Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
VIII Wydział Cywliny
Sygnatura akt: VIII Ns 122/13
Data wyroku: 2016-11-04 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Anna Bielecka-Gąszcz

Sygn. akt VIII Ns 122/13

POSTANOWIENIE
Dnia 4 listopada 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący:  S.S.R. Anna Bielecka-Gąszcz
Protokolant:  st. sekr. sąd. Anna Zuchora
po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z wnioskuT. A.
z udziałemR. K.
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie

postanawia:

1
stwierdzić, że małżonkowieI. S.z domuM.iF. S.nabyli na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej z dniem 12 listopada1976 roku, przez zasiedzenie, prawo własności nieruchomości gruntowej położonej przyulicy (...)wA., oznaczonej w ewidencji gruntów jakodziałka numer (...)w obrębie ewidencyjnymA., powiecie(...)wschodnim, województwie(...), o powierzchni 0,1000 ha (odpowiadająca placowi nr 20 w Rep.H.. 166A.), opisana i oznaczona na wypisie z rejestru gruntów i wyrysie z mapy ewidencji gruntów sporządzonych w dniu 5 listopada 2013 roku roku przez Urząd Gminy wA.i zarejestrowanych za numerem(...).(...).831.2013, dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi prowadzi księgę wieczystą Rep.H.. 166A.(Plac 20);

2
ustalić, że wnioskodawczyni i uczestnik ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.

Sygn. akt VIII Ns 122/13

UZASADNIENIE
W dniu 2 kwietnia 2013 roku wnioskodawcaJ. S. (1), reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł o stwierdzenie, że nabył przez zasiedzenie prawo własności nieruchomości gruntowej położonej przyulicy (...)wA., oznaczonej jakodziałka numer (...), dla której to nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta Rep.H. (...)A.(Plac 20). Wnioskodawca złożył także wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Jako uczestnika postępowania wskazanoT. A..(wniosek k. 2-3, wniosek o wpisanie sprawy pod nowy nr k. 74)
Wnioskodawca został zwolniony od opłaty od wniosku ponad kwotę 1.000 zł.(postanowienie k. 58).
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2013 roku Sąd wezwał zainteresowanych do udziału w sprawie poprzez ogłoszenie w trybieart. 609 § 2 k.p.c.(postanowienie k. 75)
W piśmie przygotowawczym z dnia 15 lipca 2013 roku jako uczestnik postępowania zgłosił swój udział w sprawieR. K.(mąż zmarłej siostry wnioskodawcyK. K. (1)), reprezentowany przez pełnomocnika będącego radca prawnym, który wniósł o stwierdzenie, że własność przedmiotowej nieruchomości nabyła przez zasiedzenie matka wnioskodawcyI. S.z domuM., która zmarła w 1991 roku.(pismo przygotowawcze k. 87-89, postanowienie k. 101, pismo przygotowawcze k. 106-107, k. 122-124)
W odpowiedzi na wniosek uczestniczka postępowaniaT. A.podniosła m.in., że nieprawdziwe jest twierdzenie, że jej matkaI. S.samodzielnie zarządzała nieruchomością aż do śmierci, bowiem po śmierci ojcaF. S.w 1978 roku, w związku ze złym stanem zdrowia i planami, że wnioskodawca pozostaje na nieruchomości, w maju 1979 roku przekazała zarządzanie wnioskodawcyJ. S. (1).(pismo przygotowawcze k. 112-113)
W piśmie przygotowawczym z dnia 27 września 2013 roku pełnomocnik wnioskodawcy zgłosił twierdzenie, że wnioskodawca posiadał nieruchomość w złej wierze, jako początek biegu terminu zasiedzenia wskazał 5 maja 1979 roku, kiedy to matka przekazała wnioskodawcy samoistne posiadanie nieruchomości, stąd też wniósł o stwierdzenie, że nieruchomość została nabyta przez wnioskodawcę przez zasiedzenie z dniem 5 maja 2009 roku.(pismo przygotowawcze k. 120)
Na rozprawach przed Sądem wnioskodawca i uczestnicy podtrzymali swoje twierdzenia faktyczne i stanowisko w sprawie, przy czym postanowieniem z dnia 6 października 2016 roku, na podstawieart. 174 § 1 pkt 1 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c., Sąd zawiesił postępowanie w sprawie z dniem 25 maja 2016 roku, wobec śmierci wnioskodawcyJ. S. (1)i jednocześnie Sąd postanowił podjąć zawieszone postępowanie w sprawie z udziałemT. A., jako następcy prawnego zmarłego wnioskodawcy.
