Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XVII Ka 267/16
Data wyroku: 2016-04-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Sławomir Olejnik, Małgorzata Susmaga

­­­WYROK

W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 kwietnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym Odwoławczym, w składzie:
Przewodniczący: SSO Sławomir Olejnik /spr./
Sędziowie: SSO Małgorzata Susmaga

  WSG Bartosz Stangierski
Protokolant : protokolant Patrycja Rataj
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Bogusława Tupaja
rozpoznawał sprawęN. Z.
oskarżonego o przestępstwo z art. 62 ust. 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2015r.
w sprawie o sygnaturze III K 125/15

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od oskarżonego ma rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w kwocie 20,00 zł i wymierza mu 180,00 zł opłaty za drugą instancję.

Bartosz Stangierski Sławomir Olejnik Małgorzata Susmaga

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu, wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r. uznał oskarżonegoN. Z.za winnego przestępstwa posiadania znacznej ilości środków odurzających z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, nawiązkę w kwocie 500 zł, przepadek zatrzymanych środków oraz zwolnił go od kosztów postępowania (k. 132).
Wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonego, zarzucając wydanemu orzeczeniu obrazę przepisów prawa materialnego poprzez przyjęcie błędnej kwalifikacji z art. 62 ust. 2 ustawy, podczas gdy ilość narkotyków posiadana przez oskarżonego nie była znaczna.
W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zakwalifikowanie jego czynu z art. 62 ust. 1 ustawy oraz złagodzenie wymierzonej kary tj. wymierzenie kary grzywny lub kary ograniczenia wolności.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja okazała się niezasadna.
Obrońca zakwestionował tylko jeden aspekt zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. interpretację pojęcia „znaczna ilość” środków odurzających będących w posiadaniu oskarżonego. Autor apelacji przytoczył przy tym orzecznictwo Sądu Apelacyjnego w Krakowie, wskazujące, iż o znacznej ilości można mówić tylko w przypadku ilości, która pozwala na odurzenie kilku tysięcy osób.
Sąd Okręgowy nie podziela jednak tego poglądu. Sąd Apelacyjny w Krakowie jest raczej odosobniony w swojej interpretacji. Zarówno Sąd Najwyższy, jak i Sądy Apelacyjne m. in. w Poznaniu, Gdańsku czy Wrocławiu wskazują, że do przyjęcia „znacznej ilości” wystarczy możliwość odurzenia kilkudziesięciu osób (por. postanowienie SN z 23 września 2009 r., I KZP 10/09, OSNKW 2009/10/84 i powołane tam orzecznictwo).
Rzeczywiście, jak wskazuje skarżący, zgodnie z definicją zawartą w(...), „znaczny” to „dość duży pod względem liczby, ilości, natężenia, pokaźny, niemały” (Słownik Języka Polskiego PWN, W-wa 1989, t. III, s. 1044), ta definicja niczego jednak tak naprawdę nie wyjaśnia. Z całą jednak pewnością omawiana "znaczna ilość" nie powinna być postrzegana tylko z miarą wagową, lecz wiązać się ją winno z porcją czy też dawką. Prawidłowa wykładnia pojęcia "znacznej ilości", o którym mowa wart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwinna uwzględniać elementy ilościowe (waga), jak i jakościowe narkotyku (stopień toksyczności). Stąd też punktem wyjścia winna być porcja (dawka), wystarczającą do odurzenia jednej osoby. Jeżeli ilość narkotyków (porcji - dawek) jest taka, że wystarcza jednorazowo do odurzenia co najmniej kilkudziesięciu osób, to wyczerpuje to znamię "znacznej ilości" (por. wyrok SA w Gdańsku, II AKa 430/12, LEX nr 1271815).
Zdaniem Sądu Okręgowego należy zatem podzielić dotychczasowe większościowe stanowisko orzecznictwa i doktryny w tej materii, bo nie ma żadnych innych rozsądnych powodów dla akceptowania poglądów, że o owej "znacznej ilości" można mówić dopiero w wymiarze zdecydowanie wyższym, w tym nawet dopiero od poziomu kilkudziesięciu tysięcy porcji. Nadmienić przy tym trzeba, że sankcja przewidziana wart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniidaje możliwość racjonalnego stopniowania kary w zależności od rozmiarów "znacznej ilości". Konkludując zatem, przypisanie zatem oskarżonemu posiadania środków odurzających w postaci 3,12 grama amfetaminy oraz 16,87 grama kokainy (199 porcji konsumpcyjnych narkotyku), jak najbardziej spełnia kryteria ich "znacznej ilości".
Apelacja została zwrócona przeciwko całości orzeczenia, a więc również co do kary. Sąd Okręgowy uznał jednak, iż nie ma podstaw do kwestionowania uzasadnienia rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Należy bowiem przypomnieć, iż z sytuacją rażącej niewspółmierności kary mamy do czynienia wtedy, gdy rozmiar represji w rozpoznawanej sprawie jest w sposób oczywisty nieproporcjonalny w stosunku do dolegliwości wymierzanych podobnym sprawcom w podobnych sprawach. Przy czym nie chodzi o każdą ewentualną różnicę co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (vide: wyrok SN z 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, OSPriP 1995/6/18).
Sąd Odwoławczy w pełni podziela zawartą w uzasadnieniu wyroku argumentację odnoszącą się do wymiaru orzeczonej kary, która wymierzona w dolnej granicy zagrożenia ustawowego jawi się jako wyważona. Słusznie Sąd Rejonowy za okoliczność obciążającą uznał uprzednią wielokrotną karalność za przestępstwa, w tym związane z narkotykami oraz ilość zabezpieczonych substancji psychoaktywnych z jednej strony, z drugiej zaś nie można przeceniać faktu przyznania się do czynu, skoro oskarżony został złapany na gorącym uczynku.
Sąd I instancji właściwie ocenił również prognozę kryminologiczną wobec skazanego. Zauważyć bowiem należy, że podstawowym warunkiem zastosowania analizowanego środka probacyjnego jest zaistnienie warunków wskazanych wart. 69 k.k.Zawieszając wykonanie kary, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa.N. Z.był skazywany ośmiokrotnie, w tym na kary o charakterze wolnościowym – grzywnę, ograniczenie wolności oraz pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Te ostatnie zostały następnie wprowadzone do wykonania z powodu nieprzestrzegania warunków okresu próby. Z kolei w jednej ze spraw, warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary zostało odwołane z powodu popełnienia nowego przestępstwa. To zaś w sposób bezsprzeczny prowadzi do wniosku, że skazany nie wypełnił warunków kar wolnościowych – ergo, nie zasługuje na dalsze dobrodziejstwo probacji, ponieważ pokładane w nim zaufanie, że wykona nałożone na niego kary i nie będzie naruszał porządku prawnego, zostało zawiedzione. Nie można też pomijać, że trzy popełnione przez skazanego czyny były związane z posiadaniem narkotyków – co tym bardziej uzasadnia twierdzenie, że jest on osobą niepoprawną.
Mając zatem na uwadze powyższe Sąd Okręgowy uznał, iż ukształtowany wobec skazanego przez Sąd I instancji wymiar kary łącznej jest zgodny z zasadami obowiązującymi przy wymiarze kar łącznych i nie razi swoją surowością, zaś apelacja nie dostarczyła tego typu argumentów, które władne byłyby podważyć ocenę poczynioną przez Sąd Rejonowy.
O kosztach Sąd Okręgowy orzekł jak wpunkcie 2i wymierzył oskarżonemu opłatę za postępowanie odwoławcze, zgodnie zart. 2 ust. 1 pkt. 3 i art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych, nie znajdując podstaw do odstąpienia od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez osobę skazaną.
Bartosz Stangierski    Sławomir Olejnik  Małgorzata Susmaga