Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1417/15
Data wyroku: 2016-03-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko, Beata Tymoszów, Maciej Schulz
Słowa kluczowe: Recydywa
Podstawa prawna: art. 64 § 2 kk

Sygn. akt VI Ka 1417/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 marca 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Maciej Schulz
Sędziowie: SO Beata Tymoszów (spr.)
SO Ludmiła Tułaczko
protokolant - p.o. protokolant sądowy Aneta Kniaziuk
przy udziale prokuratora -M. E.
po rozpoznaniu dnia 8 marca 2016 r.
sprawyG. Ż.synaL.iL.ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwa zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kk,art. 278 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ wW.
z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt VIII K 555/14

I
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:

- uchyla rozstrzygnięcia z punktów: III i V,
- przyjmuje, że przypisanego w punkcie I wyroku występku oskarżony dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne i kwalifikując ten występek zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkwymierzaG. Ż.karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
- karę pozbawienia wolności orzeczoną w punkcie II wyroku łagodzi do roku;
II. w pozostałej części tenże wyrok utrzymuje w mocy;

III
na podstawieart. 91 § 2 kkiart. 86 § 1 kkkary jednostkowe łączy i wymierzaG. Ż.karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawieart. 63 § 1 kkna jej poczet zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniach: 17 września 2014 r., 5 i 6 sierpnia 2014 r.;

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. C.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu i podatek VAT;

V
zwalnia oskarżonego od opłaty sądowej za obie instancje, wydatkami postępowania w sprawie obciążając Skarb Państwa.

SSO Maciej Schulz   SSO Beata Tymoszów  SSO Ludmiła Tułaczko

Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie w sprawie o sygnaturze VI Ka 1417 -15

G. Ż.został oskarżony o to, że:
1. w dniu 12 lipca 2014 roku wW.przyul. (...), używając przemocy wobecA. P. (1)w postaci szarpania za ręce oraz przewrócenia pokrzywdzonej na ziemię, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia złotego łańcuszka z zawieszką z wizerunkiem(...)(...)o wartości 200,00 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej roku kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne będąc uprzednio skazany w warunkach recydywy określonej wart. 64 § 1 k.k., tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.;
2. dniu 16 lipca 2014 roku na przystanku autobusowym przyul. (...)zabrał w celu przywłaszczenia złoty łańcuszek po uprzednim zerwaniu go z szyi właścicielki powodując straty materialne w wysokości 2500 złotych na szkodęK. K., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za przestępstwo podobne umyślne, kradzieży i rozboju , tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
3. w dniu 22 lipca 2014 roku na przystanku tramwajowym(...)przyul. (...)zabrał w celu przywłaszczenia złoty łańcuszek po uprzednim zerwaniu go z szyi pokrzywdzonej powodując straty w wysokości 700 złotych na szkodęI. P., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne podobne, kradzieży i rozboju, tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 9 września 2015r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ wW.uznałG. Ż.za winnego:
- popełnienia czynu zarzuconego mu wpunkcie pierwszymz tym, że przyjął, iż dopuścił się go, przed upływem 5 lat od odbycia, za inne przestępstwa, kary pozbawienia wolności łącznie co najmniej jednego roku pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazany w warunkachart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.skazał go i wymierzył mu karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności;
- popełnienia czynów zarzucanych mu w punkcie drugim i trzecim, ustalając wartość skradzionego łańcuszka na szkodęK. K.na kwotę 2512, 50 złotych, i przyjmując, iż stanowią ciąg przestępstw, wyczerpujących dyspozycjęart. 278 § 1 k.k., a czynów tych oskarżony dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazał go, zaś na podstawieart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył mu karę roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności;
- na podstawieart. 91 § 2 k.k.,art. 86 § 1 k.k.orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności połączył wymierzając karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, a jej poczet, na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniach: 17 września 2014 roku, od 5 do 6 sierpnia 2014 roku;
- na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych w całości poprzez zapłatę kwoty 200,00 złotych na rzeczA. P. (1), kwoty 2512, 50 złotych na rzeczK. K., oraz kwoty 700 złotych na rzeczI. P..
Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych.
Apelację od tego wyroku, w części rozstrzygnięć z punktów: I, II i III wniosła obrońca oskarżonego. Zarzucając wyrokowi:
- w zakresiepkt I- naruszenieart. 92 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.poprzez oparcie orzeczenia jedynie na części okoliczności ujawnionych w postępowaniu oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów poprzez odmowę przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego dotyczącym okoliczności zdarzenia z dnia 12 lipca 2014 r. w zakresie, w którym oskarżony wyjaśnił, iż nie stosował przemocy wobec pokrzywdzonejA. P. (1), a kontakt fizyczny z pokrzywdzoną był wynikiem zachowania pokrzywdzonej w związku z utratą przez nią równowagi; wynikiem czego był błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na treść wyroku poprzez uznanie, iż oskarżony w dniu 12 lipca 2014 r. dokonał na szkodę ww. pokrzywdzonej kradzieży używając przemocy tj. dopuścił się czynu o którym mowa wart. 280 §1 k.k., podczas gdy oskarżony nie obejmował swym działaniem przemocy wobec osoby pokrzywdzonej, a okoliczności zdarzenia wskazują, iż kontakt fizyczny w trakcie zdarzenia pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzoną był wynikiem utraty przez pokrzywdzoną równowagi i upadku, a nie zamierzonego przez oskarżonego stosowania wobec niej przemocy, co doprowadziło do skazania oskarżonego za powyższy czyn na podstawieart. 280 §1 k.k.; - w zakresie pkt I wyroku naruszenieart. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadkaA. P. (1)oraz wyjaśnień oskarżonego co do przebiegu zdarzenia z dnia 12 lipca 2014 r. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, iż zeznaniaA. P. (1)były spójne, logiczne, bardzo dokładne czy konsekwentne w zakresie w jakim świadek wskazywała, iż oskarżony stosował wobec niej przemoc oraz, iż wyjaśnienia oskarżonego co do przebiegu ww. zdarzenia są wewnętrznie sprzeczne oraz nie znajdują oparcia w doświadczeniu życiowym, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, że zeznania świadka nie są konsekwentne, nie wskazują w sposób dokładny i nie budzący wątpliwości w czy i jaki sposób oskarżony miał stosować przemoc wobecA. P. (1), zawierają również sprzeczności, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mającego wpływ na jego treść poprzez uznanie, iż oskarżony stosował wobecA. P. (1)przemoc stanowiącą znamię czynu zart. 280 § 1 kk, podczas gdy brak było jednoznacznych i wystarczających dowodów świadczących o zastosowaniu wobecA. P. (1)przemocy, co w konsekwencji doprowadziło do skazania za czyn zart. 280 § 1 k.k.; - w zakresie pkt I wyroku naruszenieart. 2 § 2 k.p.k.,art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.art. 7 k.p.k.poprzez oparciu kwestionowanego rozstrzygnięcia na nie uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego i skupieniu uwagi na elementach teoretycznie obciążających bez należytej i dogłębnej weryfikacji w kontekście całego materiału dowodowego poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości w zakresie zdarzenia z dnia 12 lipca 2014 r. na niekorzyść oskarżonego, w szczególności pojawiających się rozbieżności w zeznaniachA. P. (1), podczas gdy z przepisów postępowania karnego wynika wprost obowiązek rozstrzygania takich wątpliwości na korzyść oskarżonego;
- w zakresie pkt II wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia, które miało wpływ na jego treść poprzez uznanie, iż oskarżony nie miał zamiaru popełnienia obu czynów, o których mowa w pkt II wyroku oraz, iż czyny te nie stanowiły czynu ciągłego, podczas gdy oskarżony swoim zamiarem obejmował popełnienie obu czynów, co w konsekwencji doprowadziło do nie zastosowania przez Sądart. 12 k.k.;
- w zakresie pkt I wyroku naruszenieart. 64 § 2 k.k.poprzez jego błędne zastosowanie wobec oskarżonego i przyjęcie, że dopuścił się on czynu zart. 280 § 1 k.k.w warunkach powrotu do przestępstwa, podczas gdy sąd błędnie zakwalifikował zachowanie oskarżonego jako przestępstwo zart. 280 §1 k.k., co skutkuje niemożliwością zastosowaniaart. 64 § 2 k.k.
