Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 156/16
Data wyroku: 2016-06-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Czecharowski, Jarosław Góral, Ewa Jethon
Słowa kluczowe: Przestępstwo Gospodarcze
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygn. akt II AKa 156/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 czerwca 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Ewa Jethon (spr.)
Sędziowie: SA – Marek Czecharowski
SA – Jarosław Góral
Protokolant: – sekr. sąd. Piotr Grodecki
przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego
po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2016 r.
sprawy:
P. H.urodz. (...)wW., synaH.iG.z domuG.
oskarżonego zart. 4§1 k.k.w zw. zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 294§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońcę oskarżonego i prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 13 października 2015 r. sygn. akt XVIII K 301/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I i II, w ten sposób, że uzupełnia podstawę wymiaru kary grzywny oart. 33§2 k.k.;

II
w pozostałej zaskarżonej części wyrok wobec oskarżonegoP. H.utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym kwotę 3.900 (trzech tysięcy dziewięciuset) złotych z tytułu opłaty.

UZASADNIENIE
P. H.oskarżony został o to, że:
I. w okresie od 12 lutego 1999 roku do 29 grudnia 1999 roku wW.jako pracownikfirmy (...) S.A.zatrudniony na stanowisku telemarketera w dziale sprzedaży , a następnie pracownika działu obsługi klienta w okresie od 16 lutego 1999 od roku do 14 grudnia 1999 roku działając czynem ciągłym wspólnie i w porozumieniu z innymi pracownikami w/w firm, z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dlaB. S.iB.L., przyjmował od klientówfirmy (...) S.A.przekazane na rzecz spółki pieniądze, wprowadzając jednocześnie tych klientów w błąd co do zamiaru i możliwości inwestowania na zagranicznych giełdach towarowych oraz co do zamiaru zwrotu tych środków na rzecz klientów, a następnie informował ich o transakcjach giełdowych, które w rzeczywistości nie miały miejsca i w ten sposób doprowadził te osoby do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem w kwocie nie mniejszej niż 4.614.791,21 zł, tj. w kwocie znacznej wartości i tak:
1. w dniu 12.02.1999 r. na kwotę 42.365 złT. F.
2. w dniu 13.02. 1999 r. na kwotę 47.000 złZ. N.
3. dniu 17.02.1999 r. na kwotę 19.000 złR. S. (1)
4. w dniu 25.02.1999 r. na kwotę 16.883, 30 złS. Ż.
5. w dniu 25.02.1999 r. na kwotę 73.355 złR. C.
6. w dniu 05.03.1999 r. na kwotę 15.998 złK.B.
7. w dniu 11.03.1999 r. na kwotę 15.893,36 złJ. S. (1)
8. w dniu 12.03.1999 r. na kwotę 50.133 złK. K. (1)
9. w dniu. 17.03.1999 r. na kwotę 15.881 złK. K. (2)
10. w dniu 17.03.1999 r. na kwotę 32.000 złP. M. (1)
11. w dniu 18.03.1999 r. na kwotę 15.881, 24 złR. L.
12. w dniu 18.03.1999 r. na kwotę 26.978, 65 złM. K. (1)
13. w dniu 18.03.1999 r. na kwotę 63.379,74 złJ. D. (1)
14. w dniu 22.03.1999 r. na kwotę 15.756 złI. G.,
15. w dniu 12.04.1999 r. na kwotę 13.107 złJ. K.
16. w dniu 13.04.1999 r. na kwotę 26.069,96 złfirmę (...) S.A.pośrednictwem prezesaJ. J. (1)
17. w dniu 14.04.1999 r. na kwotę 7.140 złL. J.
18. w dniu 14.04.1999 r. na kwotę 91.660 złK. J. (1)
19. w dniu 14.04.1999 r. na kwotę 65.635 złJ. S. (2)
20. w dniu 15.04.1999 r. na kwotę 13.084 złP. Ż.
21. w dniu 15.04.1999 r. na kwotę 13.140 złJ. P.
22. w dniu 15.04.1999 r. na kwotę 13.061,30 złJ. Z.
23. w dniu 19.04.1999 r. na kwotę 13.094 złJ. D. (2)
24. w dniu 19.04.1999 r. na kwotę 110.000 złT. R. (1)
25. w dniu 22.04.1999 r. na kwotę 15.197 złW. G.
26. w dniu 04.05.1999 r. na kwotę 17.000 złB. Z.
27. w dniu 06.05.1999 r. na kwotę 48. 500 złA. C.
28 w dniu 06.05.1999 r. na kwotę 16.774 złJ. S. (3)
29. w dniu 07.05.1999 r. na kwotę 10.100 złA. W.
30. w dniu 07.05.1999 r. na kwotę 16.817 złD. Ż.
31. w dniu 10.05.1999 r. na kwotę 33.462 złW. S. (1)
32. w dniu 11.05.1999 r. na kwotę 163.546 złA. G.
33. w dniu 11.05.1999 r. na kwotę 33.470, 58 złM. G.
34. w dniu 12.05.1999 r. na kwotę 16.705 złZ. P.
35. w dniu 19.05.1999 r. na kwotę 52.402 złR. U.
36. w dniu 24.05.1999 r. na kwotę 26.000 złA. D. (1)
37. w dniu 25.05.1999 r. na kwotę 8.520 złK. J. (2)
38. w dniu 26.05.1999 r. na kwotę 16.883 złA. D. (2)
39. w dniu 27.05.1999 r. na kwotę 17.005 złS. D.
40. w dniu 27.05.1999 r. na kwotę 16.200 złA. U. (1)
41. w dniu 27.05.1999 r. na kwotę 15.998 złK. K. (3)
42. w dniu. 27.05.1999 r. na kwotę 17.000 złT. R. (2)
43. w dniu 09.06.1999 r. na kwotę 331.500 złK. B.
44. w dniu 09.06.1999 r. na kwotę 133.405 złW. D.
45. w dniu 18.06.1999 r. na kwotę 15.008 złH. G. (1)
46. w dniu 10.06.1999 r. na kwotę 15.038 złC. F.
47. w dniu. 15.06.1999 r. na kwotę 14.914 złK. S.
48. w dniu. 16.06.1999 r. na kwotę 14.932 złZ. B. (1)
49. w dniu 16.06.1999r. na kwotę 20.000 złI.iK. C.
50. w dniu 17.06.1999 r. na kwotę 44.640 złJ. W.
51. w dniu 17.06.1999 r. na kwotę 15.000 złM. P. (1)
52. w dniu. 18.06.1999 r. na kwotę 82. 616 złG. Ż.
53. w dniu 23.06.1999 r. na kwotę 44.946 złJ. B.
54. w dniu 27.06.1999 r. na kwotę 17.000 złM. K. (2)
55. w dniu 02.07.1999 r. na kwotę 35.668 złM. J.
56. w dniu 05.07.1999 r. na kwotę 16.954 złJ. S. (4)
57. w dniu 06.07.1999 r. na kwotę 15.958 złR. T.
58. w dniu. 06.07.1999 r. na kwotę 39.006 złP. R.
59. w dniu 07.07.1999 r. na kwotę 30.000 złW. B.
60. w dniu 07.07.1999 r. na kwotę 16.195 złZ. B. (2)
61. w dniu 07.07.1999 r. na kwotę 15.981 złP. N.
62. w dniu 08.07.1999 r. na kwotę 31.810,96 złH. G. (2)
63. w dniu 21.07.1999 r. na kwotę 31. 300 złA. L.
64. w dniu 27.07.1999 r. na kwotę 59.000 złR. S. (2)
65. w dniu 28.07.1999 r. na kwotę 15.422 złJ. T.
66. w dniu 29.07.1999 r. na kwotę 30.946 złC. C.
67. w dniu 29.07.1999 r. na kwotę 16.000 złD. P.
68. w dniu 29.07.1999 r. na kwotę 46.422 zł właścicielispółki (...).CR. P.iJ. A.
69. w dniu 29.07.1999 r. na kwotę 15.575 złG. L.
70. w dniu 09.08.1999 r. na kwotę 17.179,80 złA. S. (1)
71. w dniu 10.08.1999 r. na kwotę 17.008 złE. B. (1)
72. w dniu 10.08.1999 r. na kwotę 51.016, 00 złK. R.
73. w dniu 11.08.1999 r. na kwotę 17.078 złD. K.
74. W dniu 18.08.1999 r. na kwotę 204.000 złT. R. (3)
75. w dniu 03.09.1999 r. na kwotę 16.300 złL. T.
76. w dniu 06.09.1999 r. na kwotę 41.638 złP. K.
77. w dniu 07.09.1999 r. na kwotę 16.450 złP. M. (2)
78. w dniu 07.09.1999 r. na kwotę 31.950 złA. J. (1)
79. w dniu 08.09.1999 r. na kwotę 16.511,48 złS. S. (1)
80. w dniu 09.09.1999 r. na kwotę 244.200 złJ. N.
81. w dniu 17.09.1999 r. na kwotę 17.800 złH. G. (3)
82. w dniu 29.09.1999 r. na kwotę 75 720,57 złfirmę Biuro (...)Sp. pośrednictwem prezesaS. W.
83. w dniu 04.10.1999 r. na kwotę 34.888 złA. J. (2)
84. w dniu 05.10.1999 r. na kwotę 80.027,30 złE. G.
85. w dniu 06.10.1999 r. na kwotę 17.500 złA. D. (3)
86. w dniu 08.10.1999 r. na kwotę 66.528 złD. L.
87. w dniu 12.10.1999 r. na kwotę 52.995 złT. J.
88. w dniu 15.10.1999 r. na kwotę 9.947,18 złD. J.
89. w dniu 17.10.1999 r. na kwotę 84.954 złM. P. (2)
90. W dniu 22.10.1999 r. na kwotę 52.94.7,18 złP. S.
91. W dniu 26.10.1999 r. na kwotę 17.666 złP. C.
92. w dniu 28.10.1999 r. na kwotę 17.265, 75 złW. T.
93. w dniu 12.11.1999 r. na kwotę 17.525 złR. G.
94. w dniu 15.11.1999 r. na kwotę 159.256 złA. T.
95. w dniu. 15.11.1999 r. na kwotę 52.928 złS. S. (2)
96. w dniu: 16.11.1999 r. na kwotę 17.525 złA.(...)
97. w dniu 18.11.1999 r. na kwotę 18.500 złJ. M.
98. w dniu 18.11.1999 r. na kwotę 17.372 złD. B.
99. w dniu 18.11.1999 r. na kwotę 118.837 złA. U. (2)
100. w dniu 25.11.1999 r. na kwotę 25.795,94 złC. L.
101. w dniu 29.11.1999 r. na kwotę 22.000 złA. S. (2)
102. w dniu 29.11.1999 r. na kwotę 17. 232 złM. S. (1)
103. w dniu 30.11.1999 r. na kwotę 17.260 złT. L.
104. w dniu 01.12.1999 r. na kwotę 53811 złS. P.
105. w dniu 02.12.1999 r. na kwotę 72.010,92 złB. F.
106. w dniu 02.12.1999 r. na kwotę 39 265 złJ. C. (1)
107. w dniu 09.12.1999 r. na kwotę 26.133 złZ. Z. (1)
108. w dniu 09.12.1999 r. na kwotę 16.000 złB. B. (2)
109. w dniu 14.12.1999 r. na kwotę 9.066 złA. S. (3)
110. w dniu 14.12.1999 r. na kwotę 31.996 złM. P. (3)
111. w dniu 29.12.1999 r. na kwotę 158.405 złD.iA. D. (4),
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
II. w okresie od 03 stycznia 2000 r. do 01 marca 2000 r. wW.jako pracownikfirmy (...) sp. z o.o.zatrudniony na stanowisku pracownika działu obsługi klienta działając czynem ciągłym wspólnie i w porozumieniu z innymi pracownikami w/w firmy, z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dlaC. B., przyjmował od klientówfirmy (...) sp. z o.o.przekazane na rzecz spółki pieniądze wprowadzając jednocześnie tych klientów w błąd co do zamiaru i możliwości inwestowania na zagranicznych giełdach towarowych oraz co do zamiaru zwrotu tych środków na rzecz klientów, a następnie informował ich o transakcjach giełdowych, które w rzeczywistości nie miały miejsca i w ten sposób doprowadził te osoby do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem w kwocie nie mniejszej niż 800.334,13 zł tj. w kwocie znacznej wartości i tak :
1. w dniu 03.01.2000 r. na kwotę 83.013 złJ. J. (2)
2. w dniu 06.01.2000 r. na kwotę 21.545 złA. B.
3. w dniu 07.01.2000 r. na kwotę 50 280 złZ. Z. (2)
4. w dniu 12.01.2000 r. na kwotę 225.661 złJ. C. (2)
5. w dniu 14.01.2000 r. na kwotę 104.504 złF. S.
6. w dniu 14.01.2000 r. na kwotę 17.160 złM. M.
7. w dniu 17.01.2000 r. na kwotę 17.417 złW. S. (2)
8. w dniu 18.01.2000 r. na kwotę 113.913 złE. B. (2)
9. w dniu 18.01.2000 r. na kwotę 28.614,47 złM. S. (2)
10. w dniu 18.01.2000 r. na kwotę 29.377,66 złR. J. (1)
11. w dniu 20.01.2000r. na kwotę 52.895 zł firmęB. (...)za pośrednictwem właścicielaR. J. (2)

12. w dniu 05.02.2000 r. na kwotę 18.018 złM. P. (4)
13. w dniu 09.02.2000 r. na kwotę 19.920 złZ. D.
14. w dniu 01.03.2000 r. na kwotę 18.018 złB. R.,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 13 października2015 r. o sygn. akt XVIII K 301/13:
I.P. H.w pkt I aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od 19.02.1999 roku do grudnia 1999 r. wW.w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, zatrudniony w dziale obsługi klientafirmy (...) S.A., wyzyskując błędne przekonanie klientów firmy o rzeczywistym wykonywaniu przez spółkę czynności pośrednictwa w transakcjach terminowych oraz wprowadzając w błąd klientów spółki poprzez przekazywanie informacji o inwestowaniu powierzonych spółce środków finansowych w transakcje giełdowe, które w rzeczywistości nie były przeprowadzane, doprowadził te osoby do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem w kwocie:
1. 25.685, 97 zł wpłaconych w dniu 25.11.1998 r. przezC. L.
2. 42.365 zł wpłaconych w dniu 12.02.1999 r. przezT. F.
3. 47.000 zł wpłaconych m.in. w dniu 18 i 19.02.1999 r. przezZ. N.
4. 8.750 zł wpłaconych w dniu 17.02.1999 r. i 12.000 zł wpłaconych na przełomie lutego i marca 1999 r. przezR. S. (1)
5. 68.235 zł wpłaconych w dniu 25.02.1999 r„ 10.03.1999 r. i 19.03.1999 r. przezR. C.
6. 10.000 zł wpłaconych na przełomie lutego i marca 1999 r. przezK.B.
7. 15.893,36 zł wpłaconych w dniu 12.03.1999 r. przezJ. S. (1)
8. 31.874 zł wpłaconych w dniu 15.03.1999 r. i 2.09.1999 r. przezK. K. (1)
9. 15.881 zł wpłaconych dniu. 18.03.1999 r. przezK. K. (2)
10. 31.900 zł wpłaconych w dniu 17.03.1999 r. i 9.04.1999 r. przezP. M. (1)
11. 15.881, 24 zł wpłaconych w dniu 18.03.1999 r. przezR. L.
12. 26.978, 65 zł wpłaconych w dniu 17.03.1999 r. i 24.03.1999 r. przezM. K. (1)13.69 370,74 zł wpłaconych w dniach 18.03.1999 r. i 24.03.1999 r. przezJ. D. (1)
14. 15.756 zł wpłaconych w dniu 22.03.1999 r. przezI. G.,
15. 13.107 zł wpłaconych w dniu 12.04.1999 r. przezJ. K.
16. 26.069,96 zł wpłaconych w dniu 13.04.1999 r. przezfirmę (...) S.A.za pośrednictwem prezesaJ. J. (1)
17.  7.140 zł wpłaconych w dniu 18.04.1999 r. przezL. J.
18. 91.660 zł wpłaconych w dniach 15.04.1999 r., 19.04.1999 r.  przezK. J. (1)
19. 65.635 zł wpłaconych w dniu 14.04.1999 r. przezJ. S. (2)
20. 13.084,33 zł wpłaconych w dniu 15.04.1999 r. przezP. Ż.
21. 13.140 zł wpłaconych w dniu 15.04.1999 r. przezJ. P.
22. 13.061,30 zł wpłaconych w dniu 15.04.1999 r. przezJ. Z.
23. 13.094 zł wpłaconych w dniu 20.04.1999 r. przezJ. D. (2)
24. 110.000 zł wpłaconych w dniu 19.04.1999 r. oraz w okresie maja i czerwca 1999 r. przezT. R. (1)
25. 15.197 zł wpłaconych w dniu 22.04.1999 r. przezW. G.
26. 17.000 zł wpłaconych w dniu 05.05.1999 r. przezB. Z.
27. 48. 500 zł wpłaconych w dniu 06.05.1999 r. przezA. C.
28. 16.774 zł wpłaconych w dniu 06.05.1999 r. przezJ. S. (3)
29.  48 594,60 zł wpłaconych w dniu 07.05.1999 r. przezA. W.
30. 16.817 zł wpłaconych w dniu 06.05.1999 r. przezD. Ż.
31.  33.462 zł wpłaconych w dniu 10.05.1999 r. przezW. S. (1)
32. 163.546 zł wpłaconych w dniach 11.05.1999 r., 17.05.1999 r. przezA. G.
33. 33.470,58 zł wpłaconych dniu 11.05.1999 r. przezM. G.
34. 16.705 zł wpłaconych w dniu 13.05.1999 r. przezZ. P.
35. 26.000 zł wpłaconych w dniu 25.05.1999 r. przezA. D. (1)
36. 8.520 zł wpłaconych w dniu 25.05.1999 r. przezK. F.
37. 16.883, 30 zł wpłaconych w dniu 25.05.1999 r. przezS. Ż.
38. 16.883 zł wpłaconych w dniu 26.05.1999 r. przezA. D. (2)
39. 17.005 zł wpłaconych w dniu 28.05.1999 r. przezS. D.
40. 17.200 zł wpłaconych w dniu 27.05.1999 r. przezA. U. (1)
41. 15.998 zł wpłaconych w dniu 28.05.1999 r. przezK. K. (3)
42. 17.000 zł wpłaconych w dniu. 27.05.1999 r. przezT. R. (2)
43. 331.500 zł wpłaconych w dniach 09.06.1999 r., 02.07.1999 r., 13.07.1999 r. 28.07.1999 r. przezK. B.
44. 133.405 zł wpłaconych w dniach 10.06.1999 r., 21.06.1999 r. przezW. D.
45. 15.008 zł wpłaconych w dniu 10.06.1999 r. przezH. G. (1)
46. 15.038 zł wpłaconych w dniu 10.06.1999 r. przezC. F.
47. 14.914 zł wpłaconych w dniu. 15.06.1999 r. przezK. S.
48. 14.932 zł wpłaconych w dniu. 17.06.1999 r. przezZ. B. (1)
49. 20.000 zł wpłaconych w dniu 16.06.1999r. przezI.iK. C.
50. 15.000 zł wpłaconych w dniu 17.06.1999 r. przezM. P. (1)
51. 44.586, 52 zł wpłaconych w dniu 18.06.1999 r. przezJ. W.
52. 82. 616 zł wpłaconych w dniach 18.06.1999 r., 06.10.1999 r., 12.10.1999 r. 06.12.1999 r. przezG. Ż.
53. 44.946 zł wpłaconych w dniu 23.06.1999 r. przezJ. B.
54. 16.990 zł wpłaconych w dniu 27.05.1999 r. przezM. K. (2)
55. 35.668 zł wpłaconych w dniach 06.07.1999 r., 22.09.1999 r. przezM. J.
56. 16.954 zł wpłaconych w dniu 05.07.1999 r. przezJ. S. (4)
57. 39.006 zł wpłaconych w dniu. 06.07.1999 r. przezP. R.
58. 16.195 zł wpłaconych w dniu 07.07.1999 r. przezZ. B. (2)
59. 30.000 zł wpłaconych w dniu 08.07.1999 r. przezW. B.
60. 15.958 zł wpłaconych w dniu 08.07.1999 r. przezR. T.
61. 15.981 zł wpłaconych w dniu 07.07.1999 r. przezP. N.
62. 31.810,96 zł wpłaconych w dniu 08.07.1999 r. przezH. G. (2)
63. 31.300 zł wpłaconych w dniu 21.07.1999 r. przezA. L.
64. 59.000 zł wpłaconych w dniu 29.07.1999 r. przezR. S. (2)
65. 15.422 zł wpłaconych w dniu 28.07.1999 r. przezJ. T.
66. 30.946 zł wpłaconych w dniu 29.07.1999 r. przezC. C.
67. 15 174 zł wpłaconych w dniu 30.07.1999 r. przezD. P.
68. 46.422 zł wpłaconych w dniu 30.07.1999 r. przez właścicielispółki (...).CR. P.iJ. A.
69.  15.575 zł wpłaconych w dniu 29.07.1999 r. przezG. L.
70. 17.179,80 zł wpłaconych w dniu 09.08.1999 r. przezA. S. (1)
71. 17.008 zł wpłaconych w dniu 10.08.1999 r. przezE. B. (1)
72. 51.016, 00 zł wpłaconych w dniu 11.08.1999 r. przezK. R.
73. 17.078 zł wpłaconych w dniu 11.08.1999 r. przezD. K.
74. 174.000 zł wpłaconych w dniu 18.08.1999 r. przezT. R. (3)
75. 16.300 zł wpłaconych w dniu 06.09.1999 r. przezL. T.
76. 41.638 zł wpłaconych w dniu 06 i 09.09.1999 r. przezP. K.
77. 16.450 zł wpłaconych w dniu 07.09.1999 r. przezP. M. (2)
78. 31.950 zł wpłaconych w dniu 07 i 23.09.1999 r. przezA. J. (1)
79. 16.511,48 zł wpłaconych w dniu 08.09.1999 r. przezS. S. (1)
80. 244.200 zł wpłaconych w dniu 10 i 29.09.1999 r. przezJ. N.
81. 17.800 zł wpłaconych w dniu 27.10.1999 r. przezH. G. (3)
82. 75 720,57 zł wpłaconych we wrześniu i październiku 1999 r. m.in. w dniu 29.09.1999 r. i 11.10.1999 r. przez "(...)Sp. z o.o. za pośrednictwem prezesaS. W.

83. 34.888 zł wpłaconych w dniu 04.10.1999 r. przezA. J. (2)
84. 80.027,30 zł wpłaconych w dniach 05.10.1999 r„ 11.10.1999 r. przezE. G.
85. 17.500 zł wpłaconych w dniu 06.10.1999 r. przezA. D. (3)
86. 93.159 zł wpłaconych w dniu 04, 08 i 12.10.1999 r. przezD. L.
87. 52.995 zł wpłaconych w dniu 12.10.1999 r. przezT. J.
88. 9.947,18 zł wpłaconych w dniu 25.10.1999 r. przezD. J.
89. 84.954 zł wpłaconych w dniu 17.10.1999 r. przezM. P. (2)
90. 52.947,18 zł wpłaconych w dniu 25.10.1999 r. przezP. S.
91. 17.666 zł wpłaconych w dniu 26.10.1999 r. przezP. C.
92. 17.525 zł wpłaconych w dniu 16.11.1999 r. przezR. G.
93. 159.256 zł wpłaconych w dniu 15 i 18.11.1999 r. przezA. T.
94. 52.928,04 zł wpłaconych w dniu. 15.11.1999 r. przezS. S. (2)
95. 17.642 zł wpłaconych w dniu 16.11.1999 r. przezR. U.
96. 17.525 zł wpłaconych w dniu 16.11.1999 r. przezA.(...)
97. 18.500 zł wpłaconych w dniu 18.11.1999 r. przezJ. M.
98. 17.372 zł wpłaconych w dniu 18 i 24. 11.1999 r. przezD. B.
99.  118.837 zł wpłaconych w dniu 19.11.1999 r., 24.11.1999 r. przezA. U. (2)
100. 22.000 zł wpłaconych w dniu 29.11.1999 r. przezA. S. (2)
101. 17. 232 zł wpłaconych w dniu 29.11.1999 r. przezM. S. (1)
102. 17.260 zł wpłaconych w dniu 30.11.1999 r. przezT. L.
103. 53.811 zł wpłaconych w dniu 01 i 08.12.1999 r. przezS. P.
104. 72.010,92 zł wpłaconych w dniach 02. 06 i 31.12.1999 r. przezB. F.
105. 39.265 zł wpłaconych w dniu 06 i 17.12.1999 r. przezJ. C. (1)
106. 17.265, 75 zł wpłaconych w dniu 02.12.1999 r. przezW. T.
