Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 345/15
Data wyroku: 2016-03-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kegel
Teza: ukaranie

Sygn. akt VI W 345/15
(...)

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 marca 2016 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia w VI Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Kegel
Protokolant: Justyna Tsaykler
po rozpoznaniu sprawy z oskarżenia publicznego Komisariatu PolicjiW.
przeciwko
S. S.synowiG.iJ.z d. Kozioł,ur. (...)weW.
obwinionemu o to, że: w dniu 05 listopada 2014 roku o godzinie 11:18 weW.spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiS. (...)onr rej. (...), jechał jezdniąpl. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...)i na wysokości skrzyżowaniaPl. (...)/J.zjechał na prawą stronę, a następnie, wykonując manewr zawracania, nie stosując się do znaku B-21 (zakaz skrętu w lewo), nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu i zderzył się z pojazdem markiC. (...)onr rej. (...), który jechał jezdniąpl. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...),
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw

I
uznaje obwinionegoS. S.za winnego tego, że w dniu 05 listopada 2014 roku o godzinie 11:18 weW.spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiS. (...)onr rej. (...), jechał jezdniąpl. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...)i na wysokości skrzyżowaniaPl. (...)/J.zjechał na prawą stronę, a następnie, wykonując manewr zmiany pasa ruchu, nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu i przyczynił się do zaistnienia kolizji z pojazdem markiC. (...)onr rej. (...), który jechał jezdniąpl. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...), tj. popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to, na podstawie art. 86 § 1 kw, wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 1 378 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 05 listopada 2014 r. około godziny 11.18 obwinionyS. S.jechał samochodem markiS. (...)onr rej. (...)jezdniąPl. (...)weW., od stronyul. (...)w kierunkuul. (...).
Obwiniony poruszał się z niewielką prędkością, przed skrzyżowaniem zul. (...)zjechał ku prawej krawędzi jezdni, a następnie rozpoczął wykonywanie manewru zmiany kierunku ruchu, przekraczając oś jezdni.
W tym samym czasie, z tego samego kierunku samochodem markiC.onr rej. (...), oznakowanym jako taksówka, jechał pokrzywdzonyM. M.. Zbliżając się do poprzedzającego goS., kierowanego przez obwinionego,M. M.podjął manewr wyprzedzenia go. Pokrzywdzony, jadącPl. (...), przekraczał dopuszczalną na tamtym obszarze prędkość.
W trakcie manewru wyprzedzaniaS.przezC.doszło do kolizji obu pojazdów. Bezpośrednio przed zdarzeniem, jak i w czasie jego trwania, wektor prędkościS.skierowany był skosem w kierunku lewej krawędzi jezdni, a jednocześnie skosem w lewo do osi wzdłużnejC.. KierującyS.przekroczył wówczas oś jezdni i przód pojazdu znajdował się na pasie ruchu przeznaczonym do jazdy w kierunku przeciwnym.
W wyniku zdarzenia uszkodzeniu w samochodzie markiS.uległy: przedni zderzak z lewej strony, przedni lewy kierunkowskaz i przedni lewy błotnik, natomiast wC.: przedni zderzak z prawe strony, drzwi prawe przednie i tylne, przednie prawe koło oraz błotniki z prawej strony.
Dowód: wyjaśnienia obwinionego (częściowo) z 30.04.2015 r.
zeznania świadków:M. M.(częściowo) z 30.04.2015 r.
A. R.z 30.04.2015 r.
J. S.(częściowo) z 30.04.2015 r.
K. T. (1)z 17.06.2015 r.
opinia biegłego k. 147 - 160
notatka urzędowa k. 4
dokumentacja fotograficzna k. 5, 87
kserokopie notatników służbowych k. 82 – 86
telefoniczne zgłoszenie zdarzenia k. 89
protokół oględzin k. 101 - 103
W miejscu, gdzie doszło do zdarzenia obowiązywało ograniczenie prędkości do 30 km/h, a także zakaz skrętu wulicę (...).
