Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 541/14
Data wyroku: 2016-09-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Kosiński
Słowa kluczowe: Wyrok
Podstawa prawna: art. 226 § 1 kk

Sygn. akt II K 541/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 września 2016 r.
Sąd Rejonowy w Legionowie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Tomasz Kosiński
Protokolant: Marta Czapska
w obecności oskarżyciela : Prokuratora Zuzanny Cupryk
po rozpoznaniu dnia 08 grudnia 2015 r. , 20 stycznia 2016 r. , 04 marca 2016 r. , 25 kwietnia 2016 r. , 06 czerwca 2016 r. , 12 lipca 2016 r. i 26 września 2016 r. na rozprawie w Legionowie sprawy :
R. K., s.J.iB.z d.P.,ur. dnia (...)wS.
oskarżonego o to, że :

1
w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)znieważył funkcjonariusza Policji st. post.W. B.podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych używając w stosunku do tego policjanta słów uważanych powszechnie za obelżywe

to jest o przestępstwo zart. 226 § 1 k.k.

2
w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)naruszył nietykalność cielesną st. post.W. B.podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych poprzez kopnięcie go w udo lewej nogi

to jest o przestępstwo zart. 222 § 1 k.k.

3
w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)stosował przemoc polegająca na kopaniu i szarpaniu za umundurowanie oraz groźbę pobicia w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji st. post.W. B.do zaniechania prawnej czynności służbowej przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary orzeczonej wobec niego za umyślne przestępstwo podobne

to jest o przestępstwo zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

4
w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)w Komisariacie Policji wN.znieważył funkcjonariusza Policji st. post.W. B.podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych używając w stosunku do tego policjanta słów uważanych powszechnie za obelżywe

to jest o przestępstwo zart. 226 § 1 k.k.

5
w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)w Komisariacie Policji wN.stosował groźbę pobicia w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji st. post.W. B.do zaniechania prawnej czynności służbowej czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary orzeczonej wobec niego za umyślne przestępstwo podobne

to jest o przestępstwo zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

6
w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)w Komisariacie Policji wN., będąc pozbawionym wolności na podstawie protokołu zatrzymania osoby sporządzonego przez funkcjonariusza Komisariatu Policji wN.mł. asp.T. E., uwolnił się sam podczas przeprowadzania czynności doprowadzania

to jest o przestępstwo zart. 242 § 1 k.k.

1
OskarżonegoR. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt. 1zarzutów czynu i za to na podstawieart. 226 § 1 k.k.skazuje go na karę ograniczenia wolności w wymiarze 4 ( czterech ) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie;

2
OskarżonegoR. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt. 2zarzutów czynu i za to na podstawieart. 222 § 1 k.k.skazuje go na karę ograniczenia wolności w wymiarze 6 ( sześciu ) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie;

3
OskarżonegoR. K.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. 3 zarzutów uznaje za winnego tego że w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)stosował przemoc polegająca na kopaniu i szarpaniu za umundurowanie oraz groźbę pobicia w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji st. post.W. B.do zaniechania prawnej czynności służbowej przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego za umyślne przestępstwo podobne to jest popełnienia czynu zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazuję, zaś na podstawieart. 224 § 2 k.k.w zw. 37ak.k.wymierza mu karę ograniczenia wolności w wymiarze 6 ( sześciu ) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie;

4
OskarżonegoR. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt. 4zarzutów czynu i za to na podstawieart. 226 § 1 k.k.skazuje go na karę ograniczenia wolności w wymiarze 4 ( czterech ) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie;

5
OskarżonegoR. K.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. 5 zarzutów uznaje za winnego tego w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)w Komisariacie Policji wN.stosował groźbę pobicia w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji st. post.W. B.do zaniechania prawnej czynności służbowej przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego za umyślne przestępstwo podobne to jest popełnienia czynu zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazuję, zaś na podstawieart. 224 § 2 k.k.w zw. 37ak.k. k.k.wymierza mu karę ograniczenia wolności w wymiarze 6 ( sześciu ) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie;

6
OskarżonegoR. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt. 6zarzutów czynu i za to na podstawieart. 242 § 1 k.k.skazuje go na karę ograniczenia wolności w wymiarze 6 ( sześciu ) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie;

7
Na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoR. K.karę łączną biorąc za podstawę kary ograniczenia wolności orzeczone w punkcie 1 , 2 , 3 , 4 , 5 i 6 wyroku i wymierza oskarżonemuR. K.karę łączną ograniczenia wolności w wymiarze 1 ( jednego ) roku , polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydzieści ) godzin miesięcznie;

8
Na podstawieart. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k.zasądza od Skarbu Państwa- Kasa Sądu Rejonowego w Legionowie na rzecz adwokataJ. K. (1)kwotę 797,04 zł ( siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych cztery grosze ) tytułem nie opłaconej przez oskarżonegoR. K.pomocy prawnej za obronę udzieloną z urzędu;

9
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonegoR. K.w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sygn. akt II K 541/14