OstatecznieT. A.wniosła o stwierdzenie, że własność przedmiotowej nieruchomości nabył przez zasiedzenie z dniem 5 maja 2009 rokuJ. S. (1), zaś uczestnik postępowaniaR. K.wniósł o stwierdzenie, że własność nieruchomości przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1976 roku nabyłaI. S., przy przyjęciu, że czas posiadania poprzednika ulegał doliczeniu i przy uwzględnieniu przepisu art. XVI § 2 przepisów wprowadzających Kodeks cywilny.(protokół rozprawy k. 129-135, k. 172-180, k. 190-199, skrócony protokół rozprawy k. 353-359 i zapis przebiegu rozprawy na płycie CD k. 360, postanowienie k. 348, odpis skrócony aktu agonu k. 346, wypis aktu poświadczenia dziedziczenia wraz z wypisem protokołu dziedziczenia k. 337-340)

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
Nieruchomość gruntowa, której dotyczy wniosek, ma łączną powierzchnię 0,1000 ha. Położona jest przyulicy (...), w obrębie geodezyjnymA., gminieA., powiecie(...)wschodnim, a składa się zdziałki numer (...)(która odpowiada placowi nr 20 w Rep.H.. 166A.), która jest opisana i oznaczona na wypisie z rejestru gruntów i wyrysie z mapy ewidencji gruntów sporządzonych w dniu 5 listopada 2013 roku przez Urząd Gminy wA.i zarejestrowanych za numerem(...).(...).831.2013.
Dla przedmiotowej nieruchomości jest urządzona księga wieczysta Rep.H.. 166A.(Plac 20).
W dziale II księgi wieczystej Rep.H.. 166A.,E.synG.iA.z domuK., małżonkowieB., w równych niepodzielnych częściach, wpisani są jako właściciele powyższej nieruchomości, na podstawie aktu z dnia 15 listopada 1933 roku za Nr 639 zeznanego przed Not.A. C.wB..(dowód: wypis z rejestru gruntów z wyrysem z mapy ewidencji gruntów k. 141, zaświadczenie k. 68).
W 1939 roku, jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, przedmiotowa nieruchomość została objęta we władanie przezW. M.. MążW. M.A. M.zmarł jak tylko rozpoczęła się II wojna światowa.
W. M.miała 6 dzieci: 1)Z. M.(ur. 1903), 2)J. S. (2)(ur. 1909), 3)L. S.(ur. 1911), 4)S. M.(ur. 1915), 5)J. M. (1)(ur. 1918) i 6)I. S.z domuM.(ur. 1924).
Z. M.zmarł w 1976 roku, a miał troje dzieci:A. N.,H. Ż., które nie żyją orazZ. S.. Jego żonaJ. M. (2)zmarła w 1985 roku.
J. S. (2)zmarła w 1977 roku jako bezdzietna mężatka.
L. S.zmarła w 1989 roku jako bezdzietna mężatka, a zamieszkiwała wD..
S. M.zmarł w 1945 roku jako bezdzietny kawaler, na terenie Niemiec w czasie nalotu.
J. M. (1)zmarł w 1982 roku, a miał 3 dzieci: synaC., który nie żyje, oraz synaA. M.i córkęL.. Był żonaty zG. M.z domuP..
I. S.z domuM.w dniu 11 listopada 1946 roku zawarła związek małżeński zF. S.. Małżonkowie mieli 3 dzieci: a)T. A.(ur. (...)), b)K. K. (1)(ur. (...)) zmarłą 4 listopada 2011 roku, której spadkobiercą jest mążR. K.uczestnik postępowania, c)J. S. (1)(ur. (...)) zmarłego 25 maja 2016 roku, którego spadkobiercą jest siostraT. A.– wnioskodawczyni, a wcześniej uczestniczka postępowania.
F. S.zmarł 25 stycznia 1978 roku, zaśI. S.z domuM.zmarła 2 października 1991 roku.
Spadek poI. S.z domuM.nabyły jej dzieci:K. K. (1),T. A.iJ. S. (1), po 1/3 części każde z nich.(okoliczno, kserokopia odpisu postanowienia o(...)poI. S.k. 92, pismo z PCK z załącznikami k. 237-239, odpisy aktów stanu cywilnego k. 240, k. 278-281, odpis skrócony aktu agonu k. 346, wypis aktu poświadczenia dziedziczenia wraz z wypisem protokołu dziedziczenia k. 337-340)
Po wojnie w 1945 roku wraz zW. M.na przedmiotowej nieruchomości mieszkała tylko najmłodsza córkaI. M., która w dniu 11 listopada 1946 roku zawarła związek małżeński zF. S., który także zamieszkał na tej nieruchomości.
Żadni inni zstępniW. M., ani małżonkowie zstępnychW. M., za wyjątkiem wnuczkiZ. S., nigdy nie zamieszkiwali na przedmiotowej nieruchomości, ani nie rościli sobie żadnych praw do nieruchomości.Z. S.zamieszkiwała na przedmiotowej nieruchomości za zgodąW. M.orazI.iF. S.po wojnie od 1945 roku do 1968 roku, jednak także ona nie rościła sobie żadnych praw do nieruchomości, ani nie była jej samoistnym posiadaczem.
Od czasu ślubu w dniu 11 listopada 1946 roku nieruchomość została objęta w posiadanie przezI.(z domuM.) iF.małżonkówS., którzy pozostawali w ustroju małżeńskiej wspólności ustawowej. Do czasu śmierciW. M.w 1959 roku zarządzali oni nieruchomością wspólnie. W ocenieL. M., która była wnuczkąW. M., głównym gospodarzem tej nieruchomości za czasówW. M.byłaI. S..
MałżonkowieI.iF. S.byli wśród sąsiadów uważani za właścicieli nieruchomości, mieszkali na nieruchomości, utrzymywali nieruchomość, uprawiali na niej warzywa. Sąsiedzi przychodzili na teren nieruchomości, przynosili pranie do maglowania do paniI. S..
MałżonkowieI.iF. S.władali nieruchomością nieprzerwanie i o wszystkim co dotyczyło nieruchomości decydowali do śmierciF. S.w dniu 25 stycznia 1978 roku. Potem władała nieruchomościąI. S., aż do urodzinJ. S. (1)w dniu 5 maja 1979 roku, kiedy toI. S.poprosiła synaJ. S. (1), żeby to ona zajmowała się teraz nieruchomością, bo sama już nie daje rady. Tak się też stało.(okoliczności bezsporne, zeznania wnioskodawcyJ. S. (1)k. 191- 195, zeznania wnioskodawczyni i uczestniczkiT. A.k. 195-196 i k. 354-357, zeznania uczestnikaR. K.k. 197-199 i k. 357-358, zeznania świadkaZ. S.k. 175-176, zeznania świadkaH. M.k. 130-131, zeznania świadkaJ. M. (3)k. 131-132, zeznania świadkaU. M.k. 132, zeznania świadkaT. B.k. 132-133, zeznania świadkaS. S.k. 133-134, kserokopia zawiadomienia i in. dok. k. 149-153, zeznania świadkaH. B.k. 174-175, zeznania świadkaS. K.k. 176, zeznania świadkaT. C.k. 176-177, zeznania świadkaB. G.k. 178, zeznania świadkaL. M.k. 178-179, kserokopia listuJ. S. (1)doK. A.z 24 czerwca 202 roku k. 189, kserokopia dokumentów dot. płatności opłat i podatku za nieruchomość k. 12-37)
Narodowe Święto Niepodległości, czyli święto państwowe w Polsce obchodzone corocznie 11 listopada dla upamiętnienia odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 roku po 123 latach zaborów, zostało ustanowioneustawą z dnia 23 kwietnia 1937 roku, zniesione ustawą Krajowej Rady Narodowej 22 lipca 1945 roku, zaś przywrócono je ustawą w okresie transformacji systemowej w 1989 roku. W roku 1976 nie było ono zatem świętem państwowym, nie stanowiło też tym samym dnia wolnego od pracy.(okoliczności bezsporne, fakty powszechnie znane)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił bądź jako bezsporny, bądź na podstawie powołanych dowodów, w tym dowodów z dokumentów, dowodów z zeznań świadków, przesłuchania wnioskodawcy oraz uczestników postępowania.  Na podstawie przeprowadzonych dowodów, Sąd stwierdził, że to rodzice pierwotnego wnioskodawcyI.iF.małżonkowieS.nabyli na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej z dniem 12 listopada 1976 roku, przez zasiedzenie, prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Stwierdzenie to wykluczało nabycie nieruchomości przez zasiedzenie z dniem 5 maja 2009 roku przezJ. S. (1), skoro prawo własności nieruchomości zostało już wcześniej nabyte przez zasiedzenie z mocy prawa przez jego rodziców.

Sąd Rejonowy, zważył co następuje:
W ocenie Sądu wniosek o stwierdzenie nabycia prawa własności przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie był co do zasady słuszny, jednak Sąd ustalił i stwierdził, że do nabycia prawa własności w tym trybie doszło w innej dacie niż wskazywana przez wnioskodawczynię i uczestnika.
Wskazany początkowo przez wnioskodawcę we wniosku, a następnie twierdzony przez uczestniczkę jako jego następcę, termin, z którym miałoby dojść do zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości (5 maja 2009 roku) nie znajdował uzasadnienia w przepisach prawa. Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwalało jedynie na ustalenie, że to już rodzice pierwotnego wnioskodawcyI.iF.małżonkowieS.nabyli na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej z dniem 12 listopada 1976 roku, przez zasiedzenie, prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Stwierdzenie to wykluczało nabycie nieruchomości przez zasiedzenie z dniem 5 maja 2009 roku przezJ. S. (1), skoro prawo własności nieruchomości zostało już wcześniej nabyte przez zasiedzenie z mocy prawa przez jego rodziców.
Okolicznością w zasadzie niesporną był fakt, żeI.iF. S.objęli nieruchomość w posiadanie samoistne po ślubie od 11 listopada 1946 roku. Byli uważani za głównych gospodarzy i właścicieli nieruchomości wśród sąsiadów, mieszkali na nieruchomości, utrzymywali nieruchomość, uprawiali na niej warzywa. Sąsiedzi przychodzili na teren nieruchomości, przynosili pranie do maglowania do paniI. S.. MałżonkowieI.iF. S.władali nieruchomością nieprzerwanie i o wszystkim co dotyczyło nieruchomości decydowali wspólnie do śmierciF. S.w dniu 25 stycznia 1978 roku.
Posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto postępuje z rzeczą jak właściciel, o czym świadczą okoliczności dostrzegalne dla innych osób, wyrażając tym samym wolę wykonywania względem niej prawa własności (zob. m.in.: wyrok SN z dnia 19 grudnia 2000 r., V CKN 164/00, Lex nr 52668; postanowienie SN z dnia 28 lutego 2002 r., III CKN 891/00, Lex nr 54474).
I.iF. S.byli samoistnymi posiadaczami przedmiotowej nieruchomości, zachowywali się jak jej właściciele. Mieszkali na tej nieruchomości i uprawiali ją do roku 1978, płacili tez podatki.
W dacie objęcia nieruchomości w posiadanieI.iF.S.znajdowali się w złej wierze, co było w przedmiotowej sprawie niesporne. Wiedzieli, że formalnie sprawy własności nieruchomości nie są uregulowane. Oczywiście przy ocenie dobrej bądź złej wiary u posiadacza nieruchomości decyduje chwila objęcia nieruchomości w posiadanie. Nie można uznać, że jest w dobrej wierze posiadacz samoistny, który nabył posiadanie nieruchomości na podstawie umowy mającej na celu przeniesienie własności, zawartej bez zachowania formy aktu notarialnego; osoba taka bowiem zdaje sobie sprawę z tego, że nie nabywa prawa własności (podobnie. m.in. uchwała SN z dnia 6 grudnia 1991 r., III CZP 108/91, OSNCP 1992, nr 4, poz. 48; glosy aprobujące:J. G., PiP 1992, z. 5 s. 116;M. W.,PS1993, nr 6, s. 82).
Aby doszło do nabycia rzeczy przez zasiedzenie, posiadanie samoistne powinno trwać nieprzerwanie przez określony w ustawie czas, przy czym do oceny ciągłości posiadania odnoszą się zasady określone w przepisach dotyczących posiadania: w szczególności wyrażone wart. 340 k.c.domniemanie ciągłości posiadania.
Jeżeli chodzi o okres czasu wymagany do zasiedzenia oraz bieg terminu zasiedzenia, Sąd uznał, że wymagany prawem czas wynosił lat 30, zaś bieg terminu zasiedzenia mógł rozpocząć się z dniem 11 listopada 1946 roku (od czasu zawarcia związku małżeńskiego przezI.iF. S.; co prawda już wcześniej matkaI. W.M.zaczęła posiadać sporną nieruchomość, jednak w tym zakresie, aby ustalić konkretną datę początkową objęcia nieruchomości w posiadanie, zeznania świadków i uczestników były albo rozbieżne albo nieprecyzyjne, czy niewystarczające, przy czym np. w ocenieL. M., która była wnuczkąW. M., głównym gospodarzem tej nieruchomości za czasówW. M.byłaI. S., inni nie pamiętali zaś albo nie mogli pamiętać czasów przed wojną i po niej, a mieli wiedzę tylko o małżonkachI.iF. S., zatem Sąd zmuszony był się oprzeć na twierdzeniach faktycznych wynikających z przeprowadzonych dowodów – znajdujących w nich potwierdzenie).
W dniu objęcia nieruchomości w posiadanie – w dniu 11 listopada 1946 roku – na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość, obowiązywały przepisy KodeksuN.(K.N.1808.1.1.3), w tymprzepis art. 2262 KodeksuN., zgodnie z którym termin zasiedzenia nieruchomości w złej wierze wynosił 30 lat. Zgodnie z tym przepisem, „wszelkie sprawy, tak rzeczowe iak osobiste, podlegaią przedawnieniu ciągiem lat trzydziestu nabytemu, i przytaczaiący takie przedawnienie obowiązanym nie iest okazywać na to tytuł, ani nie można stawiać przeciw niemu wyiątku, wynikaiącego ze złey wiary”.
Ze względów wskazanych powyżej, bieg terminu zasiedzenia w przedmiotowej sprawie rozpoczął się od 11 listopada 1946 roku, także pod rządami art. 2262 KodeksuN..
W okresie biegu 30-letniego terminu zasiedzenia (według Kodeksu Napoleona) na terytorium RP obowiązywały jeszcze dwa inne akty prawne regulujące zagadnieniaprawa rzeczowego, w tym nabycia prawa własności przez zasiedzenie.
Od 1 stycznia 1947 roku zaczął obowiązywać dekret Rady Ministrów z dnia 11 października 1946 roku - Prawo rzeczowe (Dz.U.1946.57.319), zgodnie z którym termin zasiedzenia nieruchomości w złej wierze także wynosił 30 lat (art. 50 § 2). Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 dekretu, kto posiada nieruchomość przez lat dwadzieścia, nabywa jej własność, chyba że w chwili objęcia nieruchomości w posiadanie był w złej wierze (zasiedzenie). Temu, kto posiada nieruchomość przez lat trzydzieści, nie można zarzucać złej wiary (art. 50 § 2).
Przepisy przejściowe, wprowadzającePrawo rzeczowe, a zatem dekret z dnia 11 października 1946 roku - Przepisy wprowadzające prawo rzeczowe iprawo o księgach wieczystych(Dz.U.1946.57.321), stanowiły, że do ustalenia daty zasiedzenia nieruchomości wraz z wejściem w życiedekretu Prawo rzeczowe(1 stycznia 1947), należy stosować jego przepisy, o ile nie są mniej korzystne niż przepisy dotychczas obowiązujące. Przepisy art. III § 2 dekretu wprowadzającegoprawo rzeczowe, przewidywały z dniem 1 stycznia 1947 roku utratę mocy art. 2262 KodeksuN.w odniesieniu dopraw rzeczowych. Zgodnie zaś z art. XXXIII § 1 dekretu wprowadzającegoprawo rzeczowe, do zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed wejściem w życieprawa rzeczowego, stosuje się od tej chwili przepisy tego prawa; dotyczy to w szczególności możności nabycia prawa przez zasiedzenie. Jeżeli termin zasiedzenia wedługprawa rzeczowegojest krótszy niż według przepisów dotychczasowych, bieg zasiedzenia rozpoczyna się z chwilą wejścia w życie tego prawa; jeżeli jednak zasiedzenie, rozpoczęte przed wejściem w życieprawa rzeczowego, nastąpiłoby przy uwzględnieniu terminu określonego w przepisach dotychczasowych wcześniej, zasiedzenie następuje z tym wcześniejszym terminem (art. XXXIII § 2).
Z uwagi, zatem na to, że w przedmiotowej sprawie zasiedzenie rozpoczęte przed wejściem w życieprawa rzeczowego– w dniu 11 listopada 1946 roku, nastąpiłoby przy uwzględnieniu terminu określonego w przepisach dotychczasowych wcześniej (30 lat liczone od 11 listopada 1946 roku, a nie od 1 stycznia 1947 roku), zasiedzenie następuje z tym wcześniejszym terminem (zatem należy liczyć 30 lat od 11 listopada 1946 roku), czyli należy przyjąć, że termin zasiedzenia kończył się 11 listopada 1976 roku.
W listopadzie 1976 roku obowiązywał już jednak takżeKodeks cywilny(od 1 stycznia 1965 roku), przy czym przepisy wprowadzające Kodeks cywilny zawierały podobną regulację jak przepisy dekretu wprowadzającegoprawo rzeczowe. Zgodnie z art. XLI ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Przepisy wprowadzające kodeks cywilny (Dz.U.1964.16.94), do zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed dniem wejścia w życiekodeksu cywilnego, stosuje się od tej chwili przepisy tego kodeksu; dotyczy to w szczególności możności nabycia prawa przez zasiedzenie (§ 1 art. XLI). Jeżeli termin zasiedzenia wedługkodeksu cywilnegojest krótszy niż według przepisów dotychczasowych, bieg zasiedzenia rozpoczyna się z dniem wejścia kodeksu w życie; jeżeli jednak zasiedzenie rozpoczęte przed dniem wejścia w życiekodeksu cywilnegonastąpiłoby przy uwzględnieniu terminu określonego w przepisach dotychczasowych wcześniej, zasiedzenie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu (§ 2 art. XLI).
Mając powyższe na względzie, należało uznać w przedmiotowej sprawie, że zasiedzenie rozpoczęte przed wejściem w życieKodeksu cywilnego– w dniu 11 listopada 1946 roku, nastąpiłoby przy uwzględnieniu terminu określonego w przepisach dotychczasowych wcześniej (30 lat liczone od 11 listopada 1946 roku, a nie od 1 stycznia 1965 roku), zatem zasiedzenie następuje z tym wcześniejszym terminem (stąd należy liczyć 30 lat od 11 listopada 1946 roku), czyli należy przyjąć, że termin zasiedzenia kończył się 11 listopada 1976 roku (pełne 30 lat musiało bowiem upłynąć). Koniec terminu nie przypadał na dzień wolny od pracy, bowiem dzień 11 listopada w 1976 roku nie był świętem państwowym, stąd nabycie prawa przez zasiedzenie mogło nastąpić w dniu następnym – 12 listopada 1976 roku.
Jak już wcześniej wskazano,I. S.z domuM.iF. S.spełnili przesłanki, od których zależy nabycie prawa własności przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie, gdyż byli nieprzerwanie jej samoistnymi posiadaczami w złej wierze w okresie od 11 listopada 1946 roku do 11 listopada 1976 roku. Spełnienie powyższych przesłanek powoduje nabycieex legewłasności nieruchomości przez jej posiadaczy. Wydane przez Sąd postanowienie stwierdzające nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie ma jedynie charakter deklaratoryjny.
Z tych względów orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 520 § 1 k.p.c., ustalając, iż wnioskodawczyni i uczestnik ponoszą koszty związane ze swoim udziałem w sprawie.