Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 619/16
Data wyroku: 2016-07-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Dobrzańska
Słowa kluczowe: Postępowanie odwoławcze

Sygn. aktXI Ka 619/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 lipca 2016r.
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodnicząca SSO Dorota Dobrzańska
p.o. Protokolanta Wojciech Czajkowski
po rozpoznaniu dnia 21 lipca 2016r.
sprawyP. P.urodzonego (...)wŁ.s.Z.iA.z d.K.
obwinionego o czyn z art. 92a k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim
z dnia 15 kwietnia 2016r. sygn. aktII W 1355/14
I. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.w zw. zart. 45 § 1k.w. postępowanie wobecP. P.umarza;
II. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt XI Ka 619/16

UZASADNIENIE
P. P.został obwiniony o to, że w dniu 16 czerwca 2014 roku o godzinie 19.27 wŁ.naulicy (...)kierując samochodem osobowym markiH. (...)onr rej. (...)przekroczył dozwoloną prędkość na terenie zabudowanym jadąc z prędkością 85 km/h – tj. o czyn z art. 92a kw.
Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim wyrokiem z 15 kwietnia 2016 roku w sprawie sygn. akt II W 1355/14 uznałP. P.za winnego tego, że dnia 16 czerwca 2014 roku około godziny 19.27 wŁ.woj.L., naulicy (...)kierując samochodem osobowym markiH. (...)onr rej. (...)przekroczył dozwoloną prędkość 50km/h na terenie zabudowanym, jadąc z prędkością nie mniejszą niż 72,24 km/h – tj. czynu z art. 92a kw i za to wykroczenie na podstawie powołanego przepisu skazał go na karę 200 złotych grzywny, zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 złotych opłaty sądowej i obciążył go wydatkami postępowania.
Wyrok ten zaskarżony został przez obwinionego w całości na jego korzyść. Apelujący wniósł o uchylenie wyroku w całości oraz o umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1 kpow w zw. z art. 45 § 1 kw ze względu na upływ terminu karalności (k. 311).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja wniesiona przez obwinionego odniosła ten skutek, że sąd odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie w sprawie umorzył wobec zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności (art. 5 § 1 pkt 4 kpw).
Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że w sytuacji, gdy nie ma od razu podstaw do uniewinnienia obwinionego z powodu braku czynu lub braku znamion czynu jako wykroczenia albo braku winy, bądź zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w kwestiach powyżej wskazanych (a taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie), należy umorzyć postępowanie w razie zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej – przedawnienia karalności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r., IV KKN 264/99, LEX nr 54407).
Karalność wykroczenia ustaje z upływem roku od daty jego popełnienia, a jeśli w tym czasie wszczęto postępowanie, termin ten ulega wydłużeniu do lat dwóch (art. 45 § 1 kw). Ustanie karalności następuje z mocy prawa w rezultacie upływu okresu odpowiadającego terminowi przedawnienia.
Przypisane obwinionemu wykroczenie miało miejsce w dniu 16 czerwca 2014 r. Upływ okresu dwóch lat zakończył się zatem w dniu 14 czerwca 2016 r., po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji.
Przedawnienie stanowi negatywną przesłankę procesową o charakterze bezwzględnym, sprawiającą, że postępowanie nie może się toczyć. Co do zasady jej zaistnienie wyklucza więc możliwość wyjaśnienia pozostałych warunków karalności. Jedynie w sytuacjach szczególnych (kasacja, wznowienie postępowania) oraz w sytuacji o jakiej mowa wart. 62 §3 kpw, tj. w razie stwierdzenia okoliczności o jakich mowa wart. 5 §1 pkt 1 i 2 kpw, przedawnienie orzekania nie będzie stało na przeszkodzie uniewinnieniu obwinionego, niemniej jednak taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie.
Tym samym jedynym rozstrzygnięciem, jakie w postępowaniu odwoławczym mogło być wydane jest uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw.
Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa (art. 118 § 2 kpw).
Mając zatem powyższe na uwadze, należało orzec jak na wstępie.