Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 612/16
Data wyroku: 2016-10-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Julia Kuciel

Sygn. aktX K 612/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 07 października 2016 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku Wydział X Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Julia Kuciel
Protokolant:   Anna Ciechanowicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury RejonowejG.–Ś.wG.- bez udziału
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 października 2016 roku sprawy
P. O.(O.),synaL.iU.z domuM.,urodzonego (...)wG.
oskarżonego o to, że:
w dniu 15 października 2015 roku wG.naul. (...), na drodze publicznej, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny w postaci samochodu osobowego m-kiV. (...)onr rej. (...), znajdując się pod wpływem działania amfetaminy o stężeniu 99,4 ng/ml oraz A-9(...)o stężeniu 6,1 ng/l, co upośledza zdolność kierowania pojazdami mechanicznymi na poziomie odpowiadającym stanowi nietrzeźwość powyżej 0,5 promila alkoholu etylowego we krwi, tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.
***

I
oskarżonegoP. O.(O.)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, który kwalifikuje zart. 178a § 1 k.k.i za to skazuje go, a na mocyart. 178a § 1 k.k.wymierza mu za to karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

II
na mocyart. 42 § 2 k.k.w zw. zart. 43 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoP. O.(O.)zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat,

III
na mocyart. 43a § 2 k.k.w zw. zart. 43a § 1 k.k.orzeka od oskarżonegoP. O.(O.)świadczenie pieniężne w wysokości 5000, 00 złotych (pięć tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej,

IV
na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze(Dz. U. Nr 16, poz. 124 ze zm.) oraz § 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z dnia 05 listopada 2015 roku) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. P.z Kancelarii Adwokackiej wG.kwotę 1476,00 złotych (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych i 00/100) brutto tytułem nie uiszczonych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuP. O.z urzędu,

V
na mocyart. 626 § 1 k.p.k.,art. 627 k.p.k.,art. 1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 2436, 71 złotych (dwa tysiące czterysta trzydzieści sześć złotych i 71/100), w tym kwotę 180, 00 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty sądowej.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 14 października 2015 rokuP. O.palił marihuanę z nieznanymi osobami.
dowody: notatka urzędowa k.1, protokół zatrzymania k.2, zeznania świadkaP. K.k.8-9, k.145-146; zeznania świadkaM. K.k.12-14, 147-148; protokół pobrania krwi k.73-74; opinia z zakresu toksykologii k.66-70;
P. O.nie później niż w dniu 15 października 2015 roku zażył środek odurzający w postaci konopi innych niż włókniste oraz substancję psychotropową w postaci amfetaminy w nieznanej ilości i o nieznanym stężeniu. NastępnieP. O.wsiadł do pojazdu mechanicznego markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i udał się nim w kierunku miejsca zamieszkania swojej żony, jadąculicą (...)wG..P. O.był w tym pojeździe sam. Prowadząc ów pojazd mechaniczny około godziny 12. 30 w dniu 15 października 2015 rokuP. O.znajdował się pod wpływem działania substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o stężeniu 99,4 ng/ml oraz środka odurzającego w postaci A-9(...)o stężeniu 6,1 ng/l, co upośledzało zdolność kierowania przez niego pojazdami mechanicznymi.
dowody: notatka urzędowa k.1, protokół zatrzymania k.2, protokół z badania alkomatem k.7-v, zeznania świadkaP. K.k.8-9, k.145-146; zeznania świadkaM. K.k.12-14, 147-148; dokumentacja medyczna k.17-20; protokół pobrania krwi k.73-74; opinia z zakresu toksykologii k.66-70;
W dniu 15 października 2015 roku około godziny 12.30 starszy sierżantM. K.wspólnie z sierżantemP. K.pełnili służbę patrolową w okolicyulicy (...)wG.. W pewnym momencie zauważali jadący z naprzeciwka równoległą drogą, tj.ulicą (...), pojazdV. (...)koloru białego z charakterystyczną czarną maską. W prowadzącym ten pojazd kierowcy funkcjonariusze Policji rozpoznaliP. O., który był wówczas poszukiwany przez III Komisariat Policji wG..