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 22 kwietnia 2014 r. około godziny 18.50. patrol policji w składzie st. post.W. B.i mł. asp.T. E.z polecenia oficera dyżurnegoKPN.wspólnie udali się radiowozem oznakowanym na interwencję na posesję wN.przyul. (...). Zgłaszającym interwencję byłJ. K. (2)który przebywając za granicą poinformował o awanturze domowej wywołanej przez oskarżonegoR. K., który zniszczył wyposażenia domu i groził swojemu młodszemu bratuS. K.iż spali ten dom . Po przybyciu na miejsce st. post.W. B.i mł. asp.T. E.zastali na podwórku przed domem oskarżonegoR. K.oraz jego brataS. K..S. K.poinformował ich iż jego brat oskarżonyR. K.będąc w stanie nietrzeźwości i najprawdopodobniej pod wpływem środków psychotropowych jest wobec niego agresywny i zniszczył w domu drzwi i meble .T. E.udał się do domu wraz zS. K., natomiast oskarżonyR. K.został chwilę wcześniej doprowadzony do radiowozu przez st. post.W. B.i siedział w nim na tylnim siedzeniu . OskarżonyR. K.będąc w radiowozie zachowywał się agresywnie i wyzywał st. post.W. B.słowami wulgarnymi krzycząc że „(...)” . Po wejściu do domu przyul. (...)mł. asp.T. E.stwierdził zniszczenie drzwi i mebli. NastępnieS. K.skontaktował się telefonicznie ze swoją matkaB. K. (1)która w rozmowie zT. E.poprosiła o to by zabrać jej starszego syna oskarżonegoR. K.do wytrzeźwienia , bo groził iż spali dom z ze swoim bratemS.w środku , a oni obawiają się tej groźby. Gdy mł. asp.T. E.wrócił do radiowozu oskarżonyR. K.w dalszym ciągu zachowywał się agresywnie i wyzywał st. post.W. B.słowami wulgarnymi . Wobec powyższego podjęto decyzję o zatrzymaniu oskarżonegoR. K.i przewiezieniu go do Komisariatu Policji wN.. Gdy st. post.W. B.zmykał drzwi do radiowozu , leżący na tylnim siedzeniu oskarżonyR. K.kopną w udo lewej nogi . Następnie gdy st. post.W. B.wsiadł na miejsce kierowcy do radiowozu oskarżonyR. K.zaczął szarpać go za koszule i grozić pobiciem krzycząc „że mu dojebie i jak wszyscy w wiezieniu dowiedzą się ze pobił policjanta to będzie panem” w celu zmuszenia go do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania oskarżonego.
Gdy oskarżonyR. K.został doprowadzony na Komisariatu Policji wN.przyul. (...)w dalszym ciągu zachowywał się agresywnie wobec st. post.W. B., który wykonywał z nim czynności w postaci badania na urządzeniu kontrolno – pomiarowym na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. OskarżonyR. K.ponownie zaczął wyzywał st. post.W. B.słowami wulgarnymi krzycząc iż że „(...)”. OskarżonyR. K.groził również st. post.W. B.pobiciem „gdy go spotka po wyjściu z komisariatu” w celu zmuszenia go do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania oskarżonego .
Po przeprowadzeniu czynności z oskarżonymR. K.,między innymi sporządzeniu protokołu zatrzymania oskarżonego ( k. 2 ) ,oficer dyżurny Komisariatu Policji wN.podjął decyzję o przewiezieniu oskarżonego do(...)wL.. Ok. godz. 20.50 mł. asp.T. E.wraz z sierż. szt.M. B.doprowadzał oskarżonegoR. K.z budynkuKPN.do radiowozu celem przewiezienia go do(...)wL.. Podczas wyprowadzania z komisariatu oskarżonyR. K.mimo iż był skuty kajdankami do tyłu , uwolnił się z kajdanek , pchnął barkiem sierż. szt.M. B.i uciekł z Komisariatu Policji wN..M. B.,T. E.iW. B.podjęli pościg za oskarżonymR. K.. Po ok. 30 minutach oskarżonyR. K.został zatrzymany na posesji przyul. (...)wN.należącej doB. K. (2)przez sierż. szt.M. B.i st. post.W. B..
Wcześniej oskarżonyR. K.wKPwN.został przebadana na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu . OskarżonyR. K.w dniu 22 kwietnia 2014 r. posiadał o godzinie 19.43 ( na urządzeniu nie zmieniono czasu na czas letni ) 1,85 promila alkoholu w wydychanym powietrzu ( k. 99-100 ) .
Wyrokiem łącznym z dnia 08 sierpnia 2012  r. sygn. akt. II K 136/12 Sąd Rejonowy w Słubicach II Wydział Karny połączył między innymi kary wymierzone skazanemuR. K.wyrokami sygn. akt VI K 76/08 za czyn zart. 278 § 1 k.k.i sygn. akt II K 261/08 za czyn zart. 280 § 1 k.k., zart. 282 k.k., zart. 189 § 2 k.k.i zart. 217 § 1 k.k.oraz wymierzył skazanemuR. K.karę łączną 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności .R. K.karę pozbawienia wolności orzeczoną tym wyrokiem łącznym odbył w okresie od 20 lipca 2012 r. do 04 lutego 2014 r. ( k. 292-295 i k. 343-344  ) .
R. K.ma ukończone 27 lat, jest kawalerem i nie ma nikogo na utrzymaniu , pracuje dorywczo i uzyskuje dochód 800 zł, był  karany ( k. 343-344 ) ,  nie był leczony psychiatrycznie był leczony odwykowo . Z opinii sądowo - psychiatrycznej sporządzonej przez biegłych lekarzy psychiatrów w dniu 26 października r. ( k. 194-196 ) wynika jednak iż stan psychiczny oskarżonego odnośnie zarzucanego mu czynu nie ograniczał , ani nie znosił jego zdolności rozpoznawania znaczenia czynów i zdolności pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżony może brać udział w postępowaniu sądowym w toku którego jego poczytalność nie budzi wątpliwości oraz prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny.
Sąd powyższy stan faktyczny ustalił na podstawie następujących dowodów : częściowo wyjaśnień oskarżonegoR. K.( k. 28v-29 , k. 35-36 , k. 94 , k. 97 i k. 231 ), zeznań świadków:W. B.( k. 9 , k. 13 v , k. 47 v i k. 231- 232 ) ,B. K. (2)( k. 17v i k. 232 ),T. E.( k. 15-16 v i k. 244- 245 ) ,M. B.( k. 333-334 ),U. S.( k. 98v i k. 272 ) ,J. K. (2)( k. 50 i k. 298-299 ) iM. Ż.( k. 350 ) , notatki urzędowej ( k. 1 i k. 102 ) , protokołu zatrzymania osoby ( k. 2 ) , protokołu oględzin miejsca ( k. 3-4 ) , notatki urzędowej ( k. 6-7 ) , protokołu przeszukania ( k. 22- 23 ) , karty karnej ( k. 41-44 i k. 84- 85 ) , danych osobo-poznawczych ( k. 46 ) , dokumentacji fotograficznej ( k. 48 ) , kopii wyroku ( k. 77-78 ) , kserokopii użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego ( k. 99-100 ) , karty karnej ( k. 149 ) , opinii sądowo-psychiatrycznej ( k. 194-195 ) , karty karnej ( k. 219 k. 308-309, k. 343-344 ) i informacji systemu(...)( k. 291-295 ) oraz częściowo zeznań świadków :S. K.( k. 21 i k. 270-273 ) iB. K. (1)( k. 52 v i k. 297-298 ).
OskarżonyR. K.stanął pod zarzutami , iż :

1
w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)znieważył funkcjonariusza Policji st. post.W. B.podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych używając w stosunku do tego policjanta słów uważanych powszechnie za obelżywe to jest popełnienia przestępstwa zart. 226 § 1 k.k.

2
w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)naruszył nietykalność cielesną st. post.W. B.podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych poprzez kopnięcie go w udo lewej nogi to jest popełnienia przestępstwa zart. 222 § 1 k.k.

3
w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)stosował przemoc polegająca na kopaniu i szarpaniu za umundurowanie oraz groźbę pobicia w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji st. post.W. B.do zaniechania prawnej czynności służbowej przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary orzeczonej wobec niego za umyślne przestępstwo podobne to jest popełnienia przestępstwa zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

4
w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)w Komisariacie Policji wN.znieważył funkcjonariusza Policji st. post.W. B.podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych używając w stosunku do tego policjanta słów uważanych powszechnie za obelżywe to jest popełnienia przestępstwa zart. 226 § 1 k.k.

5
w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)w Komisariacie Policji wN.stosował groźbę pobicia w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji st. post.W. B.do zaniechania prawnej czynności służbowej czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary orzeczonej wobec niego za umyślne przestępstwo podobne to jest popełnienia przestępstwa zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

6
w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)w Komisariacie Policji wN., będąc pozbawionym wolności na podstawie protokołu zatrzymania osoby sporządzonego przez funkcjonariusza Komisariatu Policji wN.mł. asp.T. E., uwolnił się sam podczas przeprowadzania czynności doprowadzania to jest popełnienia przestępstwa zart. 242 § 1 k.k.

