Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 13712/15
Data wyroku: 2016-07-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Gurtowska
Teza: Zachowanie szczególnej ostrożności a wykonywanie manewru zmiany pasa ruchu. Odpowiedzialność za wykroczenie z art. 86 §1 kw.

Sygn. akt XI W 13712/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 lipca 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie, XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Gurtowska
Protokolant: Karolina Szczęsna
przy udziale oskarżyciela publicznegoJ. K.
po rozpoznaniu na rozprawie głównej w dniu 12 kwietnia 2016 roku, 16 maja 2016 roku i 20 lipca 2016 roku
sprawyJ. M.
synaA.iS.
urodzonego dnia (...)wM.
obwinionego o to, że:
w dniu 3 lipca 2015 roku około godziny 16:50 wW.na drodze publicznejulicy (...)naruszył zasady przewidziane wart. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o Ruchu Drogowymw ten sposób, że kierując samochodem markiF.numer rejestracyjny (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpił pierwszeństwa kierującemu samochodem markiV.numer rejestracyjny (...)jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać, w wyniku czego zjechał do lewej krawędzi jezdni uderzając w krawężnik i powodując uszkodzenie pojazdu, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw
o r z e k a
I. obwinionegoJ. M.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu,
II. na podstawieart. 118 § 2 kpwokreśla, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa,
III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obwinionegoJ. M.kwotę 1.511,67 (tysiąca pięciuset jedenastu 67/100) złotych tytułem zwrotu kosztów ustanowienia obrońcy.
Sygn. akt XI W 13712/15

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 3 lipca 2015 roku wW.J. M.poruszał się pojazdem markiF.onumerze rejestracyjnym (...), jadąculicą (...), środkowym pasem ruchu, w kierunku odMostu Ł.doMostu P.. W tym samym dniu w tym samym kierunku, prawym pasem ruchuulicy (...)poruszał się pojazdV.onumerze rejestracyjnym (...), którym podróżowałZ. N.wraz z żonąE..
Około godziny 16:50 natężenie ruchu było znaczne i utworzył się tak zwany korek, pojazdy oczekiwały na zmianę sygnału świetlnego i możliwość kontynuowania jazdy. Gdy sygnalizator świetlny rozpoczął nadawanie sygnału zielonego,J. M., chciał zmienić pas ruchu, zauważył, że na prawym pasie ruchu powstało wolne miejsce i jest on w stanie wjechać w tę przestrzeń.J. M.włączył więc prawy kierunkowskaz i po upewnieniu się, że nie spowoduje utrudnienia w ruchu, rozpoczął wykonywanie manewru zmiany pasa ruchu. Kiedy pojazd markiF.onumerze rejestracyjnym (...)znajdował się w znacznej części na pasie prawym, a jedynie jego tylne lewe koło oraz niewielka część samochodu - na pasie środkowym, wówczas pojazd prowadzony przezJ. M.został uderzony przez samochód markiV.onumerze rejestracyjnym (...), jadący prawym pasem ruchu, bezpośrednio zaF.. W efekcie kolizji doszło do uszkodzenia pojazdówF.iV..
ZarównoJ. M.jak iZ. N.w chwili kolizji byli trzeźwi. Natężenie ruchu naulicy (...)w momencie zaistnienia zdarzenia było bardzo duże. Do zderzenia doszło na drodze asfaltowej, w porze dziennej, przy dobrych warunkach atmosferycznych.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: wyjaśnienia obwinionegoJ. M.(zapis audiowizualny przebiegu rozprawy k. 72-74), częściowo zeznania pokrzywdzonegoZ. N.(k. 17 oraz zapis audiowizualny przebiegu rozprawy k. 98-99, 104), częściowo zeznania świadkaE. N.(k. 15, zapis audiowizualny przebiegu rozprawy k. 98-99, 104), opinię biegłego techniki samochodowej, ruchu drogowego oraz lakiernictwa samochodowegoA. J.(k. 115-139), notatki urzędowe (k. 1-2, 8), szkice miejsca zdarzenia (k. 3, 70), protokoły oględzin (k. 4-5), protokoły badania stanu trzeźwości (k. 6-7), informację o wpisach do ewidencji kierowców naruszających przepisu ruchu drogowego (k. 24-25, 48), pismo z(...)(k. 75), kserokopie dowodu rejestracyjnego (k. 96-97, 100-101, 102, 108-109, 110), zaświadczenie (k. 103).
