Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 399/16
Data wyroku: 2016-07-26 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Anna Litwińska – Bargiel
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art 6 kc

UZASADNIENIE
Strona powodowa– (...) S.A.z siedzibą wW., wniosła o zasądzenie w elektronicznym postępowaniu upominawczym od pozwanegoM. K.kwoty 2032,70 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 27 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu pozwu strona powodowa powołała, że strony w dniu 01 września 2014r. zawarły umowę o świadczenie usług. Z tym zastrzeżeniem, że w dniu 02 czerwca 2014r. na podstawieart. 492 § 1 pkt 1 k.s.h.spółka(...)+(...) S.A.połączyła się z(...) S.A.. Wszelkie prawa i obowiązki z dniem połączenia, a wynikające z umów zawartych przez(...)+(...) S.A., przeszły na rzecz strony powodowej.Spółka akcyjna (...)powstała z przekształcenia(...) Sp. z o.o.Powód w umowie o świadczenie usług zobowiązał się do rozpowszechniania programów telewizyjnych i radiowych oraz dostarczenia pozwanemu sprzętu umożlwiającego ich odkodowanie i odbiór. Sprzęt, zgodnie z treścią regulaminu do umowy, został przekazany pozwanemu. Pozwany natomiast zobowiązał się do terminowego uiszczania opłat abonamentowych, jednakże nie wywiązał się ze swojego zobowiązania. W następstwie tego powód rozwiązał z pozwanym wskazaną umowę w dniu 30 czerwca 2015r. Na dzień wniesienia niniejszego pozwu pozwany zalegał z zapłatą z tytułu abonamentu na kwotę 349,94 zł oraz z tytułu naliczonych odsetek ustawowych od tej kwoty na kwotę 53,80 zł. Pozwanym pismem z dnia 16 lipca 2015r. został poinformowany o rozwiązaniu umowy i wezwany do zwrotu sprzętu oraz poinformowany o konsekwencjach braku zwrotu takiego sprzętu, a wynikające z regulaminu, w postaci kary umownej. Zgodnie z treścią regulaminu pozwany był obowiązany do zwrotu otrzymanego w najem sprzętu w terminie 14 dni od rozwiązania umowy. W związku z niezwróceniem sprzętu w powyższym terminie w dniu 10 sierpnia 2015r. powód wysłał do pozwanego wezwanie do zapłaty kary umownej w kwocie 100 zł. Powód podkreślił, że zapłata kary z tytułu nieterminowego zwrotu sprzętu nie zwalnia pozwanego od obowiązku jego zwrotu. Biorąc pod uwagę, że do dnia wniesienia pozwu pozwany nie zwrócił przekazanego mu sprzętu, powód domaga się również odszkodowania w wysokości określonej w rodz. IX Regulaminu świadczenia usług, tj. kwoty 560 zł (równowartość niezwróconego sprzętu). Z uwagi na przedterminowe rozwiązanie umowy z winy pozwanego przed upływem okresu minimalnego, pozwany zobowiązany jest do uiszczenia na rzez powoda kwoty odszkodowania stanowiącego ulgę, pomniejszoną o proporcjonalną wartość ulgi za okres świadczenia usług od dnia rozpoczęcia korzystania z usług z okresem gwarantowanego korzystania do dnia dezaktywacji usług. Powódnotą księgową nr (...)z dnia 12 lipca 2015r.wezwał pozwanego do zapłaty kwoty odszkodowania w wysokości 968,96 zł (zgodnie z IX rozdziału regulaminu świadczenia usług). W konsekwencji łączna wysokość żądania wynosi 2 032,70 zł.
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2016 roku Sąd Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie w sprawie o sygn. akt VI Nc-e 155743/16 stwardził brak podstawy do wydania nakazu zapłaty i sprawę przekazał do Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie.
Strona powoda uzupełniła braki pozwu w trybieart. 50537k.p.c.i podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 01 września 2014 r. pozwanyM. K.zawarł z(...) S.A.siedzibą wW.umowę o świadczenie usług na okres 24 miesięcy, w ramach pakietuC.+. Na mocy umowy otrzymał dekoder oraz sprzęt w postaci wifiBOX i kart dekodującej. Przy zawarciu umowy pobrano opłatę aktywacyjną w wysokości 49 zł. Załącznikiem do umowy był min. Regulamin Świadczenia Usług z dnia 19 marca 2013r., cennik z dnia 19 marca 2013r., Szczegółowe warunku korzystania ze sprzętu, Szczegółowe warunki świadczenia PakietuC.+.
Zgodnie z Regulaminem świadczenia usług powód udostępnił abonamentowi usługi, głównie kodowane usługi audiowizualne. Abonament natomiast był zobowiązany do regulowania opłat określonych w Umowie, Cenniku, Szczegółowych Warunkach(...). Termin płatności określał dostawca usługi wskazując go na dokumencie płatniczym. W przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłat powód zastrzegł sobie prawo naliczania odsetek ustawowych za cały okres opóźnienia. Strony miały prawo – bez podania przyczyny- rozwiązania umowy za zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. W przypadku wcześniejszego rozwiązania przez abonament, wcześniejszego rozwiązania z przyczyn określonych w umowie, Regulaminie, Cenniku, Szczegółowych Warunkach, Warunkach(...), uzasadniających wcześniejsze rozwiązanie, a leżących po stronie Abonenta, umowy zawartej na czas oznaczony, gdy z zawarciem umowy związane było przyznanie abonamentowi ulgi, dostawca usług zastrzegł sobie prawo żądania od abonenta, z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy, kary w wysokości udzielonej abonentowi ulgi, pomniejszonej o proporcjonalną wartość usługi za okres świadczenia usługi od dnia zawarcia umowy do dnia dezaktywacji usługi. Nadto w razie wygaśnięcia umowy Abonent zobowiązany był do niezwłocznego zwrotu udostępnionego sprzętu, z tym że nie mogło to nastąpić później niż 14 dni od dnia zakończenia umowy. W razie braku takiego zwrotu, nieterminowego zwrotu bądź zwrotu sprzętu uszkodzonego Abonent był zobowiązany do uiszczenia na rzecz dostawcy kary w wysokości określonej w Cenniku, Szczegółowych Warunkach, Warunkach promocji (rozdział IX).
Zgodnie z tabelą zawartą w Regulaminie świadczenia usług miesięczna opłata za usługi świadczone w ramach pakietuC.+ wynosiła 59 zł.
Dowód:umowa o świadczenie usług z dnia 01.09.2014r.- k.18.
W dniu 12 lipca 2015 r. strona powodowa wstawiłanotę księgową nr (...)adresowaną do pozwanego na kwotę 968,96 zł z tytułem: kara umowna za niedotrzymanie warunków promocji.
Dowód:notę księgową nr (...)- k.19.
W dniu 10 sierpnia 2015 r. strona powodowa wstawiłanotę księgową nr (...)adresowaną do pozwanego na kwotę 100 zł z tytułem: kara umowna z tytułu niedotrzymania terminu zwrotu sprzętu.
Dowód:notę księgową nr (...)- k.20.
W dniu 16 lipca 2015r. strona powodowa sporządziła pisemne oświadczenie kierowane do pozwanego, zgodnie z którym pozwany zrezygnował z usług dystrybutora, a umowa uległa rozwiązaniu z dniem 30 czerwca 2015r. W związku z tym naliczono karę w wysokości 968,96 zł z tytułu rozwiązania umowy przed okresem oznaczonym wynikającym z warunków promocji, z których pozwany skorzystał. Jednocześnie powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 1323,42 zł w terminie do dnia 31 lipca 2015r., a na żądaną kwotę składały się : zaległe opłaty abonamentowe w kwocie 354,46 zł oraz w/w kara za niedotrzymanie umowy w kwocie 968,96zł.
Dowód:pismo z 16.07.2015 r.-k. 22.
W dniu 10 sierpnia 2015r. strona powodowa sporządziła wezwanie do zwrotu sprzętu oraz do zapłaty kwoty 1423,42 zł, która uwzględniała również karę za nieterminowy zwrot sprzętu w wysokości 100 zł.
Dowód:pismo z 10.08.2015 r.-k. 23v,

