Sąd Rejonowy w Raciborzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 495/16
Data wyroku: 2016-10-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Maksoń-Prach

Sygn. akt II K 495/16
1 Ds 494/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 października 2016r.
Sąd Rejonowy w R a c i b o r z u  Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Maksoń-Prach
Protokolant: Agata Maruniak
w obecności Prokuratora: ---
po rozpoznaniu w dniu: 19/10/2016r.
sprawy:
D. P.
s.I.iK.
ur. (...)wR.
oskarżonego o to, że:
I. W okresie od 23 lutego 2016r. do 27 maja 2016r. wR.uporczywie nękałA. K.w ten sposób, że wielokrotnie nachodziłA. K.w jej miejscu zamieszkania, uderzał w drzwi jej mieszkania, wyzywał ją słowami wulgarnymi, obserwował ją w pobliżu miejsca jej zamieszkania, nagabywał ją, zaczepiał, szarpał ją i popychał, wielokrotnie wysyłał na telefon pokrzywdzonej krótkie wiadomości tekstowe, wielokrotnie dzwonił na jej telefon komórkowy, w trakcie których m. in. kierował wobecA. K.groźby pozbawienia jej życia, co wzbudziło uA. K.uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, a także istotnie naruszyło jej prywatność, w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu miał w stopniu znacznym ograniczoną zdolność do pokierowania swoim postępowaniem

tj. o czyn zart.190a § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kk

II. W dniu 16 lutego 2016rR.w mieszkaniu przyul. (...), wspólnie zamieszkując z konkubinąA. K., uderzył pokrzywdzoną pięścią w twarz, a następnie kopał ją po ciele, w wyniku czegoA. K.doznała ogólnych potłuczeń głowy, pośladka prawego i pleców, co naruszyło czynności narządów ciała pokrzywdzonej na okres nie przekraczający 7 dni, w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu miał w stopniu znacznym ograniczoną zdolność do pokierowania swoim postępowaniem

tj. o czyn zart.157 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kk

III. W dniu 27 maja 2016rR.w mieszkaniu przyul. (...), stosując przemoc zmuszał funkcjonariuszyZespołu (...)Komendy Powiatowej Policji wR.st. sierż.K. K. (1)i sierż.A. Ż.do zaniechania prawnej czynności służbowej legitymowania oraz uderzając pięścią w twarz naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza policji st. sierż.K. K. (1)podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu miał w stopniu znacznym ograniczoną zdolność do pokierowania swoim postępowaniem

tj. o czyn zart.222 § 1 kkiart.224 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kk

IV. W dniu 27 maja 2016rR., wdarł się do mieszkaniaA. K.przyul. (...)oraz wbrew jej żądaniu, tego mieszkania nie opuścił, w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu miał w stopniu znacznym ograniczoną zdolność do pokierowania swoim postępowaniem

tj. o czyn zart.193 kkw zw. zart. 31 § 2 kk

V. W dniu 27 maja 2016R., w mieszkaniu przyul. (...), kierował wobecA. K.groźbę pozbawienia jej życia, która to groźba wzbudziła w pokrzywdzonej obawę, że zostanie spełniona, w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu miał w stopniu znacznym ograniczoną zdolność do pokierowania swoim postępowaniem

tj. o czyn zart.190 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kk

1
uznaje oskarżonegoD. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa zart. 190a § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkopisanego w pkt I części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 190a § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkskazuje go na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
uznaje oskarżonegoD. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kkopisanego w pkt II części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 157 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kkskazuje go na karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

3
uznaje oskarżonegoD. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa zart. 222 § 1 kkiart. 224 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kkopisanego w pkt III części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 224 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkiart. 31 § 2 kkskazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

4
uznaje oskarżonegoD. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa zart. 193 kkw zw. zart. 31 § 2 kkopisanego w pkt IV części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 193 kkw zw. zart. 31 § 2 kkskazuje go na karę 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności;

