Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 152/16
Data wyroku: 2016-04-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: w Andrzej Szawel
Słowa kluczowe: Warunkowe Umorzenie Postępowania, Dozór, Nawiązka, Apelacja

Sygn. akt IV Ka 152/16

UZASADNIENIE
D. S.został oskarżony o to, że:
I.w dniu 10 sierpnia 2014 roku wT., województwo(...), działając w celu zmuszenia umundurowanych funkcjonariuszy Policji, asp.P. P., asp.T. J.i pos.A. P., do zaniechania prawnej czynności służbowej, stosował przemoc wobec wyżej wymienionych funkcjonariuszy w ten sposób, że podczas interwencji policyjnej odpychał, szarpał oraz wyrywał się,
tj. o czyn zart. 224 § 2 kk;
II.w dniu 10 sierpnia 2014 roku wT., województwo(...), znieważył umundurowanego funkcjonariusza Policji asp.P. P.podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w ten sposób, że używał wobec wyżej wymienionego funkcjonariusza słów wulgarnych, powszechnie uznanych za obelżywe,
tj. o czyn zart. 226 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckimwyrokiem z dnia 08 lutego 2016 roku w sprawie II K 844/14 na podstawieart. 66 § 1 i 2 kkiart. 67 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 4 § 1 kkwarunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonegoD. S.na okres próby 2 lat;
- na podstawieart. 67 § 2 kkoddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego;
- na podstawieart. 67 § 3 kk, w związku z czynem opisanym w pkt II wyroku, orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoP. P.kwotę 2000 złotych tytułem nawiązki ;
- zasądził od oskarżonego 100 złotych tytułem opłaty oraz 70 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Powyższy wyrok został zaskarżony przez prokuratora i obrońcę oskarżonego.
Apelacja prokuratorawywiedziona została z podstawy prawnejart. 438 pkt 1 kpki zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego -art. 67 § 3 kk- polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego nawiązki zamiast obowiązku naprawienia szkody.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego na podstawieart. 66 § 3 kkobowiązku naprawienia szkody.
Apelacja obrońcywywiedziona została z podstawy prawnejart. 438 pkt 4 kpki zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi niesłuszność zastosowania wobec oskarżonego dozoru kuratora i orzeczenia na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w kwocie 2000 złotych.
W konkluzji skarżący wniósł w istocie o zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie rozstrzygnięć o oddaniu oskarżonego pod dozór kuratora sądowego i nawiązce na rzecz pokrzywdzonego.
Wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku złożony został przez obrońcę oskarżonego, dlatego też niniejsze uzasadnienie ograniczone będzie wyłącznie do zarzutów podniesionych przez tegoż skarżącego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił ani zawartych w środku odwoławczym zarzutów ani też wywodów przytoczonych na ich poparcie.
Sąd Rejonowy bezbłędnie ustalił, iż oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów i do takiego rozstrzygnięcia miał pełne podstawy w zebranym materiale dowodowym.
Słusznie Sąd pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie skorzystał w odniesieniu do oskarżonego z instytucji warunkowego umorzenia. Jest ona wystarczająca do tego, by podziałała wychowawczo na wyżej wymienionego, w kierunku stabilizacji właściwej postawy wobec wartości i dóbr chronionych prawem i uświadomiła mu nieuchronność poniesienia odpowiedzialności za naruszenie porządku prawnego w przypadku kolejnego wejścia w konflikt z prawem.
Za prawidłową uznać należy decyzję o oddaniu oskarżonego pod dozór kuratora. To rozstrzygnięcie pozwoli na pełną realizację wychowawczego celu instytucji warunkowego umorzenia postępowania oraz bieżącą weryfikację przyjętej wobec oskarżonego prognozy kryminologicznej.
Nie można podzielić postawionego w apelacji zarzutu niesłusznego orzeczenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonego w ramach podjętego rozstrzygnięcia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec oskarżonego. Zważyć należy, iż obrońca podnosząc brak podstaw do orzeczenia nawiązki na podstawieart. 67 § 2 kk, z ostrożności procesowej podważał także wysokość tej nawiązki, uznając ją za rażąco niewspółmiernie surową.
Rozważając kwestię dopuszczalności orzeczenia nawiązki należało mieć na względzie fakt, iż w sprawie doszło do naruszenia dóbr osobistych pokrzywdzonego a nie spowodowania szkody majątkowej. W takiej sytuacji nie byłaby prawidłowa decyzja o orzeczeniu wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody, jako że obowiązek ten służy „naprawieniu „ szkody w wymiarze materialnym. O trafności orzeczenia nawiązki przekonuje również redakcja uprzednio obowiązującego ( od 02 stycznia 2012 roku do 30 czerwca 2015 roku) przepisuart. 67 § 3 kk. Przepis – wbrew twierdzeniom skarżącego – jednoznacznie dopuszczał możliwość zasądzenia nawiązki w sytuacji warunkowego umorzenia postępowania. W dodatku trzeba podnieść, iżart. 67 § 3 kknie wskazywał podmiotu uprawnionego do otrzymania nawiązki ani nie odsyłał w tym względzie do przepisuart. 47 § 1 kk, który określa warunki orzekania nawiązki wyłącznie na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Sąd Odwoławczy przychylił się do stanowiska Sądu meriti odnośnie wysokości nawiązki. Zapłata kwoty 2000 złotych przez oskarżonego w obliczu warunkowego umorzenia postępowania będzie swoistą „karą” za popełnienie zarzucanych mu czynów.
Sąd Okręgowy, stosownie do przepisów powołanych w wyroku, zwolnił oskarżonego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym. W ocenie Sądu uiszczenie nawiązki w kwocie 2000 złotych, będzie już dla oskarżonego uciążliwe z punktu widzenia finansowego, biorąc pod uwagę, iż jest studentem i podejmuje tylko prace dorywcze.
Sędzia SA w SO Andrzej Szawel