Sąd Rejonowy w Kościerzynie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 386/15
Data wyroku: 2016-03-31 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lucyna Knyba

Sygn akt: I C 386/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 marca 2016r.
Sąd Rejonowy w Kościerzynie Wydział I Cywilny
w składzie
Przewodniczący: SSR Lucyna Knyba
Protokolant: sekr. sąd. Alicja Zaborowska
po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016r. w Kościerzynie
na rozprawie
sprawy z powództwaJ. J.
przeciwkoTowarzystwu (...)wW.
o zapłatę
I. Zasądza od pozwanegoTowarzystwa (...)wW.na rzecz powódkiJ. J.tytułem zadośćuczynienia kwotę 30.000 zł (trzydzieści tysięcy sto złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 kwietnia 2014r. do dnia zapłaty;
II. Zasądza od pozwanegoTowarzystwa (...)wW.na rzecz powódkiJ. J.kwotę 3.934 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwotę 2.434 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
III. Zasądza od pozwanegoTowarzystwa (...)wW.na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Kościerzynie kwotę 994,50 zł tytułem kosztów sądowych tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa.
Sygn. akt I C 386/15

UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 17 marca 2015r. r. powódkaJ. J.domagała się zasądzenia od pozwanegoTowarzystwa (...)z siedzibą wW.na swoją rzecz kwoty 30.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 29 kwietnia 2014r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia z tytułu śmierci członka rodziny, tj. ojcaJ. H..
W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, iż ojciec powódki,J. H., w dniu 3 sierpnia 2013r. brał udział w wypadku drogowym, którego sprawcą był brat powódki -P. H.. Na skutek wypadku ojciec powódki doznał obrażeń ciała, które skutkowały jego śmiercią. Sprawca wypadku był objęty w dniu zdarzenia ochroną ubezpieczeniową z tytułu OC w pozwanym Towarzystwie. Pozwany odmówił wypłaty powódce zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Powódka bardzo boleśnie przeżyła śmierć ojca, z którym łączyła ją bardzo silna więź emocjonalna. Zmarły był dla powódki wspaniałym ojcem, towarzyszył jej w chwilach radości, niepowodzeń i smutków, ofiarował wsparcie i pomoc. Pomagał powódce w opiece nad dziećmi, odciążał od obowiązków, zawsze przy niej był. Powódka nie może pogodzić się ze śmiercią ojca, nadal za nim tęskni, pielęgnuje o nim pamięć. Powódka żąda odsetek od daty odmowy przez pozwanego wypłaty zadośćuczynienia.
(k- 2-6- pozew)
PozwanyTowarzystwo (...)z siedzibą wW., w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości.
W uzasadnieniu wskazał, iż kwestionuje roszczenie powódki zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Bezspornym jest fakt, iż w dniu 3 sierpnia 2013r. w wypadku drogowymJ. H.odniósł obrażenia.
Postępowanie likwidacyjne nie potwierdziło, by między tym zdarzeniem a śmierciąJ. H.w dniu 4 grudnia 2013r. pozostawał adekwatny związek przyczynowo - skutkowy w rozumieniuart.361§1 kc.Z aktu oskarżenia przeciwkoP. H.jasno wynika, że został on oskarżony o spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu ojca, a nie jego śmierci. Nadto pozwany kwestionuje żądanie powódki co do wysokości. Opis odczuć powódki zawarty w pozwie opisuje naturalny przebieg żałoby, która towarzyszy stracie najbliższej osoby. Powódka reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika nie przedstawiła żadnej dokumentacji medycznej, która potwierdziłaby skorzystanie przez nią z pomocy psychiatry czy psychologa. Wysokość zadośćuczynienia nie może być wygórowana i prowadzić do wzbogacenia, winna być przyznawana w rozsądnych granicach. Zdaniem pozwanego żądana wysokość zadośćuczynienia nie spełnia tego wymogu, byłaby w istocie odszkodowaniem za starty poniesione przez członków najbliższej rodziny.