OskarżonyR. K.w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie przed Sądem przyznał się do popełnienia czynów opisanych w pkt. I i VI zarzutów aktu oskarżenia ( k. 28v , k. 35 , k. 94 , k. 97 i k. 231 ) . OskarżonyR. K.w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnił iż podczas zatrzymania w dniu 22 kwietnia 2014 r. mógł używać słów wulgarnych wobec st. post.W. B.gdyż był pod wpływem alkoholu. Zaprzeczył jednak by wtedy naruszył nietykalność cielesną st. post.W. B., podnosząc iż przebieg tego zdarzenia widziała sąsiadka miesząca na posesji przyul. (...)wN.. Z dalszych wyjaśnień oskarżonegoR. K.wynika iż po tym gdy został przewieziony do Komisariatu Policji wN.został pobity przez nieznanego mu funkcjonariusza policji w cywilu , dlatego podjął decyzję o ucieczce z Komisariatu Policji wN.( k. 28v-29 , k. 35-36 ) .
Natomiast na rozprawie przed Sądem oskarżonyR. K.odmówił składania wyjaśnień i potwierdził swoje wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym ( k. 231 ) .
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoR. K.w zakresie   w zakresie w jakim przyznał do popełnienia czynu opisanego w pkt. I i VI zarzutów aktu oskarżenia . W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonegoR. K.są jasne, dokładne i korespondują z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zwłaszcza z zeznaniami świadków :W. B.( k. 9 , k. 13 v , k. 47 v i k. 231- 232 ) ,B. K. (2)( k. 17v i k. 232 ),T. E.( k. 15-16 v i k. 244- 245 ) iM. B.( k. 333-334 ) w zakresie jakim Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków oraz protokołem użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego ( k. 91-100 ) .
Sąd nie dał natomiast w pozostałym zakresie wiary wyjaśnieniom oskarżonegoR. K.zwłaszcza w zakresie jakim zaprzeczył że popełnił pozostałe zarzucane mu czyny , w tym nie naruszył nietykalności cielesnej st. post.W. B.podczas swojego zatrzymania w dniu 22 kwietnia 2014 r. jako niejasnym , nielogicznym i wewnętrznie sprzecznym . W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonegoR. K.stanowią przyjętą przez niego linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za popełnione przez niego czyny. Należy zauważyć iż wersja zdarzeń przedstawiona w tym zakresie przez oskarżonegoR. K.pozostaje w sprzeczności z wersją przedstawioną przez świadków :W. B.( k. 9 , k. 13 v , k. 47 v i k. 231- 232 ) iT. E.( k. 15-16 v i k. 244- 245 ) w zakresie jakim Sąd dał im wiarę. Z zeznań świadkówW. B.iT. E.wynika w jaki sposób oskarżonyR. K.zachowywał się wobec pokrzywdzonegoW. B.w dniu 22 kwietnia 2014 r. na posesji w  miejscowościN.przyul. (...)i w Komisariacie Policji wN.przyul. (...). Należy wskazać iż z wyjaśnień oskarżonegoR. K.wynika wprost iż był pod zaczym wpływem alkoholu. Wyżej wskazane fakty dyskwalifikują prawdziwość wyjaśnień oskarżonegoR. K.w zakresie jakim Sąd nie dał im wiary .
Sąd dał wiarę zeznaniom świadków :W. B.,B. K. (2),T. E.,M. B.,U. S.,J. K. (2)iM. Ż.jako jasnym dokładnym , spójnym , logicznym i korespondującym z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego .

    Zzeznań świadkaW. B.funkcjonariusza Policji zKPwW.wynika jaki przebieg miała interwencja w dniu 22 kwietnia 2014 r. wN.przyul. (...)i co było jej powodem. ŚwiadekW. B.wskazał iż po przyjechaniu na miejsce interwencji radiowozem oznakowanym wspólnie z mł asp.T. E.zastali stojącego przed domem oskarżonegoR. K.i jego brataS. K.. OskarżonyR. K.był mocno pobudzony , natomiastS. K.zachowywał się spokojnie i nic nie mówił . Po pewnym czasie oskarżonyR. K.na skutek jego prośby wyszedł na ulice i wsiadł do radiowozu. Natomiast mł. asp.T. E.wraz zS. K.udał się do domu w celu obejrzenia zniszczeń dokonanych przez oskarżonego . Z dalszych zeznań świadkaW. B.wynika iż gdy mł. asp.T. E.wyszedł z domu i podszedł do radiowozu oskarżonyR. K.ponownie stał się agresywny. Oskarżony zaczął wyzywaćW. B.słowami wulgarnymi krzycząc że : „(...)” , wykonywał też obsceniczne gesty . GdyW. B.podszedł do oskarżonegoR. K., ten leżąc na siedzeniu radiowozu naruszył nietykalność cielesnąW. B.kopiąc go w udo lewej nogi . Z dalszych zeznań świadkaW. B.wynika iż razem z mł. asp.T. E.użyli wobec oskarżonegoR. K.środków przymusy bezpośredniego i mł. asp.T. E.założył oskarżonemu kajdanki. GdyW. B.wsiadł do radiowozu na miejsce kierowcy siedzący z tyłu oskarżonyR. K.zaczął ciągnąc go za koszule i szarpać krzycząc „(...)”. Z dalszych zeznań świadkaW. B.wynika iż po przewiezieniu do Komisariatu Policji wN.oskarżonyR. K.podczas wykonywaniu z nim czynności w dalszym ciągu zachowywał się w stosunku do niego agresywnie w dalszym ciągu wyzywał go słowami wulgarnymi mówiąc iż(...)” , groził mu także pobiciem gdy go spotka po wyjściu z komisariatu . Po wykonaniu tych czynności oskarżonym będąc eskortowany przez mł. asp.T. E.i sierż. szt.M. B.celem doprowadzenia do(...)wL.uciekł zKPN.. Po około 20-30 minutach oskarżonyR. K.został zatrzymany na terenie posesji przyul. (...)wN.( k. 9 , k. 13 v , k. 47 v i k. 231- 232 ).
Z zeznań świadkaB. K. (2)wynika iż gdy w dniu 22 kwietnia 2014 r. ok. godz. 21.20 wróciła na swoją posesję przyul. (...)i została poinformowana przez policjantów iż na teren jej posesji wbiegł poszukiwany przez nich mężczyzna . Po wejściu na teren posesji przez bramę ,która nie była zamknięta , włączyła oświetlenie zewnętrzne znajdujące się na jej domu . W świetle tych lamp zobaczyła leżącego w rogu jej posesji mężczyznę , który następnie został zatrzymany przez policjantów ( k. 17v i k. 232 ).
Z zeznań świadkaT. E.funkcjonariusza Policji zKPwW.również wynika jaki przebieg miała interwencja w dniu 22 kwietnia 2014 r. wN.przyul. (...)i co było jej powodem. ŚwiadekT. E.wskazał iż w dniu 22 kwietnia 2014 r. z polecenia oficera dyżurnegoKPN.wspólnie z st. post.W. B.udał się na interwencję z powodu awantury domowej wN.przyul. (...). Zgłaszającym interwencję byłJ. K. (2)który przebywał za granicą . Po przybyciu na miejsce zastali oskarżonegoR. K.oraz jego brataS. K..S. K.poinformował iż jego brat będąc w stanie nietrzeźwości i najprawdopodobniej pod wpływem środków psychotropowych jest wobec niego agresywny i zniszczył w domu drzwi i meble . Z dalszych zeznań świadkaT. E.wynika iż udał się do domu wraz zS. K., natomiastR. K.znajdujący się już w radiowozie pozostał z st. post.W. B.. OskarżonyR. K.zachowywał się agresywnie i wyzywał st. post.W. B.słowami wulgarnymi nazywając go : policyjną k… , lachonem ,szmata”. Po wejściu do domu przyul. (...)świadekT. E.stwierdził zniszczenie drzwi i mebli. NastępnieS. K.podał mu telefon komórkowy na który zadzwoniła jego matkaB. K. (1)która poprosiła o to by zabrać jej starszego syna oskarżonegoR. K.do wytrzeźwienia ,bo groził iż spali dom z ze swoim bratemS.w środku ,a oni obawiają się tej groźby. Z dalszych zeznań świadkaT. E.wynika iż gdy wrócił do radiowozu oskarżonyR. K.w dalszym ciągu zachowywał się agresywnie i kopną w nogę st. post.W. B.gdy ten zamykał drzwi radiowozu. Następnie gdy st. post.W. B.wsiadł na miejsce kierowcy do radiowozu oskarżony zaczął szarpać go za koszule i grozić pobiciem . Z dalszych zeznań świadkaT. E.wynika iż po tym jak oskarżonyR. K.został doprowadzony na Komisariatu Policji wN.w dalszym ciągu zachowywał się agresywnie wobec st. post.W. B.który wykonywał z nim czynności w postaci badania na urządzeniu kontrolno – pomiarowym , wyzywał go w dalszym ciągu słowami wulgarnymi i groził mu pobiciem . W swoich dalszych zeznaniach świadekT. E.wskazał iż ok. godz. 20.50 doprowadzał wraz z sierż. szt.M. B.oskarżonemu do radiowozu celem przewiezienia go do(...)wL.. Podczas wyprowadzania z komisariatu oskarżonyR. K.mimo iż był skuty kajdankami wyrwał się sierż. szt.M. B.i uciekł z Komisariatu Policji wN.. Po ok. 30 minutach oskarżony został zatrzymany na posesji przyul. (...)wN.( k. 15-16 v i k. 244-245 ).
ŚwiadekM. B.funkcjonariusz Policji zKPwN.w swoich zeznaniach opisujących wydarzenia z dnia 22 kwietnia 2014 r. wskazał iż z polecenia oficera dyżurnegoKPwN.doprowadzał oskarżonegoR. K.do radiowozu celem przewiezienia go do KPP wL.. Gdy wychodzili wKPwN.ze schodów oskarżonyR. K.mimo iż był skuty kajdankami do tyłu uwolni się z kajdanek , pchnął go barkiem i wybiegł z komisariatu . Następnie oskarżonyR. K.został zatrzymany na posesji znajdującej się w niewielkiej odległości od Komisariatu Policji wN.( k. 333-334 ).
Z zeznań świadkaU. S.– sąsiadki oskarżonego która mieszka na posesji przyul. (...)wynika iż nigdy nie widziała żadnej interwencji policji na posesji na której mieszka oskarżony . Świadek wskazał iż osobiście nie zna oskarżonegoR. K.( k. 98v i k. 272 ) .
J. K. (2)– ojciec oskarżonegoR. K.w swoich zeznaniach wskazał iż nie był obecny podczas interwencji policji w dniu 22 kwietnia 2014 r. w jego w domu wN.przyul. (...). Jednak od młodszego syna wie iż oskarżonyR. K.tego dnia zachował się agresywnie jakby był w amoku i niszczył wszystko co stało mu na drodze w domu – drzwi , meble ( k. 298-299 ) .
Natomiast z zeznań świadkaM. Ż.wynika iż nie była świadkiem zatrzymania oskarżonegoR. K.przez policję . Widziała iż 2-3 razy była interwencja policji na posesji na której mieszka oskarżony , gdyż policjanci stali przed tą posesją i nie mogli się na nią dostać . Nie pamięta czy któraś z tych interwencji miała miejsce 22 kwietnia 2014 r. ( k. 350 ).
Fakt, że wymienieni wyżej świadkowie precyzyjnie określają zakres swojej wiedzy na temat zdarzeń, w zakresie których Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków, świadczy zdaniem Sądu o braku skłonności do konfabulacji i dążeniu do rzetelnego przedstawienia przebiegu wydarzeń. Zeznania świadków są jasne , dokładne i korespondują z całością materiału dowodowego zebranego w sprawie.
Jeżeli chodzi o zeznania świadkaS. K.( k. 21 i k. 270-273 ) - brata oskarżonegoR. K.- to zasługuje na wiarę ta część jego zeznań w której stwierdził iż oskarżony jest uzależniony od środków psychotropowych i obecnie przebywa na leczeniu . Na wiarę zasługuje również ta część zeznań świadkaS. K.iż wobec zachowania jego brata- oskarżonegoR. K.była kilkukrotnie wzywana na interwencję policja . W tym zakresie zeznania świadkaS. K.są jasne , dokładne , spójne , logiczne i korespondują z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego zwłaszcza z zeznaniami świadków :W. B.( k. 9 , k. 13 v , k. 47 v i k. 231- 232 ) ,T. E.( k. 15-16 v i k. 244- 245 ) iM. Ż.( k. 350 ).
