Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 729/14
Data wyroku: 2016-02-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jakub Wiliński

sygn. akt IV K 729/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lutego 2016 r.
Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie IV Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Jakub Wiliński
Protokolant Joanna Marczyńska
w obecności prokuratora Janusza Nałęcza
po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. i 19 lutego 2016 r.
sprawyM. F.urodzonego (...)wS., synaR.iJ.z domuF.,

oskarżonego o to, że:
w dniu 6 lutego 2014 r. wS.przyul. (...)w okolicach lombardu(...)dokonał nabycia telefonu komórkowegomarki L. (...)o nr(...)stanowiącego przedmiot własnościB. M., o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego,
to jest o czyn zart. 292 § 1 kk,

I
uznaje, żeM. F.w dniu 6 lutego 2014 r. wS.przyul. (...)w okolicach lombardu(...)dokonał nabycia za kwotę 200 zł telefonu komórkowegomarki L. (...)o nr(...)o wartości nie wyższej niż 350 zł, stanowiącego przedmiot własnościB. M., o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym zrealizował znamiona wykroczenia zart. 122 § 2kw i na postawieart. 5 § 1 pkt 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw postępowanie umarza,

II
na podstawieart. 118 § 2 kpwkoszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

sygn. akt. IV K 729/14

UZASADNIENIE
Dnia 6 lutego 2014 r., ok. godz. 2.00 w nocy wS., przyulicy (...), nieopodal(...)dokonał kradzieży pokrzywdzonemuB. M.telefonu komórkowegomarki L. (...)L5 o wartości nie wyższej niż 350 zł.
Dowody:
- zeznaniaB. M., k. 2-4,
- zeznaniaK. P., k. 22-23,
- zeznaniaK. L., k.24-25, 40-41, 239-240.
Po kradzieżyK. L.udał się do lombardu(...), znajdującego się przyul. (...)wS.. Tam zawarł umowę pożyczki na kwotę 100 zł, przedstawiając jako zastaw skradziony telefon. Po wyjściu z lombarduK. L.dołączył do grupy znajomych, która czekała na niego przy lokalu(...). W pobliżu tego kluby przebywał wówczas także oskarżonyM. F.. Od znajomego pracownika ochrony dowiedział się, żeK. L.chwilę wcześniej zastawił w lombardzie telefon komórkowy. Oskarżony nawiązał wówczas rozmowę zK. L.i uzgodnił, że przekaże mu kwotę 200 zł, a w zamianK. L.wykupi zastawiony telefon i przekaże go oskarżonemu. Oskarżony zapłacił 200 zł, aK. L.udał się do lombardu, wykupił telefon i przekazał go oskarżonemu.
Dowód:
- wyjaśnienia oskarżonego, k. 59-60, 239,
- zeznaniaK. P., k. 22-23,
- zeznaniaK. L., k.24-25, 40-41, 239-240,
- protokół zatrzymania umowy lombardowej nr 760/14, k. 6-8,
- umowa pożyczki, k. 9.
Zakupiony telefon oskarżony przekazał następnie swej znajomejJ. J. (2)jako prezent. Oskarżony poinformował wówczasJ. J. (2), by w sytuacji dopytywania się jej o pochodzenie telefonu, informowała, że znalazła telefon w jednym ze(...)autobusów.
Policja zatrzymała następnie posiadany przezJ. J. (2)telefon.
Dowód:
- zeznaniaJ. J. (2), k. 17-18, 27, 48-50,
- wyjaśnienia oskarżonego, k. 59-60, 239,
- protokół zatrzymania telefonu komórkowego LGS. (...), k. 19-21.
Oskarżony w swoich wyjaśnieniach przyznał, iż zakupił telefon skradziony pokrzywdzonemu. Opisał on także okoliczności, w jakich doszło do zawarcia transakcji, a następnie do przekazania telefonuJ. J. (2). Sąd uznał wyjaśnienia w tym zakresie za wiarygodne, gdyż korespondowały one z materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Jednakże oskarżony zaprzeczył, jakoby miał podstawy przypuszczać, że telefon nie pochodzi z legalnego źródła, a uprzedzenieJ. J. (2)o tym, co powinna powiedzieć w razie zapytania ją o pochodzenie urządzenia, miało wynikać jedynie z uprzedniej karalności oskarżonego, a także jego negatywnych doświadczeń z Policją oraz ze stanu upojenia alkoholowego, który wywołał u oskarżonego stany lękowe. W tym zakresie Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za niewiarygodne. Po pierwsze, już postępowanie oskarżonego przy przekazywaniu telefonuJ. J. (2)wskazuje, iż oskarżony przynajmniej zakładał możliwość pochodzenia telefonu z nielegalnego źródła. Potwierdza to poinstruowanieJ. J. (2)o tym, co powinna odpowiadać na pytania o pochodzenie telefonu. Nadto wyjaśnienia oskarżonego dotyczące rzekomych stanów lękowych, spowodowanych stanem upojenia alkoholowego u oskarżonego, traktować można co najwyżej za nieudolną próbę usprawiedliwienia swojego zachowania. Sposób postępowania oskarżonego przy przekazywaniu telefonuJ. J. (2)wskazuje na racjonalne postępowanie, zmierzające do uniknięcia ewentualnych konsekwencji wynikających z zakupu telefonu z nielegalnego źródła, a nie na skutek nieracjonalnych lęków i osobistych przeżyć. Ponadto, okoliczności towarzyszące zakupowi urządzenia powinny wzbudzić w oskarżonym wątpliwości co pochodzenia telefonu. Oskarżony kupił telefon w godzinach nocnych, od obcych sobie osób. Co także istotne, cena telefonu była bardzo atrakcyjna – blisko połowę niższa od ceny szacunkowej określonej przez pokrzywdzonego. Powszechnym zjawiskiem jest nadto zastawianie skradzionych przedmiotów w lombardach w celu uzyskania szybkiego zarobku, zatem już ten fakt powinien wzbudzić w oskarżonym wątpliwości odnośnie pochodzenia telefonu – tym bardziej, że oskarżony to osoba o „bogatej” przeszłości kryminalnej.
