Sąd Rejonowy w Wołowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 78/15
Data wyroku: 2016-03-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Paprocki
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 157 § 2 kk

Sygnatura aktII K 78/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 marca 2016 r.
Sąd Rejonowy w Wołowie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Tomasz Paprocki
Protokolant  Edyta Lickiewicz
po rozpoznaniu w dniach 17 września 2015 r., 22 października 2015 r., 30 listopada 2015 r., 18 stycznia 2016 r. i 16 marca 2016 r.
sprawy
H. Ś., synaS.iB.z domuP.,urodzonego (...)wB.
oskarżonego o to, że
I. w dniu 31 października 2014 r. wW.uderzyłB. B. (2)pięścią w twarz w okolice prawego ucha i bark prawy, w wyniku czego wymieniona doznała tkliwości uciskowej ucha i okolicy zausznej prawej oraz miernego ograniczenia ruchomości barku prawego przy ruchach skrajnych, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jej organizmu na czas do siedmiu dni,
tj. o czyn zart. 157 § 2 kk
II. w miejscu, czasie i okolicznościach jak wyżej uderzył małym drewnianym taboretem w głowęJ. B. (1), czym spowodował u wymienionego krwiak podskórny w okolicy ciemieniowej lewej, które to obrażenia naruszyły czynności jego organizmu na czas do siedmiu dni,
tj. o czyn zart. 157 § 2 kk

******************

I
uznaje oskarżonego  
H. Ś.
            za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu opisane tam skutki, to jest uznaje oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa zart. 217 § 1 kki za to na  podstawie tego przepisu wymierza mu karę 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych;

II
uznaje oskarżonego  
H. Ś.
            za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, przyjmując, że oskarżony spowodował u pokrzywdzonego obrażenia w postaci krwiaka podskórnego na głowie po stronie lewej w okolicy skroniowo – ciemieniowej oraz otarcie naskórka w rzucie tego obrzęku, to jest uznaje oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa zart. 157 § 2 kki za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych;

III
na podstawieart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 i 2 kkłączy wyżej orzeczone kary grzywny i wymierza oskarżonemu karę łączną 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych;

IV
na podstawieart. 46 § 1 kkzasądza od oskarżonegoH. Ś.na rzecz pokrzywdzonejB. B. (2)kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zadośćuczynienia;

V
na podstawieart. 46 § 1 kkzasądza od oskarżonegoH. Ś.na rzecz pokrzywdzonegoJ. B. (1)kwotę 1000 (tysiąc) zł tytułem zadośćuczynienia;

VI
na podstawieart. 628 pkt 1 kpkzasądza od oskarżonegoH. Ś.na rzecz oskarżycieli prywatnychB. B. (2)iJ. B. (1)kwoty po 1185,60 zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów procesu;

VII
na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego od opłaty.