Nie zasługuje na wiarę natomiast pozostała część zeznań świadkaS. K.zwłaszcza co do faktu iż oskarżonyR. K.podczas interwencji w dniu 22 kwietnia 2014 r. nie zachowywał się agresywnie wobec policjantów . W tym zakresie zeznania świadkaS. K.są niejasne , nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne oraz skierowane na pomniejszenie winy oskarżonegoR. K.. Należy zauważyć iż świadekS. K.stwierdził iż nie pamięta przebiegu interwencji w dniu 22 kwietnia 2014 r. , wskazując iż w tym okresie było kilka interwencji policji wobec jego brataR. K.. Należy wskazać iż powodem interwencji policji która miał w dniu 22 kwietnia 2014 r było agresywne zachowanie oskarżonegoR. K.będącego pod wpływem alkoholu i grozić spaleniem domu oraz zniszczył w domu drzwi i meble . Fakt ten wynika wprost z zeznań świadkaT. E.( k. 15-16 v i k. 244- 245 ) iJ. K. (2)( k. 50 i k. 298-299 ) . Ponadto z zeznań świadkówW. B.( k. 9 , k. 13 v , k. 47 v i k. 231- 232 ) iT. E.( k. 15-16 v i k. 244- 245 ) wynika w jaki sposób zachowywał się oskarżonyR. K.podczas interwencji w dniu 22 kwietnia 2014 r. na posesji wN.przyul. (...). Ponadto wyjaśnień oskarżonegoR. K.wynika wprost iż podczas tej interwencji wyzywał słowami wulgarnymi st. post.W. B.. Wyżej wskazane fakty dyskwalifikują prawdziwość zeznań świadkaS. K.w zakresie jakim Sąd nie dał im wiary .
Jeżeli chodzi o zeznania świadkaB. K. (1)( k. 52 v i k. 297-298 ) matki oskarżonegoR. K.- to zasługuje na wiarę w części w której świadek stwierdził iż nie była obecna podczas interwencji policji w dniu 22 kwietnia 2014 r. i o zachowaniu oskarżonegoR. K.dowiedziała się od swojego młodszego synaS.zanim została wezwana policja . Na wiarę zasługuje również ta część zeznań świadkaB. K. (1)z której wynika iż jej syna – oskarżonyR. K.jest uzależniony od środków psychotropowych . W tym zakresie zeznania świadkaB. K. (1)są jasne , dokładne , spójne , logiczne i korespondują z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego zwłaszcza z zeznaniami świadków :W. B.( k. 9 , k. 13 v , k. 47 v i k. 231- 232 )T. E.( k. 15-16 v i k. 244-245 ) iJ. K. (2)( k. 298-299 ) w zakresie jakim Sąd dał im wiarę .
Nie zasługuje na wiarę natomiast pozostała część zeznań świadkaB. K. (1)zwłaszcza co do faktu iż oskarżonyR. K.pod wpływem alkoholu i środków psychotropowych zachowuje się spokojnie i nie jest agresywny ani niebezpieczny dla innych osób . W tym zakresie zeznania świadkaB. K. (1)są niejasne , nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne . Należy zauważyć iż gdyby oskarżonyR. K.pod wpływem alkoholu i środków psychotropowych zachował się spokojnie i nie był agresywny nie było konieczności by ona i jej mąż mimo iż przebywali poza miejscem zamieszkania wezwali w dniu 22 kwietnia 2016 r. na interwencję patrol policji . Ponadto z zeznań świadkówW. B.( k. 9 , k. 13 v , k. 47 v i k. 231- 232 ) iT. E.( k. 15-16 v i k. 244-245 ) wynika iż podczas interwencji i później na Komisariacie Policji wN.oskarżonyR. K.zachowywał się agresywnie . Fakt iż oskarżonyR. K.pod wpływem alkoholu i środków psychotropowych zachowuje się agresywnie , zaś w dniu 22 kwietnia 2014 r. zniszczył w domu wN.przyul. (...)drzwi i meble wynika wprost ż zeznań świadkaJ. K. (2)( k. 298-299 ).
Wyżej wskazane fakty dyskwalifikują prawdziwość zeznań świadkaB. K. (1)w zakresie jakim Sąd nie dał im wiary .
Sąd dał pełną wiarę opinii sądowo - psychiatrycznej sporządzonej przez biegłych lekarzy psychiatrów w dniu 02 dniu 26 października r. ( k. 194-196 ) jako jasnej, dokładnej i fachowej. Wynika z niej, iż stan psychiczny oskarżonegoR. K.odnośnie zarzucanego mu czynu nie ograniczał , ani nie znosił jego zdolności rozpoznawania znaczenia czynów i zdolności pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżony może brać udział w postępowaniu sądowym w toku którego jego poczytalność nie budzi wątpliwości oraz prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny .
Sąd dał w pełni wiarę dowodom z dokumentów , albowiem dokumenty powyższe zostały sporządzone przez funkcjonariuszy publicznych , nie zainteresowanych rozstrzygnięciem w sprawie , a zatem nie mających logicznego powodu , by przedstawiać nieprawdziwy stan rzeczy w dokumentach . Brak jest na tych dokumentach jakichkolwiek śladów podrobienia bądź przerobienia .
Sąd dał ponadto wiarę wszystkim ujawnionym na rozprawie dokumentom. Ich autentyczność i wiarygodność nie była kwestionowana przez żadną ze stron, ani nie stoi w sprzeczności z żadnym innym dowodem, a tym samym nie budzi wątpliwości.
Sąd zważył, co następuje:
Przepisart. 226 § 1 k.k.stanowi , iż karze podlega , kto, znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Rodzajowym przedmiotem ochrony we wskazanym przepisie jest prawidłowa i niezakłócona działalność organów państwowych i samorządu terytorialnego oraz ich funkcjonariuszy. Ochrona ta obejmuje organy i instytucje należące do władz ustawodawczych, wykonawczych i wymiaru sprawiedliwości. Określone wart. 226 § 1 k.k.przestępstwo znieważenia funkcjonariusza publicznego albo osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych jest typem szczególnym (kwalifikowanym) w stosunku do przestępstwa znieważenia człowieka (art. 216 k.k.). Zaostrzenie karalności wiąże się z tym, iż omawiane przestępstwo godzi nie tylko w godność osobistą funkcjonariusza, lecz pośrednio także w poszanowanie reprezentowanej przez niego instytucji. Użytemu wart. 226 § 1 k.k.określeniu „znieważa” należy nadawać taką samą treść, jak przy wykładni ogólnego typu przestępstwa znieważenia. Jeżeli zniewaga wiąże się z naruszeniem nietykalności cielesnej (np. oplucie, popychanie, oblanie wodą itp.), czyn wymaga kumulatywnej kwalifikacji na podstawieart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 222 § 1 k.k.. ( za Komentarz do art. 226 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV. ) Znamiona typu czynu zabronionego określonego wart. 226 § 1 k.k.może zrealizować każdy. Jest to przestępstwa powszechne. Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego określonego wart. 226 § 1 k.k.jest znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych ( za Komentarz do art. 226 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II. ) .
Natomiast przepisart. 216 § 1 k.k.nie precyzuje sposobów zachowania się sprawcy, używając ogólnego określenia „znieważa”. Ze względu na przedmiot ochrony, jakim jest godność człowieka, za zniewagę uważa się zachowanie uwłaczające godności, wyrażające lekceważenie lub pogardę. O tym czy zachowanie to ma charakter znieważający, decydują dominujące w społeczeństwie oceny i normy obyczajowe. Najczęściej zniewaga ma formę wypowiedzi słownej (użycia słów wulgarnych, epitetów), może być też wyrażona w piśmie lub za pomocą wizerunku (np. list o obraźliwej treści, karykatura) albo obraźliwym gestem demonstrującym pogardę dla danej osoby. Przestępstwa zart. 216 § 1 k.k.można się dopuścić jedynie w formie działania, a nie zaniechania. Zniewaga niewątpliwie jest przestępstwem formalnym. Do jego dokonania nie jest bowiem wymagany żaden konkretny skutek, w szczególności by adresat znieważającej wypowiedzi poczuł się dotknięty w swej godności albo by znieważające pismo dotarło do niego. Należy zauważyć iż wart. 216 § 1 k.k.ustawodawca określa sytuacje, w których można się dopuścić zniewagi. Może więc ona nastąpić w obecności pokrzywdzonego (zniewaga bezpośrednia), a w wypadku znieważających wypowiedzi uczynionych pod nieobecność pokrzywdzonego (a więc zaocznie), warunkiem karalności jest działanie publiczne (np. w czasopiśmie, na zebraniu) albo w zamiarze, aby treść zniewagi dotarła do pokrzywdzonego (np. drogą korespondencji, za pośrednictwem osoby trzeciej). Oznacza to, że bez działania w takim zamiarze niepubliczne znieważające wypowiedzi formułowane pod nieobecność ich adresata nie wypełniają znamion przestępstwa. ( za Komentarz do art.216 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV. ) .
W powyższej sprawie oskarżonyR. K.wypełnił wszystkie znamiona czynu zabronionego opisanego wart. 226 § 1 k.k.odnośnie czynów wskazanych w pkt 1 i 4 zarzutów aktu oskarżenia . OskarżonyR. K.w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)znieważył funkcjonariusza Policji st. post.W. B.podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych używając w stosunku do tego policjanta słów uważanych powszechnie za obelżywe . Następnie oskarżonyR. K.w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)w Komisariacie Policji wN.ponownie znieważył funkcjonariusza Policji st. post.W. B.podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych używając w stosunku do tego policjanta słów uważanych powszechnie za obelżywe .