107. 9.066 zł wpłaconych w dniu 14.12.1999 r. przezA. S. (3)
na łączną kwotę wielkiej wartości 4.323.169,73 zł i za to w oparciu oart. 4§1 k.k.i przy zastosowaniuustawy Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r.w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 czerwca 2010 r. na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.skazał oskarżonegoP. H., a na podstawieart. 294§1 k.k.i33 §1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i grzywnę 300 (trzystu) stawek, ustalając wartość 1 (jednej) stawki na 50 (pięćdziesiąt) złotych;
II. w ramach czynu zarzucanegoP. H.w pkt II aktu oskarżenia uznał go za winnego tego, że w okresie od 9.12.1999 roku do 19.03.2000 r. wW.w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, zatrudniony w dziale obsługi klientafirmy (...) spółka z o.o., wyzyskując błędne przekonanie klientów firmy o rzeczywistym wykonywaniu przez spółkę czynności pośrednictwa w transakcjach terminowych oraz wprowadzając w błąd klientów spółki poprzez przekazywanie informacji o inwestowaniu powierzonych spółce środków finansowych w transakcje giełdowe, które w rzeczywistości nie były przeprowadzane, doprowadził te osoby do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem w kwocie:
1. 16.000 zł wpłaconych m.in. w dniach 14.12.1999 r., 11.01.2000 r., 14.01.2000 r., 19.01.2000 r. i 01.02.2000 r. przezB. B. (2),
2. 34 000 zł wpłaconych w dniu 14.12.1999 r. przezM. P. (3)
3. 26.299 zł wpłaconych w dniach 10.12.1999 r. oraz 13.12.1999 r. przezZ. Z. (1),
4. 158.405 zł wpłaconych w dniach 29.12.1999 r., 3.01. 2000 r. oraz 17.01.2000 r. przezD.iA. D. (4),
5. 83.013 zł wpłaconych w dniu 04 i 11.01.2000 r. przezJ. J. (2),
6. 21.545 zł wpłaconych w dniu 06.01.2000 r. przezA. B.,
7. 50 280 zł wpłaconych w dniach od 10.01.2000 r. do 13.01.2000 r. i w dniu 19.01.2000 r. przezZ. Z. (2),
8. 225.661 zł wpłaconych w dniach 12.01.2000 r., 13.01.2000 r. 8.02.2000 r. przezJ. C. (2),
9. 104.504 zł wpłaconych w dniu 14 i 18.01.2000 r. przezF. S.,
10. 53.668 zł wpłaconych w dniu 14.01., 2 i 3.02.2000 r. przezM. M.,
11. 17.417 zł wpłaconych w dniu 17.01.2000 r. przezW. S. (2),
12. 113.911 zł wpłaconych w dniach 18.01.2000 r, 07.02.2000 r. i w dniu 15.02.2000 r. przezE. B. (2),
13. 28.614,47 zł wpłaconych w dniach 18.01.2000 r. i 19.01.2000 r. przezM. S. (2),
14. 29.377,66 zł wpłaconych w dniach 18.01.2000 r. oraz 01.02.2000 r. przezR. J. (1),
15. 52.895 zł wpłaconych w dniu 20.01.2000r. przez firmęB. (...)za pośrednictwem właścicielaR. J. (2),
16. 18.018 zł wpłaconych w dniu 05.02.2000 r. przezM. P. (4),
17. 19.920 zł wpłaconych w dniu 14.02.2000 r. przezZ. D.,
18. 18.018 zł wpłaconych w dniu 02.03.2000 r. przezB. R.,
na łączną kwotę wielkiej wartości 1.071.546,13 zł i za to w oparciu oart. 4§1 k.k.i przy zastosowaniuustawy Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r.w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 czerwca 2010 r. na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.skazał oskarżonegoP. H., a na podstawieart. 294§1 k.k.i33§1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywnę 200 (dwustu) stawek, ustalając wartość 1 (jednej) stawki na 50 (pięćdziesiąt) złotych;
III. na podstawieart. 85 k.k.i86§1 i 2 k.k.orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i wymierzył oskarżonemuP. H.karę łączną pozbawienia wolności 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy oraz karę łączną grzywny 350 (trzystu pięćdziesięciu stawek), ustalając wartość 1 (jednej) stawki na 50 (pięćdziesiąt) złotych;
IV. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt I wyroku na podstawieart. 46§1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoP. H.obowiązek  naprawienia szkody
- wobecA.P.w kwocie 17.525 zł (siedemnastu  tysięcy pięciuset dwudziestu pięciu złotych) z ustawowymi odsetkami od 16.12.1999 r.
- wobecT. R. (3)w kwocie 174.000 zł (stu siedemdziesięciu czterech tysięcy złotych)
- wobecJ. W.w kwocie 9800 zł (dziewięciu tysięcy ośmiuset złotych ) z ustawowymi odsetkami od 18.06.1999 r.
V. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt II wyroku na podstawieart. 46§ 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoP. H.obowiązek naprawienia szkody na rzeczM. P. (4)w kwocie 18.018 zł (osiemnastu tysięcy i osiemnastu złotych) z ustawowymi odsetkami od 2.03.2000 r.
VI. na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonegoP. H.koszty sądowe w sprawie w kwocie 6091,52 zł (sześciu tysięcy dziewięćdziesięciu jeden złotych i pięćdziesięciu dwóch groszy) tytułem wydatków Skarbu Państwa i 3900 zł (trzech tysięcy dziewięciuset złotych) tytułem opłaty od orzeczonej kary pozbawienia wolności i grzywny.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w całości.
Wyrokowi zarzucił:
1) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść przez:
- błędne ustalenie, na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżonyP. H.dokonał zarzucanego mu czynu, wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.;
- błędne przyjęcie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu działając w zamiarze bezpośrednim;
2) obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego wyroku, tj.
-art. 2 § 2 k.p.k.- poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach, których prawdziwość nie została udowodniona,
-art. 4 k.p.k.- poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego,
-art. 5 § 2 k.p.k.- poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości,
-art. 7 k.p.k.- poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na ocenie dowolnej, a nie swobodnej,
-art. 92 k.p.k.- poprzez nieuwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a mających znaczenie dla rozstrzygnięcia przez pominięcie dowodów odciążających oskarżonego, a uwzględnienie jedynie dowodów obciążających;
3) rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary i środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody, jako nieadekwatnych do celów kary i pozostałych zasad określonych wart. 53 § 1 k.k..
Wniósł o:
1) zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od dokonania przypisanego mu czynu, ewentualnie,
2) uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.
Nadto apelację wniósł prokuratorzaskarżając powyższy wyrok na korzyść oskarżonegoP. H.w części dotyczącej orzeczenia o karze.
Wyrokowi temu zarzucił:
- obrazę przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicieart. 33 § 2 k.k., poprzez jego niezastosowanie i orzeczenie przez Sąd wobec oskarżonego kar grzywny za zarzucane mu czyny w wymiarze 300 stawek po 50 zł każda (za I czyn) i w wymiarze 200 stawek po 50 zł każda (za II czyn), na podstawieart. 33 § 1 i 3 k.k., gdy w sytuacji przypisania oskarżonemu działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podstawę orzeczenia tej kary powinien stanowić przepisart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.
Podnosząc powyższy zarzut na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o zmianę wyroku w zakresie pkt. I i II poprzez przyjęcie jako podstawy wymiaru kary grzywnyart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., zamiastart. 33 § 1 i 3 k.k.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie jest zasadna, jak i argumentacja użyta na poparcie postawionych w niej zarzutów, wobec czego jej wnioski nie zostały uwzględnione.
Bezzasadność zarzutów sformułowanych, jako naruszenieart. 2 § 2, jak iart. 4 k.p.k.wynika stąd, iż przepisy te statuując ogólne dyrektywy postępowania organów procesowych, wymagają wskazania konkretnych przepisów służących ich realizacji. Tymczasem naruszenia przepisów, które nasunęłyby takie wątpliwości, poza przepisami określającymi inne z zasad postępowania, nie wskazano, zaś Sąd odwoławczy ich nie stwierdził. Przeciwnie, zarówno przebieg rozprawy przed Sądem Okręgowym, jak i treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazują, że Sąd nie uchybiając zasadzie prawdy materialnej, ani zasadzie obiektywizmu, dokonał ustaleń faktycznych w zakresie przypisanych czynów, przyjmując za podstawę orzeczenia, zgodnie zart.410 k.p.k., całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie.
Odnosząc się więc do zarzutu polegającego na naruszeniu przepisów prawa procesowego w postaciart. 92 k.p.k., którego relacja właśnie zart. 410 k.p.k., określa pierwszy z nich, jako bardziej ogólny, bo odnoszący się do wszystkich orzeczeń, zaś drugi do wyroków, pozwala na przyjęcie, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Analiza uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wskazuje, żeSąd meritinie naruszył norm wymienionych przepisów. Stan taki miałby miejsce, gdyby Sąd w uzasadnieniu nie odniósł się w ogóle do pewnych ujawnionych w toku rozprawy okoliczności. Tymczasem sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Wskazuje na to treść pisemnych motywów wyroku, która odnosi się zarówno do okoliczności wynikających z wyjaśnień oskarżonego, jak i dowodów na których oparł swe rozstrzygnięcie. Normyart. 410 k.p.k., a także i wskazanego w apelacjiart. 92 k.p.k., nie można rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Nie stanowi więc naruszenia tego przepisu dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt VKK 276/14 LEX nr 1622349)
Oceniając natomiast zarzut obrazyart.7 k.p.k.także nie można przyjąć, że jest on zasadny. Szczegółowa analiza dowodów zawarta w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia jest kompleksowa, uwzględnia wzajemne odniesienia poszczególnych dowodów, jak również zmieniający się ich charakter w trakcie trwania postępowania, respektując dyrektywy określone normą przepisuart. 7 k.p.k.. W wywodach nie stwierdzono błędów o charakterze logicznym lub faktycznym. Natomiast w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się właśnie, że zarzut ten jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu (vide Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 r. sygn. akt II K 355/74, OSNPG 9/1975, poz.84). Oczekiwanie uznania go za skuteczny implikuje konieczność wykazania, jakich konkretnie uchybień w świetle wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego. W toku postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny nie stwierdził, by Sąd pierwszej instancji naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, ani też nie stwierdził, by ocena przeprowadzonych dowodów zawierała elementy oceny dowolnej.
Również nie można przypisać zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia, określonej treściąart.5§2 k.p.k., zasadyin dubio pro reo.Zarzut naruszenia tego przepisu postawić można tylko wtedy, gdy Sąd orzekający poweźmie wątpliwości, a mimo tego rozstrzygnie je na niekorzyść oskarżonego, nie zaś wtedy, gdy wątpliwości te ma strona. Z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie wynika natomiast, aby Sąd ten powziął wątpliwości, a przeciwnie ocenę dowodów przedstawił w sposób jednoznaczny i kategoryczny.
Zarzuty obrazy analizowanych przepisów zasadzają się w ogólności na argumentacji sprowadzającej się do postulatu, aby to relacje oskarżonego, wykluczające jego sprawstwo i winę w zakresie przypisanych czynów zart.286§1 k.p.k., stanowiły podstawę ustaleń faktycznych. Natomiast realizacja tego postulatu sprowadza się jedynie do polemiki z ustaleniami Sądu orzekającego w tym zakresie. Nie kwestionując prezentowanych w uzasadnieniu tej apelacji poglądów cytowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, stwierdzić należy, że argumentacji, na której poparcie je przytoczono, umyka fakt, że oskarżonemu przypisano działanie w ramach współdziałania z innymi osobami, a więc współsprawstwa. Przywołane na poparcie zaprezentowanych przez skarżącego tez orzecznictwo nie może skutkować ich uwzględnieniem. Analiza działań oskarżonego dokonana w wywiedzionym środku odwoławczym, tylko na podstawie podejmowanych przez niego osobiście działań, ma więc charakter wyłącznie instrumentalny. Wskazując bowiem, zresztą wybiórczo, ustalone przez Sądmeritidziałania oskarżonego, pomija zupełnie, że dokonane zostały one w ramach całego przestępczego procederu z udziałem także innych współdziałających osób. Wskazanie dokonywanych w jego ramach czynności przez samego oskarżonego nie może więc być podstawą ustalenia realizacji przez niego znamion przypisanych czynów. Współsprawstwo, bowiem od strony podmiotowej nie musi polegać na realizacji wszystkich znamion czasownikowych ujętych w opisie czynu zabronionego. Wymaga natomiast, by sprawca podjął takie zachowania, które na gruncie przyjętego porozumienia stanowiło konieczny lub bardzo istotny warunek realizacji przez innego współsprawcę znamion czynu zabronionego. Dodać do tego należy, że nie jest nawet konieczne, aby każda osoba działająca w porozumieniu realizowała własnoręcznie znamiona czynu zabronionego, czy nawet część z tych znamion. Wystarczy natomiast, że osoba taka działa w ramach uzgodnionego podziału ról, ułatwiając bezpośredniemu sprawcy realizację wspólnie zamierzonego celu. Ustalając to, w obszernych wywodach uzasadnienia zaskarżonego wyroku na stronach 22- 48, Sąd Okręgowy wskazał czynności wykonane osobiście przez oskarżonego, które w uzasadnieniu apelacji jedynie wybiórczo wymienił skarżący obrońca. Sąd natomiast wskazał je, przeanalizował na tle innych okoliczności i prawidłowo ocenił ich znaczenie dla całego przestępczego przedsięwzięcia. Warto więc przynajmniej przykładowo przytoczyć za Sądem Okręgowym, że oskarżony pokrzywdzonym przekazywał nieprawdziwe informacje odnośnie realizacji umów pośrednictwa w inwestowaniu przez nich powierzonych środków pieniężnych, a także po to, by w dalszym ciągu wpłacali spółce pieniądze, ignorował ich dyspozycje o sprzeciwie dokonywania określonych transakcji i wycofaniu środków pieniężnych, w takich sytuacjach unikał z nimi kontaktów, czynił działania mające na celu zaniechanie wypłat lub odkładania ich w czasie czy dokonywania w jak najmniejszym zakresie. Nadto dokonywał wypłat pieniędzy w gotówce z rachunku bankowego spółki i przekazywał osobie, która nie pełniła w niej żadnej funkcji –K.P.. Uczestniczył nadto w niszczeniu dokumentacji finansowejfirmy (...). Znaczenie tych działań dla powodzenia całego przedsięwzięcia, jak i świadomości oskarżonego w tym zakresie i jego w tym roli, zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Nie może zatem zostać uznane za skuteczne twierdzenie autora skargi apelacyjnej, że działania oskarżonego wynikały jedynie z obowiązku wykonywania czynności wynikających ze stosunku pracy legalnie działających podmiotów gospodarczych. Przeczy temu prawidłowe ustalenie Sądumeriti,odnośnie świadomości oskarżonego, że działania(...)i(...)opierały się na wprowadzaniu w błąd a następnie wyzyskiwaniu tego błędu u klientów obu firm, który polegał na przekonaniu, że spółki te zajmują się pośrednictwem w transakcjach terminowych, gdy w istocie w nich nie pośredniczyły. Zasady wprowadzone przezK.P.polegały bowiem na ignorowaniu dyspozycji pokrzywdzonych w tym zakresie , a co za tym idzie nie polegały na pośrednictwie. Wypłaty środków klientom nie
opierały się natomiast na rezultatach dokonywanych transakcji, ale na uznaniuK.P., o czym oskarżony wiedział. Natomiast jednoznaczność przekazywanych dyspozycji tej osoby pracownikom działu obsługi klienta, wykonywanych przecież przez oskarżonego, nie pozostawią wątpliwości o działaniu niezgodnie z wiedzą, wolą i interesem pokrzywdzonych, w konsekwencji na ich szkodę. Wypłaty środków pieniężnych, także przez oskarżonego, i przekazywanie ich osobie, której przecież środków tych pokrzywdzeni nie powierzyli –K.P., którą to okoliczność skarżący zupełnie pomija, dopełnia argumentów przeczących tezie apelacji.
Także i twierdzenie, że jedyną odniesioną korzyścią majątkową przez oskarżonego było wynagrodzenie za pracę, nie może mieć dla znamion oszustwa znaczenia. Przede wszystkim bowiem, jak stanowi przepisart. 115§4 k.k.korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego.
Słusznie zatem działania oskarżonego zakwalifikowane zostały, jako działania współsprawcy przestępstwa, którego istota sprowadza się do wspólnego wykonania czynu zabronionego przez wielu uczestników przestępczego porozumienia i objęcia świadomością realizacji całości określonego czynu, w ramach przyjętego podziału ról. Co istotne, decydujące o owym celu i podziale ról porozumienie nie wymaga żadnej szczególnej formy, co oznacza, że może być ono nawet dorozumiane, czyli nastąpićper facta concludentia. „Współdziałający nie muszą się bezpośrednio kontaktować, natomiast muszą mieć świadomość wspólnego wykonania czynu zabronionego, a zatem przynajmniej wiedzieć o sobie i zdawać sobie sprawę, że podejmowane czynności składają się na realizację wspólnie wykonywanej całości przedsięwzięcia.” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r. sygn. akt IIIKRN 371/00 LEX 74395) Nie ma więc znaczenia, jak oczekuje skarżący, że część czynności była wykonana zanim przystąpił do nich oskarżony wykonując te, które stanowiły jego rolę. Przestępcze porozumienie, bowiem może być zawarte zarówno przed przystąpieniem do realizacji wspólnego wykonania przestępstwa, jak i w trakcie wykonywania go, a najpóźniej w momencie realizacji działań sprawczych.
W tym kontekście niesłusznym jawi się twierdzenie, że rozporządzenie mieniem poprzedziło wprowadzenie w błąd, lub wyzyskanie błędu. Nie chodzi bowiem o to, czy osobiste działania oskarżonego poprzedziły rozporządzenie mieniem, lecz czy poprzedziły je działania osób, których współdziałanie składało się na realizację wspólnie wykonywanej całości przedsięwzięcia. Jak trafnie wskazał w uzasadnieniu Sąd Okręgowy, tak samo istotny był początkowy moment powierzenia środków, jak i późniejszy okres dalszego utrzymywania tego stanu (str. 38 uzasadnienia). Nie ulega natomiast wątpliwości, że opisane działania oskarżony wykonywał już osobiście. Jego determinacja w tym zakresie przejawiająca się arbitralnością działań, opisanych na stronach 30-32 uzasadnienia, przeczy tezie skarżącego o braku zamiaru bezpośredniego kierunkowego. Egzemplifikacją jego zamiaru były różne zachowania prezentowane wobec pokrzywdzonych od przekazywania im nieprawdziwych informacji o stanie zainwestowanych przez nich środków, ignorowaniu wydawanych przez nich dyspozycji, nakłanianiu do zwiększenia zakupów, do zrzeczenia się roszczeń pod warunkiem wpłaty określonej (znacznie niższej kwoty) na ich konto, po wykonywanie gestów i słów mających na celu wzbudzenie obaw o życie - wobec pokrzywdzonych domagających się zwrotu swoich środków.
W zakresie przypisanych oskarżonemu czynów, nie nasuwa więc zastrzeżeń przyjęta ich kwalifikacja prawna oraz jej argumentacja, której wiele miejsca poświęcił w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd Okręgowy.
Sąd Apelacyjny dokonał jedynie uzupełnienia podstawy prawnej kary grzywny o§2przepisuart. 33 k.k., uwzględniając w tym zakresie apelację Prokuratora. Sądmeriti, bowiem przypisując oskarżonemu w zakresie obu czynów działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po myśliart. 33§2 k.k.winien jako podstawę orzeczenia o karze grzywny wskazać obokart. 33§ 1 i 3 k.k., również jego§ 2, bowiem jedynie okoliczności wskazane treścią tego przepisu stwarzają możliwość fakultatywnego orzeczenia tej kary, gdy sankcja przepisu części szczególnejKodeksu karnegojej nie przewiduje.
Jako niezasadny uznać należało zarzut obrońcy oskarżonego o rażącej niewspółmierności kary.
Orzekając w zakresie kary bowiem,Sąd meritirozważył wszystkie okoliczności, które winny kształtować jej wymiar, co znalazło należyte odzwierciedlenie, na stronach 49-52, pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia. Wymierzone za oba czyny kary pozbawienia wolności uwzględniają zarówno stopień winy oraz społecznej szkodliwości tych czynów jak też ich wymowę w zakresie społecznego oddziaływania kary; czynią tym zadość wszystkim dyrektywom jej wymiaru i realizują cele jakie określa przepisart. 53 k.k.
Również wszechstronnie Sąd orzekający odniósł się do wymiaru kary łącznej uzasadniając przyjęcie zasady asperacji w stopniu zbliżonym do absorpcji , na podstawie której, prawidłowo ukształtował jej wymiar.
Zarzut określony treściąart. 438 pkt. 4 k.p.k.jest zarzutem z kategorii ocen i zasługuje na uwzględnienie tylko wówczas, gdy wykaże, że Sąd orzekający pominął istotne okoliczności mające wpływ na wymiar kary, bądź tym okolicznościom nie nadał właściwego znaczenia i w konsekwencji wymierzył karę niewspółmierną w stopniu rażącym. Rażąca niewspółmierność, o której stanowi wskazany przepis, zachodzi więc tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć , iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego.
Wprawdzie skuteczność takiego zarzutu nie wymaga wskazania nowych, nieznanych sądowi, istotnych dla wymiaru kary okoliczności a polegać może na wykazaniu, że okoliczności prawidłowo ustalone mają takie znaczenie i ciężar gatunkowy, których bądź orzeczona kara nie uwzględnia w ogóle, bądź uwzględnia je w stopniu niedostatecznym. Tymczasem obrońca podniósł okoliczności, które jego zdaniem, winny łagodząco wpłynąć na wymiar kary, a które Sądmeritirozważył i słusznie nie nadał im postulowanego przez obrońcę znaczenia. Rozważał wszak upływu czasu od daty inkryminowanych zdarzeń, stwierdzając, że okoliczność ta wyniknęła z faktu wyjazdu oskarżonego za granicę a także dotychczasową jego niekaralność , którą ocenił na tle społecznej szkodliwości przypisanych czynów. Tej zresztą skarżący zupełnie nie dostrzega. Wskazując na fakt legalnego zatrudnienia oskarżonego nie dostrzega także, że istotą jego działania było przecież wzięcie udziału w procederze, któremu miało służyć nadanie im pozorów działania zgodnie z prawem. Okoliczność ta tym bardziej spowodowała skutki w postaci utraty zaufania w stosunkach handlowych a także utraty zaufania do instytucji finansowych. Także wskazując na osiągnięte przez oskarżonego ograniczone do wynagrodzenia korzyści, skarżący nie dostrzega, że wysokość szkody znacznie wykracza nie tylko ponad znaczną wartość, co przesądziło o zakwalifikowaniu czynu zart. 294§1 k.k., ale stanowi mienie wielkiej wartości. Podnosząc fakt dotychczasowej niekaralności oskarżonego, nie dostrzega innych jego cech, które opisał Sąd Okręgowy na stronie 49 uzasadnienia. Dotychczasowa niekaralność jest bowiem tylko jedną z okoliczności określających warunki osobiste sprawcy. Nie wykazał zatem skarżący obrońca, aby zaprezentowanym przez niego okolicznościom Sąd orzekający nie nadał właściwego znaczenia i orzekł karę niewspółmiernie rażąco surową.
O ocenie surowości kary decyduje bowiem wykorzystanie sankcji przepisu ustawy karnej. W tym przypadku podstawę wymiaru kary stanowi przepisart. 294§1 k.k., zastosowany z uwagi na wartość mienia. Ta zaś aż dwudziestokrotnie przekracza wartość stanowiącą znamię określone treścią tego przepisu. Przewiduje on karę od roku do lat 10. Wymierzenie zatem kar 3 i 2 lat pozbawienia wolności i kary łącznej zbliżonej swoim wymiarem do absorpcji, bo 3 lat i 6 miesięcy, nie może wskazywać, że kara ta jest rażąco surowa, skoro znacznie bliższa jest dolnemu, niż górnemu progowi ustawowego zagrożenia.
Także kara grzywny w wysokości 17.500 zł nie jest karą surową w stopniu rażącym. Wymiar jej stawek dziennych, choć wysoki, słusznie odzwierciedla stopień znacznej społecznej szkodliwości czynów, zaś wartość stawki dziennej dostosowana jest do warunków osobistych i majątkowych oskarżonego i mieści się w dolnych granicach przewidzianych treścią przepisuart. 33§3 k.k.
Także i orzeczenie o naprawieniu szkody w stosunku do trojga pokrzywdzonych, którzy takie roszczenie zgłosili nie może być uznane za rażąco surowe, zwłaszcza na tle ogólnej wartość mienia wskazanego w treści przypisanych czynów.
Konkludując, szczegółowość poczynionych ustaleń i rozważań przez Sąd pierwszej instancji przy kształtowaniu wymiaru kary i własna, odmienna od tej, zatem wyłącznie polemiczna argumentacja autora apelacji związana z wymiarem kary, nie pozwala w sposób skuteczny podważyć stanowiska Sądumeritiw tej kwestii. Stąd też Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia i reformowania wyroku w zakresie orzeczonej kary.
Wobec braku podstaw do zwolnienia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zasądzono je na podstawieart. 627 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 5 i art. 3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.