Sąd Apelacyjny we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 58/16
Data wyroku: 2016-04-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tadeusz Kiełbowicz, Jerzy Skorupka, Barbara Krameris
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygnatura akt II AKa 58/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 kwietnia 2016 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Jerzy Skorupka (spr.)
Sędziowie: SSA Barbara Krameris
SSA Tadeusz Kiełbowicz
Protokolant: Beata Sienica
przy udziale prokuratora Jarosława Dyko wykonującego zadania Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu

po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r.
sprawyP. S. (1)
oskarżonego zart. 280 § 1 kkiart. 64 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 11 § 3 kk,art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 18 § 2 kkw związku zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 11 § 2 kk,art. 13 § 2 kkw związku zart. 64 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 263 § 2 kk,art. 258 § 3 kk,art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 157 § 1 kkiart. 159 kkw związku zart. 11 § 2 kkw związku zart. 57a § 1 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 280 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw związku zart. 11 § 2 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 279 § 1 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kkw związku zart. 65 § 1 kk;
K. G. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 kk,art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 13 § 1 kkw związku zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 65 § 1 kk,art. 157 § 1 kkiart. 159 kkw związku zart. 11 § 2 kkw związku zart. 57a § 1 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 280 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw związku zart. 11 § 2 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 279 § 1 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 171 § 1 kk;
D. K. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 kk,art. 157 § 1 kkiart. 159 kkw związku zart. 11 § 2 kkw związku zart. 57a § 1 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 280 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw związku zart. 11 § 2 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 279 § 1 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 65 § 1 kk,art. 13 § 1 kkw związku zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 65 § 1 kk,art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 65 § 1 kk,art. 18 § 2 kkw związku zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 65 § 1 kk;
D. K. (2)
oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 18 § 2 kkw związku zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 18 § 2 kkw związku zart. 157 § 1 kkiart. 159 kkw związku zart. 11 § 2 kk,art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
A. Ł.
oskarżonego zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kk,art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
K. K. (1)
oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kkw związku zart. 65 § 1 kk;
K. S.
oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kk,
K. R.
oskarżonej zart. 279 § 1 kk;
A. G.
oskarżonej zart. 279 § 1 kk;
K. G. (2)
oskarżonego zart. 279 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych i prokuratora co do oskarżonych:K. G. (1),D. K. (1),D. K. (2),A. Ł.,K. S.iP. S. (1)
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 9 października 2015 r. sygn. akt III K 8/15
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
ustala, żeP. S. (1)czynu opisanego w punkcie XIII części wstępnej wyroku, a przypisanego mu w punkcie XII części rozstrzygającej dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej opisanej w punkcie VIII części wstępnej wyroku oraz wspólnie zK. G. (1)i inną osobą,

2
ustala, żeK. G. (1)czynu opisanego w punkcie XXI części wstępnej wyroku, a przypisanego mu w punkcie XIX części rozstrzygającej dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej opisanej w punkcie XVII części wstępnej wyroku oraz wspólnie zP. S. (1)i inną osobą,

3
ustala, żeK. G. (1)czynów opisanych w punktach XVIII i XX części wstępnej wyroku, przypisanych mu w punkcie XVIII części rozstrzygającej dopuścił się będąc wcześniej skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z 5 grudnia 2003 r., II K 328/03, za przestępstwa zart. 279§1 KK, zart. 263§2 KK, zart. 310§2 KKna karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 18 czerwca 2003 r. do 27 października 2004 r., w związku z czym kwalifikuje ten czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 56 ust 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniioraz z art. 56 ust. 3 tej ustawy w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk;

4
ustala, żeK. G. (1)czynu opisanego w punkcie XXII części wstępnej wyroku, przypisanego mu w punkcie XX części rozstrzygającej dopuścił się będąc wcześniej skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z 5 grudnia 2003 r., II K 328/03, za przestępstwa zart. 279§1 KK, zart. 263§2 KK, zart. 310§2 KKna karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 18 czerwca 2003 r. do 27 października 2004 r., w związku z czym czyn ten  kwalifikuje zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk;

5
ustala, żeK. G. (1)czynu opisanego w punkcie XXIII części wstępnej wyroku, przypisanego mu w punkcie XXI części rozstrzygającej dopuścił się będąc wcześniej skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z 5 grudnia 2003 r., II K 328/03, za przestępstwa zart. 279§1 KK, zart. 263§2 KK, zart. 310§2 KKna karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 18 czerwca 2003 r. do 27 października 2004 r., w związku z czym czyn ten kwalifikuje zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk;

6
orzeczony w stosunku doK. G. (1)wpunkcie XVIIIczęści rozstrzygającej, na podstawieart. 45§1 KKprzepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionych przestępstw, ustala na 28.500 zł.,

7
na podstawieart. 45§1 KKorzeka w stosunku doA. Ł.przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa przypisanego mu w punkcie LXXIII części rozstrzygającej w kwocie 24.780 zł.,

8
orzeka wobecP. S. (1)za czyn przypisany mu w punkcie XIV części rozstrzygającej,K. G. (1)za czyn przypisany mu w punkcie XXI części rozstrzygającej,D. K. (1)za czyn przypisany mu w punkcie XXVIII części rozstrzygającej orazK. R.,A. G.iK. G. (2)za czyn przypisany im w punkcie LXXVI części rozstrzygającej, solidarny obowiązek naprawienia szkody przez zapłatę na rzecz(...) sp. z o.o.90.446 zł., a na rzecz(...) S.A.28.554 zł.,

