Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 536/15
Data wyroku: 2016-03-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Polak, Jan Przybyś, Romana Mrotek
Słowa kluczowe: Składki Na Ubezpieczenie Społeczne
Podstawa prawna: art. 6 ust. 1 SUS

Sygn. akt III AUa 536/15
III AUz 45/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 marca 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Romana Mrotek (spr.)

Sędziowie:

SSA Anna Polak
SSO del. Jan Przybyś

Protokolant:

St. sekr. sąd. Elżbieta Kamińska

po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. w Szczecinie
sprawyK. J.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
o zwrot nadpłaconych składek
na skutek apelacji oraz zażalenia ubezpieczonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt VI U 2180/12
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w  Szczecinie VI Wydziałowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego.
SSA Anna Polak    SSA Romana Mrotek  SSO del. Jan Przybyś
Sygn. akt III AUa 536/15, III AUz 45/15

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 23 marca 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.odmówiłK. J.zwrotu nadpłaconych składek w kwocie 14.000 zł z powodu nie stwierdzenia nadpłaty.
W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony zarzucił nieuwzględnienie przy obliczeniach wpłat dokonanych w 2006 r. na kwotę 15.380 zł.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, załączając jednocześnie szczegółowe rozliczenie stanu należności i wpłat dokonanych przez ubezpieczonego na FUS, FUZ, FP, i FGSP.
Pismem z dnia 25 czerwca 2012 r. ubezpieczony wskazał, że organ rentowy wadliwie rozliczył dokonane przez niego wpłaty. W ocenie ubezpieczonego, na jego koncie pozostały nie rozliczone wpłaty w wysokości 14.149,64 zł oraz kwoty ściągnięte w ramach postepowania egzekucyjnego, przy czym wymienione kwoty wynoszą obecnie 19.797 zł.
Decyzją z dnia 31 maja 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.odmówił ubezpieczonemu zwrotu nadpłaconych składek w kwocie 19.797,54 zł z powodu nie stwierdzenia nadpłaty.
W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji z 23 marca 2012 r.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy połączył sprawy z powyższych odwołań ubezpieczonego do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Pismem z dnia 7 grudnia 2012 r. ubezpieczony wniósł o „zasądzenie” od ZUS kwoty 19.797,54 zł wraz z odsetkami liczonymi do dnia 31 marca 2012 r. w wysokości 8.123,33 zł oraz dalszymi odsetkami od dnia 1 kwietnia 2012 r. i kosztami opłat pocztowych w wysokości 384 zł. W uzasadnieniu stanowiska ubezpieczony podał, że brak jest jakichkolwiek podstaw do łącznego rozliczania działalności prowadzonej przez niego od 1 stycznia 1999 r. do 9 października 2000 r. z tą prowadzoną w od 1 marca 2005 r. do 31 grudnia 2007 r.
W związku z formułowanymi przez pełnomocnika ubezpieczonego zarzutami, organ rentowy przedłożył datowane na 29 kwietnia 2013 r. szczegółowe wyliczenie wpłat uzyskanych z Urzędu Skarbowego w związku z prowadzona wcześniej wobec ubezpieczonego egzekucją. W piśmie z dnia 15 października 2013 r. wskazał w jaki sposób rozliczył kwoty wpłacone przez ubezpieczonego i otrzymane od organu egzekucyjnego w ramach prowadzonej egzekucji. Dodatkowo, do pisma z dnia 17 lutego 2014 r., załączył rozliczenie należności za okres od lutego do sierpnia 1999 r.
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołania ubezpieczonego.
Sąd I instancji ustalił, żeK. J., prowadził w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 9 października 2000 r. i następnie od 1 grudnia 2005 r. do 31 grudnia 2007 r. pozarolniczą działalność gospodarczą. Pismem z dnia 2 lutego 2006 roku ubezpieczony zwrócił się do organu rentowego o zawarcie układu ratalnego w zakresie dotyczącym składek na ubezpieczenia społeczne za okres od lutego 1999 r. do października 2000 r. Pismem z dnia 11 marca 2006 r. ubezpieczony zwrócił się do organu rentowego o umorzenie składek na ubezpieczenia społeczne za okres od lutego 1999 r. do października 2000 r. w kwocie 11.444,72 zł wraz z odsetkami. Decyzją z dnia 28 marca 2006 r. organ rentowy odmówił umorzenia zaległych wraz z odsetkami. Organ rentowy i ubezpieczony zawarli w dniu 8 czerwca 2006 r. umowę o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek, przy czym układ ratalny obejmował zadłużenie z tytułu składek według stanu na dzień 2 lutego 2006 r. w ogólnej kwocie 20.259,54 zł. Zaległości z tytułu składek na FUS z odsetkami, powiększone o opłaty prolongacyjne rozłożono na 60 rat miesięcznych, płatnych do 28 dnia każdego miesiąca, począwszy od 28 czerwca 2006 r., a zaległości z tytułu składek na FP i FGŚP z odsetkami, powiększone o opłaty prolongacyjne rozłożono na 5 rat miesięcznych, płatnych do 28 dnia każdego miesiąca, począwszy od 28 czerwca 2006 r. Jednocześnie, na mocy przepisu na mocy umowy organ rentowy zwrócił się do organu egzekucyjnego – Naczelnika(...)Urzędu Skarbowego wS.o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec ubezpieczonego.
