Sąd Okręgowy w Kielcach
II Wydział Cywilny Odwołaczy
Sygnatura akt: II Ca 553/16
Data wyroku: 2016-07-22 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Teresa Kołbuc, Teresa Strojnowska, Sławomir Buras
Słowa kluczowe: Dział Spadku, Zasiedzenie
Podstawa prawna: 206 k.c., 339 k.c.

Sygn. akt II Ca 553/16

POSTANOWIENIE
Dnia 22 lipca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący:SSO Teresa Kołbuc
Sędziowie:SSO Sławomir Buras (spr.)
SSO Teresa Strojnowska
Protokolant: starszy protokolant sądowy Beata Wodecka
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2016 r. wK.
sprawy z wnioskuI. P.
z udziałemD. B.,G. B.,J. B. (1),J. B. (2),P. B.,M. C.,R. C.,A. G. (1),L. G.,R. G.,H. M.,K. W.,W. W. (1),B. S.,M. S.,L. N.,D. N.,J. N.,P. N.,K. M.,M. R. (1),Ł. C.,A. G. (2),H. H., Województwa(...)Zarządu Dróg Wojewódzkich wK., GminyM., Skarbu Państwa -(...)Zarządu Melioracji i(...),M. R. (2),M. S.iA. C.

o dział spadku
na skutek apelacji uczestniczkiM. C.od postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt VII C 343/13
postanawia: oddalić apelację.
Sygn. akt II Ca 553/16

UZASADNIENIE
Postanowieniem wstępnym z dnia 27 stycznia 2015 r. wydanym w toku sprawy z wnioskuI. P.o dział spadku Sąd Rejonowy w Kielcach oddalił wniosekM. C.o stwierdzenie, iżR. K.nabyła przez zasiedzenie własność nieruchomości stanowiącej działki o numerach:(...)o powierzchni 1,35 ha położonej wĆ.R., gminaM..
Sąd Rejonowy ustalił, iż w dniu 26 października 1899 r.M. A.sprzedałaW.iM.małżonkomB.nieruchomość gruntową, która obecnie odpowiada nieruchomości obejmującejdziałki nr (...)o łącznej powierzchni 1,3500 ha położonej wĆ.Rządowym w gminieM..W. B. (1)zmarł 16 marca 1914 r. pozostawiając żonęM. B. (1)oraz siedmioro dzieci:M. B. (2)zmarłą bezdzietnie ok. 1920 r.,R. B.(K.),S. B.(Ś.),J. B. (3),J. B. (4)(R.),F.B.(W.),W. B. (2)(Ś.).S. Ś.,W. Ś.iJ. R.po osiągnięciu pełnoletniości wyjechały z domu rodzinnego doW.. Po wybuchu II wojny światowej powróciły do domu rodzinnego, jednak po wojnie wyjechały na tzw. Zimie Odzyskane i w rodzinnym gospodarstwie pozostały jedynieM. B. (1)orazR. K.iF. W.. Około roku 1930 r.M. B. (1)podzieliła gospodarstwo na trzy części przekazując w drodze nieformalnej darowizny jedną cześćR. K., drugąF. W.a trzecią pozostawiając tymczasowo dla siebie z przeznaczeniem jednak dla najmłodszej córkiS. Ś... Około 1964 r. będąc w złym stanie zdrowiaM. B. (1)wyjechała doW.do córkiS. Ś., gdzie mieszkała i pozostawała pod jej opieką do śmierci w dniu 24 czerwca 1967 r. Po śmierciM. B. (1)cześć gospodarstwa, która znajdowała się dotychczas w jej posiadaniu zaczęła użytkowaćF. W.wraz z mężemS.. Łącznie objęli oni w posiadanie nieruchomości o powierzchni 2,43 ha obejmującej działki o numerach:(...)Taki stan rzeczy utrzymywał się do śmierciF.W.w 1981 r. W dniu 28 grudnia 1974 r. Naczelnik Powiatu wK.wydał akt własności ziemi nr(...), w którym stwierdził, iżR. K.stała się z mocy prawa właścicielką nieruchomości położonej wĆ.Rządowym składającej się z działek o numerach:(...)o łącznej powierzchni 1,21 ha. Akt ten stał się ostateczny z dniem 30 maja 1975 r. W dniu 9 października 1979 r. Naczelnik Gminy wM.wydał akt własności ziemi nr(...)stwierdzający, iżS.iF., małżonkowieW.stali się z mocy prawa właścicielami nieruchomości położonej wĆ.Rządowym, składającej się zdziałek nr: (...)o łącznej powierzchni 2,43 ha wraz z zabudowaniami i że wyżej wymienieni są zobowiązani do spłaty na rzeczS. Ś.kwoty 7610 zł. Na skutek decyzji Wojewódzkiej Komisji do Spraw Uwłaszczenia przy Wojewodzie(...)z dnia 23 stycznia 1980 r. wydanej w wyniku odwołania od ww. aktu własności ziemi uchylono ten akt a Komisja stwierdziła, iżS.iF. W.stali się z mocy prawa właścicielamidziałek nr (...)o łącznej powierzchni 1,31 ha wraz z zabudowaniami, stwierdzając jednocześnie, iż nieruchomość składająca siędziałek nr (...)o łącznej powierzchni 1,30 ha nie podlega uregulowaniu w trybieustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. W uzasadnieniu wskazano, iż w uchylonym akcie własności ziemi z dnia 9 października 1979 r. mylnie stwierdzono, iż małżonkowieW.weszli w posiadaniedziałek nr (...)w 1963 r. po tym jakM. B. (1)podupadła na zdrowiu. W rzeczywistości bowiem weszli oni w posiadanie tychże działek dopiero po jej śmierci w 1967 r., a w związku z tym nie mogli nabyć ich własności z uwagi na brak wymaganego ww. ustawą okresu samoistnego posiadania przedmiotowych działek. Ostatecznie zatem na skutek wydania opisanej wyżej decyzji Wojewódzkiej Komisji ds. Uwłaszczenia Naczelnik Gminy wM.wydał w dniu 5 kwietnia 1980 r. akt własności ziemi stwierdzający, iżF.iS.małżonkowieW.stali się z mocy prawa właścicielami nieruchomości położonej wĆ.Rządowym, składającej się zdziałek nr: (...)o łącznej powierzchni 1,13 ha. Po śmierciF.W.w 1981 r. część posiadanego przez nią gospodarstwa, na którą wraz z mężem uzyskała akt własności ziemi (działki nr (...)) została przekazana przez ich córkęW. G.gminieM.w zamian za rentę dlaS. W. (1). Pozostała część pozostała nieużytkowana. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 8 lipca 1982 r. sygn. akt Ns 407/82 decyzją Naczelnika GminyM.z dnia 27 sierpnia 1982 r. współwłaścicielamidziałek nr (...)/, 551/2, 554, 319 stali się: Skarb Państwa - w ¾ części iW. G.- w ¼ części. W 1983 r. część gospodarstwa rolnego, która została przekazana na rzecz gminy została wydzierżawiona przez córkęR. S.G.i jej mężaJ. G. (1). Na tej nieruchomości małżonkowieG.pracowali do swojej śmierci,S. G.– do 1989 r.,J. G. (2)do 1992 r. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 26 maja 1983 r. sygn. akt Ns 75/83 dokonano zniesienia współwłasności nieruchomości wĆ.Rządowym obejmującejdziałki nr (...)poprzez przyznanie na wyłączną własnośćW. G.działki: 551/1 i 551/2, zaś Skarbowi Państwa działek nr 319, 638, 554. Postanowieniem z dnia 12 lutego 1988 r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu stwierdził, że gospodarstwo rolne wchodzące w skład spadku poM. B. (1)odziedziczyły z mocy ustawy córki:R. K.,F. W.iJ. R.w 1/3 części każda z nich. W dniu 27 lutego 1989 r. doszło do scalenia gruntów wsiĆ.Rządowy, w wyniku któregoR. K.,J. R.iF. W.zadziałkę nr (...)otrzymały ekwiwalent w postacidziałek nr (...). Po śmierciR. K.w 1989 r. działki uchodzące w skład spadku poM. B. (1)użytkował do swojej śmierci w 2000 r.K. K. (3). Postanowieniem Sądu Rejonowego w Kielcach wydanym w dniu 31 października 1997 r. w sprawie Ns 895/96 stwierdzono, iż wchodzące w skład spadku poR. K.gospodarstwo rolne na podstawie ustawy nabyły dzieci:M. C.,S. G.iK. K. (3)po 1/3 części każde z nich. W dniu 15 lutegoI. P.- córkaS. Ś.wniosła o dział spadku poM. B. (1)iW. B. (3). Postanowieniem częściowym z dnia 2 kwietnia 2008 r. Sąd Rejonowy w Kielcach w sprawie VII Ns 911/07 stwierdził, że spadek poW. B. (3)synuK.iM.zmarłym 16 marca 1914 r. dziedziczą dzieci:R. K.,F. W.,J. B. (3),J. R.,S. Ś.,M. B. (4)po 1/7 części każde z nich a żonaM. B. (1)otrzymuje 1/8 część spadku do dożywotniego użytkowania a ponadto stwierdził, iż określony w punkcie I porządek dziedziczenia odnosi się również do dziedziczenia wchodzącego w skład sadku gospodarstwa rolnego.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał wniosekM. C.za nieuzasadniony. Wniosek ten zmierzał do stwierdzenia, iż matkaM. C.R. K.nabyła przez zasiedzenie nieruchomość ponad swój udział przypadający jej z tytułu dziedziczenia poM. B. (1)iW. B. (3). W takim wypadku winna ona wykazać, iż posiadanie rozszerzyła zakres swojego samoistnego posiadania ponad realizacje uprawnienia wynikającego zart. 206 k.c.i posiadania to trwało nieprzerwanie przez okres 30 lat.
Zdaniem Sądu RejonowegoM. C.tych okoliczności nie wykazała. Z zeznań świadkaI. P.jak również z dokumentu w postaci ostatecznej decyzji Wojewódzkiej Komisji do Spraw Uwłaszczenia przy Wojewodzie(...)wK.z dnia 23 stycznia 1980 r. wynika, iż do 1967 r. cześć nieruchomości przypadającaM. B. (1)była w posiadaniuS. Ś.iW. Ś., zaś po śmierciM. B. (1)objęła ją w posiadanieF. W.. ZeznaniaI. P.co do tych okoliczności Sąd uznał za wiarygodne. Były one bowiem konsekwentne, logiczne, spójne i korespondowały z dowodem w postaci wspomnianej decyzji. Wynika z niej jednoznacznie, iżdziałki nr (...)objęte wnioskiem o zasiedzenie od 1967 r. znajdowały się w posiadaniu samoistnymF.iS. W. (1). Natomiastdziałki nr (...), również objęte wnioskiem stały się z dniem 4 listopada 1971 r. własnością małżonkówW.na podstawie aktu własności ziemi z dnia 5 kwietnia 1980 r. wydanego po wspomnianej decyzji, a skoro tak to musiały wejść w ich samoistne posiadania jeszcze przed rokiem 1967 r. Ponadto z zeznańI. P.wynikało, iż posiadanie tychże działek trwało nieprzerwanie do śmierciF.W.w 1981 r. W świetle powyższego jako niewiarygodne jawią się zeznania wnioskodawczyniM. C.jakobyR. K.po śmierci swojej matki objęła w posiadanie działki, których dotyczy wniosek, co pozostaje w sprzeczności przede wszystkim z treścią decyzji ale również z zeznaniamiI. P.. Za niewiarygodne i tendencyjne Sąd uznał również zeznaniaL. G.,R. G.,M. G.iJ. K.jako zainteresowanych w sprawie z uwagi na pokrewieństwo z wnioskodawczynią iR. K.. ŚwiadekB. P., jak też uczestnicy:A. C.,R. C.,K. W.,M. K.,L. S., nie wnieśli niczego istotnego do sprawy i nie mieli pewnej wiedzy na temat istotnych dla jej rozstrzygnięcia okoliczności.
Reasumując, w ocenie Sądu Rejonowego wnioskodawczyni nie zdołała wykazać byR. K.posiadała samoistnie nieruchomości objęte wnioskiem w latach 1967-1980.
Sąd Rejonowy zaznaczył jednak, iż nawet gdyby przyjąć, iż tak właśnie było, to i tak nie można stwierdzić ich nabycia przez zasiedzenie a to z powodu kilkukrotnego przerwania biegu terminu zasiedzenia. Pierwszy raz miałoby to miejsce w roku 1979 kiedy toS. Ś.wniosła odwołanie do Wojewódzkiej Komisji do Spraw Uwłaszczenia od aktu własności ziemi z dnia 9 października 1979 r. Postępowanie zainicjowane tym odwołaniem zakończyło się ostatecznie w dniu 23 stycznia 1980 r. Jednak gdyby przyjąć, iż bieg zasiedzenia rozpoczął się na nowo w dniu następnym po tej dacie, to upłynąłby on dopiero po 30 latach.R. K.zmarła w 1989 r. W prawdzie jej hipotetyczny okres posiadania mogłaby doliczyć do okresu swojego posiadania nieruchomości wnioskodawczyni, jednakże uległby on ponownemu przerwaniu 15 lutego 2005 r. na skutek złożenia wniosku o dział spadku przezI. P..
Apelację od postanowienia złożyłaM. C., zaskarżając je w całości.
Zarzuciła błędy w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego polegające na przyjęciu za wiarygodne jedynie zeznańI. P.a pominięcie zeznańM. C., jak też błędne obliczenie okresu posiadania nieruchomości przezR. K.
Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie wniosku Sądowi Rejonowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu apelująca wskazała, iż jej matka posiadała przedmiotowe działki od roku 1967 r. nieprzerwanie do swojej śmierci tj. do roku 1989 a następnie do roku 2000 posiadali je jej następcy. Podniosła również, iż Sąd Rejonowy błędnie przyjął, iż było to posiadanie w złej wierze, bowiemR. K.była przekonana, iż nieruchomość objęta wnioskiem należy jej się z tytułu dziedziczenia po matce.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego i przyjmuje je za własne. Aprobuje również w pełni rozważania prawne Sądu pierwszej instancji.
Jak prawidłowo wyjaśnił Sąd Rejonowy do stwierdzenia nabycia własności przez zasiedzenie konieczne jest wykazanie posiadania samoistnego (właścicielskiego) oraz wpływ czasu. Ponadto co do zasady stosownie doart. 339 k.c.domniemywa się, iż posiadanie ma charakter posiadania samoistnego. Z reguły więc ubiegający się o stwierdzenia zasiedzenia posiadacz zobowiązany jest tylko do wykazania samego faktu posiadania rzeczy przez wymagany prawem czas, gdyż korzysta ze wskazanego domniemania, zaś na stronie która oponuje wnioskowi spoczywa ciężar jego obalenia.
W rozpoznawanej sprawie jak zasadnie przyjął Sąd Rejonowy, domniemanie zart. 339 k.c.nie ma zastosowania. Zatem to na wnioskodawczyni spoczywa od początku ciężar udowodniania faktu posiadania samoistnego.Artykuł 339 k.c.nie może posłużyć jako podstawa domniemania samoistności posiadania przez współwłaściciela nieruchomości w zakresie udziałów innych współwłaścicieli, ponieważ co do zasady posiadanie całości rzeczy stanowi jedno z uprawnień współwłaściciela (art. 206 k.c.). Posiadając rzecz współwłaściciel realizuje prawo, które mu przysługuje. Samoistne posiadanie w zakresie udziału innego współwłaściciela, które może doprowadzić do zasiedzenia tego udziału, wymaga ujawnienia woli wyjścia poza własne prawa i wkroczenia w zakres zastrzeżony dla innego uprawnionego. Wykazanie aktywności potwierdzającej wolę wyłączenia innych współwłaścicieli od posiadania wymaga więc przeprowadzenia pozytywnego dowodu przez współwłaściciela posiadającego rzecz, a nie powołania się na domniemanie prawne. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24.05. 2013 r., V CSK 269/12, LEX nr 1365760, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 01.04.2011 r., III CSK 184/10, LEX nr 863394).
W rozpoznawanej sprawie wnioskodawczyni dążyła do wykazania, iż jej matkaR. K., która jest z współwłaścicielką wraz z siostrami nieruchomości stanowiących niegdyś gospodarstwaW.iM.B.nabyła na własność w drodze zasiedzenia nieruchomość ponad udział, który przysługuje jej z tytułu dziedziczenia poM. B. (1). Dla uwzględnienia wniosku winna zatem udowodnić, iż po pierwsze jej matka weszła w posiadanie objętych wnioskiem nieruchomości w zakresie szerszym niż jej własny udział we współwłasności, po drugie zaś, że jej posiadanie miało nieprzerwany i samoistny charakter, tj. żeR. K.wykonywała wobec przedmiotu zasiedzenia takie czynności jak właściciel i tak też była postrzegana przez otoczenie. Posiadanie „właścicielskie” całej rzeczy przez współwłaściciela niezbędne do zasiedzenia wymaga bowiem, żeby współwłaściciel żądający stwierdzenia zasiedzenia idealnego udziału innego współwłaściciela dał wyraz temu, że zmienił (rozszerzył) zakres swego samoistnego posiadania ponad realizację uprawnienia zart. 206 k.c.Skuteczność takiej zmiany wymaga, aby uczynił to jawnie, czyli zamanifestował ją w sposób widoczny dla współwłaściciela i otoczenia. Sama natomiast świadomość posiadania samoistnego ponad realizację uprawnienia zart. 206 k.c.nie może być uznana za wystarczającą, a co za tym idzie - jest prawnie bezskuteczna. Ciężar udowodnienia, przez jednego ze współwłaścicieli, że zmienił zakres posiadania samoistnego, spoczywa na nim wraz z niekorzystnymi skutkami, jakie wiążą się z niewykazaniem w sprawie o zasiedzenie tego przymiotu. (por. teza 2 i 3 postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20.09.2012 r., IV CSK 117/12, LEX nr 1230156).
W ocenie Sądu Okręgowego wnioskodawczyni powyższych okoliczności nie udowodniła.
Przede wszystkim nie wykazała w ogóle, iżR. K.weszła w posiadanie objętych wnioskiem działek. Niezasadne są zarzuty błędnych ustaleń faktycznych co do czasu posiadania objętych wnioskiem nieruchomości przezR. K.. Ustalenia te Sąd Rejonowy poczynił prawidłowo na podstawie wiarygodnych dowodów, w tym w szczególności w oparciu o niekwestionowaną przez żadną ze stron ostateczna decyzję Wojewódzkiej Komisji Do Spraw Uwłaszczenia przy Wojewodzie(...)z dnia 24 stycznia 1980 r. W decyzji tej ustalono, iżF.iS.W.objęli w posiadaniedziałki o numerach (...)przed datą 1967 r. kiedy to zmarłaM. B. (1). Wynika to z tego, iż stwierdzenie nabycia z mocy prawa określonych nieruchomości i wydanie aktu własności ziemi było możliwe tylko wówczas gdy posiadacz wykazał, iż jego posiadanie w złej wierze trwa nieprzerwanie co najmniej od 10 lat w stosunku do daty 4 listopada 1971 r. (art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25.10.1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, Dz. U. 1971 , Nr 27 poz. 250 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż objęcie w posiadanie ww. działek nastąpiło ok. 1930 r. czyli wtedy gdyM. B. (1)dokonywała nieformalnego podziału swojego gospodarstwa. Twierdzenie jakoby w 1967 r. którąkolwiek z tych działek objęła w posiadaniaR. K.stoi wobec tego sprzeczności z treścią wspomnianej decyzji i jest niewiarygodne.
Podobnie nie może być uznane za słuszne twierdzenie jakobyR. K.w 1967 r. objęła w posiadanie pozostałe działki objęte wnioskiem, co także wynika z powyższej decyzji. Wskazano w niej bowiem, iżdziałki o numerach (...), z których cześć objęta jest wnioskiemM. C.nie podlegają przepisom ustawy z dnia 25.10.1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstwa rolnych. Powyższe jednak nie oznacza potwierdzenia wersji przedstawionej przez wnioskodawczynię. Przeciwnie z decyzji wyraźnie wynika, iż działki te także objęli w posiadanie małżonkowieW.a nieR. K., jednakże uczynili to dopiero po śmierciM. B. (1)a więc w 1967 r. Nie mogli zatem otrzymać aktu własności ziemi na te działki albowiem nie upłynął dziesięcioletni okres ich samoistnego posiadania wymagany wspomnianą ustawą.
Trafnie Sąd Rejonowy zaznaczył, iż wskazane powyższej ustalenia ujęte w decyzji z dnia 24 stycznia 1980 r. są dla Sądu orzekające w niniejszej sprawie wiążące a wnioskodawczyni nie zdołała ich podważyć. Z treścią decyzji korespondują również zeznaniaI. P.i dlatego prawidłowo Sąd Rejonowy uznał je za wiarygodne w przeciwieństwie do zeznańM. C., które pozostawały w sprzeczności z decyzją. Zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego są więc nieuzasadnione i nie mogą być uwzględnione, a ocena zeznań wnioskodawczyni dokonana przez Sąd Rejonowy nie nosi cech dowolności.
Niezasadnie również apelująca zarzuca, iż jej matka objęła (wedle apelującej) nieruchomość w posiadanie będąc w dobrej wierze. Gdyby nawet przyjąć, iż do takiego objęcia w posiadanie o jakim mowa we wniosku doszło, toR. K.musiała mieć świadomość, iż nastąpiło to niezgodnie z prawem, ponieważ od śmierci matki wiedziała, iż jest tylko współwłaścicielką całej nieruchomości spadkowej wraz z siostrami. Zgodnie z utrwalonym poglądem dobra wiara polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu posiadacza, że przysługuje mu prawo własności (por. J. CiszewskiKodeks cywilny. Komentarz., LexisNexis, 2014). Jak wynika z powyższego taka sytuacja nie mogła mieć miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Wreszcie powtórzyć należy za Sądem Rejonowym, iż nawet gdyby przyjąć, iż objęcie w posiadanie przez matkę wnioskodawczyni działek, których dotyczy wniosek nastąpiło w roku 1967 to jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy należało przyjąć, iż bieg terminu zasiedzenia został przerwany. Prawidłowo Sąd Rejonowy przyjął, iż w wypadku objęcia w posiadania nieruchomości w 1967 r. w złej wierze koniecznym dla zasiedzenia był upływ 30 lat. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie na skutek złożenia przezS. Ś.odwołania od aktu własności ziemi wydanego w dniu 9 października 1979 r., skutkiem czego było wydanie ostatecznej decyzji Wojewódzkiej Komisji Do Spraw Uwłaszczenia z dnia 23 stycznia 1980 r., bieg zasiedzenia został przerwany. Przyjmuje się bowiem, iż zaskarżenie w trybie administracyjnym aktu własności ziemi przerywa bieg zasiedzenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29.09.2004 r., II CK 1804, OSNC 2005/9/159). W tej sytuacji bieg zasiedzenia rozpocząłby się ponownie od dnia 24 stycznia 1980 r. po to by znów zostać przerwany w dniu 15 lutego 2005 r. na skutek złożenia przezI. P.wniosku o dział spadku. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż czynność ta mieściła się w zakresie tych, które zmierzają bezpośrednio do dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia (art. 175 k.c.w zw. zart. 123 § 1 pkt 1 k.p.c.) Była to przy tym czynność przedsięwzięta przez współwłaściciela nieruchomości przeciwko posiadaczowi na rzecz którego hipotetycznie mogło biec zasiedzenie (por. teza 1. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 03.12.2014 r. III CSK 306/13, LEX nr 1622318).
Z wyżej wskazanych względów apelacja uległa oddaleniu jako niezasadna, na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.

SSO Teresa Strojnowska   SSO Teresa Kołbuc   SSO Sławomir Buras