Sąd Okręgowy w Słupsku
III Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych
Sygnatura akt: III Kow 512/16
Data wyroku: 2016-06-30 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: w Słupsku Witold Galewski
Słowa kluczowe: Dozór Elektroniczny
Podstawa prawna: art. 43la§1 pkt 1 i 2, art. 43la§3, art. 43le§1kkw

Sygn. akt III Kow.512/16el

POSTANOWIENIE
Dnia 30.06.2016r.
Sąd Okręgowy wS.Wydział III Penitencjarny w składzie:

    Przewodniczący Sędzia SO wS.Witold Galewski

Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Kołpacka
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej wS.del. do Prokuratury Okręgowej wS.– Anny Janas

po rozpoznaniu na posiedzeniu w Areszcie Śledczym wS.Oddział Zewnętrzny wU.wnioskuskazanegoD. W.((...)) s.M.o udzielenie zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności, w systemie dozoru elektronicznego
na podstawieart.43la§ 1 pkt 1 i 2 oraz art.43la§ 3w zw. zart.43le§ 1 kkw

postanawia:

1

    odmówić skazanemuD. W.(W.) s.M.
iM.z d.S.ur. (...)zezwolenia na odbycie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego wS.z dnia 11.05.2015r., sygn. akt

    XIVK 62/15za czyn zart.178a§4kk,art.178a§1kk,

    poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego,

2
zwolnić skazanego od kosztów sądowych w części dotyczącej wydatków i obciążyć nimi Skarb Państwa