Dowód: wyjaśnienia obwinionego z 30 kwietnia 2015 r.
dokumentacja fotograficzna k. 44
opinia biegłego k. 147 - 160
S. S.nie był dotychczas karany sądownie, ani za wykroczenia w ruchu drogowym.
Dowód: informacja k. 20
dane o karalności k. 22
Przesłuchany w charakterze obwinionegoS. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że odpowiedzialność za zdarzenie ponosił kierowcaC., który po wykonaniu manewru wyprzedzania, zajechał mu drogę. Wskazał ponadto, że kierowcaC.bezpośrednio przed kolizją poruszał się prędkością znacznie przekraczającą dopuszczalną w tym miejscu, a nadto wykonywał manewr wyprzedzania w obrębie skrzyżowania. Obwiniony zaprzeczył także, aby zamierzał zmieniać kierunek ruchu przez zdarzeniem.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego jedynie w zakresie, w jakim zbieżne były z pozostałym, znajdującym się w aktach sprawy materiałem dowodowym – przede wszystkim odnośnie prędkości, z jaką poruszał się drugi uczestnik kolizji oraz faktu wykonywania przezeń manewru wyprzedzania.
ZachowanieM. M.jako próbę wyprzedzeniaS.opisywali także świadkowieJ. S.iK. T. (1), a ich spostrzeżenia znajdowały oparcie w ustaleniach poczynionych przez biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków, dlatego relacje świadków w tym zakresie zasługiwały – w ocenie Sądu – na wiarę.
ZeznańK. T. (1)Sąd nie kwestionował zresztą w żadnej części, bowiem były one rzeczowe i logiczne; świadek jako osoba obca dla obu uczestników kolizji nie był zainteresowany składaniem relacji niekorzystnej, dla któregokolwiek z nich. Zauważyć należy, że w pełni obiektywnie opisał zachowanie obu kierujących, którzy praktycznie równocześnie wykonali niedozwolone manewry.
ZeznaniaJ. S.Sąd uwzględnił jedynie w zakresie, w jakim potwierdzała fakt wyprzedzaniaS.przezC., bowiem w pozostałym zakresie nie zawierały one informacji przydatnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
Okoliczności istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności obwinionego za zaistniałe zdarzenie nie dostarczyły również zeznania świadkaK. T. (2)- pasażera taksówki, dlatego Sąd pominął je przy dokonywaniu rekonstrukcji stanu faktycznego.
Zeznania pokrzywdzonegoM. M.Sąd uwzględnił jedynie w części, w jakiej odnosiły się do zachowania obwinionego bezpośrednio przed zdarzeniem, bowiem w tym zakresie zbieżne były z relacjąK. T. (1)oraz ustaleniami poczynionymi przez biegłego.
M. M.w sposób niekonsekwentny opisywał natomiast swój manewr jako omijanie, wymijanie bądź wyprzedzanie (vide: zgłoszenie szkody), co czyniło jego relację w tej części niewiarygodną.
Zastrzeżeń Sądu nie budziła rzetelność opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych; opinia ta nie była też kwestionowana przez strony postępowania.
Biegły niezwykle wnikliwie przeanalizował całość materiału dowodowego, a swoje ustalenia oparł przede wszystkim o analizę rzeczowego materiału dowodowego w postaci śladów pozostałych na miejscu zdarzenia oraz na obu pojazdach. Ślady te pozwoliły m. in. na stwierdzenie, że w trakcie manewru wyprzedzaniaS.przezC.wektor prędkościS.skierowany był skosem w kierunku lewej krawędzi jezdni, a jednocześnie skosem w lewo do osi wzdłużnejC.. KierującyS.przekroczył wówczas oś jezdni i przód pojazdu znajdował się na pasie ruchu przeznaczonym do jazdy w kierunku przeciwnym (k. 21 i 25 opinii).
