Sąd Apelacyjny w Katowicach
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 739/15
Data wyroku: 2016-02-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jolanta Pietrzak, Marek Żurecki, Anna Petri
Słowa kluczowe: Odsetki
Podstawa prawna: art. 118 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt III AUa 739/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 lutego 2016 r.
Sąd Apelacyjny w KatowicachIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSA Jolanta Pietrzak

Sędziowie

SSO del. Anna Petri (spr.)
SSA Marek Żurecki

Protokolant

Beata Kłosek

po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016r. w Katowicach
sprawy z odwołaniaM. N.(M. N.)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.
o odsetki
na skutek apelacji ubezpieczonegoM. N.
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w Częstochowie z dnia 4 lutego 2015r. sygn. akt IV U 2153/14

1
zmienia zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję organu rentowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemuM. N.prawo do odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w wypłacie świadczenia za okres od dnia 4 kwietnia 2011 r. do dnia wypłaty świadczenia,

2
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.na rzecz ubezpieczonegoM. N.kwotę 210 zł (dwieście dziesięć złotych) tytułem kosztów procesu.

/-/SSA M. Żurecki /-/SSA J. Pietrzak /-/SSO del. A. Petri

Sędzia Przewodniczący Sędzia
Sygn. akt III AUa 739/15

UZASADNIENIE
UbezpieczonyM. N.wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.z dnia 30 września 2014r., odmawiającej przyznania mu odsetek od wypłaconej z opóźnieniem renty. Ubezpieczony domagał się ich wypłaty uznając, iż w toku postępowania prowadzonego przed organem rentowym, przy ocenie niezdolności do pracy, jej stopnia i daty powstania, można było uzupełnić dokumentacjęo opinię lekarza konsultanta, wyniki badań dodatkowych, a nawet obserwację szpitalną,z czego organ rentowy z własnej winy nie skorzystał, co w konsekwencji doprowadziłodo długotrwałego uzupełniającego postępowania, podczas którego pozostawał bez środków finansowych.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania wskazując, że nie mógł przyznać ubezpieczonemu prawa do renty na podstawie załączonych do wniosku dokumentów.Decyzja przyznająca mu świadczenie została wydana w ustawowym terminie od wpływudo organu rentowego wyroku Sądu Apelacyjnego, na mocy którego dokonano wypłaty.Sąd nie stwierdził przy tym jego odpowiedzialności w opóźnieniu w wypłacie świadczenia.
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2014r. Sąd Okręgowy w Częstochowie oddalił odwołanie ubezpieczonego.
Sąd I instancji ustalił, że ubezpieczonyurodził się (...)W dniu 31 grudnia 2010r. złożył wniosek o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Orzeczeniem lekarza orzecznika z dnia 2 lutego 2011r. nie został uznany za niezdolnegodo pracy, a w dniu 4 marca 2011r. komisja lekarska wydała orzeczenie tej samej treści.Organ rentowy uznał ubezpieczonemu staż emerytalny w wymiarze 23 lat, 8 miesięcy i 25 dni okresów składkowych oraz 5 lat, 2 miesięcy i 3 dni okresów nieskładkowych. W ostatnim10-leciu przed zgłoszeniem wniosku o rentę, tj. od 31 grudnia 2000r. do 30 grudnia 2010r. ubezpieczony wykazał staż emerytalny w wymiarze 7 lat, 5 miesięcy i 12 dni okresów składkowych oraz 20 dni okresów nieskładkowych. Ostatnie ubezpieczenie ustało 30 czerwca 2008r.
Decyzją z dnia 11 marca 2011r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu przyznania żądanego świadczenia. Wyrokiem z 29 czerwca 2012r., wydanym w sprawie o sygn. aktIV U 594/11, Sąd Okręgowy w Częstochowie zmienił tę decyzję i przyznał ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od 1 grudnia 2010r. na stałe.Na skutek apelacji organu rentowego wyrokiem z 5 czerwca 2014r., wydanym w sprawieo sygn. akt III AUa 1676/12 Sąd Apelacyjny w Katowicach zmienił zaskarżony wyroki przyznał ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 grudnia 2010r. do 30 listopada 2015r., oddalając apelację w pozostałej części.W toku postępowania przed Sądem II instancji pozyskano decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału weW.z 26 września 2012r., stwierdzającą podleganie ubezpieczonego, jako osoby wykonującej pracę na podstawie umowy zlecenia u płatnika składek(...) S.A.obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresie od 1 stycznia 2006r. do 31 grudnia 2011r. Następnie25 września 2014r. ubezpieczony wniósł o przyznanie mu odsetek od wymaganych kwot renty za okres od 1 grudnia 2010r. do 31 sierpnia 2014r.