(k- 202-203- odpowiedź na pozew)
Sąd ustalił, co następuje:
J. H., ojciec powódkiJ. J., w dniu 3 sierpnia 2013r. jechał jako pasażer pojazdem markiV. (...)onr rej. (...), którym kierował jego syn,P. H..P. H.nieumyślnie naruszył zasady ruchu drogowego podczas jazdy i najechał na tył poprzedzającego go pojazdu, w wyniku czego zjechał na przeciwległy pas ruchu i czołowo zderzył się z nadjeżdżającym z przeciwka pojazdem.P. H.spowodował tym zdarzeniem u swojego ojca ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci złamania żeber V-VI po lewej stronie, stłuczenia głowy ze wstrząśnieniem mózgu, stłuczenia kręgosłupa szyjnego z tetraparezą, tj. niedowładem czterech kończyn.P. H.został skazany za spowodowanie wypadku drogowego i w jego wyniku ciężkiego uszczerbku na zdrowia ojca mocą wyroku Sądu Rejonowego w Kościerzynie z dnia 9 lutego 2015r. w sprawie II K 27/15. Po wypadkuJ. H.został przewieziony do szpitala specjalistycznego wK.. Tam przebywał dwa tygodnie, po czym w dniu 16 sierpnia 2013r. został wypisany na rehabilitację do szpitala wD.. Już w szpitalu wK.pojawiły się u niego odleżyny, które z czasem stawały się coraz większe. W tych miejscach zbierała się ropa,J. H.miała podwyższoną temperaturę ciała, zwracał przyjmowane pokarmy, mało pił. WD.zgłaszał silne dolegliwości bólowe kończyn górnych i obręczy barkowej. Przeszedł tam kilkakrotnie infekcje górnych dróg oddechowych, też obustronne zapale nie płuc. Z uwagi na słabą wydolność chorego i nawracające infekcje nie było możliwe wdrożenie pełnej rehabilitacji. W czasie rehabilitacji nie dokonywały się postępy w powrocie do zdrowia, gdyż z uwagi na złe samopoczucie, ból, stany depresyjne, nie podejmował rehabilitacji. Skarżył się na ogromny ból w miejscach odleżyn, że nie jest w stanie go wytrzymać. Lekarze informowali rodzinę, że stan zdrowiaJ. H.jest bardzo zły, że jego śmierć może nastąpić w krótki okresie. Po dwóch miesiącach od, w dniu 11 października 2013r. wypadku powrócił do domu. W późniejszym czasie, z uwagi w szczególności na niedowład czterokończynowy, stan zdrowia ojca powódki drastycznie się pogarszał. W okresie od 6 do 15 listopada 2013r. przebywał ponownie w przebywał ponownie w szpitalu wK.z uwagi na zapalenie płuc i odwodnienie z uwagi na zapalenie płuc, niechęć do jedzenia i picia, wymioty. W okresie od 17 do 29 listopada 2013r. przebywał ponownie w szpitalu. W dniu przyjęcia był bez kontaktu logicznego, w stanie ciężkim, odwodniony. Po powrocie do domu jego stan stale się pogarszał, miał problemy z oddychaniem, bardzo cierpiał. W dniu 4 grudnia 2013r. powódka będąc u rodziców w domu w celu zaopiekowanie się nimi, zauważyła, że od strony ojca nie dochodzą żadne dźwięki, choć wcześnie głośno oddychał, charczał wręcz z uwagi na problemy z oddychaniem. Zadzwoniła przestraszona na pogotowie, kazano wykonać ojcu masaż serca, ale kiedy przyjechał lekarz pogotowia stwierdził już zgon.
(dowód: k- 18- 10-14- akt oskarżenia
k- 15- odpis aktu zgonuJ. H.
k- 16-18, k- 44-106, k- 194-196- dokumentacja medycznaJ. H.
k- 219v-220, k- 281- zeznania powódki w charakterze strony
k- 220-221- zeznania świadkaM. H.
k- 221v- zeznania świadkaZ. H.
k- 221v-222- zeznania świadkaP. H.
k- 202 akt II K 27/15 SR w Kościerzynie - wyrok)
Przed śmierciąJ. H.mieszkał wK.z żoną w należącym do siebie domu. Mieszkał z nim także synP.. Powódka była od lat mężatką, miała własną rodzinę. Ojciec powódkiurodził się (...)Mimo wieku był w doskonałej kondycji fizycznej i psychicznej, był osobą zdrową, samodzielną, sam zajmował się wszystkimi sprawami związanymi z domem. Jego sytuacja była szczególna, gdyż sprawował w znaczącym rozmiarze opiekę nad swoją niepełnosprawną, chorą żoną. Uprawiał ogród, miał pasiekę. Tym, co z tego uzyskiwał dzielił się z dziećmi. Jego dzieci, w tym powódka, utrzymywały z nim bliski, serdeczny kontrakt. Powódka, z racji zamieszkiwania również wK.bywała u ojca praktycznie codziennie z uwagi na wspieranie go w opiece nad matką.J. H.utrzymywał ciepłe, bliskie relacje z dziećmi i wnukami. Pamiętał o ich świętach, ważnych dla nich momentach. Dla powódki był ostoją, dużo rozmawiali, ojciec doradzał jej w wychowywaniu dzieci, służył radą w innych życiowych kwestiach.J. H.zawsze towarzyszył rodzinie w celebrowaniu świąt czy rodzinnych uroczystości.
(dowód: k- 219v-220, k- 281- zeznania powódki w charakterze strony
k- 220-221- zeznania świadkaM. H.
k- 221v- zeznania świadkaZ. H.
k- 221v-222- zeznania świadkaP. H.
k- 237-242- opinia biegłego lekarzaJ. M.)
Po śmierci ojca powódka nadal odczuwa pustkę po nim. Przez dwa tygodnie po jego śmierci przebywała na zwolnieniu lekarskim, brała tabletki uspokajające, miała też w tym okresie problemy z sercem. Musiała też w znaczniejszej mierze przejąć opiekę nad matką, która przeżyła boleśnie śmierć męża. Powódka codziennie myśli o ojcu, dwa razy w tygodniu chodzi do niego na cmentarz. Nie może pogodzić się z tym, że zmarł, mówi, że mógł jeszcze żyć, zwłaszcza, że był zdrowy.
(dowód: k- 24- oświadczenie powódki
k- 219v-220, k- 281- zeznania powódki w charakterze strony
k- 220-221- zeznania świadkaM. H.
k- 221v- zeznania świadkaZ. H.
k- 221v-222- zeznania świadkaP. H.)
Z treści opinii sądowo - lekarskich biegłegoJ. M.wynika, że w przypadkach stłuczenia rdzenia kręgowego, którego następstwem jest niedowład czterokończynowy często dochodzi do powikłań płucnych, pęcherzowo - nerkowych, powstawania odleżyn wskutek zaburzeń w krążeniu miejscowym. Proces rehabilitacjiJ. H.nie mógł być prowadzony w pełni, gdyż ograniczony był słabą wydolnością chorego, silnym bólem kończyn górnych, negatywnym nastawieniem pacjenta do ćwiczeń wynikającego ze stanu depresyjnego, złą tolerancją warunków szpitalnych, częstymi infekcjami górnych dróg oddechowych, prowadzących do cofania się postępów rehabilitacji, która jednak była prowadzona prawidłowo. Przyczyną śmierciJ. H.było załamanie odporności organizmu będące następstwem powikłań w postaci wielokrotnych infekcji dróg oddechowych, zaburzeń wodno - elektrolitowych, masywnych odleżyn po obrażeniach odniesionych w wypadku z dnia 3 sierpnia 2013r. OdpornośćJ. H.przed wypadkiem dobra, mimo wieku, mogła ulec w wyniku obrażeń gwałtownemu załamaniu, co było powodem ciężkiego przebiegu powstałych powikłań. Przyczyną wyjściową schorzeń, które doprowadziły do śmierciJ. H.były obrażenia doznane w wyniku wypadku z dnia 3 sierpnia 2013r. Następstwem wypadku był ciąg powikłań chorobowych doprowadzających do zgonu. Nie zaistniały szczególne okoliczności - inne przyczyny chorobowe - które nie miałyby związku przyczynowego z wypadkiem drogowym, w którymJ. H.doznał obrażeń. Przyczyną bezpośrednią śmierciJ. H.była najprawdopodobniej niewydolność oddychania i krążenia.
(dowód: k- 237-242- opinia biegłego lekarzaJ. M.
k-267-268- opinia uzupełniająca biegłegoJ. M.)
W związku ze śmierciąJ. H.powódka zwróciła się do pozwanego o wypłatę jej zadośćuczynienia, pierwotnie w wysokości 20.000 zł, w kolejnym piśmie w wysokości 70.000 zł. Pozwany w decyzji z dnia 28 kwietnia 2014r. odmówił wypłaty żądanego świadczenia.
(dowód: k- 19-22- zgłoszenie żądania zadośćuczynienia
k- 23- decyzja pozwanego w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia
k- 24- oświadczenie powódki
k- akta szkody)
Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań powódki w charakterze strony w całości, zeznań świadkówZ. H.,P. H.iM. H., kserokopii dokumentów urzędowych i prywatnych złożonych przez strony, akt szkody pozwanego, akt II K 27/15 SR w Kościerzynie, a także opinii biegłego.
Sąd dał wiarę zeznaniom złożonym przez powódkę w całości, nie znajdując podstaw do ich zakwestionowania, zwłaszcza, iż w pełni znajdują one potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie wiarygodnym materiale dowodowym, w tym w szczególności w postaci zeznań świadków, opinii biegłego. Z tych samych przyczyn sąd dał wiarę zeznaniom świadków, jako spójnym wzajemnie się uzupełniającym.
Sąd oparł się również na kserokopiach dokumentów urzędowych i prywatnych złożonych przez strony, których prawdziwości nie kwestionowano.
Sąd oparł się także na opiniach biegłego lekarzaJ. M.w zakresie ustalenia przyczyn śmierciJ. H., które sąd uznał za rzetelne, sporządzone przez specjalistę w swojej dziedzinie, zgodnie z zasadami wiedzy i sztuki fachowej, do których nie miał zastrzeżeń. Co prawda zastrzeżenia do pierwszej opinii zgłosił pozwany, zarzucając biegłemu, że nie wskazała bezpośredniej przyczyny śmierciJ. H.i jej związku z wypadkiem z dnia 3 sierpnia 2013r., jednakże, zdaniem sądu, biegły w swojej opinii uzupełniającej w sposób jasny i jednoznaczny wskazał powyższe okoliczności.
Sąd miała na uwadze dokumenty zgromadzone w aktach szkody pozwanego oraz w aktach sprawy II K 27/15 SR w Kościerzynie.
Powództwo podlega uwzględnieniu w całości.
Podstawę roszczeń powodów w niniejszej sprawie stanowi przepisart.446§4 kc.
W tym miejscu należy stwierdzić, iż okolicznością sporną w przedmiotowej sprawie była zarówno kwestia odpowiedzialnościTowarzystwa (...)z siedzibą wW., jak też wysokość należnych powódce świadczeń tytułem zadośćuczynienia.
Z treściart.446§4 kcwynika, iż sąd może także przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. W myślart.361§1 kc, zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którychs.wynikła.
Analizując kwestię kwestionowanego przez pozwanego w niniejszej sprawie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy zdarzeniem z dnia 3 sierpnia 2013r., a śmierciąJ. H.wskazać trzeba, że obowiązujący w Polsce system prawny uzależnia nałożenie obowiązku naprawienia szkody od zaistnienia przesłanek, którymi są: 1) zdarzenie, z którym na określonych zasadach normy prawne wiążą obowiązek naprawienia szkody przez dłużnika; 2) szkoda; 3) związek przyczynowy, pozwalający ustalić, że zdarzenie jest przyczyną szkody. Określenie relacji między zdarzeniem a szkodą mianem związku przyczynowego jest pewnym uproszczeniem, bowiem więzi kauzalne zachodzą faktycznie między zdarzeniem (przyczyna) a sytuacją w dobrach prawnie chronionych poszkodowanego (skutek). Natomiast dla oznaczenia szkód, jakie ponieśli poszkodowani, trzeba sięgnąć do elementów ocennych, indywidualnych dla każdego podmiotu (np. wieku, stanu zdrowia, wykonywanego zawodu, sytuacji majątkowej), aby porównać sytuację w dobrach prawnie chronionych poszkodowanego (skutek) ze stanem hipotetycznym, który miałby miejsce, gdyby do zdarzenia (przyczyny) nie doszło. W judykaturze i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że przepisart. 361 k.c.należy uznać za odwołanie się do teorii adekwatnego związku przyczynowego, która odpowiedzialnością podmiotu obejmuje jedynie zwykłe (regularne) następstwa danej przyczyny. W doktrynie i orzecznictwie znajduje aprobatę stanowisko, że dla stwierdzenia w określonym stanie faktycznym adekwatnego związku przyczynowego należy: 1) ustalić, czy zdarzenie stanowi warunek konieczny wystąpienia szkody (test conditio sine qua non); 2) ustalić, czy szkoda jest normalnym następstwem tego. W piśmiennictwie dominuje pogląd, że dla określenia normalnych następstw działania lub zaniechania podmiotu nie należy odwoływać się do przewidywalności (kryterium podmiotowego, właściwego dla ustalania winy), lecz w sposób obiektywny ustalić, czy prawdopodobieństwo skutku zwiększa się każdorazowo wraz z wystąpieniem przyczyny danego rodzaju. Chodzi o ustalenie, że dane zdarzenie należy do okoliczności ogólnie sprzyjających powstaniu badanego skutku. Przy dokonywaniu oceny normalności nie jest konieczne ustalenie, że każdorazowemu zaistnieniu danej przyczyny towarzyszy badany skutek (por. wyrok SN z dnia 28 lutego 2006 r., III CSK 135/05, LEX nr 201033). Nie jest też konieczne stwierdzenie, że jest to skutek typowy, zazwyczaj występujący. Wystarczy stwierdzenie, że zwiększa się prawdopodobieństwo jego wystąpienia. W konkretnych okolicznościach nawet wysoce prawdopodobny skutek nie musi wystąpić, będzie jednak normalnym następstwem, jeżeli zaistnieje. Także stosunkowo rzadko występujące następstwo może zostać uznane za normalne, w którym stwierdzono, że normalność następstw nie jest pochodną ich typowości, lecz raczej kwestią zdatności przyczyny do wywołania określonego rodzaju skutków. Zwiększenie prawdopodobieństwa określa się, porównując możliwość wystąpienia danego skutku w dwóch sytuacjach: gdy dana przyczyna zaistnieje i gdy jej zabraknie. Zwiększenie prawdopodobieństwa musi mieć cechę stałości. Za normalne mogą być uznane tylko takie następstwa, których prawdopodobieństwo wystąpienia zawsze wzrasta, ilekroć pojawi się przyczyna danego rodzaju.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy w pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutu braku odpowiedzialności pozwanego co do zasady, iż wbrew twierdzeniom pozwanego, przesłanka zaistnienia związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy zdarzeniem z dnia 3 sierpnia 2013r. a śmierciąJ. H.została wykazana. W szczególności przywołać trzeba nie budzące wątpliwości sądu opinie biegłegoJ. M., który jasno i jednoznacznie okoliczności te wyjaśnia. Biegły w swoich opiniach wskazuje na prawdopodobną przyczynę bezpośrednią zgonuJ. H.na niewydolność krążeniowo - oddechową, jednakże podaje także, że była ona wynikiem załamania odporności organizmu będącej następstwem powikłań w postaci wielokrotnych infekcji dróg oddechowych, zaburzeń wodno - elektrolitowych, masywnych odleżyn po obrażeniach odniesionych w wypadku z dnia 3 sierpnia 2013r. Biegły jednoznacznie wskazuje, że odpornośćJ. H.przed wypadkiem była dobra, mimo wieku, i uległa w wyniku obrażeń gwałtownemu załamaniu, co było powodem ciężkiego przebiegu powstałych powikłań. Przyczyną wyjściową schorzeń, które doprowadziły do śmierciJ. H.były obrażenia doznane w wyniku wypadku z dnia 3 sierpnia 2013r. Następstwem wypadku był ciąg powikłań chorobowych doprowadzających do zgonu. Biegły jednocześnie wskazał, że w sytuacji stłuczenia rdzenia kręgowego i jego następstwo w postaci niedowładu czterokończynowego w czasie hospitalizacji często dochodzi do powikłań płucnych, pęcherzowo - nerkowych, powstawania odleżyn. W sytuacjiJ. H.z pewnością istotnym czynnikiem był jego wiek, ogólny stan organizmu wynikający z postępującego procesu starzenia, który, jak podał biegły, dodatkowo wpłynął na dramatyczny przebieg procesu rehabilitacji. Niemniej z opinii biegłego wynika jasno po pierwsze, że gdyby nie doznanie obrażeń w wyniku wypadku z dnia 3 sierpnia 2013r. nie doszłoby do śmierciJ. H., gdyż z jego dokumentacji medycznej nie wynika, by doprowadzić do tego mogły jakiekolwiek inne okoliczności, które nie miałyby związku z wypadkiem. Nie zaistniały bowiem żadne szczególne okoliczności - inne przyczyny chorobowe - które nie miałyby związku przyczynowego z wypadkiem drogowym, w którymJ. H.doznał obrażeń. Po wtóre z opinii biegłego wynika, że powikłania, które ostatecznie doprowadziły do zgonuJ. H.nie tylko nie były efektem nieprawidłowego procesu leczenia, ale przede wszystkim były przewidywalnymi, występującymi często komplikacjami. Nie można zatem uznać, że następstwa wypadku z dnia 3 sierpnia 2013r., za które ponosi odpowiedzialność pozwany ograniczają się do tych opisanych w akcie oskarżenia czy przypisanych sprawcy wypadku w wyroku skazującym. Były to niewątpliwie jedynie bezpośrednie następstwa w postaci uszkodzenia ciała, natomiast bez wątpienia ich następstwem w krótkim czasie był zgon poszkodowanego. Ten okres, który minął od daty wypadku do daty zgonu, potwierdza tezę, że śmierćJ. H.była konsekwencją obrażeń odniesionych w wypadku drogowym. Tym samym, zdaniem sądu, brak podstaw do uznania, iż wyłączona jest odpowiedzialność pozwanego za następstwa wypadku z dnia 3 sierpnia 2016r.
Odnosząc się do żądania powódki zasądzenia na jej rzecz zadośćuczynienia w trybieart.446§4 kcstwierdzić należy, iż w tym zakresie roszczenie to jest usprawiedliwione również co do wysokości.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż kwota zasądzana z tego tytułu winna być tak oznaczona, by uwzględniać panujące stosunki społeczno-ekonomiczne w oparciu o kryteria doświadczenia i kolidujących ze sobą w danej sprawie interesów - bez aspiracji zapłaty jakiejś ceny cierpienia. Przepisart. 446§4 kcstaje się bowiem jedyną podstawą dla roszczeń o zasądzenie zadośćuczynienia dla osób najbliższych zmarłemu w wyniku uszkodzenia ciała czy wywołania rozstroju zdrowia. Zadośćuczynienie jest roszczeniem o charakterze ściśle niemajątkowym mającym za zadanie kompensację doznanej krzywdy. Roszczenie to nie ma na celu wyrównania straty poniesionej przez członków najbliższej rodziny zmarłego, lecz ma pomóc dostosować się do nowej rzeczywistości. Ma także na celu złagodzenie cierpienia wywołanego utratą osoby bliskiej. Ma kompensować nie tyllko doznany ból spowodowany śmiercią osoby bliskiej, lecz przedwczesną utratę członka rodziny. Dobrem osobistym, którego naruszenie wymaga rekompensaty, jest zatem prawo do życia w rodzinie. Okoliczności wpływające na wysokość tego świadczenia to m.in.: dramatyzm doznań osób bliskich zmarłego, poczucie osamotnienia, cierpienia moralne i wstrząs psychiczny wywołany śmiercią osoby najbliższej, rola, jaką w rodzinie pełniła osoba zmarłego, charakter i rodzaj zaburzeń w prawidłowym funkcjonowaniu pozostałych członków rodziny, stopień w jakim pozostali członkowie będą umieli odnaleźć się w nowej rzeczywistości i na ile zdolni są zaakceptować obecny stan rzeczy, skorzystanie z pomocy fachowej w czasie radzenia sobie w tej trudnej sytuacji, proces leczenia doznanej traumy mający na celu pomoc w odbudowie struktury rodziny i przywrócenie znaczenia każdego z jej członków. Trudno jest wycenić ból, rozpacz, cierpienie. Nie można ustalać miernika bólu i cierpienia (tym bardziej, że generalnie brak w takiej sytuacji pomocniczego środka, jakim jest stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu, uwzględniany przyart. 445 kc, każdy przypadek powinien być rozpatrywany indywidualnie i odrębnie przy stosowaniu wszystkich istotnych elementów dla danej sprawy. Przepisart. 446§4 kcnie wiąże bowiem wystąpienia krzywdy ze szkodą ujętą w kategoriach medycznych. Zdaniem sądu zadośćuczynienie nie powinno być niskie. Skromne kwoty obejmujące elementy niemajątkowe mogły być zasądzane w ramachart.446§3 kc.Natomiast wprowadzenie nowego roszczenia odnoszącego się jedynie do sfery emocjonalnej oznacza, że suma zadośćuczynienia powinna być ekonomicznie odczuwalna dla uprawnionego.
Wysokość zadośćuczynienia nie powinna natomiast zależeć od sytuacji majątkowej zmarłego. Roszczenia materialne z tym związane dochodzone są na odrębnej podstawie, jaką stanowiart.446§3 kc.W każdym wypadku wysokość zadośćuczynienia powinna zostać dokonana z uwzględnieniem okoliczności, że śmierć każdej osoby jest zdarzeniem pewnym, które prędzej czy później musi nastąpić. Tym samym zadośćuczynienie rekompensuje w istocie często jedynie wcześniejszą utratę członka rodziny. Z uwagi na ciężar gatunkowy dobra osobistego w postaci prawa do życia w rodzinie, wywodzonego zart.446§4 kcpowinno ono w hierarchii wartości zasługiwać na wzmożoną w porównaniu z innymi dobrami ochronę. Naruszenie tego dobra stanowi dalece większą dolegliwość psychiczną dla członka rodziny zmarłego, niż w przypadku innych dóbr, a jej skutki rozciągają się na całe życie osób bliskich. Dlatego doznana w tym przypadku szkoda jest bardziej godna ochrony z uwagi na naruszenie dobra wysokiej rangi i w najwyższym stopniu. W świetle powyższych rozważań należy zatem uznać, że ustalenie wysokości zadośćuczynienia zart. 446§4 kcwinno nastąpić według kryteriów branych pod uwagę przy zasądzaniu zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych (art. 23 i art. 24w zw. zart. 448 kc), z uwzględnieniem jednak ciężaru gatunkowego naruszonego dobra. Tak też Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 14 kwietnia 2010r. w sprawie I ACa 178/10 (LEX 715515).
Trzeba wskazać, że co prawda powódka w dacie śmierci ojca była osobą dorosłą, mającą własną rodzinę, mieszkającą osobno, jednakże bez wątpienia łączyły ją silnie więzi emocjonalne z ojcem. Nadal spędzała w jego towarzystwie wiele czasu, był dla niej osobą bliską i bardzo ważną. Nadal istotnie wpływał na jej życie, na jej samopoczucie, gdyż służył jej radami w istotnych kwestiach, pomocą, w tym w tak ważnych dla każdego z rodziców sprawach, jak wychowanie dzieci. Powódka mogła liczyć nie tylko na jego pomoc w tym zakresie, ale jej ojciec był też spoiwem dla wszystkich członków rodziny, w tym z uwagi na zły stan zdrowia jego żony. Jej stan powodował, że w istocie tylko on był obecny w pełni w życiu rodziny w związku z rozmaitymi uroczystościami czy świętami. Był ważny też dla kolejnego pokolenia - swoich wnuków. Powódka po jego śmierci była w złym stanie psychicznym, miała też problemy z sercem. Musiała zażywać środku uspokajające, ale też na serce. Do dziś nie może spokojnie myśleć o śmierci ojca, o tym, że go przy niej nie ma. Tęskni za nim, odczuwa jego brak. Do tego nie może ujść uwadze sądu, że śmierćJ. H.nastąpiła w tragicznych dla jego najbliższych okolicznościach, wiążących się z jego powolnym odchodzeniem w cierpieniu, czego musieli sami też doświadczać. Nie może być obojętny dla oceny sądu również ten aspekt, choć formalnie sytuacje te miały miejsce jeszcze przed śmiercią ojca powódki. Ale niewątpliwie zwiększyły zakres jej cierpienia, które nie dotyczyło tylko konieczności bezradnego patrzenia na cierpienie ojca, ale też potem konieczności pogodzenia się z diagnozą lekarzy, że prawdopodobnie nie będzie długo żył. Do tego to powódka była obecna przy jego śmierci, była to sytuacja nagła i niespodziewana. Wywołała u powódki szok i przerażenie, też żal, że nie była w stanie ojcu pomóc.
Powyższe, zdaniem sądu prowadzi do wniosku, iż kwota przyznanego powódce zadośćuczynienia jest adekwatna do odniesionej przez nią krzywdy, nie nosząc znamion zawyżenia. Przyznawane zadośćuczynienie, w ocenie sądu, nie może być w żadnym wypadku w sytuacji śmierci osoby najbliższej, symboliczne. Zdaniem sądu, sam fakt, że powódka nie wymagała czy nie podjęła leczenia w związku ze śmiercią ojca nie może pozbawiać jej prawa doi zadośćuczynienia za obiektywne zdarzenie, nie zaś jedynie za wywołane w stanie zdrowia pokrzywdzonego skutki. W żadnej mierze normalny przebieg żałoby nie może prowadzić do uznania, iż nie doszło do żadnego lub minimalnego uszczerbku w dobrach osoby, której najbliższy zmarł. Jak już wcześniej wskazano, dobrem podlegającym ochronie jest prawo do życia w rodzinie, z ludźmi, których darzy się miłością i uwagą, którzy te wartości odwzajemniają. Zadośćuczynienie ma skompensować wcześniejszą utratę członka rodziny, który nadal żyłby i był wartością dla poszkodowanego, gdyby nie tragiczna śmierć. Sądowi nie umknął wiek zmarłego, już podeszły, niemniej z nie budzących wątpliwości dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że jego stan zdrowia był więcej niż dobry, był w doskonałej kondycji, najprawdopodobniej przeżyłby jeszcze wiele lat.
Mając na uwadze powyższe, na mocyart.446§4 kcsąd orzekł, jak w punkcie I wyroku.
O odsetkach sąd orzekł na mocyart.481§1 kc, mając na uwadze fakt, iż w dacie wydania odmownej decyzji w przedmiocie wypłaty zadośćuczynienia znane były pozwanemu wszystkie istotne okoliczności pozwalające mu na prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie.
O kosztach sąd rozstrzygnął w oparciu o treśćart.108§1 kpc,art.98 kpc, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, jak w punktach III i IV wyroku, obciążając nimi pozwanego, z uwagi na fakt ulegnięcia w procesie w całości.

ZARZĄDZENIE
1. odnot. w rep. C oraz kontrolce uzasadnień
2. odpis wraz z odpisem wyroku doręczyć zgodnie z wnioskiem
3. akta z wpływem lub za 21 dni