Starszy sierżantM. K.oraz sierżantP. K.podjęli pościg zaP. O., który w pewnym momencie zatrzymał pojazd na drodzeulica (...), wysiadł z niego i zaczął uciekać w kierunku wiaduktu znajdującego się nad trasąS.wG..P. O.nie reagował na okrzyki „stój Policja”. Po kilkunastominutowym pościguP. O.został zatrzymany przez w/w funkcjonariuszy Policji.
W trakcie zatrzymaniaP. O.stawiał czynny i bierny opór, a na pytanie funkcjonariuszy Policji z jakiego powodu uciekał odpowiedział, że jest naćpany. Po przewiezieniuP. O.do Wydziału do(...)z Przestępczością Samochodową Komendy Miejskiej Policji wG.zaczął on zachowywać się agresywnie – krzyczał, szarpał się i uderzył głową w metalową szafkę – oraz miał na ustach pianę. NastępnieP. O.poddano testowi na zawartość substancji odurzających testerem(...), który wykazał w jego organizmie substancję psychotropową w postaci metaamfetaminy oraz środek odurzający w postaci marihuany. Następnie wraz zP. O.udano się do Polikliniki MSWiA wG., gdzie o godzinie 16.10 pielęgniarkaE. K.pobrała od niego krew, którą zabezpieczono do ampułki nr(...)- (...). Tego samego dnia o godzinie 21.30P. O.został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu; wynik przeprowadzonego badania wskazywał 0,00 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.
dowody: notatka urzędowa k.1, protokół zatrzymania k.2, protokół z badania alkomatem k.7-v, zeznania świadkaP. K.k.8-9, k.145-146; zeznania świadkaM. K.k.12-14, 147-148; dokumentacja medyczna k.17-20; protokół pobrania krwi k.73-74; opinia z zakresu toksykologii k.66-70;
P. O.był uprzednio wielokrotnie karany. Jest żonaty, ma dwoje dzieci, które pozostają na jego utrzymaniu. Z zawodu jest ślusarzem, utrzymuje się z prac dorywczych, osiągając miesięcznie dochód ok. 2000 złotych.
Z uwagi na wątpliwości co do poczytalności oskarżonego został on poddany badaniu przez dwóch biegłych psychiatrów. Z przedstawionej przez biegłych opinii wynika, żeP. O.nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo, prezentuje natomiast cechy osobowości typu dyssocjalnego, a w odniesieniu do czynu nie miał zniesionej ani w znacznym stopniu ograniczonej zdolności rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Uznano również, że może on brać udział w postępowaniu.
dowód:  karta karna k.78-79, 111-112; informacja o dochodach k.84, dane z wyjaśnień oskarżonego k.98-99v; opinia sądowo – psychiatryczna k.113-116,
W postępowaniu przygotowawczymP. O.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Również w czasie rozprawy głównej nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
vide: wyjaśnienia oskarżonego k. 98-99v, ujawnione k.145

Sąd zważył, co następuje:
W świetle całokształtu zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków – funkcjonariuszy Policji, dokumentów zgromadzonych i ujawnionych w trybieart. 343 § 4 k.p.k.w zw. zart. 394 § 1 i 2 k.p.k., których wiarygodność i rzetelność nie była kwestionowana, oraz opinii z zakresu toksykologii, zarówno fakt popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu występku zart. 178a § 1 k.k., jak i winaP. O., nie budzą wątpliwości.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówM. K.iP. K., którzy w swoich depozycjach opisali zapamiętane przez nich okoliczności zdarzenia z dnia 15 października 2015 roku. I choć zeznania tych osób, złożone podczas rozprawy głównej, były dość lakoniczne, to jednak w ocenie Sądu jest to normalna konsekwencja upływu czasu i zacierania się pewnych wydarzeń w pamięci. Należy wziąć pod uwagę, że w/w funkcjonariusze przeprowadzają liczne interwencje z udziałem wielu osób, a tym samym wydarzenia będące udziałem oskarżonego mogły nie zapaść im w pamięć. Niemniej jednak świadkowie ci w całości podtrzymali zeznania złożone w toku postępowania przygotowawczego, po ich odczytaniu podczas rozprawy głównej.
