Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 8100/15
Data wyroku: 2016-04-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Smulewicz
Teza: Niewskazanie przez użytkowania pojazdu, komu powierzył pojazd do użytkowania lub kierowania - niewywiązanie się z obowiązku z art. 78 ust. 4 Prod.

Sygn. akt XI W 8100/15

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Małgorzata Smulewicz
Protokolant: Monika Krajewska, Karolina Kowalczyk
w obecności oskarżyciela publicznego w jego imieniuK. P.,K. K.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r., 6 kwietnia 2016 roku wW.
sprawyM. R.
synaS.iM.
urodzonego dnia (...)wŁ.
obwinionego o to, że:
w dniu 21 stycznia 2015 r. w siedzibie Straży Miejskiej naulicy (...)wW., będąc Prezesem Zarządu formy(...) SP Z O.O.- użytkownika pojazdu markiV.onumerze rejestracyjnym (...), wbrew obowiązkowi, nie wskazał na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył w/w pojazd do kierowania w dniu 31.01.2014 r. o godzinie 10:00 naul. (...)przyul. (...)wW.,
to jest o wykroczenie zart. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń,

orzeka

I
obwinionegoM. R.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 96 § 3 kw i za to na podstawie art. 96 § 3 kw skazuje go, a na podstawie art. 96 § 3 kw w zw. z art. 96 § 1 kw i art. 24 § 1 i 3 kw wymierza obwinionemu karę grzywny w wysokości 400 (czterysta) złotych;

II
na podstawieart. 627 kpkw związku zart. 119 kpw,art. 118 § 1 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania oraz kwotę 40 (czterdzieści) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt XI W 8100/15

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 31 stycznia 2014 r. o godz. 10:00 naul. (...)przyul. (...)wW.za pomocą urządzenia samoczynnie rejestrującego pomiar prędkości zostało wykonane zdjęcie pojazdowi markiV.onumerze rejestracyjnym (...), którego kierowca wjechał na skrzyżowanie za linię „warunkowego zatrzymania” przy nadawanym przez sygnalizator S-1 sygnale czerwonym, czym wypełnił znamiona wykroczenia określonego w art. 92 § 1 kw.
Na podstawie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, iż właścicielem pojazdu jestfirma (...) S.A.(...)wW..
Do ustalonego właściciela pojazdu wysłano wezwanie do wskazania informacji o użytkowniku pojazdu. W odpowiedzi wskazanofirmę (...) sp. z o.o.z siedzibą wW.. Do w/w firmy wysłano wezwanie dotyczące popełnionego wykroczenia oraz formularze oświadczeń do wyrażenia zgody na przyjęcie mandatu karnego kredytowanego. Poczta została podjęta.
Na podstawie danych z Krajowego Rejestru Sądowego ustalono, że prezesem zarządu ww. spółki jestM. R.. Do w/w, jako uprawnionego do działania za osobę prawną, spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, wysłano pismo wzywające do wskazania informacji o użytkowniku pojazdu samochodowego. Korespondencja zawierała również wezwanie z art. 96 § 3 kw do stawiennictwa w Oddziale Ogólnomiejskim Straży Miejskiej(...)W.. Wezwanie zostało podjęte w siedzibie podmiotu przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji.
M. R.odpowiedział na powyższe wezwanie pismem z dnia 21 stycznia 2015 roku. Wskazał, że nie potrafi wskazać kierowcy przedmiotowego pojazdu. Twierdził, że z pojazdu korzysta kilka osób i zwrócił się z prośbą o przesłanie dokumentacji fotograficznej, celem ustalenia kierowcy.
W związku z niedopełnieniem obowiązku wskazania osoby użytkującej pojazd w oznaczonym czasie, na adres firmowy oraz adres pobytu stałego wysłano pismo informujące o odstąpieniu od sporządzenia protokołu przesłuchania osoby podejrzanej (w tym wypadkuM. R.) o popełnienie wykroczenia na podstawieart. 54 § 7 kpw. Pismo zawierało ponadto informację o możliwości przesłania do siedziby Straży Miejskiej wyjaśnień w terminie 7 dni od daty otrzymania korespondencji oraz poinformowano, iż materiały zgromadzone w niniejszej sprawie wraz z wnioskiem o ukaranie przekazane zostaną do Sądu.
M. R.pismem z dnia 24 lutego 2016 roku powtórzył, iż z uwagi na przedstawioną dokumentację nie jest możliwe wskazanie kierowcy przedmiotowego pojazdu. Zwrócił się również po raz kolejny o przesłanie fotograficznego dowodu popełnienia domniemanego wykroczenia.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: notatek urzędowych (k. 1-3, 24, 25), informacji z(...)(k. 6), wydruku z KRS (k. 10), pism obwinionego (k. 14, 22, 55).
Zgodnie z treściąart. 96 § 3kw, karze grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wykroczenie określone wart. 96 § 3kw ma na celu m.in. ustalenie kierującego pojazdem w razie popełnienia przestępstwa lub popełnienia wykroczenia z udziałem tego pojazdu. Przepis ten odnosi się do obowiązku wynikającego zart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz.U. 2012 poz. 1137), zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.
Wymierzając obwinionemu karę, Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw. Orzeczona kara grzywny w wysokości 400 (czterysta) złotych w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów niniejszej sprawy. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionego Sąd zważył, żeM. R.popełnił wykroczenie na skutek naruszenia istotnego obowiązku wynikającego zUstawy Prawo o ruchu drogowym(art. 78 ust. 4 tej ustawy). W ocenie Sądu obwiniony, jako osoba posiadająca prawo jazdy, powinien znać przepisy dotyczące ruchu drogowego i stosować się do tych przepisów, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Tego typu wykroczenia, jakie popełnił obwiniony, zdarzają się w obecnych czasach nagminnie. W związku z tym, wymogi społecznego oddziaływania w zakresie kształtowania prawidłowych postaw wobec porządku prawnego sprawiają, że kary wymierzane za takie wykroczenia powinny odstraszać od ich popełniania i uświadamiać konieczność wywiązywania się z tego obowiązku. Wymierzając obwinionemu karę Sąd uwzględnił też warunki materialne i finansowe obwinionego. Orzeczona kara jest karą spełniającą swe cele zarówno w zakresie prewencji generalnej, jak i przede wszystkim indywidualnej. Jest ona adekwatna do okoliczności przypisanego czynu i jego społecznej szkodliwości.
Jednocześnie w ocenie Sądu brak jakichkolwiek podstaw przemawiających za odstąpieniem od wymierzenia kary, o co wnosił obrońca obwinionego.
Zgodnie z treściąart. 39§ 1kw, w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można - biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy - zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego. „1.Zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary lub odstąpienie od jej wymierzenia jest dla sprawcy nagrodą szczególnego rodzaju, a zatem powinno mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych, a mianowicie wówczas jeżeli sprawca, który odnosząc się z należnym szacunkiem dla prawa i z reguły stosując się do ustawowych dyspozycji, popełni wykroczenie przypadkowo, a nadto kierowały nim szlachetne pobudki. Takie wszakże zasługują na szczególne uwzględnienie dając podstawę do zastosowania tej instytucji.” W. Kotowski, Komentarz praktyczny doustawy z dnia 20 maja 1971 roku Kodeks wykroczeń, Lex 2003.
W przedmiotowej sprawie nie ma zachodzą żadne szczególne okoliczności, czy to dotyczące przedmiotowego czynu, czy też związane z osobą sprawcy. Nie jest nią w żadnym razie podnoszona przez obrońcę okoliczność, iż obwiniony popełnił błąd nie stawiając się w siedzibie Straży Miejskiej oraz że oczekiwał na przesłanie mu zdjęcia z fotoradaru. Nie jest również okolicznością, którą można ocenić jako stanowiącą podstawę do odstąpienia od wymierzenia kary, nieznajomość prawa, w szczególności zważywszy na to, że obwiniony, jako posiadający uprawienia do kierowania pojazdami, aby je nabyć winien był wykazać się znajomościąPrawa o ruchu drogowym, w którym wart. 78 ust. 4sformułowano przedmiotowy obowiązek.
Na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpw, Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania, których wysokość ustalono na podstawie§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269) oraz opłatę w wysokości 40 (czterdzieści) złotych, ustaloną na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.).