Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 139/16
Data wyroku: 2016-04-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariola Krajewska-Sińczuk
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 437 §2 kpk

Sygn. akt II Ka 139/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 kwietnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mariola Krajewska - Sińczuk

Protokolant:

sekr. sąd. Agnieszka Wierzbicka

przy udziale Prokuratora Luby Fiłoc

po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r.
sprawyD. S.
oskarżonego o przestępstwo zart. 279 § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt VII K 393/15
zaskarżony wyrok uchyla i sprawęD. S.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt  II Ka 139/16

UZASADNIENIE
D. S.został oskarżony o to, że: w bliżej nieokreślonym dniu w okresie od 26 stycznia 2015 roku do dnia 28 stycznia 2015 roku wS.przyul. (...)woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. G. (1), po uprzednim siłowym pokonaniu mocowania skobla dokonali włamania do piwnicy nr 86, skąd zabrali w celu przywłaszczenia telewizor(...)(bdb) o wartości 300 zł, ubrania i buty dziecięce o łącznej wartości 500 zł, czym spowodował straty o łącznej wartości 800 zł na szkodęM. G. (2), tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r.:

I
oskarżonegoD. S.uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu;

II
orzekł, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa.

Apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach wywiódł oskarżyciel publiczny, zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonegoD. S.. Skarżący w treści środka odwoławczego zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie: -art. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.poprzez uznanie, że brak jest wiarygodnych dowodów uzasadniających fakt, że oskarżonyD. S.wspólnie i w porozumieniu zM. G. (1)włamał się do piwnicy stanowiącej własnośćM. G. (2)skąd zabrał stanowiące jej własność przedmioty o łącznej wartości 800 zł, podczas gdy swobodna ocena wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, żeD. S.dopuścił się tego przestępstwa; -art. 92 k.p.k.orazart. 167 k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenie dowodu zawnioskowanego przez prokuratora w akcie oskarżenia polegającego na przesłuchaniu świadkaK. G., która rozpoznałaD. S.iM. G. (1)na nagraniu z monitoringu zarejestrowanym w dniu 28 stycznia 2015 r. przez kamerę usytuowaną w budynku, w którego piwnicy doszło do kradzieży z włamaniem. W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W toku rozprawy apelacyjnej prokurator poparł apelację Prokuratora Rejonowego, zaś obrońca oskarżonego wniósł o nieuwzględnienie apelacji prokuratora.Sąd Okręgowy zważył co następuje:Apelacja oskarżyciela publicznego wobec jej zasadności doprowadziła do postulowanego w niej skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach. Należy podkreślić, że orzeczenie takiej treści nie przesądza w żadnej mierze o sposobie rozstrzygnięcia tej sprawy po jej ponownym rozpoznaniu i nie może zostać odebrane inaczej, niż jedynie jako zalecenie ponownego jej rozpoznania bez opisanych niżej uchybień. Wyprzedzając rozważania w przedmiocie zasadności podniesionych przez oskarżyciela publicznego zarzutów wskazać należy, że zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.został przez skarżącego wadliwie skonstruowany. Przepisyart. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.mają bowiem charakter rozłączny, zatem jeżeli autor apelacji kwestionuje ocenę dowodów, to takiej sytuacji nie dotyczyart. 5 § 2 k.p.k., tylkoart. 7 k.p.k.Gdy zaś skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych zarzucając, że sąd rozpoznający sprawę uznał, iż w sprawie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości pomimo, że nie było ku temu przesłanek, to wówczas powinien postawić zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.Nie zagłębiając się w dalszą analizę poprawności konstrukcji tego zarzutu apelacyjnego wskazać należy, że Sąd I instancji istotnie dopuścił się obrazyart. 5 § 2 k.p.k.poprzez jego zastosowanie. W ocenie Sądu Odwoławczego w niniejszej sprawie nie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości, które należałoby interpretować na korzyść oskarżonegoD. S., a te, które powziął Sąd I instancji mogły zostać wyeliminowane w toku postępowania dowodowego. Takiej próby nie podjął Sąd meriti, bowiem nie przeprowadził w sprawie wszystkich możliwych dowodów w celu dotarcia do prawdy.
W tym miejscu przypomnieć należy, że zasadain dubio pro reoodnosi się w praktyce do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi, nie wolno jednak rozumieć jej jako reguły swoistego, uproszczonego traktowania wątpliwości. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego (wyr. SN z 25 VI 1991 r., WR 107/91, OSNKW 1992, z. 1-2, poz. 14; zob. - Z. Doda, J. Grajewski: Węzłowe problemy postępowania karnego...,Część I, PS1996, nr 5, s. 47). Innym przykładem traktowania w orzecznictwie Sądu Najwyższego regułyin dubio pro reojako ,,dyrektywy ostatecznego wyjścia" jest następująca teza: wyrażony wart. 5 § 2 k.p.k.zakaz rozstrzygania na niekorzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości nie ma zastosowania do sytuacji, gdy wątpliwości te są rezultatem niedokładnego i niewyczerpującego postępowania dowodowego. W razie powstania takich wątpliwości sąd ma nie tylko możliwość, ale obowiązek uzupełnienia z własnej inicjatywy postępowania dowodowego, aby ustalić fakty zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem i wyjaśnić nasuwające się w tym zakresie wątpliwości (wyr. SN z 16 I 1974 r., III KR 315/73, OSNKW 1974, z. 5, poz. 97; zob. - M. Cieślak, Z. Doda: Przegląd..., Pal. 1975, nr 3, s. 46; Z. Doda, A. Gaberle: Dowody w procesie karnym. Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Komentarz, t. I, Warszawa 1995, s. 289). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że obrazaart. 5 § 2 k.p.k.była wynikiem niewłaściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Sąd I instancji zaniechał bowiem wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy przy pomocy dostępnych źródeł dowodowych, a w szczególności nie przeprowadził dowodu z zeznań świadkaK. G.w toku postępowania sądowego. Podkreślić należy, że świadek ten został przesłuchany na etapie postępowania przygotowawczego. W trakcie tego przesłuchania okazano jej zapis monitoringu. Z treści jej zeznań wynika, żeK. G.na przedmiotowym nagraniu rozpoznała zarównoM. G. (1), jak iD. S., zatem przeprowadzenie tego dowodu na etapie postępowania sądowego niewątpliwie mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia istotnych okoliczności zdarzenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Nie można zgodzić się także ze stanowiskiem Sądu I instancji odnoszącym się do wyjaśnień, a także zeznańM. G. (1). Przypomnienia wymaga, iż świadek ten w toku postępowania przygotowawczego, w trakcie przesłuchania go w charakterze podejrzanego wskazał, że dokonał włamania do piwnicy nr 86 wraz z oskarżonymD. S.. Wyjaśniając zaznaczył, że oskarżonyD. S.pomagał mu tylko z uwagi na kłopoty finansoweM. G. (1), nie zaś w celu uzyskania osobistej korzyści majątkowej. PonadtoM. G. (1)właśnieD. S.rozpoznał na zapisie z monitoringu. Następnie w toku postępowania sądowego, zeznając pod przysięgą, wycofał się z treści wcześniejszych wyjaśnień i kategorycznie zaprzeczył, aby osobą, która razem z nim popełniła przedmiotowe przestępstwo jestD. S.. Podkreślił przy tym, że został zmuszony przez przesłuchujących go funkcjonariuszy Policji do wskazania współsprawcy pod groźbą pozbawienia go kontaktu z dzieckiem. W ocenie Sądu Odwoławczego, wbrew stanowisku Sądu I instancji, fakt zeznawania pod przysięgą wcale nie musi przesądzać o wiarygodności zeznań tego świadka, które złożył w trakcie postępowania przed Sądem I instancji. W realiach niniejszej sprawy, bardzo prawdopodobna wydaje się być wersja wydarzeń zaprezentowana przez oskarżyciela publicznego w pisemnym środku zaskarżenia, w której to wycofanie się przezM. G. (1)z treści zeznań obciążających oskarżonego było spowodowane tym, iż świadekM. G. (1)nie chciał, abyD. S.–jego dobry znajomy, który pomagał mu w zdobyciu środków finansowych na utrzymanie dziecka – poniósł za to odpowiedzialność. Zdaniem Sądu II instancji, ze względów wskazanych powyżej, zeznaniaM. G. (1)winny zostać ocenione ostrożnie i wnikliwie we wzajemnym powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.
Mając na uwadze wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd Okręgowy podzielił wyrażoną w apelacji argumentację prokuratora, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obowiązkiem Sądu Rejonowego będzie ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym przesłuchanieK. G.– świadka zawnioskowanego przez oskarżyciela publicznego w akcie oskarżenia. Po zamknięciu przewodu sądowego Sąd Rejonowy w Siedlcach przeanalizuje całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wnioski z niego płynące odniesie do brzmienia właściwych przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji wyda sprawiedliwy wyrok, który w razie potrzeby wnikliwie i wszechstronnie uzasadni. W związku z powyższym na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.i456 k.p.k.Sąd Odwoławczy orzekł jak w wyroku.