Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1070/15
Data wyroku: 2016-05-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: SSR Tadeusz Kotuk
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art.822§1

Sygn. akt I C 1070/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 maja 2016 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:Przewodniczący: SSR Tadeusz KotukProtokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2016 r. wG.sprawy z powództwaA. N.przeciwko(...) spółce akcyjnejz siedzibą wW.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanego(...) spółki akcyjnejz siedzibą wW.na rzecz powodaA. N.kwotę 11.763,82 zł (jedenaście tysięcy siedemset sześćdziesiąt trzy złote osiemdziesiąt dwa grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 14 stycznia 2013 r. do dnia zapłaty;

II
w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III
zasądza od pozwanego(...) spółki akcyjnejz siedzibą wW.na rzecz powodaA. N.kwotę 2.300,88 zł (dwa tysiące trzysta złotych osiemdziesiąt osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu;

IV
nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni z roszczenia zasądzonego w punkcie I. niniejszego wyroku kwotę 156,04 zł (sto pięćdziesiąt sześć złotych cztery grosze) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych;

V
nakazuje ściągnąć od pozwanego(...) spółki akcyjnejz siedzibą wW.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 587 zł (pięćset osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygn. akt I C 1070/15

UZASADNIENIE
Stan faktyczny
W dniu 13 grudnia 2012 r. r. doszło do zderzenia pozostających w ruchu pojazdów. Właścicielem pojazduM.nr rej. (...)uszkodzonego w wyniku tego wypadku byłA. N..
(okoliczności bezsporne)
Ubezpieczycielem sprawcy będącego winnym wypadku w ramach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych był(...) spółka akcyjnaz siedzibą wW..
(okoliczności bezsporne)
Szkoda została zgłoszona pozwanemu w dniu 14 grudnia 2012 r., który ustalił i wypłacił odszkodowanie za koszt naprawy pojazdu w łącznej wysokości 26614,45 zł zł.
(okoliczności bezsporne)
Niezbędny i ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy uszkodzonego pojazdu wynosi 37378,27 zł. Naprawa ta nie spowoduje wzrostu wartości pojazdu pomimo użycia części nowych i oryginalnych.
Dowód: opinia biegłegoM. Ś. (1), k. 108-120 (uzup.), 59-77 oraz uzupełnienie ustne na rozprawie
Sąd zważył, co następuje:
Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd uznał, że dokumenty przedłożone przez strony, a także złożone i sporządzone do akt szkody mają walor autentyczności, dają pełny obraz postępowania likwidacyjnego szkody przeprowadzonego przez pozwanego, zaś fakt ich sporządzenia nie był kwestionowany przez żadną ze stron. Ponadto, Sąd uwzględnił, przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, opinię biegłego w zakresie ustalenia celowych i niezbędnych kosztów naprawy pojazdu powstałych w wyniku przedmiotowej kolizji oraz zasadności użycia części nowych i oryginalnych. W ocenie Sądu przedmiotowa opinia jest wiarygodna i stanowi pełnowartościowy dowód na powyższą okoliczność. Została ona sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę fachową z zakresu wyceny pojazdów samochodowych. Biegły poprawnie zanalizował stan faktyczny, prawidłowo zgromadził materiały potrzebne do wydania opinii i sporządził ją, uwzględniając wszystkie aspekty sprawy. Zdaniem Sądu, złożona opinia jest jasna, logiczna i wewnętrznie niesprzeczna, stąd nie ma podstaw do kwestionowania wniosków w niej zawartych. Zarzuty do przedmiotowej opinii zostały przez biegłego wyjaśnione w sposób na tyle przekonujący, że nie jest wymagane dalsze opiniowanie przez tego samego lub innego biegłego.