Sygn. akt II K 78/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
J.iB. B. (2)zamieszkują w budynku przyul. (...)wW.. W budynku tym mieszka również teśćH. Ś..
H. Ś.często odwiedza swojego teścia i w związku z tym między nim aJ.iB. B. (2)powstają nieporozumienia dotyczące wchodzenia na posesję oraz zamykania prowadzących na nią bram.
Rankiem 31 października 2014 r.H. Ś.ponownie przyszedł w odwiedziny do teścia. Wszedł na posesję bramą odul. (...), zrywając zabezpieczenie umieszczone przez państwaB..
Tego samego dnia około godz. 8.30J.iB. B. (2)stwierdzili brak założonego przez nich zapięcia i udali się do mieszkania, w którym przebywałH. Ś., aby zwrócić mu uwagę, żeby nie niszczył należącego do nich mienia.
Dowód:
- częściowo wyjaśnieniaH. Ś., k. 41,
- zeznaniaB. B. (2), k. 42, 9-10 akt Ds. 1102/14,
- zeznaniaJ. B. (1), k. 42-43,
- częściowo zeznaniaE. Ś., k. 48-49.
Po zapukaniu do drzwi, otworzył jeH. Ś.. GdyB. B. (2)wypowiedziała do niego słowo „słuchaj”,H. Ś.uderzył ją lewą ręką z pięści w prawą część głowy i ucho. GdyJ. B. (1)wystąpił do przodu, aby zasłonić żonę, po wypowiedzeniu słów: „Kobietę bijesz ?”, został uderzony przezH. Ś.taboretem w głowę. NastępnieB.iJ. B. (2)odsunęli się od drzwi. WówczasH. Ś.uderzył jeszczeB. B. (2)pięścią w ramię i zamknął drzwi.
Dowód:
- zeznaniaB. B. (2), k. 42,
- zeznaniaJ. B. (1), k. 42-43,
- zeznaniaG. K., k. 54.
W wyniku uderzenia taboretem w głowęJ. B. (1)doznał obrażeń ciała w postaci krwiaka podskórnego na głowie po stronie lewej w okolicy skroniowo – ciemieniowej oraz otarcia naskórka w rzucie tego obrzęku, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na czas poniżej siedmiu dni.
Dowód:
- opinia sądowo – lekarska, k. 69-71.
W toku postępowania sądowegoH. Ś.nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów i złożył wyjaśnienia.
Sąd zważył:
W świetle zgromadzonych i przeprowadzonych dowodów sprawstwo i wina oskarżonego co do przypisanych mu wyrokiem czynów nie budziły wątpliwości.
Ustalając stan faktyczny, sąd oparł się na dowodach w postaci wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków, a także dowodzie z opinii biegłego.
Nie dano wiary wyjaśnieniom oskarżonego w tej części, w której odbiegały one od ustaleń faktycznych sądu i w których oskarżony stwierdzał, że to on został zaatakowany przez pokrzywdzonych.
Wyjaśnienia oskarżonego stały w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonych, którzy w sposób spójny, logiczny i wzajemnie się uzupełniający przedstawili przebieg wydarzeń z dnia 31 października 2014 r. Zeznania pokrzywdzonych nie wykazywały żadnych tego rodzaju sprzeczności, aby na tej podstawie odmawiać im wiarygodności.
Dano wiarę opinii biegłego, która potwierdzała wersję wydarzeń przedstawioną przez pokrzywdzonych. Zwrócić należy uwagę na to, że to pokrzywdzeni po zdarzeniu udali się na obdukcję lekarską i to oni przedstawili w toku procesu dokumenty, które umożliwiły biegłemu wydanie opinii dotyczącej odniesionych przez nich obrażeń. Tego rodzaju zaświadczeń, dokumentów nie przedstawił oskarżony, pomimo tego, że on i jego żona stwierdzali, że miał odnieść w wyniku zdarzenia obrażenia – według świadkaE. Ś.miał mieć spuchniętą kostkę, posiniaczone uda, zadrapaną twarz. Pomimo takich obrażeń oskarżony (według zeznań jego żony) nie chciał iść do lekarza, stwierdzając: „(…) no bo z czym”.
Tego rodzaju postępowanie oskarżonego jest zdaniem sądu nielogiczne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Skoro oskarżony, jak twierdził, był ofiarą ataku dokonanego przez pokrzywdzonych, oczywistym wydaje się, że powinien dochodzić swoich praw oraz zgłosić się do lekarza na obdukcję.
Tymczasem oskarżony nie tylko nie zgłosił się do lekarza, ale nawet nie zawiadomił policji o popełnionym na jego szkodę przestępstwie – zarówno w dniu zdarzenia, jak i w kolejnych dniach. Takie zachowanie stanowiło kolejny powód, dla którego odmówiono wiary przedstawionej przez oskarżonego (i jego żonę) wersji wydarzeń.
Logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego była zaś postawa pokrzywdzonych, którzy zaraz po zdarzeniu wezwali policję oraz udali się na obdukcję lekarską. Nadto pokrzywdzony udał się do dzielnicowego (co potwierdzał świadekG. K.), aby zgłosić mu pobicie. Świadek nie przypominał sobie zaś, aby w podobnej sprawie był u niego oskarżony.
Przy ustalaniu stanu faktycznego sąd pominął zeznania policjantówA. B.,M. K.iR. P., bowiem świadkowie nie pamiętali interwencji.
W świetle powyższych ustaleń faktycznych i poczynionych rozważań, sąd uznał, że to oskarżony zaatakował pokrzywdzonych i spowodował obrażenia uJ. B. (1), dopuszczając się przestępstwa zart. 157 § 2 kk.
Ponieważ biegły w opinii stwierdził, że oskarżony nie spowodował u pokrzywdzonej takiego rodzaju obrażeń, które naruszyłyby czynności narządów jej ciała, czyn popełniony na szkodęB. B. (2)sąd zakwalifikował jako naruszenie nietykalności cielesnej zart. 217 § 1 kk.
Wymierzając oskarżonemu kary jednostkowe i karę łączną, sąd kierował się dyspozycjami zart. 53 kk.
Sąd uznał, że właściwą reakcją na czyny oskarżonego będzie wymierzenie kar grzywny w wymiarze 60 i 120 stawek dziennych oraz kary łącznej 150 stawek dziennych. Mając na uwadze, że oskarżony jest rencistą, stawkę dzienną ustalono na kwotę 20 zł.
Czyn popełniony na szkodęJ. B. (1)charakteryzował się wyższą społeczną szkodliwością, co znalazło odzwierciedlenie w wymiarze kary.
Przy wyborze i wymiarze kar sąd wziął pod uwagę uprzednią niekaralność oskarżonego, choć nie traktował jej jako okoliczności łagodzącej.
Żądane przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych kwoty zadośćuczynień były zdaniem sądu za wysokie.
Pokrzywdzona nie odniosła żadnych obrażeń i w związku z tym sąd uznał, że kwota 500 zł stanowi wystarczające zadośćuczynienie za poniesioną przez nią krzywdę związaną z naruszeniem jej dobra, jakim było prawo do nietykalności cielesnej.
Pokrzywdzony odniósł obrażenia, lecz nie były one znaczne i bardzo uciążliwe, zaś zgłaszane przez pokrzywdzonego bóle głowy ustąpiły po 2 – 3 dniach. W związku z tym sąd przyznał mu tytułem zadośćuczynienia kwotę 1000 zł.
Na mocyart. 628 pkt 1 kpkzasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych kwoty po 1185,60 zł tytułem zwrotu poniesionych przez nich kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru oraz tytułem zwrotu opłat sądowych. Sąd uznał za zasadne doliczenie do należnych pokrzywdzonym kwot zwrotu kwoty podatku VAT, którą musieli uiścić razem z wynagrodzeniem pełnomocnika.
Ponieważ oskarżony jest rencistą, sąd zwolnił go od opłaty.