Obrońca zarzuciła również obrazęart. 626 k.p.k.poprzez brak rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Podnosząc opisane wyżej zarzuty skarżąca domagała sięuniewinnienie oskarżonego, bądź też o przekazania sprawy w zaskarżonym zakresie do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Choć na skutek rozpoznania apelacji doszło do zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego, nie stało się tak na skutek podzielenia podniesionych w niej zarzutów. Abstrahując od wniosków niezrozumiałych zupełnie w kontekście wywodów skarżącego ( w tym zwłaszcza wniosku o „uniewinnienie”) sama argumentacja zawarta w środku odwoławczym była chybiona i nie znajdowała uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym.
Na wstępie należy wskazać, że choć w apelacji sformułowano kilka zarzutów, w przeważającej mierze ( punkty 1 i 2 oraz 5) dotyczą one tego samego rozstrzygnięcia i tej samej okoliczności, kwestionowanej przez obrońcę. Żaden z nich nie okazał się jednak przekonujący.
Nie można zatem mówić, aby doszło do naruszenia przepisuart. 7 k.p.k.oraz410 k.p.k.sprowadzającej się do dania wiary części dowodów, to jest zeznaniom pokrzywdzonej. Obraza wskazanych przepisów może mieć miejsce tylko wtedy, gdy sąd przy wyrokowaniu pominie fragmenty materiału dowodowego, a więc nie podda go należytej analizie. Nie jest to jednak równoznaczne z sytuacją, gdy owo pominięcie jest efektem uznania tej części dowodów za niewiarygodne lub nieprzydatne dla wydania prawidłowego orzeczenia czyli realizacji elementarnego prawa sądu od swobodnej oceny dowodów – o ile oczywiście jest ona racjonalna i wszechstronna. Sam fakt, że strona postępowania z tą oceną polemizuje, prezentując konkurencyjna wersję zdarzeń nie oznacza jeszcze, aby doszło do obrazyart. 7 k.p.k.
W pisemnych motywach wyroku Sąd Rejonowy przekonująco wykazał, którym dowodom, w jakim zakresie dał wiarę i dlaczego tak uczynił. Wynika z nich wprost, że Sąd rekonstruując stan faktyczny w odniesieniu do pierwszego z zarzutów oparł się przede wszystkim na logicznych i konsekwentnych w toku całego postępowania zeznaniachA. P. (1), jednocześnie podważając wiarygodność oskarżonego, z których wynikało, że w dniu 12 lipca 2014 roku dopuścił się on na osobieA. P. (1)przestępstwa rozboju, a nie tylko kradzieży, jak chciałby tego obrońca.G. Ż.zerwał z szyiA. P. (1)złoty łańcuszek, przy czym uprzednio użył w stosunku do niej przemocy w postaci pchnięcia, szarpania za ręce, a następnie przewrócenia na ziemię i przytrzymywania. Dopiero wówczas, gdy pokrzywdzona leżała na ziemi, oskarżony przytrzymując ją jedną ręką, drugą zerwał jej łańcuszek, który zabrał w celu przywłaszczenia. Wnioski takie płyną wprost z lektury zeznańA. P., która już w zawiadomieniu o przestępstwie podała, że ,,sprawca dokonał rozboju na mojej osobie, w ten sposób, żeszarpiąc się ze mną przewrócił mnie na ziemię a następnie trzymając za szyję i ręcezerwał z mojej szyi łańcuszek (…)’’ Mężczyzna nic nie mówił. Po chwili mnie przewrócił, w ten sposób, żetrzymając mnie za obie ręce popchnął mnieprzewracając na chodnik. Jak upadłamon wciąż trzymał mnie za przedramiona,nie puszczał. Ja uderzyłam tyłem głowy o chodnik w wyniku czego doznałam rozcięcia naskórka z tyłu głowy długości kilku centymetrów. Zeznania te korelują z dokumentami w postaci: karty informacyjnej(...)z dnia 13 lipca 2014r. (k.4), jak również protokołu oględzin ciała ( k. 7), w którym wskazano na zaczerwienienie naskórka na szyi i pod brodą.
