Sąd Apelacyjny w Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 141/16
Data wyroku: 2016-07-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Dobosz, Paweł Rysiński, Marzanna A. Piekarska-Drążek
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Wolności
Podstawa prawna: art. 189a § 1 kk

Sygn. akt II AKa 141/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 lipca 2016r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Paweł Rysiński
Sędziowie: SA – Marzanna A. Piekarska-Drążek (spr.)
SO (del.) – Paweł Dobosz
Protokolant: – sekr. sąd. Łukasz Jachowicz
przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego
po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2016 r.
sprawyA. A. (1), synaA.iR., urodzonegodn.(...)wO.
oskarżonego zart. 189a § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt XII K 145/14

1
utrzymuje w mocy wyrok w stosunku do oskarżonegoA. A. (1);

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. Z.kwotę 738 złotych, w tym 23% VAT, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym;

3
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 600 złotych.

UZASADNIENIE
Prokurator oskarżyłA. A. (1)orazA. A.,o to, że:

I
na początku maja 2008 roku wW.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu oraz wespół z dwoma nieustalonymi mężczyznami obywatelstwab., którzy posługiwali się imionamiN.iA.dopuścili się handlu ludźmi -K. N.w ten sposób, iż zwerbowali wyżej wymienioną pokrzywdzoną na terenie(...)wW., a następnie wykorzystując jej stan bezradności spowodowany upojeniem alkoholowym oraz zażyciem kokainy przekazaliK. N.za kwotę 650 EURO w celu wykorzystania w prostytucji dwóm ustalonym mężczyznom obywatelstwab., wobec których toczą się odrębne postępowania karne,

tj. o czyn zart. 189a § 1 k.k.
a nadtoA. A. (1)o to, że:

II
w dniu 26 maja 2008 roku wW.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym mężczyzną obywatelstwab., przeciwko któremu toczy się odrębne postępowania karne, dopuścił się handlu ludźmi - małoletniąJ. D. (1)(ur. (...)) w ten sposób, iż po zwerbowaniu wyżej wymienionej pokrzywdzonej na terenieD. (...)wW.przez wyżej wymienionego ustalonego mężczyznę przechował ją przez jedną noc w swoim mieszkaniu, a następnie wprowadzającJ. D. (1)w błąd, iż zapewni jej pracę, przekazał pokrzywdzoną w celu wykorzystania w(...)ustalonej kobiecie obywatelstwa(...)i ustalonemu mężczyźnie obywatelstwab., wobec których toczą się odrębne postępowania karne,

tj. o czyn zart. 189a § 1 k.k.

III
w bliżej nieokreślonym dniu około 9 listopada 2009 roku na stacji paliw zlokalizowanej na trasieW.-G.woj.(...)dopuścił się handlu ludźmi -J. K. (1)w ten sposób, iż stosując podstęp sprowadzający się do zaaranżowania spotkania wyżej wymienionej pokrzywdzonej z nieustalonym mężczyzną narodowości bułgarskiej posługującym się imieniemM.pod pretekstem nawiązania znajomości

ukierunkowanej na stworzenia nieformalnego związku, przekazałJ. K. (1)wyżej wymienionemu mężczyźnie w celu wykorzystania w(...),
tj. o czyn zart. 189a § 1 k.k.

IV
nieustalonego dnia w okresie od trzeciej dekady listopada 2009 roku do dnia 1 grudnia 2009 roku wW.woj.(...)dopuścił się handlu ludźmi -Z. M. (1)w ten sposób, iż zwerbował wyżej wymienioną pokrzywdzoną na terenieD. (...)wW., a następnie wykorzystując jej niezdolność do należytego pojmowania przedsiębranego działania wynikającą z upośledzenie umysłowego w stopniu umiarkowanym oraz cech osobowości, a także wprowadzającZ. M. (1)w błąd, iż zapewni jej pracę, przekazał pokrzywdzoną za kwotę 350 EURO w celu wykorzystania w(...)ustalonemu mężczyźnie obywatelstwab., wobec którego toczy się odrębne postępowanie karne,

tj. o czyn zart. 189a § 1 k.k.
Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie sygn. XII K 145/14, orzekł:
I. oskarżonegoA. A.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia i za ten czyn na podstawieart. 189a § 1 k.k.wymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec niego przepadek równowartości kwoty 150 (sto pięćdziesiąt) euro tj. korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa;

II
oskarżonegoA. A. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, wyczerpującego ustawowe znamionaart. 189a § 1 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 189a § 1 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec niego przepadek równowartości kwoty 150 (sto pięćdziesiąt) euro, tj. korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa;

III
oskarżonegoA. A. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia, wyczerpującego ustawowe znamionaart. 189a § 1 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 189a § 1 k.k.wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

IV
oskarżonegoA. A. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie III aktu oskarżenia, przyjmując że przypisany mu czyn popełnił w bliżej nieokreślonym dniu w okresie październik-listopad 2009 roku, wyczerpującego ustawowe znamionaart. 189a § 1 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 189a § 1 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

V
oskarżonegoA. A. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie IV aktu oskarżenia, wyczerpującego ustawowe znamionaart. 189a § 1 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 189a § 1 k.k.wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności a na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec niego przepadek równowartości kwoty 350 (trzysta pięćdziesiąt) euro tj. korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa;

VI
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k., 85ak.k.iart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., tj. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku, połączył wymierzone oskarżonemuA. A.w punktach II - V kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności,

VII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoA. A. (1)kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 28 września 2013 roku do dnia 20 grudnia 2013 roku.

Ponadto Sąd Okręgowy przyznał od Skarbu Państwa wynagrodzenie dla obrońców oskarżonych wyznaczanych z urzędu i zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania w sprawie.
Apelację od wyroku wniósł obrońca oskarżonegoA.A., zarzucając:

1
w zakresie czynu z pkt I wyroku, na podstawie art. 438 pkt 2 obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:

a.art. 7 k.p.k.poprzez dowolną, sprzeczną z logiką, wiedzą i doświadczeniem życiowym ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj.
(i) wyjaśnień oskarżonegoA. A. (1)i niezasadne uznanie ich częściowo za niewiarygodne, podczas gdy są one spójne i logiczne;

(ii
wyjaśnień oskarżonegoA.S.A.i niezasadne uznanie ich częściowo za wiarygodne, podczas gdy nie są one stanowcze i spójne, a nadto są one sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonegoA. A. (1)oraz zeznaniami świadkaK. N.iK. Ł. (1)uznanymi przez Sąd w całości za wiarygodne;

((...)
zeznań złożonych przez świadkaB. A.i niezasadne uznanie ich za wiarygodne podczas gdy (i) są one niespójne i rozbieżne m.in. z wyjaśnieniami oskarżonegoA. A. (1)oraz zeznaniami świadkówK. N.iK. Ł. (1); (ii)B. E.A.zmienił zeznania dopiero po uzyskaniu propozycji współpracy z organami ścigania w ramach instytucji quasi świadka koronnego -art. 60 § 3 i 4 k.k., w celu uzyskania łagodniejszego wymiaru kary kosztem pozostałych współpodejrzanych, w związku z czym wyjaśnienia te nie zasługiwały na uznanie za wiarygodne, a w konsekwencji nie były miarodajne dla dokonywania na ich kanwie istotnych ustaleń faktycznych sprawy pozwalających na wydanie wyroku skazującego, ponadto (iii) z uwagi na zaistniały konflikt międzyA. A.a ww. świadkiem, nie sposób wykluczyć, że wyjaśnieniaB. A.stanowiły pomówienie oskarżonegoA.(iv) zeznania świadka nie mogły zostać zweryfikowane w postępowaniu sądowym z uwagi na fakt, żeB.A.po złożeniu zeznań w postępowaniu przygotowawczym wyjechał za granicę i aktualnie ukrywa się przed wymiarem sprawiedliwości;

(iv
zeznań złożonych przez świadkaA. A. (5)i świadkaD.A.oraz niezasadne uznanie ich za wiarygodne podczas gdy (i) są one nielogiczne i niespójne a nadto (ii) były zmieniane w trakcie postępowania sądowego jak również są one (iii) sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonegoA. A. (1), zeznaniami świadkaK. N.oraz zeznaniamiK. Ł. (1), które Sąd uznał za wiarygodne, jak również (iv) nadanie im zbyt dużej wagi w sytuacji gdy świadkowie ci znaczną część swoich zeznań opierają na przekazanych im informacjach odB. A.a nie na własnych spostrzeżeniach;

(v
zeznań złożonych przez świadkaK. Ł. (1)i niezasadne uznanie ich za wiarygodne podczas gdy są one sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonegoA. A. (1)i zeznaniami świadkaK. N.,A. A. (5),D.A.iB. A., które-Sąd także uznał za wiarygodne;

b.art. 410 k.p.k.poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych dotyczących „sprzedaży”K. N.zeznań złożonych przez pokrzywdzoną, który to dowód w całości został uznany przez Sąd za wiarygodny, a zatem powinien stanowić podstawę dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych także dotyczących tego, że (i) oskarżonyA. A.zaproponował pokrzywdzonej, żeby pracowała jako(...); (ii) oskarżonyA. A.zaproponował innymB., że sprzeda pokrzywdzoną; (iii) oskarżonyA. A.zadzwonił do innychB.wskazując im, że „jest tu dziewczyna, która chce pracować, przyjedź”; (iv) pokrzywdzona nie zna oskarżonegoA. A. (1); oraz (v) że to oskarżonyA. A.cały czas przekonywał pokrzywdzoną do pracy w charakterze(...);
a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na wzajemnie dyskwalifikujących się dowodach oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na bezzasadnym uznaniu przez Sąd, że zachowanie oskarżonego wyczerpywało znamiona zarzuconego mu czynu zabronionego.

2
w zakresie czynu z punktu II wyroku, na podstawie art. 438 pkt 3 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, polegający na niezasadnym przyjęciu przez Sąd, że oskarżonyA. A. (7)przekazałJ. M.oraz, że działał on z zamiarem „sprzedania”J. D. (1)K. Ł. (1)iD. Y.(pseudonim(...)), podczas gdy powyższe okoliczności w żaden sposób nie wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

3
w zakresie czynu z punktu III wyroku, na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:art. 7 k.p.k.poprzez dowolną, sprzeczną z logiką, wiedzą i doświadczeniem życiowym ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, i niezasadne uznanie za wiarygodne zeznań świadkaB. A.podczas gdy: (i) świadek zmienił zeznania dopiero po uzyskaniu propozycji współpracy z organami ścigania w ramach instytucji quasi świadka koronnego -art. 60 § 3 i 4 k.k., w celu uzyskania łagodniejszego wymiaru kary kosztem pozostałych współpodejrzanych, w związku z czym wyjaśnienia te nie zasługiwały na uznanie za wiarygodne, a w konsekwencji nie były miarodajne dla dokonywania na ich kanwie istotnych ustaleń faktycznych sprawy pozwalających na wydanie wyroku skazującego, ponadto (ii) z uwagi na zaistniały konflikt międzyA. A.a ww. świadkiem, nie sposób wykluczyć, że wyjaśnieniaB. A.stanowiły pomówienie oskarżonegoA.oraz (iii) błędne uznanie, że zeznania ww. świadka korespondują z zeznaniamiJ. K. (1)i (iv) zeznania świadka nie mogły zostać zweryfikowane w postępowaniu sądowym z uwagi na fakt, żeB.A.po złożeniu zeznań w postępowaniu przygotowawczym wyjechał za granicę i aktualnie ukrywa się przed wymiarem sprawiedliwości;

a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na bezzasadnym uznaniu przez Sąd, że oskarżonyA. A. (7)działał z zamiarem „sprzedania”J. K. (1)i tym samym, że jego zachowanie wyczerpywało znamiona zarzuconego mu czynu zabronionego.

4
w zakresie czynu z punktu IV wyroku, na podstawie art. 438 pkt 2 obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:

art. 7 k.p.k.poprzez dowolną, sprzeczną z logiką, wiedzą i doświadczeniem życiowym ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj.:

a
zeznań świadkaZ. M. (1)i niezasadne uznanie za wiarygodne, podczas gdy są one niespójne i nielogiczne a nadto biegła psychiatra w trakcie postępowania przygotowawczego stwierdziła, że świadek nie jest zdolny do prawidłowego postrzegania i zapamiętywania rzeczywistości i wykazuje tendencje do fantazjowania oraz błędne uznanie, że zeznania ww. świadka korespondują z zeznaniamiB. A.,A. A. (5)iD.A.;

b
zeznań złożonych przez świadkaB. A.i niezasadne uznanie ich za wiarygodne podczas gdy (i) świadek ten zmienił zeznania dopiero po uzyskaniu propozycji współpracy z organami ścigania w ramach instytucji quasi świadka koronnego -art. 60 § 3 i 4 k.k., w celu uzyskania łagodniejszego wymiaru kary kosztem pozostałych współpodejrzanych, w związku z czym wyjaśnienia te nie zasługiwały na uznanie za wiarygodne, a w konsekwencji nie były miarodajne dla dokonywania na ich kanwie istotnych ustaleń faktycznych sprawy pozwalających na wydanie wyroku skazującego, ponadto (ii) z uwagi na zaistniały konflikt międzyA. A.a ww. świadkiem, nie sposób wykluczyć, że wyjaśnieniaB. A.stanowiły pomówienie oskarżonegoA.oraz (iii) zeznania świadka nie mogły zostać zweryfikowane w postępowaniu sądowym z uwagi na fakt, żeB.A.po złożeniu zeznań w postępowaniu przygotowawczym wyjechał za granicę i aktualnie ukrywa się przed wymiarem sprawiedliwości,

a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na bezzasadnym uznaniu przez Sąd, że oskarżony „sprzedał”Z. B.E. A..
Skarżący wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie oskarżonego za niewinnego popełnienia zarzucanych mu czynów;

2
ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosku sformułowanego w pkt. 1 powyżej o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Sąd Apelacyjny uznał apelację obrońcy oskarżonegoA. A. (1)za nieuzasadnioną.
Podstawowym ustaleniem Sądu odwoławczego poczynionym po konfrontacji zarzutów apelacyjnych ze stanem dowodów przeprowadzonych, przez Sąd I instancji jest to, że Sąd ten nie dopuścił się żadnego zzarzucanych mu błędów, tak natury proceduralnej, jak też faktycznej.
Oznacza to, że sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego na rozprawie, w tym ujawnienie części dowodów osobowych na podstawieart. 391 § 1 k.p.k.spełnia wymagania procedury karnej, a Sąd nie nadużył przepisów dopuszczających odstępstwo od zasady bezpośredniości.
Ponieważ osobowe źródła dowodowe miały w sprawie podstawowe znaczenie, to zwraca uwagę staranność jaką wykazał się Sąd Okręgowy podczas przesłuchania oskarżonych i świadków, a także w trakcie prób sprowadzenia na rozprawę części pokrzywdzonych kobiet (J. K. (1)iJ. D. (1)) oraz pomawiających oskarżonego A.A.A.– współsprawców –B. A.iD. Y..
Wprawdzie w apelacji nie podniesiono wprost zarzutu nieprzesłuchania w/w osób przed Sądem, jednak oskarżony kwestionował na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. decyzję Sądu o zaliczeniu ich zeznań z postępowania przygotowawczego na podstawieart. 391 § 1 k.p.k.
Postanowienie Sądu Okręgowego w tym przedmiocie (k. 3505) jest całkowicie uzasadnione. Sąd wyczerpał, bowiem możliwości doręczenia wezwań, w tym poszukiwania innych niż podane przez świadków miejsc ich pobytu, zwracał się nawet doZ. (...), który odnotowuje leczenie osób, czy pobyty w placówkach opiekuńczych. Sąd wykorzystał możliwości Policji w ustalaniu miejsc pobytu i ewentualnym doprowadzeniu świadków. Wszystkie te czynności okazały się bezskuteczne (k. 2983-2987), co zaprotokołowano podczas kolejnych rozpraw (k. 3042 i nast. oraz k. 3505 i nast.). Czynności poszukiwawcze były z góry skazane na niepowodzenie, bacząc na tryb życia pokrzywdzonych kobiet oraz obawę ukrywania się skazanych w innym procesieB. A.iD. Y., którzy mogą unikać wykonania kar za handel ludźmi, a będąc obywatelami(...)czynią to skutecznie. Świadkowie ci byli jednak wielokrotnie przesłuchani w postępowaniu przygotowawczym, a informacje, które przekazali, na tle pozostałych dowodów, można było traktować jako ostateczną wersję zdarzeń, którą zamierzali przekazać organom wymiaru sprawiedliwości, nawet jeśli nie byłaby ona wiarygodna.
Odstąpienie od ich bezpośredniego przesłuchania na rozprawie nie miało więc wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Jedynym zarzutem apelacji mówiącym o„pominięciu”dowodu jest zarzut 1b, wedle którego Sąd Okręgowy pominął rzekomo zeznania pokrzywdzonejK. N.(zarzut I aktu oskarżenia).
Zarzut ten sformułowano w oparciu oart. 410 k.p.k.Jeśli jednak zapoznać się z całym zarzutem i jego uzasadnieniem (str. 13-14) okazuje się, że obrońca rozumie naruszenieart. 410 k.p.k., podobnie jakart. 7 k.p.k., jako wybór Sądu pomiędzy dowodami wiarygodnymi i niewiarygodnymi i oparcie ustaleń faktycznych na tej pierwszej grupie dowodów.
Sąd bowiem nie pominął zeznań K.N.– przeprowadził dowód na rozprawie – czyli przesłuchał starannie pokrzywdzoną na rozprawie w dniu 8 czerwca 2015 r. (k. 2922-2926), z aktywnym udziałem, stron ujawnił protokoły odmiennych, czy zapomnianych zeznań. Sąd Okręgowy dokonał oceny tych zeznań na tle całokształtu dowodów zebranych w sprawie, w tym w świetle opinii psychologicznych dotyczących osobowości świadka, czemu dał wyraz na str. 20-21 uzasadnienia. Nie pominął dowodu, nie naruszył procedury jego przeprowadzenia – nie dokonał więc, ani faktycznej, ani proceduralnej eliminacji zeznań K.N.z całokształtu materiału, a tym samym nie naruszyłart. 410 k.p.k.
Zarzut ten, jak i wszystkie pozostałe w apelacji obrońcy, opiera się na wybiórczym i jednostronnym doborze fragmentów zeznań różnych świadków i wyjaśnień oskarżonych, co ma wywrzeć wrażenie takich sprzeczności wewnętrznych depozycji poszczególnych osób oraz takiej niespójności z innymi dowodami, żeby wykazać, że jedyna spójna i stabilna wersja to wersja oskarżonego.
Stosując taką koncepcję obrony skarżący przytacza w obszernej apelacji jedno-dwuzdaniowe fragmenty zeznań różnych osób, pomijając analizę całości dowodów i ich ewolucję oraz trudności w uzyskaniu wiedzy od osób z zamkniętego środowiska przestępczego, zdominowanego w dodatku przez obywateli bułgarskich.
Sądmeritinatomiast prześledził wszystkie etapy dojrzewania poszczególnych osób do szczerej współpracy – w przypadku współsprawców takich jak A.S. A.,K. Ł. (1),A. A. (5), jej bracia:D.A.,B.E. A.– oraz przeanalizował proces uzyskiwania zeznań od pokrzywdzonych, dotkniętych deficytami wskutek wykorzystywania, a nadto defektów rozwojowych (Z. M.), osobowościowych, uzależnień (K.N.).
Nawet w przypadku radykalnej zmiany składanych depozycji, co dotyczy głównie sprawców handlu kobietami, Sąd logicznie ocenił i przekonująco uzasadnił w jakiej części uznał je za wiarygodne i dlaczego nie zdyskwalifikował tej wiarygodności przez sam fakt zmiany wyjaśnień.
W większości przypadków podjęcie, na pewnym etapie postępowania, współpracy z wymiarem sprawiedliwości wiązało się z chęcią uzyskania korzyści procesowych, bądź w oparciu oart. 60 § 3 i 4 k.k., jak w przypadkuB. A., bądź starań o niższą karę. Są to formy gry procesowej dopuszczone przez prawo, a więc nie dyskwalifikują osobowego źródła dowodowego przez pryzmat jego interesowności. Należy bowiem pamiętać, że celem organów procesowych, jest wyartykułowane w przepisieart. 60 § 3 i 4 k.k.uzyskanie wartościowych, wiarygodnych informacji. Liczy się więc wartość procesowa dowodu uzyskanego drogą porozumienia ze świadkiem, nie zaś walory etyczne świadka. Zwykłe przyznanie się do winy w celu uzyskania łagodniejszej kary, będzie również oceniane głównie przez zawartość wyjaśnień, a więc szczerość z jaką sprawca chce przedstawić swoje zachowanie i współsprawców.
Tak więc akcentowany niemal w każdym zarzucie apelacji statusB. A.jako tzw. małego świadka koronnego, utożsamiany wyłącznie z chęcią uniknięcia kary, jest nieuzasadniony, bowiem Sąd nie uchylił się od oceny całej postawy świadka, który przesłuchiwany kilkakrotnie nie przyznawał się do udziału w handlu kobietami, aż do 5 listopada 2012 r.(k. 883), kiedy podjął współpracę. Wtedy to padały słowa obciążające najbardziej samego podejrzanego:„KupiłemZ. M. (3)odA.za 500 Euro.A.powiedział mi, że chce zaZ.500 Euro, to miała być pożyczka dla niego, którąZ.spłacałaby pracując na drodze. Zapłaciłem 350 Euro… miała pracować dla nas na trasie poł na pół. Zauważyłem, że jest z nią coś nie tak i zadzwoniłem, żeby ja zabrał”.(k. 883 i nast.- zarzut IV aktu oskarżenia).
W kolejnym przesłuchaniuB. A.opisał okoliczności kupnaK. N.:…”ZapłaciłemA.650 Euro…”. „A.chciał zaK.1000 Euro…A.ją zabrała doW.… To było w czerwonym barze koło bazaru, byłA.,(...)(A.) i 2 innych. Podzielili się po 150 Euro”.(k. 929 i nast.).
Na karcie 1075 i nast. zaprotokołowano przyznanie sięB. A.do kupna kilku kobiet, są tam depozycje obciążające jego, siostrę i brata. Podczas kolejnego przesłuchania podejrzany opisał z wygląduJ. K. (1), („grubaJ.”, także zdjęcie pokrzywdzonej k. 508), która pracowała wcześniej dla siostryA. A. (5), a którą ponownie chciał sprzedać muA. A. (11). Podejrzany (obecnie skazany)B. A.nie chciał jej kupić,„bo już raz uciekła”.
Podczas następnego przesłuchaniaB. A., wśród wielu zdjęć osób rozpoznał(...), na którego mówionoA., powtarzając, że od niego kupiłK.(N.),M.iZ.((...)) (k. 1325).
Podczas kolejnego przesłuchania oświadczył:„To co mówiłem oK.podtrzymuję”.(k. 1762).
Oznacza to, że od momentu, kiedyB. A.podjął współpracę wyjaśniał konsekwentnie, a o jego szczerości świadczy to, że największe fragmenty wyjaśnień poświęcił własnej działalności przestępczej pomawiając też członków rodziny – wszystkich skazano. Należy zwrócić uwagę, żeB. A.zaczął składać wyjaśnienia obciążające w listopadzie 2012 r., nie zaś dopiero 14 lutego 2013 r., jak twierdzi skarżący. Oznacza to, że przed tą późniejszą datą jego pomówienia i samooskarżenie było badane – porównywane z wieloma innymi dowodami – badane pod względem wiarygodności. Moment ostatecznego przyjęcia warunkówart. 60 k.k.nie był, zatem decydujący dla postawy B.A., choć niewątpliwie liczył na to, że współpraca przyniesie mu korzyści procesowe.
Próba podważenia tej części wyjaśnień B.A., jaką podjął obrońcaAngela A. A.jest nieskuteczna, bowiem nie przekreśla jej przyjęcie statusu małego świadka koronnego, ani niestawiennictwo w charakterze świadka na rozprawie, ani też porównywanie pojedynczych zdań z jego depozycji z opisamiK. Ł.czyA. A. (5).
Różnice te dotyczą głównie zarzutu I aktu oskarżenia, tj. sprzedażyK. N.. Są to różnice nieistotne, jeśli się zauważy, że na okoliczność tego zdarzenia wyjaśnił szczerze oskarżonyA. A., a bezpośredni uczestnicy transakcji:B.A.,A. A. (5)iD.A.iK. Ł. (1)jednoznacznie opisali pokrzywdzoną, czas, miejsce i przebieg jej sprzedaży, w tym kwotę i jej podział.
Drugorzędne znaczenie ma to, z jakiego miejsca uczestnicy zdarzenia obserwowali je, skoro fazy zajścia, których byli świadkami opisali wiernie i opis ten łącznie tworzy pełny obraz.
Cytując pozornie sprzeczne opisy, obrońca oskarżonego unika tych elementów zeznań, które tworzą logiczną całość, ta zaś wskazuje na oskarżonychA. A.iA. A.jako osoby, które zorganizowały spotkanie w barze przyul. (...)w konkretnym celu – sprzedażyK. N., w maju 2008 r. Cytowane przez obrońcę fragmenty ich relacji są pozornie odmienne, zdają się takie, gdy oderwie się je od innych zeznań uczestników lub od fazy zdarzenia, w której brali udział, bowiem całość zdarzenia znają jedynie organizatorzy transakcji, czyli oskarżeni.
A.A.podał jego przebieg, poczynając od momentu typowego dla oskarżonych wyszukiwania młodych kobiet naD. (...)wW., zabierania do lokali, częstowania alkoholem, a jak w przypadku K.N.także narkotykami, składania propozycji pracy.

A.wyjaśnił wprost, żeA.po obejrzeniu dziewczyny dzwonił do innychB.po to, by ją sprzedać. Z tego powodu w barze pojawili się najpierwK. Ł. (1)ze swoim mężemD. Y.ps. (...), którychA.nie znał, jedynie opisał. Tę scenę potwierdziłaK. Ł., która zgłosiła się z mężem (obje trudnili się handlem i prostytucją kobiet), jednak nie kupili K.N.. JakkolwiekK. Ł.na początku śledztwa ukrywała działalność swoją i męża, co wyjaśniła przed Sądem (k. 2931), to po rozstaniu z nim składała inne wyjaśnienia jako podejrzana, oskarżona, a w obecnej sprawie jako świadek – skazana. Świadek wskazała na obecność w barze tych samych osób, które wymienił A.A., zapamiętała imię pokrzywdzonej i opisała jej wygląd. W momencie, gdy D.Y.odstąpił od zakupu, to w barze zjawiła sięA. A. (5)z bratemB.iD., którzy także skupowali kobiety do przydrożnej(...).
Na okoliczność zakupu K.N.odA. A.przezB.zeznali więcK. Ł.,A. A. (5),D.A., a sama pokrzywdzona zapamiętała to zdarzenie fragmentarycznie, co było wynikiem celowego działania oskarżonych, którzy podali jej duże ilości alkoholu, aA.,
ps. (...)dał jej kokainę, po której
    „urwał mi się film”,jak zeznała pokrzywdzona (k. 1312). Z powodu pogorszenia się stanu K.N.tego wieczora zapamiętała ona jedynie działania swojego znajomego –A., choć zapamiętała, że było z nim dwóch-trzechB.. Zapamiętała także przyjazdP.(Ł.) zB.(Y.), którzy mieli ją kupić, a potem przyjazdA. A. (5),D.i jeszcze innego mężczyzny, po czym świadek zeznała:
    „ja już straciłam świadomość,… obudziłam się uA.”.L.w pamięci K.N.są w pełni usprawiedliwione jej stanem.
Niezdolność do rozpoznania A.A., będącego w grupie oferujących ją mężczyzn orazB., w grupie kupującychB., nie czyni wyjaśnień A.A.niewiarygodnymi, jak chce skarżący, gdyż jego wersję potwierdza czworo uczestników zdarzenia. Różnice w zeznaniach; czy chodziło o 700 Euro, jak twierdziŁ., czy 650, jak twierdziA.,B.i jego rodzeństwo, są nieistotne. Opisy tych czworga ostatnich uczestników są tak konkretne i spójne tak, że nie sposób oprzeć ustaleń na jednym, zmiennym dowodzie jakim są wyjaśnieniaAngela A. A..
Dowód ten, który zdaniem apelującego powinien stać się podstawą ustaleń faktycznych, zmieniał się podczas każdego przesłuchania, co było wyraźnie związane z rozwojem śledztwa.
Oskarżony dopasowywał swoje wyjaśnienia do postępującej sytuacji dowodowej. Po tym jak pokrzywdzonaZ. M. (1)wskazała naA.jako mężczyznę, który ją zabrał zD.do swojego mieszkania, a potem przekazał innemuB.do(...)(k. 233-234), oskarżony przyznał się do tej znajomości, jednak twierdził, że załatwił pokrzywdzonej pracę przy sprzedaży na stadionie (k. 304). O handel kobietami oskarżałB.i jego brata. Opowiadając bardzo szeroko o nich oskarżony nie wspomniał o znajomości z innymi pokrzywdzonymi (k. 333-337-340) i o swoich związkach z grupą sutenerów. W momencie, gdy ujawniając kolejne pokrzywdzone stawiano dalsze zarzuty, oskarżony przyznał się do kontaktów z pkrzywdzonymi, jednak dystansując się od udziału w ich sprzedaży. O

    „oddaniu”J. D. (1)do(...)miał rzekomo słyszeć od

(...)
(k. 1782), a odnośnie K.N.stwierdził, że jedynie był kierowcąA.i w ogóle nie wszedł do baru, gdzie ją sprzedano. Świadomy współpracyB. A.z Policją, obciążał jego i jego rodzeństwo (k. 1887).
Przedstawione wersje zdarzeń, jakie wprowadzał oskarżony zapoznawany z kolejnymi zarzutami i dowodami, wskazują na to, że nigdy nie było jego zamiarem szczere wyjaśnienie swej roli. Z jego depozycji wynikało, że pokrzywdzone, które chętnie trudniły się prostytucją, były przedmiotem handlu, ale obecność oskarżonego przy takich zdarzeniach była przypadkowa lub tylko słyszał o handlarzach.
Sąd Okręgowy słusznie uznał te wyjaśnienia za niewiarygodne, gdyż z samej ich treści wynika sukcesywne dawkowanie informacji tyczących poszczególnych przestępstw, w miarę poznawania materiału dowodowego, ale przede wszystkim o niewiarygodności wyjaśnień świadczy ich sprzeczność z dużym zbiorem dowodów, które w sposób bezpośredni potwierdziły udział A.A.w czterech przestępstwach zart. 189a § 1 k.k.
Nie można także zapominać o istotnym dowodzie z kontroli rozmów telefonicznych aparatu komórkowego skarżonego (także innychB.– tom V-IX). Kontakty oskarżonego dotyczyły niekamuflowanego handlu kobietami, w których używa się imieniaA., stosowanego do oskarżonegoA., gdzie pada wiele słów podobnych do takich: „Jest dziewczyna dla niego… mam dziewczynę…. Polka za dwa tysiące… dziewczyna jest ładna jak młoda lwica, ma 20 lat, jest droga”(k. 1013).
Nie ulega więc wątpliwości, żeA. A.trudnił się handlem młodymi kobietami, które wyszukiwał głównie naD. (...), oceniał, wyceniał i sprzedawał suteneromb.. Świadczy o tym przytłaczający zbiór dowodów, których nie wolno rozpatrywać z osobna, ani fragmentarycznie, jak czyni apelujący. Zarzucając zmianę wyjaśnień pozostałym współsprawcom, skarżący nie dostrzega tej cechy w wyjaśnieniach oskarżonego, który podczas każdego przesłuchania wprowadzał nowe elementy, by zneutralizować dowody obciążające. Pozostali sprawcy, w tym A.A.i sądzeni w innym postępowaniuA. A. (5), jej bracia iK. Ł. (1)dokonali takiej zmiany raz – kiedy postanowili się przyznać i konsekwentnie tę linię utrzymali.
Mimo ograniczonego zaufania do tego rodzaju źródeł dowodowych, Sąd Okręgowy uznał pomówienia za wiarygodne ale uczynił to tylko w zakresie pokrywających się relacji oraz po nałożeniu obrazu zeń płynącego na zeznania pokrzywdzonych, dowody z podsłuchów i dowody rzeczowe, jak np. rzeczyZ. M. (1)znalezione w mieszkaniu oskarżonego.
Ocena całokształtu materiału dowodowego, której dokonał Sąd Okręgowy, odpowiada całkowicie zasadzie obiektywizmu i zasadzie swobodnej oceny dowodów. Nie można zarzucić Sądowi niedostrzeżenia zmienności zeznań i wyjaśnień, jak też nieodniesienia się do przyczyn procesowych czy środowiskowych, także lęku, które warunkowały postawy świadczących.
Sprawcy są osobami wysoce zdemoralizowanymi, nie kierującymi się wartościami, jedynie własną korzyścią.
Pokrzywdzone z kolei podlegały po części ograniczeniom intelektualnym, jakZ. M., a po części emocjom, w tym obawie zemsty;

K. N.po kilkakrotnej sprzedaży, wywiezieniu jej i ucieczce zH., wykorzystywana seksualnie – gwałcona przez jednego z sutenerów – urodziła jego dziecko. Na skutek takiego samego traktowaniaJ. D. (1)poczęła dziecko, z suteneremb.(...)

    ,który ją kupił odA. A., takżeJ. K. (1)była wykorzystywana przezB.

(...),któremu sprzedał ją oskarżony. Wszystkie kobiety, jak też te które pokrzywdzone spotkały wśródB.były zmuszane prostytuować się, były źle traktowane, nie otrzymywały pieniędzy – były własnością sutenerów, były często bite, także przez kobiety, w tymK. Ł. (1), która była bardzo aktywna w handlu ludźmi.
Stąd też kondycja psychiczna wszystkich pokrzywdzonych wpływała na nieznaczną deformację zeznań i wymagała w niektórych przypadkach zasięgania opinii biegłych psychologów i psychiatry.
Ostatecznie jednak świadectwo złożone przez pokrzywdzone, które, za wyjątkiemJ. D., rozpoznały A.A.nie pozostawia wątpliwości co do jego działań przestępnych.
Uwadze Sądu nie umknęła także zmiana zeznańK. Ł.i pewne nieścisłości, dlatego częściowo tylko dał im wiarę.
Fragmenty jej zeznań, cytowane przez obrońcę oskarżonego A. A.A., mające jego zdaniem świadczyć o sprzecznym opisywaniu sprzedaży K.N., raz jakoB.D., a raz jakoB.A., nie były po pierwsze podstawą ustaleń faktycznych, a po drugie dotyczą dwóch sytuacji, do czego dochodzi się w wyniku uważnej lektury wszystkich protokołów przesłuchań świadka. Świadek raz mówiła, że była przy sprzedaży dziewczyny o imieniuK.(k. 197), a innym razemK.(k. 100). Z przesłuchania na k. 424 wynika, że świadek zeznawała oK., która„ma dziecko zB.”,a więcK. B.i to jej dotyczył opis licytowania ceny pomiędzy oskarżonym, aB. A..
Z przesłuchaniaK. Ł.na rozprawie wynika również, że w odniesieniu do sprzedażyK. N.świadek podtrzymała zeznania z k. 197, gdzie zeznała, podobnie jak A.A., A.A.iD. A.: „…A.i jego syn przyprowadziłK..B.wcale się nie targował, od razu zapłacił zaK.bo była bardzo ładną dziewczyną…A.szukał dziewczyn do prostytucji naD. (...)”.
Poza wyjaśnieniem tego wątku zeznańK. Ł., który wg skarżącego zawiera dyskwalifikacje sprzeczności, a w rzeczywistości wynika z niedostatecznej analizy ich treści i możliwości nakładania się w pamięci świadka podobnych zdarzeń (brała udział w kilku transakcjach), uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego wskazuje, że na zeznaniachK. Ł.Sąd oparł się jedynie w zakresie faktu oferowania jej i jej mężowi zakupu pokrzywdzonej przez oskarżonego. Dalszy przebieg transakcji w barze oparto już na wyjaśnieniach A.A., B.A.i jego rodzeństwa. Ich zeznania są natomiast zgodne i oczywiste, a podjęcie współpracy z wymiarem sprawiedliwości nie dyskwalifikuje ich.
Zeznania K.N., która zeznawała od początku szczerze, nie odtwarzały całego zdarzenia, gdyż nie zapamiętała twarzy A.A., a po przyjeździeB. A.iA. A. (5)straciła świadomość. Eksploatowanie przez apelującego związanej z tym niepamięci świadka i niemożności rozpoznania innych postaci, niż znajomy A.A., stanowi nieskuteczny sposób podważania jej zeznań.
Interpretacja zeznań K.N.w wykonaniu obrońcy A. A.A.zmierza do wykluczenia oskarżonego ze zdarzenia objętego I zarzutem aktu oskarżenia, gdy tymczasem pokrzywdzona, na skutek stanu nietrzeźwości, nie była tylko w stanie wskazać precyzyjnie wszystkich ról, zapamiętując swojego znajomegoA.oraz płeć uczestników. Odtworzyła natomiast przebieg zdarzeń od wyjazdu zD. (...)z oskarżonymi do przyjazdu A.A.i jej braci do baru naul. (...).
To, że nazajutrz dowiedziała się odA. A. (5)i jej brata, że kupili ją odA., wcale nie wyklucza udziału oskarżonegoA. A., który oferował ją wspólnie z nim i dokonali równego podziału zysków.
Po szczerym wyznaniu K.N.o tym, jak się czuła, gdy przyjechali dobaru (...):„..Zaczął mi się urywać film…straciłam świadomość…obudziłam się następnego dnia”(k. 1313 oraz k. 2922v), trudno dziwić się również szczeremu twierdzeniu podczas rozprawy, że świadek nie poznaje oskarżonego (k. 2922v).
Świadek od początku nie była w stanie rozpoznać aniA. A. (1), aniB. A., ale konsekwentnie wskazywała na to, żeA. A.był w barze w grupie 2-3 mężczyznB., oraz, że zA. A. (5)przyjechali mężczyźni.L.te uzupełnili sami uczestnicy transakcji, co pozwoliło na pełne odtworzenie zdarzenia. K.N.zeznała, że usłyszała odA. A. (5), że kupiła ją odA., co nie mija się z prawdą, ani nie wyklucza sprawstwa A.A., gdyż działali wspólnie i podzielili się zyskiem.
Obrońca oskarżonego zmienia wartość tych zeznań za pomocą wyrwanych z kontekstu zdań.
Oparcie ustaleń faktycznych na uznaniu za wiarygodne części zeznań świadków oraz wyjaśnień A.A.nastąpiło po dokonaniu przez Sąd I instancji oceny dowodów zgodnej z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Niewątpliwie nastąpiło to po rozważnym porównaniu wielu różnych opisów, po czym za wiarygodne uznano tylko te tworzące spójną całość.
Z powyższych względów zarzut naruszeniaart. 7 k.p.k.,410 k.p.k., postawiony w odniesieniu do oceny dowodów dotyczących zarzutu I, III i IV aktu oskarżenia, jest bezzasadny.
Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że podstawą tej krytyki są głównie zeznaniaB. A.z okresu, kiedy postanowił on skorzystać z instytucjiart. 60 k.k.Z tego faktu oraz rzekomego konfliktu świadka z A.A., który miał wynikać z wzajemnych pomówień przed organami ścigania, obrońca wyciąga wnioski o niewiarygodności zeznań B.A.. Poruszony wątek konfliktu jest niewiarygodny, skoro z zeznań kilkorga świadków oraz kontroli telefonów wynika, żeB. A.otrzymywał od oskarżonego regularne propozycje kupna kobiet, co oznacza, że ufali sobie biorąc wspólnie udział w przestępstwach.
W odniesieniu do zeznań pokrzywdzonejJ. D. (1)skarżący stwierdza w uzasadnieniu apelacji (str. 14), że„W żadnym miejscu nie jest wskazane że oskarżonyA.przekazałM.J. D. (1)”,po czym dyskwalifikuje swój wniosek w kolejnym akapicie, gdzie stwierdza, że oskarżony„Z uprzejmości pomógłJ.M.”.
W sprawie handlu, którego ofiarą stała sięJ. D., gdy miała zalewie 16 lat - zarzut II a/o - nie ma wątpliwości, że opisała ona sposób przekazywania jej przezB.do(...)pod kontrolęK. Ł.i jej mężaD.ps. (...)

    .Gdyby zeznania świadka miały być jedynym dowodem w sprawie, to mogłyby nie doprowadzić do identyfikacji oskarżonego, gdyż świadek opisała jego wygląd, mieszkanie, żonę, adres oraz to, że zabrał ją do siebie zB.(...), przenocował, po czym obiecując zwykłą pomoc, przekazał ją z(...)K. Ł. (1)i jej mężowi do(...)(k. 427-430).
Wątpliwości świadka co do możliwości rozpoznania
    „B.u którego byłam jedną noc”(k. 430) byłyby przeszkodą do przypisania tego czynu oskarżonemu, gdyby nie przyznanie się jego do tego, że pojechał na prośbę(...)poJ. D.i usłyszał, że trzeba ją oddaćŁ.iD., żeby dla nich pracowała. Oskarżony nadto opisał wygląd pokrzywdzonej, tak więc nie ulega wątpliwości, że sam poniekąd dokonał swojej identyfikacji, umniejszając oczywiście swoją rolę w przekazaniu pokrzywdzonej do(...).
Okoliczności te potwierdzili takżeK. Ł., która zeznała, że jej mąż„PrzywiózłJ. D.. .... przezM.została przywieziona i sprzedana mojemu mężowi. Później pracowała na trasie ze mną”.(k. 2930).
W zeznaniachJ. D.znajdują się wstrząsające opisy znęcania się nad nią porwania z ulicy, gwałtów, zajścia w ciążę, zmuszania do jej usunięcia (Policja wkroczyła do gabinetu ginekologicznego przed zabiegiem), zmuszania do świadczenia seksu nieomal do czasu porodu i tuż po nim (k. 426-430).
Świadek przyznała, że jej pierwsze zeznania, które składała po akcji Policji podczas próby przerwania ciąży były nieprawdziwe, gdyż była zastraszana przez w/w oprawców. Posłużyła się także fałszywym dowodem osobistym na nazwiskoS., gdyż taki załatwił jejB.(...), by udawała dorosłą. Zeznania złożone w dniach 20 listopada 2008 r. i 8 czerwca 2011 r. przezJ. D. (1)są jednak tak konsekwentne i szczegółowe, że nie pozostawiały wątpliwości co do jej sprzedaży do prostytucji.
Jako dowód pośredni, zgodny z zeznaniami pokrzywdzonej posłużyły także wyjaśnienia A.A., który słyszał jak A.A.chwalił się, że sprzedał nieletnią dziewczynę, także kontrola telefoniczna potwierdziła, że oskarżony trudnił się w tym czasie sprzedażą kobiet dla sutenerówb..
Logiczna analiza powyższych dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy, przeczy subiektywnej i wybiórczej metodzie„fragmentów”,którą prezentuje skarżący i prowadzi wprost do ustaleń o sprawstwie oskarżonego odnośnie do zarzutu II aktu oskarżenia.
Fragment zeznańK. Ł.powołany na str. 14 uzasadnienia apelacji o tym, że„Przy zdarzeniach nie byłoA.” nie wyklucza sceny przekazania pokrzywdzonej na ulicy wW., gdyżK. Ł.zobaczyłaJ. D.później:„Ja byłam w pracy, tj. na trasie, gdy(...)(mąż D.Y.) przyprowadziłJ.”.(k. 1869-71). Mówiąc więc o nieobecnościA., świadek miała na myśli spotkanie(...)z jej mężem w mieszkaniu, już po przekazaniu kobiety:„Na pewno nie pojechałam zD.poJ.na miasto”.Nie ma zatem logicznego związku pomiędzy zeznaniamiK. Ł., a wykluczeniem udziału oskarżonego w handluJ. D., jak twierdzi obrońca A.A..
Jedyną pełną i logiczną analizę wszystkich dowodów przeprowadził Sąd Okręgowy, dlatego Sąd Apelacyjny uznał ustalenia faktyczne z niej wynikłe za prawidłowe.
Zarzut naruszeniaart. 7 k.p.k.został sformułowany także w odniesieniu do czynu z pkt III i IV aktu oskarżenia, tj. sprzedażyJ. K. (1)iZ. M. (1).
Skarżący krytykuje po raz kolejny zeznaniaB. A., który dostarczył dowodów bezpośrednich (k. 1085 – dot.J. K.oraz k. 883 – dot.Z. M.), natomiast skarżący w monotonny sposób powtarza, że zeznania te powinny być wyeliminowane z powodu interesowności procesowej pomawiającego i zemsty osobistej.B. A.zeznając o kupnie tych i kilku innych kobiet odA. A.A.obciążył przede wszystkim siebie i rodzinę, ujawniając przypadki o których nie wiedziały organy śledcze.
Ostrożność w podejściu Sądu Okręgowego do tego pomówienia wynikała z uwzględnienia defektów wyjaśnień B.A.podniesionych w apelacji, tj. zmiany wyjaśnień, korzyści procesowych oraz demoralizacji B.A.. Z tych powodów Sąd Okręgowy dał wiarę jedynie tym jego depozycjom, które znalazły potwierdzenie w innych dowodach, w tym wypadku w zeznaniach samych pokrzywdzonych.

J. K. (1)rozpoznała A. A.A.jako mężczyznę, który zaczepił ją na bazarze, zaproponował, że pozna z mężczyzną, który szuka dziewczyny, po czym zawiózł ją z innymB.doG., gdzie przekazał kolejnemuB., zwanemuM., ten zaś kazał kobiecie pracować jako przydrożna(...)(k. 526-527). To, żeJ. K.zeznała, że nie rozumiała rozmowy prowadzonej w języku obcym, ani nie widziała przekazywania pieniędzy, nie stanowi przeszkody, by przypisać oskarżonemu handel w rozumieniuart. 189a § 1 k.k.
W świetle zeznań B.A.mówiących, że oskarżony chciał sprzedaćJ. K.jemu (k. 1075) oraz licznych dowodów na to, że podstawowym zajęciem A.A.A.było wyszukiwanie kobiet do sprzedaży sutenerom, nie ma innej – logicznej interpretacji sceny wG., niż ustalił to Sąd Okręgowy. Nie ma też najmniejszego powodu, by podważać wiarygodnośćJ. K.. Mimo traumatycznych przeżyć i poniżającego traktowania jakiego doświadczyła, najpierw uB.iA. A. (5), a potem u(...),zeznawała bardzo uważnie, logicznie, nie dodając niczego, czego nie była pewna i nie pomawiając przypadkowych osób. Tak więc oparcie ustaleń faktycznych na jej zeznaniach, a częściowo także wyjaśnieniachB.i samego oskarżonego, było słuszne.
Zarzut naruszeniaart. 7 k.p.k.w odniesieniu do skazania A. A.A.za handelZ. M. (1)jest równie bezzasadny.
Ten sam co poprzednio sposób dyskredytowania wyjaśnieńB. A.,„wklejony”do krytyki każdego ze skazań, jest nieskuteczny. Skarżący pomija protokół zeznań w/w - karta 883:„A.powiedział, że chce zaZ.500 Euro… zapłaciłem 350…”.
Pomijanie przez skarżącego obciążających oskarżonego dowodów, na rzecz wyrwanych z kontekstu krótkich cytatów z innych źródeł, świadczy o lekceważeniu przez skarżącego swobodnej oceny dowodów, której naruszenie zarzuca Sądowi.
Brak w zeznaniachA. A. (5)iD. A.wątków opisującychZ. M.jest naturalny, skoro pokrzywdzona była raz (kilka godzin) wystawiana przy ulicy jako(...), po czymB.zwrócił ją oskarżonemu z powodu dziwnego zachowania.

Z. M.jest osobą w umiarkowanym stopniu upośledzenia umysłowego, jednak zapamiętała i konsekwentnie wskazywała na oskarżonego –A.– który zabrał ją ze stadionu do swojego mieszkania, a potem do baru, gdzie przekazał innemuB., dla którego miała pracować jako(...)(k. 233). Świadek stanowczo rozpoznała wśród kilkudziesięciu fotografii twarz oskarżonego. W momencie, gdyZ. M.przypomniała sobie, że w mieszkaniu oskarżonego zostawiła plecak, którego zawartość szczegółowo opisała, okazano jej plecak odnaleziony w mieszkaniu oskarżonego przyul. (...), który stanowił jej własność (k. 233v).
Świadek zapamiętała tyle detali z tego zdarzenia, w tym bez wątpienia oskarżonego, ulice na której mieszkał, propozycję pracy wN.iB., okoliczności przekazania jejB., o którym na rozprawie powiedziała, że

    „Chyba to byłB.”.(k. 2432), że wersja oskarżonego, iż zatrudniłZ. M.jako pomoc w handlu, jest niewiarygodna.
Sąd Okręgowy ustalił, że stan psychicznyZ. M.nie dyskwalifikuje jej zdolności do postrzegania i zapamiętywania zdarzeń. Wystarczy sama lektura jej trzykrotnych zeznań, by się przekonać, że zwłaszcza te składane w 2009 r. są tak logiczne i szczegółowe, że gdyby nie szczere wyznanie pokrzywdzonej o jej chorobach, nie wzbudzałyby wątpliwości.
Opinie psychologiczna i psychiatryczna, do których odwołuje się obrońca oskarżonego w apelacji nie były ostatecznymi opiniami powołanymi do oceny stanu zdrowia pokrzywdzonej.
Biegłe powołane na początku postępowania (k. 249, 318-321) oparły się na stwierdzonym upośledzeniu umysłowym świadka, wnioskując, że stan ten wywołuje niezdolność prawidłowego postrzegania i zapamiętania.
Należy jednak stwierdzić, że nawet w opinii biegłej psychologM. T.(k. 249), najbardziej krytycznej dla wartości zeznańZ. M., zawarto stwierdzenie, że„Ogólna sytuacja o jakiej mówiła jest prawdopodobna”. „Z. M.ma podstawowy zasób wiadomości o otoczeniu ale zdolności… są u niej znacznie obniżone”.
Organy procesowe nie poprzestały na dwóch przywołanych opiniach. Uzupełniono wiadomości o stanie zdrowia pokrzywdzonej (k. 263, 293-296), dopuszczono kolejne opinie (k. 566-568) oraz jeszcze jedną w postępowaniu sądowym (k. 2663-2684), uzupełnioną (k. 2788). Oznacza to, że Sąd Okręgowy poddał wnikliwej analizie dokumentację medyczną dotyczącąZ. M.oraz badał pięć opinii psychiatryczno-psychologicznych. Ustalono ostatecznie, że upośledzenie umysłowe pokrzywdzonej ogranicza jej możliwości postrzegania i zapamiętywania, co uwidoczniło się na rozprawie, kiedyZ. M., przed ujawnieniem wcześniejszych zeznań, nie pamiętała istotnych zachowań oskarżanego.
Świadek nie myliła jednak osoby oskarżonego i okoliczności jego poznania, nie prezentowała treści oderwanych od sprawy, wykazywała dobrą orientację w sytuacji procesowej.
Końcowy wniosek biegłej psycholog (k. 2788), po analizie treści wszystkich zeznań i zachowaniaZ. M., określił ją jako zdolną do dokonania realnych spostrzeżeń i odtwarzania tego co pamięta, brak tendencji do zmyśleń i fantazjowania oraz przedstawiania siebie w innym świetle. Ostateczne wyjaśnienie kondycji pokrzywdzonej, w kontekście możliwości do świadczenia w procesie karnym, było więc przedmiotem szczególnych dociekań Sądu Okręgowego, które doprowadziły do słusznego potraktowania zeznań, złożonych głównie podczas śledztwa, jako w pełni wartościowych.
Analiza stanu psychicznegoZ. M.prezentowana natomiast przez obrońcę oskarżonego polega na fragmentarycznej analizie opinii – wyłącznie początkowych – z całkowitą ignorancją późniejszych badań biegłych, stąd też zarzut naruszeniaart. 7 k.p.k.w tej części sprawy oceniono także jako bezzasadny.
Należy na koniec podkreślić to, że sama treść zeznań złożonych przezZ. M.na k. 232-240 przemawia pozytywnie za ich wartością i wiarygodnością. Znalazły one oparcie w zeznaniach sutenera (B.), który kupił ją od A. A.A., a pośrednio w fakcie odnalezienia rzeczy pokrzywdzonej w mieszkaniu oskarżonego, co zmusiło go do przyznania się, że przechowywał tam pokrzywdzoną.
Nie ulega zatem wątpliwości, żeZ. M.stała się przedmiotem handlu, w celu zmuszenia do(...).
Podsumowując powyższe rozważania, Sąd Apelacyjny stwierdza, że żaden z zarzutów apelacji, nie został potwierdzony, w szczególności zarzut naruszeniaart. 7 i 410 k.p.k.
Pieczołowitość z jaką Sąd Okręgowy zgromadził i przeprowadził dowody oraz logika ich analizy przekonują do tego, że wyciągnięte zeń wnioski odnośnie do wiarygodności części dowodów i niewiarygodności innej części, w tym wyjaśnień oskarżonego, nie została podważona. Należy podkreślić, że w odniesieniu do każdego z czterech przypisanych oskarżonemu czynów istniało kilka źródeł dowodowych, które tworzyły logiczny, konsekwentny obraz zdarzeń, zaś oskarżony nie zaprzeczył kontaktowi z pokrzywdzonymi.
Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego zawiera przekonujące argumenty w kwestii oceny dowodów, nie pomija żadnego z dowodów (fragmentów) zeznań eksponowanych w apelacji, ale ocenia je obiektywnie na tle całokształtu dowodów, czego nie uczynił skarżący. Jego stanowisko jest subiektywne i polemiczne, gdyż nie polega na całościowej analizie.
W sytuacji, gdy w sprawie zeznawały głównie osoby współdziałające w handlu kobietami i w sutenerstwie, mające w związku ze swoją sytuacją różne interesy, osoby zmieniające wyjaśnienia, znalezienie odmiennych fragmentów zeznań nie było trudne, jednak budowanie apelacji wyłącznie na wybiórczym i tendencyjnym dobieraniu fragmentów dowodów jest nieprzekonujące. Stąd też argumenty o błędnej ocenie dowodów skutkujące błędnymi ustaleniami faktycznymi uznano za puste – bezzasadne. Ustalenia te zaprezentowane na wstępie uzasadnienia Sądu Okręgowego stanowią rozbudowany, logiczny, przekonujący, bo oparty na wielu dowodach, obraz odrażającego procederu przestępczego dokonanego przez oskarżonych i inne osoby. Nie ma w tym obrazie elementów wątpliwych nie popartych dowodami, dlatego Sąd Apelacyjny nie uznał zarzutów mówiących o błędnych ustaleniach faktycznych.
Opis przypisanych A.A.A.przestępstw prezentuje znamiona przestępstw handlu ludźmi, kwalifikowanego na podstawieart. 189a § 1 k.k.w zw. z§ 22 art. 115 k.k.
Każdy z czynów stanowi zbrodnię zagrożoną karą do 15 lat pozbawienia wolności, a ustawowa surowość kary jest uzasadniona odhumanizowanym sposobem traktowania ludzi, w tym wypadku kobiet, które stały się przedmiotem handlu, a w wyniku tego były traktowane w sposób poniżający, brutalny w celu zmuszenia do przydrożnej(...), a w części przypadków do pożycia z suterenami. Opis zachowań oskarżonego i innych współsprawców zawiera szereg określeń typowo handlowych, które ze swej istoty kłócą się z traktowaniem ludzi, budząc naturalny sprzeciw autorów niniejszego uzasadnienia. Nie ma niestety innych, adekwatnych określeń oddających zachowania przestępców trudniących się handlem ludźmi.
Bacząc na wysoki stopień szkodliwości społecznej przestępstw, brak skruchy oskarżonegoA. A.A., jego niską motywację, brak szacunku dla ludzi oraz karalność oskarżonego, wymierzone mu kary jednostkowe i kara łączna są sprawiedliwe.
Sąd Apelacyjny podziela w całości argumenty Sądu I instancji w kwestii kwalifikacji prawnej przestępstw oraz kar i środków karnych.
Z powyższych względów Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy wyrok w sprawieA. A. (1).
Obciążając oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego Sąd nie znalazł żadnych podstaw do zwolnienia od ich zapłaty osoby przebywającej na wolności, osoby dość młodej i przedsiębiorczej, która od lat jest w stanie utrzymać siebie i rodzinę wW..
Formalny brak majątku nie przemawia za niezdolnością oskarżonego do uczciwego zarobkowania.