Sąd Okręgowy ustalił, że ubezpieczony opłacił w terminie przewidzianym wumowie (...)pierwszych rat z tytułu składek na FUS z odsetkami i opłatą prolongacyjną oraz 5 pierwszych rat z tytułu składek na FP i FGŚP. Z uwagi na wystąpienie zaległości w opłaceniu dwóch kolejnych rat oraz opóźnienia w ich płatności organ rentowy, rozwiązał z ubezpieczonym umowę o układ ratalny. W konsekwencji organ rentowy wniósł o podjęcie zawieszonych postępowań egzekucyjnych. W dniu 29 listopada 2011 roku organ rentowy dokonał rozliczenia konta płatnika składek. Analogicznego rozliczenia dokonano na dzień 28 lutego, 23 marca i 35 maja 2012 r. Rozliczenia te wykazują niedopłatę z tytułu składek na FUS od lipca do października 2000 r. w kwocie 1260,98 z odsetkami i na FP i FGŚP od września do grudnia 1999 r. w kwocie 7,81 zł z odsetkami.
Do organu rentowego celem zasilenia konta płatnika łącznie wpłynęły kwoty równe 58.111,23 zł. Wymieniona kwota została rozliczona na należności organu rentowego wobec ubezpieczonego z tytułu złożonych deklaracji ZUS DRA za okres od stycznia 1999 r. do grudnia 2007 r. które wynosiły 33.933,12 zł, z tytułu odsetek w związku z nieterminowym regulowaniem należności w kwocie 18.123,30 zł oraz z tytułu kosztów upomnień w kwocie 26,40 zł. Pozostała część, tj. 7.297,20 zł została rozliczona w ramach terminowo uiszczonych rat.
W dniu 28 lutego 2013 r. ubezpieczony wniósł o umorzenie należności z tytułu składek w oparciu o przepisy ustawy z dnia 9 listopada 2013 r. o umarzaniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność.
Wskazując na treśćart. 6 ust. 1 pkt 5, art. 8 oraz art. 46 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych(tj. Dz.U. z 2007 r., nr 11, poz. 74, dalej: ustawa systemowa) Sąd Okręgowy uznał odwołaniaK. J.za nieuzasadnione.
Sąd I instancji zważył, że ubezpieczony zaprzeczając twierdzeniom organu rentowego, który opierając się na informacjach zawartych na koncie płatnika składek prowadzonym w formie elektronicznej, stwierdził że na dzień wydawania zaskarżonych decyzji na koncieK. J.nie istniała nadpłata z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, powinien w postępowaniu przed sądem nie tylko podważyć trafność poczynionych przez organ rentowy ustaleń, ale również wskazać na okoliczności i fakty znajdujące oparcie w materiale dowodowym, z których możliwym byłoby wyprowadzenie wniosków i twierdzeń zgodnych z jego stanowiskiem reprezentowanym w odwołaniu od decyzji. Sąd meriti podkreślił zarazem, że stosownie do brzmieniaart. 34 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, informacje zawarte na koncie płatnika składek prowadzonym w formie elektronicznej są środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym i sądowym z zakresu ubezpieczeń społecznych. W tej sytuacji za wystarczające Sąd Okręgowy uznał przedłożenie przez organ rentowy wyłącznie wydruków z elektronicznego konta płatnika. Z dokumentów tych wynikał w ocenie tego sądu brak nadpłaty na koncieK. J., co w świetle przywołanej wyżej regulacji przerzucało ciężar dowodu na płatnika. Płatnik zaś, w przeciwieństwie do organu rentowego, nie wskazał żadnych dowodów, które uzasadniałyby jego stanowisko, że w analizowanym postępowaniu istniały podstawy do uznania, iż w okresie od stycznia 1999 r. do momentu rozliczenia konta w 2011 r. dokonał wpłat przewyższających swoją wartością wysokości obciążających go w tym okresie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne wraz z odsetkami, kosztami upomnień i opłatami prolongacyjnymi. W ocenie Sądu I instancji z akt przedłożonych przez organ rentowy w toku postępowania sądowego, w których znajdował się szereg szczegółowych zestawień należności, w których wyszczególniono kwoty należności z tytułu składek na poszczególne fundusze za poszczególne miesiące, ze wskazaniem terminu płatności poszczególnych składek i kwot odsetek za zwłokę oraz zestawień wpłat dokonanych przez płatnika z tego tytułu, jednoznacznie wynikało, że na koncie płatnika nie istniała nadpłata należności z tytułu składek.
