyrażenia dezaprobaty dla oceny prezentowanej przez Sąd pierwszej instancji. Tymczasem strona skarżąca ma obowiązek wykazania naruszenia przez Sąd paradygmatu oceny wynikającego zart. 233 § 1 k.p.c., a zatem wykazania, że Sąd wywiódł z materiału procesowego wnioski sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie pominął w swojej ocenie istotne dla rozstrzygnięcia wnioski wynikające z konkretnych dowodów. Strona skarżąca niewątpliwie temu obowiązkowi nie sprostała.
Podkreślić wprawdzie należy, że na powodzie - jako osobie żądającej zasądzenia zadośćuczynienia - na mocy przepisuart. 6 k.c.iart. 232 k.p.c.spoczywał ciężar udowodnienia faktu naruszenia dobra osobistego, doznania z tej przyczyny krzywdy oraz wykazania jej rozmiaru. Zgodnie z fundamentalną zasadą procesu cywilnego tj. zasadą kontradyktoryjności, to na stronach procesu ciąży obowiązek dowodzenia, co w konsekwencji oznacza, iż to strony są w pełni odpowiedzialne za wynik postępowania toczącego się z ich udziałem. Jednakże zdaniem Sadu Okręgowego, Sąd Rejonowy – wbrew twierdzeniom skarżącego – słusznie ustalił, że powód wykazał, iż na skutek działania pozwanego doszło do naruszenia jego dóbr osobistych, co doprowadziło do doznania przez niego krzywdy w rozmiarze uzasadniającym przyznanie zadośćuczynienia w żądanej kwocie. Z treści zeznań powoda – którym prawidłowo Sąd Rejonowy dał wiarę – wynika bowiem, że wobec odmowy udzielenia mu ochrony prawnej odniósł uczucie bezradności, jak i zwątpił w możliwość dochodzenia własnych praw, co z kolei naruszało jego poczucie godności. Nie sposób nie dostrzec logicznego powiązania przyczynowo - skutkowego pomiędzy odmową rozpatrzenia sprawy przez sąd a tak rozumianą krzywdą. Zwrócić należy również uwagę na kwestię, jaka miała leżeć u podstaw rozpoznania sprawy przed Sąd, czyli słuszność (bądź jej brak) zastosowanego przymusu bezpośredniego wobec powoda przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, który jest osobą pozbawioną wolności, pozostającą pod władztwem organów Służby Więziennej. Rozpoznanie takiego sporu przez bezstronny, niezawisły i niezależny sąd niewątpliwie zwiększa poczucie bezpieczeństwa osób osadzonych. Odmowa tej ochrony niewątpliwie mogła zatem powodować uczucia, na które wskazuje powód.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia apelacji Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił wniesiony przez powoda środek zaskarżenia.
O kosztach postępowania Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 98 k.p.c.w zw. z§ 6 pkt 3 i § 13 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. 2002 nr 163 poz. 1348) w zw. z § 21 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015 poz. 1800).