W kwestii ustalenia okoliczności, w jakich doszło do kradzieży telefonu, a następnie jego zastawienia w lombardzie, a potem zakupu przez oskarżonego, Sąd stwierdził, że relacje przedstawione przezB. M.,K. P., jak iK. L.były co do zasady zgodne i rzeczowe. Z tych względów zasługiwały na wiarę. W świetle zasad doświadczenia życiowego i ogólnie dostępnych informacji (choćby za pośrednictwem portali internetowych co do cen telefonów komórkowych) za wiarygodne uznać należało oszacowanie przez pokrzywdzonego wartości swego telefonu na kwotę około 350 zł.
Sąd uznał również za wiarygodne zeznaniaJ. J. (2)złożone po raz wtóry. Choć za pierwszym razemJ. J. (2)zeznała nieprawdę, to jej relacja złożona podczas pierwszego przesłuchania wprost potwierdzała to, iż spełniła ona dokładnie prośbę oskarżonego, zeznając, jakoby telefon znalazła w autobusie. Nadto, podczas drugiego przesłuchaniaJ. J. (2)przyznała, że jej wcześniejsze zeznania miały związek z prośbą oskarżonego. To zaś, co zeznawała w toku drugiego przesłuchania korespondowała z wiarygodną częścią wyjaśnień oskarżonego.
Dowody z dokumentów nie budziły w sprawie wątpliwości, jak również nie były kwestionowane przez strony, dlatego też Sąd dał im wiarę.
Zebrane w sprawie dowody dały Sądowi podstawę do uznania, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu, o którym mowa w art. 122 § 2 k.w., tj. paserstwa nieumyślnego. Z okoliczności zdarzenia wynika, że oskarżony powinien był i mógł przypuszczać, że zakupiony przez niego telefon nie pochodzi z legalnego źródła. Oskarżonego wszakże skłoniła do zakupu wyjątkowo atrakcyjna cena, zaś okoliczności towarzyszące transakcji, takie jak pora nocna i zakup od nieznanych sobie osób, nie wpłynęły na podjęcie przez oskarżonego decyzji o rezygnacji z zakupu urządzenia. Nadto, postępowanie oskarżonego przy przekazywaniu telefonuJ. J. (2)jawnie wskazywało, iż nie był on przekonany co do legalności pochodzenia telefonu, to jest liczył się z tym, że może on pochodzić z czynu zabronionego. Twierdzenie zaś, że kwit lombardowy przekonywał oskarżonego co do legalności pochodzenia telefonu, było twierdzeniem chybionym. Kwit lombardowy – co powszechnie wiadomo – jest dowodem jedynie tego, że przedmiot wstawiono do lombardu, a nie że zrobił to właściciel przedmiotu. W świetle zaś powszechnej wiedzy o zastawianiu w lombardach przedmiotów pochodzących z przestępstw, okazanie oskarżonemu takiego kwitu w żaden sposób nie mogło prowadzić do uznania, że musiał on być przekonany o legalności przedmiotowego telefonu.
Kwalifikując zachowanie oskarżonego jako wykroczenie z art. 122 § 2 k.w. Sąd miał na względzie to, że pokrzywdzonyB. M.zeznał, iż wartość telefonu nie przekraczała 350 zł. Pokrzywdzony nie miał przy tym żadnego interesu w podaniu zaniżonej wartości urządzenia. W chwili popełnienia czynu, tj. w 2014 r., minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 1680 zł, a zatem ¼ tej kwoty to 420 zł. W związku z powyższym, jako że Sąd mógł przyjąć, iż maksymalna wartość telefonu to właśnie 350 zł, a jest to kwota nieprzekraczająca ¼ minimalnego wynagrodzenia, można było rozważać odpowiedzialność oskarżonego za czyn wskazany przez ustawodawcę wkodeksie wykroczeń, nie zaś wkodeksie karnym.
Z uwagi zaś na przyjętą kwalifikację prawną czynu, Sąd stwierdził, iż upłynął już termin karalności wykroczenia popełnionego przez oskarżonego, który to okres na podstawieart. 45 § 1k.w. wynosił w przedmiotowej sprawie 2 lata od dnia popełnienia czynu. Jako że do zdarzenia doszło dnia 6 lutego 2014 r., a Sąd orzekał wyrokiem w dniu 19 lutego 2016 r., stwierdzono ustanie karalności czynu. W związku z tym Sąd był zobligowany do zastosowaniaart. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.i umorzenia postępowania w sprawie, w konsekwencji czego, działając na podstawieart. 118 § 2 k.p.w., należało kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.