Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 253/16
Data wyroku: 2016-09-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 286§1kk

Sygn. akt VI Ka 253/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 września 2016 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Tekieli
Protokolant    Katarzyna Witkowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej GórzeM. M. (1)
po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 roku
sprawyS. B.ur. (...)wK.
s.E.iM.z domuB. (...)
oskarżonego zart. 13 § 1 kkw związku zart. 286 § 1 kki inne
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze
z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt II K 430/15

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoS. B.,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 240 zł.

Sygn. akt VI Ka 253/16

UZASADNIENIE
1.S.b. (...)został oskarżony o to, że:
I. w okresie pomiędzy 15.09.2011 r. a 20.01.2012 r. wK.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zP. K.oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić(...) Centrum (...)z/s weW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5822,50 zł w ten sposób, że w celu uzyskania odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej innego uczestnika ruchu wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do okoliczności przebiegu kolizji z dnia 12.09.2011 r. z jego udziałem poprzez podanie nieprawdziwych danych co do uszkodzeń pojazdu markiA. (...)onr rej. (...)oraz nieprawdziwego przebiegu zdarzenia drogowego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowną decyzję pokrzywdzonego podmiotu z dnia 20.01.2012 r. co do wypłaty świadczenia,
t.j. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.
II. w dniu 03.10.2011 r. wK.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu zP. K.oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził(...) Centrum (...)z/s weW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8232,50 zł w ten sposób, żeP. K.w celu uzyskania odszkodowania z ubezpieczenia Autocasco pojazdu markiA. (...)onr rej. (...)wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do okoliczności przebiegu kolizji z dnia 12.09.2011 r. z udziałem pojazdu markiA. (...)kierowanego przezP. K.oraz pojazdu markiA. (...)onr rej. (...)kierowanym przezS. B.poprzez podanie nieprawdziwych danych co do uszkodzeń pojazdu markiA. (...)oraz nieprawdziwego przebiegu zdarzenia drogowego,
t.j. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
2.P. K.został oskarżony o to, że:
I. w dniu 03.10.2011 r. wK.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu zeS. B.oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził(...) Centrum (...)z/s weW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8232,50 zł w ten sposób, że w celu uzyskania odszkodowania z ubezpieczenia Autocasco pojazdu markiA. (...)onr rej. (...)wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do okoliczności przebiegu kolizji z dnia 12.09.2011 r. z udziałem pojazdu markiA. (...)kierowanego przezP. K.oraz pojazdu markiA. (...)onr rej. (...)kierowanego przezS. B.poprzez podanie nieprawdziwych danych co do uszkodzeń pojazdu markiA. (...)oraz nieprawdziwego przebiegu zdarzenia drogowego,
t.j. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
II. w okresie pomiędzy 15.09.2011 r. a 20.01.2012 r. wK.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu zeS. B.oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić(...) Centrum (...)z/s weW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5822,50 zł w ten sposób, żeS. B.w celu uzyskania odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej innego uczestnika ruchu drogowego wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do okoliczności przebiegu kolizji z dnia 12.09.2011 r. z udziałem pojazdu markiA. (...)kierowanego przezP. K.oraz pojazdu markiA. (...)onr rej. (...)kierowanego przezS. B.poprzez podanie nieprawdziwych danych co do uszkodzeń pojazdu markiA. (...)oraz nieprawdziwy przebieg zdarzenia drogowego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowną decyzję pokrzywdzonego podmiotu z dnia 20.01.2012 r. co do wypłaty świadczenia,
t.j. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze wyrokiem z dnia 17 marca 2016r. sygn. akt IIK 430/15:

1
S. B.iP. K.uznał za winnych popełnienia zarzucanego im czynu opisanego w punktach I i II części wstępnej wyroku przy przyjęciu, że działali oni w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w okresie od 14.09.2011 r. do 20.01.2012 r., to jest popełnienia czynu stanowiącego występek zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył im kary po 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności,