W tym kontekście słusznie za nieprawdziwe sąd orzekający uznał wyjaśnienia G.Ż.twierdzącego, że pokrzywdzona sama straciła równowagę i upadła.A. P. (1)opisując po raz pierwszy to zdarzenie zapewne nie miała świadomości wagi takich szczegółów jak to, czy sprawca tylko ją popchnął, czy trzymał też za ramiona czy wreszcie wyłącznie szarpał za łańcuszek. Nie miała więc jednocześnie żadnego powodu, aby fałszywie relacjonować zajście twierdząc, że oskarżony trzymał ją za ręce czy popychał zwłaszcza, że nie dodawała żądnych elementów typu: uderzenie, kopnięcie, groźba etc. Z drugiej strony trudno wyobrazić sobie, aby siła samego szarpnięcia za łańcuszek była taka, że pokrzywdzona straciła równowagę i upadła, bez użycia wobec niej także przemocy ze strony oskarżonego. W tym stanie rzeczy w pełni zasadnie Sąd uznał, że opisane zachowanieG. Ż.wyczerpuje znamiona występku zart. 280 § 1 k.k.przypomnieć przy tym należy, że wśród alternatywnych form popełnienia przestępstwa rozboju ustawodawca wymienia użycie przemocy wobec osoby,a przemocą jest również naruszenie nietykalności cielesnej. (vide: wyrok SA w Poznaniu z dnia 13 listopada 2014 roku, sygn. akt: II AKa 28/14).
Nieporozumieniem jest w tej sytuacji powoływanie się na obrazęart. 5 § 2 k.p.k.Trzeba bowiem podkreślić, że określona tym przepisem reguła adresowana jest do sądu, a więc – co oczywiste – dla jest zastosowania konieczne jest powzięcie przez sąd wątpliwości, o jakich mowa wart. 5 § 2 k.p.k.Nie może natomiast być mowy o tychże w sytuacji, gdy wprawdzie w sprawie pojawiają się konkurencyjne wersje zdarzeń, ale ustalenie stanu faktycznego możliwie jest przy zastosowaniu reguł określonych wart. 7 k.p.k.i na tej podstawie dokonanie należytej oceny dowodów. Sąd meriti taką ocenę przeprowadził, przedstawił należycie jej efekty, całkowicie zaaprobowane przez sąd odwoławczy, której w żadnej mierze nie rodziły wątpliwości co do przebiegu zdarzenia czy jego oceny prawnej. Dokonując jednak kontroli odwoławczej tej części wyroku Sąd Okręgowy dostrzegł inne uchybienia sprowadzające się do obrazy prawa materialnego, które wymagały stosownej korekty tak w zakresie kwalifikacji prawnej, jak i wymiaru kary jednostkowej i kary łącznej.
UznającG. Ż.za winnego popełnienia występku zart. 280 § 1 k.k.jednocześnie Sąd Rejonowy ustalił, że oskarżony dopuścił się go w warunkach multirecydywy specjalnej, określonej wart. 64 § 2 k.k.Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z tym przepisem, jeślisprawca uprzednio skazany w warunkach określonych w§ 1, który odbył łącznie co najmniej rok kary pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub części ostatniej kary popełniaponownieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przestępstwo zgwałcenia, rozboju, kradzieży z włamaniem lub inne przestępstwo przeciwko mieniu popełnione z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia, sąd wymierza karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a może ją wymierzyć do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
Poza innymi warunkami, dla przyjęcia multirecydywy konieczny jest i ten, by sprawca popełnił ponownie jedno przestępstwo należące do jednej z wymienionych kategorii przy czym ponownie oznacza nic innego jak to, że również skazanie w warunkachart. 64 § 1 k.k.dotyczyć musiało przestępstwa należącego do tego kręgu czynów zabronionych. Już w uchwale z dnia 25 kwietnia 1996 r. ( sygn. I KZP 3/96) Sąd Najwyższy wskazał, że użyte wart. 60 § 2 k.k.(obecnieart. 64 § 2 k.k.)określenie "ponownie" oznacza, iż dla przyjęcia powrotu sprawcy do przestępstwa - popełnionego w warunkach określonych w tym przepisie - konieczne jest uprzednie skazanie sprawcy z zastosowaniemart. 60 § 1 k.k., ale nie za jakiekolwiek przestępstwo umyślne, lecz albo za takie samo przestępstwo, jak aktualnie zarzucone (tożsamość jednostkowa), albo za przestępstwo należące do tej samej grupy przestępstw, które zostały wymienione wart. 60 § 2 k.k.(tożsamość rodzajowa). Pogląd ten zachowuje aktualność również na gruncie obecnie obowiązującej ustawy ( patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2012r., sygn. V KK 388/11, gdzie ponownie wskazano, że
jedną z przesłanek przypisania sprawcy czynu określonego wart. 64 § 2 k.k.i obecnie osądzanego, a następnie przyjęcie, że ów sprawca dopuścił się tego czynu w warunkachart. 64 § 2 k.k., jest uprzednie popełnienie takiego czynu i skazanie zań w warunkachart. 64 § 1 k.k.Innymi słowy, to przestępstwo, za które sprawca został skazany w warunkachart. 64 § 1 k.k., musi  należeć do katalogu przestępstw wymienionych wart. 64 § 2 k.k.
Tymczasem w odniesieniu do występku zarzucanego oskarżonemu w punkcie I aktu oskarżenia, warunek ów nie został spełniony. G.Ż.był co prawda uprzednio skazany w warunkach recydywy zwykłej na karę roku pozbawienia wolności (vide: wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ wW.z dnia 16 października 2009 roku w sprawie sygn. akt: IV K 589/09), którą odbywał w okresie od dnia 3 marca 2010 roku do dnia 3 marca 2011 roku, tyle tylko że skazanie to dotyczyło występku kradzieży.G. Ż.został również skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ wW.w sprawie o sygn. akt: IV K 2072/07 z dnia 3 czerwca 2008 roku, także na karę roku pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 4 marca 2009 r. do 3 marca 2010 roku, ale znów – występek ten zakwalifikowany został zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Chociaż więc zachowany został, wymagany przezart. 64 § 2 k.k.warunek dotyczący okresu odbycia uprzednio kary, jak i okresu, w jaki doszło ponownie do popełnienia przestępstwa, które zostało wymienione w cytowanym przepisie, to jednak nie było możliwie przyjęcie, że przypisanego mu rozboju dopuścił się on w warunkach multirecydywy specjalnej. Oba uprzednie skazania w związku zart. 64 § 1 k.k.dotyczyły bowiem kradzieży, a więc czynu zabronionego nie wymienionego wart. 64 § 2 k.k., co oznacza, że nie może być mowy o „ponownym” skazaniu za umyślne przestępstwo podobne.
Podsumowując zatem rozważania dotyczące kwalifikacji prawnej czynu z punktu I zaskarżonego wyroku uznać trzeba, że oskarżony dopuścił się przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.nie zaś, jak błędnie oceniono, zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k., czyli w warunkach recydywy szczególnej podstawowej nie zaś wielokrotnej. W tej sytuacji procesowej obowiązkiem Sądu Okręgowego było dokonanie zmiany w tej części wyroku tak w zakresie prawidłowego opisu czynu, jak i w konsekwencji – wymiaru kary. Zmiana wysokości jednej z kar jednostkowych musiała zaś prowadzić również do zmiany – złagodzenia kary łącznej pozbawienia wolności, przy zachowaniu proporcji, jakimi kierował się sąd orzekający stosujący poprzednio zasadę asperacji kar.
Gdy chodzi o zarzut tyczący wadliwości ustaleń faktycznych w odniesieniu do zamiaru działania oskarżonego ( motywacji, w wykonaniu której dopuścił się pozostałych przypisanych mu czynów), na wstępie należy zauważyć, że kwestionowanie konstrukcji ciągu przestępstw (art. 91 § 1 k.k.) zastosowanej przez Sąd Rejonowy wydaje się być wątpliwym działaniem „na korzyść” oskarżonego. Konsekwencja procesową stosowaniaart. 12 k.k.lubart. 91 § 1 k.k.jest dla oskarżonego to, że za przypisane mu dwa lub więcej zachowań sąd wymierza mu jedną karę, zamiast kilku kar jednostkowych. Ustalenie jednak, jak domagała się tego autorka apelacji, że oskarżony dopuścił się dwukrotnie zaboru łańcuszków w warunkachart. 12 k.k.prowadziłoby jednocześnie do ustalenia, że działał w wykonaniu z góry powziętego zamiaru – a więc, że działał rozmyślnie, z premedytacją, z przemyślanym założeniem – nie zaś niejako „przy okazji”. W istocie więc sprowadzałoby się do przyjęcia dodatkowego, przemawiającego na niekorzyść oskarżonego ( gdy chodzi o wymiar kary) elementu faktycznego. Już choćby z tego względu, biorąc pod uwagę kształt skarżonego wyroku, uwzględnienie tej części apelacji nie było możliwe. Sąd Okręgowy złagodził jednak wymierzoną oskarżonemu karę poczytując na korzyśćG. Ż.fakt, że przyznał się on do popełnienia obu tych czynów w sytuacji, gdy organy ścigania nie dysponowały żadnymi dowodami i nie stawiano oskarżonemu zarzutu popełnienia przestępstwa na szkodęA. P. (3). Przesłuchiwany bowiem w dniu 6 sierpnia 2014r. na okoliczności tyczące przestępstwa popełnionego w dniu 16 lipca 2014r. dobrowolnie wskazał, że dopuścił się również kradzieży łańcuszka w dniu 22 lipca 2016r. przyul (...), czyli zdarzenia ujętego następnie jako 3) ze stawianych zarzutów. Gdyby więc nie postawa samego oskarżonego, sprawca tego czynu mógłby w ogóle pozostać bezkarny W tej sytuacji zachodziła podstawa do znacznego złagodzenia wymierzonej mu kary. A w konsekwencji – także kary łącznej pozbawienia wolności. Z oczywistych jednak względów brak było podstaw do uniewinnienia oskarżonego czyli uwzględnienia wniosku zgłoszonego przez obrońcę.
Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. C.kwotę 516,60 zł obejmującej wynagrodzenie za obronę z urzędu i podatek VAT oraz uwzględniając trudną sytuację materialną oskarżonego zwolnił go od opłaty sądowej za obie instancje wydatkami postępowania w sprawie obciążając Skarb Państwa.
Z powyższych względów, przy braku przesłanek zart. 439 § 1 k.p.k.lubart. 440 k.p.k.Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie.
SSO Maciej Schulz SSO Beata Tymoszów SSO Ludmiła Tułaczko