Przechodząc do omówienia zeznańM. K.iP. K.stwierdzić należy, iż w sposób jednoznaczny potwierdzili oni fakt prowadzenia w dniu 15 października 2015 roku przezP. O.pojazdu markiV. (...)naulicy (...)wG.; opisali oni zgodnie zarówno okoliczności, w jakich zauważyli, że oskarżony jest kierowcą tego samochodu, jak i podjęte następnie przez siebie czynności służbowe, w szczególności zaś pościg zaP. O.. Ich depozycjom w tym zakresie należy dać przy tym wiarę, albowiem są one zgodne i konsekwentne, a ponadto nie zostały podważone w toku postępowania. Warto przy tym zauważyć, iż w/w osoby wskazały, że w pojeździe markiV. (...)nie było oprócz oskarżonego innych osób, co przeczy jego oświadczeniom procesowym w tym zakresie.
Sąd zważył dalej, że wymienieni wyżej funkcjonariusze Policji podali, że oskarżony przyznał w toku czynności zatrzymania, a następnie podczas czynności podejmowanych wobec niego wK.G., iż jest „naćpany” oraz, że „palił wczoraj marihuanę”. Niewątpliwie w tym zakresie depozycje tych świadków znajdują potwierdzenie w wynikach badań toksykologicznych, opisanych w treści opinii z tej dziedziny, które jednoznacznie wskazują na to, żeP. O.był w dniu 15 października 2015 roku pod wpływem środka odurzającego i substancji psychotropowej oraz określają rodzaj i stężenie tychże. W rezultacie Sąd uznał, że całość oświadczeń procesowych tych świadków zasługiwała na uwzględnienie i przyjął je za podstawę dokonywanych w sprawie ustaleń faktycznych.
Ustaleń stanu faktycznego dokonał Sąd również w oparciu o wymieniane już i ujawnione w toku postępowania dokumenty, do których należą: protokoły z przebiegu badań stanu trzeźwości, świadectwa wzorcowania, dane o karalności, protokół pobrania krwi, notatkę urzędową oraz opinię sądowo – psychiatryczną. Dokumenty te nie były kwestionowane w toku postępowania, brak jest również w sprawie innych dowodów, które mogłyby podważyć autentyczność wymienionych, bądź też zakwestionować ich autorstwo i treści w nich zawarte.
Sąd za podstawę dokonywanych w sprawie ustaleń faktycznych uznał także opinię z zakresu toksykologii, która została sporządzona w oparciu o przeprowadzone badania toksykologiczne na zabezpieczonej w toku postępowania próbce krwi pochodzącej od oskarżonego. Sąd nie znalazł podstaw dla zakwestionowania tejże opinii, albowiem w jego ocenie była ona jasna, spójna i niesprzeczna. Osoba sporządzającą tą opinię jest osobą posiadającą wiadomości specjalne, a sam dokument pozostawał w granicach jego specjalności. Co więcej, opinia ta w sposób jednoznaczny odpowiada na zadane przez śledczych pytania odnośnie zarówno rodzaju środków odurzających i substancji psychotropowych wykrytych w dostarczonej do badań próbce krwi oskarżonego, jak i ich stężenia, a także wpływu, jaki wywierają one na organizm człowieka. W szczególności biegły podał, że ustalone uP. O.stężenie amfetaminy (99,4 ng/ml) oraz A-9(...)(6,1 ng/l) upośledza zdolność kierowania pojazdami mechanicznymina poziomie odpowiadającym nietrzeźwości powyżej 0,5 promila alkoholu etylowegowe krwi, a stwierdzenie w tym zakresie było kategoryczne i jasne. Sąd, kierując się przy tym zasadami logiki uznał, że tego rodzaju stwierdzenie jest wystarczające dla oceny, iż oskarżony znajdował się „pod wpływem środka odurzającego” (patrzart. 178a § 1 k.k.in fine). Natomiast ustalenie, czy owo stężenie odpowiadało dokładnie wysokości 0,6 promila, 1 promilowi czy też 2 promilom alkoholu etylowego we krwi było w ocenie Sądu bez znaczenia w niniejszym postępowaniu. Co więcej, wskazania wiedzy podpowiadają, że nie jest możliwe arytmetyczne, proste przełożenie poziomu upośledzenia zdolności kierowania pojazdami mechanicznymi w efekcie zażycia środków odurzających czy też substancji psychotropowych na poziom upośledzenie tej zdolności wynikający ze stanu nietrzeźwości; z tego też względu opinia biegłego posługuje się zwrotempowyżej 0,5 promila alkoholu etylowegowe krwi. W rezultacie, nie znajdując podstaw dla dopuszczenia opinii uzupełniającej w tym zakresie Sąd oddalił taki wniosek dowodowy obrońcy, co uzasadniono w treści postanowienia wydanego w tym przedmiocie (choć oczywistym jest, że w podstawie prawnej w tym zakresie winien być również wskazanyart. 201 k.p.k.).
Konkludując, uznając opinię biegłego za rzetelną, spójną i logiczną Sąd uwzględnił ją przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie.
W odniesieniu do wyjaśnień oskarżonego Sąd stwierdził, iż zasługują one na wiarę jedynie w odniesieniu do tej okoliczności, że oskarżony został zatrzymany, gdy nie było go już w pojeździe oraz po krótkiej pieszej ucieczce. Niewątpliwie w tej części znajdują one potwierdzenie w depozycjach przesłuchanych w toku rozprawy głównej świadków – funkcjonariuszy Policji. Nie sposób natomiast uznać za wiarygodne tych wyjaśnienia oskarżonego, z których wynika, że obok pojazdu stała jego żona, a sam pojazd został porzucony w tym miejscu. Stoją one bowiem w sprzeczności z zeznaniami tych funkcjonariuszy Policji, którzy zaprzeczyli, ażeby okoliczność taka miała miejsce.
Odnosząc się do protokołu wyjaśnień oskarżonego w postępowaniu przygotowawczym Sąd zważył, że w jego treści znajduje się kilka sprzecznych ze sobą, odręcznie spisanych pouczeń (w tym o treściart. 175 § 1 k.p.k.i o treściart. 233 § 1 k.k.orazart. 183 k.p.k.). Sąd zważył jednak, iż przed pierwszym przesłuchaniem oskarżony otrzymał (co potwierdził swoim własnoręcznym podpisem) komplet pouczeń (k.97-v) i został mu ogłoszony zarzut popełnienia czynu zart. 178a § 1 k.k., a zatem owe wady protokołu należało uznać za niemające znaczenia dla przebiegu oraz wyniku tej czynności procesowej.
Wobec zaprezentowanej powyżej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu. Zdaniem Sądu, oskarżonemu przypisać można także winę w popełnieniu omawianego czynu. Oskarżony jest osobą zdolną ze względu na wiek do ponoszenia odpowiedzialności karnej, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarcza podstaw do przyjęcia, iż w chwili czynu był niepoczytalny lub znajdował się w anormalnej sytuacji motywacyjnej. Należy podkreślić, iż oskarżony rozpoczynając jazdę swoim samochodem wiedział przecież, że zażywał wcześniej środki odurzające i substancje psychotropowe. Wiedział on również, jeżeli uwzględni się jego wiek i doświadczenie życiowe, a także treści opinii biegłych z zakresu psychiatrii, jaki wpływ owe substancje mają na jego organizm, w szczególności w zakresie upośledzenia percepcji, zdolności ruchowej itp., składających się na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych. Rozpoczynając jazdę pojazdem markiV. (...)i kontynuując ją do ok. godziny 12.30 (tj. do czasu zatrzymania) wiedział on zatem, że mógł on być pod wpływem tychże środków i substancji. Wskazania wiedzy oraz zasady logicznego rozumowania nie pozostawiają zatem wątpliwości, iż przewidywał on, iż będzie kierować pojazdem w takim stanie. Mimo tego rozpoczął on jazdę samochodem i kontynuował on ją aż do czasu podjęcia czynności przez funkcjonariuszy, co wskazuje z kolei, że godził się on z tym, że popełniania czyn zabroniony jako przestępstwo. Stwierdzić zatem należy, iż mimo tego, że oskarżony miał obiektywną możliwość zachowania się w sposób zgodny z obowiązującym porządkiem prawnym, nie uczynił tego jednak i prowadził samochód pod wpływem środka odurzającego i substancji psychotropowej w ruchu lądowym.
Sąd zważył dalej, iż na gruncieart. 178a § 1 k.k.odpowiedzialność karną ponosi osoba, która znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Definicji stanu nietrzeźwości dostawcza natomiastart. 115 § 16 k.k.zgodnie z którym zachodzi on wówczas, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 ‰ albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm3wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. W przedmiotowej sprawie, co ustalono w sposób bezsporny na podstawie opinii z zakresu toksykologii, oskarżony prowadził samochód będąc pod wpływem środka odurzającego i substancji psychotropowej, gdzie stężenie amfetaminy (99,4 ng/ml) oraz A-9(...)(6,1 ng/l) upośledzało zdolność kierowania przez niego pojazdami mechanicznymina poziomie odpowiadającym nietrzeźwości powyżej 0,5 promila alkoholu etylowegowe krwi. Niewątpliwie zatem jego zachowanie wyczerpało ustawowe znamiona czynu zart. 178a § 1 k.k., co zostało mu przypisane w wyroku wydanym w przedmiotowej sprawie.
Sąd zważył dalej, iż w myśl przepisuart. 53 k.k.sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonej (prewencja szczególna), a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i zaspokojenie potrzeby poczucia sprawiedliwości (prewencja ogólna). Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Te właśnie zasadykodeksu karnegosąd miał na uwadze uznając karę 1 roku pozbawienia wolności za sprawiedliwą. W ocenie Sądu, wymierzona oskarżonemu kara jest adekwatna zarówno do stopnia jego zawinienia, jak i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Na niekorzyść oskarżonego przemawia to, że wykazał się on rażąco lekceważącym stosunkiem do obowiązujących norm prawnych, a także jego uprzednia, wielokrotna karalność. Ponadto Sąd miał na względzie cele zapobiegawcze jakie orzeczona kara ma spełnić wobecP. O., jak również oddziaływanie w ramach prewencji ogólnej – tj. uwidocznienie, iż niestosowanie się do obowiązujących norm prawa, zawsze będzie wiązało się z odpowiednio dostosowaną do wagi tego czynu reakcją karną.