5
uznaje oskarżonegoD. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkopisanego w pkt V części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 190 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkskazuje go na karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

6
na podstawieart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkłączy wymierzone oskarżonemu kary pozbawienia wolności i orzeka karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

7
na podstawieart. 41a § 1 kkorzeka wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonejA. K.na okres 3 (trzech) lat i na odległość nie mniejszą niż 300 (trzysta) metrów;

8
na podstawieart. 627 kpki § 11 ust. 2 pkt 3 i ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22. 10. 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądza od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonejA. K.kwotę 840,00 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem poniesionych kosztów zastępstwa procesowego;

9
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych i od opłaty w sprawie.

Sędzia:
Sygn. akt II K 495/16

UZASADNIENIE
Od lipca 2015 r. oskarżonyD. P.pozostawał w związku konkubenckim z pokrzywdzonąA. K.. Wspólnie zamieszkiwali w mieszkaniu położonym wR.przyul. (...). Oskarżony był bardzo zazdrosny o pokrzywdzoną. W dniu 16 lutego 2016 r. z powodu zazdrości rzucił się naA. K.i uderzył ją pięścią w głowę. Gdy pokrzywdzona upadła kopał ją po całym ciele. W wyniku zdarzenia pokrzywdzona doznała ogólnych potłuczeń głowy, pośladka prawego i pleców, co naruszyło czynności narządów jej ciała na okres poniżej 7 dni.
Po tym zajściuA. K.zdecydowała o zakończeniu związku zD. P.. Oskarżony wyprowadził się z mieszkania. Z uwagi na fakt, iż nie mógł pogodzić się z rozstaniem zaczął nachodzić pokrzywdzoną w miejscu jej zamieszkania. Od 23 lutego 2016 r. wielokrotnie nachodził pokrzywdzoną, uderzał w drzwi jej mieszkania, domagał się by wpuściła go do środka. Często był wulgarny. Gdy spotykał pokrzywdzoną zaczepiał ją, szarpał i popychał. Wyzywał wulgarnie. Równocześnie dzwonił na jej telefon komórkowy i wysyłał jej krótkie wiadomości tekstowe. Każdego dnia wykonywał kilkadziesiąt połączeń. W wysyłanych wiadomościach tekstowych zawierał groźby pozbawienia życia. Pokrzywdzona bała się o bezpieczeństwo swoje i swojego syna. Wielokrotnie prosiła o interwencję funkcjonariuszy Policji.
W dniu 27 maja 2016 r.A. K.zadzwoniła do Komendy Powiatowej Policji wR.i poinformowała, że oskarżony czeka na nią pod blokiem, w związku z czum boi się wrócić do mieszkania.P.na miejsce funkcjonariusze: st. sierż.K. K. (1)i sierż.A. Ż.udali się wraz z pokrzywdzoną do jej mieszkania. W trakcie rozmowy do mieszkania wszedłD. P.i oświadczył pokrzywdzonej, że ją zabije.K. K. (1)próbował odsunąć oskarżonego od pokrzywdzonej. W tym momencieD. P.rzucił się na funkcjonariusza i uderzył go pięścią w głowę. W wyniku takiego zachowania funkcjonariusze obezwładnili oskarżonego, a na ręce założyli mu kajdanki. Oskarżony w czasie zatrzymania zachowywał się agresywnie i wyzywał funkcjonariuszy słowami wulgarnymi.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:
- zeznań pokrzywdzonych:A. K.(k. 2 – 3, 14 – 15, 33, 58, 68 – 69, 92, tom II: k. 32 – 33),K. K. (1)(k. 73 – 74, 91, tom II: k. 30) iA. Ż.(k. 77 – 78, tom II: k. 29 – 30)
- zeznań świadków:M. W.(k. 16 – 17, tom II: k. 30v. – 31),K. K. (2)(k. 63 – 64, tom II: k. 31v. – 32),K. P.(k. 53, tom II: k. 31),N. K. (1)(k. 55, tom II: k. 33v.),T. S.(k. 61, tom II: k. 31),J. F. (1)(k. 108, tom II: k. 32) iS. P.(k. 132, tom II: k. 32)
- protokołu oględzin wraz z dokumentacją (k. 19 – 20)
- zaświadczenia lekarskiego z dnia 17 lutego 2016 r. (k. 59)
- protokołu oględzin telefonu (k. 61)
- protokołu zatrzymania osoby (k. 81)
- kopii skierowania lekarskiego (k. 83)
- protokołu zatrzymania rzeczy (k. 98 – 100)
- protokołu oględzin (k. 110)
- karty informacyjnej oraz historii choroby (k. 120 – 123)
- postanowienia o oddaniu pod dozór (k. 124 – 125)
- opinii sądowo-lekarskiej (k. 134)
- pisma(...) Sp. z o.o.(k. 164 – 165)
- bilingów (k. 166)
OskarżonyD. P.na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Równocześnie oskarżony podtrzymał wyjaśnienia złożone podczas postępowania przygotowawczego, w których przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów.
OskarżonyD. P.był uprzednio skazany za czyn zart. 190a § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkoraz zart. 217 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kk.
Z uwagi na wątpliwości co do stanu psychicznego oskarżonegoD. P.został on poddany badaniu przez biegłych psychologów oraz biegłego psychologa. Biegli uznali, iż oskarżony cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową (w momencie badania epizod mieszany), nerwicę natręctw oraz zaburzenia osobowości. Z uwagi na obecność obniżonego nastroju, zmienny napęd, obecność lęku, niepokoju i innych natrętnych czynności, jak również skłonność do dysforii biegli uznali, iż w chwili popełnienia zarzucanych czynów oskarżony miał w nieznacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia swoich czynów i znacznie ograniczoną zdolność pokierowania swoim postępowaniem w myślart. 31 § 2 kk. Równocześnie biegli zaznaczyli, że oskarżony od kilku lat pozostaje pod opieką psychiatrów, których zmienia z powodu nieufności i obawy przed niewłaściwym leczeniem i diagnozą. Korzysta również z leczenia szpitalnego, jednakże szybko je przerywa.
Dowód:
- wyjaśnienia oskarżonego (k. 95 – 96, 118 – 119, tom II: k. 28v.)
- karta karna (k. 85 – 86)
- odpis wyroku o sygn. II K(...)(k. 103, 153)
- opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna (k. 140 – 146)
Postawa oskarżonego, który w trakcie postępowania sądowego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów stanowi linię jego obrony i nie może zostać zaakceptowana przez Sąd.
PokrzywdzonaA. K.w obszernych i wyczerpujących zeznaniach przyznała, iż przez pewien czas pozostawała z oskarżonym w związku konkubenckim. Na początku 2016 r. oskarżony wyprowadził się. Dodała, iż po tym fakcie oskarżony zaczął ją nachodzić. Nadto uporczywie dzwonił na jej telefon komórkowy. Wysyłał również wiadomości tekstowe. W ich treści zawierał groźby zabójstwa. Pokrzywdzona przyznała, iż boi się oskarżonego, który jest bardzo zazdrosny. Równocześnie przyznała, iż w lutym 2016 r. spotkała się z oskarżonym w swoim mieszkaniu przyul. (...)wR.. Wspólnie oglądali zdjęcia. W pewnym momencie oskarżony wpadł w szał i pchnął pokrzywdzoną, w wyniku czego rozbiła sobie głowę. Pokrzywdzona podkreśliła, iż po tym zdarzeniu chciała zerwać kontakt z oskarżonym, który nadal uporczywie ją nękał i nachodził. Każdego dnia wykonywał kilkadziesiąt połączeń. Czekał na nią pod blokiem. Równocześnie z uwagi na upływ czasuA. K.nie pamiętała szczegółów zdarzenia z dnia 27 maja 2016 r. Przyznała jednak, iż w tym dniu oskarżony wdarł się do jej mieszkania i mimo jej wyraźnych poleceń nie opuścił go. W tym czasie w mieszkaniu przebywali funkcjonariusze Policji. Oskarżony uderzył pięścią w twarz jednego z funkcjonariuszy. Nadto z zeznań pokrzywdzonej wynika, iż zachowanieD. P.miało negatywny wpływ na jej dziecko.