OskarżonyR. K.obejmował swoją świadomością, iż jego działanie skierowane jest przeciwko funkcjonariuszowi publicznemu jakim jest policjant zgodnie z treściąart. 115 § 13 pkt. 7 k.k.oraz że ma ono związek z pełnieniem przez funkcjonariusza obowiązków służbowych .
Znieważenie przez oskarżonych funkcjonariusza Policji st. post.W. B.jak to zostało wskazane wyżej polegało na tym że oskarżony  miejscowościN.przyul. (...)a następnie w miejscowościN.przyul. (...)w Komisariacie Policji wN.wyzywał go słowami wulgarnymi krzycząc że „(...)”. Zniewagi te miały charakter bezpośredni, gdyż następowały w obecności pokrzywdzonego st. post.W. B.. Niewątpliwym jest iż słowa wulgarne których użył oskarżony w stosunku do st. post.W. B.miały charakter znieważający, mając na uwadze dominujące w społeczeństwie oceny i normy obyczajowe. Należy również zauważyć iż zniewaga niewątpliwie jest przestępstwem formalnym. Do jego dokonania nie jest bowiem wymagany żaden konkretny skutek, w szczególności by adresat znieważającej wypowiedzi poczuł się dotknięty w swej godności. Fakt ten potwierdzają zeznania świadkówW. B.( k. 9 , k. 13 v , k. 47 v i k. 231- 232 ) iT. E.( k. 15-16 v i k. 244- 245 ) . Należy zważyć iż w swoich wyjaśnieniach oskarżonyR. K.przyznał do popełnienia czynu opisanego w pkt. I zarzutów aktu oskarżenia .
Z tych względów zarówno okoliczności sprawy , jak i wina oskarżonegoR. K.co do popełnienia przez niego czynu zart. 226  § 1 k.k.opisanego wpkt. 1 i 4zarzutów w nie budzą wątpliwości.
Natomiast przepisart. 222 § 1 k.k.stanowi , iż karze podlega , kto, narusza nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Rodzajowym przedmiotem ochronyart. 222 § 1 k.k.jest prawidłowa i niezakłócona działalność organów państwowych i samorządu terytorialnego oraz ich funkcjonariuszy. Ochrona ta obejmuje organy i instytucje należące do władz ustawodawczych, wykonawczych i wymiaru sprawiedliwości. Przepisart. 222 § 1 k.k.penalizuje naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Jest to typ kwalifikowany w stosunku do określonego wart. 217 k.k.przestępstwa naruszenia nietykalności człowieka, przy czym zaostrzenie odpowiedzialności następuje ze względu na związek naruszenia nietykalności funkcjonariusza z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych. Należy zauważyć iż przepisartykuł 217 § 1 k.k.określa odpowiedzialność karną za przestępstwo naruszenia nietykalności cielesnej człowieka. W jego opisie ustawodawca eksponuje uderzenie, przez co należy rozumieć każde gwałtowne działanie skierowane na ciało człowieka (zadanie ciosu, kopnięcie, szarpanie za włosy itp.), a ponadto wskazuje na naruszenie nietykalności w inny sposób (np. oplucie, oblanie nieczystościami). Przestępstwo zart. 217 1 k.k.ma charakter materialny, przy czym przez skutek należy rozumieć naruszenie integralności cielesnej, które wiąże się z uczuciem przykrości, bólu, poniżenia, a może także pozostawić nieznaczne ślady na ciele (sińce, zadrapania lub obrzęk). W razie spowodowania uszczerbku na zdrowiu określonego wart. 156 k.k.lub 157k.k.(ciężki, średni i lekki uszczerbek), odpowiedzialność za naruszenie nietykalności cielesnej jest wyłączona w myśl zasady konsumpcji. Strona podmiotowa przestępstwa naruszenia nietykalności cielesnej polega na umyślności w obu jej formach, tj. zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego. ( za Komentarz do art.217 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Marek, Kodeks Karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV. )
Naruszenie nietykalności funkcjonariusza jest przestępstwem umyślnym, przy czym do zastosowania przepisuart. 222 § 1 k.k.konieczne jest ustalenie, że sprawca obejmował swoją świadomością, iż jego działanie skierowane jest przeciwko funkcjonariuszowi publicznemu lub osobie do pomocy mu przybranej oraz że ma ono związek z pełnieniem przez funkcjonariusza obowiązków służbowych. Dla bytu omawianego przestępstwa nie jest natomiast istotny rodzaj motywu kierującego sprawcą. Do znamion strony przedmiotowej omawianego występku należy naruszenie nietykalności funkcjonariusza podczas lub w związku z wykonywaniem jego obowiązków służbowych. Tak więc czyn może być popełniony tylko w związku lub podczas pełnienia przez funkcjonariusza (ewentualnie także osobę przybraną) obowiązków służbowych (za Komentarz do art. 222 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, Kodeks Karny. Komentarz praktyczny, Oficyna, 2007, II wyd. )
W powyższej sprawie oskarżonyR. K.wypełnił wszystkie znamiona czynu zabronionego zart. 222 § 1 k.k.opisanego w pkt 2 zarzutów aktu oskarżenia gdyż w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)naruszył nietykalność cielesną st. post.W. B.poprzez kopnięcie go w udo lewej nogi podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych . OskarżonyR. K.obejmował swoją świadomością, iż jej działanie skierowane jest przeciwko funkcjonariuszom publicznym jakim są policjanci zgodnie z treściąart. 115 § 13 pkt. 7 k.k.oraz że ma ono związek z pełnieniem przez funkcjonariuszy obowiązków służbowych . Należy zauważyć że czas pełnienia obowiązków nie jest określony godzinami pracy, lecz pełnieniem zadań. Dlatego wypełnia znamiona omawianego czynu przez naruszenie nietykalności funkcjonariusza publicznego wykonującego zadania po upływie godzin urzędowania. Istnieje domniemanie, że funkcjonariusz przebywający w instytucji, w której jest zatrudniony, pełni obowiązki służbowe (za Komentarz do art. 222 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, Kodeks Karny. Komentarz praktyczny, Oficyna, 2007, II wyd. ). Przedmiotową interwencje przeprowadzali umundurowani funkcjonariusze Policji poruszający się oznakowanym radiowozem policyjnym .
Naruszenie nietykalności cielesnej przez oskarżonegoR. K.jak to zostało wskazane wyżej polegało na tym że oskarżony kopną w udo lewej nogi st. post.W. B.. Należy jednak zauważyć iż naruszeniem nietykalności cielesnej zdaje się być każde bezprawne dotknięcie innej osoby czy inny krzywdzący kontakt. Wchodzą tu w grę wszelkie kontakty fizyczne, które są obraźliwe, kłopotliwe czy po prostu niepożądane. Naruszenie nietykalności cielesnej nie musi łączyć się z wywołaniem bólu, jednakże musi być ono fizyczne, tzn. atak musi napotkać ciało pokrzywdzonego, z tym że dla dokonania przestępstwa jest rzeczą obojętną, czy sprawca dotyka ofiary fizycznie ( za Komentarz do art. 217 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, Kodeks Karny. Komentarz praktyczny, Oficyna, 2007, II wyd. ). Podczas przedmiotowego zdarzenia pokrzywdzeni st. post.W. B.nie odniósł żadnych obrażeń . Fakt ten potwierdzają zeznania świadków :W. B.( k. 9 , k. 13 v , k. 47 v i k. 231- 232 ) iT. E.( k. 15-16 v i k. 244- 245 ) .
Z tych względów zarówno okoliczności sprawy , jak i wina oskarżonegoR. K.co do popełnienia przez niego czynu zart. 222  § 1 k.k.opisanego wpunkcie 2zarzutów w nie budzą wątpliwości.
OskarżonyR. K.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. 3 zarzutów został uznany za winnego tego że w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)stosował przemoc polegająca na kopaniu i szarpaniu za umundurowanie oraz groźbę pobicia w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji st. post.W. B.do zaniechania prawnej czynności służbowej przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego za umyślne przestępstwo podobne to jest popełnienia czynu zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k..
OskarżonyR. K.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. 5 zarzutów został uznany za winnego tego w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)w Komisariacie Policji wN.stosował groźbę pobicia w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji st. post.W. B.do zaniechania prawnej czynności służbowej przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego za umyślne przestępstwo podobne to jest popełnienia czynu zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k..
Przepisart. 224 § 2 k.k.stanowi iż karze podlega , kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego albo osoby do pomocy mu przybranej do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej. Wart. 224 § 2 k.k.ustawodawca penalizuje stosowanie przemocy lub groźby bezprawnej wobec funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej w celu zmuszenia do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej. Przemoc polegać może nie tylko na agresji skierowanej na ciało funkcjonariusza (np. zaatakowanie niebezpiecznym przedmiotem, wykręcenie rąk, obezwładnienie). Może ona być stosowana także wobec osoby bliskiej (np. przemoc wobec żony lub dziecka funkcjonariusza) albo zostać wywarta poprzez oddziaływanie na rzeczy - aby w ten sposób przeciwdziałać czynności funkcjonariusza (np. barykadowanie drzwi, unieruchomienie pojazdu służbowego itp.). Ze względu na znamiona użycia przemocy lub groźby bezprawnej wobec funkcjonariusza albo osoby przybranej mu do pomocy - przestępstwo zart. 224 § 2 k.k.stanowi typ szczególny w stosunku do ogólnego przestępstwa zmuszania, co prowadzi do eliminacjiart. 191 § 1 k.k.w myśl zasady specjalności. Karalności na podstawieart. 224 § 2 k.k.nie podlega stosowanie tzw. biernego oporu. Nie jest więc przestępstwem położenie się na ziemi przez osobę, którą funkcjonariusz policji chce ująć i zatrzymać, czy odmowa wydania poszukiwanego przedmiotu. Charakter biernego oporu ma także tzw. siedząca demonstracja, nawet gdy jej uczestnicy, trzymając się za ręce, utrudniają w ten sposób usunięcie z miejsca demonstracji. ( za Komentarz do art. 224 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Marek, Kodeks Karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV. ) Typ czynu zabronionego określony wart. 224 § 2 k.k.jest przestępstwem bezskutkowym. Dla dokonania tego przestępstwa wystarczające jest wypowiedzenie groźby bezprawnej lub zastosowanie przemocy motywowane chęcią osiągnięcia określonego w przepisie celu. Osiągnięcie tego celu, tj. zmuszenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej do określonego postępowania, jakkolwiek ma wpływ na stopień społecznej szkodliwości zachowania sprawcy, nie stanowi znamienia komentowanego typu czynu zabronionego. Kwestia strony podmiotowej typu czynu zabronionego opisanego wart. 224 § 2 k.k.została tam jednoznacznie określona. Jest to przestępstwo umyślne, które można popełnić działając wyłącznie z zamiarem bezpośrednim (tzw. przestępstwo kierunkowe).
Zastosowanie przemocy wobec funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej wiąże się niejednokrotnie z naruszeniem nietykalności cielesnej tych podmiotów, a jeżeli przemoc ta stosowana jest (czego wymaga realizacja znamion typu zart. 224 § 2 k.k.) w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej, to jest to równoznaczne z naruszeniem nietykalności w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, co przesądza realizacje znamion zart. 222 § 1 k.k.Tak więc bardzo często występować będą sytuacje, w których zachowanie sprawcy wypełniać będzie znamiona obu wskazanych powyżej typów czynów zabronionych. Mamy tu do czynienia wtedy z właściwym zbiegiem przepisów i koniecznością zastosowania kumulatywnej kwalifikacji. ( za Komentarz do art. 224 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II. ) .
Natomiast przepisart. 64 § 1 k.k.stanowi iż jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. W ujęciuart. 64 § 1 k.k.recydywa szczególna w typie podstawowym zachodzi, gdy sprawca, skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary, umyślnie popełnia przestępstwo podobne do tego, za które był już skazany. Treść tego przepisu nie pozostawia żadnej wątpliwości, że podstawą zakwalifikowania czynu jako popełnionego w warunkach recydywy szczególnej nie może być skazanie za przestępstwo nieumyślne, ale może to być przestępstwo z winy kombinowanej umyślno-nieumyślnej, w którym czyn zabroniony popełniony jest umyślnie a nieumyślność dotyczy jedynie jego następstwa ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2002 r., V KKN 404/01, Orz. Prok. i Pr. 2003, nr 3 ).
W powyższej sprawie oskarżonyR. K.wypełnił wszystkie znamiona czynu z art.art. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.opisanego w pkt. 3 i 5 wyroku . OskarżonyR. K.w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)stosował przemoc polegająca na kopaniu i szarpaniu za umundurowanie oraz groźbę pobicia w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji st. post.W. B.do zaniechania prawnej czynności służbowej. Następnie oskarżonyR. K.w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)w Komisariacie Policji wN.ponownie stosował groźbę pobicia w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji st. post.W. B.do zaniechania prawnej czynności służbowej . OskarżonyR. K.obejmował swoją świadomością, iż jej działanie skierowane jest przeciwko funkcjonariuszom publicznym jakim są policjanci zgodnie z treściąart. 115 § 13 pkt. 7 k.k.oraz że ma ono związek z pełnieniem przez funkcjonariuszy obowiązków służbowych .
Dla dokonania przestępstwa zart. 224 § 2 k.k.wystarczające jest wypowiedzenie groźby bezprawnej lub zastosowanie przemocy motywowane chęcią osiągnięcia określonego w przepisie celu. Działanie oskarżonegoR. K.odnośnie czynów opisanych w pkt. 3 i 5 wyroku spełnia tą przesłankę . Należy zauważyć iż osiągnięcie tego celu, tj. zmuszenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej do określonego postępowania, jakkolwiek ma wpływ na stopień społecznej szkodliwości zachowania sprawcy, nie stanowi znamienia komentowanego typu czynu zabronionego. Fakt ten potwierdzają zeznania świadków :W. B.( k. 9 , k. 13 v , k. 47 v i k. 231- 232 ) iT. E.( k. 15-16 v i k. 244- 245 ) w zakresie jakim Sąd dał im wiarę . Należy wskazać iż zeznania tych świadków nie potwierdziły wersji przedstawionej przez oskarżonegoR. K.w jego wyjaśnieniach w których opisał jak zachowywał się wobec pokrzywdzonegoW. B..
Wyrokiem łącznym z dnia 08 sierpnia 2012  r. sygn. akt. II K 136/12 Sąd Rejonowy w Słubicach II Wydział Karny połączył między innymi kary wymierzone skazanemuR. K.wyrokami sygn. akt VI K 76/08 za czyn zart. 278 § 1 k.k.i sygn. akt II K 261/08 za czyn zart. 280 § 1 k.k., zart. 282 k.k., zart. 189 § 2 k.k.i zart. 217 § 1 k.k.wymierzył skazanemuR. K.karę łączną 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności .R. K.karę pozbawienia wolności orzeczoną tym wyrokiem łącznym odbył w okresie od 20 lipca 2012 r. do 04 lutego 2014 r. ( k. 292-295 i k. 343-344  ) . OskarżonyR. K.był więc skazani za przestępstwa umyślne między innymi zart. 280 § 1 k.k.,art. 282 k.k.,art. 217 § 1 k.k.na karę pozbawienia wolności i popełnili w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo zart. 224 § 2 k.k.- podobne do przestępstw za które był skazany .
Z tych względów zarówno okoliczności sprawy , jak i wina oskarżonegoR. K.co do popełnienia przez niego czynu zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.opisanego w pkt. 3 i 5 wyroku nie budzą wątpliwości.