2
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonych wobecS. B.iP. K.kar pozbawienia wolności na okres próby wynoszący po 2 (dwa) lata,

3
na podstawieart. 33 § 2 k.k.orzekł wobecS. B.iP. K.grzywny w wysokości po 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych,

4
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobecS. B.obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody w części przez zapłatę kwoty 1 940 zł na rzecz(...) Centrum (...)z/s weW.,

5
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobecP. K.obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody w części przez zapłatę kwoty 3 882,50 zł na rzecz(...) Centrum (...)z/s weW.,

6
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.,art. 633 k.p.k.,art. 627 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądził odS. B.koszty sądowe w części, to jest w kwocie 846,89 zł na rzecz Skarbu Państwa i nie wymierzył mu opłaty,

7
na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 633 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądził odP. K.koszty sądowe w kwocie 1 066,89 zł na rzecz Skarbu Państwa, w tym wymierzył mu opłatę w wysokości 220 zł.

Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżonyS. B.za pośrednictwem swego obrońcy. Na podstawieart. 438 pkt 2 kpkzaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:
-art. 193§1 kpkw zw. zart. 201 kpkiart. 366§1 kpkpoprzez oparcie rozstrzygnięcia na opiniach biegłych sądowych, które zostały sporządzone na podstawie prywatnego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu likwidacyjnym przez pracowników(...), w szczególności dokumentacji zdjęciowej miejsca zdarzenia jak i pomiarów pojazdów oskarżonych, zakresu uszkodzeń tych pojazdów, w sytuacji gdy biegli sądowi nie sporządzali opinii na podstawie własnych ustaleń, czy też, na podstawie materiałów zgromadzonych przez organy ścigania, a w szczególności przez osoby posiadające kwalifikacje zawodowe wskazujące na bezstronne zgromadzenie materiału dowodowego, a dodatkowo opinia biegłego sądowegoA. P.była wydana na podstawie materiału dowodowego zebranego przed pouczeniem oskarżonych o przysługujących im prawach w szczególności przed postawieniem stosownych zarzutów,
-art. 5§2 kpkw zw. zart. 7 i art. 410 kpkpoprzez nieuwzględnienie, że pojazd którym poruszał się w dniu kolizji oskarżonyS. B.posiadał z przodu charakterystyczne ślady kontaktu ze skarpą, jak również na skarpie uwidocznione zostały ślady uderzenia przez pojazd, a w tej sytuacji skoro nie można było jednoznacznie sprawdzić jakiego rodzaju ślady pozostały na skarpie z uwagi na wykonany w niedługim czasie po zaistnieniu kolizji remont drogi to wątpliwości te winny zostać wzięte pod rozwagę na korzyść oskarżonego,
-art. 5§2 kpkw zw. zart. 7 i art. 410 kpkpoprzez nieuwzględnienie , że oskarżonyS. B.podał, w zgłoszeniu szkody określone elementy, które uległy uszkodzeniu w dniu kolizji, w kierowanym przez niego pojeździe m-kiA. (...), a ewentualne dodatkowe uszkodzenia tego pojazdu nigdy nie były objęte jego zgłoszeniem szkody jak i nie twierdził on, że uległy uszkodzeniu w dniu kolizji z oskarżonymP. K., oskarżonyS. B.twierdził jedynie, że przed zastaniem kolizji pojazd którym się poruszał nie miał innych widocznych uszkodzeń co w żadnym wypadku nie wyłącza możliwości posiadania przez ten pojazd innych uszkodzeń o których istnieniu oskarżony nie wiedział,
-art. 5§2 kpkw zw. zart. 7 i art. 410 kpkpoprzez nieuwzględnienie, że sam zakres uszkodzeń przodu pojazduA. (...), którym w dniu kolizji poruszał się oskarżonyP. K.nie może świadczyć o braku korelacji uszkodzeń obu pojazdów, albowiem po kolizji obydwa pojazdy znajdowały się w całkiem innych miejscach, a oskarżonyS. B.po zapoznaniu się podczas obecnego postępowania z dokumentacją zdjęciową szkodę w pojeździe oskarżonegoP. K.wskazał, że zakres uszkodzeń pojazdu drugiego oskarżonego jest większy niż istniejący w dniu kolizji z kierowanym przez niego pojazdem m-kiA. (...);
Nadto zarzucił:
III. naruszenie przepisów postępowania, a toart. 14§1 kpkw zw. zart. 399§1 kpk, mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia a polegającego na wyjście poza granice aktu oskarżenia i uznanie, że oskarżonyS. B.dopuścił się zarzucanego mu czynu w okresie od 14 września 2011r. do dnia 20 stycznia 2012r. w sytuacji, gdy aktem oskarżenia objęte było działanie oskarżonych w okresie od dnia 15 września 2011r. do dnia 20 stycznia 2011r. a w związku z tym, orzeczenie Sądu skazujące oskarżonego za określony czyn zabroniony wychodzi poza granice oskarżenia i w tym zakresie jest niedopuszczalne,
IV Na podstawieart. 447§4 kpkzaskarżył postanowienie Sądu I instancji z dnia 18.02.2016r. w przedmiocie oddalenia wniosku dowodowego obronyS. B.co do zobowiązania biegłego sądowego W.C.do wydania uzupełniającej opinii, albowiem rozstrzygnięcie takie naruszyło treśćart. 193§1 kpkw zw. zart. 201 kpki skutkowało niemożliwością ustalenia w jaki sposób biegły doszedł do przekonania o braku korelacji uszkodzeń obu pojazdów w szczególności uszkodzeń tyłu pojazdu m-kiA. (...)z przodem pojazdum-ki A. (...)i czy za oceną taką biegłego przemawiają głównie rozmiar uszkodzeń pojazduA. (...), których to rozmiar nie może mieć wpływu na prawnokarną odpowiedzialność oskarżonegoS. B..
Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonegoS. B.od popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów zabronionych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego:art. 193 § 1 k.p.k.w zw. zart. 201 k.p.k.iart. 366 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy podkreśla, iż o ile opinia biegłego sądowego z zakresu kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowychA. P. (2)(k. 142-169) została wykonana w postępowaniu przygotowawczym z inicjatywy prowadzącego to postępowanie, o tyle druga z opinii, wydana przez biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego, rekonstrukcji i przebiegu wypadków drogowych oraz wyceny wartości pojazdów i kosztów napraw powypadkowych,W. C. (1)została przeprowadzona na złożony wniosek dowodowy obrony (k. 306). Nadto w toku rozprawy głównej przed Sądem I Instancji obrońca oskarżonegoS. B.nie zakwestionował skutecznie jej zasadności ani wiarygodności, co również zauważył Sąd Rejonowy oddalając wniosek dowodowy o wydanie opinii uzupełniającej (k. 353). Sąd Odwoławczy wskazuje iż za biegłego uznaje się osobę, która posiada w danej dziedzinie wiadomości specjalnie, czyli takie, które wykraczają poza normalną, powszechną w danych warunkach wiedzę, z uwzględnieniem faktu rozwoju i powszechności wiadomości określonego typu w procesie zmian w sferze wiedzy ogólnej (zob. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2015r. sygn. akt. II AKa 238/14). Jasnym jawi się więc, iż mając do dyspozycji określony materiał dowodowy jest on w stanie zadecydować, czy wydanie opinii jest możliwe w zakresie zadanych mu pytań. W realiach niniejszej sprawy obaj biegli byli w stanie wydać opinię i odpowiedzieć jednoznacznie na zadane im pytania, na podstawie przedstawionych im materiałów, co równoznaczne jest z faktem iż zgromadzony materiał dowodowy okazał się w pełni wystarczający i nie było konieczne jego uzupełnienie. W swoich opiniach zarównoA. P. (2), jak iW. C. (2), bez żadnych wątpliwości uznali, iż uszkodzenia obu samochodów nie mogły powstać w czasie ani okolicznościach opisywanych przez oskarżonych.
Chybiony jest zarzut naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.
Zdaniem Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie brak było jakichkolwiek wątpliwości, co do sprawstwa oskarżonegoS. B., co do zarzucanych mu czynów. Nie posiadał ich także Sąd Rejonowy wydając zaskarżony wyrok.
Zarzut obrazyart. 7 k.p.k.nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, lecz musi prowadzić do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu I instancji odmiennego poglądu nie może zaś prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten Sąd błędu w ustaleniach faktycznych. (por. wyrok SN z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie II KR 355/4, OSNPG 1975/9/84). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może również sprowadzać się wyłącznie do odmiennej oceny materiału dowodowego. Jak wyżej zostało to podkreślone powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego (por. wyrok SN z dnia 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 1975 r., z. 5, poz. 58).
W realiach rozpatrywanej sprawy brak jest naruszenia przepisuart. 410 k.p.k.Wskazać należy, iż Sąd I Instancji wydał wyrok w sposób prawidłowy na podstawie oceny całokształtu ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego.
Skarżący w swojej apelacji nie przedstawia żadnych nowych, istotnych okoliczności podejmując się jedynie polemiki z ustaleniami Sądu Rejonowego.
Obrona prawidłowo podnosi w złożonej apelacji iż pojazdS. B.posiadał z przodu charakterystyczne ślady kontaktu ze skarpą, a także iż na skarpie ujawniono ślady obcego materiału w obrębie wystających wierzchołków kamieni, błędna jest jednakże jego konkluzja, że rodzi to wątpliwości, co do winy oskarżonegoS. B.. Jednoznacznie wskazuje na to opinia biegłegoW. C. (1), gdzie wykluczył on opcję kolizji pojazdu oskarżonego ze skarpą wykazując iż w sytuacji kolizji, jaka miałaby miejsce w wersji wydarzeń prezentowanej przez oskarżonego, jego pojazd doznałby dodatkowych uszkodzeń, jak choćby: wgnieceń, pęknięć, rozerwań czy przedziurawień, których jednakże brak jest w obrębie dolnej części zderzaka i występujących tam elementów pojazdu (k. 345).
Oskarżony istotnie podał, jakie elementy uległy uszkodzeniu w dniu kolizji, jednakże obaj biegli w złożonych do akt sprawy opiniach jednoznacznie wykazali iż uszkodzenia te nie mają związku przyczynowo - skutkowego z zaistniałą kolizją.
Nie zasługuje na poparcie argumentacja obrońcy oskarżonegoS. B.odnośnie zakresu uszkodzeń pojazduP. K.oraz jego korelacji z zaistniałą domniemaną kolizją. Sąd Rejonowy prawidłowo przyznał pełny walor wiarygodności w tej kwestii opiniom biegłych, którzy jednoznacznie wskazali iż uszkodzenia pojazduP. K.przede wszystkim nie korelują z wysokością i umiejscowieniem szkód na samochodzie oskarżonegoS. B.(k. 348) i wskazują iż ich przyczyną było uderzenie słup lub narożnik (k. 161). Wyjaśnienia oskarżonegoS. B.w tej kwestii należy uznać tylko i wyłącznie za przyjętą przez niego linię obrony, której zasadnie Sąd Rejonowy nie dał wiary.
Chybiony jest zarzut naruszeniaart. 14 § 1 k.p.k.w zw. zart. 399 § 1 k.p.k.
Sąd Okręgowy w pełni podziela pogląd Sąd I Instancji iż obaj oskarżeni, w tymS. B., dopuścili się przypisanych im czynów w okresie od 14 września 2011r. do 20 stycznia 2012r. W uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku zostało jednoznacznie wskazane iż za okres rozpoczęcia ich działania przyjęto datę zgłoszenia kolizji przezP. K.. Dla Sądu Odwoławczego jasnym jawi się iż ten dzień tak naprawdę był faktycznym początkiem działania obu sprawców.S. B.w swoim zgłoszeniu szkody przyznał iż dokonuje tego z uwagi na fakt iż powziął informację, że takiego zgłoszenia dokonał już wcześniejP. K.. Logicznym jest więc - skoro zgłoszenie oskarżonegoS. B.było następstwem podobnej czynności wykonanej wcześniej przez drugiego z oskarżonych, że za w pełni uzasadnione należy uznać modyfikację opisu oraz kwalifikacji czynu na datę 14 września 2011r., co też prawidłowo wykazał w uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku Sad Rejonowy. Dodać należy, że w żadnym wypadku nie jest to wyjście poza granice aktu oskarżenia.
Bezzasadny jest zarzut naruszenia treściart. 193 § 1 k.p.k.w zw. zart. 201 k.p.k.
Sąd II Instancji wskazuje, że złożone w niniejszej sprawie opinie biegłych były pełne, wiarygodne i wyjaśniały wszelkie wątpliwości o czym była już mowa powyżej. Wyczerpującą ocenę odnośnie opinii zawarto we wcześniejszej części rozważań, co do których pozostaje się odnieść. Wskazać przy tym należy, że Sąd I Instancji oddalając wniosek dowodowy prawidłowo wskazał iż biegłyW. C. (1)odpowiedział w swojej opinii na pytanie sformułowane przez obrońcę, przez co wniosek obrońcy zasadnie uznano za oczywiście zmierzający do przedłużenia postępowania.
Sąd Okręgowy w pełni podziela rozważania Sądu Rejonowego w zakresie wymierzonej oskarżonym kary. Zasadnie uznano stopień szkodliwości społecznej czynu jako umiarkowany. Oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na szkodę towarzystwa ubezpieczeniowego przy czym ich działanie trwało kilka miesięcy, przygotowali wspólnie wersję wydarzeń oraz szkic zdarzenia. Prawidłowo wskazano w uzasadnieniu do zaskarżonego orzeczenia iż działanie oskarżonych, w tymS. B.naraziło ubezpieczyciela na niepotrzebne koszty oraz żmudny proces wykazania iż wyłudzili oni nienależną im kwotę. W świetle tych rozważań za w pełni uzasadnione należy uznać wymierzenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd II Instancji podziela jednocześnie pogląd Sądu I Instancji iż wobec oskarżonego zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna, przez co możliwe było skorzystanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności na okres 2 lat. Czas ten pozwoli zweryfikować jego postawę, w szczególności, czy będzie przestrzegać porządku prawnego.
Za zasadne należy uznać wymierzenie kary grzywny w wysokości 50 stawek dziennych w wysokości po 10 zł każda. Grzywna w tej wysokości nie razi nadmierną surowością, a jednocześnie jest wystarczająco dotkliwa dla oskarżonego, by uświadomić mu naganność postępowania. Prawidłowy jest pogląd wyrażony w uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku, iż tak wymierzona grzywna, jako kara realnie dotkliwa wzbudzi w oskarżonym poszanowanie dla prawa oraz uświadomi iż jego naruszanie jest nieopłacalne.
Ograniczając uzasadnienie jedynie do oskarżonegoS. B., Sąd II Instancji w pełni podziela wymierzony oskarżonym obowiązek naprawienia szkody doznanej przez ubezpieczyciela, przy czym określenie kwoty należnej do zapłaty wobecS. B.w wysokości 1940 zł należy uznać za zasadne, albowiem rzeczywistą korzyść majątkową osiągnął jedynieP. K..
Orzeczenie o kosztach sądowych znajduje swoje uzasadnienie wart. 626 § 1 k.p.k.Składają się na nie kwota 220zł wynikająca zart. 8w zw.art. 2 ust. 1 pkt.2w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983r. z późn. zm.) oraz kwota 20 zł wynikająca z§ 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.