Sąd Okręgowy w Toruniu
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI Gz 152/16
Data wyroku: 2016-09-12 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Jerzy P. Naworski, Joanna Rusińska, Zbigniew Krepski

Sygn. akt VI Gz 152/16

POSTANOWIENIE
Dnia 12 września 2016 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział VI Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący SSO Jerzy P. Naworski
Sędziowie: SO Zbigniew Krepski, SO Joanna Rusińska
po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. w Toruniu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wnioskuZ. K.

przy uczestnictwieM. W.iS. G.
o pozbawienie praw
na skutek zażalenia uczestnikaS. G.na postanowienie Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 19 maja 2016r., sygn. akt V Gzd 11/16
postanawia
odrzucić zażalenie
Jerzy P. Naworski

     Zbigniew Krepski Joanna Rusińska

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Toruniu stwierdził swoją niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Łodzi. Sąd ten wskazał, że w sprawach określonych wart. 373 i 374 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. –Prawo upadłościowe(tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 233 ze zm., dalej jako p.u.) orzeka sąd właściwy do rozpoznania sprawy o ogłoszenie upadłości, natomiast zgodnie zart. 19 ust. 1p.u. taki sądem jest sąd właściwy dla głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, z informacji uzyskanej od uczestników wynika, że główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika znajduje się wŻ., a zatem poza obszarem właściwości Sądu w Toruniu, co obala domniemanie, zgodnie z którym głównym ośrodkiem podstawowej działalnościspółki (...)jest miejsce jej siedziby (k. 71-71, s. 2).
UczestnikS. G.złożył zażalenie na to postanowienie zarzucając, że zostało ono wydane w oparciu o informację przekazaną przez drugiego uczestnika w piśmie procesowym z dnia 12 maja 2016 r. Skarżący przyznał, że spółka prowadzi obecnie jedynie sklep wŻ., lecz nie oznacza „głównego ośrodka podstawowej działalności” w rozumieniu art. 19 ust. 1 p.u. Legalną definicję tego pojęcia zawiera bowiem art. 19 ust. 1a p.u., który kładzie nacisk na miejsce zarządzania działalnością, a takim nie jestŻ.. W związku z tym ustalenie właściwego sądu powinno nastąpić zgodnie z art. 19 ust. 1b p.u. (k. 78-78, s. 2). W związku z tym żalący się wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Wnioskodawca wniósł o oddalenie zażalenia podkreślając, że pod adresem figurującym w rejestrze przedsiębiorców figuruje inna spółka (k. 87).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy przesądzić, jaki stan prawny znajduje w sprawie zastosowanie. Z dniem 1 stycznia 2016 r. nastąpiła zmiana p.u. dokonana ustawą z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. poz. 978 ze zm.), która sprawom o zakazanie prowadzenia działalności gospodarczej poświęciły przepisy przejściowe zawarte w rat. 452. Ich analiza prowadzi do wniosku, że nie dotyczą one właściwości miejscowej sądu do rozpoznania takiej sprawy.
Zgodnie z art. 375 ust. 1 i 2 p.u., w sprawach o których mowa w art. 373 i 374 orzeka sąd upadłościowy, a jeżeli postępowania upadłościowego nie wszczęto albo oddalono wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzono postępowanie upadłościowe, orzeka sąd właściwy do rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości.
De lege latasąd właściwy do rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości określają przepisy art. 19 ust. 1 – 3 p.u. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy w rachubę wchodzą art. 19 ust. 1-1b p.u. Pierwszy z nich stanowi, że sprawy o ogłoszenie upadłości rozpoznaje sąd właściwy dla głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika. Drugi zawiera definicję tego ośrodka; jest nim miejsce, w którym dłużnik regularnie zarządza swoją działalnością o charakterze ekonomicznym i które jako takie jest rozpoznawalne dla osób trzecich. W przypadku osoby prawnej domniemywa się, że głównym ośrodkiem jej podstawowej działalności jest miejsce siedziby (art. 19 ust. 1b p.u.).
Zgodzić trzeba się ze skarżącym, że sam fakt prowadzenia wŻ.sklepu, jako jedynego przejawu działalności gospodarczej spółki z o.o., nie obala domniemania z art. 19 ust. 1b p.u.
Umknęło jednak skarżącemu, jak i Sądowia quo, że zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. art. 19 ust. 4 zd. 2 p.u. na postanowienie o przekazaniu sprawy nie przysługuje zażalenie. Wprawdzie przepis ten dotyczy właściwości sądu do rozpoznania sprawy o ogłoszenie upadłości, ale z mocy odesłania zawartego w art. 375 ust. 1 i 2 p.u. znajduje zastosowanie także w sprawach, o których mowa w art. 373 i 374 p.u.
W związku z tym zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić na podstawieart. 370w zw. zart. 397 § 2 zd. 1 k.p.c.iart. 35p.u.
Jerzy P. Naworski

     Zbigniew Krepski Joanna Rusińska

(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
-(...)
(...)
(...)