Natomiast zgodnie z treściąart. 242 § 1 k.k.karze podlega kto uwalnia się sam, będąc pozbawionym wolności na podstawie orzeczenia sądu lub prawnego nakazu wydanego przez inny organ państwowy. Przedmiotem ochrony jest zapewnienie prawidłowego i zgodnego z prawem wykonania orzeczenia sądu lub prawnego nakazu wydanego przez inny organ państwowy, którym zgodnie z prawem pozbawiono wolności daną osobę (Kunicka-Michalska (w:) Wąsek II, s. 256). Jak zauważył SN w wyroku z dnia 5 października 2000 r., II KKN 31/00, Prok. i Pr.-wkł. 2001, nr 4, poz. 3, dobrem chronionym przezart. 242 § 2 k.k.„analogicznie jak w wypadku samouwolnienia (art. 242 § 1 k.k.) jest funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości, którego interes narusza sprawca, utrudniając wykonanie orzeczenia w części pozbawienia wolności”. Sprawcą tego przestępstwa może być osoba pozbawiona wolności (przestępstwo indywidualne), jednakże nie chodzi tu jedynie o osobę odbywającą karę pozbawienia wolności, ale również tymczasowo aresztowanego, odbywającego karę aresztu za wykroczenie, karę aresztu wojskowego, zatrzymanego przez Policję (art. 244 k.p.k.), osobę, wobec której zastosowano areszt ekstradycyjny (art. 603a, 605 k.p.k.). Nie są osobami pozbawionymi wolności w rozumieniuart. 242 k.k.sprawca zatrzymany na gorącym uczynku (art. 243 § 1 i 2 k.p.k.) ani też osoby umieszczone w schronisku dla nieletnich, policyjnej izbie dziecka czy w zakładzie poprawczym (Marek, Komentarz, s. 530-531; Górniok (w:) Górniok i in., t. 2, s. 313). Jak słusznie zauważył SA w Krakowie: "Występek zart. 242 § 1 k.k.nie ma charakteru trwałego. Dla dokonania go wystarczające jest zerwanie więzów straży, to jest odzyskanie przez sprawcę wolności choćby na krótko. Czas trwania tego stanu, sposób uwolnienia się, skutki zachowania sprawcy itd. nie są znamienne; należą do okoliczności określających treść materialną przestępstwa, znaczącą dla wymiaru kary, ale nie dla bytu przestępstwa" (wyrok z dnia 1 lipca 1999 r., II AKa 111/99, Prok. i Pr.-wkł. 1999, nr 11-12, poz. 16). Przestępstwo samouwolnienia jest przestępstwem umyślnym, które może być popełnione z zamiarem bezpośrednim (tak Kunicka-Michalska (w:) Wąsek II, s. 272). Według Szewczyk występki z§ 1, 2, 3mogą być popełnione zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym, a typ kwalifikowany z § 4 - tylko z zamiarem bezpośrednim (Szewczyk (w:) Zoll II, s. 1093). Górniok uważa, że strona podmiotowa obejmuje umyślność w obu postaciach (Górniok (w:) Górniok i in., t. 2, s. 313), zdaniem Marka zaś samouwolnienie się jest przestępstwem umyślnym, wymagającym w zasadzie działania w zamiarze bezpośrednim, natomiast do nieusprawiedliwionego przekroczenia terminów określonych wart. 242 § 2 i 3 k.k.wystarczy zamiar ewentualny (Marek, Komentarz, s. 532). ( za Mozgawa Marek (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. VII ) .
W powyższej sprawie oskarżonyR. K.wypełnił wszystkie znamiona czynu zart. 242 § 1 k.k.opisanego w pkt. 6 zarzutów aktu oskarżenia . OskarżonyR. K.w dniu 22 kwietnia 2014 r. w miejscowościN.przyul. (...)w Komisariacie Policji wN., będąc pozbawionym wolności na podstawie protokołu zatrzymania osoby sporządzonego przez funkcjonariusza Komisariatu Policji wN.mł. asp.T. E., uwolnił się sam podczas przeprowadzania czynności doprowadzania . Należy wskazać iż sprawcą czynu zart. 242 § 1 k.k.może być osoba zatrzymana przez Policję ( na podstawieart. 244 k.p.k.). Tym samym oskarżonyR. K.działając umyślnym z zamiarem bezpośrednim jako osoba pozbawiana wolności – zatrzymana przez Policję na podstawieart. 244 k.p.k.dokonał samo uwolnienia i uciekła z Komisariatu Policji wN.gdzie został doprowadzony celem wykonania z nim czynności procesowych . Tak więc działanie oskarżonegoR. K.realizuje znamiona czynu zart. 242 § 1 k.k.. Ponownie należy wskazać iż występek zart. 242 § 1 k.k.nie ma charakteru trwałego. Dla dokonania go wystarczające jest zerwanie więzów straży, to jest odzyskanie przez sprawcę wolności choćby na krótko. Czas trwania tego stanu, sposób uwolnienia się, skutki zachowania sprawcy itd. nie są znamienne; należą do okoliczności określających treść materialną przestępstwa, znaczącą dla wymiaru kary, ale nie dla bytu przestępstwa ( tak wyrok z dnia 1 lipca 1999 r., II AKa 111/99, Prok. i Pr.-wkł. 1999, nr 11-12, poz. 16). Zachowanie oskarżonegoR. K.niewątpliwie wypełnia te przesłanki . Fakt ten wynika wprost z zeznań świadków :W. B.( k. 9 , k. 13 v , k. 47 v i k. 231- 232 ) ,B. K. (2)( k. 17v i k. 232 ),T. E.( k. 15-16 v i k. 244- 245 ) iM. B.( k. 333-334 ), oraz wyjaśnień oskarżonegoR. K.w zakresie jakim Sąd dał im wiarę . Należy wskazać iż oskarżonyR. K.przyznał się do popełnienia tego czynu .
Z tych względów zarówno okoliczności sprawy , jak i wina oskarżonegoR. K.co do popełnienia przez niego czynu zart. 242 § 1 k.k.opisanego w pkt. 6 wyroku nie budzą wątpliwości.
Wymierzając oskarżonemuR. K.karę Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jaki i łagodzące. Niewątpliwą okolicznością obciążającą jest duży stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżonegoM. N.czynów przejawiający się w charakterze naruszonego przez oskarżonych dobra oraz okoliczności działania oskarżonego. OskarżonyR. K.naruszył  bowiem dobro chronione prawem jakim jest prawidło i niezakłócona działalność organów państwowych i samorządu terytorialnego oraz ich funkcjonariuszy. Ponadto oskarżonyR. K.był już karany i za czyny opisane w pkt. 3 i 5 wyroku odpowiadał w warunkachart. 64 § 1 k.k.( k. 292-295 i k. 343-344  ).
W powyższej sprawie Sąd nie stwierdził istnienia wobec oskarżonegoR. K.okoliczności łagodzących .
Orzekając o karze Sąd wymierzył oskarżonemuR. K.: za czyn opisany w pkt. 1 zarzutów stanowiący przestępstwo zart. 226 § 1 k.k.karę ograniczenia wolności w wymiarze 4 ( czterech ) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie, za czyn opisany w pkt. 2 zarzutów stanowiący przestępstwo zart. 222 § 1 k.k.karę ograniczenia wolności w wymiarze 6 ( sześciu ) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie, za czyn opisany w pkt. 3 wyroku stanowiący przestępstwo 224§ 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na podstawieart. 224 § 2 k.k.w zw. 37ak.k.karę ograniczenia wolności w wymiarze 6 ( sześciu ) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie, za czyn opisany w pkt. 4 zarzutów stanowiący przestępstwo zart. 226 § 1 k.k.karę ograniczenia wolności w wymiarze 4 ( czterech ) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie, za czyn opisany w pkt. 5 wyroku stanowiący przestępstwo 224§ 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na podstawieart. 224 § 2 k.k.w zw. 37ak.k.karę ograniczenia wolności w wymiarze 6 ( sześciu ) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie oraz za czyn opisany w pkt. 6 zarzutów stanowiący przestępstwo zart. 242 § 1 k.k.karę ograniczenia wolności w wymiarze 4 ( czterech ) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie.
Na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonegoR. K.karę łączną biorąc za podstawę kary ograniczenia wolności orzeczone w punkcie 1 , 2 , 3 , 4 , 5 i 6 wyroku i wymierzył oskarżonemuR. K.karę łączną ograniczenia wolności w wymiarze 1 ( jednego ) roku , polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydzieści ) godzin miesięcznie;
Orzeczona wobec oskarżonegoR. K.łączna kara ograniczenia wolności w wymiarze 1 ( jednego ) roku , polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie spełnia wymogi zarówno prewencji indywidualnej jak i generalnej, a także odpowiada stopniowi zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Winny spełnić wobec oskarżonegoR. K.funkcję wychowawczą i powstrzymać go w przyszłości od popełnienia podobnych czynów. Na wymiar kary miał wpływ sposób działania sprawcy .
Na podstawieart. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k.Sąd zasądził od Skarbu Państwa- Kasa Sądu Rejonowego w Legionowie na rzecz adwokataJ. K. (1)kwotę 797,04 zł ( siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych cztery grosze ) tytułem nie opłaconej przez oskarżonegoR. K.pomocy prawnej za obronę udzieloną z urzędu.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.i zwolnił oskarżonegoR. K.w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych biorąc pod uwagę jego sytuację majątkową .
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w wyroku.