Zdaniem Sądu I instancji, ze złożonych przez ZUS dokumentów, w tym w szczególności ze złożonych wydruków z funkcjonującego w ZUS systemu komputerowego - aplikacji rozliczającej konta płatników – wynikało, że łączna kwota należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne wynosiła z tytułu złożonych deklaracji ZUS DRA za okres od stycznia 1999 do grudnia 2007 r. - 33.933,12 zł, kwota należności z tytułu odsetek od wpłat własnych płatnika dokonanych po obowiązującym terminie płatności oraz ściągniętych w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wynosiła łącznie 18.123,30 zł oraz z tytułu kosztów upomnień - 26,40 zł. Działanie organu rentowego było w tym zakresie, w ocenie Sądu meriti, zgodne z dyspozycjąart. 23 ust.1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, skoro zaś płatnik nie opłacił w terminie należnych składek, to organ rentowy uprawniony był naliczyć odsetki za zwłokę.
Sąd I instancji stwierdził, że kwota wpłat dokonanych przez płatnika (w tym część w ramach postępowania egzekucyjnego, a część osobiście na rachunek ZUS), na poczet składek oraz odsetek, zaewidencjonowanych w systemie informatycznym wynosiła 58.111,23 zł. Wymieniona kwota została rozliczona na należności organu rentowego wobec ubezpieczonego z tytułu złożonych deklaracji ZUS DRA za okres od stycznia 1999 do grudnia 2007 r. wynoszących 33.933,12 zł, z tytułu odsetek w związku z nieterminowym regulowaniem należności w kwocie 18.123,30 zł oraz z tytułu kosztów upomnień w kwocie 26,40 zł a nadto, na poczet terminowo wpłaconych 21 rat z układu (25 rat dot FUS i 5 rat dotyczących FP i FGŚP) w kwocie 7.297,20 zł. Po rozliczeniu należności na dzień wydawania zaskarżonych decyzji saldo konta wykazywało niedopłatę z tytułu składek na FUS od lipca do października 2000 r. w kwocie 1260,98 z odsetkami i na FP i FGŚP od września do grudnia 1999 r. w kwocie 7,81 zł z odsetkami. Sąd I instancji nie widział powodów, dla których miałby zakwestionować prawidłowość dokonanego przez organ rentowy zaliczenia zaewidencjonowanych przez niego wpłat na poczet poszczególnych należności. Zaliczenie to było dokonywane zgodnie z obowiązującymi w tej mierze regulacjami prawnymi, zwłaszcza zamieszczonymi w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek (...), a w szczególności w przepisach § 6, 7, 10-16 tego aktu prawnego. Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że w zakresie przypisania należności do poszczególnych tytułów ZUS korzysta z profesjonalnego systemu informatycznego. Dane co do wysokości należnych składek wprowadzane są do funkcjonującego w ZUS systemu rozliczeniowego na podstawie wpisów w składanych przez płatnika deklaracjach. Informacje z deklaracji wprowadzane są do systemu informatycznego albo automatycznie w przypadku przekazywania deklaracji drogą elektroniczną przy pomocy systemu Płatnik, albo też ręcznie przez pracowników ZUS w przypadku deklaracji rozliczeniowych składanych w formie papierowej. Przy tym, Sąd meriti zwrócił uwagę, że wprawdzie nie można wykluczyć zaistnienia błędu w sytuacji błędnego wprowadzenia danych do systemu, jednakże w analizowanym postępowaniu płatnik nie wykazał, że rzeczywiście jakiekolwiek dokonane przez niego dobrowolnie wpłaty zostały uznane przez organ rentowy w nieprawidłowej wysokości lub też nieprawidłowo zaliczone. Ubezpieczony wprawdzie złożył szczątkową dokumentację – dowody wpłat – jednakże organ rentowy odniósł się do niej szczegółowo wskazując w jaki sposób i na poczet jakich należności przedmiotowe wpłata została rozliczona.
Zdaniem Sądu Okręgowego, ubezpieczony opierał swoje stanowisko procesowe na twierdzeniach nie mających oparcia w przepisach prawa i ustalonych faktach. Zdaniem ubezpieczonego, organ rentowy zawyżył kwotę będącą przedmiotem umowy z dnia 8 czerwca 2006 r. oraz rozwiązał układ ratalny niezasadnie, z naruszeniem zasad współżycia społecznego, przez co nie miał prawa naliczać odsetek za okres po jego zawarciu i nie miał prawa rozliczać wpłat dokonanych przez płatnika w okresie ponownie podjętej działalności na poczet bieżących składek (od 2005 r. do 2007 r.) na poczet zaległych składek objętych układem ratalnym. Ubezpieczony nie wykazał przy tym, w ocenie Sądu meriti, ażeby organ rentowy zawyżył kwotę będącą przedmiotem układu ratalnego. Rozliczył on stan zaległości według stanu na dzień 2 lutego 2006 roku dla składek za okres od września 1999 do października 2000 r. (nie obejmując okresu od stycznia do sierpnia 1999 r.), stąd wyliczenia stanu zaległości dla potrzeb decyzji z dnia 28 marca 2006 r. o odmowie umorzenia zaległości pozostawały bez znaczenia dla tych wyliczeń. Wobec naruszenia przez ubezpieczonego postanowień umowy z dnia 6 czerwca 2006 r. poprzez nieterminowe i niepełne wywiązywanie się z obowiązku spłaty umówionych rat, organ rentowy miał prawo na mocy przepisów od umowy odstąpić, naliczyć odsetki za czas trwania tej umowy i rozliczyć wpłacone kwoty (w tym te uiszczone w latach 2005 do 2007) na zasadach określonych w przepisach ordynacji podatkowej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek (…).
Z powyższym rozstrzygnięciem w całości nie zgodził się ubezpieczony. W wywiedzionej apelacji wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz procesowego przez dokonanie błędnej wykładni oraz przyjęcie, że ubezpieczony nie udowodnił zasadności roszczenia, gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału winna prowadzić do odmiennego wniosku. Nadto apelujący zarzucił naruszenie prawa procesowego przez pominięcie jego żądania przesłuchania wskazanych pracowników ZUS oraz przesłuchanie w trakcie rozprawy w dniu 18 marca 2015 r. pracownika ZUS, który nie był wezwany przez Sąd i w dniu rozprawy nie posiadał upoważnienia. Ubezpieczony zarzucił także sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału, bowiem Sąd I instancji pominął wszystkie dowody przedstawione przez niego i dał wiarę jedynie treści akt organu rentowego. W ocenie apelującego wyrok został wydany jedynie na podstawie niezrozumiałego wydruku komputerowego, z którego nie można odczytać historii przed dniem 8 czerwca 2006 r., a nadto pominięto fakt złączenie przez ZUS kartotek płatnika, która to czynność zagmatwała stan rozliczenia jego kartoteki. W aktach płatnika dodatkowo znajdują się ręczne wyliczenia odsetek na inne nazwiska niżJ., które przypisano ubezpieczonemu. Sąd błędnie także wyliczył nadpłatę w wysokości 6028,41 zł, przy czym kwota ta nie zgadza się z wydanym wyrokiem oddalającym odwołania.
Wskazując na powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez zasądzenie na jego rzecz zwrotu nadpłaconych składek w kwocie 8528 zł wraz z odsetkami od dnia 2 kwietnia 2012 r oraz oddalenie żądania zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Apelujący wniósł także o obciążenie organu rentowego kosztami procesu według norm przepisanych.
Ubezpieczony wniósł ponadto zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 21 maja 2015 r. podnosząc, że wyrok wydano w sprawie „o zwrot nadpłaconych składek”, zaś postanowienie w sprawie „o stan zaległości składek na ubezpieczenie społeczne”.
W odpowiedzi na apelację organ rentowy wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na swoją rzecz odK. J.kosztów zastępstwa procesowego za II instancję według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Apelacja ubezpieczonego okazała się zasadna.
