Sąd Okręgowy w Gliwicach
X Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: X Ga 414/16
Data wyroku: 2016-10-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Wańczura
Słowa kluczowe: Cesja
Podstawa prawna: art. 509 k.c.

Sygn. akt X Ga 414/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 października 2016 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, X Wydział Gospodarczy
w składzie następującym :
Przewodniczący: SSO Iwona Wańczura
po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. w Gliwicach
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa:OMEGA Wierzytelności Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty wW.
przeciwko:T. C.iA. C.
o zapłatę
w postępowaniu uproszczonym
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 20 kwietnia 2016 r, sygn. akt VII GC 2229/15
oddala apelację.
SSO Iwona Wańczura
Sygn. akt X Ga 414/16

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowyw Gliwicach oddalił powództwo. W uzasadnieniu ustalił, iż powód nie wykazał, że jest legitymowany do występowania w sprawie niniejszej w charakterze powoda, gdyż nie udowodnił, że stał się wierzycielem pozwanych na podstawie umowy przelewu z 19 grudnia 2014 r. Z przedłożonych przez powoda dokumentów, w szczególności z umowy cesji z 19 grudnia 2014r. nie wynika, aby wierzytelność dochodzona pozwem była przedmiotem przelewu. Wierzytelność ta nie została bowiem zindywidualizowana w treści umowy cesji, a powód nie przedłożył załączników numer 1 i numer 2 do umowy, stanowiących po myśli § 3 umowy papierowy wykaz wierzytelności. Treść umowy przelewu jest ogólnikowa, nie konkretyzuje wierzytelności będącej jej przedmiotem – podstawy, z której mogłaby wynikać dochodzona należność, ani też jej wysokości. Z treści przedmiotowej umowy nie wynika, że właśnie dochodzona wierzytelność była objęta umową cesji. Wobec braku ujęcia jakichkolwiek należności na dokumencie cesji i braku załączników, dokumenty przedstawione w sprawie nie mogą stanowić potwierdzenia zasadności dochodzonych roszczeń. Ponadto przedstawiony przez powoda dokument umowy cesji jest niepełny, co nie pozwala na pozytywną ocenę ważności i skuteczności umowy cesji.
Od powyższego wyroku powód wniósł apelację, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego zmianę, a także o zasądzenie kosztów procesu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.poprzez uznanie, iż powód nie udowodnił w dostateczny sposób, iż posiada legitymację do dochodzenia roszczeń wskazanych w pozwie, podczas gdy okoliczność przejścia wierzytelności na powoda wykazana została w dostateczny sposób dokumentami załączonymi do pozwu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie.
Apelację w postępowaniu uproszczonym zgodnie zart. 50510§ 1 k.p.c.sąd rozpoznaje w składzie jednego sędziego, a zgodnie z§ 2tego przepisu sąd może rozpoznać apelację na posiedzeniu niejawnym, chyba że strona w apelacji lub w odpowiedzi na apelację zażądała przeprowadzenia rozprawy– w niniejszej sprawie pozwana w apelacji wniosła o przeprowadzenie rozprawy.
Zgodnie zart. 50513§ 2 k.p.c, jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.
Zaskarżone orzeczenie należy uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego i trafnej wykładni prawa materialnego. Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywy tej oceny nie wykazują sprzeczności ustaleń faktycznych Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie można również zarzucić Sądowi I instancji nieprawidłowości w rozumowaniu czy też błędów logicznych.
Sądowi I Instancji nie można zarzucić wadliwej oceny dowodów. Oceniając wiarygodność przeprowadzonych dowodów Sąd Rejonowy nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów określonych przepisemart. 233 § 1 k.p.c.Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 1999 r. (sygn. akt II UKN 685/98) ramy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Błąd w ustaleniach faktycznych następuje, gdy zachodzi dysharmonia pomiędzy materiałem zgromadzonym w sprawie a konkluzją, do której dochodzi sąd na skutek przeinaczenia dowodu oraz wszelkich wypadków wadliwości wynikających z naruszenia przepisuart. 233 § 1 k.p.c.Przepis ten byłby naruszony, gdy ocena materiału dowodowego koliduje z zasadami doświadczenia życiowego lub regułami logicznego wnioskowania. Tak rozumianego zarzutu sprzeczności ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego Sądowi I instancji w niniejszej sprawie skutecznie zarzucić nie można. Polemika z prawidłowymi ustaleniami Sądui przedstawienie własnej wersji wydarzeń nie stanowi wystarczającej podstawy do uwzględnienia apelacji.
Dla skuteczności zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.nie wystarcza jedynie stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wykazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r., sygn. akt IV CKN 970/00, z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt II CKN 588/99).
Wobec powyższego zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.nie może się ostać. Sąd Rejonowy w szczegółowy sposób odniósł się do dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a w szczególności do umowy cesji z dnia19 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy podziela zdanie Sądu Rejonowego, iż umowa ta nie konkretyzuje wierzytelności dochodzonej pozwem, przede wszystkim jednak przez niewykazanie terminu wymagalności roszczeń, w sytuacji przyjęcia, że nastąpiły one w datach wskazanych w harmonogramie spłat słuszny jest wniosek, że należności powoda uległy przedawnieniu – w świetleart. 118 k.c.orazart. 120 § 1 zd.2 k.c, który uniezależnia przyjęcie początku biegu przedawnienia od wypowiedzenia umowy.
W tej sytuacji zarzuty apelacji nie mogły zostać uwzględnione, stąd zgodnie zart. 385 k.p.c.Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda jako bezzasadną.
SSO Iwona Wańczura
Sygn. akt X Ga 414/16
Z.:

1
(...),

2
(...),

3
(...).

(...)