Sąd Rejonowy w Toruniu
XII Wydział Karny
Sygnatura akt: XII W 3448/15
Data wyroku: 2016-06-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw

Sygn. akt XII W 3448/15

UZASADNIENIE
W dniu 21 października 2015 r.A. J. (1)kierując pojazdem markiS. (...)onr rej. (...), dojeżdżał do skrzyżowania o ruchu okrężnym wT.ul. (...). Przed samym wjazdem na to skrzyżowanie zmniejszył prędkość, gdyż przed nim znajdowało się już inne auto, które przed włączeniem się do ruchu na rondzie zatrzymało się, celem ustąpienia pierwszeństwa poruszającym się na nim pojazdom. Po tym jak samochód jadący przedA. J. (1)wjechał na znajdujące się przed nimi skrzyżowanie,A. J. (1)zwalniając dojechał do wjazdu na rondo. Następnie, nie zatrzymując pojazdu płynnie włączył się do ruchu okrężnego. Po około 2-3 sekundach od wjazdu na rondo, usłyszał klakson samochodowy. Klaksonu użyłM. B.kierujący pojazdemmarki D. (...)onr rej. (...), który na tymże skrzyżowaniu o ruchu okrężnym poruszał się z prędkością około 30-40 km/h. Okazało się, że po gwałtownym zatrzymaniu swego pojazdu,M. B.natychmiast użył sygnału dźwiękowego, albowiemA. J. (1)nie udzielił mu pierwszeństwa przejazdu, zajeżdżając mu drogę po której się poruszał. W wyniku gwałtownego hamowania pojazdM. B.znalazł się w pozycji prostopadłej w odległości około 1,5m od pojazdu kierowanego przezA. J. (1). Dzięki szybkiej reakcji kierującego pojazdemD.(...)nie doszło do kolizji drogowej między tymi pojazdami.A. J. (1), pomimo stworzenia realnego niebezpieczeństwa kolizji nie zatrzymał się, nie przeprosiłM. B., lecz ruszył w dalszą drogę. Ruch na rondzie w chwili zdarzenia był znaczny.
Dowody:
- notatka urzędowa k. 4-5,
- nagranie z kamery znajdującej się w pojeździeS. (...)onr rej. (...)k. 16,
- pismo skierowanego przezM. B.do Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia
24 listopada 2015 r. k. 37-40;
- wyjaśnienia obwinionegoA. J. (1)złożone na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. - czas rejestracji 00:04:07 – 00:10:29
- zeznania świadkaL. S.złożone na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. - czas rejestracji 00:00:30 – 00:11:49
- zeznania świadkaM. B.złożone na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. -czas rejestracji 00:11:49 – 00:25:23
Obwiniony przesłuchany na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu tj. wykroczenia z art. 86§1 kw. Wyjaśnił, iż postanowił wjechać na skrzyżowaniu o ruchu okrężnymul. (...)iul. (...), ponieważ widział, iż pomiędzy poruszającym się porondzie (...)oraz autem jadącym przed tym pojazdem była luka i w jego ocenie istniała możliwość włączenia się do ruchu okrężnego. Wskazał, że czekał i obserwował co dzieje się na rondzie. Obwiniony wyjaśnił, że manewr wjazdu na rondo wykonał na pierwszym biegu, jadąc bardzo powoli, mając pełną widoczność. Według relacji obwinionego, w chwili kiedy opuszczał rondo usłyszał, że jadący za nim kierowca używa sygnału dźwiękowego.
Wyjaśnienia obwinionego, w części w jakiej opisuje mechanizm swojego wjazdu na skrzyżowanie wT.na skrzyżowaniuul. (...)iul. (...)należy uznać za niewiarygodne, albowiem pozostają w sprzeczności z pozostałymi dowodami, które tworzą spójną i logiczną całość. Zarówno z zeznań świadkówL. S.orazM. B.wynika, że obwiniony pomimo obowiązku ustąpienia pierwszeństwa kierowcy pojazduD.(...)wymusił na nim gwałtowne zatrzymanie się w celu umożliwienia sobie wjazdu na skrzyżowanie. Sąd za niewiarygodne uznał również wyjaśnienia obwinionego w zakresie w jakim wskazał on, że przed wjazdem na rondo czekał i obserwował co się dzieje na rondzie, zaś sygnał dźwiękowy usłyszał już po dokonaniu włączenia się do ruchu, a w zasadzie kiedy już opuszczał rondo. Przeczy temu nagranie z kamery znajdującej się w pojeździeS. (...)onr rej. (...)oraz zeznania świadkówL. S.orazM. B.. Na nagraniu słychać, iż klakson został użyty po upływie 2-3 sekund od wjechania na rondo przez obwinionego. Na tym samym nagraniu widać, że obwiniony nie czeka ( nie zatrzymuje się) przed rondem tylko płynnym ruchem wjeżdża na nie. W pozostałym zakresie sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego, albowiem są one spójne i logiczne oraz znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaL. S., która była pasażerem w pojeździemarki D. (...)onr rej. (...)i siedziała z przodu, po prawej stronie kierowcy. Świadek szczegółowo opisała okoliczności wjazdu obwinionego na rondo i wymuszenia przez niego pierwszeństwa wobec kierowcy pojazduD.(...)Relacja świadka jest spójna i dokładna. Nadto zeznania świadka znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, a mianowicie w nagraniu z kamery znajdującej się w pojeździeS. (...)onr rej. (...), zeznaniachM. B.oraz częściowo w wyjaśnieniach obwinionego.