K. K. (2)– siostra pokrzywdzonej, w złożonych zeznaniach przyznała, iż kilkukrotnie była naocznym świadkiem agresywnego zachowania oskarżonego.A. K.bała się, że oskarżony będzie ją nachodził i nękał. Bała się wyjść pod blok. Przyznała, iż takie zachowanie oskarżonego mogło mieć miejsce w okresie od lutego do maja 2016 r. Dodała, iż pokrzywdzona bała się oskarżonego. Wielokrotnie prosiła by świadek nocowała u niej. Świadek podkreśliła, iż oskarżony był chorobliwie zazdrosny o pokrzywdzoną. Często stał pod jej blokiem, nie chciał odejść. W rozmowie przyznał, iż nie wyobraża sobie widoku pokrzywdzonej z innym mężczyzną.
TakżeM. W.– koleżanka pokrzywdzonej, w złożonych zeznaniach potwierdziła, iż była naocznym świadkiem jak oskarżony nachodził pokrzywdzoną, usilnie chciał wejść do jej mieszkania. Doszło do interwencji Policji. Widziała również, iż pokrzywdzony notorycznie wydzwaniał na telefon pokrzywdzonej. Równocześnie świadek przyznała, iż pokrzywdzona mówiła jej, że boi się oskarżonego. Boi się również o bezpieczeństwo swojego dziecka.
J. F. (2)– funkcjonariusz Policji w złożonych zeznaniach przyznał, iż w kwietniu 2016 r. pokrzywdzona zwróciła się do Komendy Powiatowej Policji wR.z prośbą o interwencję, w związku z faktem, iż oskarżony nachodzi ją w miejscu zamieszkania. Świadek dodał, iż w związku z tym zgłoszeniem przeprowadził z oskarżonym rozmowę i poinformował go o konsekwencjach prawnych uporczywego nachodzenia i nękania. Oskarżony przyznał, iż chciał jedynie porozmawiać z pokrzywdzoną. Równocześnie świadek przyznał, iż podobnych interwencji było więcej. W ocenie świadka pokrzywdzona obawiała się oskarżonego. W szczególności bała się o swoje dziecko.
Funkcjonariusze Policji:K. K. (1)iA. Ż.w złożonych zeznaniach zgodnie przyznali, iż w dniu 27 maja 2016 r. brali udział w interwencji z udziałem oskarżonego.A. Ż.przyznał, iż pokrzywdzona zadzwoniła z prośbą o interwencję, gdyż obawiała się oskarżonego. Po przybyciu na miejsce wraz zA. K.udali się do jej mieszkania. Po pewnym czasie do mieszkania wszedł oskarżony. Świadek przyznał, iż w jego opinii oskarżony chciał zaatakować pokrzywdzoną. Doszło do szarpaniny i obezwładnienia pokrzywdzonego. NadtoA. Ż.dodał, iż oskarżony został zatrzymany, gdyż naruszył nietykalnośćK. K. (1). Nadto znieważył zarówno jego, jak iK. K. (1). Z koleiK. K. (1)przyznał, iż całe zdarzenie miało dynamiczny charakter i trwało ok. 10 minut. Po zdarzeniu oskarżony przeprosił za swoje zachowanie i podkreślił, że jest bardzo zakochany wA. K..
Zeznania świadków są spójne logiczne i konsekwentne. Z ich treści bezsprzecznie wynika, iż pokrzywdzona obawia się oskarżonego, który nękał ją w sposób uporczywy. Nadto nachodził ją w miejscu zamieszkania, dzwonił na jej telefon komórkowy, wysyłał wiadomości tekstowe. Z zeznań świadków wynika, iż oskarżony był bardzo zazdrosny oA. K.i nie mógł się pogodzić z rozstaniem.
Przesłuchana w charakterze świadkaK. P.– matka oskarżonego z złożonych zeznaniach zaprzeczyła by miała jakąkolwiek wiedzę dotyczącą nękania, szarpania, popychania i pobiciaA. K.. Równocześnie z zeznań świadka wynika, iż pokrzywdzona przyczyniła się do zachowania oskarżonego i pogorszenia jego stanu zdrowia psychicznego. Zdaniem Sądu zeznania świadka miały na celu obronę oskarżonego. Świadek chciała zdyskredytować pokrzywdzoną. Tym samym chciała by oskarżony uniknął odpowiedzialności za swoje zachowanie.
Zeznania kurator zawodowejS. P.mają drugorzędne znaczenie w przedmiotowej sprawie, gdyż świadek nie miała żadnej wiedzy na temat nękania i wdarcia się do mieszkania pokrzywdzonej. Dodała, iż prowadzi dozór orzeczony w innej sprawie – o podobnym charakterze. Równocześnie świadek zeznała, iż oskarżony przyznał się jej, że uderzył pokrzywdzoną w twarz.
Zeznania świadkaT. S.nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie. Świadek nie miała żadnej wiedzy na temat zachowania oskarżonego w stosunku do pokrzywdzonej. Podobnie świadekN. K. (2)nie posiadał żadnej wiedzy w przedmiotowej sprawie.

Sąd zważył co następuje:
D. P.został oskarżony o popełnienie czynów zabronionych:
- zart. 190a § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkpolegającego na tym, że w okresie od 23 lutego 2016 r. do 27 maja 2016 r. wR.uporczywie nękałA. K.w ten sposób, że wielokrotnie nachodził ją w miejscu zamieszkania, uderzał w drzwi jej mieszkania, wyzywał ją słowami wulgarnymi, obserwował ją w pobliżu miejsca jej zamieszkania, nagabywał ją, zaczepiał, szarpał i popychał oraz wielokrotnie wysyłał na jej telefon krótkie wiadomości tekstowe, jak również wielokrotnie dzwonił i kierował wobec niej groźby pozbawienia życia, co wzbudziło uA. K.uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, a także istotnie naruszyło jej prywatność;
- zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kkpolegającego na tym, że w dniu 16 lutego 2016 r. wR.w mieszkaniu przyul. (...), wspólnie zamieszkując z konkubinąA. K., uderzył ją pięścią w twarz, a następnie kopał po ciele, w wyniku czegoA. K.doznała ogólnych potłuczeń głowy, pośladka prawego i pleców, co naruszyło czynności narządów jej ciała na okres poniżej dni 7;
- zart. 222 § 1 kkiart. 224 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kkpolegającego na tym, że w dniu 24 maja 2016 r. wR.w mieszkaniu przyul. (...), stosując przemoc zmuszał funkcjonariuszyZespołu (...)Komendy Powiatowej Policji wR.– st. sierż.K. K. (1)i sierż.A. Ż.do zaniechania prawnej czynności służbowej legitymowania oraz uderzając pięścią w twarz naruszył nietykalność cielesną st. sierż.K. K. (1)podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych;
- zart. 193 kkw zw. zart. 31 § 2 kkpolegającego na tym, że w dniu 27 maja 2016 r. wR.wdarł się do mieszkaniaA. K.przyul. (...)oraz wbrew jej żądaniu tego mieszkania nie opuścił;
- zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkpolegającego na tym, że w dniu 27 maja 2016 r. wR., w mieszkaniu przyul. (...)kierował wobecA. K.groźbę pozbawienia jej życia, która wzbudziła w niej obawę, że zostanie spełniona ,
przy czym w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów miał ograniczoną w stopniu znacznym zdolność do pokierowania swoim postępowaniem.
Zgodnie z treściąart. 190a § 1 kkodpowiedzialności karnej podlega osoba, która uporczywie nęka inną osobę lub osobę jej najbliższą wzbudzając u pokrzywdzonego uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jego prywatność. Znamię „uporczywego nękania” oznacza ustawiczne dręczenie, trapienie, niepokojenie (czymś) kogoś; dokuczanie komuś, nie dawanie chwili spokoju" (Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, t. 2, Warszawa 1984, s. 317), a zatem wszelkie te zachowania, które powodują przykrość pokrzywdzonemu, wyrządzają mu krzywdę czy powodują dyskomfort. Niewątpliwie w pojęciu nękania mieści się powtarzalność zachowań sprawcy. Przestępstwo to ma charakter materialny; konieczne jest bowiem wystąpienie skutku w postaci wzbudzenia u pokrzywdzonego uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia lub istotnego naruszenia jego prywatności.Z uwagi na występujące w przepisie znamię uporczywości, należy uznać, że ta część znamion musi być objęta zamiarem bezpośrednim, natomiast znamię skutku (w postaci wzbudzenia u pokrzywdzonego poczucia zagrożenia lub istotnego naruszenia jego prywatności) może być objęte zarówno zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym.