Ustalenia te jednoznacznie dowodziły, żeS. S.miał zamiar wykonać manewr zmiany kierunku ruchu (skrętu lub zawracania), czemu obwiniony zdecydowanie przeczył. Gdyby jedyną przyczyną zaistnienia kolizji było zajechanie drogi obwinionemu przez wyprzedzającego goC., to nie istniałyby żadne powody, dla których przódS.miałby przekroczyć oś jezdni, a pojazd być skierowany skośnie do krawędzi jezdni.
Biegły w sposób jednoznaczny stwierdził, że sytuację kolizyjną wytworzyłM. M., wykonując zabroniony w miejscu zdarzenia manewr wyprzedzania. Należy jednak zauważyć, że sam fakt wykonania tego manewru nie doprowadziłby do kolizji, gdyby obwiniony w tym czasie zachował się zgodnie z obowiązującymi przepisami. Manewr podjęty przezS. S.był także – podobnie jak manewr pokrzywdzonego - niedopuszczalny w miejscu, gdzie obwiniony usiłował go wykonać, dodatkowo zaś obwiniony nie zachował szczególnej ostrożności, wymaganej przy wykonywaniu tego manewru.
Przepisart. 22 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowymzezwala kierującemu na zmianę kierunku jazdy tylko pod warunkiem zachowaniaszczególnejostrożności, w tym wyraźnego zasygnalizowania zamiaru wykonania tego manewru oraz upewnienia się, że na pasie ruchu, na który zamierza wjechać nie znajdują się inne pojazdy, a gdyby tak było – ustąpienia im pierwszeństwa.
S. S.w sposób oczywisty obowiązkom tym uchybił, a treść jego relacji wskazywała również, że nieprawidłowo ocenił sytuację na drodze bezpośrednio przed zdarzeniem. Obwiniony podał bowiem, że w lusterku wstecznym zauważył nadjeżdżający z dużą prędkością samochód, był jednak przekonany, że skręci on w lewo wul. (...). Trudno zrozumieć, na czym obwiniony opierał swoje przekonanie, skoro naPl. (...)obowiązywał zakaz skrętu wul. (...), nadto zaś pokrzywdzony poruszał się prędkością, czyniąca niemożliwym wykonanie takiego manewru (na co zwrócił uwagę biegły w swojej opinii).
Sąd w pełni przekonała argumentacja biegłego, wskazująca na przyczynienie sięS. S.do zaistnienia kolizji drogowej z jego udziałem w dniu 05 listopada 2014 r. Sąd nie miał przy tym wątpliwości, że naruszenie przez obwinionego podstawowych zasad ruchu drogowego, wynikających wprost z przepisówustawy Prawo o ruchu drogowym, które skutkowało zaistnieniem zderzenia z pojazdem innego uczestnika ruchu, wyczerpywało znamiona wykroczenia zart. 86 § 1kw. Odpowiedzialność kierującegoC.za wytworzenie sytuacji kolizyjnej, nie mogła – w ocenie Sądu – prowadzić do automatycznego uwolnienia od tej odpowiedzialności obwinionego.
Podzielając argumentację i wnioski zawarte w opinii biegłego, Sąd dał temu wyraz modyfikując opis czynu przypisanego obwinionemu.
Rozważając kwestię wymiaru kary, Sąd jako znaczny ocenił stopień społecznej szkodliwości czynuS. S.przede wszystkim z uwagi na charakter i wagę naruszonych przezeń reguł ostrożności. Mając przy tym na uwadze bezkrytyczny stosunek obwinionego do popełnionego czynu, Sąd nie dostrzegł możliwości wymierzenia mu kary łagodniejszej niż grzywna w wysokości 200 zł; orzeczeniu kary surowszej sprzeciwiała się dotychczasowa niekaralność obwinionego.
S. S.posiada stałe źródło dochodu, dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do zwolnienia go od ponoszenia kosztów postępowania, zwłaszcza że – na jego wniosek – mogą one zostać rozłożone na raty.