Sąd Rejonowy w Raciborzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 364/16
Data wyroku: 2016-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Maksoń-Prach

Sygn. aktII W 364/16
(...) -A-434/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia10 października 2016r.
Sąd Rejonowy w Raciborzu Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Maksoń - Prach
Protokolant: Marta Badura
w obecności Prokuratora-----
po rozpoznaniu dnia 11.07.2016r.; 10.10.2016r.
sprawy:
E. M.
s.E.iE.
ur. (...)wA.
obwinionego o to, że
w dniu 21.04.2016 roku około godz. 11.20 wR.na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...)kierując pojazdem markiF. (...)onr rej. (...)nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującemu pojazdem markiP. (...)onr rej. (...), w wyniku czego do zderzenia się pojazdów. Czynem tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym

tj. o czyn z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 5 PoRD

1
uznaje obwinionegoE. M.za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i za to na podstawie art. 86 § 1 kw i art.24 § 1 i 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 250 (dwieście pięćdziesiąt ) złotych;

2
na podstawieart. 118§1 kpwiart. 119 kpworazart. 627 kpkzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 130 (sto trzydzieści) złotych.

Sędzia:
Sygn. akt II W 364/16

UZASADNIENIE
W dniu 21 kwietnia 2016 r. ok. godz. 11.20 obwiniony kierujący samochodem markiF. (...)onr rej. (...)poruszał się drogą podporządkowaną –ul. (...)wR.. Po dojechaniu do skrzyżowania zul. (...)obwiniony miał zamiar skręcić w lewo. W tym czasieul. (...)poruszał się pokrzywdzonyŁ.J.kierujący samochodem markiP. (...)onr rej. (...). Obwiniony nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu pokrzywdzonemu, w wyniku czego doszło do zderzenia się pojazdów. W wyniku zdarzenia uszkodzeniu uległ tylny lewy zderzak w samochodzie markiP. (...), którym poruszał się pokrzywdzony oraz przedni lewy zderzak w samochodzie markiF. (...)należącym do obwinionego.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:
- zeznań pokrzywdzonegoŁ. J.(k. 14 – 15, 43 – 44)
- zeznań świadków:S. M.(k. 56v.),J. N.(k. 56) iW. Ł.(k. 56v. – 57)
- protokołów oględzin (k. 4 – 5)
- szkicu miejsca (k. 6)
- dokumentacji fotograficznej (k. 7)
ObwinionyE. M.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. W złożonych wyjaśnieniach podkreślił, iż to pokrzywdzony uderzył w jego samochód. Przyznał, iż znajdując się w rejonie skrzyżowaniaul. (...)zul. (...)wR.zatrzymał się przed linią przerywaną. Równocześnie sygnalizował zamiar skrętu w lewo. W pewnym momencie poczuł uderzenie innego samochodu. JadącyP. (...)Ł. J.uderzył w zderzak samochodu obwinionego. Nadto obwiniony zakwestionował ustalenia poczynione na miejscu zdarzenia przez funkcjonariuszy Policji.
Dowód:
- wyjaśnienia obwinionegoE. M.(k. 20 – 21, 43)
Postawa obwinionego, który nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu stanowi linię jego obrony i nie może zostać zaakceptowany przez Sąd. Wyjaśnienia obwinionego stanowią jego subiektywne odczucia w danej sprawie i nie pokrywają się z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.
Wyjaśnienia obwinionegoE. M.stoją w sprzeczności przede wszystkim z zeznaniami pokrzywdzonegoŁ. P.w złożonych zeznaniach przyznał, iż znajdując się na luku drogi w pobliżu skrzyżowaniaul. (...)zul. (...)zauważył samochód obwinionego, który poruszał się bardzo wolno.P.dodał, iż rozpoczął manewr hamowania, jednak obwiniony i tak uderzył w lewy tylny zderzak jego samochodu. W wyniku zdarzenia zostały jedynie uszkodzone zderzaki obu pojazdów.P.przyznał, iż obwiniony od początku kwestionował swoje sprawstwo. Sąd uznał zeznania pokrzywdzonego za wiarygodne, gdyż są one spójne, logiczne i konsekwentne. Nadto korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, a w szczególności z zeznaniami funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji wR.:J. N.iS. M..
Przesłuchani w charakterze świadków funkcjonariusze Policji:J. N.iS. M.zgodnie przyznali, iż z uwagi na uszkodzenia obu pojazdów, przedstawiona przez obwinionego wersja zdarzenia jest niewiarygodna. Obwiniony kierujący samochodemF. (...)nie ustąpił pierwszeństwa pojazdowiP. (...), którym poruszał się pokrzywdzony i uderzył w tył tego pojazdu. ZarównoJ. N., jak iS. M.podali, iż gdyby to pojazd pokrzywdzonego uderzył w samochód obwinionego niedoszłoby do uszkodzenia tylnego zderzaka samochoduŁ. J..S. M.podkreślił, iż obwiniony od początku kwestionował poczynione ustalenia i odmówił przyjęcia mandatu karnego. Zeznania świadków należało uznać za wiarygodne. Świadkowie potwierdzili ustalenia stanu faktycznego, a ich spójne, logiczne i konsekwentne zeznania korespondują z protokołami oględzin samochodów:F. (...)iP. (...)oraz z wykonanym szkicem z miejsca zdarzenia.
Zdaniem Sądu zeznania przesłuchanego w charakterze świadkaW. Ł.– pasażeraF. (...), należało uznać za niewiarygodne. Świadek zeznał, iż to samochód pokrzywdzonego uderzył w samochód obwinionego, jednak zeznania te są nielogiczne i nie pokrywają się z zeznaniami pozostałych świadków. Zdaniem Sądu świadek chciał potwierdzić wersję obwinionego. W ten sposób chciał byE. M.uniknął odpowiedzialności za zaistniałe zdarzenie.

