Sąd Okręgowy w Łodzi
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 1598/16
Data wyroku: 2016-12-01 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Monika Pawłowska Radzimierska
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.)

Sygn. akt VIII U 1598/16

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 9 maja 2016 r. (znak: ENS/15/021128312) Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ.odmówiłA. A.prawa do emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, iż wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udowodnił 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Organ rentowy do pracy w szczególnych warunkach nie uwzględnił okresu zatrudnienia w Spółdzielni Kółek Rolniczych wD.od 1 września 1975 r. do 27 października 1976 r. oraz od 21 października 1978 r. do 30 września 1983 r. na stanowisku kierowca ciągnika rolniczego kołowego wskazując, że praca w warunkach szczególnie uciążliwych nie jest tożsama z pracą w warunkach szczególnych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Organ rentowy stwierdził, że praca na stanowisku kierowcy ciągnika wykonywana przez ubezpieczonego w latach 1975 – 1983 przy pracach polowych była pracą w branży „rolniczej”, a nie w branży „transportowej”.
/decyzja – k. 38 – 38 odwrót plik II akt ZUS/
A. A.w dniu 10 czerwca 2016 r., działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, złożył odwołanie od w/w decyzji z dnia 9 maja 2016 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej zmianę poprzez przyznanie mu prawa do emerytury. Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
/odwołanie – k. 2–5/
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podając te same argumenty, co w zaskarżonej decyzji.
/odpowiedź na odwołanie – k. 6-7/
Na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. wnioskodawca poparł odwołanie natomiast pełnomocnik ZUS wniósł o jego oddalenie.
/e-protokół rozprawy z dnia 17 listopada 2016 r., czas nagrania: 00:37:47 – 00:38:08 – płyta CD – k. 43/

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
WnioskodawcaA. A.urodził się (...)
/bezsporne/
W dniu 7 marca 2016 r. ubezpieczony złożył wniosek o emeryturę.
/wniosek – k. 1–4 plik II akt ZUS/
W okresie od 1 września 1975 r. do 27 października 1976 r. oraz od 21 października 1978 r. do 30 września 1983 r.A. A.był zatrudniony w Spółdzielni Kółek Rolniczych wD.(późniejSpółdzielnia Usługowo-Handlowa (...)wD.) w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy ciągnikowego.
/umowa o pracę z 01.09.1975 r. – akta osobowe wnioskodawcy – koperta k. 33; świadectwo pracy z 15.01.2015 r.- k. 20 plik II akt ZUS/
Od 28 października 1976 r. do 18 października 1978 r. wnioskodawca odbywał zasadniczą służbę wojskową.
/bezsporne/
Wnioskodawca nie był członkiem ww. Spółdzielni Kółek Rolniczych tylko jej pracownikiem.
/bezsporne/
Podczas całego spornego okresu zatrudnienia w Spółdzielni Kółek Rolniczych wD.(późniejSpółdzielnia Usługowo-Handlowa (...)wD.) ubezpieczony pracował w transporcie jako traktorzysta (kierowca ciągnika kołowego) realizując świadczone przez(...)usługi transportowe. Woził piach ze żwirowni na drogi, wały i budowy, rury, kręgi studzienne i inne materiały budowlane, buraki cukrowe z pól do cukrowni oraz odpady produkcyjne z cukrowni. Piach był wożony na odległości 10-20 km. Ponadto wnioskodawca jeździł na budowy przez cały rok, również zimą, dowożąc materiały budowlane m.in. doK.. Woził również wapno, które było przywożone przez kierowców ciągników zS.. Ciągniki Spółdzielni były również wynajmowane do transportów do innych firm, a ich obsługą zajmowali się pracownicy Spółdzielni, w tym również skarżący. W okresie zimowym zajmował się odśnieżaniem dróg publicznych przy użyciu dołączanego do ciągnika pługa i rozsiewacza soli. Ww. praca była wykonywana przez wnioskodawcę w pełnym wymiarze czasu pracy i przez cały rok.
/zeznania świadkaM. B.– e-protokół z rozprawy z 17.11.2016 r., czas nagrania: 00:19:55 – 00:27:24 – płyta CD – k. 42; zeznania świadkaK. S.- e-protokół z rozprawy z 17.11.2016 r., czas nagrania: 00:32:28 – 00:41:09 – płyta CD – k. 42; zeznania wnioskodawcy – e-protokół z rozprawy z 17.11.2016 r., czas nagrania: 00:03:18 – 00:12:40 oraz 00:42:22 – 00:43:26 - płyta CD – k. 42/
W okresie nasilenia prac polowych, po zakończeniu prac transportowych, dodatkowo - w godzinach nadliczbowych - wnioskodawca wykonywał również prace polowe takie, jak: opryski (każdego roku w maju przez 2-3 tygodnie), spulchnianie (talerzowanie) gleby po żniwach, zbieranie buraków z pól oraz sporadycznie orka. Opryski musiały być wykonywane w godzinach wieczornych z uwagi na ochronę owadów (żeby nie truć np. pszczół). W tym okresie dobowy wymiar czasu pracy wnioskodawcy wynosił 15-16 godzin. Prace polowe były wykonywane tylko w godzinach nadliczbowych, gdyż firmy pracowały do godziny 15.00 i po tej godzinie nie można już było wykonywać prac transportowych. Spółdzielnia chcąc zarobić więcej pieniędzy tak organizowała pracę, żeby w normatywnym czasie pracy, kiedy były otwarte jeszcze różne przedsiębiorstwa, wykonywane były jedynie prace transportowe, a po godzinach prace polowe. Takie rozłożenie czasu pracy odpowiadało również pracownikom, którzy biorąc dodatkowe godziny na prace polowe, mogli zarobić wyższe kwoty, z uwagi na dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych.
Łączny wymiar dodatkowych prac polowych wykonywanych przez wnioskodawcę w skali roku wynosił około miesiąca. Za tę pracę wnioskodawca uzyskiwał dodatkowe wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych.
/zeznania świadkaM. B.– e-protokół z rozprawy z 17.11.2016 r., czas nagrania: 00:19:55 – 00:27:24 – płyta CD – k. 42; zeznania świadkaK. S.- e-protokół z rozprawy z 17.11.2016 r., czas nagrania: 00:32:28 – 00:41:09 – płyta CD – k. 42; zeznania wnioskodawcy – e-protokół z rozprawy z 17.11.2016 r., czas nagrania: 00:03:18 – 00:12:40 oraz 00:42:22 – 00:43:26 - płyta CD – k. 42/
Spółdzielnia Usługowo-Handlowa (...)wD.w likwidacji wystawiła w dniu 15 stycznia 2016 r. świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach i wskazała, że podczas zatrudnienia w Spółdzielni w okresie od 1 września 1975 r. do 27 października 1976 r. oraz od 21 października 1978 r. do 30 września 1983 r.A. A.stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierowcy ciągnika rolniczego kołowego wymienione w dziale VIII, poz. 3, pkt 1 wykazu A stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy Resortu(...).
/świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z 15.01.2016 r. – k. 21 plik II akt ZUS/
Wnioskodawca posiada uprawnienia do kierowania pojazdami następujących kategorii: A i T – od 30 lipca 1973 r., B – od 17 maja 1980 r.
/bezsporne/
Obecnie wnioskodawca nie jest członkiem Otwartego Funduszu Emerytalnego.
/bezsporne/
Ogólny staż ubezpieczeniowy wnioskodawcy na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniósł ponad 25 lat.
/bezsporne - wyliczenia ZUS/
Organ rentowy, jako okres pracy w warunkach szczególnych – poza spornym okresem - uwzględnił wnioskodawcy łączny okres pracy w wymiarze 14 lat, 9 miesięcy i 23 dn.
/bezsporne/
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych dowodów zarówno w postaci dokumentów, jak i częściowo na podstawie osobowych źródeł dowodowych w postaci zeznań dwóch świadkówM. B.iK. S., pomijając jednak, wobec nieprzydatności, zeznania świadkaZ. Ł., który nie pracował razem z wnioskodawcą w spornym okresie i nie miał wiedzy na temat charakteru czynności wykonywanych przez niego w ramach pracy na stanowisku traktorzysty, a zeznawał jedynie ogólnie o zasadach funkcjonowania(...)ów. Zeznania świadkówM. B.iK. S.– osób niezainteresowanych rozstrzygnięciem sprawy na korzyść którejkolwiek ze stron, a jednocześnie pracowników tego samego zakładu w tym samym czasie co wnioskodawca - nie budzą natomiast wątpliwości przy ocenie ich wiarygodności, nie są sprzeczne wzajemnie ze sobą, ani z zeznaniami wnioskodawcy, czy też z treścią załączonych do akt sprawy dokumentów; przeciwnie - wzajemnie ze sobą korespondują. W ocenie Sądu zeznania ww. świadków i wnioskodawcy oraz świadectwo pracy w szczególnych warunkach ubezpieczonego potwierdzają jednoznacznie, że ubezpieczony w spornym okresie czasu pracował jako kierowca ciągnika wykonując prace transportowe, a w godzinach nadliczbowych również prace polowe.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie zasługuje na uwzględnienie i jako takie skutkuje zmianą zaskarżonej decyzji.
W myślart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Zaś ust. 2 w/w przepisu stanowi, że emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Stosownie do treści art. 32 ust. 1 w/w ustawy, ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2 – 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1.
Według treści§ 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudniania” uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1
osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn;

2
ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Powołany wykaz wskazuje wszystkie te prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. Analiza treści wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. wskazuje, że do prac w warunkach szczególnych należą wymienione w dziale VIII (zatytułowanym „W transporcie i łączności”) pod poz. 3 „Prace kierowców ciągników, kombajnów lub pojazdów gąsienicowych”.
Stosownie zaś do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach w nim określonych są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest - w myśl § 2 ust. 2 - świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach wystawione według określonego wzoru lub świadectwo pracy, w którym zakład pracy stwierdza charakter i stanowisko pracy w poszczególnych okresach oraz inne okoliczności, od których jest uzależnione przyznanie emerytury z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach.
W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca spełnił warunki do uzyskania emerytury w zakresie wymaganego wieku (ukończone 60 lat) i ogólnego stażu pracy (co najmniej 25 lat). Jako okres pracy w warunkach szczególnych organ rentowy ostatecznie zaliczył wnioskodawcy okres pracy w łącznym wymiarze 14 lat, 9 miesięcy i 23 dni. Spór dotyczył natomiast okresów zatrudnienia wnioskodawcy w Spółdzielni Kółek Rolniczych wD.(późniejSpółdzielnia Usługowo-Handlowa (...)wD.) od 1 września 1975 r. do 27 października 1976 r. oraz od 21 października 1978 r. do 30 września 1983 r. na stanowisku traktorzysty/kierowcy ciągnikowego. Odmowa uwzględnienia przez organ rentowy wymienionych okresów zatrudnienia wynikała z tego, że – zdaniem ZUS - praca na stanowisku kierowcy ciągnika wykonywana przez ubezpieczonego w latach 1975 – 1983 przy pracach polowych była pracą w branży „rolniczej”, a nie w branży „transportowej”.
Odnosząc się do powyższej spornej kwestii należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że świadectwo pracy w warunkach szczególnych, wydane pracownikowi przez pracodawcę z zachowaniem warunków przewidzianych normą § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., stanowi domniemanie i podstawę do przyjęcia, iż okres pracy w nim podany jest okresem pracy w warunkach szczególnych. Samo jednakże posiadanie świadectwa pracy potwierdzającego wykonywanie zatrudnienia w warunkach szczególnych organu rentowego nie wiąże i nie przesądza automatycznie o przyznaniu świadczenia emerytalnego na podstawieart. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach w postępowaniu sądowym traktuje się jako dokument prywatny w rozumieniuart. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument taki może być więc weryfikowany pod kątem prawdziwości wskazanych w nim faktów /por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. III AUa 3113/08, opubl. LEX nr 552003; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 30 listopada 2006 r. sygn. III AUa 466/06, opubl: Orzecznictwo Sądu Apelacyjnego w Katowicach rok 2007, Nr 3, poz. 8; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 24 września 2008 r. sygn. III AUa 795/08, opubl: Orzecznictwo Sądów ApelacjiB.rok 2008, Nr 4, str. 60/.
Jednocześnie w judykaturze ugruntowane jest stanowisko, iż regulacja § 2 statuująca ograniczenia dowodowe nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji okoliczność i okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach sąd uprawniony jest ustalać także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy, w tym nawet zeznaniami świadków /por. uchwała Sądu Najwyższego z 27 maja 1985 r. III UZP 5/85; uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984 r. III UZP 6/84; wyrok Sądu Najwyższego z 30 marca 2000 r. II UKN 446/99, opubl. OSNAPiUS 2001, nr 18, poz. 562/.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na okoliczność rodzaju i charakteru wykonywanych przez wnioskodawcę czynności przeprowadził postępowanie dowodowe obejmujące analizę złożonej do akt sprawy dokumentacji pracowniczej oraz zeznania zgłoszonych świadków i samego wnioskodawcy.
W ocenie Sądu Okręgowego zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał dostateczne podstawy do tego, aby pracę świadczoną przez odwołującego się w Spółdzielni Kółek Rolniczych wD.(późniejSpółdzielnia Usługowo-Handlowa (...)wD.) od 1 września 1975 r. do 27 października 1976 r. oraz od 21 października 1978 r. do 30 września 1983 r. na stanowisku traktorzysty/kierowcy ciągnikowego zaliczyć do prac w warunkach szczególnych.
Lektura dotyczących spornego okresu dokumentów wskazuje, że wnioskodawca był zatrudniony na stanowiskach traktorzysty i kierowcy ciągnikowego. Wykonywanie przez wnioskodawcę pracy kierowcy ciągnika - traktorzysty potwierdziły również zeznania słuchanych w sprawie świadków. Na ich podstawie, a także zeznań samego wnioskodawcy, Sąd ustalił, że w spornym okresie pracy wnioskodawca wykonywał pracę w transporcie jako kierowca ciągnika. Woził piach ze żwirowni na drogi, wały i budowy, rury, kręgi studzienne i inne materiały budowlane, buraki cukrowe z pól do cukrowni oraz odpady produkcyjne z cukrowni. W okresie zimowym zajmował się odśnieżaniem dróg publicznych przy użyciu dołączanego do ciągnika pługa i rozsiewacza soli. Była to praca w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że pracę traktorzysty w spornym okresie wnioskodawca wykonywał stale, tj. codziennie i w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. co najmniej przez 8 godzin dziennie - w wymiarze pełnego etatu w ramach stosunku pracy.
Prace polowe przy użyciu ciągnika kołowego takie, jak: opryski (każdego roku w maju przez 2-3 tygodnie), spulchnianie (talerzowanie) gleby po żniwach, zbieranie buraków z pól oraz sporadycznie orka były wykonywane przez wnioskodawcę dodatkowo - w godzinach nadliczbowych - w okresie nasilenia prac polowych - po zakończeniu prac transportowych. Opryski musiały być wykonywane w godzinach wieczornych z uwagi na ochronę owadów (żeby nie truć np. pszczół). W tym okresie dobowy wymiar czasu pracy wnioskodawcy wynosił 15-16 godzin. Prace polowe były wykonywane tylko w godzinach nadliczbowych, gdyż firmy pracowały do godziny 15.00 i po tej godzinie nie można już było wykonywać prac transportowych. Spółdzielnia chcąc zarobić więcej pieniędzy tak organizowała pracę, żeby w normatywnym czasie pracy, kiedy były otwarte jeszcze różne przedsiębiorstwa, wykonywane były jedynie prace transportowe, a po godzinach prace polowe. Takie rozłożenie czasu pracy odpowiadało również pracownikom, którzy biorąc dodatkowe godziny na prace polowe mogli zarobić wyższe kwoty z uwagi na dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych.
Łączny wymiar dodatkowych prac polowych wykonywanych przez wnioskodawcę w skali roku wynosił około miesiąca. Za tę pracę wnioskodawca uzyskiwał dodatkowe wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych.
Wnioskodawca był pracownikiem ww. spółdzielni, natomiast nie był jej członkiem. Wnioskodawca posiadał kwalifikacje do kierowania tego typu pojazdami – prawo jazdy kategorii T, zezwalającą na kierowanie ciągnikiem rolniczym, posiadał od 30 lipca 1973 r.
W ocenie Sądu Okręgowego nie ma przeszkód, aby zaliczyć prace transportowe wykonywane przez wnioskodawcę do stażu pracy w warunkach szczególnych, mimo że ubezpieczony pracował w spółdzielni rolniczej, a nie w przedsiębiorstwie transportowym. Transport jest działem gospodarki, związanym z przemieszczaniem ludzi i ładunków w przestrzeni przy wykorzystaniu odpowiednich środków transportu. Transport, w szczególności transport towarowy, jest przy tym ściśle powiązany z pozostałymi działami gospodarki, przy czym niejednokrotnie jest on wykonywany nie tylko przez podmioty gospodarcze (przedsiębiorstwa, firmy), których przedmiotem działalności są wyłącznie usługi transportowe i które z tego powodu nie są przyporządkowane do tego właśnie działu gospodarki. Prace kierowców ciągników w transporcie wymienione zostały w dziale VIII poz. 3 wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. Skoro więc skarżący wykonywał de facto prace transportowe, to nie ma przeszkód, aby zakwalifikować je jako wykonywane w warunkach szczególnych, choć niewątpliwie Spółdzielnia Kółek Rolniczych nie była przedsiębiorstwem transportowym.
Przyporządkowanie w przywołanym wykazie danego rodzaju pracy do określonej branży ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji jako pracy w warunkach szczególnych (stanowiskowo-branżowy charakter wykazu), jednakże chodzi tu o narażenie procesami technologicznymi stanowiska pracy na czynniki szkodliwe, wynikające ze specyfiki danego działu przemysłu. Bowiem w sytuacji gdy stopień uciążliwości nie wykazuje żadnych różnic w zależności od branży, to brak jest podstaw do negowania kwalifikacji pracy, jako pracy w warunkach szczególnych tylko dlatego, że w załączniku do rozporządzenia praca ta przyporządkowana została do innego działu przemysłu. Oznacza to, że zasadą jest przyporządkowanie określonego pracodawcy do danej branży przemysłu, gdyż uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia wynika właśnie z owej branżowej specyfiki. Odmówić trzeba wówczas waloru pracy w szczególnych warunkach pracy na podobnym stanowisku wykonywanej w innym dziale przemysłu lub gospodarki (tak Sąd Najwyższy również wyroku z dnia 26 marca 2014 r., II UK 368/13, LEX nr 1458633). Nie jest to jednak reguła bezwzględna, ponieważ dopuszcza się możliwość uznania pracy za wykonywaną w szczególnych warunkach także w sytuacji, gdy zakład zatrudniający ubezpieczonego nie należy do określonej branży - według nomenklatury przyjętej w rozporządzeniu, ale wykonuje zadania całkowicie odpowiadające branżowej specyfice (zob. także wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 25 marca 2014 r., I UK 337/13, LEX nr 1458817, z dnia 6 lutego 2014 r., I UK 314/13, OSNP 2015 Nr 5, poz. 66).
(podobne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 27 stycznia 2016 r. III AUa 900/15; LEX nr 2008341).
W niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że wnioskodawca wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy czynności transportowe, a zatem cały sporny okres winien zostać zaliczony do pracy w warunkach szczególnych. Mając na uwadze, że organ rentowy uznał jako okres pracy wnioskodawcy w warunkach szczególnych 14 lat, 9 miesięcy i 23 dni, zaś wnioskodawca w toku postępowania udowodnił dalszy okres pracy jako traktorzysta w transporcie od 1 września 1975 r. do 27 października 1976 r. oraz od 21 października 1978 r. do 30 września 1983 r. tj. w wymiarze 6 lat 1 miesiąc i 7 dni, uzasadnione jest przyjęcie, że w odniesieniu do wnioskodawcy spełniona została przesłanka posiadania co najmniej 15-letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych. Nawet jeżeliby odjąć od wskazanych okresów, okresy miesięcznych prac polowych w roku (co w ocenie Sądu Okręgowego nie jest uzasadnione, bo prace te były wykonywane poza normatywnym czasem pracy), to dodatkowy staż pracy w warunkach szczególnych zmniejszyłby się jedynie o 7 miesięcy, co nadal nie zmienia faktu spełnienia przesłanki posiadania co najmniej 15-letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych.
Na podstawieart. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychprawo do emerytury powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do jej nabycia. Zgodnie zaś zart. 129 ust. 1świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Wnioskodawca z wnioskiem o emeryturę wystąpił w dniu 7 marca 2016 r., jednak wymagany wiek emerytalny osiągnął dopiero w dniu 4 kwietnia 2016 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c,, zmienił zaskarżoną decyzję i przyznałA. A.prawo do emerytury od dnia 4 kwietnia 2016 r., to jest od dnia ukończenia 60 roku życia.

ZARZĄDZENIE
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć organowi rentowemu, wypożyczając akta rentowe.
/RP/