Sąd Okręgowy w Łodzi
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 2698/15
Data wyroku: 2016-10-24 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Jacek Chrostek
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 182 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt VIII U 2698/15

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 11 września 2015 r. (znak: ENS/10/021097657), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 7 sierpnia 2015 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ.odmówiłJ. W.prawa do wcześniejszej emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, iż wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 roku nie udowodnił wymaganego co najmniej 15 - letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ rentowy nie zaliczył do zatrudnienia w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia wnioskodawcy w(...) S.A.:
- od 2 stycznia 1981 r. do 15 września 1994 r. z uwagi na rozbieżności odnośnie zajmowanego stanowiska - w świadectwie wykonywania prac w warunkach szczególnych z dnia 30 lipca 2001 r. zakład pracy wykazał, że wnioskodawca wykonywał pracę na stanowisku "dekarz" natomiast w świadectwie pracy z dnia 30 lipca 2001 r. wykazał, że wykonywał on pracę na stanowisku "murarz – dekarz - brygadzista";
- od 16 września 1994 r. do 31 grudnia 1998 r., gdyż powołane w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach stanowisko nie jest zgodne ze stanowiskiem wymienionym w zarządzeniu resortowym, na które powołuje się zakład pracy – w świadectwie wykonywania prac w warunkach szczególnych z dnia 30 lipca 2001 r. zakład pracy wykazał, że wnioskodawca wykonywał pracę na stanowisku „oczyszczacz - operator urządzeń odlewniczych", natomiast w Zarządzeniu Nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 r. (Dz.I.poz. 23 pkt 2) wykazane jest stanowisko "oczyszczacz odlewów."
/decyzja k. 37 akt ZUS/
W dniu 17 września 2015 rokuJ. W.złożył odwołanie od powyższej decyzji, jako krzywdzącej. W uzasadnieniu odwołania wnioskodawca wskazał, że organ rentowy powinien był uwzględnić okresy jego zatrudnienia w warunkach szczególnych:
- w(...)Zakład (...)– od 1 czerwca 1980 r. do 5 marca 1996 r.,
- w(...) S.A.– od 6 marca 1996 do 31 grudnia 1996 r.,
-(...) Zakładach (...)– od 1 stycznia 1997 r. do 30 września 1998 r.,
- w(...) S.A.– od 1 października 1998 do 30 lipca 2001 r.
Wnioskodawca wskazał, ze zmiana pracodawców następowała w trybieart. 23 k.p.oraz, że od 2 stycznia 1981 r. do 15 września 1994 r. był zatrudniony w służbie utrzymania ruchu odlewni, gdzie wykonywał prace dekarza oraz pracę murarza podczas usuwania awarii pieców odlewniczych (1 lub 2 razy do roku) natomiast od 16 września 1994 r. do 30 lipca 2001 r. pracował jako oczyszczacz odlewów.
/odwołanie k. 2/
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 19 października 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jego oddalenie, powielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
/odpowiedź na odwołanie k. 3/
Na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. wnioskodawca podtrzymał odwołanie natomiast pełnomocnik organu rentowego wniósł o jego oddalenie.
/stanowisko stron – e protokół z rozprawy z 22.09.2016 r., czas nagrania: 00:10:31 – 00:10:47 - płyta CD k. 34/

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
WnioskodawcaJ. W.urodził się w dniu (...). Nie jest on członkiem otwartego funduszu emerytalnego.
/bezsporne, a nadto wniosek – k. 1-8 akt ZUS/
W dniu 7 sierpnia 2015 r. wnioskodawca złożył wniosek o emeryturę, po rozpatrzeniu którego wydano zaskarżoną decyzję.
/ wniosek – k. 1-8 akt ZUS/
Wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 r. udokumentował ponad 25 lat ogólnego stażu pracy.
/bezsporne/
W okresie od 17 listopada 1976 r. do 31 maja 1980 r. wnioskodawca zatrudniony był wW.Zakładach (...)wŁ.w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku murarz – zbrojarz.
/świadectwo pracy z 31.05.1980 r. – k. 16 akt ZUS/
W okresie od 1 czerwca 1980 r. do 30 lipca 2001 r. wnioskodawca zatrudniony był w pełnym wymiarze czasu pracy wKombinacie (...)Zakład (...)wŁ.. Na skutek przekształceń własnościowych nazwa zakładu pracy wnioskodawcy w okresie jego zatrudnienia ulegała zmianom - w dacie rozwiązania stosunku pracy z wnioskodawcą nazwa pracodawcy brzmiała:(...) S.A.w upadłości. Wnioskodawca przez cały ten okres wykonywał pracę w tym samym zakładzie pracy.
