Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 440/16
Data wyroku: 2016-06-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk, art. 109 § 2 kkw

Sygnatura akt VI Ka 440/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia3 czerwca 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata
Protokolant Sylwia Sitarz
przy udziale nadkom.A. C.
przedstawicielaK.wG.
po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2016 r.
sprawyA. M.ur. (...)wD.
córkiB.iF.
obwinionej z art. 65§1 kw
na skutek apelacji wniesionych przez obwinioną i jej obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 10 listopada 2015 r. sygnatura akt IX W 102/15
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gliwicach.
Sygn. akt VI Ka 440/16

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.
Apelacje obwinionej i jej obrońcy okazały się skuteczne o tyle, iż w następstwie ich wywiedzenia należało zaskarżony wyrok uchylić, a sprawę przekazać do rozpoznania ponownego Sądowi I instancji.
Sąd Rejonowy bowiem ferując przedmiotowe orzeczenie nie wyjaśnił w należytym stopniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie wziął też pod rozwagę i nie rozstrzygnął wszystkich wątpliwości wynikających z przeprowadzonego na rozprawie głównej materiału dowodowego. Wyrok zapadł tym samym z obroną prawa procesowego, a toart. 366 § 1 kpk(w brzmieniu obowiązującym przed datą 1 lipca 2015 r.) w zw. zart. 70 § 5 kpworazart. 410 kpkw zw. zart. 81 § 1 kpw.
Na wstępie jednak godzi się podnieść uwagę, iżA. M.postawiono konkretny zarzut o precyzyjnie określonej treści, a mianowicie – popełnienia wykroczenia z art. 65 § 2 kw. Tym samym poza zakresem przedmiotowego postępowania pozostawała i pozostaje cała problematyka przyczyn, podstaw, zasadności oraz sposobu zatrzymania obwinionej w dniu 20 listopada 2014 r. Są to okoliczności nie związane z niniejszą sprawą oraz treścią zarzutu przedstawionego obwinionej. W konsekwencji zagadnieniami tymi Sąd orzekający nie miał obowiązku się zajmować. Powinność taka nie spoczywa zatem również na sądzie odwoławczym, zaś wszelkie obszerne wywodyA. M.i jej obrońcy w tychże materiach – zawarte w obu apelacjach – uznać potrzeba za bezprzedmiotowe.
Opis zarzutu określonego we wniosku o ukaranie przekonuje, że w badanym przypadku chodziło o zdarzenie mające miejsce w dniu 20 listopada 2014 r. na terenie sklepu mieszczącego się przyulicy (...)wG., wyrażające się odmową ze strony obwinionej okazania funkcjonariuszom Policji dowodu osobistego, pomimo posiadania go przy sobie i wezwania do jego okazania.
Wedle Sądu Rejonowego (vide: k-68) „policjanci nakazali obwinionej okazanie dowodu osobistego, jednakże obwiniona oświadczyła, że nie ma go przy sobie. (…) wyjaśnienia obwinionej w zakresie dotyczącym postawionego jej zarzutu należy uznać za niezgodne z prawdą z uwagi na zgodne zeznania świadków:P. M.iB. D., którzy potwierdzili, iż jakkolwiek obwiniona była doprowadzona do miejsca zamieszkania celem zabrania dokumentu, w toku całej interwencji – także w mieszkaniu – twierdziła, że nie ma dokumentów przy sobie, które następnie zostały znalezione w czasie przeszukania w torebce, jaką obwiniona miała przy sobie. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, iżA. M.nie trzymała dowodu osobistego w mieszkaniu”.
Sama obwiniona – jak wspomniano wyżej – utrzymywała natomiast konsekwentnie (vide: k-43), że dokumentów przy sobie nie posiadała, kiedy to na terenie sklepu wzywano ją, by okazała dowód osobisty. Dopiero po doprowadzeniu do mieszkania syn podał jej torebkę, w której znajdował się dowód tożsamości. Przez osiedle natomiast prowadzono ją skutą kajdankami.
Z drugiej strony – powoływane przez Sąd orzekający – relacje policjantów w zakresie zagadnień istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (tj. – czyA. M.posiadała ze sobą torebkę już na terenie sklepu oraz czy przeszukanie tej właśnie konkretnej torebki – później w Komisariacie II Policji wG.– doprowadziło do ujawienia dowodu osobistego) nie są tak precyzyjne i jednoznaczne, jak ujęto to w części sprawozdawczej zaskarżonego wyroku.
B. D.podniósł, co prawda w toku rozprawy głównej, ze obwiniona „od początku miała torebkę przy sobie” (vide: k-51).P. M.podczas postępowania wyjaśniającego (vide: k-12) w żadnym stopniu nie wypowiedział się we wspomnianych kwestiach, podając jedynie iż dopiero w Komisariacie stwierdzono obecność dowodu osobistego w torebce. Zarazem jednak przed Sądem orzekającym (vide: k-44) zeznał, że już w mieszkaniu obwiniona „nie chciała okazać torebki, zaś jej syn podał jakąś inną torebkę”, nie mówiąc nic czy torebka była w posiadaniuM.również w sklepie i czy na komisariat zabrana została ta sama, czy też inna torebka.
Podsumowując, w przedmiotowej sprawie należało konkretnie ustalić, czy obwiniona miała torebkę już w sklepie, a jeśli tak, to czy tę samą torebkę zabrano na Komisariat z mieszkania (z pewnością torebkę przeszukiwano bowiem dopiero w Komisariacie), czy też może inną torebkę – podaną przez syna.
Relacje funkcjonariuszy Policji – w omówionym wyżej kształcenia tle wyjaśnieńA. M.– nie uprawniają do jednoznacznych odpowiedzi, czego Sąd I instancji jakby nie dostrzegł.
Zaskarżony wyrok ostać się tym samym nie mógł. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd orzekający zobowiązany zostaje do powtórzenia postępowania dowodowego w pełnym dotychczasowym zakresie, zaś świadków:D.iM.wypyta dokładnie pod kątem wszelkich naprowadzonych wyżej zagadnień. Dopuści także i przeprowadzi dowód z zeznań w charakterze świadka syna obwinionej –M. M.i trzeciego policjanta obecnego w sklepie –M. J., a w razie potrzeby również pracownika ochrony –A. I..
Dopiero dysponując takim materiałem dowodowym wyda trafne rozstrzygnięcie w kwestii sprawstwa i winyA. M..
Nie przesądzając końcowego orzeczenia zawyrokowano jak wyżej.