Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Kp 221/16
Data wyroku: 2016-09-23 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Danuta Raś
Słowa kluczowe: Zażalenie Na Postanowienie O Umorzeniu Dochodzenia
Podstawa prawna: art. 329§1k.p.k w zw. z art. 465§2 k.p.k

Sygn. akt II Kp 221/16

POSTANOWIENIE
Dnia 23 września 2016r.
Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie II Wydział Karnyw składzie:
Przewodnicząca: SSR Danuta Raś
Protokolant: Katarzyna Czaplicka
po rozpoznaniu sprawy o czyn zart. 207 § 1 k.k.
na skutek zażalenia skarżącejB. C.
na postanowienie z dnia 29 marca 2016r. zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej wD.w dniu 1 kwietnia 2016r. w sprawie o sygn. akt PR 2 Ds.(...)
w przedmiocie umorzenia dochodzenia
na podstawieart. 329 § 1 k.p.k.w zw. zart. 465 § 2 k.p.k.
postanowił:
zażalenia skarżącegoB. C.na postanowienie z dnia 29 marca 2016r. zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej wD.w dniu1 kwietnia 2016r. w sprawie o sygn. akt PR 2 Ds.(...)o umorzeniu dochodzenia nie uwzględnić i utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 29 marca 2016r. zatwierdzonym przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej wD.w dniu 1 kwietnia 2016r. w sprawie o sygn. akt PR 2 Ds.(...)umorzono dochodzenia przeciwkoJ. C.podejrzanemu o to, że w okresie od 10 sierpnia 2015r. do września 2015r.i od 16 listopada2015r. do 20 listopada2015r. wP.znęcał się psychicznie i fizycznie nad żonąB. C.w ten sposób, że ubliżał jej słowami wulgarnymi, zakłócał spokój nocny, usiłował odebrać kluczyki do samochodu szarpiąc przy tym pokrzywdzoną, przewracając ją na ziemię i grożąc pobiciem, przysyłał smsy z żądaniem opuszczenia mieszkania, łapał i szarpał za odzież i ręce, uderzał pięścią w okolice żeber tj. o czyn zart. 207 § 1 k.k.- wobec ustalenia, iż czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego.
Natomiast odnośnie zdarzenia z dnia 20 listopada 2015r. Prokurator wystąpił do Sądu z aktem oskarżenia przeciwkoJ. C.dopatrując się w jego zachowaniu znamion czynu zart. 190 § 1 k.k.
Na postanowienie o umorzeniu dochodzenia o czyn zart. 207 § 1 k.k.w ustawowym terminie wniosła zażalenie skarżąca –B. C..
W zażaleniu tym wskazała, iż jej zeznania oraz zeznania jej córkiP. C.dotyczące zdarzenia z dnia 20 listopada 2015r. „pokrywają, co nie zostało wzięte pod uwagę w trakcie rozpoznania sprawy”. Nadto podniosła, że „to zdarzenie opisują notatki służbowe policjantów wezwanych na interwencję w tym dniu”.
Prokurator Rejonowy wD., przekazując powyższe zażalenie wrazz aktami sprawy do rozpoznania Sądowi, wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.
W ocenie Sądu, analiza akt sprawy wskazuje jednoznacznie, iż decyzja procesowa, podjęta przez Prokuratora, o umorzeniu dochodzenia w zakresie czynuzart. 207 § 1 k.k.z uwagi na stwierdzenie, iż zachowanie oskarżonego nie realizuje znamion wskazanego przestępstwa, a jedynie przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.- jestw pełni zasadna, a zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, w związku, z czym utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądowym ustawowe określenie: "znęca się" oznacza działanie albo zaniechanie, polegające na umyślnym zadawaniu bólu fizycznego lub dotkliwych cierpień moralnych, powtarzającym się albo jednorazowym, lecz intensywnym i rozciągniętym w czasie (wytyczne wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w zakresie prawnokarnej ochrony rodziny), Pojęcie "znęcanie się" zawiera w sobie istnienie przewagi sprawcy nad osobą pokrzywdzoną, której nie może się ona przeciwstawić lub może to uczynić tylko w niewielkim stopniu. Nie jest zatem możliwe przyjęcie wzajemnego znęcania się nad sobą małżonków w tym samym czasie(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1990 r. V KRN 96/90 - OSP 1992/4/78). Określając granice znęcania się SN wyjaśnił, iż:"Rozgraniczyć należy zachowania, które mieścić mogą w sobie elementy czynu ściganego z oskarżenia prywatnego, od zachowań, które w odpowiednim zakresie czasowym wyróżniają się pewną systematycznością i napięciem złej woli w podejmowaniu różnego rodzaju zachowań i które w sumie mogą stanowić przestępstwo znęcania (art. 184 § 1 k.k.). Jeżeli natomiast wzajemne zachowania na skutek rozkładu pożycia małżeńskiego polegają na wzajemnym naruszeniu nietykalności i wzajemnym znieważaniu oraz na podejmowaniu czynności, które można określić mianem złośliwego dokuczania - to brak jest podstaw do przypisywania tylko jednej stronie zamiaru znęcania się"(wyrok SN z 23 września 1992 r., III KRN 122/92, LEX nr 22076).