Pozwany w niniejszym procesie nie kwestionował swej odpowiedzialności co do zasady (ani też legitymacji czynnej powoda). Kwestią sporną pozostawała wysokość uzasadnionych i celowych kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu, a dokładnie zastosowanie przy ewentualnej naprawie części oryginalnych i wysokości stawek za prace naprawcze.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej, za uszkodzenie pojazdu mechanicznego, obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku (uchwała SN z dnia 13 czerwca 2003r. sygn. akt III CZP 32/03, publ. Monitor Prawniczy 2004/2/81). Podkreślić również należy, jak wskazuje się w orzecznictwie przedmiotu, że w wypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego, osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego, do których wydatków należy zaliczyć także koszt nowych części i innych materiałów, jeżeli ich użycie było niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20.11.1970 r., II CR 425/72, OSNCP Nr 6/1973, poz. 111). Zakład ubezpieczeń, jako strona umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, nie ma żadnych podstaw do narzucania osobie trzeciej nie będącej stroną umowy – tj. poszkodowanemu – jakichkolwiek obowiązków w zakresie dotyczącym sposobu naprawy samochodu, w tym poszukiwania firmy sprzedającej części najtaniej (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 r., sygn. akt III CZP 32/03). Sama bowiem okoliczność, że na rynku dostępne są części zamienne w niższej cenie, nie uprawnia pozwanego ubezpieczyciela do obniżenia cen tych części. Sąd podzielił ponadto pogląd prawny zawarty w uchwale siedmiu sędziów SN z dnia 12 kwietnia 2012 r. (III CZP 80/11), w myśl którego zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi.
W niniejszej sprawie, jak wynika z opinii biegłego użycie do naprawy części nowych, oryginalnych nie skutkowało wzrostem wartości pojazdu.
Mając na uwadze, iż powyższe ustalenia wymagały uzyskania wiedzy specjalnej sąd dopuścił w tym zakresie dowód z opinii biegłego, który określił na wyżej wymienioną kwotę koszt naprawy pojazdu brutto (tj. wraz z podatkiem od towarów i usług). Biegły uwzględnił przy tym stawki za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych na poziomie odpowiadającym średniej arytmetycznej z danych empirycznych z rynku lokalnego. Biegły na rozprawie w przekonujący sposób odrzucił zarzuty strony pozwanej dotyczące nieprawidłowego ustalenia stawek rynkowych usług naprawczych. Z drugiej, strony biegły dokonał dodatkowych ustaleń w przedmiocie dwóch części zamiennych (por. k.114), co do których strona pozwana zarzuciła wadliwą wycenę (tj. w oparciu o poziom cen z nieznanego, zagranicznego rynku). Biegły na rozprawie wyjaśnił, że podane na karcie 101 ceny są obecnie już cenami przez niego osobiście ustalonymi jako funkcjonujące na rynku polskim. Ostatecznie więc przy wyrokowaniu wzięto pod uwagę wersję opinii biegłegoM. Ś.po uzupełnieniu i zmianie dokonanej na rozprawie.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że ustalony przez biegłego koszt naprawy pojazdu stanowi wysokość szkody, jaka powstała w związku z przedmiotową kolizją, tj. rzeczywisty i ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy uszkodzonego pojazdu. Do dopłaty przypada więc zasądzona w punkcie I. sentencji różnica pomiędzy kwotą szkody a sumą dotychczas wypłaconą przez biegłego, czyli suma 11763,82 zł.
Zaniezasadneuznano żądanie kwoty 984 zł uwidocznionej na fakturze VAT z dnia 27 maja 2015 r. (k. 16). Sąd uznał, że powód nie wykazał rzeczywistej konieczności uzyskania przed wniesieniem pozwu kalkulacji określającej koszt naprawy pojazdu oraz innych wydatków związanych z „dochodzeniem roszczeń” (korespondencja telefony). Przykładem, kiedy dla poszkodowanego rzeczywiście niezbędna jest prywatna ekspertyza przedsądowa jest stan faktyczny, na tle którego zapadła uchwała SN z dnia 18 maja 2004 r. (III CZP 24/04): w tym przypadku chodziło skomplikowaną kwestię ustalenia odpowiedzialności jednego z kilku kierowców uczestniczących w wypadku. W niniejszej sprawie zagadnienia o tego rodzaju poziomie skomplikowania nie występowały. Z kolei uchwała SN z dnia 13 marca 2012 r. (sygn. III CZP 75/11) niczego w tej kwestii nie przesądza zastrzegając, że rozstrzygnięcie o dodatkowych kosztach musi uwzględniać „okoliczności konkretnej sprawy”. Gdyby było jasnym, że poszkodowanemu w każdej sprawie (rutynowo) przysługuje zwrot kosztów sporządzenia kosztorysu i działań pełnomocnika w fazie przedsądowej, z pewnością Sąd Najwyższy uznałby, że jest to niezależne od „okoliczności konkretnej sprawy”, tak, jak zasadą jest np. zwrot kosztów części zamiennych nowych, oryginalnych.
Niezależnie od powyższego nie wykazano, że przedmiotowa faktura została rzeczywiście przez powoda opłacona, tylko w takim przypadku można mówić o rzeczywistej szkodzie w majątku. Dodatkowe wydatki poszkodowanego związane z likwidacją skutków zdarzenia ubezpieczeniowego są tylko wówczas składnikiem szkody, o ile zostaną rzeczywiście poniesione. Sam fakt powstania długu nie jest szkodą, gdyż losy długów są różnorodne (np. niektóre nie są płacone, a nawet dochodzone na drodze sądowej przez wierzyciela, część ulega przedawnieniu itp.). Strata majątkowa poszkodowanego w przypadku dodatkowych wydatków poszkodowanego związanych z wypadkiem ubezpieczeniowym (np. koszt ekspertyzy, usługa pełnomocnika) powstaje dopiero z chwilą rzeczywistego ich poniesienia (por. m.in. uzasadnienie uchwały SN z dnia 17 listopada 2011 r. (III CZP 5/11).
Mając powyższe na uwadze na podstawieart. 415 k.c.w zw. zart. 436 § 2 k.c.orazart. 822 § 1 i § 4 k.c.orzeczono jak wpunkcie I. sentencji. Nadto Sąd na podstawieart. 481 § 1 i 2 k.c.w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych zasądził odsetki ustawowe od w/w kwoty od dnia 14 stycznia 2013 r. do dnia zapłaty, albowiem niewątpliwie pozwany w terminie ustawowym (30 dni od daty zgłoszenia szkody) nie spełnił świadczenia.
W pozostałym zakresie sąd wpunkcie II.wyroku oddalił powództwo jako zawyżone na mocyart. 361§ 1 k.c.a contrario.
O kosztach procesu Sąd orzekł wpunkcie III.wyroku na podstawieart. 100 k.p.c.w zw. z§ 6 pkt. 3 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U.02.163.1348) Powód wygrał proces w 79%, pozwany – w21%. Koszty poniesione przez powoda to opłata sądowa od pozwu 738 zł, opłata za czynności profesjonalnego pełnomocnika w stawce minimalnej 2.400 zł, oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, zaliczka na poczet opinii biegłego 400 zł. Wynik sumy tych w stosunku do proporcji, w jakiej wygrał powód to 2808,45 zł. Koszy poniesione przez pozwanego to opłata za czynności profesjonalnego pełnomocnika w stawce minimalnej identycznej, jak w przypadku pełnomocnika przeciwnika, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł. Wynik sumy tych kosztów w proporcji do stosunku, w jakim wygrał pozwany to 507,57 zł zł. Różnica na korzyść powoda została zasądzona w punkcie III wyroku.
Ponadto wpunkcie IV i V.sentencji wyroku na mocyart. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychrozstrzygnięto o nieopłaconych kosztach sądowych (nie pokryta zaliczką część wynagrodzenia biegłego) – zgodnie z proporcją, w jakiej strony przegrały proces, tj. nakazując ściągnąć od powoda z zasądzonego na jego rzecz roszczenia kwotę 156,04 zł zł oraz od pozwanego – 587 zł zł.