II. uchyla zaskarżony wyrok w stosunku doD. K. (1)w punkcie XXVI części rozstrzygającej i w tym zakresie sprawę tego oskarżonego przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Raciborzu,  stwierdzając, że kara łączna pozbawienia wolności wymierzona temu oskarżonemu w punkcie XXXII części rozstrzygającej utraciła moc;
III. na podstawieart. 85§1 KKiart. 86§1 KKwymierzaD. K. (1)za przestępstwa przypisane mu w punktach XXV, XXVII, XXVIII, XXIX, XXX, XXXI części rozstrzygającej karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
IV. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w stosunku doD. K. (1)orazP. S. (1),K. G. (1),D. K. (2),K. K. (1),A. Ł.,K. S.,K. R.,A. G.iK. G. (2)utrzymuje w mocy;
V. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. R. (1)600 zł tytułem nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonegoK. K. (1)w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł tytułem zwrotu VAT;
VI. zasądza od oskarżonychD. K. (1),P. S. (1),K. G. (1),D. K. (2),K. K. (1),A. Ł.,K. S.,K. R.,A. G.iK. G. (2)wydatki poniesione przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym w częściach równych oraz wymierza im opłaty za drugą instancję:
- oskarżonemuP. S. (1)4 800zł;
- oskarżonemuK. G. (1)3 000zł;
- oskarżonemuD. K. (2)2 500zł;
- oskarżonemuK. K. (1)1 300zł;
- oskarżonemuA. Ł.2 200zł;
- oskarżonemuK. S.1 600zł;
- oskarżonejK. R.900zł;
- oskarżonejA. G.900zł
- oskarżonemuK. G. (2)900zł.
a nadtoD. K. (1)wymierza opłatę 2 200zł za obie instancje.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem III K 8/15 z dnia 9 października 2015 r.
I. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że wiosną 2008 roku nie później niż do końca marca tego roku, na terenie Królestwa Holandii, działając wspólnie i w porozumieniu zM. K.przez użycie przemocy w postaci siły fizycznej wobec mężczyzny o nieustalonej tożsamości, zabrał w celu przywłaszczenia znaczną ilość środka odurzającego w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 4000 g o wartości 12.000 euro stanowiących równowartość 40.440 zł, tj. występku zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.karę 100 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda, zaś na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec niego przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartość korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 40.440 zł, a nadto na podstawie art. 70 ust. 4 cytowanej ustawy orzekł wobec tego oskarżonego nawiązkę w kwocie 2000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
II. oskarżonegoP. S. (1)uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku,
III. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że wiosną 2009 roku wK.działając w zamiarze, abyM. K.dokonał czynu zabronionego polegającego na wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środka odurzającego, nakłonił go do tego, aby udał się do miejscowościH.na terenie Królestwa Holandii po 4.000 g marihuany o nieustalonej wartości i przywiózł ją do Polski, tj. zbrodni zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. z art. 55 ust. 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę 30 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda,
IV. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w czasie i miejscu jak w pkt III sentencji wyroku, po dostarczeniu przezM. K.znacznej ilości marihuany, o której tam mowa odebrał ją od niego, po czym wprowadził do obrotu, przekazując ją innym nieustalonym osobom celem dalszej odsprzedaży tj. występku zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę 50 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda, a nadto na podstawie art. 70 ust. 4 cytowanej wyżej ustawy orzekł wobec tego oskarżonego nawiązkę w kwocie 3000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
V. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt IV i V części wstępnej wyroku, uznając że dopuścił się ich w ramach ciągu przestępstw zart. 91 § 1 k.k.tj. co do każdego z nich zbrodni zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie tego przepisu w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył mu za oba te czyny karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności i karę 300 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda oraz na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec tego oskarżonego przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartość korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionych przestępstw w łącznej kwocie 70.000 zł, a nadto na podstawie art. 70 ust. 4 cytowanej wyżej ustawy wymierzył mu za te czyny nawiązkę w kwocie 5.000 zł,
VI. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie między lutym a marcem 2011 roku wR.w Królestwie Holandii, działając wspólnie i w porozumieniu zT. G.iM. K., grożąc natychmiastowym użyciem przemocy nieustalonemu mężczyźnie o imieniuE., usiłował zabrać w celu przywłaszczenia znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci 10.000 g amfetaminy o nieustalonej wartości lecz zamierzonego celu nie osiągnął ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia tego czynu z uwagi na to, że wskazana substancja nie była amfetaminą, tj. występku zart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
VII. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w czasie i miejscu jak w pkt VI sentencji wyroku po przywiezieniu do Polski przezM. K.amfetaminy, o której tam mowa, usiłował wprowadzić ją do obrotu lecz zamierzonego celu nie osiągnął ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia tego czynu z uwagi na to, że wskazana substancja nie była amfetaminą, tj. występku zart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. z art. 56 ust. 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i karę 20 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda,
VIII. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt VII części wstępnej wyroku tj. występku zart. 263 § 2 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,
IX. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt VIII części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 258 § 3 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
X. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt IX ppkt 1 i 2, pkt X i XII części wstępnej wyroku, przyjmując że wskazanych tam przestępstw dopuścił się czynem o charakterze ciągłym w okresie od I połowy 2010 r. do I połowy sierpnia 2012 r. wZ.,M.iN.woj.(...), tj. występku zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 56 ust. 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz karę 300 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda, a nadto na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec niego przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartość korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionych przestępstw wchodzących w skład czynu ciągłego w łącznej kwocie 66.400 zł oraz z mocy art. 70 ust. 4 cytowanej ustawy wymierza mu nawiązkę w kwocie 5.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
XI. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XI części wstępnej wyroku, przyjmując iż dopuścił się go na przestrzeni kilku miesięcy 2011 roku, jak i że w ten sposób nabył nie mniej niż 50.000 g marihuany o nieustalonej wartości tj. zbrodni zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 55 ust. 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności i karę 300 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda, zaś na podstawie art. 70 ust. 4 cytowanej ustawy orzekł wobec tego oskarżonego nawiązkę w kwocie 10.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
XII. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XIII części wstępnej wyroku tj. występku zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 159 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 159 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
XIII. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XIV części wstępnej wyroku tj. występku zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec niego obowiązek naprawienia szkody przez uiszczenie na rzeczK. D.kwoty 1400 zł,
XIV. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XV części wstępnej wyroku tj. występku zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.wymierzył mu karę 200 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda oraz na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec niego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przez uiszczenie na rzecz(...) Sp. z o.o.kwoty 90.446 zł, zaś na rzecz(...)kwoty 28.554 zł,
XV. oskarżonegoP. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XVI części wstępnej wyroku tj. występku zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec niego przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartość korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 3750 zł,
XVI.na podstawieart. 91 § 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemuP. S. (1)karę łączną 10 (dziesięciu) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 700 stawek dziennych po 30 zł każda,
XVII. oskarżonegoK. G. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XVII części wstępnej wyroku tj. występku zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
XVIII. oskarżonegoK. G. (1)uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt XVIII, XIX i XX części wstępnej wyroku, z tym że ustalił co do pkt XVIII, że w ten sposób wprowadził do obrotu nie mniej niż 900 g amfetaminy o wartości 13.500 zł, przyjmując iż dopuścił się ich czynem o charakterze ciągłym w latach 2009-2011 wM.iN.woj.(...)tj. występku zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniioraz z art. 56 ust. 3 cytowanej ustawy w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 56 ust. 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 300 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda oraz na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec niego przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartość korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionych przestępstw wchodzących w skład czynu ciągłego w łącznej kwocie 51.800 zł, a nadto na podstawie art. 70 ust. 4 cytowanej wyżej ustawy orzekł wobec niego nawiązkę w kwocie 6000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
XIX. oskarżonegoK. G. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXI części wstępnej wyroku tj. występku zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 159 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 57 a § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 159 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
XX. oskarżonegoK. G. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXII części wstępnej wyroku tj. występku zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a nadto na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec tego oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przez uiszczenie na rzeczK. D.kwoty 1.400 zł,
XXI. oskarżonegoK. G. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXIII części wstępnej wyroku tj. występku zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę 200 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda, a nadto na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec niego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przez uiszczenie na rzecz(...) Sp. z o.o.kwoty 90.446 zł, zaś na rzecz(...)kwoty 28.554 zł,
XXII. oskarżonegoK. G. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXIV części wstępnej wyroku tj. występku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 t. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, a nadto na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 3000 zł,
XXIII. oskarżonegoK. G. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXV części wstępnej wyroku tj. występku zart. 171 § 1 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
XXIV.na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemuK. G. (1)karę łączną 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 400 stawek dziennych po 30 zł każda,
XXV. oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXVI części wstępnej wyroku tj. występku zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,
XXVI. oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXVII części wstępnej wyroku tj. występku zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 159 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 57 a § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 159 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
XXVII. oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXVIII części wstępnej wyroku tj. występku zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec niego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przez uiszczenie na rzeczK. D.kwoty 1.400 zł,
XXVIII. oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXIX części wstępnej wyroku tj. występku zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.wymierzył mu karę 200 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda, zaś na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec niego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem na rzecz(...) Sp. z o. o.kwoty 90.446 zł oraz na rzecz(...)kwoty 28.554 zł,
XXIX. oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXX części wstępnej wyroku tj. występku zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 56 ust. 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę 100 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda, zaś na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 14.140 zł, a nadto na podstawie art. 70 ust. 4 cytowanej ustawy orzekł wobec niego nawiązkę w kwocie 2.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
XXX. oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXXI części wstępnej wyroku tj. występku zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 750 zł, a nadto na podstawie art. 70 ust. 4 cytowanej ustawy orzekł wobec niego nawiązkę w kwocie 600 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
XXXI. oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt XXXII-XXXIV części wstępnej wyroku ustalając, że dopuścił się ich czynem o charakterze ciągłym w okresie listopada i grudnia 2011 r. wŚ.iW.woj.(...)w ten sposób, że działając w zorganizowanej grupie przestępczej wbrew przepisom art. 33-35 i art. 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii usiłował wprowadzić do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci 100 g amfetaminy o wartości 700 zł, przekazując ją w tym celuM.(...), zamierzonego celu nie osiągając z uwagi na jej zwrot po kilku dniach przez tegożM.(...), a następnie chcąc by uczestniczył on w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 150 g amfetaminy kilkakrotnie go do tego namawiał na skutek czego tenżeM.(...)wprowadził ją do obrotu w ten sposób, że celem dalszej odsprzedaży innej nieustalonej osobie na polecenieD. K. (1), który mu amfetaminę w tej ilości przekazał, zawiózł ją doW.i ukrył w uzgodnionym miejscu tj. występku zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.i art. 56 ust. 3 cytowanej ustawy w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie art. 56 ust. 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę 100 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda oraz na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 1000 zł, a nadto na podstawie art. 70 ust. 4 cytowanej ustawy orzekł wobec niego nawiązkę w kwocie 3.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
XXXII.na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzyłD. K. (1)karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 30 zł każda,
XXXIII. oskarżonegoD. K. (2)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXXV części wstępnej wyroku, ustalając iż dopuścił się go wiosną 2008 r. nie później niż do marca tego roku tj. występku zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę 200 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda, a nadto na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 42.220 zł, a nadto na podstawie art. 70 ust. 4 cytowanej ustawy orzekł wobec niego nawiązkę w kwocie 3.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
XXXIV. oskarżonegoD. K. (2)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXXVI części wstępnej wyroku tj. zbrodni zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. z art. 55 ust. 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda,
XXXV. oskarżonegoD. K. (2)uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt XXXVII-XXXIX części wstępnej wyroku, przyjmując że dopuścił się ich w ramach ciągu przestępstw zart. 91 § 1 k.k., jak i uzupełnił opis czynu XXXVII o stwierdzenie, że po dokonaniu dostawy wskazanej tam ilości marihuany nabyli ją następnie od niego za 100.000 złP. S. (1)iT. G.tj. co do czynów XXXVII i XXXVIII zbrodni zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, zaś co do czynu zpkt XXXIXzbrodni zart. 18 § 3 k.k.w zw. z art. 55 ust. 3 cytowanej ustawy i za wszystkie te czyny na podstawie art. 55 ust. 3 cytowanej ustawy w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i karę 300 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda, oraz na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w czynie XXXVII w kwocie 80.000 zł, a nadto na podstawie art. 70 ust. 4 cytowanej ustawy orzekł wobec niego za wszystkie te czyny nawiązkę w kwocie 3.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
XXXVI. oskarżonegoD. K. (2)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XL części wstępnej wyroku, z tym że ustalił, że działając w ten sposób nakłoniłP. S. (1)do udziału w pobiciuS. J.tj. występku zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 158 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 158 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,
XXXVII. oskarżonegoD. K. (2)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XLI i XLII części wstępnej wyroku tj. występków zart. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie tego przepisu za każdy z tych czynów wymierzył mu kary po 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności,
XXXVIII. oskarżonegoD. K. (2)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XLIII części wstępnej wyroku, przyjmując że stanowi on wypadek mniejszej wagi tj. występku zart. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 20 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda,
XXXIX.na podstawieart. 91 § 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzyłD. K. (2)karę łączną w wysokości 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 350 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda,
LXXIII. oskarżonegoA. Ł.uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt LXXII i LXXIII części wstępnej wyroku, przyjmując że dopuścił się go czynem o charakterze ciągłym w okresie od lutego do czerwca 2010 r. na ternie Królestwa Holandii tj. zbrodni zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie art. 55 ust. 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 30 zł każda,
LXXIV. oskarżonegoK. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt LXXIV części wstępnej wyroku tj. występku zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 56 ust. 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 30 zł każda oraz na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa w wysokości 28.000 zł,
LXXV. oskarżonegoK. S.uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt LXXV i LXXVI części wstępnej wyroku, przyjmując iż dopuścił się ich czynem o charakterze ciągłym w okresie od kwietnia 2012 r. do 25 maja 2012 r. wB.i innych miejscowościach woj.(...)tj. występku zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie art. 56 ust. 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 30 zł każda, oraz na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa w wysokości 31.000 zł, a nadto na podstawie art. 70 ust. 4 cytowanej wyżej ustawy orzeka wobec niego nawiązkę w kwocie 3.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
LXXVI. oskarżonychK. R.,A. G.iK. G. (2)uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt LXXVII części wstępnej wyroku tj. występku zart. 279 § 1 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył każdemu z nich kary po 1 (jednym) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.kary grzywny po 100 stawek dziennych po 30 zł każda, zaś na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec każdego z tych oskarżonych obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przez uiszczenie na rzecz(...) Sp. z o.o.kwoty 90.446 zł, zaś na rzecz(...)kwoty 28.554 zł,
LXXVII.na podstawieart. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k.przy zastosowaniu przepisuart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności wobecK. R.,A. G.iK. G. (2)warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat, zaś na podstawieart. 73 § 1 k.k.orzekł wobec nich dozór kuratora sądowego,
LXXVIII.na postawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:

1
P. S. (1)– od dnia 1 grudnia 2009 r. do dnia 2 grudnia 2009 r., od dnia 22 października 2013 r. do dnia 20 listopada 2013 r. oraz od dnia 5 maja 2014 do dnia 9 października 2015 r.

2
K. G. (1)– od dnia 1 grudnia 2009 r. do dnia 2 grudnia 2009 r. oraz od dnia 20 stycznia 2014 r. do 20 sierpnia 2015 r.

3
D. K. (1)– od dnia 1 grudnia 2009 r. do dnia 2 grudnia 2009 r. oraz od dnia 20 stycznia 2014 r. do dnia 11 czerwca 2015 r.,

4
D. K. (2)– od dnia 23 kwietnia 2014 r. do dnia 1 lipca 2014 r.

5
A. Ł.– od dnia 27 maja 2014 r. do dnia 3 marca 2015 r.

6
K. S.– od dnia 8 lipca 2013 r. do dnia 30 stycznia 2014 r.,

LXXIX. na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył na poczet orzeczonych kar grzywien okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:K. R.iK. G. (2)od dnia 1 grudnia 2009 r. do dnia 2 grudnia 2009 r. przyjmując iż jeden dzień aresztowania równoważny jest dwóm dziennym stawkom grzywny
LXXX.na podstawieart. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychwymierzył oskarżonym opłaty na rzecz Skarbu Państwa, a toM. K.w kwocie 2.100 zł,K. R.,A. G.iK. G. (2)w kwotach po 900 zł i obciążył ich wydatkami poniesionymi w sprawie przez Skarb Państwa w części ich dotyczącej tj.K. R.w wysokości 308,15 zł,A. G.w wysokości 308,15 zł iK. G. (2)w wysokości 347,68 zł, zaś pozostałych oskarżonych zwolnił od uiszczenia kosztów sądowych w tym wydatków, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa,
Wyrok zaskarżyła obrończyniP. S. (1)adw.H. K.w zakresie dotyczącym punktów I, III – XVI rozstrzygnięcia, zarzucając obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1
art. 41§1 KPKpoprzez rozpoznanie sprawy przez sędziego, który podlega wyłączeniu, z uwagi na istnienie okoliczności, która wywołuje wątpliwość, co do jego bezstronności, z uwagi na procedowanie w sprawie, pomimo wcześniejszego wyrokowania wobec współoskarżonych, których sprawa została przekazana do odrębnego postępowania,

2
art. 7 i 410 KPK, poprzez przekroczenie swobodnej oceny zeznań świadków (wcześniej oskarżonych), co do których zastosowano nadzwyczajne złagodzenie kary na podstawieart. 60§3 KK, gdy ocena tych okoliczności powinna być poddana wnikliwej konfrontacji z materiałem dowodowym zebranym w sprawie.

Apelująca wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Wyrok zaskarżył także drugi obrońca z wyboruP. S. (1)adw.M. B., w takim samym zakresie, co pierwszy z nich, zarzucając:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj.

1
art. 41§1 KPK, poprzez rozpoznanie sprawy przez sędziego, który podlega wyłączeniu,

2
art. 7 i 410 KPK, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów z:

a
wyjaśnieńT.G.iM. K.oraz

b
zeznańS. S. (1),

3
art. 5§2 KPKw zw. zart. 2§2 KPK, poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,

4
art. 424§1 pkt 2 KPK, poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia,

5
art. 171§1 KPK, poprzez prowadzenie przesłuchania oskarżonej (tak w apelacji), innych oskarżonych i świadków w sposób uniemożliwiający im swobodne wypowiedzenie się,

II
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:

⚫

ad. pkt I wyroku – nieustaleniu danych pokrzywdzonego i nieprzesłuchaniu go, nieustaleniu ilości i wartości skradzionego środka odurzającego, nieustaleniu kuriera o imieniuG.,

ad. pkt III, IV i V wyroku – ustaleniu okoliczności zdarzenia wyłącznie na podstawie ogólnikowych wyjaśnieńM. K., nieustaleniu ciężaru i zawartości przesyłek, braku dowodów, że narkotyki zostały wprowadzone przez oskarżonego do obrotu, celem ich dalszej odsprzedaży i nieustalenia osób, którym zostały one przekazane,

ad. pkt VI i VII wyroku – ustaleniu okoliczności zdarzenia wyłącznie na podstawie wyjaśnieńT. G.iM. K., nieustaleniu i nieprzesłuchaniu pokrzywdzonego, pominięciu, żeT. G.wyjaśnił, że pokrzywdzonemu nic nie zrobiliśmy, tylko krzyknęliśmy, że ma dać narkotyki, nie został pobity, zmienności wyjaśnieńM. K., który początkowo podał, że widział, jakP. S. (1)iT. G.pobiliE., a później się z tego wycofał,

ad. pkt VIII wyroku – nie odnalezieniu broni palnej, nieustaleniu miejsca zdarzenia, nie odnalezieniu śladów strzelania, tj. łusek,

ad. pkt IX wyroku – braku bezpośrednich dowodów na kierowniczą rolę oskarżonego, wydawanie przez niego poleceń innym oskarżonym, ich hierarchiczne podporządkowanie w ramach grupy, wpływanie przez oskarżonego na innych członków grupy, konsekwencje niepodporządkowania się jego poleceniom, nieuwzględnieniu, że żaden z oskarżonych i świadków nie wskazuje na istnienie grupy przestępczej, dokonaniu ustaleń na podstawie wyjaśnieńT. G.iM. K., które są luźnym zlepkiem informacji, niepotwierdzonych innymi dowodami, braku dowodów na istnienie grupy przestępczej pomimo wieloletniej obserwacji oskarżonego przez policję,

ad. pkt X wyroku – dokonaniu ustaleń jedynie na podstawie wyjaśnieńT. G.oraz brak bezpośrednich dowodów, że oskarżony nabył w Holandii, co najmniej 50 kg. marihuany,

ad. pkt XII wyroku – nieuwzględnieniu, żeS. J.podał, że nie wie, kto go pobił i nie jest w stawie rozpoznać sprawców i nie rozpoznał oskarżonego, błędnej interpretacji zachowania tego świadka wobecM. K., pominięciu zeznańT. R. (2),

ad. pkt XIII wyroku – nieuwzględnieniu, żeK. D.nie widział sprawców jego pobicia, aT. G.w tym zakresie złożył szczątkowe wyjaśnienia,

ad. pkt XIV wyroku – braku dowodów, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu zK. G. (1),D. K. (1),K. R.iA. G.oraz na to, że dnia 28/29 planował kradzież bankomatu,

ad. pkt XV wyroku – nieujawnieniu w bilingach rozmów telefonicznychA. N.numeru telefonuP. S. (1), nieustaleniu numerów telefonów, z których ten świadek kontaktował się, nieuwzględnieniu, żeP. S. (2)zeznał, że nie poznał osobiścieN.zP.,

III
obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 46 KK, poprzez orzeczenie wpunkcie XIVobowiązku naprawienia szkody w całości, pomimo, że oskarżony nie wyrządził szkody, o której mowa w zarzucanym mu czynie, a nadto, zasądzenie odszkodowania ma charakter wielokrotny i dotyczy każdego z oskarżonych z osobna, a nie solidarnego charakteru.

Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieP. S. (1)od wszystkich zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Wyrok zaskarżyła obrończyni z wyboruD. K. (1)adw.E. K.w całości, co do winy oskarżonego, zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenieart. 41§1 KPK, polegające na niewyłączeniu się od udziału w sprawie członków składu orzekającego, pomimo wystąpienia uzasadnionej obawy, co do ich bezstronności, związanej z udziałem w wydaniu orzeczenia w stosunku doP. G.iD. M. (1), wobec których sprawa została wyłączona do odrębnego postępowania postanowieniem z 26 lutego 2015 r.,

2
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenieart. 170 KPKw zw. zart. 6 KPK, polegającą na oddaleniu wniosku dowodowego o przesłuchanieM. Ł.iP. Ł., pomimo jego wcześniejszego uwzględnienia i wezwania tych świadków na rozprawę w dniu 18 sierpnia 2015 r., co ograniczyło prawo do obrony oskarżonego,

3
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenieart. 7 KPKw zw. zart. 4 KPKiart. 5 KPK, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych i przyjęciu przebiegu zdarzenia w sposób sprzeczny z zebranymi dowodami.

Apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Wyrok zaskarżył obrońca z wyboruD. K. (2)adw.B. G.w zakresie dotyczącym punktów XXXIII – XXXIX rozstrzygnięcia, zarzucając:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj.:

1
art. 41§1 KPK, polegającą na niewyłączeniu się sądu od udziału w sprawie, pomimo istnienia okoliczności mogącej wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do jego bezstronności, wyrażającej się w wydaniu wyroku skazującego w trybieart. 387 KPKwobecD. M. (1)iP. G., wobec których skazanie było oparte w całości na tych samych dowodach, na których sąd oparł wyrok wobecD. K. (2), przez co wyraził pogląd, co do przewidywanego rozstrzygnięcia w sprawie,

2
art. 170§1 pkt 2 i 5 KPKw zw. zart. 202 KPKiart. 410 KPK, poprzez oddalenie wniosku oskarżonego o przeprowadzenie dowodu z opinii psychiatrycznej, na okoliczność ustalenia aktualnego stanu zdrowia oskarżonego i możliwości udziału w postępowaniu oraz stanu zdrowia w okresie objętym zarzutami, gdy z załączonej do akt karty informacyjnej leczenia szpitalnego wynika, że został poddany obserwacji psychiatrycznej i zalecono mu leczenie ambulatoryjne,

3
art. 31 ustawy z 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, polegającą na prowadzeniu rozprawy w dniu 18 sierpnia 2015 r. pomimo niepouczenia nieobecnego oskarżonego o zmianie jego obowiązków i uprawnień,

4
art. 7 i art. 410 KPK, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz niedostrzeżenie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, skutkujące wieloma nieprawidłowościami, a zwłaszcza: 1. nieobiektywnym uznaniem, że pomówieniaT. G.iM. K.są wystarczającym dowodem winyD. K. (2), gdy nie stanowią one dowodu pełnowartościowego, gdyż nie były złożone spontanicznie, bezinteresownie, a w celu zmniejszenia własnej winy i nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach, co doprowadziło do skazania osoby niewinnej, 2. ustaleniem, że oskarżony zlecił pobicieS. J., gdy nawet pokrzywdzony temu zaprzeczył, 3. pominięciu zeznańA. A., który zaprzeczył spotkaniu z oskarżonym iM. K., o którym mówił w postępowaniu przygotowawczym,

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na bezzasadnym przyjęciu, żeD. K. (2)dopuścił się czynów zarzucanych mu w punktach XXXV – XLII aktu oskarżenia, a tym samym uznanie wersji przedstawionej przezM. K.iT. G..

Apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Wyrok zaskarżyła obrończyni z wyboruA. Ł.adw.H. K.„w całości, tj. w punkcie LXXIII” (tak w apelacji), zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 41§1 KPK, poprzez rozpoznanie sprawy przez sędziego, który podlega wyłączeniu, z uwagi na istnienie okoliczności, która wywołuje wątpliwość, co do jego bezstronności, ze względu na procedowanie w sprawie, pomimo wcześniejszego wyrokowania wobec innych oskarżonych, których postępowanie zostało przekazane do odrębnego postępowania,

2
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 4 i 410 KPK, przez przekroczenie swobodnej oceny zeznań świadków (wcześniej oskarżonych), co do których zastosowano nadzwyczajne złagodzenie kary na podstawieart. 60§3 KK, gdy ocena tych okoliczności powinna być poddana wnikliwej konfrontacji z materiałem dowodowym zebranym w sprawie,

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, poprzez przyjęcie, że oskarżony wiedział, że udostępnione przez niego narkotyki będą wykorzystane poza granicami Holandii, gdy prawidłowa ocena dowodów, nie pozwala na taki wniosek.

Apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieA. Ł.od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Wyrok zaskarżył obrońca z urzęduK. K. (1)adw.T. R. (1), w stosunku do tego oskarżonego w całości, zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj.art. 4 i 7 KPK, przez nienależyte rozważenie całego materiału dowodowego, nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego i bezkrytyczną ocenę wyjaśnieńT. G., na których sąd oparł swe przekonanie o winie oskarżonego,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu oskarżonego za winnego wprowadzenia do obrotu środków odurzających w postaci amfetaminy i marihuany, mimo braku jakichkolwiek dowodów.

Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieK. K. (1)od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Wymieniony wyrok zaskarżył obrońca z wyboruK. S.adw.M. L.w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w punkcie LXXV, zarzucając obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj.

1
art. 41§1 KPK, polegającą na wydaniu wyroku przez ten sam skład orzekający, który na podstawieart. 387§1 i 2 KPKwydał wyrok w sprawie współoskarżonychP. G.iD. M. (1), w wyłączonej sprawie III K 27/15, pomimo, że materiał dowodowy, na podstawie którego orzeczono o ich odpowiedzialności, w tym wyjaśnieniaT. G., skorelowane w znacznej mierze z obciążającymiK. S.wyjaśnieniamiM. K., stanowił podstawę dowodową orzeczenia o odpowiedzialności pozostałych oskarżonych, a zatem, skład, który dokonał oceny dowodów z wyjaśnieńT. G.w odniesieniu do jednych oskarżonych, powinien być wyłączony od udziału w sprawie pozostałych oskarżonych, z uwagi na istnienie okoliczności, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do jego bezstronności,

2
art. 2§2 KPK,art. 4 KPK,art. 5§2 KPK,art. 7 KPK,art. 424§1 KPKpolegającą na ustaleniach co do winyK. S.jedynie w oparciu o dowody obciążające go, zwłaszcza wyjaśnieniaM. K., przy pominięciu okoliczności i dowodów świadczących na jego korzyść, poprzez przyjęcie, że wyjaśnieniaK. S.wskazujące na motywacjęM. K.do pomawiania go, z uwagi na romans zO. K., nie zasługują na wiarę, natomiast na przydaniu takiego przymiotu wyjaśnieniomM. K., dążącego do uzyskania nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 KK, a więc posiadającego interes w podawaniu informacji nieweryfikowalnych, przy ocenie których należało zachować daleko idącą ostrożność.

Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieK. S., ewentualnie, o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy.
Wyrok zaskarżył obrońca z wyboruK. G. (1),A. G.iK. G. (2)adw.M. L., w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w punktach XVII, XVIII, XIX, XX, XXI, XXII, XXIII, XXIV, XLVI, zarzucając:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj.:

1
art. 41§1 KPK, polegającą na wydaniu wyroku przez ten sam skład orzekający, który na podstawieart. 387§1 i 2 KPKwydał wyrok w sprawieP. G.iD. M. (1), pomimo, że materiał dowodowy, na podstawie którego orzeczono o odpowiedzialności tych osób, w tym wyjaśnieniaT. G., stanowił podstawę dowodową orzeczenia o odpowiedzialności pozostałych oskarżonych, a co za tym idzie, skład orzekający powinien być wyłączony od udziału w sprawie, z uwagi na istnienie okoliczności, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do jego bezstronności,

2
art. 2§2 KPK,art. 4 KPK,art. 5§2 KPK,art. 7 KPK,art. 410 KPK,art. 424§1 KPK, polegającą na poczynieniu ustaleń, co do winyK. G. (1)jedynie na podstawie wyjaśnieńT. G., przy pominięciu zeznańM. G.oraz przyjęciu, że wyjaśnienia oskarżonego nie zasługują na wiarę,

3
art. 7 KPKw zw. zart. 410 KPKiart. 424§1 KPK, polegającą na wydaniu wyroku w stosunku doK. G. (1),A. G.iK. G. (2)na podstawie:

⚫

bilingu rozmów, które oskarżeni wykonywali między sobą w czasie, gdy dokonywano kradzieży bankomatu,

zeznańS. S. (1), który nie uczestniczył w żadnym z wydarzeń związanych ze sprawą,

w stosunku doK. G. (1)na podstawie:

⚫

wyjaśnieńT. G., przy pominięciu zeznań pokrzywdzonegoK. D.,

zeznańA. N., gdy nie był on w stanie określić nawet w przybliżeniu rodzaju i koloru samochodu, jakim jeździł oskarżony,

w stosunku doA. G.na podstawie:

⚫

zeznańA. K., który podał, że nie jest w stanie rozpoznać oskarżonej, jako pasażerki auta prowadzonego przezK. R.,

zeznańT. K., który przesłuchany kilka dni po zdarzeniu nie rozpoznał oskarżonej, a uczynił to po upływie kilku lat,

w stosunku doK. G. (2)na podstawie:

⚫

zeznańM. F., gdy nie wynika z nich, że oskarżony korzystał z auta służbowego w nocy z 11 na 12 sierpnia 2009 r.

4
art. 410 KPK, polegającą na pominięciu zeznańS. J.,

II
obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:

1
art. 45§1 KK, poprzez orzeczenie wobecK. G. (1)przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętych z przestępstw, których mowa w punktach XVIII, XIX i XX części wstępnej wyroku w łącznej kwocie 51.800 zł., pomimo ustalenia, że oskarżony wprowadził do obrotu o 1 kg. amfetaminy mniej, niż w przedstawionym zarzucie,

2
art. 46§1 KK, poprzez orzeczenie wobecK. G. (1),A. G.iK. G. (2)obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w punkcie XXIII i LXXVII części wstępnej, przez uiszczenie przez każde z nich na rzecz sp.E.90.446 zł, a na rzecz(...)28.554 zł, tj. łącznie 119.000 zł, przy jednoczesnym ustaleniu straty poniesionej przez sp.E.w wysokości 118.000 zł.

III
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że numer(...), który współpracował w dniu 11 sierpnia 2009 r. o godz. 23,47 z aparatem stacjonarnym o numerze(...), po czym wymieniono w nim kartę z numerem telefonu, z którego wykonano fałszywe zawiadomienie, należał doK. G. (2).

Apelujący wniósł o uniewinnienieK. G. (1)od zarzuconych mu czynów, z wyjątkiem opisanego w punkcie XXV części wstępnej wyroku oraz uniewinnienieA. G.iK. G. (2)od zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Wyrok zaskarżył obrońca z wyboruK. R.adw.M. B., w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w LXXVI, zarzucając:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj.

1
art. 41§1 KPKpoprzez rozpoznanie sprawy przez sędziego podlegającego wyłączeniu z uwagi na istnienie okoliczności, która wywołuje uzasadnioną wątpliwość, co do jego bezstronności, z uwagi na procedowanie w sprawie, pomimo wcześniejszego wyrokowania wobec innych współoskarżonych, których postępowanie zostało przekazane do odrębnego rozpoznania, a sąd przeprowadził postępowanie w sprawie III K 27/15 z udziałemP. G.iD. M. (1)właściwie „w toku” niniejszej sprawy, od samego początku okazując, że wyjaśnieniaT. G., który pomawia innych oskarżonych, w tymD. M. (1), są dla sądu wiarygodne,

2
art. 7 KPKiart. 410 KPKprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów z:

⚫

zeznańT. G.iM. K.(wcześniej współoskarżonych – tak w apelacji), co do których zastosowano nadzwyczajne złagodzenie kary na podstawieart. 60§3 KK, poprzez nadanie im waloru wiarygodności w sytuacji, gdy ocena ich wyjaśnień powinna być poddana wnikliwej konfrontacji z innymi dowodami, gdyż zeznania tych świadków (tak w apelacji) nie stanowią pomówienia oskarżonej, przy ich ocenie należało zwrócić uwagę na to, czy są one przyznane przez oskarżoną, są konsekwentne oraz zgodne, co do zasady i szczegółów w kolejnych relacjach, gdy sąd nie czyni wymaganych ocen, w szczególności, że wymienione osoby nie były bezpośrednimi świadkami zdarzenia, a ich wiedza o kradzieży bankomatu opiera się na relacjachP. S. (1), który nie przypisuje żadnej roliK. R., aT. G.zeznał, że nie miała ona nic wspólnego z kradzieżą bankomatu,

zeznańS. S. (1), poprzez nadanie im waloru wiarygodności, gdy nie był on bezpośrednim świadkiem zdarzeń, nie brał udziału w czynnościach operacyjnych, a jedynie w śledztwie, wyciągnięte przez niego wnioski są dowolnymi twierdzeniami niepopartymi innymi dowodami, stanowią jedynie „pokojarzenie faktów”, świadek nie podał skąd wzięły się w notatkach służbowych numery telefonów, numeru(...), ani w jaki sposób, na podstawie bilingów rozmów został ustalony przebieg wydarzeń, odmówił odpowiedzi na pytania dotyczące czynności operacyjnych stanowiących podstawę do sporządzenia notatki z k. 118, nie miał wiedzy o samochodzie, jakim poruszali się sprawcy kradzieży bankomatu,

art. 171§1 KPKpoprzez przesłuchiwanie na rozprawie oskarżonej, innych oskarżonych oraz świadków w sposób uniemożliwiający im swobodne wypowiedzenie się, przerywanie składanych wyjaśnień lub zeznań, zadawanie pytań innym osobom przesłuchiwanym, co wpływało na swobodne wypowiedzi, a w konsekwencji prowadziło do wadliwości przeprowadzonych czynności i niemożliwości uznania ich za dowody,

art. 4 KPK,7 KPKi410 KPKpoprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i oceny wszelkich dowodów na niekorzyść oskarżonej oraz uznanie, że pomimo braku bezpośrednich dowodów winy i sprawstwa, zgromadzone dowody w postaci luźnych poszlak, stanowią nieprzerwany ciąg dowodów, które tworzą jedyną możliwą wersję wydarzeń, pomimo, że wersja podana przez oskarżoną znajduje uzasadnienie w zgromadzonych dowodach,

II
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, żeK. R.w nocy z 11/12 sierpnia 2009 r., działając wspólnie i w porozumieniu zP. S. (1),K. G. (1),D. K. (1),A. G.iK. G. (2), zabrała w celu przywłaszczenia bankomat z zawartością 99.500 zł, powodując szkodę w sp.E.w łącznej wysokości 118.000 zł, gdy:

⚫

brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających działanie oskarżonej wspólnie i w porozumieniu z wymienionymi osobami,

prokuratura umorzyła postępowanie, a później nie uzyskano przekonującego dowodu potwierdzającego udział oskarżonej w tym zdarzeniu,

brak jakichkolwiek dowodów, że oskarżona 12 sierpnia 2009 r. telefonowała na numer(...)ze zgłoszeniem awantury domowej wH., celem skierowania tam patrolu policji oraz żadnego dowodu, że z telefonu podanego w notatce służbowej połączenie wykonała oskarżona lubA. G.oraz do kogo należał ten telefon,

nieprawidłowa ocena zeznańM. W., który podał, że nie sprawdzał danych osoby zgłaszających interwencję oraz zeznańS. S. (1), który nie podał osoby zgłaszającej awanturę wH.,

ustalenie, że w samochodzie, który prowadziła oskarżona pasażerką byłaA. G., choćM. W.zeznał, że nie przyglądał się pasażerce,W. S.zeznała, że nie wie, co wtedy robiła, aK. R.iA. G.konsekwentnie zaprzeczały, że jeździły razem samochodem,

ustalenie, że w samochodzie, który prowadziła oskarżona znajdowały się fotele wymontowane z samochoduV. (...),

ustalenie przysporzenia majątkowego w majątku oskarżonej z popełnienia tego przestępstwa, gdy nie ustalono, że osiągnęła jakąkolwiek korzyść,

III
obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść wyroku, tj. przepisuart. 174 KPK, poprzez jednostronną, dowolną i bezkrytyczną analizę zebranego materiału dowodowego na niekorzyść oskarżonej i oparcia ustaleń na notatkach służbowych policjantów (k. 68, 69, 217, 218),

IV
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 424§1 pkt 1 KPKuniemożliwiającą kontrolę instancyjną poprzez brak wskazania w uzasadnieniu, na czym sąd oparł się dokonując oceny dowodów, dlaczego odmówił wiarygodności dowodom przeciwnym i jakie dowody stały się ostatecznie podstawą ustaleń faktycznych, przy jednoczesnym braku wskazania podstaw dowodowych powyższych ustaleń, których nie ma w uzasadnieniu, w szczególności analizy notatek służbowych, bilingów, połączeń telefonicznych oraz legalności ich wprowadzenia do postępowania,

V
obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 46 KKpoprzez orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w całości na rzecz sp.E.oraz(...), pomimo, że oskarżona nie wyrządziła szkody, nie brała udziału w przestępstwie, a zasądzenie odszkodowania dotyczy każdego z oskarżonych z osobna i nie ma charakteru solidarnego,

VI
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 5§2 KPKpoprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść oskarżonej, pomimo, że nie ustalono nierozerwalnego łańcucha poszlak.

Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieK. R.od czynu z pkt LXXVII, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.
Wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy zaskarżył także oskarżyciel publiczny, tj. Prokurator Apelacyjny weW., w części dotyczącej orzeczenia o karze w stosunku doP. S. (1),K. G. (1),D. K. (1),D. K. (2),A. Ł.iK. S.na ich niekorzyść, zarzucając:

I
obrazę prawa materialnego, tj.

1
art. 64§1 KK, polegającą na jego niezastosowaniu wobecK. G. (1), co do czynów wymienionych w punktach XVIII, XX, XXII i XXIII części wstępnej wyroku, mimo, że dopuścił się ich będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z 5.12.2003 r., II K 328/03, za czyn zart. 279§1 KK, zart. 263§2 KKiart. 310§1 KKna karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 18.06.2003 r. do 27.10.2004 r.,

2
art. 65§1 KK, polegającą na jego niezastosowaniu wobecA. Ł., co do czynów wymienionych w punktach LXXII i LXXIII części wstępnej wyroku, uznanych przez sąd za jeden czyn ciągły, mimo, że dopuścił się go dostarczając trzykrotnie kolejne partie narkotyków, a zatem czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu,

3
art. 45§1 KK, polegającą na jego niezastosowaniu w odniesieniu doA. Ł.w punkcie LXXXIII części dyspozytywnej wyroku, mimo, że obligatoryjny charakter tej normy zobowiązywał do orzeczenia przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa opisanego w punkcie LXXVII tiret 1 części wstępnej wyroku w wysokości 24.780 zł.,

4
art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, polegającą na przyjęciu w punkcie XXXVIII części dyspozytywnej wyroku wypadku mniejszej wagi, gdy okoliczności podmiotowo – przedmiotowe przestępstwa wskazują, żeD. K. (2)dopuścił się tego czynu w typie podstawowym, a nie uprzywilejowanym,

II
rażącą niewspółmierność kar wymierzonychP. S. (1),K. G. (1)iD. K. (1), polegającą na niedostatecznym uwzględnieniu:

1
wagi zarzuconych im czynów, odznaczających się bardzo wysoką społeczną szkodliwością, z uwagi na ingerowanie w porządek publiczny państwa i jego bezpieczeństwo, bezpieczeństwo obywateli oraz w zdrowie publiczne,

2
ich istotnej roli w działalności zorganizowanej grupy przestępczej,

3
dużych ilości dostarczonych oraz wprowadzonych do obrotu narkotyków,

4
działania w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej w okresie 4 lat,

5
działania w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych oraz uczynienia sobie z popełnianych przestępstw stałego źródła dochodu, przynoszącego duże nielegalne zyski ze szkodą dla społeczeństwa,

6
ich przeszłości kryminalnej, w tym karalności za przestępstwa podobne, z wyjątkiem niekaranegoD. K. (1),

7
trybu ich życia, tj. utrzymywania się w części z procederu narkotykowego i popełniania innych przestępstw,

przy jednoczesnym przecenieniu opinii środowiskowych o nich oraz braku innych okoliczności łagodzących i wymierzeniu zbyt niskich kar, gdy prawidłowa ocena okoliczności podmiotowych i przedmiotowych czynów, wzgląd na okoliczności ich popełnienia oraz na osobowość oskarżonych, a także na występowanie wielu istotnych okoliczności obciążających nagromadzonych w sprawie, przemawia za wymierzeniem im wyższych kar,

III
rażącą niewspółmierność kar wymierzonychD. K. (2),A. Ł.iK. S., polegającą na niedostatecznym uwzględnieniu:

1
wagi zarzucanych im czynów, odznaczających się wysoką szkodliwością społeczną, z uwagi na ingerowanie w porządek publiczny państwa i jego bezpieczeństwo, bezpieczeństwo obywateli oraz w zdrowie publiczne,

2
dużych ilości dostarczonych oraz wprowadzonych do obrotu narkotyków,

3
działania w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych oraz uczynienia sobie z popełnianych przestępstw stałego źródła dochodu, przynoszącego duże nielegalne zyski ze szkodą dla społeczeństwa,

4
ich przeszłości kryminalnej,

5
ich powrotu do przestępstwa w niedługim czasie od skazania,

6
trybu ich życia, tj. utrzymywania się w części z procederu narkotykowego i popełniania innych przestępstw,

przy jednoczesnym przecenieniu opinii środowiskowych o nich oraz braku innych okoliczności łagodzących i wymierzeniu zbyt niskich kar, gdy prawidłowa ocena okoliczności podmiotowych i przedmiotowych czynów, wzgląd na okoliczności ich popełnienia oraz na osobowość oskarżonych, a także na występowanie wielu istotnych okoliczności obciążających nagromadzonych w sprawie, przemawia za wymierzeniem im wyższych kar.
Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez:

1
uzupełnienie opisu i kwalifikacji prawnej czynów wymienionych w punktach XVIII (z wyjątkiem czynu z punktu XIX części wstępnej wyroku), XX i XXI części rozstrzygającej o przepisart. 64§1 KK,

2
uzupełnienie opisu i kwalifikacji prawnej czynu wymienionego w punkcie LXXIII części rozstrzygającej wyroku o czynienie z jego popełnienia stałego źródła dochodu, tj. o przepisart. 65§1 KK,

3
uzupełnienie punktu LXXVIII części rozstrzygającej o przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przezA. Ł.w kwocie 24.780 zł,

4
wyeliminowanie z opisu czynu wymienionego w punkcie XXXVIII wypadku mniejszej wagi i przyjęcie przepisu art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii,

5
orzeczenie wobecP. S. (1),K. G. (1),D. K. (1),D. K. (2),A. Ł.iK. S.kar jednostkowych pozbawienia wolności i kar grzywny oraz kar łącznych i nawiązek, w wymiarze wnioskowanym przez oskarżyciela publicznego na rozprawie z 23 września 2015 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.Najpoważniejszym zarzutem, wskazującym na uchybienie dyskwalifikujące zaskarżony wyrok i powodujące konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego, jest obraza przepisuart. 41§1 KPK. Zarzut ten został postawiony we wszystkich apelacjach, z wyjątkiem pochodzącej odK. K. (1). Wspólnym elementem wszystkich zarzutów jest okoliczność, że rozstrzygnięcie o odpowiedzialnościP. G.iD. M. (1)nastąpiło na podstawie tych samych dowodów, co rozstrzygnięcie o odpowiedzialności pozostałych oskarżonych, co budzi uzasadnioną wątpliwości, co do bezstronności składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie. W poszczególnych apelacjachratiozarzutu przedstawiano następująco:

⚫

w apelacjiP. S. (1)– sąd okazał, że wyjaśnieniaT. G.są wiarygodne,

w apelacjiK. S.- dowody, na podstawie których skazanoP. G.iD. M. (1), w tym wyjaśnieniaT. G., skorelowane z wyjaśnieniamiM. K., stanowiły podstawę skazaniaK. S.i pozostałych oskarżonych,

w apelacjiK. R.- sąd okazał, że wyjaśnieniaT. G.są wiarygodne,

w apelacjiA. P.G.iD. M. (1)obciążali oskarżonego, co wskazuje na istotny wpływ ich skazania na treść wyroku wydanego wobecA. Ł.,

w apelacjiD. K. (2)- skazanieD. M. (2)iP. G.było oparte w całości na tych samych dowodach, na których sąd oparł wyrok wobec tego oskarżonego,

w apelacjiD. K. (1)- sąd rozpoznał sprawęP. G.iD. M. (1), która pozostaje w ścisłym powiązaniu ze sprawą oskarżonegoK.,

w apelacjiK. G. (1),A. G.iK. G. (2)- dowody, na podstawie których skazanoP. G.iD. M. (1), w szczególności wyjaśnieniaT. G., stanowiły podstawę dowodową skazania pozostałych oskarżonych, a więc sąd ocenił wyjaśnienia tego oskarżonego.

Zważyć więc należy, że na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r., po otwarciu przewodu sądowego wyjaśnienia złożyłD. M. (1), w których przyznał się do zarzuconego mu przestępstwa i podtrzymał wyjaśnienia ze śledztwa. Następnie odczytano wyjaśnienia złożone przez tego oskarżonego w postępowaniu przygotowawczym na k. 1480 (protokół przesłuchania z 24.02.2014 r.), w których podał, że sprzedałT. G.narkotyki, na czym zarobił około 2000 zł., po czymD. M. (1)złożył oświadczenie podtrzymujące te wyjaśnienia. Odczytano kolejne wyjaśnienia oskarżonego z k. 1513 – 1514 (protokół przesłuchania z 29.04.2014 r.), w których oskarżony złożył wniosek o skazanie bez rozprawy, a następnie wyjaśnienia z k. 442 – 443 złożone w trakcie konfrontacji tego oskarżonego zT. G., który przyznał, że kupił odD. M. (1)dwa razy po 100 tabletek ekstazy, dwa razy po 100 gramów marihuany oraz 50 gramów amfetaminy, co potwierdziłD. M. (1). Następnie, na pytanie sąduD. M. (1)złożył krótkie wyjaśnienia dotyczące sprzedaży narkotykówT. G., po czym, również na pytanie sądu –T. G.podtrzymał swoje wyjaśnienia, odnośnie do tych okoliczności. W związku z tym, odczytano fragmenty wyjaśnieńT. G.z k. 344 oraz z k. 368, dotyczące nabycia narkotyków odD. M. (1).
W dalszej kolejności wyjaśnienia złożyłP. G., który przyznał się do przedstawionego mu zarzutu i podtrzymał wyjaśnienia ze śledztwa. W związku z tym, odczytano wyjaśnienia na k. 1523 – 1524 (protokół przesłuchania z 24.02.2014 r.), w których przyznał się do przedstawionego mu zarzutu i podał, że chce wyroku skazującego bez rozprawy. Na pytanie sądu,T. G.potwierdził, że kilka razy sprzedał bratu narkotyki.
W takim stanie rzeczy, sąd postanowił na podstawieart. 387§1 i 2 KPKwydać wyrok w stosunku doP. G.iD. M. (1)i w tym celu ujawnić dowody zawnioskowane w akcie oskarżenia, w zakresie dotyczącym czynów opisanych w punktach LXXII i LXXIII aktu oskarżenia. W pierwszym punkcie,P. G.został oskarżony o to, że od września do października 2012 r. oraz od lutego do marca 2013 r. wN., pięciokrotnie wprowadził do obrotu znaczną ilość marihuany, tj. nie mniej niż 500 gramów o wartości 7.800 zł., w ten sposób, że nabył ją odT. G., celem dalszej odsprzedaży, po czym zbył nieustalonym osobom, tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 KKw zw. zart. 65§1 KK. W drugim punkcieD. M. (1)oskarżony został o to, że w 2009 r. wN., kilka razy wprowadził do obrotu narkotyki, w tym marihuanę, łącznie 200 gramów o wartości 4000 zł., 50 gramów amfetaminy o wartości 900 zł., 200 tabletek ekstazy o wartości 1200 zł., w ten sposób, że zbył jeT. G., celem odsprzedaży innym osobom, tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 KKw zw. zart. 65§1 KK.
Wynika stąd, że przedmiotem oceny sądu pierwszej instancji były wyłącznie dowody z wyjaśnieńD. M. (1),P. G.orazT. G.dotyczące wymienionych zarzutów. Sąda quonie ujawnił, a tym samym nie oceniał wyjaśnieńT. G.dotyczących innych oskarżonych i przedstawionych im zarzutów. Zawarte w apelacjach oskarżonychP. S. (1),K. S.,K. R.,A. Ł.,D. K. (2),D. K. (1),K. G. (1),A. G.iK. G. (2)twierdzenia, że dowody, na podstawie których skazanoP. G.iD. M. (1), w szczególności wyjaśnieniaT. G., stanowiły podstawę dowodową skazania pozostałych oskarżonych, rozmijają się z prawdą, a w konsekwencji są bezpodstawne.
Przypomnieć więc należy, że z orzeczeń SN i sądów apelacyjnych cytowanych w wymienionych apelacjach wynika, że sędzia orzekający w sprawie danego oskarżonego nie powinien następnie orzekać odnośnie do innych oskarżonych, jeżeli miałby się opierać na tym samym materiale dowodowym. Przy ocenie zaistnienia uzasadnionych wątpliwości, co do bezstronności sądu znaczenie ma wszak nie tylko ocena bezstronności w jej subiektywnym aspekcie, ale także ocena standardu bezstronności obiektywnej i zewnętrznej. Orzeczenie o winie osób współdziałających w popełnieniu przestępstwa prowadzić może do wytworzenia przeświadczenia, choćby niesłusznego, że sprawa jest dla oskarżonego przegrana już w momencie jej rozpoczęcia. Sędzia będzie więc postrzegany jako osoba, która ma wyrobiony pogląd w danej sprawie przed jej rozpoczęciem. Takie wnioski wynikają m.in. z uchwały SN z 26.4.2007 r., I KZP 9/07, OSNKW 2007, Nr 5, poz. 39, w której przyjęto, że „w wypadku, gdy materiał dowodowy, na podstawie którego orzeczono w przedmiocie odpowiedzialności karnej jednego ze sprawców czynu, miałby stanowić podstawę dowodową orzeczenia w przedmiocie odpowiedzialności karnej także i innego współsprawcy (podżegacza lub pomocnika) tego samego czynu, sędzia, który dokonał oceny dowodów w odniesieniu do jednej z tych osób, powinien być wyłączony od udziału w sprawie dotyczącej pozostałych, z uwagi na istnienie okoliczności, która «mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności» w rozumieniuart. 41§1 KPK”. W uzasadnieniu tej uchwały wskazuje się, że powyższa teza odnosi się także do sytuacji, w których sędzia orzeka w sprawie osoby, której zarzuca się inny czyn niż czyn przypisany osobie uprzednio osądzonej przez danego sędziego, ale istnieje między tymi czynami ścisły związek.
Zbieżny pogląd wyraził Sąd Apelacyjny we Wrocławiu. Mianowicie, że uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego należy wiązać z taką sytuacją, w której sędzia przed wydaniem wyroku, niejako z góry zajął określone stanowisko, co do istoty sprawy. Będzie to miało miejsce zwłaszcza wówczas, gdy sąd z udziałem owego sędziego przyjął współudział określonej osoby w popełnieniu przestępstwa (w postępowaniu, w którym ta osoba nie została oskarżona), a następnie brał udział w rozpoznaniu sprawy tej osoby, w postępowaniu, w którym została oskarżona. Jeżeli więc, w składzie sądu brał udział sędzia, który wcześniej, na podstawie identycznego (tożsamego) materiału dowodowego wydał wyrok w stosunku do osób współdziałających z oskarżonym, a także względem innych oskarżonych, w którym przesądził sprawstwo oskarżonego i jego rolę w przestępstwie, nie sposób przyjąć, by ten sam sędzia w drugiej sprawie dokonał odmiennej oceny dowodów. Dla uniknięcia zarzutu stronniczego rozpoznania kwestii odpowiedzialności oskarżonego w drugiej sprawie, sędzia ten powinien być wyłączony od rozpoznania tej sprawy (wyr. SA we Wrocławiu z 31.05.2010 r., II AKa 103/10, Prok. i Pr. 2011, nr 4, poz. 18).
Lektura wymienionych, a także innych judykatów cytowanych w przywołanych apelacjach nie pozostawia wątpliwości, że kwestią fundamentalną dla oceny standardu bezstronności sędziego w omawianych sytuacjach jest orzekanie, na podstawie tego samego materiału dowodowego. Dla uznania, że w rozpoznawanej sprawie sędziowie składu orzekającego naruszyli standard bezstronności należałoby wykazać, że podstawę orzeczenia o odpowiedzialności karnejP. S. (1),K. S.,K. R.,A. Ł.,D. K. (2),D. K. (1),K. G. (1),A. G.iK. G. (2)stanowił ten sam materiał dowodowy, który stanowił podstawę orzeczenia o odpowiedzialnościD. M. (1)iP. G.. W razie wykazania tej okoliczności, sędziowie, którzy dokonali oceny dowodów w odniesieniu doD. M. (1)iP. G., powinni być wyłączeni od rozpoznawania sprawy dalszych oskarżonych. Tymczasem, taka okoliczność nie miała miejsca. Z protokołu rozprawy z dnia 26 lutego 2015 r. wynika, że o odpowiedzialnościD. M. (1)iP. G.sąd orzekł na podstawie zupełnie innych dowodów, niż o odpowiedzialności apelujących oskarżonych. To wszystko sprawia, że zarzut obrazy przepisuart. 41§1 KPKjest bezzasadny.
Niezależnie od tego, zważyć należy, że z treści wniesionych apelacji wynika, że obrońcy oskarżonych od 26 lutego 2015 r. byli przekonani o konieczności wyłączenia się przewodniczącego składu orzekającego od rozpoznania sprawy III K 8/15. Pomimo to, żaden z nich nie złożył wniosku o wyłączenie tego sędziego, choć podlegał on rozpoznaniu, gdyż przyczyna wyłączenia powstała dopiero po rozpoczęciu przewodu sądowego w wymienionej sprawie. Takie zachowanie jest, co najmniej nielojalne w stosunku do oskarżonych.W sytuacji, gdy obrońca ma świadomość wystąpienia okoliczności uzasadniających wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy na podstawieart. 41 KPK, zaniechanie złożenia stosownego wniosku i podniesienie tej okoliczności dopiero w apelacji w formie zarzutu obrazy przepisuart. 41 KPKwraz z żądaniem uchylenia wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, naraża oskarżonych na ryzyko brania udziału w ponownym postępowaniu i związaną z tym ich dalszą stygmatyzację oraz poniesienie dodatkowych kosztów związanych z ponownym postępowaniem. Zbiór Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu stanowi zaś, że celem podejmowanych czynności zawodowych jest ochrona interesów klienta (§6) oraz dążenie do rozstrzygnięć pozwalających zaoszczędzić klientowi kosztów (§44), co wymaga prowadzenia działalności obrończej w sposób, który nie naraża interesów oskarżonych na zbędne ryzyko ponoszenia dodatkowych kosztów postępowania, w związku z uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
Jako niezasadne należy ocenić zarzuty obrazy przepisówart. 4, 7 i 410 KPKsformułowane w apelacjachP. S. (1),K. G. (1),A. G.iK. G. (2),D. K. (1),D. K. (2),A. Ł.,K. K. (1),K. S.,K. R.. Elementem wspólnym dla wszystkich wymienionych apelacji, odnoszącym się do zarzutu obrazy przepisuart. 4 KPKjest twierdzenie, że ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wyroku dokonane zostały jedynie na podstawie dowodów obciążających, a więc zasadniczo wyjaśnieńT. G.iM. K., przy pominięciu okoliczności i dowodów świadczących na korzyść oskarżonych. Z treści tych zarzutów wynika, że sąda quonieobiektywnie rozstrzygnął o przedmiocie procesu, gdyż ustalając fakty relewantne dla odpowiedzialności wymienionych apelujących oparł się na wyjaśnieniachT. G.iM. K.. Świadczy to jednak o całkowicie opacznym rozumieniu zasady obiektywizmu. Nieporozumieniem jest oczekiwanie, że sąd rozpozna sprawę jedynie na podstawie okoliczności korzystnych dla oskarżonego lub przeciwnie, korzystnych dla oskarżyciela.Z zasady obiektywizmu wynika bowiem dyrektywa, że sąd obowiązany jest badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Wymieniona dyrektywa jest wyrazem ustawowego postulatu, by podstawę rozstrzygnięcia stanowiły prawdziwe ustalenia faktyczne (art. 2§2 KPK), co w postępowaniu sądowym osiągalne jest tylko wtedy, gdy przedmiotem rozpoznania jest cały materiał dowodowy ujawniony na rozprawie głównej, bez pominięcia istotnych jego części.Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika zaś, że sąda quorozpoznał sprawę, biorąc pod uwagę okoliczności korzystne i niekorzystne dla oskarżonych, stosownie do dyrektywy wyrażonej wart. 4 KPK. Inną kwestią jest zaś ocena przeprowadzonych dowodów i ustalenie na ich podstawie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności karnej oskarżonych.
Poza tym, ze względu na gwarancyjny charakter zasady obiektywizmu, dla wykazania jej obrazy, konieczne jest wskazanie naruszenia konkretnej normy procesowej, czego w żadnej apelacji nie uczyniono. Przepisart. 4 KPKwyraża wszak jedynie ogólną zasadę postępowania, nie nakazując, ani nie zakazując sądowi konkretnego sposobu procedowania, co w konsekwencji sprawia, że naruszenieart. 4 KPKnie może stanowić samodzielnej podstawy zarzutu apelacyjnego.