Jednocześnie Sąd doszedł do przekonania, iż brak jest w ustalonych okolicznościach podstaw do zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności z uwagi na brzmienieart. 69 § 1 i 2 k.k.Normy tych przepisów wykluczają możliwość warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności w sytuacji, gdy w dacie popełnienia czynu zabronionego oskarżony był osobą uprzednio skazaną na karę pozbawienia wolności, co niewątpliwie odnosi się do oskarżonego. Ponadto, stosownie do tych uregulowań, sąd, rozważając możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary, winien rozważyć przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Podstawową przesłanką stosowania warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary jest przekonanie sądu, że zastosowanie tego środka probacyjnego będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobiegnie jego powrotowi do przestępstwa (pozytywna prognoza kryminologiczna). W ocenie Sądu, na gruncie przedmiotowej sprawy ocena określonych wart. 69 § 1 k.k.przesłanek wskazuje na to, że w stosunku do osoby oskarżonego wysnucie takiego przekonania nie byłoby zasadne. Oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną i to za czyny popełnione umyślnie. Pomimo tego ponownie popełnił on przestępstwo polegające na umyślnym naruszeniu obowiązujących norm prawnych. Powyższe okoliczności, w szczególności zaś lekceważenie przez oskarżonego porządku prawnego pomimo uprzedniej karalności uzasadniają wniosek, iż funkcjonując w warunkach wolności kontrolowanej – nawet pod stosownym nadzorem, zachodzi wysokie prawdopodobieństwo iż popełni on ponownie przestępstwo, a tym samym wykluczają zastosowanieart. 69 § 1 i 2 k.k.
Sąd stwierdził również, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdowała normaart. 42 § 2 k.k., obligująca do orzeczenia wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych albo pojazdów mechanicznych określonego rodzaju – z uwagi na popełnienie czynu zart. 178a § 1 k.k.Środek ten orzeka się w latach, od 1 roku do 15 lat (art. 43 § 1 k.k.). Sąd czuwał przy tym, ażeby okres zakazu prowadzenia przez oskarżonego pojazdów mechanicznych nie byłby niewspółmiernie łagodny do wagi naruszonych przez oskarżonego obowiązków, zagrożenia, jakie stworzył, oraz stosunku oskarżonego do obowiązujących norm. Ustalając zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych Sąd miał na względzie, że oskarżony jechał w godzinach popołudniowych, a zatem w okresie, gdy może występować duże natężenie ruchu; niewątpliwie zagrażał on tym samym bezpieczeństwu wielu osób. Nadto stopień naruszenia obowiązujących zasad wskazuje, że tylko zakaz prowadzeniawszelkichpojazdów mechanicznych odniesie odpowiedni skutek prewencji szczególnej. Orzeczona kara i środki karne mają bowiem przestrzec przed naruszaniem prawa również inne osoby. Przestępstwo, jakiego dopuścił się oskarżony, jest jednym z bardziej nagminnych, a jednocześnie nie dość piętnowanych społecznie. Tylko nieuchronność wymierzania kar i środków karnych oraz ich surowość może wpłynąć na zmniejszenie się ilości osób, które decydują się na kierowanie pojazdami w stanie, w jakim znajdował się oskarżony. Reasumując, orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat nie przekracza stopnia zawinienia oskarżonego, a jednocześnie jest adekwatne do wagi czynu i powinno spełnić zakładane cele wymierzenia kary i środka karnego.
Sąd orzekł także o świadczeniu pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej, albowiem oskarżony popełnił jeden z czynów, wymienionych w tym przepisie i umożliwiających orzeczenie tego środka karnego. Wysokość tego środka karnego, w wysokości 5000, 00 złotych, ustalona została w oparciu o możliwości zarobkowe oskarżonego, a jej wysokość jest równa minimalnej kwocie określonej przez przepisy ustawy. Orzeczenie w tym zakresie oparto naart. 43a § 1 k.k.w zw. zart. 43a § 2 k.k.
Sąd na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze(Dz. U. Nr 16, poz. 124 ze zm.) oraz § 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z dnia 05 listopada 2015 roku) zasądził również od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. P.z Kancelarii Adwokackiej wG.kwotę 1476,00 złotych (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych i 00/100) brutto tytułem nie uiszczonych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuP. O.z urzędu.
Ponadto, na mocyart. 626 § 1 k.p.k.,art. 627 k.p.k.,art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) Sąd obciążył oskarżonego kosztami procesu w sprawie, albowiem nie znalazł on podstaw dla jego zwolnienia z tej powinności. To naganne zachowanie oskarżonego doprowadziło do wszczęcia i prowadzenia procesu w sprawie, a zatem toP. O.winien ponosić powstałe w ten sposób koszty.