Sąd Okręgowy w Łomży
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 24/16
Data wyroku: 2016-03-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Skrodzki

Sygn. akt II Ka 24 /16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 marca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Łomży w II Wydziale Karnym w składzie :
Przewodniczący SSO Grzegorz Skrodzki
Protokolant Adam Jagielski
przy udziale oskarżyciel publicznego ---
po rozpoznaniu w dniu 09 marca 2016r
sprawyL. G.
obwinionego z art. 86§1 kw i inne
na skutek apelacji obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Łomży
z dnia 01 grudnia 2015 r. sygn. akt II W 1373/14
I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy
II. zasądza od obwinionegoL. G.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków za postępowanie przed Sądem II instancji i zasądza od niego 70 (siedemdziesiąt ) złotych tytułem opłaty za instancję odwoławczą.
Sygn. akt II Ka 24/16

UZASADNIENIE
L. G.został obwiniony o to, że:
1. w dniu 26.07.2014 r. ok. godziny 16.30 na odcinku drogiR.-K., gm.P.kierujący pojazdem markiL.onr rej. (...)zjeżdżał na lewy pas ruchu w miejscu obowiązywania znaku P-4 "podwójna linia ciągła";
2. w dniu 26.07.2014 r. wB.droga nr (...)gm.P.kierujący pojazdem markiL.onr rej. (...), jadąc w kierunkuŁ., prawym pasem ruchu, uniemożliwił kierującemu pojazdem markiC.onr rej. (...), który był w trakcie wyprzedzania, zjazd na prawy pas ruchu, zmuszając go do gwałtownego hamowania - czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym;
3. w dniu 26.07.2014 r. wP.kierujący pojazdem markiL.onr rej. (...)na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...)nie zastosował się do sygnalizacji świetlnej, tj. wykonał manewr skrętu w lewo na wyświetlonym dla jego kierunku jazdy czerwonym świetle.
Tj. o wykroczenie z art. 92§1 k.w. art. 86§1kw. art. 92§1 k.w.
Wyrokiem z dnia 01 grudnia 2015 r. sygn. akt II W 1373/14 Sąd Rejonowy w Łomży uznał obwinionegoL. G.za winnego tego, że w dniu 26.07.2014 r. wB.droga nr (...)gm.P.kierując pojazdem markiL.onr rej. (...), jadąc w kierunkuŁ.prawym pasem ruchu na pasie ruchu o dwóch jezdniach, po wykonanym manewrze wyprzedzania go przez kierującego samochodem markiC.onr rej. (...)J. I. (1), uniemożliwił kierującemuC.zasygnalizowany kierunkowskazem powrót na prawy pas jezdni poprzez zwiększenie prędkości, zmuszając go w celu uniknięcia zderzenia do gwałtownego hamowania, a następnie wjazdu na wydzieloną z ruchu część jezdni, czym spowodował realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. wykroczenia z art.art. 86§1kw w zw. zart.24 ust.6 ustawy prawo o ruchu drogowymoraz tego, że w dniu 26.07.2014 r wP.kierując samochodem markiL.onr rej. (...)na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...)nie zastosował się do sygnalizacji świetlnej wykonując manewr skrętu w lewo przy wyświetlonym dla jego kierunku jazdy czerwonym świetle tj. wykroczenia z art.92§1kw w zw. z §95 ust.1 pkt.3 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych z dnia 31.07.2002r w sprawie znaków i sygnałów drogowych i za to z mocy art.86§1kw w zw. z art.9§2kw w zw. z art.24§1i3kw wymierzył mu łącznie karę grzywny w kwocie 700 (siedemset) złotych, uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzucanego mu w pkt. I czynu oraz zasądził od obwinionegoL. G.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania.
Powyższy wyrok na podstawieart. 103 § 2 k.p.s.w. w całości zaskarżył obwiniony. Na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.s.w. powyższemu wyrokowi zarzucił:
1. odnośnie czynu przypisanego obwinionemu w punkcie 2 wyroku obrazę przepisów postępowania tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. przez dowolną a nie swobodną ocenę zeznań świadkówJ. I.orazB. I.i danie im wiary w całości, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, przez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych co do popełnienia przez obwinionego wykroczenia z art. 86 § 1 k.w.