UZASADNIENIE
SkazanyD. W.wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na odbycie kary, w systemie dozoru elektronicznego. Wniosek swój uzasadnił chęcią powrotu do domu, podjęcia pracy oraz spłaty zobowiązań finansowych.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie zart.43c kkwustawodawca uznał, że jest możliwe odbywanie kary pozbawienia wolności poza jednostką penitencjarną, w miejscu stałego pobytu wskazanym przez osobę skazaną. Z tego przepisu wynika, że udzielanie zezwolenia na odbywanie kary w systemie SDE nie uzależniono od zaistnienia innych okoliczności dotyczących osoby skazanego.
Zatem, przy orzekaniu o udzieleniu osobie skazanej zgody na odbywanie kary pozbawienia wolności nie powinno się kierować okolicznościami związanymi np. z sytuacją osobistą skazanego w tym koniecznością podjęcia przez niego pracy, czy spłaty zaległości finansowych. Sąd penitencjarny jest zobowiązany do kierowania się warunkami wskazanymi wart. 43la§1kkw.
Zgodnie z treściąart.43la§1 pkt 1 i 2 kkwzezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego można udzielić wobec skazanego, któremu orzeczono karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą jednego roku, a nie zachodzą warunki przewidziane wart.64§2 Kodeksu karnegooraz jest to wystarczające dla osiągnięcia celów kary.
W przytoczonym art. 43 la§1 pkt 2 Ustawy znajduje się bezpośrednie odwołanie do treściart.53§1kktj. celów kary w zakresie prewencji indywidualnej. Sąd meriti wymierzając karę bierze także pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze które winny być osiągnięte wobec skazanego.
Sąd penitencjarny oceniając trafność złożonego wniosku o wyrażenie zgody na odbywanie kary pozbawienia wolności w SDE, jest zobowiązany do ustalenia w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody, czy cele kary zostaną zrealizowanie bez konieczności dalszego odbywania kary w warunkach izolacji więziennej, czyli w miejscu połączonym z nadzorem ze strony funkcjonariuszy SW.
Z opinii Dyrektora Aresztu Śledczego wS.z dnia 25.04.2016r. wynika, żeD. W.od dnia 11.04.2016r. odbywa karę 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego wS.z dnia 11.05.2015r., w sprawie XIV K 62/15 za czyn zart.178a§4kk,art.178a§1kk. Z wyroku wynika, że skazany w chwili czynu miał 1,5 promila alkoholu w wydychanym powietrzu.
Orzeczenie wobec skazanego bezwzględnej kary pozbawienia wolności oznacza, że powinien on stawić się w jednostce penitencjarnej celem odbycia orzeczonej kary. W ocenie Sądu meriti jedynie pobyt w izolacji więziennej może skłonić skazanego do zmiany nagannej postawy i powstrzymania się od popełniania czynów sprzecznych z prawem. Odbywanie kary w SDE jest wyjątkiem od tej zasady.
W ocenie Sądu penitencjarnego popełnienie kolejnego przestępstwa podobnego oznacza, że skazany nie jest sprawcą przypadkowym. Za takim stanowiskiem przemawia także ustalona karalność skazanego. Z informacjiK.z dnia 25.04.2016r. wynika, że skazany był 4 razy karany, z czego 3-krotnie za przestępstwa skierowane przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji tj. zart.178a§1kkw sprawie XIII K 1463/09, zart.178a§4kkw sprawie II K 66/13 oraz zart.178a§4kkw sprawie XIV K 62/15. To dowodzi, że skazany nie jest sprawcą, który porządek prawny naruszył w sposób incydentalny.
Ponadto, w sprawie II K 488/10 zapadł wyrok, w którym wymierzono skazanemu karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 5 lat. Ze zmienionego postanowienia z dnia 11.06.2016r. sygn. Ko 400/16 Sądu Rejonowego wS.wynika, że skazany w okresie próby popełnił w dniu 31.01.2015r. kolejne przestępstwo zart.178a§4kk. To oznacza, że skazany nie potrafił docenić zastosowanego wobec niego dobrodziejstwa środka probacyjnego.
W ocenie Sądu penitencjarnego, skazany nie daje gwarancji poprawnego funkcjonowania w warunkach poza jednostką penitencjarną, w tym przestrzegania porządku prawnego i stosowania się do nałożonych obowiązków w czasie odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego.
Tej oceny nie zmiana fakt, iż z wywiadu kuratora sądowego wynika, że skazany w miejscu zamieszkania, przed osadzeniem w areszcie śledczym zachowywał się poprawnie. Skazany pracował, nie nadużywał alkoholu, nie wszczynał awantur. Wskazać należy, że skazany posiadając pozytywną opinię środowiskową popełnił szereg przestępstw, także pod wypływem alkoholu. Z uzasadnienia wyroku w sprawie IV K 62/15 wynika, że skazany przebywał u swojej narzeczonej, z którą wypił 0, 7 litra wódki, a następnie bez jej wiedzy wziął kluczki od jej samochodu, którym odjechał. W czasie jazdy stracił panowanie nad pojazdem i uderzył w zaparkowany pojazd. Okoliczności wynikające z uzasadnienia wyroku także wskazują na to, że dobra opinia środowiskowa nie gwarantuje że skazany zmieni dotychczas tryb życia i zaniecha popełniania kolejnych przestępstw.
Z opinii Administracji AŚS.wynika, że skazany nie był kary dyscyplinarnie, nie był nagradzany regulaminowo. Nie uczestniczy w podkulturze przestępczej. Karę odbywa w systemie zwykłym, co oznacza, że nie włączył się aktywnie w proces resocjalizacji. Istotne jest to, że skazany w okresie pobytu w areszcie śledczym nie włączył się szczególnie aktywnie w proces resocjalizacji, bowiem nie odbywa kary w systemie programowanego oddziaływania. Odbywanie kary w tym systemie wiąże się z dodatkowymi zobowiązaniami, które na siebie dobrowolnie przyjmuje skazany. Realizacja zadań wynikających z IPO jest dowodem zachodzących zmian w osobowości skazanego w pożądanym kierunku. Przy ocenie trafności złożonego wniosku nie można pominąć i tego, że skazany w nagrodę za wzorowe zachowanie nie został zakwalifikowany do tzw. systemu przepustkowego. Nie został skierowany do pracy poza aresztem śledczym w systemie bez konwojenta. To oznacza, że Administracja jednostki penitencjarnej ma obawy czy skazany przebywając poza zakładem karnym potrafi należycie funkcjonować, a w szczególności przestrzegać zasad porządku prawnego, bez nadzoru ze strony funkcjonariuszy SW.
Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że skazany jedynie poprawnie poddał się karze, co jest obowiązkiem każdego osadzonego. Nie jest to wystarczające do uwzględnienia wniosku. W sumie bierna, niczym szczególnym nie wyróżniająca się postawa skazanego w toku odbywania kary nie uzasadnia przyjęcia, że w jego osobowości doszło do trwałej, pozytywnej zmiany uzasadniającej przyjęcie, że w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego.
W tych okolicznościach, mając na uwadze dotychczasowe zachowanie i postawę skazanego w tym brak aktywności w procesie resocjalizacji oraz naruszanie porządku prawnego i popełnianie czynów karalnych przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji należy stwierdzić, iż dla osiągnięcia celów kary celowy jest dalszy pobyt skazanego w izolacji więziennej.
Zważywszy więc na powyższe okoliczności wniosekD. W.o udzielenie mu zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego należy uznać za bezzasadny.
Z tych też względów, postanowiono jak wyżej.
O kosztach postępowania przed sądem orzeczono na podstawie przepisuart. 626§1kpkw zw. zart.624§1 kpkw zw. zart. 1§2 kkw.