W ramach ww. zatrudnienia wnioskodawca wykonywał pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, w tym:
- od 1 czerwca 1980 r. na stanowisku: murarz–zbrojarz;
- od 2 stycznia 1981 r. na stanowisku: murarz–dekarz;
- od 1 kwietnia 1985 r. na stanowisku: murarz–dekarz–brygadzista brygady remontowo-budowlanej;
- od 1 stycznia 1992 r. na stanowisku: murarz – dekarz;
- od 16 września 1994 - na stanowisku: operator urządzeń odlewniczych-oczyszczacz.
/świadectwo pracy z 30.07.2001 r. oraz angaże - akta osobowe wnioskodawcy – koperta k. 19/
W brygadzie remontowo-budowlanej utrzymania ruchu wnioskodawca pracował w warsztacie. Zajmował się naprawą maszyn do czyszczenia odlewów (tzw. śrutowników). W zależności od bieżących potrzeb pracodawcy wnioskodawca wykonywał pracę murarza lub dekarza.
/zeznania świadkaA. Ś.- protokół z rozprawy z 05.05.2016 r. – k. 28-29/
Praca wnioskodawcy jako murarza polegała na rozbieraniu uszkodzonego pieca do wytopu żeliwa (po jego uprzednim wygaszeniu) i ponownym jego wymurowaniu z cegieł a także na naprawach murarskich kadzi, w których wypadały cegły. Czasem wykonywał on też prace murarskie takie, jak wymurowywanie ścianek działowych, czy naprawa posadzki betonowej.
/zeznania wnioskodawcy – e-protokół z rozprawy z 14.01.2016 r., czas nagrania: 00:00:49 – 00:13:58 – płyta CD k. 11 w zw. z e-protokołem z rozprawy z 22.09.2016 r., czas nagrania: 00:01:43 – 00:10:30 – płyta CD k. 34; zeznania świadkaA. Ś.- protokół z rozprawy z 05.05.2016 r. – k. 28-29; zeznania świadkaI. S.- protokół z rozprawy z 05.05.2016 r. – k. 29/
Praca wnioskodawcy jako dekarza polegała na naprawie dachu hali produkcyjnej poprzez smołowanie i usuwanie przecieków. Była to praca na wysokości. Wnioskodawca pracował na jedną zmianę, jednak zdarzało się, że wnioskodawca pracował ponad 8 godzin dziennie.
/zeznania wnioskodawcy – e-protokół z rozprawy z 14.01.2016 r., czas nagrania: 00:00:49 – 00:13:58 – płyta CD k. 11 w zw. z e-protokołem z rozprawy z 22.09.2016 r., czas nagrania: 00:01:43 – 00:10:30 – płyta CD k. 34; zeznania świadkaT. S.- protokół z rozprawy z 05.05.2016 r. – k. 27-28; zeznania świadkaA. Ś.- protokół z rozprawy z 05.05.2016 r. – k. 28-29; zeznania świadkaI. S.- protokół z rozprawy z 05.05.2016 r. – k. 29/
Praca wnioskodawcy jako oczyszczacza polegała na oczyszczaniu odlewów żeliwnych ze zbędnych fragmentów powstałych w czasie zalewania formy żeliwem (nadlewów) oraz czyszczeniu wżerów w odlewach przy użyciu młotka i przecinaka, szlifierek kontowych oraz szlifierek pneumatycznych.
/zeznania wnioskodawcy – e-protokół z rozprawy z 14.01.2016 r., czas nagrania: 00:00:49 – 00:13:58 – płyta CD k. 11 w zw. z e-protokołem z rozprawy z 22.09.2016 r., czas nagrania: 00:01:43 – 00:10:30 – płyta CD k. 34; zeznania świadkaT. S.- protokół z rozprawy z 05.05.2016 r. – k. 27-28; zeznania świadkaA. Ś.- protokół z rozprawy z 05.05.2016 r. – k. 28-29; zeznania świadkaI. S.- protokół z rozprawy z 05.05.2016 r. – k. 29/
W świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 30 lipca 2001 r. wskazano, że od dnia 2 stycznia 1981 r. do 15 września 1994 r. wnioskodawca wykonywał pracę na stanowisku: „dekarz”, natomiast od dnia 16 września 1994 r. do 30 lipca 2001 r. na stanowisku „oczyszczacz - operator urządzeń odlewniczych"
/świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych z 30.07.2001 r. – k. 18 akt ZUS/
Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Odział wŁ.nie zaliczył wnioskodawcy do stażu pracy w warunkach szczególnych żadnego okresu zatrudnienia.