Prawidłowe wyrokowanie w każdej sprawie uzależnione jest od spełnienia przez Sąd meriti dwóch naczelnych obowiązków procesowych, tj. przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób określony przepisami procesowymi oraz dokonania wszechstronnej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Rozstrzygnięcie to winno również znajdować poparcie w przepisach prawa materialnego adekwatnych do poczynionych ustaleń faktycznych. Powyższe stwierdzenie dotyczy wszelkich rozstrzygnięć zapadających w toku postępowania sądowego, w tym również drugoinstancyjnych. Natomiast istotą postępowania apelacyjnego jest zbadanie zasadności podstaw zarzutów skierowanych przeciwko orzeczeniu Sądu I instancji. Należy podkreślić, iż Sąd Odwoławczy orzeka przy tym w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, dokonując na nowo jego własnej, samodzielnej i swobodnej oceny, w tym ponownej oceny zgromadzonych w postępowaniu przed sądami obu instancji dowodów. Jako Sąd merytoryczny może nadto czynić ustalenia i to odmienne od ustaleń Sądu I instancji, bazując na tym samym materiale dowodowym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 06 lutego 2003 r., sygn. IV CKN 1752/00, niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 09 maja 2002 r., sygn. II CKN 615/00, niepubl.).
W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy nie przeprowadził prawidłowego postępowania dowodowego, na okoliczność zasadności żądania zwrotu nadpłaconych składek na rzeczK. J.. Sąd I instancji orzekł wyłącznie na podstawie wydruków z elektronicznego konta płatnika przedstawiających wewnętrzne wyliczenia ZUS. Przy czym wydruki te są de facto jedynie prywatnym stanowiskiem strony postępowania w konkretnej sprawie. Ubezpieczony nadto, od początku procesu kwestionował wyliczenie organu rentowego, przedstawiał swoje wyliczenia i dowody na poparcie twierdzeń, zaś Sąd I instancji w żaden sposób nie zweryfikował zaoferowanej dokumentacji, ograniczając się do stwierdzenia, że organ rentowy odniósł się do niej w swoich wyliczeniach. Sam już fakt rozbieżności między twierdzeniami stron winien skłonić Sąd I instancji do przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego, w szczególności powołania biegłego odpowiedniej specjalności, celem wyjaśnienia powstałych wątpliwości. Trafnie Sąd I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 34 ust. 2 ustawy o systemowej, informacje zawarte na koncie płatnika składek prowadzonym w formie elektronicznej są środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym i sądowym z zakresu ubezpieczeń społecznych. Należy jednakże mieć na uwadze, że sąd, rozstrzygając sprawę nie może bezkrytycznie podchodzić do wyliczeń ZUS, ponieważ w postępowaniu mającym na celu skontrolowanie poprawności decyzji organu rentowego wyliczenia te powinny być wszechstronnie sprawdzone w oparciu o pozostałe dowody. W dalszej kolejności całokształt materiału dowodowego powinien podlegać ocenie sądu zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i dopiero wówczas stanowić może podstawę do stanowczego rozstrzygnięcia. Sąd Apelacyjny podkreśla, że odwołanie od decyzji organu rentowego inicjuje postępowanie sądowe toczące się zgodnie z procedurą cywilną jako sądowe postępowanie odrębne w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, a więc postępowanie, w których jedną z naczelnych zasad jest równość stron wobec siebie. Stąd też nie można za zasadne uznać przyznania decydującej wagi wyliczeniom organu rentowego, z pominięciem dowodów podnoszonych przezK. J., w szczególności w sytuacji gdy ten od początku kwestionował poprawność i wiarygodność rzeczonych wyliczeń.
Na marginesie Sąd Apelacyjny zaznacza, że w obecnym stanie rzeczy przeprowadzenie postepowania dowodowego przez Sąd Odwoławczy, dopiero na etapie postępowania drugoinstancyjnego, i orzeczenie co do istoty sprawy pozbawiałoby strony sporu prawa do ewentualnego postępowania kontrolnego w kolejnej instancji.
Mając na uwadze powyższe, kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła Sąd Apelacyjny do przekonania, że sprawa nie została należycie wyjaśniona, a rozstrzygnięcie zapadło przedwcześnie. Potwierdziły się zarzuty apelacji, że Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy. Wydanie prawidłowego wyroku wymaga więc przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości na nowo, oraz wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Dlatego też Sąd Apelacyjny na podstawieart. 386 § 4 k.p.c., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego (art. 108 § 2 k.p.c.).
W związku z uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, zażalenie ubezpieczonego stało się bezprzedmiotowe.
SSA Anna Polak   SSA Romana Mrotek  SSO del. Jan Przybyś