Sąd Apelacyjny w Łodzi
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 208/16
Data wyroku: 2016-11-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jarosław Papis, Sławomir Lerman, Maria Wiatr
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko życiu
Podstawa prawna: art. 148 §1 kk, art. 437 §1 kpk, art. 438 §4 kpk

Sygnatura akt II AKa 208/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 listopada 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi II Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca:SSA Maria Wiatr (spr.)
Sędziowie:SA Jarosław Papis
SA Sławomir Lerman
Protokolant: st. sekr. sąd. Łukasz Szymczyk
przy udziale prokuratora: Iwony Lewandowskiej - Sontorek
po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r.
sprawy
K. W.
oskarżonego zart. 148 §1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II K 46/16

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że podwyższa orzeczoną karę pozbawienia wolności do 15 (piętnastu) lat;

2
utrzymuje wyrok w mocy w pozostałej części;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. K.– Kancelaria AdwokackawC.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

4
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym.

SSA Maria Wiatr
SSA Jarosław Papis SSA Sławomir Lerman
II AKa 208/16

UZASADNIENIE
K. W.został oskarżony o to, że w dniu 7 grudnia 2015 r. w miejscowościG.gminyC., działając w zamiarze bezpośrednim, pozbawił życiaD. F.w ten sposób, że zadzierzgnął pętlą ze sznurka szyję pokrzywdzonej, w wyniku czego nastąpiło gwałtowne jej uduszenie, skutkujące śmierciąD. F., tj. o popełnienie przestępstwa zart. 148§ 1 k.k.
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Płocku, II Wydziału Karnego z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II K 46/16:

1
K. W.uznano za winnego tego, że 7 grudnia 2015 r. wG.kołoC., działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia, założył na szyjęD. F.i zaciskał pętlę ze sznurka, czym spowodował śmierć pokrzywdzonej w wyniku uduszenia gwałtownego, w mechanizmie zadzierzgnięcia, to jest popełnienia przestępstwa określonego wart. 148§1 k.k.i na tej podstawie prawnej wymierzono oskarżonemu karę 12 (dwunastu) lat pozbawienia wolności, na której poczet na podstawieart. 63§1 k.k.zaliczono okres tymczasowego aresztowania od 14 lutego 2016 r., godzina 14 .

Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcia o dowodach rzeczowych, kosztach sądowych oraz przyznanych kosztach nieopłaconej obrony z urzędu.
Apelację od powyższego wyroku złożył prokurator, który zarzucił mu obrazę przepisów postępowania w postaciart. 7 kpkoraz wynikający z niej błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść w zakresie wymiaru kary za przypisane mu przestępstwo zabójstwa, polegający na wymierzeniu rażąco łagodnej kary wskutek niedostatecznego uwzględnienia szczególnie wysokiej szkodliwości czynu dokonanego przez oskarżonego , okrutnego sposobu jego popełnienia , dotychczasowej wielokrotnej karalności oskarżonego za przestępstwa przeciwko mieniu, życiu i zdrowiu świadczących o braku możliwości osiągnięcia w stosunku do oskarżonego celów zapobiegawczo wychowawczych, jakie ma spełnić kara .
Stawiając powyższy zarzut w oparciu o przepisyart. 427 § 1 kpk,art. 434 § 1 kpk,art.43 7 § 1 kpkwniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary 25 lat pozbawienia wolności lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Płocku.
Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że podwyższył orzeczoną karę pozbawienia wolności do 15 (piętnastu) lat utrzymując wyrok w mocy w pozostałej części.
Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku wniósł obrońca oskarżonego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Na wstępie rozważań stwierdzić należy, że wniosek o uzasadnienie wyroku złożyła strona, która nie kwestionowała rozstrzygnięcia sądu I instancji. Niezależnie od powyższej uwagi, w ocenie Sądu Apelacyjnego, środek odwoławczy wywiedziony przez oskarżyciela publicznego jest częściowo zasadny. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że orzeczona wobecK. W.kara pozbawienia wolności w wymiarze 12 lat jest karą rażąco łagodną. Zdaniem Sądu Apelacyjnego sąd I instancji nadmierną wagę przypisał okolicznościom łagodzącym, zaś zbyt małą tym okolicznościom, które przemawiają na niekorzyść oskarżonego. Wbrew twierdzeniom sądu meriti, że „modus operandiw ustalonych okolicznościach nie może być potraktowany za okoliczności obciążające” jest dokładnie odwrotnie. Nie kwestionując opinii biegłego, co do stopnia cierpień fizycznych pokrzywdzonej, zgodzić należy się z autorem apelacji, że oskarżony wykazał się wyjątkowym okrucieństwem wobec pokrzywdzonej. Wszak oskarżony pojechał z pokrzywdzoną do miejscowościG., wziął sznur z bagażnika samochodu i zrobił z niego pętlę, którą zarzucił pokrzywdzonej na szyję, gdy siedziała w samochodzie. Następnie zaciskając pętlę na szyi pokrzywdzonej zmusił ją do opuszczenia samochodu i ciągnął ją za sobą kierując się w stronę żwirowni. Mimo tego, że pokrzywdzona broniła się, próbowała rozluźnić pętlę i prosiła oskarżonego, żeby ją puściłK. W., jak stwierdził sąd meriti, „pozostał nieugięty”. Również z ustaleń sądu wynika, że oskarżony prowadził pokrzywdzoną” jak na smyczy” zaciskając pętlę i następnie luzując ją, a sytuacja tak trwała dłuższy czas, kilkadziesiąt minut, a nawet godzinę. Także dalszy opis postępowania oskarżonego zaprezentowany w pisemnym uzasadnieniu (k10-11) świadczy, zdaniem Sądu Apelacyjnego, o wyjątkowym nasileniu złej woli oskarżonego, braku refleksji nad własnym postępowaniem oraz o psychicznym cierpieniu pokrzywdzonej, która miała przecież świadomość nieuchronności swojej śmierci w sytuacji braku reakcjiK. W.na jej prośby, aby darował jej życie. Nie można także tracić z pola widzenia faktu, że oskarżony działał z niskich pobudek wszak chciał się zemścić z powodu nieodwzajemnionego uczucia jakim darzył pokrzywdzoną, a nadto czuł się przez nią wykorzystany. Również dotychczasowy tryb życia oskarżonego, a przede wszystkim jego uprzednia karalność nie mogą pozostać bez wpływu na wymiar kary. Nie oznacza to jednak, że wobec oskarżonego winna być orzeczona kara o charakterze wyjątkowym, a taką jest kara 25 lat pozbawienia wolności.
Reasumując – w ocenie Sądu Apelacyjnego – porównanie okoliczności łagodzących i obciążających prowadzi do wniosku, że karą adekwatną do stopnia winy oskarżonego i odpowiednio dolegliwą będzie kara 15 lat pobawienia wolności. Tak orzeczona kara, zdaniem sądu odwoławczego, spełni swoje zadania zarówno w zakresie prewencji indywidualnej jak i społecznego oddziaływania. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny, uwzględniając częściowo apelację prokuratora, zmienił zaskarżony wyrok i podwyższył orzeczoną wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności do 15 lat.
Wobec tego, że oskarżony w postępowaniu odwoławczym korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, a koszty tej pomocy nie zostały opłacone Sąd Apelacyjny, na podstawie stosownych przepisów, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy należne mu wynagrodzenie.
U podstaw zwolnienia oskarżonego od kosztów postępowania legły te same przyczyny, które uzasadniały analogiczne rozstrzygnięcie sądu I instancji.