Zeznania świadkaM. B.– kierowcy pojazduD.(...)onr rej. (...)sąd również uznał za wiarygodne. Świadek bowiem, w sposób bardzo szczegółowy i dokładny opisał zachowanie na drodze obwinionegoA. J. (1). Nadto, jego relacja pozostaje zbieżna z relacją świadkaL. S.oraz potwierdza ją nagranie z kamery znajdującej się w pojeździeS. (...)onr rej. (...). Należy podkreślić, że świadekM. B., nie chciał w ogóle o powyższym zdarzeniu zawiadamiać policji. W istocie, jak wskazuje świadek, to wyłącznie późniejsze zachowanie obwinionego, które miało miejsce już po zjechaniu przez obu kierowców z ronda spowodowało, że wezwana została policja i ujawniony został czyn, będący przedmiotem niniejszego postępowania.
Należy jednak zauważyć, iż zeznaniaL. S.iM. B.co do natężenia ruchu przedmiotowego dnia, pozostają w sprzeczności z materiałem filmowym, jednakże zdaniem Sądu nie odbiera to ich pozostałym zeznaniom waloru wiarygodności .
Zeznania świadków – funkcjonariuszy policji :A. J. (2)orazB. I.sąd uznał za w pełni wiarygodne albowiem są bezstronnymi świadkami i nie mają żadnego interesu w tym by zeznawać na niekorzyść którejkolwiek ze stron. Ponadto ich zeznania są jasne, logiczne, spójne i korelują z pozostałym materiałem dowodnym zebranym w sprawie. Wprawdzie niektórych szczegółów co do przebiegu zdarzenia świadkowie na rozprawie nie pamiętali, lecz z uwagi na upływ czasu niepamięć świadków jest w ocenie Sądu usprawiedliwiona. Zdaniem Sądu, istotne jest to co powiedział świadekA. J. (2), iż obwiniony stwierdził, że faktycznie wjechał na rondo, nie ustępując pierwszeństwa pokrzywdzonemu, ale zdaniem obwinionego nie doprowadzało to do zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Sąd za wiarygodne uznał również dowody w postaci : notatki urzędowej (k. 4-5), nagrania z kamery znajdującej się w pojeździeS. (...)onr rej. (...)(k. 16), pisma skierowanego przezM. B.do Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 24 listopada 2015 r. (k. 37-40) oraz informacji o wpisach w ewidencji kierowców (k. 51,85) albowiem żadna ze stron nie kwestionowała ich wiarygodności.
Sąd uznał, iż wina obwinionegoA. J. (1)w świetle zebranego materiału dowodowego została wykazana albowiem obwiniony w dniu 21.11.2014 r. około godziny 18.30 wT.na skrzyżowaniu o ruchu okrężnymul. (...)zul. (...), kierując pojazdem markiS. (...)onr rej. (...)nie udzielił pierwszeństwa przejazdu pojazdowimarki D. (...)onr rej. (...), gdzie czynem swym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Odpowiedzialności za czyn z art. 86 § 1 kw podlega ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Do jego znamion należy skutek w postaci stworzenia realnego zagrożenia w ruchu drogowym. Należy ono do wykroczeń z narażenia konkretnego na niebezpieczeństwo. Można je popełnić zarówno przez działanie, jak i zaniechanie. Dla wypełnienia znamion tego wykroczenia nie jest wymagane, aby nastąpił skutek w postaci uszkodzeń pojazdu czy obrażeń ciała.
Według Sądu Najwyższego przez zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym rozumieć należy zarówno reguły zawarte w przepisach określających porządek poruszania się na szlakach komunikacyjnych i zachowanie się w typowych dla ruchu sytuacjach lub wyrażone przez przyjęte oznakowanie, oświetlenie i sygnalizację, jak i reguły nieskodyfikowane w sposób szczegółowy, a wynikające z wyżej wymienionych przepisów oraz istoty bezpieczeństwa w ruchu, które muszą znaleźć zastosowanie wszędzie tam, gdzie nie ma sprecyzowanego przepisu (uchwała SN z 28 lutego 1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975, nr 3-4, poz. 33). Podstawową zasadą w ruchu drogowym jest obowiązek uczestnika ruchu i innej osoby znajdującej się na drodze zachowania ostrożności albo - gdy ustawa tego wymaga - szczególnej ostrożności, unikania wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę (M. Mozgawa,Kodeks wykroczeń, Komentarz, wyd. II, rok 2009, źródło: LEX).
Spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu oznacza takie zakłócenie w ruchu, które może doprowadzić do kolizji na drodze, czyli zagrożenia sytuacyjnego. Niebezpieczeństwo musi mieć charakter realny, co oznacza, że istnieje prawdopodobieństwo przerodzenia się aktualnej sytuacji na drodze w sytuację, w której może powstać ujemne następstwo. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, że zagrożenie musi być konkretne i stwarzać realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. O takim jego charakterze może świadczyć spowodowanie zdarzenia polegającego m.in. na zderzeniu się pojazdów,uderzeniu pojazdu w przeszkodę,zmuszenie innego kierującego do gwałtownego hamowania,które zapobiega wypadkowi lub do wykonania nagłego manewru.
W przedmiotowej sprawie, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że obwinionyA. J. (1)wjeżdżając na skrzyżowanie o ruchu okrężnymul. (...)zul. (...)nie zachował ostrożności, jaka była wymagana w danej sytuacji i swoim zachowaniem spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.A. J. (1), oceniając sytuację drogową na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...)spodziewał się, iż uda mu się płynnie i swobodnie włączyć do panującego na nim ruchu aut. Nie mniej jednak, obwiniony nie zatrzymał się przed rondem ( o czym świadczy nagranie), a jedynie zwalniając wjechał na rondo oznaczone znakiem drogowym A-8, z ulicy podporządkowanej, gdzie miał obowiązek ustąpienia pierwszeństwa pojazdom po nim poruszającym się, czego jednak nie uczynił i doprowadził w ten sposób do zagrożenia w ruchu, które mogło doprowadzić do kolizji na drodze. Jak wynika z zeznań pokrzywdzonych, obwiniony wjechał tuż przed ich pojazd zmuszając kierowcę pojazdumarki D. (...)onr rej. (...)do gwałtownego manewru hamowania, a następnie zatrzymania pojazdu. Gdyby nie właściwa reakcja pokrzywdzonegoM. B., niewątpliwie doszłoby do kolizji drogowej albowiem jak stwierdzili sami pokrzywdzeni, ostre hamowanie było jedyną szansą, aby uniknąć kolizji. Zresztą świadczy o tym fakt, iż zatrzymali się ok. 1,5 m za pojazdem obwinionego. Zarówno z zeznań pokrzywdzonych, jak i z nagrania filmowego, gdzie po 2-3 sekundach od wjazdu obwinionego na rondo słychać klakson, wynika, iż to zagrożenie było konkretne i realne.
Mając na uwadze okoliczności popełnienia przez obwinionego zarzucanego mu czynu, sąd postanowił wymierzyć mu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) zł uznając ,iż kara o charakterze wolnościowym, związana z określoną dolegliwością finansową , stanowić będzie adekwatną i wystarczającą reakcją za popełniony czyn. Ponadto w ocenie Sądu wymierzenieA. J. (1)kary aresztu byłoby jednak zbyt surowe. Z poczynionych przez sąd ustaleń wynika, że nie zachodziły żadne okoliczności, które mogłyby wyłączyć odpowiedzialność obwinionego w momencie czynu. Natomiast okolicznością łagodzącą, która Sąd wziął pod uwagę jest natomiast fakt, iż obwiniony prowadzi ustabilizowany tryb życia i nie był uprzednio karany za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Sąd wymierzając obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 złotych miał na uwadze także sytuację materialną i rodzinną obwinionego. Obwiniony osiąga dochody w wysokości 3500 zł brutto, posiada samochód markiS.rocznik 2006 i nie ma nikogo na utrzymaniu.
W ocenie Sądu kara wymierzona obwinionemu jest adekwatna do stopnia winy obwinionego, stopnia społecznej szkodliwości czynu, właściwości i warunków osobistych sprawcy. Sąd uznał również, iż kara ta jest wystarczająca do osiągnięcia wobec obwinionego celów zapobiegawczych i wychowawczych a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Zgodnie zart. 119 kpwdo kosztów postępowania w sprawach o wykroczenia stosuje się odpowiednia przepisyart. 616 i 627 kpk. Według tych przepisów od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego Sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa, którymi są opłaty i wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania.
Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) kwotę 30 złotych tytułem opłaty sądowej. Wysokość opłat określona jest wustawie z dnia 23 czerwca 1973 r o opłatach w sprawach karnych(Dz. U z 1983 r nr 49 poz 223) . Zgodnie z art. 3 ust 1 ustawy skazany w pierwszej instancji na karę grzywny obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości 10%, nie mniej jednak niż 30 zł. W myśl natomiastart. 118 § 1 kpww razie skazania, obwinionego obciąża się go zryczałtowanymi wydatkami postępowania oraz innymi należnościami, jeżeli należności takie powstały w postępowaniu. Wysokość zryczałtowanych wydatków postępowania określarozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r(Dz. U z 2001 r Nr 118, poz. 1269). § 1 pkt 1 tego rozporządzenia stanowi, że wysokość zryczałtowanych wydatków postępowania w sprawach o wykroczenia przed Sądem pierwszej instancji wynosi od jednego obwinionego w postępowaniu zwyczajnym 100 zł. Zdaniem Sądu biorąc pod uwagę sytuację materialną obwinionego, będzie on w stanie ponieść zasądzone przez Sąd wyrokiem wymienione kwoty.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

-(...)
-(...)

3
(...)