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd I instancji uznał, że odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie. Powołał się przy tym na treśćart. 85.ust 1 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych(t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 121) orazart. 118 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 748). Zdaniem tego Sądu, pomimo, że zarówno orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, jak i komisji lekarskiej ZUS okazało się błędne, organ rentowy i tak nie miał możliwości przyznania ubezpieczonemu prawa do renty, ponieważ ustalona ostatecznie jego częściowa niezdolność do pracy nie powstała w okresach ubezpieczenia, ani w ciągu 18-stu miesięcy od ich ustania. Nie został zatem spełniony wymóg z art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentachz FUS. Na dzień składania wniosku o rentę ubezpieczony przedłożył bowiem jedynie świadectwo pracy zPrzedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego (...), zgodnie z którym jego ostatnie ubezpieczenie ustało 30 czerwca 2008r. Skoro przy tym bezspornie niezdolność ubezpieczonego do pracy powstała 26 maja 2010r., przeto miało to miejsce już po upływie 18-stu miesięcy od ustania w dniu 30 czerwca 2008r. ostatniego ubezpieczenia. Dopiero na etapie postępowania przed Sądem II instancji pozyskano decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału weW.z dnia 26 września 2012r., zgodnie z którą ubezpieczony został objęty ubezpieczeniem społecznym z tytułu umowy zlecenia od 1 stycznia 2006r. do 31 grudnia 2011r. Dopiero po wydaniu tej decyzji możliwe było przyznanie mu żądanego świadczenia, wobec spełnienia przewidzianego w art. 57 ust. 1 pkt 3 warunku do jego przyznania.
W ocenie Sądu Okręgowego, w dacie badania uprawnień ubezpieczonego do rentyz tytułu niezdolności do pracy, nawet w przypadku ustalenia jego częściowej niezdolnoścido pracy, organ rentowy nie miał możliwości wydania prawidłowej decyzji. Tym samym, decyzja z 14 sierpnia 2014r., przyznająca ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, została wydana w ustawowym terminie 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności, tj. od otrzymania przez organ rentowy wyroku Sądu Apelacyjnegow Katowicach z 29 lipca 2014r., mocą którego zmieniono zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję i przyznano ubezpieczonemu prawo do renty. Brak więc podstaw do przyznania mu w tej sytuacji prawa do odsetek.
Z tych względów, na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c., Sąd I instancji oddalił odwołanie.
Apelację od tego wyroku wniósł ubezpieczony.
Apelujący zaskarżył wyrok w całości, domagając się jego zmiany i przyznania ubezpieczonemu prawa do odsetek od niewypłaconej w terminie renty oraz zasądzeniaod organu rentowego na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucił temu wyrokowi:
-  naruszenie prawa materialnego - art. 118 ust. 1 i 1a ustawy emerytalnej w związkuz art. 85 ustawy systemowej, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe  zastosowanie, polegające na przyjęciu, że decyzja przyznająca prawo do renty z tytułu  częściowej niezdolności do pracy wydana została w ustawowym terminie 30 dniod wyjaśnienia ostatniej okoliczności, tj. od otrzymania wyroku Sądu Apelacyjnegow Katowicach z 29 lipca 2014r., wobec czego odsetki mu nie przysługują, podczas,  gdy wykładnia tych przepisów dopuszcza taki wniosek tylko w sytuacji,gdy za nieustalenie okoliczności niezbędnej do wydania decyzji nie ponosi  odpowiedzialności organ rentowy;
-  rażące naruszenie prawa materialnego -art. 2 i 32 Konstytucji RPoraz art. 14  Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez  nieuwzględnienie w odpowiednim zakresie przy orzekaniu o przyznaniu odsetekfaktu,  że w wyniku długotrwałego uzupełnia postępowania dowodowego w okresie  od 31 grudnia 2010r. do momentu wypłaty renty na podstawie decyzji organu  rentowego z 14 sierpnia 2014r. ubezpieczony pozostawał faktycznie bez środkówdo życia;
-  błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że dopiero po wydaniu  decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział weW.z 26 września  2012r., możliwym było przyznanie ubezpieczonemu żądanego świadczenia, z uwagi  na spełnienie warunku określonego w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy emerytalnej, podczas,  gdy w okresie od 1 stycznia 2006r. do 31 grudnia 2011r. ubezpieczony był objęty  ubezpieczeniem z tytułu umowy zlecenia na rzecz(...) S.A.,  co organ rentowy miał obowiązek ustalić we własnym zakresie bez zbędnej zwłoki.
W ocenie apelującego, organ rentowy miał możliwość wyjaśnienia okolicznościw postaci niezdolności do pracy i ponosi pełną odpowiedzialność za nieustalenie prawado świadczenia w przewidzianym terminie, co rodzi po jego stronie obowiązek zapłaty odsetek. Miał bowiem swobodę zgromadzenia dokumentacji, nie będąc ograniczonymdo dokumentacji załączonej do wniosku. Opóźnienie w wypłacie świadczenia wynikało wyłącznie z zaniedbań organu rentowego. Jego błędna decyzja odmawiająca mu prawado renty, a obecnie prawa do odsetek, stanowi nieuzasadnione uprzywilejowanie organów rentowych, które mogą przedłużać postępowanie sądowe bez żadnych negatywnych konsekwencji z tego tytułu. Tymczasem, wykluczone jest przenoszenie indywidualniena ubezpieczonych ryzyka niekompetentnego funkcjonowania organów państwowych.Choć organ rentowy takim organem nie jest, ale jest państwową jednostką organizacyjną, dysponującą Funduszem Ubezpieczeń Społecznych i wykonującą zadania mające zagwarantować obywatelom prawo do zabezpieczenia społecznego. Błędy wywołane wadliwym stosowaniem przepisów z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz decyzje ostatecznie uznane za bezprawne, nie mogą stanowić dla organu rentowego usprawiedliwienia dla pozbawienia ubezpieczonego należnych mu świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Ubezpieczony na przestrzeni kilku lat zmuszony był pożyczać od rodziny i znajomych pieniądze na utrzymanie, pozostając bez środków do życia. Poziom jego życia znacznie się obniżył, co nie miałoby miejsca, gdyby organ rentowy od początku właściwie ocenił stan jego zdrowia.
Apelujący zaakcentował również, że w okresie od 1 stycznia 2006r. do 31 grudnia 2011r. był zgłoszony do ubezpieczeń społecznych i podlegał im obowiązkowoz tytułu umowy zlecenia zawartej z(...) S.A.weW.,więc spełniał wszystkie niezbędne warunki do przyznania mu prawa do renty. Decyzja organu rentowego z dnia 26 września 2012r., potwierdzająca tę okoliczność, miała jedynie charakter deklaratoryjny. Na organie rentowym na etapie postępowania kontrolnego ciążył tymczasem obowiązek ustalenia we własnym zakresie na podstawie opłacanych przez ubezpieczonego składek ostatniego okresu podlegania przez niego ubezpieczeniu. Skoro tego nie uczynił,to ponosi odpowiedzialność za opóźnienie w wypłacie świadczenia.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja zasługuje na uwzględnienie.
Sąd odwoławczy uznaje za własne ustalenia poczynione przez Sąd I instancji,lecz nie podziela dokonanej na ich podstawie oceny prawnej zasadności odwołania ubezpieczonego.
Zgodnie z treścią prawidłowo powołanego przez Sąd I instancjiart. 118 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 748 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą emerytalną, organ rentowy wydaje decyzję w sprawie prawa do świadczenia w ciągu 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania tej decyzji. Z mocy art. 118 ust. 2 tej ustawy, jeżeliw wyniku decyzji zostało ustalone prawo do świadczenia oraz jego wysokość, organ rentowy dokonuje wypłaty świadczenia w terminie określonym wust. 1. Trafne jest stanowisko apelującego, zgodnie z którym wszystkie okoliczności niezbędne do wydania decyzji przyznającej ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy winny zostać wyjaśnione najpóźniej w dniu wydania orzeczenia przez komisję lekarskąZUS, tj. 4 marca 2011r. Zatem, prawo do tego świadczenia należało mu przyznać w terminie 30 dni od tego czasu, tj. do 3 kwietnia 2011r.
Po myśliart. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych(t.j. Dz. U. z 2009r. Nr 218, poz. 1690), zwanej dalej ustawą systemową, jeżeli Zakład - w terminach przewidzianych w przepisach określających zasady przyznawaniai wypłacania świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń społecznych nie wypłacił świadczenia, jest obowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia w wysokości odsetek ustawowych, określonych przepisami prawa cywilnego. Nie dotyczy to przypadku, gdy opóźnieniew przyznaniu lub wypłaceniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które Zakładnie ponosi odpowiedzialności. W terminie przewidzianym w art. 118 ust. 1 ustawy emerytalnej, czyli do 3 kwietnia 2011r., organ rentowy nie przyznał i nie wypłacił ubezpieczonemu renty, a uczynił to dopiero na podstawie decyzji z dnia 14 sierpnia 2014r., przeto jest on zobligowany do wypłaty odsetek za okres opóźnienia.
