Sąd Rejonowy w Wałbrzychu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 344/14
Data wyroku: 2016-09-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sebastian Kowalski
Słowa kluczowe: Przywłaszczenie
Teza: nie sposób oczekiwać od podmiotów gospodarczych, ich przedstawicieli lub pracowników, ażeby dogłębnie analizowali swoją sytuację prawną, przed podjęciem decyzji o usunięciu z placu budowy materiałów porozbiórkowych, pochodzących z rozbiórki wiaduktu drogowego, gdyż błędne zakwalifikowanie uprawnień do dysponowania częścią z tych materiałów może się skończyć dla decydentów ponoszeniem odpowiedzialności karnej - nikt nie jest w stanie w ten sposób prowadzić działalności gospodarczej.

Sygn. akt II K 344/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 września 2016 r.
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: S.S.R. Sebastian Kowalski
Protokolant: Karolina Jaworska
przy udziale oskarżyciela publicznego Małgorzaty Czajkowskiej - prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu,
przy udziale oskarżyciela posiłkowego - Starostwa Powiatowego w Wałbrzychu,
po rozpoznaniu w dniach: 24 lipca 2014r., 4 września 2014r., 9 lutego 2015r., 9 kwietnia 2015r., 3 września 2015r., 18 maja 2016r., 20 czerwca 2016r., 27 września 2016r.,
sprawyA. G.,
urodzonego (...)wD.,
synaS.iG.z domuW.,
oskarżonego o to że:
w dniu 13 września 2012r. wB.iW.woj.(...), pełniąc obowiązki pełnomocnikaPrzedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowo - Usługowego (...)z/s weW., przywłaszczył powierzone wskazanemu wyżej przedsiębiorstwu mienie w postaci 40 ton kostki brukowej, pochodzącej z rozbiórki wiaduktu i nawierzchni jezdni w ciągudrogi powiatowej nr (...), czym spowodował straty w kwocie 11360 zł na szkodę Starostwa Powiatowego wW.tj. o przestępstwo zart. 284§ 2 k.k.,
IA. G.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;
II. zalicza poniesione w sprawie wydatki na rachunek Skarbu Państwa.
Sygnatura akt II K 344/14

