Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 826/16
Data wyroku: 2016-11-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Dąbek
Słowa kluczowe: Wyrok Zaoczny
Podstawa prawna: art. 339 § 2 kpc

Sygn. akt III Ca 826/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 listopada 2016 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek
Protokolant    Aldona Kocięcka
po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. w Gliwicach na rozprawie
sprawy z powództwaBanku (...) Spółki AkcyjnejwG.
przeciwkoB. A.
o zapłatę
na skutek apelacji powódki
od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim
z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt I C 2102/15

oddala apelację.

SSO Leszek Dąbek
Sygn. akt III Ca 826/16

UZASADNIENIE
PowódkaBank (...) Spółka AkcyjnawG.żądała zasądzenia na jej rzecz od pozwanejB. A.kwoty 5 242,91 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredyt lombardowego NBP od dnia 117 09 2015r. oraz zwrotu kosztów procesu.
Uzasadniając żądanie twierdziła, że pozwana nie wywiązała się z łączącejją z poprzednikiem prawnymBanku (...) S.A.wK.umowy kredytu. Roszczenie obejmuje: niespłacony kredyt w wysokości 4 997,80zł, odsetki umowne kapitałowe 97,20zł, odsetki za zwłokę naliczane od dnia 24 06 2015r. do dnia wystawienia wyciągu na kwotę 147,91 zł, łącznie 5 242,91zł. Od niespłaconego kredytu powód domaga się odsetek umownych karnych od 17 09 2015r. do dnia zapłaty.
Sąd Rejonowym Lublin Zachód w Lubliniestwierdził brak podstawdo wydania nakazu zapłaty i przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu RejonowegowW..
Pozwananie zajęła stanowiska w sprawie.
Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskimw wyroku zaocznym z dnia9 02 2016r. oddalił powództwo.
W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia przywołał regulacjęart. 339 § 1 k.c.i stwierdził, że okoliczności podane w pozwie budzą wątpliwości. Następnie przywołującart. 6 k.c.,art. 3 k.c.,art. 232 k.p.c.,art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 29 08 1997r. Prawo bankowe(Dz.U. z 2015r. poz. 128) oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 03 2011r. w sprawie P 7/09 uznał, iż powód nie może powoływać się na treść wyciągu ze swoich ksiąg rachunkowych bowiem oświadczenia w nim zawarte nie mają mocy prawnej dokumentów urzędowych, lecz dokumentu prywatnego i podlega takiej samej ocenie jak każdy inny dokument. Powód przedłożył jedynie dowody w postaci ksiąg banku, umowy i jej wypowiedzenia, z których nie wynika jak została wyliczona wysokość zadłużenia kapitałowego na kwotę 4 997,80zł. Powód nie przedłożył także zestawienia transakcji na rachunku karty kredytowej,z którego wynikałoby, że pozwana korzystając z karty dokonała obciążenia jej na w/w kwotę.
Orzeczenie zaskarżyłapowódkaBank (...) Spółka AkcyjnawG., która wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zarzuciła, że przy ferowaniu wyroku naruszono prawo materialne i procesowe,a to regulacje:

-

art. 233 k.p.c.w zw. zart. 230 k.p.c.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego i dokonanie błędnych lub niepełnych ustaleń faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, polegające w szczególności na błędnym przyjęciu, iż powód nie udowodnił wysokości żądania, wobec czego powództwo jako nieudowodnione oddalono, podczas gdy powód nie miał możliwości przedłożenia dodatkowych dokumentów na poparcie swoich twierdzeń. Powód przedłożył umowę o kratę kredytową zawartą z pozwaną, wypowiedzenie powyższej umowy oraz wyciąg z ksiąg rachunkowych, które potwierdzały wysokość zadłużenia pozwanej;

art. 95 Prawa bankowegopoprzez uznanie, że wyciąg z ksiąg rachunkowych powoda przedłożony do akt, nie ma mocy prawnej dokumentów urzędowych, lecz dokumentu prywatnego, co skutkowało oddaleniem powództwa.

W uzasadnieniu podnosiła, że wobec powzięcia wątpliwości przez Sąd co do przedstawionych przez powódkę dokumentów winien wezwać ją do wskazania dokumentów, które rozwiałyby powziętą wątpliwość –art. 241 k.p.c.Ponadto podkreślił, iż pozwana nie wypowiedziała się co do twierdzeń powoda w pozwie, a więc należy przyjąć, iż uznała powództwo w całości.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenia powódki przyjmując, iż mają one źródło w postanowieniach umowy zawartej przez pozwanąz poprzednikiem prawnym powódki, a następnie prawidłowo rozpoznał sprawę.
Zawarte w części ustalającej uzasadnienia zaskarżonego wyroku ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną orzeczenia nie były w istocie kwestionowane w apelacji, mają podstawę w informacjach zawartych w przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia źródłach dowodowych, które są logiczne, nawzajem się uzupełniają i potwierdzają i jako takie są w pełni wiarygodne.
Powództwo zostało oparte na twierdzeniu, że powódce przysługuje względem pozwanej wierzytelność wynikając z zawartej z umowy kredytu.
Powódka w celu wykazania tej wierzytelności zaoferowała Sądowi dowodyz „Umowy o Kartę Kredytową Makro”, „Wyciągu z(...) Banku (...) S.A.” oraz wypowiedzenie umowy wraz z dowodem nadania.
W obecnym stanie prawnym -art. 96 ust. 1a Prawa Bankowego– wyciągiz ksiąg bankowych w postępowaniu cywilnym nie mają już mocy dokumentu urzędowego w rozumieniu regulacjiart. 244 § 1 k.p.c.i stanowią wyłącznie dokumenty prywatne w rozumieniuart. 245 k.p.c.
Przedłożony przez skarżącą „Wyciągu z(...) Banku (...) S.A” korzysta zatem jedynie z przewidzianego wart. 245 k.p.c.domniemania, że osoba, który go podpisała złożyła oświadczenie w imieniu skarżącej o treści zawartej w tym wyciągu.
Z uwagi na to, iż oświadczenie to pochodzi od pomiotu zainteresowanegow wyniku niniejszego postępowania moc dowodowa tego dowodu jest zatem ograniczona i zawarte w nim informacje nie mogą być same w sobie podstawądo poczynienie pozytywnych ustaleń dotyczących istnienia i wysokości dochodzonych należności.
Z tej przyczyny zawarte w nim dane wymagały potwierdzenia informacjami zawartymi w innych źródłach dowodowych, a konkretnie dowodem z historii operacji dokonywanych na rachunku kredytowym pozwanej lub dowodem z opinii biegłego,z zakresu rachunkowości, gdyż tylko w oparciu o zawarte w nich informacje możliwe jest ustalenie kiedy i jakie kwoty były uiszczane za pomocą karty kredytowej,co pozwoliłoby w sposób wiarygodny zweryfikować informacje zawarte we wskazanym powyżej wyciągu z ksiąg bankowych.
Tego rodzaju dowody nie zostały przez powódkę zaoferowane Sądowi pierwszej instancji jak również w samej apelacji ( apelacja nie zawiera jednoznacznych wniosków dowodowych, a gdyby nawet przyjąć, iż intencją skarżącej było zaoferowanie dowodów
z przywoływanych w apelacji dokumentów, to dowody te mogły zostać zgłoszone już
w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji, nie miałyby one zatem charakteru nowości i jako takie podlegałyby one oddaleniu w oparciu o regulację
art. 381 k.p.c.oraz co należy podkreślić nie zaoferowano w niej Sądowi niezbędnego dla poczynienia prawidłowych ustaleń – powyżej - dowodu z opinii biegłego rachunkowości).
Dlatego w materiale sprawy brak jest wiarygodnych informacji pozwalających poczynić w tym zakresie pozytywne ustalenia.
Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji.
Prawidłowa jest także dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego.
Ma ona oparcie w prawidłowo zastosowanych przepisach prawa wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i Sąd odwoławczy ją w całości podzielai przyjmuje za własną (orzecz. SN z dn. 26 04 1935r. III C 473/34, ZB. Urz. 1935r.nr 12, poz. 496).
Pozwana nie stawiła się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę i nie zajęła stanowiska w sprawie, co stosownie do regulacjiart. 339 § 2 k.p.c.obligowało Sąd Rejonowy do przyjęcia za prawdziwe twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie chyba, że budziły one jego uzasadnione wątpliwości.
Powódka oparła powództwo na twierdzeniu, iż pozwana nie wywiązałasię w pełni z umowy kredytu zawartej przez nią z jej poprzednikiem prawnym.
Powódka w pozwie nie wyjaśnił jednak w jaki sposób wyliczono należności składające się na dochodzoną pozwem kwotę w konsekwencji czego już tylko z tego powodu powództwo jako niewykazane podlegało oddaleniu.
Niezależnie od tego z podanych powyżej względów w materiale dowodowym sprawy brak jest podstaw do poczynienia w tym zakresie pozytywnych ustaleń faktycznych.
Dlatego Sąd Rejonowy ostatecznie trafnie ocenił, że powództwo nie zostało w sposób należyty wykazane, przez co jest ono bezzasadne.
Znajduje to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym wyroku, wobec czego apelacja jest bezzasadna w rozumieniu regulacjiart. 385 k.p.c., co z mocy tej regulacji prowadziło do jej oddalenia.
Resumując zaskarżony wyrok jest prawidłowy i dlatego apelację powódki jako bezzasadną oddalono w oparciu o regulacjęart. 385 k.p.c.

SSO Leszek Dąbek