Sąd zważył co następuje:
E. M.został obwiniony o popełnienie czynu zabronionego z art. 86 § 1 kw.
Wykroczenie z art. 86 § 1 kw polega na niezachowaniu należytej ostrożności i spowodowaniu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, co zagrożone jest karą grzywny. Dla odpowiedzialności z art. 86 § 1 kw konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował „należytej ostrożności”, a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązane do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego oraz adekwatnego do sytuacji istniejącej na drodze (wyrok SN z dnia 29.04.2003 r., sygn. akt III KK 61/03).
Konstrukcja omawianego przepisu wskazuje jednoznacznie, iż samo niezachowanie należytej ostrożności nie jest jeszcze wykroczeniem z art. 86 § 1 kw, bowiem musi ono skutkować zagrożeniem bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zatem zdarzeniem wypełniającym znamiona przedmiotowego wykroczenia będzie z pewnością zderzenie pojazdów – które to zdarzenie miało miejsce w przedmiotowej sprawie.
ObwinionyE. M.w dniu 21 kwietnia 2016 r. około godz. 11:20 wR.na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...)kierując pojazdem markiF. (...)onr rej. (...)nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującemu pojazdem markiP. (...)onr rej. (...). w wyniku czego doszło do zderzenia się pojazdów. Z uwagi na uszkodzenia obu samochodów nie można przyjąć, by to kierowca pojazduP. (...)uderzył w samochód obwinionego. W takiej sytuacji musiałoby dojść do uszkodzenia przedniej, a nie tylnej części pojazdu pokrzywdzonego. Uszkodzenia w obydwu samochodach w sposób jednoznaczny świadczą o tym, że do zdarzenia doszło w sposób opisany przezŁ. J.. Jego samochód –P. (...)miał uszkodzenia tylnego lewego zderzaka. Natomiast samochód obwinionego –F. (...)miał uszkodzony przedni lewy zderzak. Musiało zatem dojść do kolizji wówczas, gdyŁ. J.jadąc drogą główną został uderzony przez samochód obwinionego, który wyjeżdżał z drogi podporządkowanej z zamiarem skrętu w lewo. Wersji podanej przez obwinionego i świadkaW. Ł.przeczą wszystkie dowody w sprawie oraz zasady prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zauważyć należy, żeŁ. J.nie zamierzał wjechać na pas drogi, gdzie wcześniej stał obwiniony. Nie jest zatem możliwe, aby do zdarzenia drogowego doszło w sposób opisany przez obwinionego. W takim przypadku uszkodzenia pojazdów znajdowałyby się w innych częściach samochodów. Uszkodzenia pojazdów opisane w protokołach oględzin, których obwiniony nie kwestionował oraz szkic z miejsca zdarzenia z usytuowaniem drogi w pełni potwierdzają przekonanie, iż to obwiniony poznosi winę za powstałe zdarzenie.
W świetle poczynionych ustaleń Sąd uznał obwinionegoE. M.za winnego popełnienia zarzucanych mu wykroczeń i na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 250 zł.
Wymierzając obwinionemu karę Sąd wziął pod uwagę dyrektywy jej wymiaru z art. 33 kw. Społeczna szkodliwość czynu przypisanego obwinionemu jest znaczna. Przy jej ocenie wzięto pod uwagę rodzaj zagrożonego dobra chronionego prawem, którym w niniejszej prawie jest bezpieczeństwo pozostałych uczestników ruchu drogowego. Obwiniony nie zachował należytej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazduŁ. J.kierującemu pojazdem markiP. (...). W wyniku tego uderzył w prawidłowo jadący samochód, którym poruszał się pokrzywdzony.
Na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 250 zł za popełniony przez niego czyn. Jej dolegliwość spowoduje, że obwiniony zmieni swój sposób jazdy i będzie przestrzegał przepisów drogowych, szczególnie mając na uwadze dobro i bezpieczeństwo innych uczestników ruchu. Sąd przy wymiarze kary grzywny wziął pod uwagę warunki majątkowe i możliwości finansowe obwinionego, który jest emerytem. Uzyskiwany comiesięczny dochód z pewnością pozwoli obwinionemu na spłatę orzeczonej wobec niego kary grzywny. Sąd uznał, że kara grzywny wpłynie w sposób wychowawczy na obwinionego, ponadto spełni swoje zadanie w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej oraz spowoduje, iż w przyszłości nie popełni on podobnego wykroczenia.
Na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 119 kpworazart. 627 kpkSąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 130 zł.

Sędzia: