Sąd Okręgowy w Częstochowie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Kzw 444/16
Data wyroku: 2016-10-12 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION
Sędziowie: Rafał Olszewski
Słowa kluczowe: Orzeczenia
Podstawa prawna: art. 152 kkw
Teza: Kodeks karny wykonawczy zawiera zarówno przepisy o charakterze procesowym, jak i materialnym. Przepis art. 152 § 1 k.k.w. ma charakter stricte materialny – stanowi on bowiem wyłącznie o przesłankach, które dopuszczają orzekanie w danym zakresie, nie odnosząc się przy tym do kwestii proceduralnych. Fakt umiejscowienia przez ustawodawcę wspomnianego przepisu w Kodeksie karnym wykonawczym, nie zaś w Kodeksie karnym, do którego ma zastosowanie ogólna reguła wyrażona w jego art. 4 § 1 - nie może wpływać na zróżnicowanie traktowania osób, do których dana instytucja prawa materialnego (w tym wypadku warunkowe zawieszenie wykonania kary) się odnosi.

Sygn. akt VII Kzw 444/16

POSTANOWIENIE
Dnia 12 października 2016 roku
Sąd Okręgowy w Częstochowie – VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Rafał Olszewski
Protokolant: Kamila Pawłowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Bożeny Odulińskiej
po rozpoznaniu na posiedzeniu w sprawie przeciwkoH. N.
c.P.iH.zd.P.ur. (...)wC.
skazanej za przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.
zażalenia wniesionego dnia 01.08.2016 r. przez skazaną
na postanowienie Sądu Rejonowego w Częstochowie w sprawie o sygn. akt XI K 270/12, Ko 3467/16 z dnia 26 lipca 2016 roku w przedmiocie odmowy zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności
na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w.