/decyzja k. 37 akt ZUS/
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentacji osobowej ze spornego okresu pracy wnioskodawcy, jak i osobowych źródeł dowodowych w postaci zeznań świadków:T. S.,A. Ś.orazI. S., pracujących ze skarżącym wKombinacie (...)Zakład (...)wŁ.(później(...) S.A.w upadłości), a zatem osób posiadających wiedzę odnośnie charakteru zatrudnienia wnioskodawcy i rodzaju wykonywanych przez niego czynności oraz na podstawie zeznań wnioskodawcy. W ocenie Sądu zgromadzone dokumenty, zeznania wnioskodawcy oraz zeznania świadków nie budzą wątpliwości, co do ich wiarygodności bowiem korespondują ze sobą wzajemnie, a także znajdują potwierdzenie w załączonej dokumentacji osobowej. Stanowią tym samym wiarygodne źródło dowodowe.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie nie jest zasadne.
W myślart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U.2016.887 – j.t. ze zm.), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku (art. 196 ustawy) osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz,
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Z kolei ust. 2 w/w przepisu stanowi, że emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Zgodnie zart. 27 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku przysługuje emerytura, jeżeli spełnili łącznie następujące warunki: osiągnęli wiek emerytalny wynoszący co najmniej 65 lat (dla mężczyzn), oraz mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat (dla mężczyzn).
Stosownie do treściart. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa wust. 2 – 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony wart. 27 pkt 1.
Według treści§ 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudniania” uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa natomiast prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1
osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn;

2
ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Powołany wykaz wskazuje wszystkie te prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego.
W świetle § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia oraz zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, przy czym powyższe okoliczności pracownik jest obowiązany udowodnić (por. wyrok Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1997 r. II UKN 417/97 – OSNAPiUS 1998/21/638 i wyrok Sądu Najwyższego z 15 listopada 2000 r. II UKN 39/00 Prok. i Prawo(...)).
Stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia okresy takiej pracy stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według określonego wzoru lub w świadectwie pracy.
W przedmiotowym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości fakt, iż wnioskodawca spełnia przesłanki ustawowe co do: wieku – wnioskodawca ukończył 60 lat w dniu 1 września 2015 roku, braku członkostwa w otwartym funduszu emerytalnym oraz wymaganych na dzień 1 stycznia 1999 roku okresów składkowych i nieskładkowych. Jednak w ocenie Sądu Okręgowego – mimo odmiennej oceny co do części okresu zatrudnienia wnioskodawcy wKombinacie (...)Zakład (...)wŁ.- wnioskodawca nie spełnia warunku co do posiadania 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy nie uwzględnił wnioskodawcy do zatrudnienia w szczególnych warunkach żadnego okresu zatrudnienia. Wnioskodawca wnosił natomiast o zaliczenie do stażu pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia w ww. zakładzie pracy od 1 czerwca 1980 r. do 30 lipca 2001 r.
Regulacja § 2, statuująca ograniczenia dowodowe i obowiązująca w postępowaniu przed organem rentowym, nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji okoliczność i okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach Sąd uprawniony jest ustalać także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy, w tym zeznaniami świadków (por. uchwała Sądu Najwyższego z 27 maja 1985 r. sygn. III UZP 5/85 – LEX 14635, uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984 r. III UZP 6/84 – LEX 14625).
Podkreślenia też wymaga, że dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2011 roku, I UK 393/10).
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na okoliczność pracy wykonywanejprzez wnioskodawcę w szczególnych warunkach dopuścił dowód z zeznań świadkówi z przesłuchania wnioskodawcy oraz przeprowadził dowód z dokumentacji osobowej ze spornych okresów zatrudnienia.
Analiza treści wykazu A do powołanegorozporządzenia Rady Ministrów z dnia7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzewskazuje, że prace polegające na wybijaniu, oczyszczaniu i wykańczaniu odlewów są wymienione w Dziale III poz. 23, jako prace w szczególnych warunkach.
Z kolei w wykazie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach, stanowiącym załącznik nr 1 do Zarządzenia nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 r. (Dz.Urz.MG.1985.1.1) w Dziale III, pod poz. 23, pkt 2 wymieniono stanowisko: oczyszczacz odlewów.
Jak ustalono w toku postępowania w okresie od dnia 1 czerwca 1980 r. do dnia 30 lipca 2001 r.J. W.był zatrudniony wKombinacie (...)Zakład (...)wŁ., zaś od dnia (dopiero) 16 września 1994 r. (do 30 lipca 2001 r.) wykonywał pracę na stanowisku: operator urządzeń odlewniczych – oczyszczacz. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że praca ta polegała na oczyszczaniu odlewów żeliwnych ze zbędnych fragmentów powstałych w czasie zalewania formy żeliwem (nadlewów) oraz czyszczeniu wżerów w odlewach przy użyciu młotka i przecinaka, szlifierek kontowych oraz szlifierek pneumatycznych i świadczona była przez wnioskodawcę stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W ocenie Sądu rodzaj pracy wykonywanej przez wnioskodawcę na stanowisku operator urządzeń odlewniczych – oczyszczacz odpowiadała rodzajowi pracy na stanowisku wymienionym w Dziale III, poz. 23, pkt 2 powołanego wyżej Zarządzenia Ministra Hutnictwa. Podkreślenia jednak wymaga w tym miejscu, że zaliczenie wnioskodawcy okresu od dnia 16 września 1994 r. do 30 lipca 2001 r. do stażu jego pracy w szczególnych warunkach daje jedynie niecałe 7 lat pracy w warunkach szczególnych.
W ocenie Sądu do stażu pracy w warunkach szczególnych nie można jednak zaliczyć, jak domagał się tego wnioskodawca, wcześniejszego jego okresu zatrudnienia wKombinacie (...)Zakład (...)wŁ., tj. okresu od 1 czerwca 1980 r. do dnia 15 września 1994 r. W powyższym okresie czasu wnioskodawca zatrudniony był na stanowisku murarz-zbrojarz, murarz-dekarz i murarz-dekarz-brygadzista.
Wprawdzie w powołanym wyżej wykazie stanowisk pracy stanowiącym załącznik nr 1 do Zarządzenia nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 r. (Dz.Urz.MG.1985.1.1) w Dziale V, pod poz. 2, pkt 3 wymieniono stanowisko: murarz, jednak odnosi się ono wyłącznie do robót przy budowie chłodni kominowych i kominów przemysłowych.
Z kolei w Dziale V, pod poz. 9 pkt 2 ww. Zarządzenia wymieniono stanowisko: dekarz, jednakże nie można zapominać o tym, że w świetle§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzeokresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Tymczasem, jak ustalił Sąd w toku postępowania dowodowego, w okresie od 1 czerwca 1980 r. do dnia 15 września 1994 r. wnioskodawca nie wykonywał wyłącznie pracy na stanowisku dekarza. Dzielił bowiem swój czas pracy pomiędzy wynikające z bieżącej potrzeby zakładu pracy obowiązki dekarza (w związku z usuwaniem przecieków w pokryciu dachowym hali produkcyjnej) i murarza (w związku z koniecznością naprawy uszkodzeń w piecach do wytopu żeliwa, kadziach i innych prac murarskich), co pomniejszało wymiar czasu pracy wykonywanej przez odwołującego w szczególnym charakterze, o której mowa w resortowym zarządzeniu. Sąd nie kwestionuje, że wnioskodawca wykonywał prace dekarza w spornym okresie, brak jest jednak podstaw do przyjęcia, iż była to praca wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Jeszcze raz podkreślić bowiem należy, że stałe wykonywanie pracy w warunkach szczególnych jest rozumiane w orzecznictwie Sądu Najwyższego jako wypełnianie pełnego wymiaru czasu pracy na zajmowanym stanowisku pracy, gdyż nie jest dopuszczalne uwzględnianie do okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika (por. np. wyrok z dnia 4 czerwca 2008 r., II UK 306/07, OSNP 2009 nr 21-22, poz. 290). Wyjątek mogą tu stanowić krótkotrwałe, konieczne szkolenia pracownika, zwłaszcza wstępne (wyrok z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 210/07, OSNP 2009 nr 5-6, poz. 75).
W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie zart. 6 k.c.to na wnioskodawcy spoczywał ciężar dowodowy w niniejszej sprawie. Oparcie polskiej procedury cywilnej na zasadzie kontradyktoryjności jedynie w wyjątkowych przypadkach dozwala Sądowi na podjęcie czynności mających na celu pobudzenie inicjatywy stron, a zasadą w tym zakresie jest samodzielne dążenie uczestników postępowania do wykazania prawdziwości podnoszonych twierdzeń. Jeżeli twierdzenie istotne dla rozstrzygnięcia nie zostanie udowodnione, to o merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy decyduje rozkład ciężaru dowodu. Zatem strona, na której spoczywa ciężar dowodu, ponosi ryzyko ujemnych skutków niedopełnienia swoich obowiązków w tym zakresie. Sąd Okręgowy uznał również, zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 roku, że nie jest zarówno zobowiązany, jak i uprawniony do przeprowadzenia dochodzenia w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (patrz wyrok SN z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76). Tymczasem wnioskodawca w toku postępowania nie wykazał, że w spornym okresie od 1 czerwca 1980 r. do dnia 15 września 1994 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę zaliczaną do prac w warunkach szczególnych.
Biorąc pod uwagę przywołane przepisy stwierdzić należy, że pomimo,iż wnioskodawca spełnił pozostałe przesłanki do przyznania emerytury, a mianowicie: wieku, posiadania co najmniej 25-letniego okresu składkowego i nieskładkowego oraz nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego, ze względu na nieprzepracowanie wymaganego ustawowo okresu 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wcześniejsza emerytura wnioskodawcy nie przysługuje.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c., oddalił odwołanie.

ZARZĄDZENIE
odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć wnioskodawcy.
projekt uzasadnienia sporządził: asystent sędziego Radosław Piotrowski