UZASADNIENIE
Po przeprowadzeniu rozprawy głównej Sąd ustalił niżej przedstawiony stan faktyczny.
W dniu 26 kwietnia 2012 r. pomiędzy Starostwem Powiatowym wW.a konsorcjum składającym się w dwóch przedsiębiorców: 1)K. G.prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwąPPHU (...)oraz 2)(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.(dalej: konsorcjum) została zawarta umowa o roboty budowlane nr(...), której przedmiotem było zlecenie przez Starostwo Powiatowe wW.wymienionemu konsorcjum wykonania zadania nazwanego „Remont wiaduktu drogowego nad linią kolejową w ciągudrogi powiatowej nr (...)łączącegoul. (...)wW.zul. (...)wB.” (dalej: remont wiaduktu drogowego). Konsorcjum reprezentowała samodzielnieK. G.jako jego lider. Treść wymienionego zadania została sprecyzowana w ogłoszeniu o zamówieniu oraz specyfikacji istotnych warunków zamówienia, opublikowanych przez zamawiającego m.in. na stronie internetowej. Zgodnie z umową, na placu budowy konsorcjum było reprezentowane przezK. D. (1), która była zarazem kierownikiem budowy.
Wymieniona umowa została zawarta w trybie przepisówprawa zamówień publicznychw następstwie przeprowadzenia przetargu nieograniczonego. Z jej § 13 wynikało, że wszelkie zmiany umowy wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności.
Dowody: kopia umowy, zamówienia i specyfikacji k. 108-137.
Zgodnie z przedmiarem robót remontu wiaduktu drogowego roboty rozbiórkowe i przygotowawcze obejmowały m.in. następujące obowiązki wykonawcy: rozebranie nawierzchni z betonu asfaltowego wraz z usunięciem odpadów z miejsca wytworzenia zgodnie z ustawą o odpadach oraz rozebranie konstrukcji jezdni i chodnika (płytki betonowe, kostka, podbudowa, podsypka) wraz z usunięciem odpadów z miejsca wytworzenia zgodnie z ustawą o odpadach.
Do tego przedmiaru robót remontu wiaduktu drogowego odwoływało się Starostwo Powiatowe wW.w specyfikacji istotnych warunków zamówienia.
Dowody: kopia przedmiaru k.75-76, kopia specyfikacji istotnych warunków
zamówienia k. 127.
W dniu 7 września 2012 r. w czasie prowadzonych przez konsorcjum robót, w których uczestniczył m.in. oskarżonyA. G., zdjęto warstwę asfaltu i podbudowy ujawniając, że grubość podbudowy jest większa niż wynikało to z dokumentacji projektowej. W szczególności, w skład podbudowy wchodził kamień granitowy, który w dzienniku budowy określono mianem „kostki granitowej 13 cm”. Wpis w tym przedmiocie w dzienniku budowy dokonała kierownik budowyK. D. (1).
Dowody: kopia dziennika budowy k. 10.
Wykonując roboty w ramach zawartej umowy konsorcjum składowało odpady pochodzące z rozbiórki powierzchni asfaltu i warstw materiałów znajdujących się pod nią na miejscu prowadzonych robót. Wśród tych materiałów pochodzących z rozbiórki znajdował się również kamień granitowy. Z uwagi na niewielką powierzchnię placu budowy, kierownik budowyK. D. (1)podjęła decyzję o usunięciu materiałów wybranych spod jezdni asfaltowej pomimo tego, że inspektor nadzoru autorskiegoZ. Z. (1)(współpracujący z inwestorem) i pracownik Starostwa Powiatowego wW.P. P. (1)(nadzorujący przebieg prac ze strony inwestora) stwierdzili, że kamień granitowy ujawniony pod powierzchnią jezdni zabierze inwestor.K. D. (1)i oskarżony, który pracował na budowie, zajęli stanowisko, że w świetle treści umowy o roboty budowlane z dnia 26 kwietnia 2012 r. i treści przedmiaru robót, do którego odwoływała się specyfikacja istotnych warunków zamówienia, kamień wydobyty spod jezdni asfaltowej stanowi własność konsorcjum.
Ze strony konsorcjum wywóz odpadów z terenu budowy, obejmujących kamień granitowy oraz inne materiały wydobyte spod nawierzchni asfaltowej zorganizował oskarżony, który polecił kierowcy zawieźć załadowany w dniu 12 września 2012r. na ciężarówkę materiał do bazy weW., gdzie działalność gospodarczą prowadzili obaj przedsiębiorcy stanowiący konsorcjum.
Dowody: wyjaśnienia oskarżonego, zeznaniaP. P. (1)k. 3,
treść „protokołu” k. 11.
W imieniuK. G.odbiór kostki granitowej przywiezionej zW.doW.potwierdziła 13 września 2012 r.K. D. (1).
Dowód: pismo k. 27.
Odpady zwiezione doW., do bazy w której działalność prowadzą przedsiębiorcy składający się na konsorcjum, zostały posegregowane – część została zutylizowana, zaś kostka granitowa została oczyszczona i jest do dziś składowana w tym samym miejscu. Do dziś pomiędzy konsorcjum a inwestorem trwa spór o to, kto jest właścicielem tegoż kamienia i kto ma prawo samodzielnie nim dysponować.
Dowody: wyjaśnienia oskarżonego, zeznaniaK. D.k. 450-452.
W dniu 15 września 2012 r.Z. Z. (1)dokonał wpisu w dzienniku budowy datowanego na 7 września 2012 r., że kostkę granitową należy przekazać inwestorowi.
Dowód: kopia dziennika budowy k. 10, zeznaniaZ. Z.k. 311v.
W dniu 1 października 2012 roku Zarząd Powiatu wW.wystosował doK. G.pismo, w którym wskazał, że 11 września 2012 r. pracownik Starostwa Powiatowego wW.zwrócił się ustnie doA. G.o niewywożenie kostki granitowej, gdyż ta nie jest odpadem i tym samym stanowi mienie Powiatu(...). Pomimo to, dnia 12 września 2012 r. na terenie budowy kostki w ilości 40 ton i wartości 11316 zł. już nie było, a zatem kostkę tę Powiat(...)zamierza odzyskać.
Dowód: pismo k.19.
W odpowiedzi na to pismoK. G.przesłała do Starostwa Powiatowego wW.pismo datowane na 4 października 2012 r. w którym oświadczyła, że odzysk odpadów uzyskanych z rozbiórki nawierzchni i ich utylizacja była obowiązkiem konsorcjum (wykonawcy), wskazując odpowiedni zapis umowny i powołując się na treść przedmiaru robót.K. G.wskazała, że konsorcjum wykonało swój obowiązek, a powoływanie się na rozmowy pomiędzy dwiema osobami pracującymi na budowie jest „bezprzedmiotowe”.
Dowód: pismo k. 20.
Przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym oskarżonyA. G.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego przestępstwa i odmówił składania wyjaśnień. W postępowaniu sądowym podtrzymał swoje stanowisko, przy czym złożył obszerne wyjaśnienia, w których wskazał m.in., że 10 wrześniaP. P. (1)nakazał zostawić kamień granitowy wskazując, że zabierze go inwestor, ale następnego dnia podczas narady nikt już o tym nie wspominał. Ostatecznie zaśP. P. (1)zaakceptował wywiezienie wszelkich odpadów. Oskarżony twierdził, że jego zdaniem kostka granitowa (niewymiarowa) stanowiła odpad, a tym samym to firmy składające się na konsorcjum miały obowiązek kamień granitowy zagospodarować.A. G.podkreślił, że całość zwiezionego doW.kamienia została oczyszczona i obejmuje ilość 13-15 ton, a nie wskazaną w akcie oskarżenia, która – jego zdaniem – jest dowolna.
Dowody: wyjaśnienia oskarżonego.
A. G.nie był karany za przestępstwo, ma przeszło 65 lat, tytuł naukowy w zakresie nauk technicznych, w przeszłości kształcił inżynierów.
Dowody: wyjaśnienia oskarżonego k. 435, karta karna.
Sąd zważył ponadto, co następuje.
Oskarżony nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa, ani żadnego innego. Tezę tę wspierają dwa niezależne od siebie ustalenia Sądu, z których każde z osobna prowadzić musi do wydania wyroku uniewinniającego. Po pierwsze – nie sposób przypisaćA. G.wyczerpania jego zachowaniem znamion strony przedmiotowej czynu zabronionego zart. 284 § 2 k.k.; po drugie – nie sposób przypisaćA. G.wyczerpania jego zachowaniem znamion strony podmiotowej czynu zabronionego zart. 284 § 2 k.k.
Dokonane przez Sąd ustalenia faktyczne, przytoczone w pierwszej części uzasadnienia, mające kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, są w istocie niesporne i wynikają wprost z powoływanych na ich potwierdzenie dowodów.
Odnośnie do braku możliwości przypisania zachowaniuA. G.znamion strony przedmiotowej czynu zabronionego zart. 284 § 2 k.k.Sąd zważył, co następuje. Zgodnie z treścią wymienionego przepisu odpowiedzialność karną ponosi ten, kto przywłaszcza sobie powierzoną mu cudzą rzecz ruchomą. Tymczasem oskarżony niewątpliwie nie przywłaszczył sobie jakiejkolwiek rzeczy, bo kostka została zeskładowana weW.na terenie należącym do konsorcjum i została odebrana tamże przezK. D. (1)działającą w imieniu i na rzeczK. G.. Przesądza o tym treść pisma datowanego na 13 września 2012 r., w którymK. D. (1)potwierdza odbiór przewie-zionej zW.kostki. Owszem, oskarżony przyznał, że podjął decyzję o wywiezieniu kostki wraz z pozostałą częścią gruzu, ale nie dlatego, że cokolwiek sobie przywłaszczał, ale dlatego, że działał na rzecz konsorcjum, które rościło sobie pretensje co do kamienia granitowego (kostki), a które reprezentowała na placu budowy samodzielnie – zgodnie z umową pisemną zawartą pod rygorem nieważności (k. 113) – wymieniona wcześniejK. D. (1)(k. 109). To właśnieK. D. (1)jako kierownik budowy poleciła usunięcie kostki z terenu budowy – sama o tym zeznała na rozprawie głównej podkreślając, że plac budowy był mały i nie było miejsca na składowanie odpadów, w tym kostki granitowej (k. 451). Oskarżyciel publiczny przeszedł nad tymi okolicznościami do porządku dziennego, a przecież pewne w tej sprawie jest to, że:

1
kostka granitowa pochodząca z rozbiórki wiaduktu drogowego nie zos-tałaA. G.powierzona; znamienne, że oskarżyciel nawet nie wskazał na czym to powierzenie miałoby polegać, ignorując zarazem fakt, że stroną umowy o roboty budowlane było konsorcjum reprezentowane przezK. G., zaś jedyną osobą reprezentującą konsorcjum na budowie była kierownik budowyK. D. (1); podkreślić należy, żeZ. Z. (1)jednoznacznie wskazał, że w trakcie rozmów prowadzonych pomiędzy nim iP. P. (1)z jednej strony, a oskarżonym z drugiej strony – w ogóle nie zapadła decyzja co do miejsca składowania kostki, a później kostka została już wywieziona z placu budowy, cały czas zaś toczył się spór o to, czyją własność kostka stanowi (k. 450),

2
A. G.nie przejął kostki granitowej dla siebie lub kogo-kolwiek innego, lecz zdecydował o przewiezieniu kostki na miejsce składowania tejże w miejscu prowadzenia działalności przez podmioty należące do konsorcjum działając za ich wiedzą, zgodą i na ich rzecz, zaś wymienione podmioty oczyściły kostkę i zeskładowały zabezpieczając ją na własnym terenie z uwagi na to, że uważają, że to konsorcjum przypada prawo własności kostek granitowych,

3
przywiezioną na skutek działańA. G.zW.doW.kostkę i inne materiały pochodzące z rozbiórki wiaduktu drogowego przyjęła weW.działająca w imieniu i na rzeczK. G.K. D. (1), która zarazem samodzielnie reprezentowała konsorcjum na budowie wW.,

4
w następstwie przewiezienia kostki granitowej z placu budowy wW.doW.majątekA. G.nie zwiększył się w jakimkolwiek stopniu, gdyż kostka granitowa przewieziona zW.doW.została zeskładowana na terenie należącym i zarządzanym przez(...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.i leży tam do dziś,

5
podejmując decyzję o przewiezieniu kostki granitowej i innych materiałów pochodzących z rozbiórki wiaduktu drogowego oskarżony działał w usprawiedliwionym przekonaniu, że prawo dysponowania nimi ma wyłącznie konsorcjum (za usprawiedliwionym przekonaniem oskarżonego przemawia dobitnie treść opinii biegłejB. K., która wskazała, że w świetle treści umowy i dokumentacji przygotowanej przez inwestora, to wykonawca właśnie (czyli konsorcjum) miał obowiązek materiały z rozbiórki usunąć z placu budowy i zrealizować wskazane przez biegłą procedury; zob. wniosek nr 3 opinii, s. 17 opinii i uzasadnienie tego wniosku – s. 10-14 opinii).

Odnośnie do braku możliwości przypisaniaA. G.wyczerpania jego zachowaniem znamion strony podmiotowej czynu zabronionego zart. 284 § 2 k.k.zważył Sąd, co następuje. Przestępstwo stypizowane w ostatnio wskazanym przepisie może być popełnione jedynie z określonym zamiarem tzw.animus rem sibi habendi, a więc zamiarem zatrzymania cudzego mienia ruchomego dla siebie lub dla innej osoby (wyrok SN z dnia 6 stycznia 1978 r., sygn. akt V KR 197/77, OSNPG 6/1978, poz. 64). Bezspornie, przed przystąpieniem wykonawcy do robót Starostwo Powiatowe wW.(inwestor) nie wiedziało, że pod powierzchnią asfaltową będzie m.in. warstwa kamienia granitowego – wynika to wprost z treści zeznań świadków, w szczególności zeznań inspektora nadzoru autorskiegoZ. Z. (1)(k. 139). Dlatego, po ujawnieniu kostki doszło do sporu pomiędzy inwestorem a konsorcjum odnośnie do tego, komu wybrana spod powierzchni asfaltowej kostka przysługuje. Wymownie potwierdzają to zeznaniaZ. Z. (1):„uczestniczyłem w spotkaniu, jakie odbyło się na terenie budowy z przedstawicielami inwestora i wykonawcy i pamiętam, że przedstawiciel inwestora w osobie panaP.poinformował panaG.i panaŁ., że kostkę kamienną należy przekazać inwestorowi. PanG.stwierdził, że kostka stanowi odpad i nie będzie jej zwracał, czy odwoził. W związku z powyższym dokonałem wpisu w dzienniku budowy, z którego jednoznacznie wynika, że kostkę kamienną należy przekazać inwestorowi”(k. 139v.). Jakkolwiek okazało się ostatecznie, że zeznanieZ. Z. (1)było częściowo nieprawdziwe, gdyż wpis w dzienniku budowy antydatował (k. 449), to jednak z zeznań tych wynikają dwie nader istotne dla karnoprawnej oceny zachowaniaA. G.okoliczności:

1
o żądaniu przekazania kostki Starostwu Powiatowemu wW.A. G.dowiedział się nie od którejś ze stron umowy zawartej w dniu 26 kwietnia 2012 r., lecz odP. P. (1), który nie składał przecież oświadczeń woli w imieniu inwestora, a jedynie jako pracownik Starostwa Powiatowego wW.nadzorował realizację wykonania remontu wiaduktu drogowego przez konsorcjum (zob. zeznaniaP. P.k. 3),

2
A. G.zakwestionował stanowiskoP. P. (1)wskazując mu, że zgodnie z umową, to konsorcjum jest uprawnione do dysponowania kostką, tak jak i innymi odpadami pochodzącymi z rozbiórki wiaduktu drogowego (potwierdza to treść jego wyjaśnień – k. 448 oraz zeznaniaK. D. (1), która potwierdziła, że zdaniem konsorcjum kamień granitowy stanowił własność podmiotów składających się na konsorcjum – k. 450-451).

Chodziło to zatem o spór pomiędzy osobami, z których każda reprezentowała interesy jednej ze stron umowy, ale nie była ani uczestnikiem jej zawierania, ani osobą uprawnioną do zmiany treści umowy, ani osobą uprawnioną do składania oświadczeń woli – w imieniu i na rzecz Starostwa Powiatowego lub w imieniu lub na rzecz konsorcjum. W tych to okolicznościach,o nieusprawiedliwionym przekonaniuA. G.co do prawa konsorcjum do dysponowania wydobytą spod warstwy asfaltowej kostką granitową można by mówić wtedy tylko, gdyby prawo do dysponowania nią przez inwestora było oczywiste lub jednoznacznie stwierdzone przez podmiot na rzecz którego pracował oskarżony.Tymczasem w tej sprawie jest nie tylko to bezsprzeczne, że żadna z tych okoliczności nie zachodziła, ale też z opinii biegłej sądowej z zakresu budownictwa i zamówień publicznychB. K.– opinii niekwestionowanej przez strony, jasnej i pełnej, której rzetelność nie budzi wątpliwości ani stron, ani Sądu – wynika wszak jednoznacznie, że w świetle umowy zawartej pomiędzy Starostwem Powiatowym wW.a konsorcjum, to właśnie konsorcjum było zobowiązane do usunięcia kostki granitowej z placu budowy. A zatem, w świetle tejże opinii, uznać należy, że decyzjaA. G.co do usunięcia kostki i innych materiałów rozbiórkowych z placu budowy była prawidłowa, a oskarżony miał podstawy przyjmować, że konsorcjum powinno kostkę usunąć. W tych zaś okolicznościach nie sposób jednocześnie twierdzić, żeA. G.działał z zamiarem popełnienia przestępstwa zart. 284 § 2 k.k.lub jakiegokolwiek innego. O braku u oskarżonego zamiaru popełnienia przestępstwa zart. 284 § 2 k.k.świadczy i to, że kamień granitowy zawieziony na teren konsorcjum doW.jest tam do dziś składowany – po jego oczyszczeniu. Więcej; oskarżony przedstawił zdjęcia oczyszczonego i zeskładowanego kamienia, którego – jak wskazał – jest co najwyżej 12-15 ton, a widząc te zdjęcia inspektor nadzoru na budowieZ. Z. (1)stwierdził, że wydaje mu się, że na tych zdjęciach kamienia granitowego jest w istocie więcej niż wydobyto go spod powierzchni asfaltowej (k. 150, k. 449). Warto zaakcentować, że wyjaśnienia oskarżonego potwierdzają zeznaniaK. K., który zeznał, że doW.wywieziony został materiał zgromadzony na jednej tylko ciężarówce, przy czym był to materiał mieszany i w sumie ważył nie więcej niż 20 ton (k. 510).
Na marginesie dodać wypada, że osoby uprawnione, w świetle umowy z dnia 26 kwietnia 2012 r., do reprezentowania Starostwa Powiatowego wW.wyraziły wolę przejęcia pozyskanej z rozbiórki wiaduktu drogowego kostki granitowej i podjęły ku temu czynności dopiero w dniu 1 października 2012r. wysyłając stosowne pismo doK. G.(k. 19), a więc daleko po tym jakA. G.zdecydował o przewiezieniu kostki doW.– na teren miejsca wykonywania działalności gospodarczej przez konsorcjum. Dopiero wtedyA. G.(który nie jest przecież prawnikiem) mógł zatem powziąć wiedzę o stanowisku inwestora co do tego, że to inwestor właśnie jest właścicielem kostki granitowej. Organizując transport kostki granitowej zW.doW.,A. G.działał zaś: po pierwsze – na polecenie kierownika budowyK. D. (1), a po drugie – nie mając ani czasu, ani możliwości analizować skomplikowanych skądinąd zapisów umowy i aktów jej towarzyszących pod kątem uprawnień do dysponowania ujawnioną dopiero w czasie robót budowlanych częścią rozbieranego podłoża. Nie sposób oczekiwać od podmiotów gospodarczych, ich przedstawicieli lub pracowników, ażeby dogłębnie analizowali swoją sytuację prawną przed podjęciem decyzji o usunięciu z placu budowy materiałów porozbiórkowych pochodzących z rozbiórki wiaduktu drogowego, gdyż błędne zakwalifikowanie uprawnień do dysponowania częścią z tych materiałów może się skończyć dla decydentów ponoszeniem odpowiedzialności karnej – nikt nie jest w stanie w ten sposób prowadzić działalności gospodarczej.
Z tych to powodów Sąd uznał, że w tej sprawie nie ma podstaw do przypisaniaA. G.popełnienia czynu zabronionego kwalifikowanego na podstawieart. 284 § 2 k.k., ani jakiegokolwiek innego.
Ustaleń Sądu w niczym nie podważają zeznaniaP. P. (1)– przeciwnie: potwierdzają one ustalenia Sądu. Z zeznań tych bezsprzecznie wszakże wynika, iż ujawnienie kamienia granitowego było zaskoczeniem dla inwestora i konsorcjum, zaś sporne było to, kto jest właścicielem kamienia granitowego wydobytego spod warstwy asfaltowej. Stanowisko w tym zakresie Starostwo Powiatowe wW.sformułowało dopiero w piśmie datowanym na 1 października 2012 r., gdyż – jak to określił świadek – „zarząd zatwierdzał pismo” (k. 446). Z zeznań świadka wynika ewidentnie, że do czasu kiedy kierownik budowyK. D.podjęła decyzję o usunięciu kostki i innych materiałów z placu budowy Starostwo Powiatowe wW.(działające przez osoby uprawnione do składania oświadczeń woli co do postępowania z mieniem powiatowym) ani nie zajęło stanowiska odnośnie do ujawnionego kamienia granitowego, ani nie zabezpieczyło kamienia, ani nawet nie sfotografowało lub policzyło wydobytego spod jezdni kamienia.
Również opinia biegłegoW. K.nie podważa ustaleń Sądu. Opinia ta dotyczyła bowiem przede wszystkim określenia właściwości i nazwy rzeczy, które zostały wywiezione z placu budowy oraz ich wartości, gdyż te wskazane w akcie oskarżenia nie tylko zostały zakwestionowane przez oskarżonego, ale też rodziły poważne wątpliwości – zarówno co do ilości, jak i wartości rzeczy. Zakwalifikowanie przez biegłego kostki granitowej pozyskanej z rozbiórki wiaduktu jako materiału niestanowiącego odpadu w rozumieniu ustawy o odpadach nie stoi zaś w sprzeczności z ustaleniami Sądu dlatego, że Sąd uniewinniając oskarżonego wskazał m.in., że ten miał prawo przypuszczać – odwołując się do treści umowy i treści przedmiaru robót, iż kamień granitowy należy się jako materiał porozbiórkowy wykonawcy (konsorcjum), co potwierdziła zresztą biegła z zakresu zamówień publicznych właśnie –B. K.. Z uwa- gi na opinię ostatnio wymienionej biegłej, tezy zawarte w opiniiW. K.nie miały już wpływu na karnoprawną ocenę zachowania oskarżonego, gdyż nie można było jego zachowaniu przypisać bezprawności – nie zrealizował swym zachowaniem ani znamion strony przedmiotowej czynu zabronionego zart. 284 § 2 k.k., ani znamion strony podmiotowej określonej w tymże przepisie.
Uniewinniając oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, Sąd orzekł o wydatkach na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.