Sąd Apelacyjny w Krakowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACz 820/16
Data wyroku: 2016-05-17 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Barbara Górzanowska, Paweł Rygiel, Grzegorz Krężołek [ spr]
Słowa kluczowe: Zwrot Pozwu
Podstawa prawna: art. 13 ust. 1 u.k.s.c.
Teza: Treść  art.  5  ust. 1 i 2   ustawy  Prawo    bankowe    nie  daje   podstawy   do oceny, że   umowa   cesji  wierzytelności   zawarta  z  bankiem  przez  podmiot  trzeci ,  mająca  za  przedmiot     niezaspokojoną należność   banku   wobec  kredytobiorcy ,  której źródłem   jest czynność  bankowa  w  postaci   udzielenia  kredytu,  może  być  zaliczona    do  kategorii    czynności  bankowych  w  rozumieniu  tego  przepisu.

Sygn. akt : I ACz 820/16

POSTANOWIENIE
Dnia 17 maja 2016r
Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie :
Przewodniczący : SSA Paweł Rygiel
Sędziowie : Barbara Górzanowska , SA Grzegorz Krężołek [ spr]
po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016r w Krakowie
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa(...)Funduszu(...)weW.

przeciwkoI. K.iR. K.
o zapłatę
na skutek zażalenia strony powodowej
od zarządzenia Przewodniczącego Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 24 lutego 2016r,sygn. akt : I C 320/16
P o s t a n a w i a
Oddalić zażalenie
SSA Grzegorz Krężołek SSA Paweł Rygiel SSA Barbara Górzanowska
Sygn. akt : I ACz 820/16

UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2016r, Przewodniczący w Sądzie Okręgowym w Krakowie zwrócił pozew wniesiony przezN.
(...)Fundusz(...)weW.przeciwko pozwanymI.iR. K.o zapłatę kwoty 238 360, 11 zł z ustawowymi odsetkami.
Jak wynika z pisemnych motywów zarządzenia przyczyną zwrotu był fakt nieprawidłowego uiszczenia opłaty od pozwu o charakterze stosunkowym , w sytuacji gdy strona powodowa była profesjonalnie zastępowana.
W ocenie Przewodniczącego Fundusz , określając i wnosząc wraz z pozwem opłatę nieprawidłowo odwołał się do normy art. 13 ust. 1 a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych albowiem nie może on skorzystać z tej regulacji jako podstawy określenia zakresu swojego obowiązku fiskalnego związanego z zainicjowaniem postepowania.
Jego zdaniem , dochodzone przez Fundusz roszczenie nie wynika z czynności bankowej o jakiej mowa wart. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe, a skoro tak wysokość należnej opłaty określa art. 13 ust. 1 ustawy.
Opłatę tę w kwocie 11 919 złotych,   strona powodowa powinna była wnieść wraz z pozwem , a jej wniesienie w niższej wysokości czyni pozew nienależycie opłaconym.
W sytuacji profesjonalnego zastępowania Funduszu fakt ten jest podstawą jego zwrotu bez obowiązku wzywania pełnomocnika do usunięcia stwierdzonego braku o charakterze fiskalnym.
W zażaleniu od zarządzenia strona powodowa domagała się jego uchylenia oraz obciążenia pozwanych kosztami postępowania zażaleniowego.
Ponadto wniosła o zwrot opłaty uiszczonej od środka odwoławczego .
Zażalenie zostało oparte na zarzucie naruszeniaart. 13 ust. 1 a ustawy z dnia 28 lipca 2005r O kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w następstwie nie zastosowania tej normy i wyrażenie nietrafnego , zdaniem skarżącej , stanowiska , że opłata od pozwu jaką Fundusz był zobowiązany zapłacić jest wyższa aniżeli ta , której rozmiar określa wskazany przepis.
W motywach zażalenia strona powodowa wskazała na argumenty , które w jej ocenie stanowią dostateczną podstawę by uznawać , że źródłem dochodzonego przez nią wobec pozwanych roszczenia jest czynność bankowa , w postaci umowy kredytowej , akcentując w szczególności to , że w normie tej ustawodawca zrezygnował z zastosowania jakikolwiek kryteriów podmiotowych, w tym nie wskazał by dla jej zastosowania koniecznym było aby stroną powodową był bank.
Rozpoznając zażalenie , Sąd Apelacyjny rozważył :
Zażalenie Funduszu nie jest uzasadnione i podlega oddaleniu.
Wbrew zarzutowi na jakim opiera się konstrukcja środka odwoławczego, dokonując zwrotu pozwu Przewodniczący w Sądzie Okręgowym w Krakowie nie naruszył art. 13 ust 1 a u.k.s.c. albowiem wbrew stanowisku strony pozwanej , dla określenia wysokości opłaty od pozwu , którą Fundusz był zobowiązany wnieść wraz z pozwem norma ta nie miała zastosowania.
Zgodnie z tym przepisem w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych o których mowa wart. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r - Prawo bankowe[ DzU z 2015 poz. 128 z późn. zm.] , opłata stosunkowa wynosi 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia , jednak nie mniej niż 30 złotych i nie więcej niż 1000 złotych.
Został on wprowadzony do porządku prawnego jako następstwo nowelizacjiustawy Prawo bankowe, w ramach której uchylono przepisyart. 96-98, dotyczące bankowego tytułu egzekucyjnego. Tracąc tym samym możliwość ułatwionego dochodzenia swoich roszczeń za pomocą tego instrumentu, banki zostały zobowiązane do dochodzenia ich na drodze sądowej , wobec czego zamiarem ustawodawcy było , poprzez wprowadzenie art. 13 ust. 1 a ustawy , złagodzenie skutków finansowych, które dla nich były tą zmianą związane.
Nie można przy wykładni tego przepisu nie uwzględniać , że jest on przepisem o charakterze szczególnym , stanowiącym odstępstwo od generalnej reguły ustalania wysokości opłaty stosunkowej należnej od pisma wszczynającego postępowanie, jakim jest art. 13 ust. 1 u.k.s.c. Zatem jego interpretacja może być wyłącznie restryktywna.
Nawiązanie przez ustawodawcę wprost w treści tego przepisu do czynności bankowych wskazanych wart. 5 ust. 1 i 2 prawa bankowegojako źródła dochodzonego roszczenia, dodatkowo ogranicza zakres jej zastosowania tylko do takich roszczeń , które bezpośrednio z tych czynności wynikają, stanowiąc ich podstawę.
W motywach pozwu Fundusz(...)wskazał , że zawarł(...) Bank SAumowę przelewu całej wierzytelności której źródłem była umowa kredytu, zawarta uprzednio przez cedenta zI. K.. Ta umowa przelewu legitymuje czynnie stronę powodową do dochodzenia roszczenia przeciwko pozwanym.
Treśćart. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowenie daje podstawy do oceny , że umowa cesji wierzytelności zawarta z bankiem przez podmiot trzeci , mająca za przedmiot niezaspokojoną należność banku wobec kredytobiorcy , której źródłem była czynność bankowa w postaci udzielenia kredytu może być zaliczona do kategorii czynności bankowych, w rozumieniu tego przepisu.
Zatem , zważywszy na powołaną argumentację , przy konieczności zachowania ścisłej wykładni art. 13 ust. 1 a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych , w brzmieniu doniosłym dla rozstrzygnięcia, postawiony przez Fundusz zarzut naruszenia tego przepisu przez zaskarżone zarządzenie należy odeprzeć .
Już tylko na marginesie należy dodatkowo zauważyć , iż nowela tego przepisu dokonana ustawą o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 18 marca 2016r [ Dzu 2016 poz. 421 ] , która zmieniła go z dniem 15 kwietnia 2016r , czyniąc od strony podmiotowej beneficjentami tej normy wyłącznie konsumenta lub osobę fizyczną prowadzącą gospodarstwo rodzinne, wykluczając z tego grona nawet banki , tym bardziej upewnia Sąd II instancji w poprawności wyrażonej oceny o zasadności decyzji Przewodniczącego Sądu Okręgowego.
Z podanych przyczyn , w uznaniu zażalenia za nieuzasadnione , Sąd II instancji orzekł o jego oddaleniu , na podstawieart. 385 kpcw zw zart. 397 §2 kpc
SSA Grzegorz Krężołek SSA Paweł Rygiel SSA Barbara Górzanowska