Sąd zważył, co następuje:
Jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny, o czym stanowiart. 339 § 1 k.p.c.Na mocyart. 339 § 2 k.p.c.wydając wyrok zaoczny przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W toku niniejszego procesu pozwana zachowała postawę całkowicie bierną. Nie złożyła odpowiedzi na pozew, nie stawiła się także na rozprawie. W przedmiotowej sprawie spełnione zostały zatem powyższe przesłanki do wydania wyroku zaocznego. Jednocześnie w ocenie Sądu nie wystąpiły przesłanki pozytywne zawarte w treści 339§ 2 k.p.c..
Należy wskazać, że niezależnie od wynikającego z przytoczonego wyżej domniemania prawdziwości twierdzeń powoda z rzeczywistym stanem rzeczy, Sąd ma każdorazowo obowiązek krytycznego ustosunkowania się do jego twierdzeń z punktu widzenia ich ewentualnej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. W przypadku wątpliwości w tym przedmiocie, Sąd nie może wydać wyroku zaocznego, opierając się tylko na twierdzeniach powoda o okolicznościach faktycznych. Należy przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia powstałych wątpliwości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1998 roku, I CKU 85/98, LEX nr 1216211; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1997 roku, I CKU 115/97, LEX nr 1227454).
Zawarte w pozwie twierdzenia budziły poważne wątpliwości Sądu, wobec czego uznał on za konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego.
Zgodnie bowiem z treściąart. 6 k.c.ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Normie tej w warstwie procesowej odpowiadająart. 3 k.p.c., zgodnie z którym strony zobowiązane są przedstawiać dowody iart. 232 k.p.c., według którego strony są zobowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z jakich wywodzą skutki prawne. Na stronie powodowej ciążył obowiązek wskazania istnienia i wysokości dochodzonego roszczenia.
W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do uznania, ażeby zaistniały przesłanki uzasadniające obciążenie pozwanego należnościami dochodzonymi pozwem a wynikającymi z dokumentów przedstawionych Sądowi do oceny. Powód nie wykazał bowiem dostatecznie, że służy mu wierzytelność wobec pozwanego.
Nie ulega wątpliwości, że strony zwarły w dniu 1 września 2014r. umowę o świadczenie usług, na moc której powód zobowiązał się do udostępnienie programów audiowizualnych, a pozwany do uiszczenia opłat abonenckich. Treść stosunku prawnego stron określały przede wszystkim dokument w postaci : Regulamin świadczenia usług, Cennik, Szczegółowe warunki korzystania za sprzętu oraz Warunki(...). Jednakże strona powodowa dołączyła do pozwy jedynie umowę z dnia 1 września 2014r. oraz Regulamin świadczenia usług, a na postawie tych dokumentów Sąd nie był w stanie ocenić czy zobowiązanie pozwanego istnieje i w jakiej wysokości. Brak pozostałych dokumentów uniemożliwia Sądowi weryfikację zasadności dochodzonej kwoty.
Strona powodowa podała, że na dochodzoną kwotę składa się:
- 349,94 zł tytułem niezapłaconych opłat abonamentowych,
- 53,80 zł tytułem odsetek ustawowych naliczonych od zaległych należności abonamentowych,
- 100 zł tytułem nieterminowego zwrotu sprzętu,
- 560 zł tytułem kary za niezwrócenie sprzętu,
- 968,96 zł tytułem kary umownej za niedotrzymanie warunków promocji.
Brak w/w regulaminów i cennika uniemożliwił Sądowi określenie jakiej wysokości były opłaty abonenckie, jaki był termin ich płatności. Nie można więc ustalić, ani wysokości tych opłat ani daty początkowej naliczania odsetek w razie uchybie płatności tych świadczeń. Powód nie przedłożyć żadnych dokumentów na potwierdzenie istnienia zadłużenia z tytułu opłat abonenckich. Należy zauważyć, że pozwany wkupił usługę w ramach pakietuC.+, a opłata abonencka wynosiła- zgodnie z regulaminem świadczenia usług- 59 zł. Natomiast kwota zaległych opłat abonenckich nie jest iloczynem tej kwoty (349,94 / 59 zł = 5,93). Nadto zgodnie z regulaminem data płatności poszczególnych opłat miała wynikać z dokumentu płatności. Powód nie dołączył do pozwu tych dokumentów płatności, a więc Sąd nie był w stanie również zweryfikować kolejną pozycję dochodzonej kwoty, tj. skapitalizowane odsetki w wysokości 53,80 zł.
W aktach sądy jest dokument pt.(...)i na podstawie tego dokumentu można powziąć wiedze jakie kwoty z jakimi datami płatności składają się na tą pierwszą pozycję. Jednak niniejsze zawiadomienie nie znajduje potwierdzenia w innych dokumentach zgromadzonych w sprawie. Nie jest oparzone żadną datą. Stanowi wyłącznie dokument prywatny, że takie oświadczenia zostało złożone. Nie może ten dokument przesądzać o istnieniu zaległości z tytułu opłat abonenckich i daty początkowej naliczania odsetek. Ten dokument nie wyjaśnia skąd różne kwoty abonamenty w różnych miesiącach, skoro pozwany miał płacić miesięcznie 59 zł.
Ponadto powód dochodzi kar za nieterminowy zwrot sprzętu oraz za brak takie zwrotu w ogóle. Z treści umowy stron wynika, że pozwany otrzymał sprzęt w postaci wifibox. Dołączony do pozwu Regulamin świadczenia usług zawiera regulację dotyczące kar za niezwrócenie w terminie sprzętu. Jednak w tych regulacjach, sklasyfikowanych według rodzaju najętego sprzętu, brak jest urządzenia o nazwie wifibox. Można znaleźć szczegółowe warunki korzystania ze sprzętu typu mediaBox+, turboBox+, ultraBox+,B.+ oraz SD. Trudno jest powiedzieć do której z kategorii sprzętu zalicza się wifibox, z którego korzystał pozwany. Nadto wysokość kary za brak zwrotu sprzętu nie została wykazana, gdyż nie dołączono dokumentu w postaci: Cennika, Szczegółowych Warunków, Warunków promocji, a zgodnie z Regulaminem tam należałoby szukać regulacji pozwalających ustalić wysokość tej kar.
Głównym składnikiem dochodzonej kwoty jest kara umowna za niedotrzymanie warunków promocji w kwocie 968,96 zł. Przede wszystkim należ zwrócić uwagę, że z treści umowy nie wnika, aby umowa stron była zawierana w ramach jakieś akcji promocyjnej, aby pozwany otrzymał jakiś upust. Wprawdzie z rozdziału IX pkt 5 Regulaminu wynika, że w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy zawartej na czas oznaczony, gdy z zawarciem umowy związane było przyznanie abonamentowi ulgi, dostawca usług zastrzegł sobie prawo żądania od abonenta, z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy, kary w wysokości udzielonej abonentowi ulgi, pomniejszonej o proporcjonalną wartość usługi za okres świadczenia usługi od dnia zawarcia umowy do dnia dezaktywacji usługi. Jednak z załączonych dokumentowe nie wnika, aby pozwanemu była przyznana jakaś ulga.
Na koniec należy nadmienić, iż not księgowe oraz wezwanie do zapłaty strony powodowej nie mogą konwalidować w/w braków, gdyż stanowią wyłącznie dokument prywatny. Zgodnie zart. 254 k.p.c.dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument ten stanowi jedynie potwierdzenie, iż został on sporządzony. Nadto nie został dołączony dowód nadania niniejszych pism pozwanemu.
Podsumowując, brak jest miarodajnych dowodów, w konsekwencji czego Sąd nie jest w stanie stwierdzić czy pozwany posiadał w ogóle jakiekolwiek nieuregulowane zadłużenie wobec powoda. Na uzasadnienie żądania strona powodowa przedłożyła tylko umowę z pozwanym z dnia 01 września 2014r. Umowa określała tylko część treści stosunku prawnego łączącego strony, dalsze postanowienia były zawarte w regulaminach, cennikach i warunkach promocji których strona powodowa już nie dołączyła. Sam fakt zawarcia umowy nie przesądza jeszcze o tym, że pozwany nie wywiązał się z tej umowy. Brak jest bowiem – na co powoływał się powód w pozwie- dowodu rozwiązania tej umowy przez pozwanego w dniu 30 czerwca 2015r. Wykazanie tej okoliczności było bardzo istotne, gdyż powód dochodzi licznych świadczeń obciążających pozwanego na skutek rozwiązania umowy przed terminem. Wobec braku w/w regulaminów, cennika i warunków Sąd nie jest w stanie określić, czy strona powodowa zasadnie dochodzi wszystkich składników żądanej kwoty. W konsekwencji Sąd uznał, że powód nie przedstawił dokumentów źródłowych, wskazujących na wysokość i sposób naliczenia należności objętej pozwem, wobec czego Sąd pozbawiony został możliwości weryfikacji zakresu zobowiązania pozwanego.
Wskazać w tym miejscu należy, że strona powodowa jest przedsiębiorcą korzystającym z profesjonalnej obsługi prawnej. Z tych względów powinna być świadoma zasad prowadzenia procesu cywilnego i występowania w nim w charakterze strony aktywnej. Przypomnieć jednak wypada, iż strona powodowa nie może się powoływać przed Sądem na dokumenty, nawet gdyby ich treść była znana pozwanemu, jeżeli nie zostały przedstawione jako dowody w sprawie. Przedstawienie dowodów w rozumieniuart. 3 k.p.c.iart. 232 k.p.c.oznacza w wypadku dowodów z dokumentów po prostu ich złożenie do akt sprawy w załączeniu do pisma procesowego albo podczas rozprawy. Zatem strona powodowa zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika powinna wykazać się należytą aktywnością dowodową i w zakresie dokumentów przedłożyć je Sądowi wraz z pozwem. Zaniechanie strony powodowej w tym zakresie może tylko zadziałać na jej niekorzyść. Uznać zatem należało, iż strona powodowa w toku niniejszego postępowania wykazała się bierną postawą.
Mając więc na uwadze, że strona powodowa nie udowodniła istnienia dochodzonych wierzytelności, należało powództwo oddalić.

ZARZĄDZENIE

1
(...),

2
(...)

3
(...)

26 lipca 2016r.