Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 142/13
Data wyroku: 2016-01-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Błaszczuk
Słowa kluczowe: Przestępstwa - Rodzaje
Podstawa prawna: +

Sygn. akt III K 142/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 stycznia 2016r.
Sąd Rejonowy Lublin Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku w III Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Błaszczuk
przy udziale Protokolanta: Dagmary Stępień,Grzegorza Piwowarskiego, Marcina Ołowni, Anny Kuli, Agnieszki Bończoszek

Prokuratora: Małgorzaty Gieroby-Burskiej, Bartosza Kołszuta, Bożeny Wasiewicz, Anny Matysiak-Krotkiewicz, Tomasza Pietrzyka, Małgorzaty Bielak, Joanny Bełz, Izabeli Nagnajewicz- Oleszek, Wioletty Misiury, Karoliny Stańczyk, Marcina Kostrzewskiego, Mariusza Gomuły

po rozpoznaniu w dniach: 04.04.2013 r., 23.05.2013 r., 09.07.2013 r., 16.01.2014 r., 27.02.104 r.,26.03.2014 r., 24.04.2014 r., 11.07.2014 r., 04.09.2014 r., 09.10.2014 r., 05.1.2014 r., 09.01.2015 r., 17.02.2015 r., 20.03.2015 r., 17.04.2015r., 29.05.2015 r., 16.06.2015 r.,06.11.2015 r., 11.12.2015 r., 12.01.2016 r.
sprawy

J. K.,synaT.iZ.z domuS.,urodzonego (...)wL.

oskarżonego o to, że:

I
w dniu 12 czerwca 2009r. w miejscowościR., woj.(...), w trakcie koszenia trawy najechał kosiarką spalinową na lewą nogęJ. M., powodując u niej rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała na czas dłuższy od siedmiu dni

tj. o czyn zart. 157§1 k.k.

II
w miejscu i czasie jak w pkt I groziłJ. M.zabójstwem, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę spełnienia

tj. o czyn zart. 190§1 k.k.

I
oskarżonegoJ. K.uznaje za winnego dokonania czynu zarzucanego mu wpkt Iwyczerpującego dyspozycjęart. 157§1 k.k.i za to na podstawieart. 157§1 k.k.wymierza oskarżonemu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 46§1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzeka obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę przez oskarżonegoJ. K.na rzeczJ. M.kwoty 127,49 zł (sto dwadzieścia siedem złotych i czterdzieści dziewięć groszy);

III
oskarżonego

J. K.
uznaje za winnego tego, iż w dniu 12 czerwca 2009r. w miejscowościR.województwa(...)groziłJ. M.popełnieniem przestępstwa zabójstwa na jej szkodę, przy czym groźba ta wzbudziła uzasadnioną obawę spełnienia, czym wyczerpał dyspozycjęart. 190§1 k.k.i za to na podstawieart. 190§1 k.k.wymierza oskarżonemu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 85 kk,art. 86§1 kkw zw. zart. 4 § 1 kkorzeczone kary pozbawienia wolności łączy i wymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 69§1 i §2 k.k.zw. zart. 70§1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 kkwykonanie kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu na okres 2 (dwóch) lat próby;

VI
na podstawieart. 71§1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 kkwymierza oskarżonemu karę grzywny w rozmiarze 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych, określając na podstawieart. 33§3 k.k.wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

VII
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. A.kwotę 5815, 44 zł (pięć tysięcy osiemset piętnaście złotych i czterdzieści cztery grosze) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;

VIII
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.G. S.kwotę 2479,68 zł (dwa tysiące czterysta siedemdziesiąt dziewięć złotych i sześćdziesiąt osiem groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielowi posiłkowemuJ. M.;

IX
zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejJ. M.kwotę 3357,99 zł. (trzy tysiące trzysta pięćdziesiąt siedem złotych dziewięćdziesiąt dziewięć groszy) tytułem zwrotu poniesionych wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika;

X
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2000 zł (dwa tysiące złotych) tytułem częściowego zwrotu wydatków, zwalnia oskarżonego od opłat i pozostałej części wydatków, którymi obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt III K 142/13

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W. Ć.jest właścicielem nieruchomości położonej wR.nr(...)oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nar(...). Na działce tej zamieszkuje jej siostraJ. M.. Sąsiednia nieruchomość oznaczona jakodziałka nr (...)stanowi współwłasnośćJ. K.,M. K.iZ. K.. PomiędzyJ. M.,W. Ć.aJ. K.i pozostałymi członkami jego rodziny istnieje od lat konflikt związany z pasem drogi przejazdowej znajdującym się na posesjiW. Ć.a po którym przechodzą i przejeżdżają do swojej nieruchomości członkowie rodzinyK.. Konsekwencją tego sporu było złożenie przezW. Ć.w dniu 2 lipca 2008 r. pozwu m.in. przeciwko oskarżonemu o ochronę prawa własności, w tym m.in. zakazanie przejazdu i przechodu, wysypywania nieczystości i wypuszczenia zwierząt. W dniu 17 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy w Lublinie w sprawie sygn. akt I C 652/08 oddalił powództwo. W dniu 9 lipca 2009 r. Sąd Okręgowy w Lublinie w sprawie sygn. akt II Ca 418/09 oddalił apelacjęW. Ć.od tego orzeczenia.
W dniu 12 czerwca 2009 r. około godziny 16.00J. M.wyszła z domu i udała się ścinać trawę przy drodze. W ręku trzymała kuchenny nóż, którym kosiła trawę. W tym czasie na drogę wyszedł z kosiarką spalinowąJ. K.i również zaczął kosić trawę przy drodze obok swojej posesji. Następnie przemieszczał się kosiarką w kierunkuJ. M.,. Gdy pokrzywdzona była pochylona i odwrócona tyłem doJ. K., oskarżony najechał skośnie do osi stopy włączoną kosiarką na jej lewą stopę.J. M.miała wówczas na stopach sportowe obuwie-adidasy. Nóż kosiarki spowodował uJ. M.obrażenia w postaci zdarcia skóry w obrębie grzbietowych powierzchni palców II i III lewej stopy, w wyniku czego doznała rozstroju zdrowia i naruszenia czynności narządu ciała (narządu ruchu) na czas dłuższy od 7 dni.

J. M.zaczęła krzyczeć do oskarżonego zwracając mu uwagę na to co jej zrobił.J. K.wówczas stwierdził, że to nie on, zaczął wypowiadać w stosunku do pokrzywdzonej słowa powszechnie uznane za obelżywe. Używając słów wulgarnych powiedział także doJ. M., że tylko chodzi i przeszkadza, że musi ją zlikwidować.J. M.obawiała się spełnienia tej groźby, rozpłakała się. Sama zaś nie kierowała wobec oskarżonego gróźb karalnych.J. K.nadal kosił trawę. Z bramki posesji oskarżonego wyszła jego bratanicaP. K., stanęła niedalekoJ. M., popatrzyła chwilę i wróciła do domu.J. M.również wróciła do domu, jej lewa stopa krwawiła. Pokrzywdzona obwiązała stopę szalikiem i zadzwoniła do siostryW. Ć.mówiąc o przejechaniu kosiarką jej stopy przez oskarżonego. Za około godzinę przyjechałaW. Ć.wraz z synowąU. Ć..W. Ć.zawiadomiła policję. Po interwencji policji ok. godziny 19.00J. M.wraz z siostrą pojechały doszpitala (...)wL..
Prawomocnym wyrokiem z dnia 05.10.2010 r. w sprawie o sygn. XIV K 355/10J. M.została uniewinniona od zarzucanego jej czynu zart. 190 § 1 kkpolegającego na grożeniuJ. K.pozbawieniem życia w dniu 12.06.2009 r. w miejscowościR..
J. K.ma 60 lat. Jest żonaty, pozostaje w separacji z żoną. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Posiada wykształcenie zawodowe, wyuczony zawód-ślusarz. Utrzymuje się z zasiłku w wysokości 280 zł. Nie posiada majątku. Leczy się z rozpoznaniem zespołu psychoorganicznego i padaczki. W czasie czynów miał zachowaną zdolności rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Nie był dotychczas karany.
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie następujących dowodów: zeznań świadkówW. Ć.(k.16-17, 155-157,481-482,507,726-729),U. Ć.(k.185-186, 482v-483,760-761),M. D.(k.790-791),B.
K.(k.912-913),M.
B.(k.188,505v,724-726),G. S.(k.24,153, 589-590,921), częściowo zeznań świadkówJ. M.(k.1-3, 157-159, 530-532,755v-757),P. K.(k.17-18, 140- 142 – z akt XIVK 355/10; 187-188, 506-506v,616v,757v-759), częściowych wyjaśnień oskarżonegoJ. K.(k.14-15, 27-28, 152-153, 368v, 480v,722-723), opinii biegłegoC. S.(k. 178-181, 256-259,963-964,973-978,992-994), opinii pisemnej biegłychC. S.iK. W.(k.936-941), opinii ustnej biegłegoK. W.(k.992), opinii biegłych psychologów (k.575-576, 766-768), opinii(...)wL.(k.9), opinii sądowo – psychiatrycznej (k.53-57), opinii biegłego z zakresu medycyny sądowejD. B.(k.1049-1050), a także w oparciu o dowody z dokumentów w postaci karty informacyjnej leczenia (k.), danych osobopoznawczych (k.29), dokumentacji medycznejJ. K.(k.35-42), postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia (k.133), dokumentacji medycznejJ. M.(k. 6, , 136-140, 551, 594,1067), paragonów (k.141), faktur VAT (k.142-150), danych o karalności (k.1044), karty gwarancyjnej kosiarki (k.903), pism z formyV.(k.808,874), instrukcji obsługi kosiarki (k.809-827), nadto z akt I C 652/08 z k. 113,122-126,154,157-170 (wyroki z uzasadnieniami), z akt sprawy XIV K 355/10- z k. 1-2 (wniosek o ściganie z dnia 15 czerwca 2009r. – na okoliczność złożenia pisemnego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przezJ. M.w tym dniu), z k. 166, 174-178 (wyrok z uzasadnieniem).
Oskarżony

J. K.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że całe zdarzenie z udziałem pokrzywdzonej widziała bratanicaP. K., która dostrzegła jakJ. M.zbliża się do niego z nożem i ostrzegła go o tym (k.28). Dodał, że pokrzywdzona nadeszła od tyłu z lewej strony i z lewej strony wsunęła nogę pod kosiarkę, on wtedy poderwał kosiarkę do góry, gdyby tego nie zrobił to doszłoby do odcięcia palca. Pokrzywdzona trzymała z tyłu nóż stołowy i chciała go tym nożem ugodzić. Przed włożeniem nogiP. K.krzyknęła do niego, żeby uważał i wtedy zrobił unik a pokrzywdzona wsadziła nogę pod kosiarkę (k.368v,722-723).
Sąd częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego a to w takim zakresie, w jakim wyjaśnienia te korelują z dowodami, na których Sąd oparł swoje ustalenia faktyczne i w jakim znajdują odzwierciedlenie w ustaleniach poczynionych przez Sąd. Zatem na wiarę zasługują twierdzeniaJ. K.co do faktu koszenia trawy w czasie zdarzenia, co do tego, iżJ. M.miała w ręku nóż kuchenny, że na miejscu pojawiła się jego kuzynkaP. K.oraz w części, w której przyznaje, iż stopaJ. M.znalazła się pod kosiarką. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego korelują z całokształtem materiału dowodowego. Niewiarygodne są natomiast twierdzeniaJ. K.co do faktu celowego włożenia nogi pod kosiarkę przezJ. M.oraz próby ugodzenia go nożem przez pokrzywdzoną , nadto w części, w której opisuje zachowanie świadkaP. K., jak również w części, w której zaprzecza, by kierował groźby karalne wobecJ. M.. W tym zakresie relacja oskarżonego pozostaje w sprzeczności z dowodami, uznanymi przez Sąd za wiarygodne m.in. z zeznaniami pokrzywdzonej, świadkówW. Ć.iU. Ć.. Ponadto w kontekście zasad logiki i doświadczenia życiowego lansowana przez oskarżonego wersja o celowym wsunięciu nogi pod pracującą kosiarkę jest niewiarygodna.J. M.pomimo problemów emocjonalnych, pozostawania pod opieką psychiatry jest osobą dysponującą odpowiednim rozeznaniem i zdolną do oceny skutków swoich działań i tym samym świadomą tego, jakie obrażenia może spowodować wsunięcie stopy pod obracający nóż pracującej kosiarki. Mimo faktu pozostawania w konflikcie z oskarżonym z pewnością nie narażałaby się na długotrwały ból i cierpienie tylko po to, by dokuczyć oskarżonemu. Sąd miał na uwadze fakt, iż z opinii biegłegoS.wynika, iż zarówno wersja podana przez pokrzywdzoną, jak i oskarżonego są prawdopodobne. Jednakże powyższe okoliczności, całokształt dowodów, którym Sąd dał wiarę a które zostaną omówione poniżej dał podstawy do przyjęcia, iż zdarzenie przebiegało tak jak to przedstawiłaJ. M..
Najistotniejszym dowodem stanowiącym podstawę ustaleń w zakresie przebiegu przedmiotowego zajścia są zeznania pokrzywdzonejJ. M.. Zeznaniom tym Sąd dał wiarę w przeważającej części. Pokrzywdzona konsekwentnie, spójnie i logicznie opisywała jak doszło do najechania kosiarką na jej stopę, w sposób rzeczowy chronologicznie przedstawiała fakty jakie miały miejsce tego dnia poczynając od momentu, kiedy wyszła z nożem kosić trawę aż do przyjazdu jej siostry i interwencji Policji. Dając wiarę jej zeznaniom w tym zakresie Sąd oparł się także na fachowych, rzetelnych i wyczerpujących opiniach biegłych psychologówM. N.(k.575-576) i M.S.(k.766-768). Z obu tych opinii wynika jednoznacznie, iż zdolność postrzegania , zapamiętywania i odtwarzania postrzeżeń nie jest uJ. M.zaburzona a jej wypowiedzi charakteryzuje zadawalającą wartość informacyjna. W relacji pokrzywdzonej pojawiają się pewne wewnętrzne sprzeczności w kwestii gróźb kierowanych pod jej adresem przez oskarżonego. W swoich pierwszych zeznaniach składanych w niniejszej sprawie w toku dochodzenia (k.3) pokrzywdzona podała, iż oskarżony po przejechaniu kosiarką jej stopy wypowiadał groźby – „musi mnie zlikwidować bo tylko ku.… chodzi i przeszkadza”. Na rozprawie w dniu 19 maja 2010r. stwierdziła, iż oskarżony wypowiadał wobec niej takie groźby „cały czas”, jednakże wykluczyła aby formułował je w dniu 12 czerwca 2009r. (k.158). Z kolei podczas przesłuchania w miejscu zamieszkania w dniu 29 marca 2012r. mówiła o groźbach kierowanych wobec niej przezJ. K.tego dnia, aczkolwiek cytowała nieco odmienną treść – „ja cię kur…zlikwiduję, bo twoje miejsce jest na cmentarzu” (k.530). Podczas kolejnego przesłuchania na rozprawie ponownie potwierdziła fakt wypowiadania wobec niej groźby zlikwidowania jej oraz słów, iż jej miejsce jej na cmentarzu (k.755v).
