Sąd Rejonowy w Toruniu
XII Wydział Karny
Sygnatura akt: XII W 2904/15
Data wyroku: 2016-06-17 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

XII W 2904/15

UZASADNIENIE
W dniu 11 marca 2015 r. o godz. 16:54 wT.naul. (...)A. K.jechał samochodem osobowym markiR. (...)onr rej. (...)z prędkością 79 km/h. W tym miejscu dozwolona prędkość wynosiła 50 km/h.
(dowód: notatka urzędowa k. 5, 88; raport z fotoradaru k. 7, 88; zdjęcia z fotoradaru k.82, 88; wizerunek twarzyA. K.k. 24, 88)
Pomiar prędkości został dokonany urządzeniem mobilnym Mulatnova 6F o nr fabrycznym 07-08-2855. Urządzenie posiadało świadectwo legalizacji ponownej ważnej do dnia 30 września 2015r. Miejsce dokonywania kontroli prędkości było uzgodnione z Komendantem Miejskim Policji wT.oraz było oznakowane znakiem D-51. W dniu 11 marca 2015 r. warunki pogodowe były dobre, ok. godziny 17:00 temperatura powietrza wynosiła ok. 5,5°C, zaś wilgotność względna powietrza 72%.
(dowód: raport z fotoradaru k.7, 88; świadectwo legalizacji ponownej k. 8, 88; zdjęcie z fotoradaru k. 82, 88; dokumentacja fotograficzna z miejsca pomiaru k. 84-84v, 88; kserokopia notatnika służbowegoA. Ż.k. 85, 88; karta pracy fotoradaru Multanova 6F k. 86, 88; protokół uzgodnień wykorzystania fotoradaru przez Straż Miejską wT.z Komendą Miejską Policji wT.k. 6-6v, 87, 88; dane meteorologiczne przygotowane przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej Oddział Morski wG.k. 69-70, 88; zeznania świadkaA. Ż.k. 78v, czas nagrania 00:26:30 – 00:45:00)
A. K.jest żonaty, ma dwoje dorosłych dzieci. Nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu. Jest Dyrektorem(...)Przedsiębiorstwa Państwowego weW.i z tego tytułu osiąga dochód miesięczny w wysokości 8500 zł brutto.
(dowód: oświadczenieA. K.k. 78 czas nagrania: 00:01:39 – 00:05:00)
A. K.nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, żeR. (...)onr rej. (...)jest samochodem służbowym i używany jest przez niego oraz innych pracowników przedsiębiorstwa. Obwiniony podał, że to nie on w dniu 11 marca 2015r. o godz. 16:54 wT.naul. (...)prowadził samochód m-kiR.. Stwierdził, że nie pamięta kto kierował pojazdem, a nawet gdyby pamiętał, to nie wskazałby tej osoby.A. K.nie rozpoznał się na zdjęciu z fotoradaru znajdującym się w aktach na k. 7. Obwiniony wskazał także, iż wnosił do Straży Miejskiej o przesłanie dokumentacji, która dawałaby podstawy do uznania jego sprawstwa i takiej ostatecznie nie otrzymał. Obwiniony kwestionował zasadność prowadzenia czynności wyjaśniających przez Straż Miejską wskazując, że nie udostępniła mu ona istotnych dokumentów w sprawie oraz że wysłała korespondencję na jego prywatny adres w sytuacji, gdy nie był on stroną w sprawie.A. K.kwestionował również legalność stosowania fotoradarów mobilnych przez Straż Miejską (k. 78 czas nagrania 00:06:37 – 00:22:00)
Sąd uznał za niewiarygodne wyjaśnienia obwinionego, w których zaprzeczył swemu sprawstwu. Sąd nie miał wątpliwości, że wizerunek osoby ukazanej na zdjęciach z fotoradaru należy doA. K.. Do takich wniosków Sąd doszedł po porównaniu zdjęcia z fotoradaru udostępnionego na płycie CD znajdującej się na k. 82, które to zdjęcie jest dużo bardziej wyraźne niż zdjęcie papierowe na k. 7, z wizerunkiem twarzyA. K.na k. 24 udostępnionym przez UMT.ze zbioruDanych o dowodach osobistych oraz wnioskach o wydanie dowodu osobistego. Dlatego Sąd nie dał wiary twierdzeniom obwinionego, że to nie on, a inna osoba kierowała w dniu 11 marca 2015 r. o godz. 16:54 wT.naul. (...)samochodem m-kiR., przekraczając dopuszczalną prędkość. Nadto, na podstawie analizy dokumentacji dotyczącej kontroli prędkości przeprowadzonej przez Straż Miejską wT.w dniu 11 marca 2015 r. naul. (...)(k. 6, k. 8, k. 69-70, k. 84 -87), Sąd stwierdził, iż procedura ta była zgodna z obowiązującymi przepisami i nie ma podstaw do uznania, że wyniki przeprowadzonej kontroli były nieprawidłowe.
Wyjaśnienia obwinionego w pozostałym zakresie, a odnoszące się do zasadności czynności prowadzonych w niniejszej sprawie przez Straż Miejską wT.i przesyłanej korespondencji, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Obwiniony nie odnosi się w nich do stawianego mu zarzutu, a jedynie kwestionuje prawidłowość tych czynności. Ponieważ wyjaśnienia obwinionego w tej części nie dotyczą kwestii zasadniczych, pozostają one poza oceną Sądu co do ich wiarygodności.
ŚwiadekA. Ż.zeznał, że w dniu 11 marca 2015r. obsługiwał urządzenie Multanova 6F, dokonujące pomiaru prędkości naul. (...)wT.. Wskazał on również, że w tym dniu warunki atmosferyczne były dobre, nie było więc przeciwwskazań do dokonywania pomiaru prędkości. Urządzenie zdaniemA. Ż.było sprawne, gdyż w innym wypadku na pilocie urządzenia wyświetla się informacja „błąd”, a nadto posiadało ważną legalizację. Świadek zeznał także, że miejsce kontroli prędkości oznakowane było znakiem D-51, kąty ustawienia głowicy urządzenia i kamery były prawidłowe, zaś miejsce dokonania pomiaru zostało uzgodnione z Komendantem Miejskim Policji wT.(k. 78v, czas nagrania: 00:26:30 – 00:45:00)
Sąd dał wiarę zeznaniomA. Ż., ponieważ są one spójne, logiczne i konsekwentne, ponadto znajdują one oparcie w dowodach z dokumentów (raporcie z fotoradaru - k.7, świadectwie legalizacji ponownej - k. 8, dokumentacji fotograficznejz miejsca pomiaru - k. 84-84v, kserokopii notatnika służbowego - k. 85, karcie pracy fotoradaru Multanova 6F - k. 86, protokole uzgodnień – k. 6 i 87).
Sąd uznał za wiarygodne dokumenty dotyczące kontroli prędkości w dniu 11 marca 2015r., tj. raport z fotoradaru (k.7), świadectwo legalizacji ponownej (k. 8), zdjęcie z fotoradaru (k. 7 i 82), dokumentacja fotograficzna z miejsca pomiaru (k. 84-84v), kserokopia notatnika służbowegoA. Ż.(k. 85), karta pracy fotoradaru Multanova 6F (k. 86),protokół uzgodnień wykorzystania fotoradaru przez Straż Miejską wT.z Komendą Miejską Policji wT.k. 6-6v, 87. Dokumenty te zostały sporządzone przez fachowe podmioty, a ich autentyczność i legalność nie była podważana przez żadną ze stron. Wiarygodne są także dane meteorologiczne przygotowane przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej (k. 69-70) oraz dokument zawierający wizerunek twarzy obwinionego, udostępniony na żądanie Straży Miejskiej wT.przez Urząd MiastaT.ze zbioruDanych o dowodach osobistych oraz wnioskach o wydanie dowodu osobistego(k. 24). Dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnione do tego organy, w sposób legalny, nie zostały zakwestionowane przez strony, nie było zatem powodów do podważania ich wiarygodności. Sąd uznał za wiarygodne pozostałe dokumenty ujawnione w toku postępowania, niemniej nie mają one większego znaczenia w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 92a kw, karze grzywny podlega osoba, która prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło ustalić, iż w dniu 11 marca 2015 r.o godz. 16:54 wT.naul. (...)A. K.jechał samochodem osobowym markiR. (...)onr rej. (...)z prędkością 79 km/h. Powyższe miejsce znajduje się w terenie zabudowanym. Zgodnie zaś z dyspozycjąart. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.), prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach 5.00-23.00 wynosi 50 km/h.
Obwiniony zatem, nie stosując się do ograniczenia prędkości określonego ustawą, przekraczając dopuszczalną prędkość o 29 km/h, dopuścił się popełnienia wykroczenie z art. 92a kw.
Czyn przypisany obwinionemu jest niewątpliwie społecznie szkodliwy. Przedmiotem ochrony wykroczenia z art. 92a kw jest bezpieczeństwo w komunikacji. Nieodzownym elementem zapewnienia tego bezpieczeństwa jest przestrzeganie przez uczestników ruchu drogowego ograniczeń prędkości. Obwiniony naruszył jeden z podstawowych obowiązków kierowcy i przekroczył prędkość aż o 29 km/h. Dlatego należy uznać, że zachowanie obwinionego było społecznie szkodliwe w stopniu znacznym.
Wykroczenie z art. 92a kw zagrożone jest karą grzywny w wysokości od 20 do 5000 zł. Biorąc pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionego, cele prewencji indywidualnej i generalnej kary oraz uwzględniając dochody obwinionego, jego warunki osobiste i rodzinne, Sąd uznał, że adekwatna będzie kara grzywny w wysokości 300 zł.
Zgodnie zart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwiart. 118§1 kpw, od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa. Z uwagi na wysokie dochody obwinionego oraz fakt, że nie ma on nikogo na swoim utrzymaniu, nie było podstaw do zwolnienia obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych na podstawieart. 624§1 kpkw zw. zart. 119 kpw. Wysokość opłaty wymierzonej obwinionemu (30 zł) wynika zart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983r. Nr 49 poz. 223 ze zm.). Natomiast wysokość wydatków (100 zł) określona została w§1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wnioskuo wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz.U. Nr 118 poz. 1269).