Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1734/15
Data wyroku: 2016-04-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jarosław Staszkiewicz
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: 37a kk w zwi z art. 278 § 1 kk, 178a § 1 kk

Sygnatura akt II K 1734/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
19 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Jarosław Staszkiewicz
Protokolant:Aleksandra Oblicka

po rozpoznaniu na posiedzeniu 19 IV 2016 roku sprawy

T. K.,
synaP.iR.z d.G.,
urodzonego w dniu (...)wJ.,
oskarżonego o to, że:

1
w okresie od dnia 22 sierpnia 2015 roku do dnia 23 sierpnia 2015 roku wpokoju nr (...)hotelu (...)przyulicy (...)wJ., woj.(...), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia laptopamarki A.o nr seryjnym(...)o wartości 800 złotych na szkodęE. M.,

tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.

2
w dniu 1 czerwca 2015 roku wJ.woj.(...)naul. (...)prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy markiO. (...)onumerze rej. (...)znajdując się pod wpływem środka odurzającego – po zażyciu substancji psychotropowej, gdzie wynik krwi wykazał obecność metamfetaminy w stężeniu 182 ng/ml i amfetaminy w stężeniu 25 ng/ml które to stężenie wskazuje na oddziaływanie na ośrodkowy układ nerwowy jak alkohol w stężeniu powyżej 0,5 promila alkoholu we krwi,

tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.

I
oskarżonegoT. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego czynu, opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku, to jest występku zart. 278 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 37a k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k., wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 ( stu ) stawek dziennych, ustalając jedną stawkę na 10 ( dziesięć ) złotych;

II
oskarżonegoT. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego czynu, opisanego w punkcie 2 części wstępnej wyroku, to jest występku zart. 178a § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 178a § 1 k.k., wymierza mu karę 60 ( sześćdziesięciu ) stawek dziennych grzywny, ustalając jedną stawkę na 15 ( piętnaście ) złotych;

III
na podstawieart. 42 § 2 k.k., orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 ( trzech ) lat;

IV
na podstawieart. 43a § 2 k.k., orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 ( pięciu tysięcy ) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnych;

V
na podstawieart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 i 2 k.k., łączy orzeczone wobec oskarżonego w punktach I i II części dyspozytywnej wyroku kary grzywny i wymierza mu łączną karę 120 ( stu dwudziestu ) stawek dziennych grzywny, ustalając jedną stawkę na 15

( piętnaście ) złotych;

VI
na podstawieart. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej wobec oskarżonego łącznej kary grzywny zalicza okres jego zatrzymania w sprawie w dniu 1 VI 2015 roku, jako równoważny 2 ( dwóm ) stawkom dziennym grzywny;

VII
na podstawieart. 230 § 2 k.p.k., zwracaK. M.umowę, znajdującą się w aktach sprawy na k. 16;

VIII
na podstawieart. 627 k.p.k., zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 1.026,76 złotych, w tym, na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z 23 VI 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, wymierza mu 180 złotych opłaty.