Zdaniem Sądu występujące w zeznaniach pokrzywdzonej rozbieżności nie podważają wiarygodności jej relacji w kwestii kierowania wobec niej przez oskarżonego gróźb krytycznego dnia. Należy bowiem zauważyć, że podczas pierwszego przesłuchania na rozprawie istotny wpływ na relacjonowanie zdarzeń przez świadka miał wpływ czynniki emocjonalny związany z sytuacją przesłuchania w siedzibie Sądu, a przy tym zadawanie szczegółowych pytań, przy jednoczesnym poziomie intelektualnym świadka poniżej normy. Pokrzywdzona bowiem od co najmniej czerwca 1998r. leczy się psychiatrycznie z rozpoznaniem zespołu psychoorganicznego, objawami epizodów depresyjnych. Ponadto stwierdzono u niej stan intelektualny poniżej przeciętnej, uszkodzenie(...)(k.551). Z opinii biegłegoM. N.wynika, iż zdolność spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania zdarzeń pozostaje uJ. M.zachowana, aczkolwiek może mieć problemy z zapamiętywaniem i odtwarzaniem szczegółów, biegły akcentował występowanie u pokrzywdzonej czynnika emocjonalnego, mającego wpływ na sposób odtwarzania zdarzenia. Zatem przekonująco tłumaczyła pokrzywdzona, że „z nerwów” mogła błędnie wykluczyć na rozprawie w maju 2010r. wypowiadanie co do niej gróźb przezJ. K.natomiast składając zeznania 3 dni po zdarzeniu jednoznacznie i stanowczo wskazała na treść gróźb, co potwierdziła w kolejnych zeznaniach złożonych w miejscu jej zamieszkania, a następnie podczas ostatniego przesłuchania na rozprawie. Co prawda wystąpiła różnica co do dosłownej treści gróźb, ale nie była istotna, wynikała zdaniem Sądu z osłabienia pamięci na skutek upływu czasu. Sąd nie dał wiary zeznaniom pokrzywdzonej także co do faktu, iż kosiarka, która była przedmiotem badań przez biegłegoC. S.nie była tą kosiarką, którą posługiwał się odkażony w dniu zdarzenia. W ocenie Sądu i w tym zakresie znaczny upływ czasu (4 lata) od zdarzenia do dnia rozprawy, kiedy to pokrzywdzona była dopytywana o wygląd kosiarki (k.756) przy uwzględnieniu jej problemów emocjonalnych, długotrwałego leczenia psychiatrycznego i psychologicznego, miały wpływ na błędny opis wyglądu kosiarki, jednakże świadek wskazywała w każdych kolejnych zeznaniach, iż była to kosiarka spalinowa i taką też była kosiarka badana przez zbiegłego. Relacja pokrzywdzonej w kwestii wyglądu kosiarki nie znajduje poparcia w pozostałych dowodach takich jak dołączona do akt karta gwarancyjna oraz zeznania przesłuchanych w sprawie świadków zamieszkujących w sąsiedztwie oskarżonego, jak i świadkaB.K.. Z tych dowodów nie wynika bowiem, aby oskarżony dysponował w owym czasie drugą kosiarką, a przedmiotowy sprzęt zakupił w kwietniu a zatem dwa miesiące przed zajściem. Brak powodów do uznania, że oskarżony miał motyw, by przedstawić biegłemu do oględzin inną kosiarkę niż ta, która była użytkowana w dniu przedmiotowego zdarzenia. Zeznania świadkaB.K.dotyczyły faktu sprzedaży omawianej kosiarki, wypełniania karty gwarancyjnej oraz okoliczności związanych z budową tego modelu kosiarki. Brak podstaw do podważania ich wiarygodności.
W pozostałym zakresie, w tym co do charakteru doznanych obrażeń, zeznania pokrzywdzonej korelują ze zgromadzonymi dowodami nieosobowymi w tym z fachowymi, rzeczowymi, jasnymi i kompletnymi opiniami(...)wL.(k.9), biegłegoK. W.(k.992) i biegłegoD. B.(k.1049-1050, 1072-1073). Z opinii tych wynika jednoznacznie, iż doznane przez pokrzywdzoną obrażenia lewej stopy – stwierdzone w dniu 12 czerwca 2009r. - w postaci zdarcia skóry w obrębie grzbietowych powierzchni palców II i III lewej stopy spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała (narządu ruchu) pokrzywdzonej na czas dłuższy od 7 dni. Ponadto wspólna opinia biegłychC. S., jak iK. W., jak i ustne i pisemne opinie biegłegoC. S.dodatkowo wzmacniają wiarygodność relacji pokrzywdzonej co do mechanizmu powstania stwierdzonych u niej w dniu 12 czerwca 2009 r. obrażeń lewej stopy. Opinie tych biegłych zostały wszechstronnie uzasadnione, są pełne, jasne , fachowe i z tych względów Sąd w pełni je podzielił. BiegłyS.opiniował w sprawie kilkakrotnie, szczegółowo opisał wyniki przeprowadzonych oględzin i badań pracy kosiarki, przekonująco wyjaśnił, iż po kilku latach od zajścia nie ma możliwości odtworzenia tożsamych warunków jakie miały miejsce w dniu zajścia, kosiarka była już znacznie zużyta , nieoryginalna osłona wyrzutu bocznego w chwili badań przez biegłego w 2015 r. była w znacznym stopniu uszkodzona. Biegły rzeczowo i logicznie argumentował swoje wnioski. Z opinii tej, jak również opinii biegłegoK. W.wynika, iż mogło dojść do opisanych w dokumentacji medycznej obrażeń stopu u pokrzywdzonej w okolicznościach przez nią podanych mimo faktu, iż kosiarka była wyposażona w umieszczoną po prawej stronie osłonę wyrzutu bocznego.
Relacja przedstawiona przezJ. M.znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadkówW. Ć.iU. Ć., które zeznawały na temat przebiegu zdarzenia od momentu ich przyjazdu na miejsce po otrzymaniu telefonu od pokrzywdzonej, opisywały wygląd zranionej stopyJ. M., relacjonowały to co mówiła im o zajściu pokrzywdzona. Z zeznań tych świadków wynika, iżJ. M.przedstawiła spójną i konsekwentną wersje przebiegu zdarzenia, mówiła im w dniu zajścia o tym, żeJ. K.wypowiadał do niej słowa wulgarne i groźby karalne. Zeznania powołanych świadków są w ocenie Sądu obiektywne, szczere, zgodne ze sobą i dowodami nieosobowymi, korespondują z relacją świadkaG. S., z tych względów Sąd dał im wiarę. Nie podważa także wiarygodności zeznań świadkaW. Ć.okoliczność, iż świadekR. S.przesłuchiwany na rozprawie twierdził, że jego mamaZ. B.była nakłaniana przezW. Ć.do składania fałszywych zeznań (k.322-323, 506v-507, 761). Sąd nie dał wiary jego zeznaniom. Po pierwsze faktu tego nie potwierdziłaZ. B., jak iW. Ć., których zeznania korelują ze sobą, są konsekwentne i uznane zostały za wiarygodne. Ponadto za zdyskredytowaniem zeznań świadkaR. S.przemawia lakoniczność jego relacji, fakt, iż nie potrafił on przytoczyć dokładnej treści wypowiedziW. Ć., która miałaby świadczyć o nakłanianiu do składania fałszywych zeznań, w konfrontacji z matką w ogóle odmówił złożenia zeznań i odpowiedzi na pytania. Z relacjiW. Ć.wnika, iż faktycznie rozmawiał zZ. B.na temat sprawy cywilnej, która dotyczyła sporu o drogę, pytała jej czy będzie świadkiem w sprawie.R. S.ostatecznie w swoich zeznaniach na k. 761 przyznał, iż wydawało mu się, żeW. Ć.namawia mamę, żeby mówiła nieprawdę, a on sam nie chciał, by jego rodzina była wplątana w spór z rodziną oskarżonego. Przyznał, że nie słyszał w rozmowie jego mamy ze świadkiemW. Ć.jakichkolwiek słów dotyczących kosiarki czy najechania na stopę (k.761v). Z zeznań świadkaZ. B.wynika, iż jej syn pozostaje w zażyłych stosunkach z oskarżonym (k.616), co uzasadnia przyjęcie, iż jego twierdzenia o rzekomym nakłanianiu jego matki do składania nieprawdziwych zeznań zmierzały do podważenia wiarygodności zeznańW. Ć.jako osoby czynnie zaangażowanej w spór z oskarżonym i jego rodziną i tym samym przedstawienia jej osoby w niekorzystnym świetle.
Oceniając zeznania świadkaP. K.Sąd dał im wiarę częściowo a to w takim zakresie, w jakim jej relacja koreluje z uznanymi za wiarygodne zeznaniami pokrzywdzonej a zatem co do faktu obecności świadka na miejscu zdarzenia w momencie, kiedy nastąpiło najechanie kosiarką na stopę pokrzywdzonej, jak również co do faktu, iż oskarżony wówczas kosił trawę kosiarką spalinową. Poza tymi faktami zeznania tego świadka nie są wiarygodne, bowiem nie tylko pozostają w sprzeczności z pozostałymi dowodami stanowiącymi podstawę ustaleń faktycznych, ale i są wewnętrznie sprzeczne, nielogiczne i niespójne.
I tak w zeznaniach z dnia 10 września 2009r. składanych w sprawie XIVK 355/10 świadekP. K.twierdziła, że zdarzenie widziała z odległości 2 metrów, pokrzywdzona włożyła nogę w kosiarkę, oskarżony poderwał sprzęt do góry i wyłączył, zaśJ. M.zaczęła uderzać go po plecach rękoma, w jednej trzymała nóż i uderzała jego rękojeścią (k.17-18). Z kolei w kolejnych zeznaniach składanych w w/w sprawie na rozprawie w dniu 9 wrześniu 2010r. zeznała odmiennie twierdząc, iż pokrzywdzona najpierw zaczęła ścinać trawę trzymając koszyk i nóż. Następnie i koszyk i nóż zostawiła i podeszła do oskarżonego, włożyła nogę pod kosiarkę, wróciła do koszyka i wtedy zbliżyła się ponownie doJ. K.trzymając nóż, przy tym w ogóle nie kulała. Dodała także, że pokrzywdzona chciał wujka uderzyć, ale ten się uchylił (k.140-141 z akt XIVK 355/10). W zeznaniach składanych na rozprawie w niniejszej sprawie w dniu 1 września 2010r. (k.187-188 ) i tych z 9 września 2010r. ze sprawy XIVK 355/10P. K.wskazywała na dwukrotne podchodzenie pokrzywdzonej do oskarżonego, potwierdzała zarazem poprzednie wersje, twierdząc iż „może różnie się wydawało (…) z odległości mogła zauważyć, że odeszła ale mogło to inaczej wyglądać”. Ponadto świadekP. K.początkowo na rozprawie twierdziła, iż nie pamięta wyglądu noża, który trzymałaJ. M.(k.506), po czym przesłuchiwana po raz kolejny już te okoliczność pamiętała opisując jak wyglądał nóż (k.757v), ponadto wycofała się z kategorycznych twierdzeń o celowym wsunięciu nogi pod kosiarkę konstatując, iż nie jest pewna czy pokrzywdzona to zrobiła celowo, czy też poślizgnęła się chcąc uderzyć oskarżonego. Świadek nie potrafiła przekonująco i logicznie wytłumaczyć tak wielu sprzeczności w jej relacji. Tak istotne sprzeczności wskazują na nieprawdziwość słówP. K.. Jak ustalono pokrzywdzona odczuwała ból po tym jako kosiarka najechała na jej stopę, krwawiła. Charakter obrażeń wskazuje, iż musiał to być intensywny ból. Nielogiczna jest zatem wypowiedź świadka, iżJ. M.nie utykała, a nawet przemieściła się by podnieść z koszyka będącego na ziemi nóż. Podkreślenia wymaga fakt, że oskarżony nie potwierdził wersji świadka o tym, iż był uderzany przez pokrzywdzoną.
