Sąd Rejonowy w Wołominie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 65/14
Data wyroku: 2016-06-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Kulesza

Sygn. akt II K 65/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 czerwca 2016 r.
Sąd Rejonowy w Wołominie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący : SSR Jacek Kulesza
Protokolant : Ewelina Jachacy
w obecności Prokuratora Michał Magier
po rozpoznaniu w dniach 22 kwietnia 2016 r. i 27 czerwca 2016 r.
sprawy
P. K. (1)urodz. (...)wW., synaW.iD.z d.K.,
oskarżonego o to, że :
w dniu 17 czerwca 2013 roku około godz. 19.20 na skrzyżowaniuulicy (...)iulicy (...)wT., woj.(...), kierując samochodem osobowym markiO. (...)onr rej. (...)(...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone wart. 3 ust. 1, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że jadąculicą (...)w kierunkuulicy (...), nie zachował należytej ostrożności, nie dostosował techniki i taktyki jazdy oraz prędkości do panujących warunków drogowych, w wyniku czego uderzył samochodem w wyjeżdżającego zulicy (...)rowerzystęS. K., w następstwie czego nieumyślnie spowodował obrażenia ciałaS. K., który w wyniku doznanych obrażeń ciała zmarł na miejscu zdarzenia.
tj. o czyn zart. 177 § 2 kk.
orzeka

1
OskarżonegoP. K. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu po przyjęciu, iż został popełniony około godz. 18:50 czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. zart. 177 § 2 kk. w zw. zart. 4 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 17 czerwca 2013 roku i za to na podstawieart. 177 § 2 kk. w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazuje go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) pozbawienia wolności.

2
Z mocyart. 69 § 1 i § 2 kk.,art. 70 § 2 kk., wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat.

3
Na mocyart. 71 § 1 k.k.wymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych, ustalając stawkę dzienną na kwotę 15 (piętnaście) złotych.

4
Na podstawieart. 42 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów samochodowych w rozumieniuustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowymna okres 1 (jednego) roku od uprawomocnienia się wyroku.

5
Na podstawieart. 43§3 kknakłada na oskarżonego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów właściwemu staroście.

6
Na mocyart. 230 § 2 kpk. nakazuje zwrotJ. K.dowodu rzeczowego w postaci roweru wymienionego pod pozycją 1 wykazu dowodów rzeczowych z karty 77.

7
Zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejJ. K.kwotę 504 złotych tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika.

8
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 450 złotych tytułem opłaty oraz obciąża go pozostałymi kosztami procesu w wysokości 3652,03 złotych.

Sygn. akt II K 65/14

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w niniejszej sprawie, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 17 czerwca 2013 r. około godziny 19:20P. K. (1)kierował samochodem markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)(...)jadącul. (...)wT..P. K. (1)w samochodzie jechał sam, poruszał się z prędkością 90-95 km/h.P. K. (1)był trzeźwy.
W tym samym miejscu i czasie,ul. (...)wT., która jest ulicą prostopadłą doulicy (...), zbliżając się doskrzyżowania ulic (...)jechałS. K.– kierując rowerem. Rowerzysta był pod wpływem alkoholu, miał we krwi 1,1 ‰ alkoholu etylowego.S. K.wyjechał z podporządkowanejulicy (...)na ulicę z pierwszeństwem przejazdu –R..S. K.wykonując manewr skrętu w lewo poruszał się skośnie do osi jezdniul. (...), w momencie kiedy wjeżdżał na pas ruchu, którym poruszał sięP. K. (1), rower znajdował się w odległości 63,4 metra od samochoduO. (...). Doszło do zderzenia obu pojazdów, w ten sposób, że samochód uderzył przednią częścią w lewy bok roweru. Na skutek niniejszego wypadku drogowego kierujący roweremS. K.w wyniku urazu głowy oraz klatki piersiowej, poniósł śmierć na miejscu zdarzenia.
Skrzyżowanie ulic położone jest w obszarze zabudowanym, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. W dniu 17 czerwca 2013 r. około godziny 19:20 na jezdni był bardzo mały ruch, panowały dobre warunki atmosferyczne, jezdnia była sucha, przejrzystość powietrza duża. Samochód markiO. (...)przed zdarzeniem były sprawny technicznie.
Dowody:częściowych wyjaśnieńP. K. (1)(k. 25-26, 136-137, 196-197, 199), zeznaniaJ. K.(k. 44-45, 198-199), zeznaniaD. P.(k. 68-69, 215), zeznaniaP. K. (2)(k. 71-72, 215-216), szkic miejsca wypadku (k. 5), protokół oględzin miejsca wypadku (k. 3-4v), protokoły oględzin pojazdów (k. 7-8v, 10-10v), protokół badania na zawartość alkoholuP. K. (1)(k. 6-6v), protokołu sądowo-lekarskich oględzin i sekcji zwłok (k.91-99),opinia z badań stanu technicznego pojazduO. (...)(k. 49-65), wynik badania krwiS. K.(k.100), opinia wydana na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej (k. 112-129).
Podczas prowadzonego w sprawie postępowania przygotowawczegoP. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Przyznał jedynie, że jechał z nadmierną prędkością.
W toku rozprawyP. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że krytycznego dnia jechał sam samochodem markiO. (...). Wyjaśnił, że poruszając sięul. (...)jechał w kierunku miejscowościS.do swojej dziewczyny. Według relacji oskarżonego w chwili, gdy dojeżdżał do skrzyżowania, z jego prawej strony wyjechał rowerzysta. Odruchowo nacisnął na hamulec i skręcił w lewą stronę. Oskarżony wyjaśnił, że zaczął hamować przed skrzyżowaniem. Wskazał także, że jego prędkość wynosiła 78-80 km/h.P. K. (1)twierdził, że zdarzenie nie nastąpiło z jego winy.
Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonego.
Zdaniem Sądu wyjaśnienia złożone przez oskarżonego w toku postępowania sądowego w znacznej części polegają na prawdzie. Ponad wszelką wątpliwośćP. K. (1)brał bowiem udział w wypadku drogowym z udziałem rowerzystyS. K., którego przebieg jest co do zasady zbieżny z relacją oskarżonego. Prawdą jest wszak, żeP. K. (1)– tak jak wskazał – kierując samochodem markiO. (...)poruszał sięul. (...)wT.. Wątpliwości Sądu nie budzi także fakt, iż oskarżony nie chciał, spowodować zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezsprzecznie stwierdzić można również, iżP. K. (1)nie miał zamiaru doprowadzić do skutku w postaci śmierci rowerzysty.
Jednakże fakt, że oskarżony nie zachował należytej ostrożności i nie dostosował techniki i taktyki jazdy, a przede wszystkim prędkości do warunków w jakich się poruszał, tj. terenu zabudowanego, doprowadził do zderzenia z rowerzystą, na skutek którego zdarzeniaS. K.zmarł na miejscu zdarzenia.
Sąd dał częściowo wiarę wyjaśnieniom oskarżonego. Sąd nie podziela wyrażonej przezP. K. (1)oceny swojego własnego zachowania na drodze, a mianowicie prędkości z jaką poruszał się oskarżony. Twierdził on bowiem, że jechał z prędkością 70-80 km/h. Z opinii ekspertyzy kryminalistycznej, którą sąd uznał w całości za wiarygodną, wynika natomiast, że prędkość z jaką poruszał się oskarżony zawierała się w zakresie 90-95 km/h.
W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie mógł zgodzić się także z przyjętym przez oskarżonego stanowiskiem, że wprawdzie popełnił czyn zabroniony, jednakże nastąpiło to nie z jego winy.
Powyższe stanie się przedmiotem szczegółowych rozważań Sądu w dalszej części uzasadnienia, w tym miejscu zasygnalizować trzeba jednak, iż z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego, w szczególności w oparciu o zeznania świadków oraz rzetelną opinię powołanego w sprawie biegłego z zakresu badań wypadków komunikacyjnych wynika, że oskarżony jechał z nadmierną prędkością, nie zachowując wymaganej w danej sytuacji szczególnej ostrożności na skutek czego potrącił wykonującego skręt w lewo rowerzystę.
Sąd obdarzył przymiotem wiarygodności zeznania złożone w sprawie przezJ. K., córkę zmarłegoS. K.. Wypowiedzi tego świadka nie przyczyniły się w istotnym stopniu do poczynienia znaczących dla sprawy ustaleń faktycznych. Nie była ona bowiem obecna przy wypadku drogowym, do jakiego doszło w dniu 17 czerwca 2013 r. w miejscowościT.. Z jej spójnych i logicznych wypowiedzi wynika, że krytycznego dnia została powiadomiona przez sąsiadkę, o tym że jej ojciec miał wypadek. Następnie kobieta niezwłocznie udała się na miejsce zdarzenia, gdzie po przybyciu zobaczyła ojca leżącego na jezdni. Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które wskazywałyby na konieczność zakwestionowania depozycjiJ. K.. Wskazać należy, iż były one rzeczowe i wyważone, zaś świadek w ocenie Sądu nie dążyła do celowego obciążenia oskarżonego.
Na prawdzie polegały również zeznania złożone przez, przesłuchanych w charakterze świadka,D. P., która nie była bezpośrednim świadkiem zdarzenia. Krytycznego dnia jechała rowerem poul. (...)w stronę m. Pólka. Zgodnie z depozycjami świadka, prędkość z jaką poruszał sięO. (...)znacznie przekraczała prędkość dozwoloną przepisami ruchu drogowego.
Sąd obdarzył przymiotem wiarygodności również relacjęP. K. (2), który zeznał, że rowerzysta próbował ominąć lewą stroną samochód wyjeżdżający zul. (...). Świadek zeznał, że usłyszał głośny dźwięk hamowania, a później odgłos zderzenia samochodu z rowerem. Z relacji świadka wynika również, że samochód kierowany przezP. K. (1)poruszał się z dużą prędkością.
Sąd nie znalazł podstaw, aby zeznania świadkaM. G.uznać za niewiarygodne. Jednakże, z uwagi na fakt, że świadek ten znał przebieg zdarzenia jedynie z relacji innych świadków, jak również w krytycznym momencie pozostawała na swoim stanowisku pracy – w sklepie, zeznania te nie przyczyniły się w żaden sposób do wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy.
W toku postępowania dowodowego Sąd dysponował sporządzoną na etapie postępowania przygotowawczego opinią biegłego z zakresu badań wypadków drogowych. Opinia ta jest rzetelna, jasna i bezsprzeczna. Biegły udzielił wyczerpujących odpowiedzi na stawiane mu pytania, a w szczególności na podstawie zabezpieczonych śladów kryminalistycznych ustalił prędkość z jaką poruszał się samochódO. (...), gdzie określił ją na 90-95 km/h. Określił również, że prędkość ta była prędkością nadmierną i przekraczała dopuszczalną prędkość o 40-45 km/h. Ze sporządzonej opinii wynika także, iż kierowca w chwili, kiedy ocenił sytuację na skrzyżowaniu jako niebezpieczną znajdował się w odległości co najmniej 63,4 m od miejsca zdarzenia. Odległość tę samochód jadący z dopuszczalną prędkością przebyłby w czasie większym o co najmniej 1,9s niż w czasie wypadku – nawet gdyby kierowca nie hamował i nie podejmował żadnych manewrów obronnych. W tym czasie rowerzysta przebyłby odcinek co najmniej 5,1 m większy - zjechałby z jezdni lub włączył do ruchu na jezdniul. (...)w kierunku przeciwnym do kierunku jazdy samochodu. Manewr jakiego dokonywał rowerzysta nie wymagał więc praktycznie żadnej reakcji, wykonania manewru obronnego od kierowcyO. (...), pod warunkiem że ten poruszałby się z prędkością nieprzekraczającą dopuszczalnej na danym terenie. Ze sporządzonej opinii jednoznacznie wynika zatem, że bezpośrednią przyczyną wypadku była nadmierna prędkość samochoduO. (...)kierowanego przezP. K. (1)oraz że kierowca uniknąłby zderzenia nawet przy uzyskanej prędkości, gdyby poruszał się po prawej części jezdni nie zmieniając pasa ruchu.
W ocenie Sądu przywołana wyżej pisemna opinia biegłego, sporządzona została w sposób rzetelny, jest pełna, jasna, nie zawierała wewnętrznych sprzeczności, ponadto zaś przygotowała ją osoba dysponująca wymaganymi prawem kwalifikacjami oraz doświadczeniem zawodowym. Powołany w sprawie biegły dokonał gruntownej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, na którego podstawie wyprowadził logiczne wnioski, które szczegółowo uzasadnił.
Zauważyć w tym miejscu należy, że sposobu sporządzenia opinii jak i wniosków z niej płynących nie kwestionowała żadna ze stron postępowania.
W ocenie Sądu walor rzetelności przyznać należało również sporządzonym w sprawie opiniom z badań stanu technicznego pojazduO. (...)(k. 49-65) Opinia te również sporządzona została przez uprawnione osoby, jest jasne, pełne, nie budzą żadnych wątpliwości.
Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia zgromadzonych w sprawie pozostałych dowodów nieosobowych nie wzbudziła żadnych wątpliwości Sądu, nie była także przedmiotem zarzutów stron postępowania. Protokoły zostały sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania. Z tych względów Sąd nie odmówił wskazanym dowodom nieosobowym wiarygodności i mocy dowodowej.
Mając na względzie powyższe rozważania w kontekście analizy materiału dowodowego ocenianego swobodnie, Sąd doszedł do przekonania, że zarówno sprawstwo, wina oskarżonego, jak i okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu zabronionego nie budzą wątpliwości.
Przestępstwa opisanego wart. 177 § 1 k.k.dopuszcza się ten, kto naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone wart. 157 § 1(tj. naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony wart. 156 § 1, trwający powyżej 7 dni). Odpowiedzialności za typ kwalifikowany przestępstwa, określony wart. 177 § 2 k.k.podlega sprawca opisanego wyżej czynu, jeśli następstwem wypadku jest w szczególności śmierć innej osoby. Zdaniem Sądu oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał wszystkie znamiona przedmiotowe, jak i podmiotowe zarzuconego mu występku.
W przekonaniu Sądu bezpośrednią przyczyną wypadku było nieprawidłowe zachowanie się oskarżonegoP. K. (1), który jadącul. (...)wT.w kierunkuulicy (...)nie zachował należytej ostrożności, nie dostosował techniki i taktyki jazdy oraz prędkości do panujących warunków drogowych, w wyniku czego uderzył samochodem w wyjeżdzającego zul. (...)rowerzystęS. K..
W tej konkretnej sytuacji drogowej odnosząc się do wzorca dobrego i rozważnego kierowcy przestrzegającego zasad bezpieczeństwa w ruchu od oskarżonego należało wymagać, aby dostosował prędkość z jaką się porusza przede wszystkim do terenu w jakim się znajdował. Wtedy też bez przeszkód, nie wykonując żadnego manewru minął by bezkolizyjnie skręcającego w lewo rowerzystę i nie doszłoby do zderzenia pojazdów.
W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, żeP. K. (1), jadąc z nadmierną prędkością, umyślnie naruszył zasady ruchu drogowego wskazane wart. 3 ust. 1, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z treściąart. 3 ust. 1uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. W realiach niniejszej sprawy zgodnie z treściąart. 19 ust. 1 prawa o ruchu drogowymoskarżony był obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu, a także nie przekraczać predkości dopusczalnej. Uczynienie zadość jazdy z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem przejawiało się w konieczności poruszania się z prędkością do 50 km/h.
W ocenie SąduP. K. (1)umyślnie naruszył wskazane wyżej zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, miał bowiem wybór i samodzielnie dokonał decyzji, z jaką będzie jechał na danym terenie.
Jest również oczywistym dla Sądu, iż opisane zachowanie oskarżonego było główną przyczyną zaistnienia wypadku drogowego. W tej sytuacji stan nietrzeźwości rowerzysty nie miał znaczenia w przedmiotowej sprawie. Taki stan rzeczy musiał znaleźć stosowne odzwierciedlenie w wymiarze kary dla oskarżonego.
Mając na względzie, że winaP. K. (1), jak i okoliczności czynu którego się dopuścił nie budzą wątpliwości Sąd wymierzył oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności jako najbardziej adekwatną zarówno do stopnia winy, jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Należy zwrócić uwagę, że czyn o znamionach opisanych wart. 177 § 2 k.k., który ostatecznie stanowił podstawę wymiaru kary, przewiduje zagrożenie sankcją od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. Trudno zatem nie zauważyć, że orzeczona kara znajduje się w dolnej granicy zagrożenia ustawowego i ma spełniać przede wszystkim cele o charakterze prewencji indywidualnej wobec oskarżonego. Kara ta ma uświadomić oskarżonemu naganność podejmowania na drodze zachowań ryzykownych oraz konsekwencje naruszania reguł ostrożności i łamania kardynalnych zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Pozwoli ona również zrozumieć oskarżonemu istotę czynu, którego się dopuścił i zapobiegnie w przyszłości powieleniu przez niego podobnych zachowań.
Jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod uwagę tragiczne i nieodwracalne w skutkach następstwa naruszenia przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa ruchu w postaci śmierciS. K..
Jako okoliczność łagodzącą Sąd uwzględnił, że oskarżony poruszał się po drodze z pierwszeństwem przejazdu oraz fakt, że oskarżony tuż po zdarzeniu, mimo iż pozostawał w szoku prosił świadków aby natychmiast wezwać karetkę pogotowia, z czego wynika, że los pokrzywdzonegoS. K.nie pozostawał mu obojętny. Uwadze Sądu nie uszło także, iżP. K. (1)nie był dotychczas karany (k. 139), prowadzi ustabilizowane życie zawodowe.
Mając na względzie powyższe okoliczności oraz właściwości i warunki osobiste oskarżonego Sąd uznał, iż w stosunku doP. K. (1)istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna. Zawieszając wobec oskarżonego wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd doszedł do przekonania, że groźba zarządzenia jej wykonania spowoduje, iż będzie on respektować porządek prawny, a co za tym idzie cele kary zostaną osiągnięte. Wymierzona oskarżonemu kara roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności pozwala na skorzystanie wobec niego z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania w świetle dyspozycjiart. 69 § 1 k.k.(zgodnie z poprzednio obwiązującymi przepisami) Za zawieszeniem wykonania orzeczonej kary przemawiała nadto okoliczność, że popełnienie przezP. K. (1)przypisanego mu czynu miało charakter incydentalny, o czym świadczy fakt, że nie był on dotychczas karany, zaś popełnione przez niego przestępstwo było czynem nieumyślnym. Reasumując powyższe, uwzględniając postawę oskarżonego, w tym sposób jego dotychczasowego życia oraz zachowanie po popełnieniu przestępstwa, Sąd doszedł do przekonania, że wspomniane wyżej cele orzeczonej kary pozbawienia wolności zostaną osiągnięte bez konieczności faktycznej izolacji oskarżonego w warunkach zakładu karnego. Gwarancją właściwego zachowania oskarżonego będzie maksymalny, bo pięcioletni okres próby, który umożliwi oskarżonemu poprawę, zrozumienie oraz przemyślenie swego postępowania, w szczególności w zakresie obowiązków przestrzegania zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym oraz skutków zbyt szybkiej jazdy samochodem. Sądowi pozwoli zaś na kontrolowanie jego zachowania w okresie próby w zakresie przestrzegania porządku prawnego. Zawieszając wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd wymierzył oskarżonemu, przyjmując za podstawęart. 71 § 1 k.k., karę 100 stawek dziennych grzywny. Uwzględniając sytuację rodzinną i materialną oskarżonego, w tym jego stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe Sąd określił wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 15 zł. W tym miejscu wskazać należy, że wobec zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, orzeczona względemP. K. (1)kara grzywny stanowić będzie dla niego realną i bezpośrednio odczuwalną dolegliwość.
Ponadto na podstawieart. 42 § 1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów samochodowych w rozumieniuustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowymna okres 1 roku od uprawomocnienia się wyroku, zobowiązując jednocześnie oskarżonego, na podstawieart. 43 § 3 k.k., do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów właściwemu staroście. Wyznaczając czas stosowania powyższego środka wobec oskarżonego przez rok, Sąd miał na względzie dość wysoki stopień dolegliwości, jaki stanowi ów zakaz dla oskarżonego. Niewątpliwie wymierzenie go obok kary wydatnie podnosi represyjność całego orzeczenia. Jednakże zdaniem Sądu, orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów samochodowych wobec oskarżonego, zważywszy na znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, jest niezbędne, aby spełnić cele wychowawcze i prewencyjne wobec oskarżonego jak również cele z zakresu prewencji generalnej. Zdaniem Sądu zważywszy na okoliczności popełnienia czynu i stopień naruszenia reguł ostrożności brak jest podstaw do wymierzenia ww. zakazu na dłuższy okres tym bardziej iż wcześniej był tylko raz ukarany za naruszenia przepisów ruchu drogowego i to niezbyt istotnego (k. 190)
Sąd w wyroku orzekł również o dowodach rzeczowych, nakazując zwrotJ. K.dowodu rzeczowego w postaci roweru wymienionego pod poz. 1 wykazu dowodów rzeczowych z k. 77 akt sprawy, albowiem dowód ten stał się zbędny na obecnym etapie postępowania, a niewątpliwie ww. osobę można uznać za osobę uprawnioną do jego odbioru.
Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejJ. K.kwotę 504 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez nią w związku z ustanowieniem jednego pełnomocnika z wyboru stosownie dorozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędualbowiem nie przedłożony został rachunku w tym zakresie wskazujący na poniesienie innych kosztów.
Sąd obciążył oskarżonego kosztami postępowania nie znajdując podstaw do zwolnienia go od ich ponoszenia.P. K. (1)pracuje zawodowo i uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 1.600 zł, zatem uiszczenie przez niego należnych Skarbowi Państwa opłaty i kosztów nie będzie dla niego zbyt uciążliwe. Na koszty postępowania składały się w niniejszej sprawie opłaty w kwocie 450 złotych oraz wydatki w łącznej kwocie 3652,03 zł.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.