postanawia
uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę skazanejH. N.przekazać Sądowi Rejonowemu w Częstochowie do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Częstochowie postanowieniem z dnia 26 lipca 2016 roku wydanym w sprawie o sygn. akt XI K 270/12 na podstawieart. 152 k.k.w.a contrario nie uwzględnił wniosku skazanejH. N.i nie zawiesił jej wykonania kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 30 maja 2012 roku w sprawie o sygn. akt XI K 270/12.
Powyższe postanowienie zaskarżyła skazana. Podała, że jej sytuacja materialna nie pozwala na uiszczenie jednorazowo całej kwoty orzeczonej tytułem naprawienia szkody. Do obecnej chwili spłaciła 3.400 złotych z 23.307,31 złotych dokonując systematycznych wpłat po 150-200 złotych. Dochód jej trzyosobowej rodziny wynosi miesięcznie niecałe 1400 zł. Mąż skazanej jest ciężko chory i potrzebuje stałej pomocy. Skazana podkreśliła, że brak naprawienia w całości szkody nie jest efektem jej złej woli, a brakiem możliwości finansowych. Z treści pisma wynika, że skarżąca wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia i zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Wniesione zażalenie okazało się zasadne, albowiem zainicjowało kontrolę instancyjną, w wyniku której Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone orzeczenie i sprawę skazanejH. N.przekazał Sądowi Rejonowemu w Częstochowie do ponownego rozpoznania. Niemniej jednak kasatoryjne rozstrzygnięcie Sądu II instancji nastąpiło z innych powodów, aniżeli argumenty postawione w środku odwoławczym.
Sąd Rejonowy w Częstochowie zaskarżonym postanowieniem nie uwzględnił wniosku skazanejH. N.i nie zawiesił jej wykonania kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 30 maja 2012 roku w sprawie o sygn. akt XI K 270/12, z uwagi na nowelizację przepisuart. 152 § 1 k.k.w., który w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 roku dopuszcza możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary wyłącznie wobec osób skazanych, którym orzeczono karę pozbawienia wolności w wymiarze nie przekraczającym 1 roku.
W realiach niniejszej sprawy oczywistym jest, że skazanaH. N.nie spełnia warunków formalnych uprawniających ją w myśl przepisuart. 152 § 1 k.k.w.w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 roku do ubiegania się o warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności. Niemniej jednak nie ulega również wątpliwości, że oceniając sytuację skazanej według stanu prawnego sprzed 1 lipca 2015 roku należałoby przyjąć, że zachodzą warunki formalne uprawniająceH. N.do wystąpienia z wnioskiem o zastosowanie instytucji zart. 152 § 1 k.k.w., albowiem przepisart. 152 § 1 k.k.w.w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku dawał możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary, jeżeli orzeczona kara nie przekraczała 2 lat pozbawienia wolności.
W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie sprawy wymaga udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy stosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary w postępowaniu wykonawczym poddaje się regule intertemporalnej zart. 4 § 1 k.k.(w myśl której jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy), czy też instytucja ta podlega wyłącznie reżimowi przepisów postępowania wykonawczego.
Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że w tym konkretnym stanie faktycznym zastosowanie powinna mieć reguła wyrażona w przepisieart. 4 § 1 k.k., nakazująca stosowanie w czasie orzekania ustawy względniejszej dla sprawcy. Zauważyć bowiem trzeba, żeKodeks karny wykonawczyzawiera zarówno przepisy o charakterze procesowym, jak i materialnym. Przepisart. 152 § 1 k.k.w.ma charakter stricte materialny – stanowi on bowiem wyłącznie o przesłankach, które dopuszczają orzekanie w danym zakresie, nie odnosząc się przy tym do kwestii proceduralnych. Fakt umiejscowienia przez ustawodawcę wspomnianego przepisu wKodeksie karnym wykonawczym, nie zaś wKodeksie karnym, do którego ma zastosowanie ogólna reguła wyrażona w jegoart. 4 § 1- nie może wpływać na zróżnicowanie traktowania osób, do których dana instytucja prawa materialnego (w tym wypadku warunkowe zawieszenie wykonania kary) się odnosi. Podobnie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Katowicach w postanowieniu z dnia 11 marca 2016 roku w sprawie o sygn. akt II AKzw 202/16, który wskazał, iż zgodnie z dyspozycjąart. 1 § 1 k.k.w.wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym odbywa się co do zasady według przepisów tego kodeksu, a w zakresie dotyczącymart. 152 k.k.w.ustawa nowelizacyjna nie przewiduje żadnych ograniczeń czasowych w stosowaniu nowych unormowań. Nie oznacza to jednak, że każda instytucja uregulowana przepisami zamieszczonymi wKodeksie karnym wykonawczymjest wyłączona spod działania znanej prawu karnemu materialnemu reguły lex severior retro non agit. Takie podejście do przepisówKodeksy karnego wykonawczego, byłoby bowiem nieuprawnionym uproszczeniem. O tym, czy mamy do czynienia wyłącznie z instytucją prawa wykonawczego czy też instytucją prawa materialnego, związaną z orzekaniem o odpowiedzialności za popełnione przestępstwo nie decyduje miejsce, w którym została zapisana, lecz jej charakter i materia, którą reguluje.Jeżeli zatem na etapie wykonywania orzeczenia pojawi się potrzeba "orzekania o przestępstwie" to również w postępowaniu wykonawczym może mieć zastosowanie reguła kolizyjna określona wart. 4 § 1 k.k.(LEX nr 2087741).  Analogiczny pogląd wyraził również Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 30 grudnia 2015 roku w sprawie o sygn. akt II AKa 397/15 w którym wskazał, iż przepisart. 152 § 1 k.k.w.ma charakter materialnoprawny i jako norma materialnoprawna objęta jest gwarancjami wynikającym z treści przepisuart. 4 § 1 k.k.i nie podlega przyjętemu wKodeksie karnym wykonawczymreżimowi bezpośredniego stosowania ustawy (LEX nr 2017742).
Konkretyzując powyższe rozważania stwierdzić należy, że instytucja warunkowego zawieszenia wykonania kary w trybieart. 152 § 1 k.k.w.jest instytucją o charakterze materialnoprawnym, do której ma zastosowanie zasada określona w przepisieart. 4 § 1 k.k., a co za tym idzie pogląd prawny przyjęty przez Sąd Rejonowy w zaskarżonym postanowieniu wykluczający możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary w stosunku do skazanej z uwagi na jej wymiar należało uznać za błędny, a to z kolei skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przekazaniem sprawy skazanejH. N.do ponownego rozpoznania.
Stosownie do treści przepisuart. 442 k.p.k.Sąd Rejonowy będąc związany wskazanym wyżej poglądem rozważy czy wobec skazanejH. N.zachodzą przesłanki określone w przepisieart. 69 § 1 i 2 k.k.uzasadniające warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności i czy tym samym zasługuje ona na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary.
Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności, na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w., orzeczono jak na wstępie.

  Na oryginale właściwy(e) podpis(y)

  Za zgodność

Sekretarz:
POUCZENIE: na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje.