Sąd Rejonowy w Wieluniu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 540/15
Data wyroku: 2016-03-09 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Ewelina Puchalska
Słowa kluczowe: Pożyczka
Podstawa prawna: art. 720 § 1 kc

Sygnatura akt I C 540/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 09 marca 2016 r.
Sąd Rejonowy w Wieluniu I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Ewelina Puchalska
Protokolant: sekr.D. A.
po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2016 r. w Wieluniu
na rozprawie
sprawy z powództwaK. J. (1)
przeciwkoS. N.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanegoS. N.na rzecz powodaK. J. (1)kwotę 10 900 zł (dziesięć tysięcy dziewięćset złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 16 stycznia 2013 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty,

2
oddala powództwo w pozostałej części,

3
zasądza od pozwanegoS. N.na rzecz powodaK. J. (1)kwotę 2 962 zł (dwa tysiące dziewięćset sześćdziesiąt dwa złote) z tytułu zwrotu kosztów procesu,

4
przyznaje i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Skarbu Państwa-Sadu Rejonowego w Wieluniu na rzecz adwokataA. P.kwotę 2 952 zł (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa złote) z tytułu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu.

Sygn. akt I C 540/15

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 09 października 2015 roku powódK. J. (1)wystąpił przeciwko pozwanemuS. N.o zapłatę kwoty 10 900 zł wrazz odsetkami i kosztami procesu.
Od wydanego w postępowaniu upominawczym nakazu zapłaty sprzeciw złożył pozwany, wnosząc o oddalenie powództwa, zaprzeczając istnieniu zobowiązania, na jakie powołuje się powód w pozwie.
Reprezentujący pozwanego z urzędu pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów wynagrodzenia na jego rzecz oświadczając, iż nie zostały one pokryte w całości, aniw części.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
PozwanyS. N.w dniu 15 listopada 2012 roku pożyczył od swojej babciS. J.kwotę 10 900 zł, którą zobowiązał się zwrócićw miesięcznych ratach po 300 zł, począwszy od 15 stycznia 2013 roku. Na okoliczność zawarcia umowy pozwany spisał oświadczenie, które pozostawiłS. J.. Pozwany nie zwróciłS. J.żadnej kwotyz tytułu pobranej pożyczki.(dowód: oświadczenie k. 15, zeznania świadkaS. J.złożone na rozprawie w dn. 17.12.2015r. min. 00:11-00:25, płyta k. 47 zeznania powodaK. J.złożone na rozprawie w dn. 26.02.2016r. min. 00:03-00:10, płyta k.47)
W chwili zawarcia umowy pozwany i jego babcia zamieszkiwali w jednym domu na nieruchomości położonej wK.przyul. (...). Pozwany miał na piętrze budynku swój pokój. W niedługim czasie po zawarciu umowy pożyczki pozwany wraz ze swoimi rodzicami przeprowadził się do nowo wybudowanego przez nich domu na tej samej nieruchomości.(bezsporne)
Od czasu śmierci mężaS. J.pomiędzy rodziną pozwanego,a powodemK. J. (1), który jest bratem matki pozwanego i synemS. J., istnieje konflikt rodzinny.K. J. (1)jest opiekunem prawnymS. J.. W 2015 rokuS. J.z powodu kłótniz rodzicami pozwanego dotyczącej rozliczeń za energię elektryczną i korzystaniaz licznika, a także na tle konfliktu swoich dzieciA. N.iK. J. (1)związanego z zakresem wykonywania służebności osobistej mieszkania przezS. J., wyprowadziła się z rodzinnego domu i zamieszkaławW.z synemK. J. (1). W 2015 roku zawisła przed tutejszym Sądem sprawa cywilna pomiędzyS. J., a pozwanym i jego rodzicamio sygn. akt I C 486/15, dotycząca korzystania z służebności osobistej mieszkania przezS. J.oraz licznika energii elektrycznej.(bezsporne)
W dniu 19 września 2015 rokuS. J.przeniosła na powodaK. J. (1)wierzytelność z umowy pożyczki zawartej w pozwanym.(dowód: umowa cesji wierzytelności k. 9-10)
Ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd dokonał na podstawie zeznań świadkaS. J.oraz powodaK. J. (1), uznając je za wiarygodne i logiczne. W niniejszym procesie wyraźnie uwidaczniał się konflikt powoda z pozwanym, natomiast z zeznań świadkaS. J.wynikało, że jest ona rozżalona z powodu całej sytuacji w jakiej obecnie się znajduje,w szczególności konfliktu pomiędzy jej dziećmi, natomiast jej postawa wobec pozwanego nie była nacechowana w żadnej mierze negatywnymi odczuciami. Świadek pomimo podeszłego wieku w sposób spokojny i wyważony potwierdziła fakt udzielenia pozwanemu pożyczki, zaś pewne nieścisłości dotyczące kwoty pożyczki uznać należy jedynie za wynikające z podeszłego wieku świadka i stresu związanegoz udziałem w sprawie.
Zdaniem Sądu fakt zawarcia przez pozwanego pożyczki zeS. J.potwierdza także załączone do pozwu oświadczenie. Sąd nie dał wiary zeznaniom pozwanego oraz świadkaA. N., którzy zaprzeczali istnieniu zobowiązania. Pozwany w sposób zupełnie nielogiczny wyjaśniał, iż pismo, które napisał nie świadczy o zawarciu umowy, do jakiej jego zdaniem nie doszło wobec sprzeciwu dziadka, który nie chciał mu pożyczyć pieniędzy. Wskazać bowiem należy, iż z treści pisma wynika wyraźnie, że pieniądze zostały pozwanemu pożyczone, a nie jak twierdzi pozwany, miały mu został pożyczone. Jednocześnie pozwany w sposób zupełnie niezrozumiały wyjaśniał, iż na skutek odmowy udzielenia mu pożyczki pismo pozostawił w swoim pokoju na piętrze budynku, do którego jak sam przyznał, przez kolejne ok. 2 lat miał swobodny dostęp. Następnie, według twierdzeń pozwanego pismo zostało zabrane przez powoda, który po tych mniej więcej dwóch lat od powstania tego pisma, zamknął mu pokój uniemożliwiając dostęp do osobistych rzeczy i dokumentów pozwanego. Zdaniem Sądu zasady doświadczenia życiowego wskazują, iż w sytuacji gdy nie dochodzi do zawarcia umowy, pismo potwierdzające takie zobowiązanie, każdy przeciętny człowiek niszczy, nawet w emocjach, jak w tym przypadku, gdy pozwany dowiaduje się, że ktoś inny sprzeciwia się udzieleniu mu pożyczki.N.tego pisma przez pozwanego i przechowywanie gow niewiadomym celu jest nielogiczne. Podobnie jak nielogiczne i niezrozumiałe są zeznania pozwanego i świadkaA. N., którzy wskazywali dodatkowo, iż pozwany faktycznie potrzebował pieniędzy za spłatę własnych zobowiązań i takiej pożyczki udzielili mu rodzice. Biorąc pod uwagę okoliczność, iż rodzice pozwanegow tamtym czasie budowali dom, trudno uznać, iż byli w stanie pomoc mu finansowo, tym bardziej, że na budowę zaciągnęli kredyt, a pozwany, czemu nie zaprzecza,w sprawie pożyczki udał się do babci. Faktu udzielenia pozwanemu pożyczki przez rodziców, poza twierdzeniami jego samego i jego matki, pozwany nie udowodniłw żaden inny, przekonywujący sposób, choćby dowodami wypłat pieniędzyz rachunków bankowych jego rodziców.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Kwota jakiej zapłaty domaga się powód, będący nabywcą wierzytelności obejmuje niezwróconą kwotę 10 900 zł z tytułu pożyczki zawartej w dniu 15 listopada 2012 roku wraz z odsetkami ustawowymi.
Pozwanemu w niniejszej sprawie, stosownie do treściart. 513 § 1 k.c., przysługują wobec powoda, jako przeciwko nabywcy wierzytelności, wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie.
Podniesione przez pozwanego zarzuty mające zaprzeczyć istnieniu zobowiązania, zdaniem Sądu, nie zostały udowodnione w tym procesie.
Zgodnie zart. 720 § 1 k.c.przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.Z § 2 tego przepisu wynika, że umowa pożyczki, której wartość przenosi pięćset złotych, powinna być stwierdzona pismem.
W niniejszym procesie powód udowodnił istnienie zobowiązania i jego niewykonanie. Fakt dokonania cesji tej wierzytelności na powoda został także udowodniony.
Wobec powyższego Sąd uwzględnił powództwo niemalże w całości, o czym orzekł w pkt. 1 wyroku na podstawieart. 720 § 1 k.c.O odsetkach orzeczono na podstawieart. 476 k.c.w zw. zart. 481 § 1 i 2 k.c.w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. orazart. 481 § 1 i 21k.c.w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 09 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1830), przy czym datę, od której należą się odsetki Sąd określił na dzień 16 stycznia 2013 roku, tj. dzień po upływie płatności pierwszej raty pożyczki, która przypadała na 15 stycznia 2013 roku. W pozostałym zakresie żądanie odsetek zostało oddalone w pkt. 2 sentencji.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c., zgodniez zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, przy czym koszty wynagrodzenia pełnomocnika pozwanego z urzędu zostały zasądzone od Skarbu Państwa.