Sąd Okręgowy w Kaliszu
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II Ca 191/16
Data wyroku: 2016-06-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Janusz Roszewski, Henryk Haak, Wojciech Vogt

Sygn. akt II Ca 191/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
K., dnia 16 czerwca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Wojciech Vogt (spr.)

Sędziowie:

SSO Henryk Haak
SSO Janusz Roszewski

Protokolant:

st. sekr. sąd. Jolanta Bąk

po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016r. w Kaliszu
na rozprawie
sprawy z powództwaE. P.
przeciwkoJ. P.
o wydanie nieruchomości
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu
z dnia 17 lutego 2016r. sygn. akt I C 1565/15

1
oddala apelację,

2
przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kaliszu kwotę 120 zł powiększoną o 23% podatek VAT na rzecz adw.M.C.tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu pozwanemuJ. P.,

3
zasądza od pozwanegoJ. P.na rzecz powódkiE. P.kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

SSO Janusz Roszewski SSO Wojciech Vogt   SSO Henryk Haak
Ca 191/16

UZASADNIENIE
PowódkaE. P.wystąpiła przeciwko pozwanemuJ. P.o nakazanie opróżnienia, opuszczenia i wydania powódce nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym, położonej wK.przyul. (...)oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.
PozwanyJ. P.wniósł o oddalenie powództwa.
Sąd Rejonowy w Kaliszuwyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. nakazał pozwanemuJ. P.aby opróżnił, opuścił i wydał powódceE. P.nieruchomość zabudowaną domem mieszkalnym położoną wK.przyul. (...); przyznał pozwanemu uprawnienie do. lokalu socjalnego i wstrzymał wykonanie wyroku w zakresie eksmisji do czasu złożenia przez MiastoK.oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego; orzekł o kosztach postępowania.
Apelacjęod tego rozstrzygnięcia złożył pozwany zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mianowicieart. 233 K.p.c.przez dokonanie oceny zebranego materiału sprawy w sposób nieodpowiadający kryterium określonym w tym przepisie i w konsekwencji niesłuszne przyjęcie za w pełni wiarygodne zeznań powódki i świadkaA. P., iż pozwanyJ. P.zachowywał się naganie wobec powódki oraz nieuwzględnienie zarzutuJ. P.o naruszenie przez powódkę zasad współżycia społecznego. W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę wyroku i oddalenie powództwa.
Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).
Wbrew zarzutom zawartym w apelacji Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Wskazał dowody, na których się oparł i powody dla których dowodom przeciwnym odmówił wiarygodności. Dokonana przez Sąd ocenia mieści się w zastrzeżonej dla sądów swobodnej ocenie dowodów. Sąd Okręgowy przedmiotową ocenę podziela.
Należy jedynie podnieść, że gdyby nawet pozwany zachowywał się poprawnie - jak to wskazuje w apelacji - to i tak Sąd nie miałby podstaw do oddalenia powództwa. Pozwany bowiem zajmuje lokal bez tytułu prawnego. Ustalenie sposoby korzystanie z mieszkania nie stanowi tytułu prawnego do jego zajmowania. Nie ma żadnych podstaw aby oddalić powództwa ze wskazaniem, że powódka realizuje swoje prawo niezgodnie z zasadami współżycia społecznego. Sąd przyznał pozwanemu prawa do lokalu socjalnego i prawo to dostatecznie uwzględnia interesy pozwanego i dalej idąca ochrona naruszałaby prawa powódki w tym prawo własności, której jest najsilniejszym prawem do rzeczy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie zart. 385 k.p.c, orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie zart. 98 k.p.c.