Sąd nie dał także wiary zeznaniom świadkaK. M.(k.249-250, 483v-484, 759-760). Za nieprawdziwością zeznań świadka przemawia zdaniem Sądu przede wszystkim ich sprzeczność z relacjąJ. M.. Ponadto opisywane przez świadka jego zachowanie jawi się jako zupełnie nielogiczne co dodatkowo podważa wiarygodność jego relacji,K. M.wskazywał bowiem, że szedł pożyczyć kosiarkę, przestraszył się tego co się wydarzyło i z niewiadomych przyczyn w końcu nie podszedł do oskarżonego, aby pożyczyć sprzęt, mimo, iż jak twierdził- widział jak oskarżony odstawia kosiarkę. Wiarygodność jego słów podważa także ich ogólnikowość. Świadek nie potrafił podać z której strony podeszła pokrzywdzona, którą nogę miała podstawić. Ponadto świadekM. D., która w owym czasie była dziewczynąK. M.stwierdziła, żeK. M.nic jej nie wspominał o takim zdarzeniu ( którego jak wynika z jego relacji miał się tak wystraszyć), co dodatkowo wskazuje na nieprawdziwość jego relacji jakoby to był świadkiem takiego zajścia.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówM.B.(k.188, 505v) iG. S.(k.24v, 153, 589v-590), bowiem brak jest jakichkolwiek podstaw do podważania prawdziwości ich relacji. ŚwiadekG. S.opisywał przebieg czynności służbowych podjętych na miejscu zdarzenia. Z zeznań powołanych świadków wynika, iż oskarżony po zdarzeniu przedstawił taka wersję przebiegu zdarzenia jaka wynika z jego wyjaśnień złożonych w toku postępowania, jaką również zaprezentowała jego siostrzenicęP. K.. Okoliczność ta w kontekście pozostałych omówionych wyżej dowodów wskazuje, iżP. K.bezpośrednio po zdarzeniu, jeszcze przed przybyciem Policji , uzgodniła wersje z oskarżonym , która następnie była lansowana innym osobom- w tymM.
B.. Należy zauważyć, żeM. B.w dniu kiedy oskarżony przedstawił mu swoją wersję zdarzenia miał zawieźć oskarżonego doKPNiemce, gdzie złożył zawiadomienie (k.505v). Jak wynika z akt sprawy XIV K 355/10 (k.1-2) pisemne zawiadomienie o przestępstwie popełnionym przezJ. M.opatrzone datą 15 czerwca 2009r. zostało złożone wKPNiemce dnia 16 czerwca 2009r. (data wpływu), a więc kilka dni po zdarzeniu.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaM. D., która relacjonowała fakty znane jej z racji zamieszkiwania w sąsiedztwie oskarżonego, nic nie było jej wiadomo na temat przedmiotowego zajścia, wskazywała jedynie na fakt posiadania przez oskarżonego kosiarki do trawy. Jej zeznania znajdują potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w sprawie.
Zgromadzone w sprawie dowody nieosobowe Sąd obdarzył w całości przymiotem wiarygodności, nie budzą one jakichkolwiek wątpliwości co do ich autentyczności i rzetelności. Czyniąc ustalenia co do poczytalności oskarżonego w czasie obu czynów Sąd doparł się na fachowej, rzetelnej i wyczerpującej opinii biegłych psychiatrówK. M.iM. W.(k.53-57).
Sąd zważył, co następuje:
Na podstawie zgromadzonych i omówionych wyżej dowodów ustalono, żeJ. K.w dniu 12 czerwca 2009 roku w miejscowościR.woj.(...), w trakcie koszenia trawy najechał kosiarką spalinową na lewą nogęJ. M.powodując u niej naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia na czas dłuższy od dni siedmiu.
Takim zachowaniem oskarżony wyczerpał dyspozycjęart. 157 § 1 k.k.
Czyn zart. 157 § 1 k.k.popełnia ten kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony wart. 156 § 1kk.
Przesądzenie, czy w sprawie mamy do czynienia ze średnim, czy z lekkim uszczerbkiem na zdrowiu, determinowane jest czasem trwania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia pokrzywdzonego. Istotne zatem jest ustalenie, czy uszkodzony narząd pozbawiony był zdolności do normalnego działania przez okres do 7 dni, czy też przez okres dłuższy, albo przez jaki czas występowały zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu zarówno o charakterze fizycznym, jak i psychicznym. W sprawie ustalono (na podstawie opinii biegłego zarównoK. W., jak iD. B.), iż na skutek najechania kosiarki na lewą stopę i zadziałania noża tnącegoJ. M.doznała obrażeń w postaci zdarcia skóry w obrębie grzbietowych powierzchni palców II i III lewej stopy, co skutkowało naruszeniem czynności narządu ciała na czas dłuższy od siedmiu dni.
Określony wart. 157 § 1 kkskutek musi być objęty winą umyślną sprawcy, co oznacza, iż chce on spowodować albo godzi się ze spowodowaniem poważniejszego uszczerbku, naruszającego czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni. Mowa tu jednak o tzw. zamiarze ogólnym. Dla przyjęcia realizacji znamion typu określonego wart. 157 § 1 kk, wystarczające jest, że sprawca chciał albo przewidując możliwość na to się godził, że spowodowany uszczerbek na zdrowiu nie będzie lekki. Najeżdżając kosiarką na stopę pokrzywdzonej w miejscu, w którym to ona kosiła trawę na drodze przy swojej posesji i wypowiadając bezpośrednio po tym groźby zabójstwa wobec pokrzywdzonej zasadne jest przyjęcie, iż oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Miał pełną świadomość tego jakiego rodzaju obrażenia mogą powstać na skutek zadziałania noża kosiarki na znajdującą się pod kosiarką stopę.
Dla bytu przestępstwa groźby karalnej zart. 190 § 1 kknie jest istotny rodzaj przestępstwa, którego popełnieniem sprawca grozi ani cel, w jakim to czyni, a nawet rzeczywisty zamiar spełnienia groźby. Groźba karalna może być wyrażona przez każde zachowanie się sprawcy (zapowiedź słowna, zawarta w piśmie, wyrażona gestem), jeżeli uzewnętrznia ono w sposób niewątpliwy groźbę popełnienia przestępstwa (zob. wyrok SN z dnia 24 sierpnia 1987 r., I KR 225/87, OSNKW 1988, nr 3, poz. 21). Warunkiem przestępności tego czynu jest, aby groźba wzbudzała uzasadnioną obawę, że będzie spełniona (art. 190in fine). Przestępstwo groźby może być popełnione w formie zamiaru bezpośredniego, gdyż „grożenie” komuś jest zachowaniem intencjonalnym, zmierzającym do wywołania obawy. W realiach niniejszej sprawy ustalono na podstawie zgromadzonych i omówionych wyżej dowodów, że oskarżonyJ. K.w dniu 12 czerwca 2009 r. wR.groził pokrzywdzonejJ. M.zabójstwem wypowiadając słowa, że musi ją zlikwidować określając ją przy tym wulgarnym epitetem. Groźba ta została wypowiedziana bezpośrednio po najechaniu kosiarką na stopę pokrzywdzonej. Zatem zachowanie to wzbudziło u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona. Na taki stan psychiczny pokrzywdzonej wskazujący na to, iż obawiała się wówczas oskarżonego i spełnienia jego gróźb wskazują wprost zeznania nie tylko samej pokrzywdzonej, ale i jej siostryW. Ć.i synowejU. Ć..
Ustalono zatem , iż oskarżony swoim działaniem wyczerpał dyspozycjęart. 190 § 1 k.k.
Zważywszy, iż oskarżony jest osobą dorosłą i poczytalną oba czyny, których się dopuścił będąc w normalnej sytuacji motywacyjnej są czynami wobec niego w pełni zarzucalnymi. Brak jest bowiem po stronie oskarżonego jakichkolwiek okoliczności wpływających na zniesienie jego winy w czasie czynu, co dodatkowo wynika z opinii sądowo-psychiatrycznej
Tym samymJ. K.w pełni wyczerpał tak przedmiotowe, jak i podmiotowe znamiona przypisanych mu przestępstw.
Przy wymiarze kary, stosownie do treściart. 4 § 1 kkSąd zastosowałkodeks karnyw brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania przypisanego oskarżonemu czynu jako, że przepisy te są dla niego względniejsze.
Wymierzając oskarżonemu karę uwzględniono znaczny stopień społecznej szkodliwości obu czynów, sposób działania, charakter naruszonych dóbr, fakt, iż wypowiadając groźbę popełnienia jednego z najcięższych przestępstw działając z zamiarem bezpośrednim godził w tak istotne dobro prawne jak poczucie bezpieczeństwa osoby mu dobrze znanej, mieszkającej w sąsiedztwie, nadto spowodował u pokrzywdzonej obrażenia narządu ruchu - stopy wywołując intensywny ból, krwawienie, konieczność korzystania z pomocy medycznej. Z drugiej strony Sąd miał na uwadze fakt, iż oskarżony nie był dotychczas karany.
Przy wymiarze kary łącznej Sąd kierował się zasadami określonymi wart. 86 § 1 kk, bacząc, by orzeczona kara mieściła się w granicach pomiędzy najwyższą z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa a ich sumą. Na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkjednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego Sąd połączył i wymierzył mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności . Wymierzając karę łączną Sąd miał na uwadze przede wszystkim prewencyjne oddziaływanie kary, zarówno w znaczeniu prewencji indywidualnej jak i społecznej. Należało również mieć na uwadze, iż sens instytucji kary łącznej polega na tym, aby dolegliwość tej kary wobec skazanego nie była większa niż wynikająca z wykonania poszczególnych kar podlegających połączeniu. W judykaturze ugruntował się pogląd, iż podstawą wymiaru kary łącznej powinno być rozważenie związku podmiotowo-przedmiotowego zachodzącego pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami (zob. wyrok SN z dnia 11.02.1976 roku, sygn. akt I KR 292/75, OSNKW 1976/10-11/128). Przez związek podmiotowo-przedmiotowy, o którym mowa powyżej, należy rozumieć podobieństwo rodzajowe zbiegających się przestępstw, motywację i czas popełnienia każdego z nich (zob. wyrok SA w Krakowie z dnia 02.07.1992 r., II AKr 117/92, KZS 1992/3-9/50).
Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy, bacząc na zbieżność czasową czynów, dokonanie czynu na szkodę tego samego pokrzywdzonego a z drugiej strony popełnienie czynów godzących w rożne dobra prawne, Sąd uznał, iż zasadnym jest posłużenie się przy wymiarze kary łącznej w stosunku do oskarżonego zasadą asperacji.
W tej sytuacji Sąd uznał, że orzeczona wobecJ. K.kara łączna będzie odpowiednia dla spełnienia celów orzeczonych kar jednostkowych.
Mając na uwadze dotychczasową niekaralność oskarżonego, fakt, iż prowadzi ustabilizowany tryb życia, Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie kary uznając, iż właściwości i warunki osobiste oskarżonego nie mającego dotychczas częstego konfliktu z prawem uzasadniają tzw. pozytywną prognozę kryminologiczną.
Ponieważ kara pozbawienia wolności orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie stanowi realnej, odczuwalnej przez oskarżonego dolegliwości, dla zapewnienia celów kary Sąd orzekł również na podstawieart. 71 § 1 k.kkarę grzywny. Ustalając wymiar kary grzywny na 80 stawek dziennych Sąd miał na uwadze znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, stopień jego winy. Określając zaś wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł. Sąd uwzględnił sytuację materialną oskarżonego.
Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej złożył wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę przez oskarżonego kwoty 10.000 zł na rzeczJ. M.w związku z popełnieniem przestępstwa zart. 157§1 k.k.(k.118-119). Wniosek podtrzymał na rozprawie w dniu 19 grudnia 2011r. (k.481). W ocenie Sądu w dalszym ciągu zasadne jest zasądzenie w tym zakresie kwoty 127,49 zł obejmującej wydatki udokumentowane fakturami VAT (k.141,142,143,145,147-150)
    ,które stanowiły koszt leczenia pokrzywdzonej związanego z przypisanym w sprawie czynem oskarżonego. Orzekając w tym zakresie Sąd miał na uwadze zakaz reformationis in peius, gdyż środek odwoławczy od poprzedniego wyroku Sądu Rejonowego Lublin Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku wnosił wyłącznie na korzyść obrońca. Obowiązek naprawienie szkody określono wówczas na kwotę 127,49 zł – koszty leczenia. Zgodnie zatem zart. 443 kpkSąd orzekający w przedmiotowej sprawie nie może w tym zakresie wydać surowszego orzeczenia.
Na podstawie§3 ust. 1, §14 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 3, §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. nr 163, poz. 1348) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. A.kwotę 5815,44 zł. z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej oskarżonemu z urzędu. Wspomniana kwota uwzględnia należny podatek VAT.
Na podstawieart. 627 kpkSąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoJ. M.poniesione przez nią wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika.
Ponieważ adw.G.S.w toku postępowania na mocy zarządzenia Przewodniczącego z dnia 06.02.103 r. reprezentowałJ. M.już jako pełnomocnik z urzędu (k.693) Sąd na podstawie powołanego wyżejrozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. nr 163, poz. 1348) zasądził od Skarbu Państwa na rzeczadw. G. S.kwotę 2479,68 zł. z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej z urzędu oskarżycielowi posiłkowemu. Wspomniana kwota uwzględnia należny podatek VAT.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową oskarżonego, wysokość osiąganych dochodów, jak i wymiar orzeczonej kary i wysokość zasądzonych na rzeczJ. M.kosztów procesu Sąd na podstawie 627kpkiart. 624 § 1 kpkzasądził odJ. K.na rzecz Skarbu Państwa częściowo wydatki w kwocie 2000 zł., zwolnił zaś od opłaty od wymierzonej kary i od zapłaty pozostałej części wydatków, którymi finalnie obciążył Skarb Państwa.