ObwinionyJ. M.na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśniał, iż sytuacja w jego ocenie wyglądała inaczej, niż opisała to w dokumentacji Policja: twierdził, że podczas zmiany pasa ruchu to on został uderzony przez jadący za nim pojazd markiV., ponieważ jego kierowca nie zachował odpowiedniego odstępu od jegoF.. Obwiniony opisywał, iż jadąculicą (...), w momencie gdy nadawany przez sygnalizator sygnał świetlny zmienił się na zielony, skorzystał z możliwości zmiany pasa ze środkowego na prawy, ponieważ zauważył znaczną ilość przestrzeni spowodowaną tym, że kierowcaV.jeszcze nie ruszył swoim pojazdem. Przyznał, że manewr wykonał poprawnie, sygnalizując go, kiedy jeszcze stał w korku i zachowując odpowiedni odstęp od innych pojazdów. Wskazał też, iż pokrzywdzony na pewno nie jechał z prędkością 50 km/h, lecz dużo wolniej, około 5‑10 km/h, gdyż był korek.J. M.jechał wówczas z prędkością 10-12 km/h i myślał, że uda mu się bezpiecznie wykonać zmianę pasa ruchu. Gdy niemal cały pojazd markiF.był już na prawym pasie i tylko jego lewy tylny róg pozostał na pasie środkowym, obwiniony usłyszał uderzenie w tył jego auta.J. M.dodał, że po kolizji zjechał z drogi, aby nie tworzyć dodatkowego korka. Wówczas na pobocze usunął swój pojazd także kierowcaV., po czym doszło do krótkiej wymiany zdań i obaj kierujący wezwali policję.J. M.wyjaśnił nadto, żeZ. N.miał zamontowany w samochodzie wideorejestrator i tuż po kolizji przez kilka minut sprawdzał zapis z nagrania wraz ze swoją pasażerką, jednak przed przyjazdem na miejsce policji zdemontował umieszczoną na przedniej szybie pojazdu kamerę i nie okazał jej funkcjonariuszom celowo. Zdaniem obwinionego nagranie wykonane przez przedmiotowe urządzenie dokumentowało przebieg zdarzenia i wskazywało na winę kierowcyV., wobec czego nie udostępnił on materiału filmowego policji.J. M.wyjaśniał ponadto, że o przebiegu kolizji i o tym, kto ją spowodował świadczą uszkodzenia powstałe w pojazdach.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionegoJ. M., w których nie neguje on, że w dniu 3 lipca 2015 roku jechał swoim samochodem markiF.wW.ulicą (...), a także co do tego że w tym samym dniu tą drogą poruszał się również samochód markiV.kierowany przezZ. N.. WyjaśnieniaJ. M.nie budzą również wątpliwości odnośnie tego, że przedmiotowego dnia doszło do kolizji pomiędzy pojazdemF.iV.oraz że w związku z zaistnieniem owego zdarzenia interweniowała policja. Sąd nie ma zastrzeżeń co do powyżej wskazanych okoliczności również w odniesieniu do zeznańZ. N.. W zakresie czasu i okoliczności w jakich doszło do kolizji, a nadto jej konsekwencji w postaci interwencji policji obaj jej uczestnicy zeznają w sposób tożsamy. Odnośnie najistotniejszej części wyjaśnień obwinionegoJ. M.i zeznań świadkaZ. N.oraz jego żonyE. N., to jest części w której relacjonują oni przebieg zdarzenia drogowego z dnia 3 lipca 2015 roku do jakiego doszło wW.naulicy (...), zauważyć należy, iż przedstawiona przez każdego z nich ocena i interpretacja przebiegu kolizji, jest oceną jednostronną ukierunkowaną na przerzucenie odpowiedzialności za jej zaistnienie na drugiego uczestnika ruchu. Analiza informacji pochodzących od osobowych źródeł dowodowych prowadzi do wniosku, iż wyjaśnieniaJ. M.i zeznaniaZ.N.oraz jego pasażerkiE. N., co do przebiegu zdarzenia z dnia 3 lipca 2015 roku, a także jego oceny i interpretacji różnią się od siebie i wzajemnie wykluczają. I takJ. M.twierdzi, że sprawcą zdarzenia drogowego był kierujący pojazdemV., który nie zauważył, iż ze środkowego pasa ruchu wjeżdża prawidłowo inny pojazd, korzystający z luki, która powstała, gdy kierowcaV.z opóźnieniem ruszył po zmianie świateł na sygnalizatorze.Z. N.natomiast podaje, iż jechał prawym pasem ruchu naulicy (...), gdy zjeżdżający na jego pas ruchu z lewej stronyF.wymusił pierwszeństwo i uderzył w przedni zderzak jego pojazduV.. Twierdził przy tym, że sam jechał z prędkością około 20-40 km/h. Pokrzywdzony wskazywał nadto, że została uszkodzona felga w prawym przednim kole jego pojazduV., gdyż wskutek kolizji najechał tym kołem na krawężnik. RelacjęZ. N.potwierdzała jadąca z nim wówczas żona,E. N..
Wobec powyższego mając nadto na uwadze, iż w niniejszej sprawie głównymi dowodami mającymi potwierdzać sprawstwo obwinionego były twierdzenia pokrzywdzonych, do których zważywszy na to, iż byli oni współuczestnikami badanego zdarzenia należało podejść z dużą ostrożnością, celem ustalenia przyczyn i rzeczywistego przebiegu wypadku, w szczególności ustalenia przyczynienia się poszczególnych jego uczestników i możliwości uniknięcia przez nich owej kolizji, powołany został biegły z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego oraz lakiernictwa samochodowegoA. J.(k. 115-139). Sporządzoną w sprawie opinię Sąd uznał za jasną i pełną, a nadto opracowaną z uwzględnieniem wiedzy specjalnej, umiejętności fachowych i doświadczenia jakimi dysponuje biegły. BiegłyJ.sporządzając opinię oceniał dwie wersje zaistnienia analizowanego zdarzenia przedstawioną przez obwinionego i kierującego samochodemV.oraz jego pasażera, dokonał wnikliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w tym biorąc pod uwagę wyjaśnienia obwinionego i zeznania świadków, uwzględnił zapis z płyty CD przedstawiający fotografię załączone przez obwinionego (na marginesie wskazać należy, iż nie umknął uwadze Sądu błąd w opinii co do numeru karty wskazującej na umiejscowienie płyty i wskazanie w miejsce właściwej karty 71 kartę 74 na której znajduje się zapis z rozprawy na której dokonano oględzin wskazanej płyty, omyłka ta nie ma jednak żadnego znaczenie i nie wpływa na wartości merytoryczną opinii), a także uszkodzenia pojazdów. Biegły przeprowadził nadto symulację komputerową celem ustalenia położenia obu pojazdów oraz ustalenia przebiegu kolizji. Opinia w sposób czytelny i przejrzysty, z dużą dawką szczegółowości, przedstawia bardziej prawdopodobny przebieg zdarzenia w wyniku, którego doszło do uszkodzenia pojazdów markiV.iF.. Biegły w sposób wyczerpujący wyjaśnił nie tylko zasady, ale i metody badawcze jakie doprowadziły go do wyciągnięcia końcowych wniosków opinii. Wywód biegłego był zaś wyczerpujący, fachowy i rzetelny. Sąd w całości podzielił wnioski opinii, zgodnie z konkluzją której, mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy bardziej prawdopodobną wersją zdarzenia do jakiego doszło, w dniu 3 lipca 2015 roku, naulicy (...), jest wersja prezentowana przez obwinionego. I to technika i taktyka jazy kierującego pojazdemV.były nieprawidłowe. W oparciu o wskazaną opinię z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych Sąd ustalił, iż powodem zaistnienia badanej kolizji było nieustąpienie przez kierowcęV.pierwszeństwa przejazdu pojazdowi jadącemu po tym samym pasie ruchu.
Wobec powyższych ustaleń zeznaniaZ. N.iE. N.w części, w której wskazują oni jakoby kolizję spowodował obwiniony, nie zasługują na wiarę. Świadkowie w zeznaniach swych dążyli do minimalizacji zawinieniaZ. N.i jednocześnie wyraźnego wykazania winy obwinionego. Nadto zeznania świadków, w części najistotniejszej dla sprawy, nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Wspomnieć w tym miejscu choćby należy, iżZ. N.twierdził, iż prowadzony przez niego pojazd poruszał się z prędkością około 20-40 km/h. W świetle ustaleń i symulacji przeprowadzonych przez biegłego, taka prędkość pojazduV.w momencie zderzenia, w ocenie Sądu, nie jest możliwa. Ponadto, jak wynika z owej symulacji, a także z zeznań samego pokrzywdzonego, kierowcaV.widział zmieniający pas ruchu samochód markiF., a co więcej widział też sygnalizację zamiaru wykonania tego manewru (migające światło kierunkowskazu). Znamiennym dla oceny zeznań świadkaZ. N.była również okoliczność relacjonowania kwestii dotyczących rejestratora drogi, który znajdował się w chwili zdarzenia w pojeździeV.. Relacja to jest, w ocenie Sądu, nielogiczna i sprzeczna z doświadczeniem życiowym. Z jednej strony świadek wskazywał bowiem, iż kamerę kupił za niewielką kwotę na bazarze i działała ona przez tydzień, z drugiej zaś wskazywał, że zdjął kamerę bo po zajściu chciał zobaczyć film, ale on się nie nagrał. Mając więc na uwadze wskazanie pokrzywdzonego co do istnienia po jego stronie świadomości braku działania owej kamery, pozbawionym sensu było jej zdjęcie celem obejrzenia filmu, którego sprzęt jako niedziałający nie mógł w rzeczywistości zarejestrować. Takie działanie świadka, w ocenie Sądu, prowadzi do uprawnionego wniosku, iż przedmiotowa kamera działała, a jedynie treści przez nią zarejestrowanych świadekZ. N.nie chciał ujawniać.
Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia zgromadzonych w sprawie pozostałych dowodów nieosobowych w postaci notatek urzędowych (k. 1-2, 8), szkiców miejsca zdarzenia (k. 3, 70), protokołów badania stanu trzeźwości (k. 6-7), pisma z(...)(k. 75), kserokopii dowodu rejestracyjnego (k. 96-97, 100-101, 102, 108-109, 110), zaświadczenia (k. 103) nie wzbudziła wątpliwości Sądu. Dokumenty te zostały sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, przez uprawnione podmioty. Z tych względów Sąd nie odmówił im wiarygodności. Odnosząc się zaś do kwestii rzetelności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy dowodów w postaci protokołów oględzin pojazdów (k. 4-5) wskazać należy, iż Sąd uwzględnił miejsce i okoliczności ich sporządzenia. Nie umknęło uwadze Sądu, że dokumenty te powstały na miejscu zdarzenia, w sytuacji dynamicznej, gdy każdy z jego uczestników domagał się odnotowania istotnych dla niego kwestii, dlatego też informacje zawarte w przedmiotowych dokumentach mogą być nieprecyzyjne. Wobec czego Sąd uznając je za niewystarczające dla uznania kategoryczności zawartych w nich twierdzeń i wskazań, jedynie częściowo uczynił je podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. Niemniej jednak podkreślić należy, iż uszkodzenia opisane w protokołach oględzin zostały zweryfikowane na drodze analizy innych dowodów, w tym dokumentacji fotograficznej.