Powoływany przez organ orzekający przepis art. 118 ust. 1a ustawy emerytalnejnie ma tu zastosowania. Zgodnie z jego brzmieniem, w razie ustalenia prawa do świadczenia, orzeczeniem organu odwoławczego za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnejdo wydania decyzji uważa się również dzień wpływu prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego, jeżeli organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Organ odwoławczy, wydając orzeczenie, stwierdza odpowiedzialność organu rentowego. Wbrew założeniom Sądu I instancji,w niniejszej sprawie organ rentowy ponosi odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji przyznającej ubezpieczonemu prawo do renty. Jak jednoznacznie wskazano w motywach rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 5 czerwca 2014r., wydanego w sprawie III AUa 1676/12, zmieniającego zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję organu rentowego i przyznającego ubezpieczonemu prawo do renty, objawy kliniczne wskazywane od początku przez ubezpieczonego w powiązaniuz wynikiem badania MR kręgosłupa z dnia 22 grudnia 2010r., potwierdzały jego częściową niezdolność do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. Wynik tego badania był znany lekarzowi orzecznikowi ZUS, lekarzowi konsultantowi ZUS i komisji lekarskiej ZUS, ponieważ został on dołączony do wniosku o rentę z dnia 31 grudnia 2010r. i opisany w ich orzeczeniach. Analiza wydanych w tamtej sprawie opinii biegłych prowadzido jednoznacznego wniosku, iż do powstania u ubezpieczonego niezdolności do pracy doszło podczas wypadku komunikacyjnego w dniu 26 maja 2010r., powodującego uraz kręgosłupa szyjnego, na co wskazywał już wynik przytoczonego badania MR. W toku postępowania sądowego nie miało miejsca pogorszenie stanu zdrowia ubezpieczonego. Opinie kolejnych biegłych jedynie potwierdzały występowanie dolegliwości zgłaszanych przez ubezpieczonego już w toku postępowania prowadzonego przez organ rentowy.
W świetle stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w powołanej sprawie opinii biegłych, treść orzeczeń lekarza orzecznika ZUS i komisji lekarskiej ZUS oraz opinii lekarza konsultanta ZUS, była błędna. One tymczasem stanowiły wyłączny powód odmowy przyznania ubezpieczonemu prawa do renty na mocy decyzji z 11 marca 2011r., co wyraźnie wynika z jej treści. Organ rentowy w ogóle nie koncentrował się w niej na tym,czy ubezpieczony spełnił wymogi stażowe, ograniczając się do problemu braku jego niezdolności do pracy, jako przyczyny wykluczającej możliwość przyznania mu prawado renty. Tymczasem, niezdolność ta winna być ustalona od razu przez organ rentowy,bez konieczności prowadzenia w tym celu postępowania sądowego. Skoro zatemnieudowodnienie przez ubezpieczonego w dniu złożenia wniosku faktu, iż po 30 czerwca 2008r. nadal podlegał ubezpieczeniom społecznym do 31 grudnia 2011r. nie stanowiło przyczyny odmowy przyznania mu prawa do renty, przeto nie sposób zgodzić się z konkluzją Sądu Okręgowego, iż późniejsze wykazanie przez niego tej okoliczności uzasadniało opóźnienie w wypłacie tego świadczenia. Nawet, gdyby staż ubezpieczeniowy ubezpieczonego został bowiem udowodniony już w toku postępowania administracyjnego,to i tak organ rentowy nie przyznałby mu prawa do renty. Tym samym, odmowa przyznania mu tego świadczenia przez organ rentowy nie pozostawała w adekwatnym związku przyczynowym z nieudowodnieniem przez niego spełnienia wymogu z art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej, tj. powstania niezdolności do pracy najpóźniej w okresie 18 miesięcyod ustania ostatniego okresu ubezpieczenia. Odmowa ta wynikała bowiem wyłączniez błędnych orzeczeń lekarza orzecznika ZUS, komisji lekarskiej ZUS i opinii lekarza konsultanta, za co organ rentowy ponosi pełną odpowiedzialność.
Wbrew założeniom Sądu I instancji, wpływ wyroku Sądu Apelacyjnego do organu rentowego w dniu 29 lipca 2014r. nie jest więc dniem wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji przyznającej ubezpieczonemu prawo do renty, która winna zapaść w 30 dni od prawidłowego orzeczenia komisji lekarskiej ZUS, tj. do 3 kwietnia 2011r. Takie samo, podzielane przez Sąd II instancji, stanowisko zajął też Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 23 maja 2014r. (III AUa 1384/13; LEX 1477223) powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 września 2007r. (P 11/07) i wskazując, iż błędne orzeczenie lekarza orzecznika ZUS lub komisji lekarskiej ZUS w sprawie niezdolnoścido pracy, stanowi okoliczność, za którą odpowiada organ rentowy. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Zauważyć na koniec należy, iż akcentowany przez organ rentowy faktniestwierdzenia przez organ odwoławczy odpowiedzialności organu rentowego, nie oznacza braku odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Wskazał na to Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24 marca 2011r.(I UZP 2/11; OSNP 2011/19-20/255), z której wynika, iż brak orzeczenia organu odwoławczego o odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, o którym mowa w art. 118 ust. 1a ustawy emerytalnej,nie pozbawia ubezpieczonego prawa do odsetek za opóźnienie w wypłacie świadczenia.
Uznać więc wypada, że organ rentowy uchybił ustawowemu terminowi wynikającemu z powołanego na wstępie art. 118 ust. 1 ustawy emerytalnej, nie ustaliwszy uprawnienia ubezpieczonego do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Nie wydał bowiem decyzji w sprawie renty w ciągu 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnejdo jej wydania, tj. w okresie 30 dni od orzeczenia komisji lekarskiej z dnia 4 marca 2011r., opartego na badaniu ubezpieczonego i dokumentacji medycznej, jaką organ rentowyjuż dysponował.
Jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2007r. (III UK 37/07; OSNP 2008/21-22/326), odsetki przewidziane wart. 85 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychod kwoty świadczenia przyznanego wyrokiem sądu w sytuacji, gdy organ rentowy z naruszeniem prawa odmówił jego przyznania, nalicza się od upływu terminu,w którym organ rentowy powinien był wydać prawidłową decyzję uwzględniającą wniosek. Skoro organ rentowy z naruszeniem prawa nie przyznał ubezpieczonemu prawa do renty, choć był do tego zobowiązany wcześniej, niż w wykonaniu prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego, a zatem popadł w opóźnienie w rozumieniu art. 85 ust. 1 ustawy systemowej. Do tego czasu był bowiem zobligowany i miał podstawy do wydania decyzji o przyznaniumu tego świadczenia.
Stosownie do§ 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia1 lutego 1999r. w sprawie szczegółowych zasad wypłacania odsetek za opóźnieniew ustaleniu lub wypłacie świadczeń z ubezpieczeń społecznych(Dz. U. Nr 12, poz. 104), wydanego na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy systemowej, odsetki wypłaca się za okresod dnia następującego po upływie terminu na ustalenie prawa do świadczeń lub ich wypłaty, przewidzianego w przepisach określających zasady przyznawania i wypłacania świadczeń - do dnia wypłaty świadczeń, z uwzględnieniem ust. 2-5. Natomiast po myśli § 2 ust. 4 tego rozporządzenia, okres opóźnienia w wypłaceniu świadczeń okresowych liczy się od dnia następującego po ustalonym terminie ich płatności. Jak wykazano powyżej, terminemna ustalenie prawa ubezpieczonego do renty był termin 30 dni od orzeczenia komisji lekarskiej ZUS z dnia 3 marca 2011r. Tymczasem, świadczenie to zostało mu wypłacone dopiero na mocy decyzji z dnia 14 sierpnia 2014r. Stąd, za okres opóźnienia przysługująmu odsetki ustawowe od renty, począwszy od 4 kwietnia 2011r. do dnia zapłaty.
Mając powyższe na względzie, wobec trafności zarzutów podniesionych przez apelującego, z mocyart. 386 § 1 k.p.c.należało zmienić zaskarżony wyrok, przyznając ubezpieczonemu prawo do ustawowych odsetek z tytułu opóźnienia w wypłacie świadczenia za okres od 4 kwietnia 2011r. do dnia zapłaty.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.w związku z§ 12 ust. 2 i § 13 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r.w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(t.j. Dz. U z 2013r., poz. 461 z późn. zm.), zasądzając od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego koszty zastępstwa procesowegoza I i II instancję oraz zwrot poniesionych przez niego kosztów sądowych tytułem opłatyod apelacji.
/-/SSA M. Żurecki /-/SSA J. Pietrzak /-/SSO del. A. Petri

Sędzia  Przewodniczący   Sędzia
JR