2. odnośnie czynu przypisanego obwinionemu w punkcie 3 wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść tego orzeczenia, polegający na dowolnym ustaleniu, że obwiniony wjechał na skrzyżowanie i opuścił je skręcając w lewo pomimo że dla tego kierunku włączyło się światło czerwone.
Wskazując na powyższe zarzuty na podstawieart. 437 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.s.w. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 2 oraz 3 i uniewinnienie go od zarzucanych mu czynów a także o uznanie za niewinnego w zakresie czynu wskazanego w pkt. 1 wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i jeżeli sąd uzna to za konieczne i dopuszczalne przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obwinionego jest bezzasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy iż w zakresie pierwszego z zarzucanych mu czynów to zaskarżonym wyrokiem został on uniewinniony od jego popełnienia a w związku z powyższym wniosek apelacji o jego uniewinnienie także od tego zarzutu należy traktować jako element stanowiska o podtrzymanie wyroku w tym zakresie albowiem po stronie obwinionego brak jest interesu prawnego w jego zaskarżeniu .
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie oraz dokonał oceny zebranych dowodów, a wyciągnięte z tej oceny wnioski przedstawił w prawidłowo sporządzonym pisemnym uzasadnieniu wyroku motywując przyczyny wydanego wyroku. Ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji jest rzetelna, wszechstronna i rzeczowa, nie zawiera błędów natury logicznej i została przeprowadzona zgodnie z regułą wyrażoną wart. 7 k.p.k.Znajduje wyraz w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, a jej prawidłowość da się skontrolować w postępowaniu odwoławczym, nie wymagając korekty.
Apelację skarżącego sprowadzić można do kwestionowania oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący zdaje się zapominać, iż prawem i powinnością sądu orzekającego jest rozważyć całość materiału dowodowego, ale zarazem, oprzeć rozstrzygnięcie na tych dowodach, które oceni jako wiarygodne. Nie można więc czynić zarzutu z samego tylko uznania określonych dowodów za wiarygodne i odmówienia tej cechy innym, gdyż stanowi to przecież prerogatywę sądu orzekającego. W realiach niniejszej sprawy obwiniony składając wyjaśnienia podał przebieg ocenianych przez Sąd zdarzeń, przedstawił swoją linię obrony, swoje argumenty i stanowisko .Sąd Rejonowy kwestie te skrupulatnie i dokładnie przeanalizował, podając w uzasadnieniu orzeczenia dlaczego podawane przez obwinionego okoliczności mogły lub nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych. O rzetelności powyższych ustaleń świadczy chociażby to iż obwiniony został przecież uniewinniony od popełnienia jednego z zarzucanych mu czynów.
W ocenie Sądu Odwoławczego trafnie Sąd Rejonowy wskazał, iż zeznania świadkówJ.iB. I. (2), którzy są jedynymi świadkami przypisanego obwinionemu wykroczenia, dają podstawę do dokonania ustaleń, iż obwiniony w dniu zdarzenia jadąc w kierunkuŁ.prawym pasem ruchu na pasie ruchu o dwóch jezdniach, po wykonanym manewrze wyprzedzania przez kierującego samochodem markiC.onr rej. (...)J. I. (1)uniemożliwił mu zasygnalizowany kierunkowskazem powrót na prawy pas jezdni poprzez zwiększenie prędkości, zmuszając go w celu uniknięcia zderzenia do gwałtownego hamowania, a następnie do wjazdu na wydzieloną z ruchu część jezdni. Sąd I instancji mając na względzie treść zeznań świadkówJ.iB. I. (2)oraz okoliczności i sposób jazdy obwinionego, miał podstawy do uznania ich za wiarygodne. Z oceny zeznań świadków wynikają bowiem okoliczności prawidłowo wychwycone przez Sąd Rejonowy w Łomży. Sposób jazdy obwinionego, przyśpieszenie w momencie włączenia przez świadkaI.kierunkowskazu jak również rozpoczęcia przez niego manewru zmiany pasa ruchu na prawy, jednoznacznie wskazują, że musiał on następnie wykonać manewry obronne aby uniknąć kolizji z obwinionym. Sąd I instancji wskazał w szczególności, dlaczego odmówił wiarygodności wyjaśnieniom obwinionegoL. G.w tym zakresie jak też uznał dlaczego zeznania świadkaJ. I. (1)iB. I. (2)są wiarygodne. Przekonania Sądu I instancji w tym zakresie pozostają pod ochronąart. 7kpk, recypowanego przezart. 8kpsw, gdyż zostały poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, a nadto zajęte stanowisko w tym zakresie jest wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Powyższe ustalenia i przeprowadzoną ocenę dowodów Sąd Okręgowy w pełni akceptuje i podziela co czyni zbędnym jej powielanie . Podkreślić należy iż o ile obwiniony ma prawo przedstawiać swoją wersję wydarzeń tak samo Sąd Rejonowy jest uprawniony do jej negatywnej weryfikacji w oparciu o całość materiału dowodowego . Stanowisko apelacji jest powieleniem argumentacji i okoliczności podnoszonych w toku postępowania przed Sądem Rejonowym , projekcją własnego stanowiska i ocen , skupiających się na kwestionowaniu wiarygodności świadków . Stawiane w tym zakresie zarzuty są nieprzekonywujące i maja charakter własnych ocen i poglądów . Zasygnalizować należy iż z zeznań kierowcyC.jednoznacznie wynika charakter i rodzaj podjętych przez niego manewrów obronnych wymuszonych określonym zachowaniem obwinionego na drodze . Ewidentnie doszło do sytuacji zagrożenia konkretnego, czyli znamiennego skutkiem sytuacyjnym, którym jest zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Nie musi to być skutek rzeczowy (np. rozbicie samochodu), aczkolwiek i on wchodzi w rachubę, ale generalnie wystarczy skutek sytuacyjny (np. sprowadzenie sytuacji, w której istnieje niebezpieczeństwo rozbicia samochodu).
Nie zasługuje na uwzględnienie również drugi zarzut apelacji, który miałby polegać na dowolnym ustaleniu, ze obwiniony wjechał na skrzyżowanie i opuścił je skręcając w lewo pomimo, że dla jego kierunku jazdy wyświetliło się światło czerwone. W tym zakresie z pełnych zeznań świadkaJ. I. (1)wynika iż o ile obwiniony w momencie przejazdu przez pasy nie miał jeszcze czerwonego światła to następnie jednakże, po przejechaniu pasów , uwzględniając natężenie ruchu , sam manewr skrętu w lewo wykonał kiedy pojazdy z naprzeciwka miały już światło zielone dla swego kierunku jazdy, a on sam miał natomiast światło czerwone. W związku z powyższym z miejsc swojego zatrzymania powinien on " przepuścić" pojazdy jadące na zielonym światle z naprzeciwka a dopiero później , przy wyświetlonym dla swojego kierunku jazdy zielonym sygnalizatorze , z miejsca zatrzymania dokonać skrętu. Wykonanie skrętu w warunkach wyświetlonego światła czerwonego stanowi ewidentnie działanie wbrew art. 92 §1 kw.
Tym prawidłowym ustaleniom i ocenie materiału dowodowego skarżący przedstawia własną ocenę materiału dowodowego, nie wskazując żadnych rzeczowych argumentów, które mogłyby uzasadniać twierdzenie o błędności poczynionych ustaleń faktycznych w tym zakresie. W ugruntowanym orzecznictwie sądowym wypowiadana jest teza, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie może się sprowadzać do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego (wyrok SA w Łodzi z dnia 6 października 2000 roku, sygn. akt II AKa 138/00, OSN Prok. i Pr. 2002, nr 1, poz. 28, wyrok SA w Łodzi z dnia 10 maja 2001 roku, sygn. akt II AKa 80/01, Prok. i Pr. Dodatek Orzecznictwo 2002, nr 11, poz. 27). Sama zaś możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego nie na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd pierwszej instancji, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych.
Mając na uwadze powyższe, na zasadzieart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 1kpsw Sąd Okręgowy nie dopatrując żadnych przesłanek do wzruszenia zaskarżonego wyroku utrzymał go w mocy.
O opłacie za drugą instancję orzeczono na podstawieart. 8w zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst. jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 z późn. zm.), zaś o zryczałtowanych wydatkach za postępowanie odwoławcze na podstawie§ 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. z 2001 r. Nr 118 poz. 1269) .