Jeśli zaś chodzi o czyn zart. 157 § 1 i 2 kk, a zwłaszcza skutek o jakim mowa w tym przepisie, to jego wywołanie musi być objęte umyślnością sprawcy co wymaga ustalenia, iż chciał on spowodować albo przynajmniej godził się ze spowodowaniem uszczerbku naruszającego czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia. Można o tym wnioskować na podstawie intensywności siły fizycznej, użytych środków, umiejscowienia ciosów zadanych pokrzywdzonemu itp. Niewątpliwie oskarżony uderzając pięścią w miejsce szczególnie narażone na wystąpienie obrażeń, tj. w twarz pokrzywdzonej, a następnie kopiąc ją po ciele musiał liczyć się z tym, iż spowoduje określone obrażenia uA. K.. Opinia biegłego sądowego, który określił obrażenia jakich doznała pokrzywdzona jako „lekkie”, tj. trwające do siedmiu dni, pozwoliła na zakwalifikowanie zachowania oskarżonych jako występku zart. 157 § 2 k.k.
Wart. 224 kkustawodawca spenalizował przestępstwo polegające na wywieraniu wpływu na czynności urzędowe organu administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego oraz przestępstwo zmuszania funkcjonariusza publicznego do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej. Wart. 224 § 3 kkustawodawca określił postać kwalifikowaną przestępstwa, o którym mowa wart. 224 § 2 kk. Znamieniem, od którego zależy surowsza odpowiedzialność sprawcy, jest następstwo w postaci ciężkiego lub średniego uszczerbku na zdrowiu.
Przedmiotem bezpośredniego działania, jako znamienia czynu zabronionego określonego wart. 222 § 1 kkjest funkcjonariusz publiczny lub osoba do pomocy mu przybrana. Przepisart. 222 § 1 kkpenalizuje naruszenie nietykalności cielesne funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy go przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Jest to typ kwalifikowany w stosunku do określonego wart. 217 § 1 kkprzestępstwa naruszenia nietykalności człowieka, przy czym zaostrzenie odpowiedzialności następuje ze względu na związek naruszenia nietykalności funkcjonariusza z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych. Tak więc omawiane przestępstwo godzi nie tylko w nietykalność cielesną funkcjonariusza, lecz także w powagę reprezentowanego przez niego urzędu i niezakłóconą realizację zadań związanych z pełnioną funkcją. Użytemu wart. 222 § 1 kkpojęciunaruszenie nietykalnościnależy nadawać takie samo znaczenie, jak wart. 217 § 1 kkokreślającym ogólny typ tego przestępstwa. Naruszenie nietykalności funkcjonariusza jest przestępstwem umyślnym, przy czym do zastosowania przepisuart. 222 § 1 kkkonieczne jest ustalenie, że sprawca obejmował swoją świadomością, że jego działanie skierowane jest przeciwko funkcjonariuszowi publicznemu lub osobie do pomocy mu przybranej oraz że ma ono związek z pełnieniem przez funkcjonariusza obowiązków służbowych. Dla bytu omawianego przestępstwa nie jest natomiast istotny rodzaj motywu kierującego sprawcą. W realiach niniejszej sprawy oskarżony przemocą zakłócał realizację zadań policjantów. Jeżeli naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza lub osoby do pomocy mu przybranej wywołane zostało ich niewłaściwym zachowaniem, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Zachowanie takie musi mieć miejsce przed naruszeniem nietykalności cielesnej i stanowić jego przyczynę. Nie ma przy tym znaczenia, która z wymienionych osób – a więc funkcjonariusz publiczny czy osoba do pomocy mu przybrana – zachowa się niewłaściwie oraz czyja nietykalność cielesna zostanie naruszona. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę realia przedmiotowej sprawy, nie można dopatrzyć się prowokacji w zachowaniu przybyłych na interwencję funkcjonariuszy Policji. Równocześnie nie ulega wątpliwości, iżD. P.uderzając pięścią w twarz st. sierż.K. K. (1)naruszył nietykalność cielesną pokrzywdzonego podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych.
Przestępstwo zart. 193 kknaruszenia miru domowego może być popełnione zarówno przez działanie ("wdziera się"), jak i przez zaniechanie ("wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuszcza"). Przez wdarcie należy rozumieć wejście w dowolny sposób do cudzego miejsca chronionego, wbrew woli uprawnionego i może polegać na wejściu siłą, przy użyciu podstępu, potajemnie, przez otwarte okno, uchylone drzwi czy otwarciu ich dorobionym kluczem. Bez wątpienia oskarżony wszedł bez pukania do mieszkania pokrzywdzonej i nie opuścił go wbrew jej stanowczemu żądaniu. Fakt ten potwierdzili funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji wR., którzy przybyli na miejsce zdarzenia na wezwanie pokrzywdzonej.
Określone wart. 190 § 1 kkprzestępstwo groźby karalnej godzi w wolność człowieka w sferze psychicznej (wolność od strachu, zastraszenia). Jego treścią jest grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa (zbrodni lub występku) na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej. Oznacza to, że nie wypełnia znamion tego przestępstwa grożenie innej osobie popełnieniem wykroczenia lub innym naruszeniem prawa, choćby dotkliwym dla pokrzywdzonego. Warunkiem przestępności czynu jest, aby groźba wzbudzała uzasadnioną obawę, że będzie spełniona (art. 190in fine). Jest to więc przestępstwo materialne, przy czym stan uzasadnionej obawy osoby zagrożonej należy traktować jako skutek. Jeżeli groźba nie wzbudziła uzasadnionej obawy, a sprawca do jej wywołania bezpośrednio zmierzał, zachodzi usiłowanie popełnienia tego przestępstwa. Subiektywna ocena jest konieczna, ale niewystarczająca, gdyż ustawa posługuje się zwrotem o uzasadnionej obawie (zob. wyrok SA w Krakowie z dnia 4 lipca 2002 r., II AKa 163/02, KZS 2002, z. 7-8, poz. 38). Decydować więc będą przesłanki odwołujące się do okoliczności i sposobu wyrażenia groźby, które mogą uzasadniać realną obawę, iż będzie spełniona.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności wyczerpujące i konsekwentne zeznania świadków, w sposób jednoznaczny pozwala uznać oskarżonegoD. P.za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów
Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 190a § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kk, Sąd na podstawieart. 190a § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkskazał go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.
Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kk, Sąd na podstawieart. 157 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kkskazał go na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 222 § 1 kkiart. 224 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2kkw zw. zart. 31 § 2 kk, Sąd na podstawieart. 224 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkiart. 31 § 2 kkskazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 193 kkw zw. zart. 31 § 2 kk, Sąd na podstawieart. 193 kkw zw. zart. 31 § 2 kkskazał go na karę 1 miesiąca pozbawienia wolności.
Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kk, Sąd na podstawieart. 190 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkskazał go na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkSąd połączył wymierzone oskarżonemu kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę dyrektywy wymiaru kary zart. 53 kk. Wymierzając karę pozbawienia wolności Sąd kierował się przede wszystkim potrzebą wychowawczego oddziaływania na oskarżonego. Wymierzona kara powinna zapobiegać powrotowi oskarżonego na drogę przestępstwa, wywołać zmianę jego postępowania w przyszłości oraz skłonić do przestrzegania porządku prawnego. Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości zarzucanych oskarżonemu czynów, a Sąd ocenił go jako wysoki, wpływa charakter dobra zaatakowanego przez oskarżonego oraz agresywny i uporczywy sposób działania. Oskarżony m.in. nękał, nachodził i groził pokrzywdzonejA. K.zabójstwem. Nadto naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji, jak również przemocą chciał zmusić funkcjonariuszy do zaniechania czynności służbowych.
Zdaniem Sądu wdrażania oskarżonego do przestrzegania prawa i norm społecznych powinno przebiegać w warunkach zakładu karnego. Ma na to wpływ uprzednia karalność oskarżonego za czyn zart. 190a § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkorazart. 217 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kk. Poprzedni wyrok zapadł w dniu 23 lutego 2015 r., a uprawomocnił się w dniu 03 marca 2015 r. Oskarżony dopuścił się kolejnych przestępstw już po niespełna roku, w okresie próby oraz pozostając pod dozorem kuratora. Dowodzi to, iż kara wolnościowa nie spełniła wobec oskarżonego swej funkcji prewencyjnej. Nie bez znaczenia jest również długotrwałość i uporczywość zachowania oskarżonego. Powyższe czyniło niemożliwym uwzględnienia wniosku oskarżonego o orzeczenia kary pozbawienia wolności z zastosowaniem dobrodziejstwa warunkowego jej zawieszenia. Nadto oskarżony był już skazany na karę pozbawienia wolności, zatem zgodnie z treściąart. 69 § 1 kkSąd nie może wobec oskarżonego orzec ponownie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Równocześnie Sąd uznał, iż wobec oskarżonego niemożliwe jest zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Wprawdzie w czasie popełnienia czynów zabronionychD. P.miał w stopniu znacznym ograniczoną zdolność do pokierowania swoim postępowaniem, jednakże jego postawa zaprezentowana podczas postępowania czyni niemożliwym zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary. Mając na uwadze dyrektywy wymiaru kary zart. 53 kk, a w szczególności popełnienie wszystkich przestępstw z winy umyślnej, wysoki stopień społecznej szkodliwości, uprzednią karalność za przestępstwa przeciwko wolności, dość długi (ponad 3 miesięczny) okres działania w przypadku czynu zart. 190a § 1 kk, brak skruchy i żalu oraz nieprzeproszenie pokrzywdzonych uznać należało, że brak jest podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia kary.A. K.nadal obawia się oskarżonego. Jedynie kara izolacyjna może zabezpieczyć w sposób należyty ochronę prawnie chronionych pokrzywdzonych. Orzeczona kara będzie także miała wpływ na kształtowanie świadomości w społeczeństwie i ugruntuje przeświadczenie, że każda osoba dopuszczająca się tego typu przestępstw będzie bezwzględnie podlegała karze.
Na podstawieart. 41a § 1 kkSąd orzekł wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonejA. K.na okres 3 lat i na odległość nie mniejszą niż 300 m.
Na podstawieart. 627 kpki § 11 ust. 2 pkt 3 i ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonejA. K.kwotę 840 zł tytułem poniesionych kosztów zastępstwa procesowego.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkSąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych i od opłaty w sprawie.

Sędzia: