Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 4688/15
Data wyroku: 2016-06-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Grzędziński
Podstawa prawna: art. 86 par 1 kw, art. 97 kw
Teza: uniewinninie

Sygn. akt VW 4688/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 czerwca 2016 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Piotr Grzędziński
Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Jachnis
po rozpoznaniu na rozprawach w dniach 09.05.2016 r. i 21.06.2016 r. sprawyP. B.s.K.iB.ur. (...)wR.,
obwinionego o to, że:
1. W dniu 14 listopada 2014r. około godz. 15.05 wW.naul. (...)naruszył zasady przewidziane art. 23 ust. 1, pkt. 2P.w ten sposób, że kierując samochodem markiA. (...)onr rej. (...)nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego samochodu markiF. (...)onr rej. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim powodując uszkodzenie obu pojazdów, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. za wykroczenie zart. 86 § 1KW w zw. zart. 23 ust. 1, pkt. 2 Ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym( Dz. U. z 2012r., poz. 1137 z póżn. zmianami).
2. W miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym wykroczył przeciwko przepisom o porządku w ruchu drogowym, określonym w art. 44 ust. 1, pkt. 4P.w ten sposób, że kierując samochodem markiA. (...)onr rej. (...)i uczestnicząc w wypadku drogowym, w którym brak jest osób rannych, oddalił się z miejsca zdarzenia, tj. za wykroczenie zart. 97KW w zw. zart. 44 ust. 1, pkt. 4 Ustawy z dn.20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym( Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zmianami)
orzeka

I
obwinionegoP. B.uniewinnia od popełnienia zarzucanych mu czynów,

II
kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt V W 4688/15

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 14 listopada 2014 r. około godziny 1505T. F.zatrzymała samochód osobowy markiF. (...)onr rej. (...)naul. (...)wW.. Samochód był zatrzymany wzdłuż jezdni przy zaparkowanych autach i miał włączone światła awaryjne; wyżej wymieniona wraz z córkąS. M.wyjmowały bagaż z bagażnika samochodu. W tym czasie z kierunkuul. (...)nadjechał pojazd koloru ciemnego większych gabarytów. Kierowca tego samochodu nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego samochodu markiF. (...)i doprowadził do zderzenia z nim, powodując uszkodzenie obu pojazdów. Następnie kierowca ten oddalił się z miejsca zdarzenia, nie wysiadając z pojazdu.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o:

-

wyjaśnienia obwinionego (k. 101, 103, 32),

częściowe zeznania świadkówT. F.(k. 101, 5-6) iS. M.(k. 102, 13v-14) oraz zeznania świadkówJ. D.(k. 102) iK. B.(k. 103),

szkic (k. 3),

protokół oględzin (k. 11),

notatkę urzędową (k. 12),

informację (k. 16-17, 18, 106),

protokół przeglądu nadwozia (53-54),

umowę najmu (k. 92-93, 115-116),

upoważnienie (k. 94, 117),

oświadczenie (k. 95, 118),

protokół zdawczo – odbiorczy (k. 96, 119),

protokół przebiegu naprawy (k. 97-98, 113-114),

dokumentację likwidacji szkody (k. 99),

akta szkodowe (k. 107-109),

zdjęcia (k. 120-125),

opinię biegłego (k. 126-132).

ObwinionyP. B.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. W swoich wyjaśnieniach zaprzeczył, aby brał udział w jakiejkolwiek kolizji w dniu 14 listopada 2014 r. Podkreślił, że samochód markiA. (...)jest jego własnością i tylko on jest jego głównym użytkownikiem. Dodał, że samochód ten nie brał udziału w żadnej kolizji i nie był w związku z żadną kolizją naprawiany.
Sąd zważył, co następuje:
Sąd dokonując oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, mając na uwadze opinię biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowegoC. G., wyjaśnienia obwinionego i zasadę domniemania niewinności określoną wart. 5 § 1 kpk, uznał, że brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia w sposób niebudzący wątpliwości, że obwinionyP. B.faktycznie popełnił zarzucane mu czyny z art. 86 § 1 kw i art. 97 kw.
Wyjaśnienia obwinionego, nieprzyznającego się do winy, należy ocenić jako spójne i przekonujące. Wyjaśnienia te zasługują na uwzględnienie, a Sąd nie dysponuje dostateczną ilością wiarygodnego materiału dowodowego, który mógłby skutecznie kwestionować ich prawdziwość. Nie ma możliwości ani potrzeby dalszego poszukiwania dowodów, bowiem dotąd zebrane dowody w zupełności wystarczają na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego i uznał, że w ich świetle zachodzą uzasadnione wątpliwości co do zasadności przyjętego we wniosku o ukaranie przebiegu zdarzeń, w szczególności co do ustalenia tożsamości sprawcy oraz pojazdu, którym tenże poruszał się.
W ocenie Sądu zeznania świadkówT. F.iS. M.należało uwzględnić w tej części, w której opisały one okoliczności dotyczące miejsca zdarzenia i jego warunków, sposobu zatrzymania pojazduF. (...)oraz sposobu jazdy drugiego kierowcy, którego taktyka i technika jazdy doprowadziły do uderzenia w zaparkowany pojazd. Nie ma również podstaw do kwestionowania kierunku poruszania się nadjeżdżającego pojazdu oraz uszkodzeń zaistniałych w pojeździe pokrzywdzonej. Należy również wyraźnie zaakcentować, że obie kobiety nie widziały osoby kierowcy drugiego auta i jak zeznały, nie rozpoznałyby go. Oceniając pozostałe zeznania tych świadków nie ma zaś wątpliwości, że podawane przez świadków numery rejestracyjne drugiego pojazdu nie były zgodne z rzeczywistością. Twierdzeniom świadków w tej mierze przeczą zasady logicznego rozumowania oraz wnioski płynące z konkluzji opinii biegłego.
Sąd nie kwestionował zeznań świadkówJ. D.iK. B.. Należy oczywiście pamiętać, że świadkowie ci nie uczestniczyli w zdarzeniu i z tego punktu widzenia ich zeznania są bez znaczenia, jednak zeznania te potwierdzają wersję podawaną przez obwinionego, są również zgodne z ustaleniami biegłego, potwierdzając pośrednio, że przedmiotowy samochódA.nie był naprawiany po kolizji drogowej.
Sąd w niniejszej sprawie dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowegoC. G..
Biegły przeprowadził oględziny pojazduA. (...)i zmierzył grubość powłoki lakierniczej. Biegły wskazał, że wynik pomiaru grubości lakieru informuje, że poszycia zewnętrzne samochodu nie przechodziły napraw blacharsko – lakierniczych a uzyskane pomiary zawierają się w normach uzyskiwanych podczas etapu produkcyjnego lakierowania nadwozia. Dodał, iż nie ujawniono śladów szpachli naprawczej ani powłok lakierniczych uzyskiwanych podczas ręcznych natrysków naprawczych. Biegły następnie dokonał zestawienia statycznego obu aut w sytuacji ich ewentualnego zderzenia. W rezultacie wskazał, że porównanie występujących w tylnej częściF.uszkodzeń z przednią częścią sylwetki samochoduA.przeczy wzajemnemu kontaktowi tych pojazdów; uszkodzenia tylnej częściF.nie są kompatybilne z uszkodzeniami, które wystąpiłyby podczas ewentualnego ich zderzenia. W konkluzji biegły zaopiniował, że powyższe samochody nie mogły zderzyć się w dniu 14 listopada 2014 r.
Opinia biegłegoC. G.w ocenie Sądu nie budzi zastrzeżeń, była ona bowiem jasna, spójna i rzetelna, oparta na wiedzy specjalistycznej, jak również zgodna z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Biegły szczegółowo zapoznał się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym, jednoznacznie wypowiedział się w przedmiocie pytań sformułowanych w postanowieniu o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego.
Wiarygodny dowód w sprawie stanowiły ponadto ujawnione na rozprawie dokumenty, ich treści nie budziły wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy ani nie były kwestionowane przez strony.
ObwinionemuP. B.zarzucono popełnienie wykroczeń z art. 86 § 1 kw i art. 97 kw, sprowadzających się do spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez zderzenie z zatrzymanymF.oraz oddalenia z miejsca zdarzenia.
Dowody w sprawie nie wykazały, aby tak obwiniony, jak i należący do niego pojazdA. (...)onr rej. (...), mieli związek z przedmiotowym zdarzeniem. Jedynym dowodem, który miałby przemawiać za sprawstwemP. B., są zeznania świadkówT. F.iS. M.. Zeznania te jednak są wprost sprzeczne ze spójną i przekonującą opinią biegłego, z której jasno wynika, że samochodyF.iA.z obiektywnych powodów nie brały udziały w zdarzeniu, ponadto zeznania te są sprzeczne z wyjaśnieniami obwinionego oraz pozostałych świadków. W sprawie prawdopodobnie doszło do pomyłki przy zapisywaniu przez świadków numerów rejestracyjnych drugiego samochodu, co jest zrozumiałe zważywszy na dynamikę zdarzenia i prawdopodobną dezorientację. Za powyższym przemawia również i to, że świadekS. M.twierdziła, że sprawca poruszał się pojazdem markiT.(k. 102) i dopytywana przez Sąd opisywała logo zbliżone dofirmy (...), na pewno nie zaś do logo koncernuA.(znaki firmowe modeliA.iT.są od siebie diametralnie odmienne).
W konsekwencji Sąd uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzucanych mu wykroczeń, o czym orzekł w pkt I wyroku.
O opłatach i kosztach postępowania Sąd orzekł w myślart. 118 § 2 kpw, zgodnie z którym w razie uniewinnienia obwinionego w sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel publiczny, koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.