Sąd zważył, co następuje:
J. M.został obwiniony, o to że w dniu 3 lipca 2015 roku około godziny 16:50 wW.na drodze publicznej,ulicy (...)naruszył zasady przewidziane wart. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem markiF.numer rejestracyjny (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpił pierwszeństwa kierującemu samochodem markiV.numer rejestracyjny (...), jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać, w wyniku czego zjechał do lewej krawędzi jedni uderzając w krawężnik i powodując uszkodzenie pojazdu, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, to jest o popełnienie wykroczenia określonego w art. 86 § 1 kw.
Dla stwierdzenia, żeJ. M.ponosi odpowiedzialność za czyn z art. 86 § 1 kw, koniecznym było ustalenie, że obwiniony nie zachował należytej ostrożności i w wyniku tego spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wymieniony powyżej przepis stanowi bowiem, że karze podlega ten, kto nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ujawniony w sprawie materiał dowodowy, jego analiza i interpretacja nie dały jednak podstawy do przyjęcia, żeJ. M.popełnił wykroczenie, które oskarżyciel zarzucił mu we wniosku o ukaranie. Obwinionemu zarzucono bowiem naruszenieart. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o Ruchu Drogowymstanowiących, iż kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pasruchu tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności oraz że kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu,na który zamierza wjechać, oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas z prawej strony. Sąd bezspornie zaś ustalił, że obwiniony był uczestnikiem zdarzenia drogowego, do jakiego doszło w dniu 3 lipca 2015 roku, naulicy (...), w trakcie którego prowadzony przez niego pojazdF.zderzył się z pojazdemV.. Zgromadzone dowody nie dają jednak podstaw do przyjęcia, żeJ. M.w jakikolwiek sposób przyczynił się do zaistnienia wskazanego zdarzenia. Dokonane w sprawie ustalenia prowadzą do wniosku, iż w momencie przejazduulicą (...)taktyka i technika jazdy obwinionegoJ. M., kierującego pojazdemF., były prawidłowe.J. M.nie można więc w żaden sposób przypisać naruszenia przepisówart. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym. Na podstawie analizy materiału dowodowego, w tym wobec ustaleń biegłego, które Sąd podziela (o czym była mowa powyżej) należy stwierdzić, iż pojazd prowadzony przez obwinionego, w chwili zdarzenia, poruszał się w sposób prawidłowy i jego kierowca poprawnie wykonał manewr zmiany pasa ruchu ze środkowego na prawy: zasygnalizował manewr i zachował odpowiedni odstęp od innych pojazdów. Dopiero nieprawidłowa technika i taktyka jazdy kierowcyV., to jestZ. N., doprowadziła do zaistniałej naulicy (...)kolizji, a w konsekwencji do zderzenia pojazdów.
Reasumując w niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, aby obwinionyJ.M.nie zachował należytej ostrożności i w wyniku tego spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wobec powyższego uznając, że obwiniony nie popełnił zarzucanego mu we wniosku o ukaranie czynu, Sąd obwinionego uniewinnił.
O kosztach procesu, wobec uniewinnienia obwinionego, Sąd orzekł na zasadzieart. 118 § 2 kpwstwierdzając, iż ponosi je Skarb Państwa.
W związku z uniewinnieniem obwinionego od zarzucanego mu czynu, zgodnie z treściąart. 118 § 2 kpw, należało przyznać obwinionemu zwrot kosztów z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy. Wnioskowana kwota mieści się w granicach określonychrozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(stosowanego na podstawie § 21 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie - z uwagi na wszczęcie postępowania przed dniem 1 stycznia 2016 roku), wobec czego należało ją przyznać obwinionemu w całości.
Z powyższych względów orzeczono, jak w części dyspozytywnej wyroku.