Sąd Apelacyjny w Katowicach
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACz 537/16
Data wyroku: 2016-05-17 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Anna Bohdziewicz, Ewa Jastrzębska, Aneta Pieczyrak-Pisulińska
Słowa kluczowe: Zwrot pozwu
Podstawa prawna: art 130^2^§1 kpc

Sygn. akt I ACz 537/16

POSTANOWIENIE
dnia 17 maja 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach, Wydział I Cywilny, w składzie:
Przewodniczący: SSA Ewa Jastrzębska
Sędziowie: SA Anna Bohdziewicz
SO del. Aneta Pieczyrak-Pisulińska (spr.)
po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. w Katowicach, na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa(...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego weW.
przeciwkoM. T.
o zapłatę
na skutek zażalenia powoda
na zarządzenie Przewodniczącego posiedzenia w Sądzie Okręgowym w Katowicach z dnia 15 marca 2016 r. sygn. akt II Nc 108/16
postanawia:
oddalić zażalenie.
SSO del. Aneta Pieczyrak-Pisulińska SSA Ewa Jastrzębska SSA Anna Bohdziewicz
Sygn. akt I ACz 537/16

UZASADNIENIE
Przewodniczący posiedzenia w Sądzie Okręgowym w Katowicach zarządzeniem z dnia 15 marca 2016 roku w oparciu o przepisart. 1302§ 1 k.p.c.zwrócił pozew, wskazując że nie została uiszczona należna opłata w prawidłowej wysokości.
Powód zaskarżył to zarządzenie w całości, zarzucając naruszenieart. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, przez jego niezastosowanie i uznanie, że opłata sądowa od pozwu winna zostać uiszczona w wysokości wyższej niż 1000 zł. Domagał się w związku z tym uchylenia zarządzenia o zwrocie pozwu, zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego kosztów wywołanych wniesieniem zażalenia oraz zwrotu opłaty sądowej od zażalenia.
W ocenie Sądu Apelacyjnego zażalenie nie było uzasadnione.
W szczególności nie można było podzielić poglądu skarżącego, iż skoro przedmiotem żądania było zasądzenie należności wynikającej z umowy kredytu zawartej przez pozwaną z bankiem, którą to wierzytelność strona powodowa następnie nabyła na podstawie umowy cesji, to zastosowanie powinna znaleźć regulacja wynikająca zart. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Zgodnie z tym przepisem, w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych opłata stosunkowa wynosi 5% wartości przedmiotu sporu, ale nie mniej niż 30 i więcej niż 1000 zł. Definicja czynności bankowych nie została jednak przez ustawodawcę podana, a jedynie wart. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowewymieniono czynności zaliczane do tej kategorii. Niewątpliwie w tym znaczeniu czynnością bankową jest udzielanie kredytów (art. 5 ust. 1 pkt 3). Jest nią także nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych (art. 5 ust. 2 pkt 5), ale tylko w wypadku, gdy wykonywane jest przez bank.
W niniejszej sprawie powód dochodzi od pozwanej należności w wysokości 102557,08 zł, której pierwotnym źródłem jest wprawdzie umowa zawarta pomiędzy pozwaną a(...)S. A., jednakże podstawą roszczenia powoda nie jest ta umowa bankowa, ale umowa przelewu wierzytelności zawarta pomiędzy pierwotnym wierzycielem i funduszem. O ile z treści cytowanegoart. 5 ust. 2 pkt 5 prawa bankowegowyraźnie wynika, że nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych, jeśli jest dokonywane przez bank – jest czynnością bankową, to nabycie wierzytelności przez fundusz sekurytyzacyjny, który nie jest bankiem, a jedynie podmiotem zajmującym się działalnością gospodarczą polegającą na przyjmowaniu wierzytelności bankowych  – taką czynnością w świetle tego przepisu nie jest.
W konsekwencji roszczenie powoda nie wynika z czynności bankowej, a tym samym nie istnieją podstawy do stosowania dla określenia wysokości należnej od pozwu opłaty – art. 13 ust. 1a ustawy o kosztach w sprawach cywilnych.
Za taką interpretacją przemawiają również okoliczności w jakich doszło do wprowadzenia tej normy, co zostało dokonane łącznie z nowelizacjąustawy prawo bankoweoraz niektórych innych ustaw. Zmiana ta miała na celu uchylenie przepisówprawa bankowegodotyczących tzw. bankowego tytułu egzekucyjnego. Na ich podstawie banki miały bowiem w stosunku do innych podmiotów uprzywilejowaną pozycję, gdyż mogły prowadzić egzekucję wobec swoich dłużników bez konieczności wytaczania powództwa o zapłatę. Obecnie dla uzyskania tytułu egzekucyjnego muszą one wystąpić na drogę sądową. Intencją  ustawodawcy było zatem złagodzenie obciążeń fiskalnych spoczywających na bankach, które masowo dochodzą należności, a dotychczas korzystały z uprzywilejowanej drogi egzekucji.
Nie bez znaczenia jest i ten argument, że także w poprzednim stanie prawnym fundusze sekurytyzacyjne nie były uprawnione do wystawiana bankowych tytułów egzekucyjnych, czy ich odpowiedników, a zatem dochodząc należności przysługujących im od dłużnika banku nabytych w drodze cesji, były zobowiązane uiszczać opłatę od pozwu za zasadach ogólnych. Skoro zatem w tym zakresie ich sytuacja nie uległa zmianie – brak jest przekonujących argumentów, aby przywilej przyznany bankom rozciągać na innego rodzaju instytucje, w tym fundusz sekurytyzacyjny, zwłaszcza że zgodnie z regułą wyjątek – jakim jest prawo do obniżonej wysokości opłaty – nie może być wykładany rozszerzająco.
Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie nie podziela zatem prezentowanej przez pozwanego wykładni przepisu art. 13 ust. 1 a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, podobnie jak nie jest związany poglądami wyrażanymi w tej kwestii przez inne sądy, nawet jeśli są one zbieżne ze stanowiskiem skarżącego, zwłaszcza że ustawodawca ustawą z dnia 18 marca 2016 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2016. 421) nadał nowe brzmienie ust. 1a art. 13 i po raz kolejny ograniczył możliwość korzystania z preferencyjnej stawki opłaty w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych tylko do wypadków, gdy opłata taka jest pobierana od konsumenta lub osoby fizycznej prowadzącej gospodarstwo rodzinne, co dodatkowo wspiera wskazany wyżej sposób rozumienia tego przepisu.
Reasumując opłata w niniejszej sprawie powinna wynosić 5 % wartości przedmiotu sporu jak prawidłowo przyjął to sąd pierwszej instancji, a ponieważ fachowy pełnomocnik powoda uiścił opłatę w wysokości 1000 złotych należało w oparciu o powołane w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia przepisy zwrócić pozew.
Z tych wszystkich względów zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu na mocyart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.iart. 398 k.p.c.
SSO del. Aneta Pieczyrak-Pisulińska SSA Ewa Jastrzębska SSA Anna Bohdziewicz