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że analiza akt sprawy, w tym załączonego przezB. C.do zażalenia nagrania z dnia 20 listopada 2015r. prowadzi do wniosku, iż w okresie wskazywanym przezB. C.doszło do konfliktu pomiędzy małżonkami, w którymJ. C.miał pretensje do małżonki o wydanie przez nią zarobionych za granicą przez niego pieniędzy, co wywołało duże oburzenie tegoż, a także co do powrotów skarżącej do domu o późnej porze oraz sms-ów, które w jego odczuciu wskazywały, że żona go zdradza. Na tym tle dochodziło między małżonkami do kłótni, w trakcie których strony wzajemnie się wyzywały, dochodziło do szarpaniny między nimi. W efekcie jednakJ. C.zdecydował się opuścić mieszkanie, wyprowadzając się z niego w połowie miesiąca września 2015r. Z zeznań skarżącej wynika też, żeJ. C.po upływie miesiąca czasu po wyprowadzeniu się zażądał telefonicznie, a potemw wysyłanych do żony sms-ach, by skarżąca opuściła wspólne mieszkanie i „wynosiła się do NIEGO”. Do negatywnych zachowańJ. C.wedle skarżącej doszło w dniu 20 listopada 2015r., kiedy to zdenerwowanyJ. C.wszedł do wspólnego mieszkania, z którego się wyprowadził i groził skarżącej pozbawieniem życia, szarpał ją, miał ją uderzyć pięścią w okolice żeber, podnieść do góry i wystawić ją do połowy za okno, na co zareagowała ich córkaP.. WedleB. C.zdarzenie z 20 listopada 2015r. miało charakter wyjątkowy, ale gróźb jego obawiam się nadal(karta 26). Z zeznańP. C.wynika zaś, że w dniu20 listopada 2015r. ojciec domagał się od matki zwrotu kwoty 150 tys. zł. i miał ją uderzyć pięścią w plecy, a nadto bić ją po głowie. Z wyjaśnieńJ. C.wynika, że do ogromnego wzburzenia doszło z powodu stwierdzenia, iż jego żona spowodowała tak duże zadłużenie, że jego wynagrodzenie zostało zajęte przez Komornika Sądowego, a wobec informacji jakie do niego dotarły, że żona gromadzi pieniądze przygotowując się do remontu mieszkania, wzburzenie to osiągnęło apogeum. Gdy w dniu 20 listopada 2015r. wszedł do mieszkania jego żona krzykiem wypraszała go z niego. Doszło wtedy do wzajemnej szarpaniny i krzyków i opisał zachowanie poszczególnych osób w sposób, któremu nie przeczy w żadnym momencie nawet przedłożone przez skarżącą nagranie z tego zdarzenia.
Z informacji uzyskanych od sąsiadów wynika, że nigdy nie słyszeli żadnych kłótni dobiegających z mieszkania państwaC., nigdy nie byli świadkami ich kłótni, wręcz uważali państwoC.za wzorowe małżeństwo (k-23). W okresie od stycznia 2015r. do stycznia 2016r.nie przeprowadzono w miejscu zamieszkania stron żadnej interwencji policji, a z wyjaśnieńJ. C.oraz pisemnie wyartykułowanych żądańB. C.wynika, że obecnie toczy się między stronami sprawa rozwodowa, w którejB. C.domaga się nie tylko zrzeczenia się na jej rzecz wspólnego mieszkania i samochodu, ale także alimentów na dorosłą, nie uczącą się i pracującą córkę. WedleJ. C.jego żona dokucza mu, wyzywa go i pokazuje mu palec środkowy w znieważającym geście.
Tym samym poza żywotnie zainteresowanymi w niekorzystnym dlaJ. C.rozstrzygnięciu –B. C.iP. C.lakonicznie i bez przekonania wskazującym, iż poza dniem 20 listopada 2015r.J. C.również miał wszczynać awantury domowe – twierdzenia te nie znalazły żadnego potwierdzenia, ani w relacjach sąsiadów, ani w statystykach interwencji policyjnych. Tym bardziej, że z zeznańB. C.wynika też, żezdarzenie 20 listopada 2015r. miało charakter wyjątkowy(karta 26). Zebrany materiał dowodowy wskazuje zaś na konflikt istniejący pomiędzy małżonkami, skutkujący uwalnianiu negatywnych emocji z obu stron i który znalazł swoje ujście właśnie w dniu 20 listopada 2015r. Nie wykluczone, że mogło wtedy dojść do groźby karalnej – ściganej z oskarżenia publicznego (i co do którego to czynu oskarżyciel wystąpił wszak w dniu 6 maja 2016r. z aktem oskarżenia) oraz naruszenia nietykalności cielesnej i znieważań, które to występki ścigane są z oskarżenia prywatnego.
Zważywszy zatem na powyższe, a nadto na stanowisko SA wG., któryw uzasadnieniu wyroku sygn. akt II AKa 399/12 z dnia 2 kwietnia 2013r. wyraził pogląd, żezadawanie cierpień moralnych, psychicznych osobie pokrzywdzonej w celu jej udręczenia, poniżenia lub dokuczenia albo wyrządzenia jej innej przykrości, bez względu na rodzaj pobudek nie będzie stanowiło "znęcania się" w rozumieniuart.207 § 1 k.k.skoro nie mają charakteru działań "dotkliwych" i "ponad miarę", a więc swą intensywnością wykraczających poza granice zwyczajnego naruszenia nietykalności fizycznej, znieważenia, poniżenia, czy innego naruszenia czci pokrzywdzonego, a tym bardziej, gdy mają charakter wzajemny.
Z tych względów, uznając zażalenie za nieuzasadnione, należało orzec jakw sentencji.
(...)
(...)