Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 2424/16
Data wyroku: 2016-08-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Daria Wojciechowska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92 a kw
Teza: 300 zł Grzywna
130 zł Koszty

Sygn. akt VW 2424/16

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 sierpnia 2016 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Daria Wojciechowska
Protokolant: Tomasz Janiak
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2016 r.
sprawyM. N.s.M.iH.z domuR.ur. (...)wW.
obwinionego o to że:
W dniu 19 kwietnia 2016 roku około godziny 00.20 wW.jadąc po drodze publicznejulicą (...)od stronyulicy (...)w kierunku doAl. (...)wykroczył przeciwko przepisom określonym w § 27 ust.1 Rozporządzenia MSWiA w sprawie znaków i sygnałów drogowych, w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiF.onr rej. (...)jechał z prędkością 89 km/h i przekroczył dopuszczalną prędkość 60 km/h o 29 km/h,
tj. za czyn z art. 92a KW w zw. z § 27 ust.1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170 z 2002r., poz. 1393; z późniejszymi zmianami.)
orzeka

I
ObwinionegoM. N.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 92a kw skazuje go i wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 złotych.

II
Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 złotych tytułem opłaty , obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 100 złotych.

Sygn. akt V W 2424/16

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 19 kwietnia 2016 rokuM. N.kierował samochodem markiF.onr rej. (...)i jechał wW.ulicą (...)od stronyulicy (...)w kierunku doAl. (...). Około godz. 00:20M. N.poruszał się kierowanym samochodem z prędkością 89 km/h, przy obowiązującym w tym miejscu ograniczeniu prędkości do 60 km/h, w wyniku czego przekroczył dopuszczalną prędkość o 29 km/h.
Naruszenie przepisów ruchu drogowego przezM. N.– kierującego samochodem markiF.onr rej. (...)ujawnił funkcjonariusz PolicjiM. S., który wraz z funkcjonariuszem policjiA. Ż.pełnił w tym czasie służbę radiowozem oznakowanym w rejonie dzielnicyW.O.i naul. (...)dokonywał kontroli statycznej prędkości pojazdów poruszających się od stronyulicy (...)w kierunku doAl. (...)za pomocą przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym – radarowy: o znaku fabrycznym(...)nr fabryczny:(...). Urządzenie, którymM. S.dokonał pomiaru prędkości samochodu markiF.onr rej. (...)kierowanego przezM. N.posiadało aktualne świadectwo legalizacji. Funkcjonariusze Policji zatrzymali pojazd kierowany przezM. N.. W trakcie kontroli policyjnej funkcjonariusze Policji poinformowaliM. N.o przekroczeniu przez niego dozwolonej prędkości oraz okazali mu na urządzeniu pomiarowym zarejestrowaną prędkość jego pojazdu.M. N.w trakcie policyjnej kontroli skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy przyjęcia nałożonego na niego mandatu karnego kredytowanego.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:zeznań świadkaA. Ż./k. 3, 32/, a takżenotatki urzędowej/k. 1/,kserokopii świadectwa legalizacji/k. 9/,informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego/k. 11/ orazdanych z Systemu Rejestrów Państwowych: Rejestru PESEL/k. 12/.
ObwinionyM. N.nie stawił się na rozprawę w dniu 3 sierpnia 2016 roku pomimo prawidłowego wezwania. Nie usprawiedliwił swojej nieobecności. Sąd, przeprowadził rozprawę zaocznie i wydał w sprawie wyrok zaoczny.

Sąd zważył, co następuje:
Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, Sąd uznał, iż potwierdziły one ponad wszelką wątpliwość sprawstwo i winęM. N.w odniesieniu do przypisanego mu czynu.
Zeznania przesłuchanego w sprawie funkcjonariusza Policji: świadkaA. Ż./k. 3, 32/ Sąd uznał w całości za wiarygodne, spójne i logiczne. Świadek ten jest osobą obcą dla obwinionego, zrelacjonował on jedynie okoliczności dotyczące jego służby i opisał czynności przez niego podejmowane oraz zaobserwowane zachowanie obwinionego. Nie miał on żadnego interesu, żeby obciążać obwinionego o popełnienie wykroczenia, którego ten nie popełnił. Sąd stwierdził brak podstaw do kwestionowania wartości dowodowej zeznań, zgodnych z pozostałym wiarygodnym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Zeznania świadkaA. Ż.znajdują nadto potwierdzenie w treści notatki urzędowej, sporządzonej przez świadka w dniu zdarzenia. Choć świadek ten nie pamiętał na rozprawie głównej okoliczności zdarzenia, to jednak po odczytaniu złożonych przez niego w postępowaniu wyjaśniającym zeznań, przypomniał sobie interwencję i potwierdził ich autentyczność. W złożonych przed Sądem zeznaniach świadekA. Ż.potwierdził nadto, że pomiaru prędkości pojazdu kierowanego przez obwinionego dokonał asp.M. S.przy pomocy urządzenia Rapid 1a i ww. pomiar prędkości pojazdu został wykonany na ulicy jednojezdniowej o dwóch pasach ruchu z odległości 150-200 metrów. W złożonych zeznaniach świadek wskazał również, iż występowało wówczas bardzo małe natężenie ruchu i w związku z tym oraz z uwagi na doświadczenie zawodowe funkcjonariusza policji, który przeprowadzał ww. pomiar prędkości pojazdu, nie może być mowy o mierzeniu prędkości innego pojazdu.
Wiarygodny dowód w sprawie stanowiły ponadto ujawnione na rozprawie dokumenty. Ich treści nie budziły wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy ani nie były kwestionowane przez strony.
ObwinionemuM. N.zarzucono popełnienie czynu określonego wart. 92a Kodeksu Wykroczeńw zw. z § 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych.
Wykroczenie określone w art. 92a kw polega na tym, że sprawca, prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Wykroczenie to może być popełnione umyślnie, bądź nieumyślnie. W sprawie niniejszej ograniczenie prędkości było określone znakiem drogowym B-33 „ograniczenie prędkości do 60 km/h”. Zgodnie z § 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 roku w sprawie znaków i sygnałów drogowych, znak B-33 „ograniczenie prędkości” oznacza zakaz przekraczania prędkości określonej na znaku liczbą kilometrów na godzinę.
W świetle powyższych ustaleń faktycznych znajdujących oparcie w zebranych w sprawie dowodach, w ocenie Sądu obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia zart. 92a Kodeksu Wykroczeńw zw. z § 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Obwiniony bowiem w dniu 19 kwietnia 2016 roku około godziny 00.20 wW.jadąc po drodze publicznejulicą (...)od stronyulicy (...)w kierunku doAl. (...)wykroczył przeciwko przepisom określonym w § 27 ust.1 Rozporządzenia MSWiA w sprawie znaków i sygnałów drogowych, w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiF.onr rej. (...)jechał z prędkością 89 km/h i przekroczył dopuszczalną prędkość 60 km/h o 29 km/h. Z całokształtu materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że obwiniony nie zastosował się do obowiązku jazdy z prędkością dozwoloną.
Okoliczności wskazane we wniosku o ukaranie potwierdziły się przede wszystkim w zeznaniach funkcjonariusza PolicjiA. Ż., który w ramach swoich obowiązków służbowych pełniąc służbę radiowozem oznakowanym wraz z funkcjonariuszem policjiM. S.w rejonie dzielnicyW.O., naul. (...)dokonywali kontroli statycznej prędkości pojazdów poruszających się od stronyulicy (...)w kierunku doAl. (...)za pomocą przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym – radarowy: o znaku fabrycznym(...)nr fabryczny:(...), które posiadało ważne świadectwo legalizacji.
Przechodząc do rozważań w kwestii strony podmiotowej zarzuconego wykroczenia, całość okoliczności sprawy pozwoliła na przyjęcie, że obwiniony działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Jako osoba dorosła, uprzednio przeszkolona jako kierowca w zakresie podstawowych przepisów z zakresu ruchu drogowego, miał pełną świadomość ciążących na nim obowiązków wynikających z tych właśnie przepisów ruchu drogowego. Obwiniony świadomie przekroczył dopuszczalną prędkość.
Dokonując wymiaru kary Sąd uwzględnił przesłanki wskazane w art. 33 § 1 i 2 kw oraz w art. 24 § 1 i 3 kw. Wymierzając obwinionemu karę grzywny, Sąd baczył by dolegliwość tej kary była adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz wziął pod uwagę jej cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także dyrektywę prewencji generalnej w zakresie kształtowania świadomości społecznej.
Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował uprzednią karalność obwinionego za wykroczenie drogowe /k. 11/ – przekroczenie dopuszczalnej prędkości, co świadczy o lekceważeniu przez obwinionego przepisów ruchu drogowego.
Uwzględniając cele prewencji indywidualnej Sąd uznał, że karą adekwatną będzie kara grzywny w wysokości 300 zł. Sąd miał na względzie stopień społecznej szkodliwości czynu, który był wysoki – obwiniony kierując pojazdem przekroczył dozwoloną prędkość aż o 29 km/h, poruszając się z prędkością 89 km/h. W ocenie Sądu kara grzywny w wysokości 300 zł będzie odpowiednia i dostatecznie dolegliwa dla obwinionego, sprzyjająca ochronie porządku prawnego w przyszłości. Orzeczona kara w ocenie Sądu skłoni obwinionego do zastanowienia się nad swoim postępowaniem i uświadomi obwinionemu, że sprawcy wykroczeń drogowych muszą liczyć się z odpowiednimi konsekwencjami naruszania przepisów o ruchu drogowym, co sprzyjać będzie przestrzeganiu przez obwinionego porządku prawnego.
Orzeczenie o zryczałtowanych wydatkach postępowania oraz o opłacie wydano na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaiart. 119 kpww zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w wysokości 100 zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 30 zł.