Sygnatura akt II K 1734/15

UZASADNIENIE
Stosownie doart. 424 § 3 k.p.k., z uwagi na to, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożono jedynie co do rozstrzygnięcia o karze, ograniczono zakres uzasadnienia od wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz wytłumaczenia powodów, dla których orzeczono karę i środki karne w danej wysokości.
Ustalono, iż oskarżony w nocy z 22 na 23 sierpnia 2015 roku wyniósł z pokoju hotelowego laptopmarki A.o wartości 800 złotych, należący doE. M.. Nie miał w tym czasie prawa do dysponowania tym przedmiotem, pozostawał on w posiadaniuM. M.– córki pokrzywdzonej. Oskarżony dokonał zatem zaboru cudzej rzeczy. Następnie zaniósł ten przedmiot do lombardu, przedstawił jako własny i chciał go przewłaszczyć na rzecz innej osoby w zamian za udzieloną pożyczkę. Zachował się więc jako jego właściciel. Jego działanie wypełniało zatem znamiona zart. 278 § 1 k.k.
Ustalono też, że oskarżony 1 czerwca 2015 roku wJ.prowadził poulicy (...)samochód markiO. (...). Stanowiło to kierowanie pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym. Oskarżony miał wówczas 182 ng/ml metamfetaminy i 25 ng/ml amfetaminy we krwi. Oznacza to, iż znajdował się w stanie pod wpływem tych substancji, które są środkami psychotropowymi. Jego zachowanie wypełniało znamiona zart. 178a § 1 k.k.
Społeczną szkodliwość czynu zart. 278 § 1 k.k.oceniono jako przeciętną. Zwiększa ją to, iż oskarżony działał na szkodę osób, które mu ufały i dlatego pozostawiły niezabezpieczone mienie w jego pobliżu. Zmniejsza natomiast niewysoka wartość szkody.
Okolicznością łagodzącą dla oskarżonego w odniesieniu do tego czynu jest również fakt, iż skradzione mienie zostało odzyskane przez pokrzywdzoną, a więc czyn sprawcy nie spowodował trwałego uszczerbku w jej mieniu.
Społeczną szkodliwość czynu zart. 178a § 1 k.k.oceniono jako przeciętną. Zwiększa ją stężenie metamfetaminy we krwi sprawcy, osiągające niemal wartość powodującą objawy toksyczne, a także prowadzenie przez oskarżonego samochodu poulicy (...), istotnej dla ruchu drogowego wJ.. Zmniejsza natomiast to, że poruszał się on w tym miejscu w nocy, gdy natężenie ruchu jest niewielkie.
Okolicznościami łagodzącymi dla oskarżonego w odniesieniu do obu przypisanych mu czynów są: jego wcześniejszy tryb życia i postawa w czasie postępowania.T. K.nie był dotąd karany za przestępstwa, a więc nie jest sprawcą nawykłym do poważnego naruszania zasad porządku prawnego. W czasie procesu przyznał się do zarzucanych czynów, podał okoliczności ich popełnienia, przystał na wymierzenie zaproponowanej kary i środków karnych. Gotów był zatem bez zastrzeżeń przyjąć odpowiedzialność za swoje zachowania, nie dążył do przedłużania postępowania. Musiało to spowodować, że kary wymierzone mu za oba czyny były łagodne rodzajowo, jak i co do wysokości. Nawet takie, niezbyt dolegliwe środki oddziaływania będą w stanie zmienić postawę osoby rozumiejącej niewłaściwość naruszania prawa oraz skłonnej do przestrzegania jego zasad.
Za odpowiednią do osiągnięcia wobec oskarżonego celów wychowawczego i prewencyjnego uznano karę grzywny. Stosownie do stwierdzonej wagi czynu zart. 278 § 1 k.k., przy zastosowaniuart. 37a k.k., wysokość tej kary za ów występek określono na 100 stawek dziennych. Ustalając jedną stawkę wzięto pod uwagę wysokość deklarowanego przez oskarżonego dochodu – 1.750 złotych miesięcznie – jak również to, że nie posiada on majątku, nie ma nikogo na utrzymaniu. Dlatego określono ją na 10 złotych. Za czyn zart. 178a § 1 k.k., biorąc pod uwagę społeczną szkodliwość tego zachowania oraz pozostałe, powołane wyżej okoliczności, orzeczono karę 60 stawek dziennych grzywny. Na podstawie zgodnego wniosku stron, mając na względzie opisaną sytuację majątkową oskarżonego, jedną stawkę określono na 15 złotych.
Sąd zobowiązany był do orzeczenia wobec oskarżonego łącznej kary grzywny. Z uwagi na bliskość czasową jego zachowań, lecz również ich odmienność przedmiotową, karę wymierzono z zastosowaniem zasady asperacji, bliższej absorpcji niż kumulacji, w wysokości 120 stawek dziennych. Jedną stawkę, z powodów podanych wcześniej, określono na 15 złotych. Na poczet tej kary zaliczono okres zatrzymania oskarżonego 1 VI 2015 roku, jako równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny.
Za czyn zart. 178a § 1 k.k., Sąd zobowiązany był nadto do orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów oraz świadczenia pieniężnego. Biorąc pod uwagę niewielkie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, które oskarżony spowodował, długość zakazu prowadzenia pojazdów ustalono na najkrótszy możliwy czas – 3 lata. Zakresem zakazu objęto prowadzenie pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Określenie, że dotyczy on „wszelkich” pojazdów tego rodzaju, zawarte we wniosku Prokuratora, było zbędne. Przy wskazaniu rodzaju pojazdów, których prowadzenie objęte jest zakazem, nie jest koniecznie podkreślanie, że chodzi o „wszelkie” pojazdy tego typu. Skoro bowiem określa się to, o jakie pojazdy chodzi, to zrozumiałe jest, że zakaz dotyczyć ma wszystkich pojazdów z tego zbioru. Świadczenie pieniężne orzeczono na podstawieart. 43a § 2 k.k.– obowiązujący w dacie popełnienia czynuart. 49 § 2 k.k.miał taką samą treść, nie był zatem korzystniejszy dla sprawcy. Biorąc pod uwagę opisaną sytuację majątkową sprawcy, wysokość świadczenia określono na 5.000 złotych – najniższą możliwą kwotę.
Na podstawieart. 230 § 2 k.p.k., zwrócono uprawnionej osobie –K. M.– zbędną już dla postępowania umowę, znajdującą się w aktach sprawy na k. 16. Nie podlegała ona przepadkowi.
Od oskarżonego zasądzono na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na podstawieart. 627 k.p.k., w kwocie 1.026,76 złotych, w tym, na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z 23 VI 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, wymierzono mu 180 złotych opłaty.