Elementem wspólnym zarzutu obrazy przepisuart. 7 KPKjest twierdzenie, że ustalenia poczynione na podstawie wyjaśnieńT. G.iM. K.nie zostały zweryfikowane za pomocą innych dowodów. Wyjaśnienia tych oskarżonych nie są wystarczającym i pełnowartościowym dowodem winy pozostałych oskarżonych, ponieważ nie zostały złożone spontanicznie, bezinteresownie, ale w celu zmniejszenia własnej winy. Nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach. Dodaje się, że dowolna ocena materiału dowodowego wynika stąd, że sąd dał wiarę wyjaśnieniomP. G.iD. M. (1), co przełożyło się na łagodniejsze ich traktowanie, a co wskazuje, że ocena dowodów dokonana została z perspektywy łagodniejszego traktowania wymienionych oskarżonych, co spowodowało, że istota sprawy nie została rozpoznana, gdyż ogół okoliczności nie był przedmiotem kompleksowej i pogłębionej analizy sądu, ale wynikał z apriorycznego przyjęcia określonych ocen, w oparciu o odrębne postępowanie.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że uznanie wyjaśnieńT. G.iM. K.za niewiarygodne z tego tylko powodu, że podjęli oni „współpracę” z organami ścigania licząc na wymierzenie im łagodniejszej kary, stoi w rażącej sprzeczności z dyrektywą swobodnej oceny dowodów, która nakazuje ocenić swobodnie wszystkie przeprowadzone dowody, z uwzględnieniem kryteriów określonych wart. 7 KPK. Brak jest zatem podstaw do apriorycznego dyskwalifikowania wyjaśnień wymienionych oskarżonych, czego żąda się w apelacjach.Ujawnienie organowi powołanemu do ścigania przestępstw informacji dotyczących osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotnych okoliczności jego popełnienia, a także ujawnienie i przedstawienie wymienionemu organowi – niezależnie od wyjaśnień złożonych w swojej sprawie – istotnych okoliczności, nieznanych dotychczas temu organowi, jest korzystne ze społecznego punktu widzenia, gdyż pozwala na realizację istoty zasady legalizmu, którą jest pociągnięcie do odpowiedzialności za popełnione przestępstwo każdego sprawcy, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie lub w prawie międzynarodowym (art. 10§2 KPK).
Wbrew twierdzeniom zawartym w apelacjach okoliczność, że wyjaśnieniaT. G.iM. K.nie były spontaniczne i bezinteresowne, ale motywowane uzyskaniem koncesji w zakresie kary, nie stanowi podstawy do uznania tych wyjaśnień za niepełnowartościowe i niewystarczające do oparcia na nich dokonywanych ustaleń faktycznych.Polskiemu procesowi karnemu nieznany jest podział dowodów na pełnowartościowe, mniej wartościowe, czy niepełnowartościowe. Takiego jakościowego różnicowania dowodów zakazuje zasada swobodnej oceny dowodów, która wymaga skonfrontowania dowodu z wyjaśnień, w których pomawia się inne osoby, z pozostałymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie, a następnie dokonanie oceny wiarygodności tych wyjaśnień.
Pomówienie jest jednym z rodzajów wyjaśnień oskarżonego zainteresowanego wynikiem procesu. Z tego względu, takie wyjaśnienia powinny być poddane szczególnie wnikliwej ocenie, przy rozważeniu, czy istnieją dowody potwierdzające bezpośrednio lub choćby pośrednio wyjaśnienia pomawiającego. W piśmiennictwie i orzecznictwie SN oraz sądów powszechnych sformułowano następujące dyrektywy oceny dowodu z pomówienia zawartego w wyjaśnieniach oskarżonego. Po pierwsze,dla przyjęcia pomówienia za podstawę ustaleń faktycznych trzeba, aby były one logiczne, konsekwentne oraz wsparte innymi dowodami, które bezpośrednio lub choćby pośrednio potwierdziłyby wyjaśnienia pomawiającego. Po drugie,każde pomówienie powinno być oceniane z ostrożnością, z zachowaniem dużej dozy krytycyzmu i zasad logicznego rozumowania, a przy tym w konfrontacji z pozostałymi dowodami i okolicznościami sprawy. Po trzecie,wyjaśnienia pomawiające inną osobę powinny być jasne i konsekwentne, znajdując potwierdzenie w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich. Po czwarte,do oceny dowodu z pomówienia stosuje się kryteria zasady swobodnej oceny, co oznacza, że o ile przy wartościowaniu takiego dowodu sąd orzekający nie popełnia błędu logicznego, ani nie czyni ustaleń sprzecznych z doświadczeniem życiowym, ocena takiego dowodu pozostaje pod ochronąart. 7 KPK.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji sprostał wymienionym obowiązkom dotyczącym oceny wyjaśnieńT. G.iM. K.. Przede wszystkim, sąda quotrafnie podkreślił, że wyjaśnienia tych oskarżonych są logiczne i konsekwentne.T. G., który początkowo nie przyznawał się do popełnienia zarzuconych mu przestępstw (k. 285, T. III), po zastosowaniu tymczasowego aresztowania, przyznał się do popełnienia tych przestępstw, składając wniosek o zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary (k. 297) oraz złożył wyjaśnienia dotyczące dokonanego w Holandii wspólnie i w porozumieniu zM. K.iP. S. (1)rozboju na mężczyźnie o imieniuE.i kradzieży 10.000 gramów amfetaminy, wprowadzeniu do obrotu w czerwcu 2010 r. wZ.wspólnie i w porozumieniu zM. K.3000 gramów marihuany kupionej wcześniej odP. S. (1)oraz posiadania wspólnie i w porozumieniu zM. K.iP. S. (1)nieustalonego pistoletu i 18 sztuk nieustalonych naboi. W dalszych wyjaśnieniachT. G.ujawniał kolejne przestępstwa popełnione przez siebie oraz inne osoby wymienione z imienia i nazwiska lub tylko za pomocą pseudonimu lub tzw. ksywy, podając istotne okoliczności dotyczące tych przestępstw (k. 302; 326; 338; 363; 373; 379; 405; 411; 419; 420; 429; 442 i dalsze przywołane przez sąda quow uzasadnieniu zaskarżonego wyroku). Tak samo zachował sięM. K., którego początkowe wyjaśnienia znajdują się w tomie II akt sprawy.T. G.iM. K.przez cały proces przyznawali się do zarzuconych im przestępstw oraz do udziału w prowadzonej działalności przestępczej. Nie umniejszali stopnia swej winy, składając obszerne i szczegółowe wyjaśnienia. Informacje przekazywane organom ścigania, a następnie sądowi dotyczyły zdarzeń, w których osobiście brali udział oraz zdarzeń, o których dowiedział się odP. S. (1), który mówił im o przestępstwach popełnionych przez siebie i pozostałych oskarżonych. Sąd podkreślił, żeT. G.iM. K.byli aktywnymi uczestnikami działalności przestępczej, którą prowadzili sami oraz wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi oskarżonymi. Wyjaśnienia obciążające siebie i dalszych oskarżonych składali w sposób jednolity, zborny, pozbawiony istotnych sprzeczności, które mogłyby podważyć ich wiarygodność.
WyjaśnieniaT. G.iM. K.zostały poddane przez sądmeritidrobiazgowej analizie, także przez pryzmat innych dowodów potwierdzających oraz zaprzeczających tym wyjaśnieniom. Dobitnie dano temu wyraz stwierdzając, że co do większości czynów, sąd dysponował jedynie wyjaśnieniami tych oskarżonych, co dodatkowo podnosiło znaczenie wnikliwej oceny ich wyjaśnień.
W wyjaśnieniachT. G.iM. K.sąda quonie dopatrzył się próby przerzucenia odpowiedzialności i winy na inne osoby oraz umniejszania własnej winy. Wymienieni oskarżeni nie kryli, że podejmując współpracę z organami ścigania, chcieli uzyskać korzyść w postaci nadzwyczajnego złagodzenia kary. Motyw, którym się kierowali był jasny od samego początku. Nie może on jednak deprecjonować wyjaśnień tych oskarżonych, dając podstawę do twierdzeń, wyjaśnienia te są wytworem fantazji, celowego zniekształcania oraz spełniania życzeń organów ścigania, czy też wynikiem jakiejś umowy zawartej przez tych oskarżonych z policją i prokuraturą.
Choć wszyscy oskarżeni, w zasadzie, zaprzeczali wyjaśnieniomT. G.iM. K., a takżeM.(...), to znalazły one częściowe potwierdzenie w innych dowodach. Pomimo drobnych nieścisłości, zwłaszcza, co do precyzyjnych dat poszczególnych zdarzeń, sąd uznał wyjaśnieniaT. G.iM. K.za zborne, niesprzeczne, jednolite, wzajemnie się uzupełniające, a przez to logiczne i stanowiące podstawę do dokonywania ustaleń faktycznych dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności karnej pozostałych oskarżonych (s. 44 uzasadnienia wyroku). Według sądu pierwszej instancji, wyjaśnienia tych oskarżonych są wierną relacją zdarzeń, w których brali udział oraz tych zdarzeń, o których dowiedzieli się odP. S. (1).T. G.iM. K.nie zaprzeczali, że wiedzę o wielu zdarzeniach posiadają odP. S. (1). Nie byli bezpośrednimi świadkami zdarzeń, o których on im opowiadał.
Odnośnie do każdego czynu przypisanego oskarżonym, sąd pierwszej instancji, powołując się na wyjaśnieniaT. G.lubM. K., a takżeM.(...)zawsze podawał inne dowody potwierdzające te wyjaśnienia, wskazując też, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Dowody i okoliczności dotyczące przestępstw przypisanychP. S. (1)przedstawione zostały na s. 48 – 57 oraz na s. 69 – 77 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Odnośnie do czynu przypisanego temu oskarżonemu, opisanego w punkcie XVI części wstępnej wyroku oraz czynu przypisanegoD. K. (1), który został opisany w punkcie XXXI części wstępnej wyroku, poza wyjaśnieniamiT. G.iM. K., sąda quooparł się na zeznaniachA. N.. Natomiast, odnośnie do czynu przypisanegoP. S. (1), opisanego w punkcie XV części wstępnej wyroku, czynu przypisanegoK. G. (1)i opisanego w punkcie XXIII części wstępnej wyroku, czynu przypisanegoD. K. (1), który został opisany w punkcie XXIX części wstępnej wyroku oraz czynu przypisanegoK. R.,A. G.iK. G. (2), opisanego w punkcie LXXIX części wstępnej wyroku, poza wyjaśnieniamiT. G.iM. K., sąda quooparł się na zeznaniach funkcjonariuszy policji i dowodach z treści dokumentów. Odnośnie do czynów przypisanychD. K. (1)iA. Ł., sądmeritioparł się, poza wyjaśnieniami tych oskarżonych, na wyjaśnieniachM.(...), który pomawiałD. K. (1)o czyny opisane w punktach XXXII – XXXIV i LXX – LXXI części wstępnej wyroku oraz na wyjaśnieniachT. G.iM. K., którzy pomawialiA. Ł.o popełnienie przestępstw opisanych w punktach LXXIV – LXXV części wstępnej wyroku, który zresztą przyznał się do ich popełnienia, kwestionując jedynie niektóre okoliczności zdarzeń i swoją w nich rolę. Dowody i okoliczności dotyczące przestępstw przypisanych:K. G. (1)przedstawione zostały na s. 49 oraz 53 – 57, 59 – 61, 67 – 77 uzasadnienia zaskarżonego wyroku,D. K. (1)na s. 47, 53 – 57, 67 – 77 tegoż uzasadnienia,D. K. (2)na s. 61 – 62 i 66 tegoż uzasadnienia,K. K. (1)na s. 62 – 63 tegoż uzasadnienia,A. Ł.na s. 64 – 65 tegoż uzasadnienia,K. R.,A. G.iK. G. (2)na s. 67 – 77 tegoż uzasadnienia. Dowody dotyczące działania oskarżonych zorganizowanej grupie przestępczej przedstawiono na s. 73 – 77.
Wręcz niedorzecznie brzmi teza wyrażona w dwóch apelacjach, że sąda quodowolnie ocenił materiał dowodowy, nie rozpoznając przez to istoty sprawy, albowiem dał wiarę wyjaśnieniomP. G.orazD. M. (1)i łagodniej ich potraktował. Zostało już powiedziane, że rozstrzygnięcie o odpowiedzialności wymienionych oskarżonych nastąpiło w odrębnej sprawie, po uwzględnieniu złożonego przez nich wniosku na podstawieart. 387§1 KPKi zaproponowaniu konsekwencji prawnych, które mieliby ponieść, przy braku sprzeciwu oskarżyciela publicznego. Fakty relewantne dla przypisania tym oskarżonym zarzuconych im przestępstw, zostały ustalone na podstawie innych dowodów, niż fakty leżące u podstaw przypisania przestępstw zarzuconych pozostałym oskarżonym. W tym stanie rzeczy twierdzenie, że uznanie za wiarygodne wyjaśnieńP. G.iD. M. (1)oraz uwzględnienie złożonego przez nich wniosku o dobrowolne poddanie się karze, przesądziło o dowolnej ocenie całego pozostałego materiału dowodowego, nie znajduje żadnego oparcia w okolicznościach i dowodach sprawy.
Pozbawiony racji jest zarzut obrazy przepisuart. 410 KPK. Wymieniony przepis wymaga, aby podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej. Istotą regulacji w wymienionym przepisie jest to, aby wydając wyrok sąd opierał się jedynie na tym, co zostało ujawnione na rozprawie, a nie na tym, czego nie ujawniono na tym forum, a także to, że wyroku nie wolno wydać na podstawie części materiału dowodowego, gdyż wyrok musi być oparty na analizie całokształtu ujawnionych okoliczności. Naruszenie wymienionego przepisu stanowi oparcie się przez sąd na dowodach, które nie zostały ujawnione, a tym samym nie zostały zaliczone do materiału dowodowego mogącego stanowić podstawę dokonywanych ustaleń faktycznych. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała jednak miejsca. W żadnej apelacji nie wskazuje się, że sąd oparł wyrok na dowodach, które nie zostały ujawnione na rozprawie. Wbrew twierdzeniom zawartym w apelacjach, przepisart. 410 KPK, a takżeart. 424 KPKnie nakładają na sąd orzekający obowiązku przywołania w uzasadnieniu wyroku wszystkich bez wyjątku dowodów. Sądmeriti, mając na względzie całokształt przeprowadzonych dowodów i okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej, zgodnie z zasadą swobodnej ich oceny, ma prawo oprzeć się na jednych, a pominąć inne, gdy ich treść jest zbieżna. W razie sprzeczności w treści dowodów, powinnością sądu jest wskazanie tych dowodów, na których się oparł oraz podanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi zaś do nieodpartego wniosku, że wszystkim obowiązkom wynikającym z przepisówart. 410 KPKiart. 424 KPK, sąd pierwszej instancji sprostał, co czyni zarzuty obrazy tych przepisów niezasadnymi.
Wspólnym elementem zarzutu obrazy przepisuart. 5§2 KPK, sformułowanego w apelacjachP. S. (1)(adw.M. B.),K. G. (1),A. G.iK. G. (2),K. R.,D. K. (1), jest twierdzenie, że w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości, które zostały rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonych. Przypomnieć więc należy, że w stanie prawnym obowiązującym do 30 czerwca 2015 r., według którego było prowadzone postępowanie w rozpoznawanej sprawie, zasada
     in dubio pro reomogła znaleźć zastosowanie, gdy wątpliwości, co do sposobu rozstrzygnięcia określonej kwestii faktycznej lub prawnej nie dawały się usunąć. Innymi słowy, można było zastosować omawianą zasadę dopiero wtedy, gdy została wyczerpana możliwość dokonania stanowczych ustaleń faktycznych za pomocą swobodnej oceny dowodów. Przyjmowano, że sytuacja równoznaczna z „niedającymi się usunąć wątpliwościami” jest kategorią obiektywną w tym znaczeniu, że zasady logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego lub nauki nie pozwalają ustalić określonego faktu (zob. wyr. SA we Wrocławiu z 31.1.2012 r., II AKa 403/11, Legalis). Przepisart. 5§2 KPKodnosi się bowiem do „wątpliwości” sądu, a nie stron, czy ich przedstawicieli procesowych (zob. wyr. SA we Wrocławiu z 9.5.2012 r., II AKa 113/12, Legalis).
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąda quonie miał żadnych wątpliwości, co faktów relewantnych dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności oskarżonych. Przeciwnie, z wielu stanowczych wypowiedzi tego sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku wynika, że fakty zostały ustalone w sposób pewny i niebudzący wątpliwości. Nie oznacza to, że dowody, na podstawie których zostały ustalone istotne fakty, są jednoznaczne w swej wymowie. Sąd pierwszej instancji wyraźnie wszak stwierdził, że wiele faktów ustalonych zostało na podstawie wyjaśnieńT. G.iM. K., którzy pomawiali pozostałych oskarżonych o popełnienie przypisanych im przestępstw. Oskarżeni ci zaprzeczali tym wyjaśnieniom, co stwarzało stan wątpliwości w powszechnym, czy słownikowym znaczeniu, ale nie w znaczeniu nadanym temu zwrotowi w przepisieart. 5§2 KPK. Wątpliwości wynikające z odmiennych w swej treści relacji, pochodzących odT. G.iM. K., a takżeM.(...)oraz pozostałych oskarżonych, sąd pierwszej instancji usunął swobodnie oceniając wymienione dowody. Ocena tych dowodów spowodowała danie wiary jednym i odmówienie wiarygodności innym dowodom, a dalszej kolejności, ustalenie faktów istotnych dla odpowiedzialności oskarżonych na podstawie dowodów, którym sąd dał wiarę.
Przekonanie autorów apelacji o wadliwości oceny dowodów dokonanej przez sąda quo, nie daje podstawy do formułowania zarzutu obrazy przepisuart. 5§2 KPK, a jedynie zarzutu obrazy przepisuart. 7 KPK. Z tych względów, zarzut obrazy przepisuart. 5§2 KPKpodniesiony w wymienionych wcześniej apelacji jest niezasadny.
Niezasadny jest zarzut obrazy przepisuart. 5§2 KPK, połączony z zarzutem obrazy przepisówart. 2§2, 4, 7 i art. 424§1 KPK, podniesiony w apelacjiK. S.. Kwestionując wiarygodnośćM. K., w zarzucie drugim tej apelacji podnosi się, że nie można wykluczyć, że złożył on wyjaśnienia z chęci zemsty, co powinno budzić uzasadnioną wątpliwość, co do ich wiarygodności, a przy braku innych dowodów, powinno powodować wątpliwość, o której mowa wart. 5§2 KPK, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na nieprawdziwych ustaleniach faktycznych. Poza domniemaniem motywu zemsty, który miał determinować wyjaśnieniaM. K., w apelacji nie podaje się żadnych okoliczności wskazujących na przekroczenie przez sąda quodyrektywy swobodnej oceny wyjaśnień tego oskarżonego. Zważyć więc należy, że wyjaśnienia pomawiająceK. S.M. K.złożył 13 maja 2013 r. (k. 135), a następnie w dniu 23 maja 2013 r. (k. 143) oraz w dniu 6 września 2013 r. podczas wizji lokalnej (k. 178) i przesłuchania w charakterze podejrzanego (k. 188).K. S.w wyjaśnieniach z 9 lipca 2013 r. podał, że przypuszcza, żeM. K.chce się zemścić, ponieważ miał „romans z jego kobietą”. Ta informacja została odczytanaM. K.w dniu 6 września 2013 r., który wyjaśnił, że „pierwsze słyszę, abyO.miała romans zS., to jest jakaś bzdura wyssana z palca”. Następnie, w czasie konfrontacji obu oskarżonych przeprowadzonej w dniu 17 września 2013 r. odczytanoM. K.fragment jego wyjaśnień z 13 maja 2013 r., w których podał, że sprzedałS.mefedron i marihuanę, które podtrzymał. Z sekwencji wymienionych czynności wynika, żeM. K.złożył wyjaśnienia pomawiająceK. S.zanim dowiedział się o rzekomym romansie swojej dziewczyny z tym oskarżonym. Twierdzenie apelującego, że wyjaśnieniaM. K.motywowane były chęcią zemsty, nie znajduje więc potwierdzenia w okolicznościach sprawy, a w konsekwencji zarzut sformułowany w apelacji, uznać należy za niezasadny.
W apelacjiK. R., przy okazji zarzutu obrazy przepisówart. 7 i 410 KPKkwestionuje się prawidłowość wznowienia umorzonego postępowania w sprawie kradzieży bankomatu z tego powodu, że w sprawie nie pojawiły się nowe istotne dowody. Zważyć więc należy, że stosownie doart. 327§2 KPKprawomocnie umorzone postępowanie przygotowawcze wznawia się przeciwko osobie, która występowała w charakterze podejrzanego, na mocy postanowienia prokuratora nadrzędnego nad tym, który wydał lub zatwierdził postanowienie o umorzeniu, tylko wtedy, gdy ujawnią się nowe istotne dowody lub fakty nieznane w poprzednim postępowaniu. Przesłanki wznowienia umorzonego postępowania przygotowawczego zostały w rozpoznawanej sprawie spełnione. Postanowienie o wznowieniu wydane zostało przez Prokuratora Okręgowego w Świdnicy, a zatem prokuratora nadrzędnego nad Prokuratorem Rejonowym w Ząbkowicach Śl., który wydał postanowienie o umorzeniu postępowania przeciwkoK. G. (1),P. S. (1),K. R.,K. K. (3)iD. K. (1). Podstawą faktyczną wznowienia umorzonego postępowania było ujawnienie nowych istotnych dowodów i faktów w postaci dwóch świadków, którzy zeznali, żeP. S. (1)opowiadał, że brał udział w przestępstwie, które było przedmiotem umorzonego postępowania wraz z innymi osobami, w tym zK. G. (1)iD. K. (1). Nowym istotnym dowodem jest także biling rozmów telefonicznych przeprowadzonych przez wymienione osoby w dniach 11 i 12 sierpnia 2009 r. Wskazane wyżej nowe dowody pozwoliły na ujawnienie nowych istotnych faktów mających znaczenie dla rozpoznania sprawy, co domeritum.
W dalszej części omawianego zarzutu oraz w zarzucie dotyczącym dokonania przez sąd błędnych ustaleń faktycznych twierdzi się, że brak jest dowodów na to, żeK. R.działała wspólnie zP. S. (1),K. G. (1)iD. K. (1)oraz brak jest jakichkolwiek dowodów, że oskarżona 12 sierpnia 2009 r. zadzwoniła pod numer(...)z telefonu o numerze(...), ze zgłoszeniem awantury domowej wH., celem skierowania tam patrolu policji. Nie ma też żadnego dowodu, że telefon o numerze(...)należał do oskarżonej lub doA. G.. Zbieżne zarzuty dotyczące przypisaniaK. G. (1),A. G.iK. G. (2)przestępstwa zart. 279§1 KK, opisanego w punkcie LXXVI części wstępnej wyroku, przedstawiono w apelacji obrońcy tych oskarżonych. Wskazano w niej zwłaszcza, że zestawienie połączeń telefonicznych pomiędzyP. S. (1),K. G. (1),K. R.,K. G. (2),D. K. (1)iA. G.potwierdza jedynie to, że były one wykonane. Nie sposób wyprowadzić stąd wniosku, co do treści rozmów oraz wiadomości sms, a tym bardziej ustalić podział ról. Zarzuty dotyczące obrazy przepisówart. 7 i 410 KPKoraz błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie dotyczącym przestępstwa kradzieży bankomatu, podniesiono także w apelacjiP. S. (1)(adw.M. B.) i apelacjiD. K. (1).
Zważyć więc należy, że w procesie poszlakowym, a z takim mamy do czynienie w omawianym zakresie, stosuje się wszystkie zasady dowodzenia właściwe dla procesu poznawczego w sprawach karnych. Tak, jak w większości spraw o złożonym stanie faktycznym i złożonym przebiegu zdarzenia (zwłaszcza, gdy oskarżony zaprzecza zarzutom), tak też w procesie poszlakowym możliwe jest teoretyczne przedstawienie wielu hipotetycznych wersji przebiegu zdarzenia, mniej lub bardziej prawdopodobnych. Nie wyklucza to jednak efektywności dowodzenia poszlakowego. Jeśli powstają dwie lub więcej wersje zdarzenia, przyjęcie jednej z nich i odrzucenie pozostałych wymaga logicznie nienagannego wykazania, że odrzucone wersje zdarzenia są nieprawdopodobne lub też ich prawdopodobieństwo jest w racjonalnej ocenie znikome, niedające się rozsądnie uzasadnić oraz pozostaje w sprzeczności z elementarnymi zasadami życiowego doświadczenia lub w sprzeczności ze wskazaniami wiedzy. Dodać trzeba, że w procesie poszlakowym dowodzenie faktów przebiega w dwóch etapach. Pierwszy sprowadza się do ustalenia faktów ubocznych (poszlak) na podstawie środków dowodowych wskazujących bezpośrednio ich zaistnienie. Jeśli poszlaki te ustalone są w sposób niewątpliwy, to w drugim etapie wolno wnioskować z nich o fakcie głównym (zarzuconym czynie karalnym) w oparciu o związek wynikania. Poszlaki należy uznać za wystarczające do uznania faktu głównego, gdy wyłączają wszelkie rozsądne wątpliwości w tym względzie, czyli gdy niemożliwa jest inna od zarzucanej oskarżonemu wersja zdarzenia. Nie można przy tym opierać wyroku skazującego na takich poszlakach, z których wynika tylko prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzuconego mu czynu.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika zaś, że następujące przesłanki tworzą nieprzerwany łańcuch, pozwalający na postawienie jednej tylko wersji zdarzenia zaproponowanej przez oskarżyciela publicznego i wykluczenie innych, wskazywanych przez oskarżonych. Mianowicie:

1
T. G.podał, żeP. S. (1)mówił mu, że włamania do sklepu i kradzieży bankomatu dokonał razem zK.iT., czyli zK. G. (1)iD. K. (1)(s. 67 uzasadnienia wyroku); skoro takie włamanie rzeczywiście miało miejsce, wyjaśnieniaT. G.są wiarygodne, a przesłanka udowodniona,

2
zgłoszenie dyżurnemu komisariatu policji wZ.interwencji domowej (awantury) wH.z telefonu o numerze(...), co zostało udowodnione na podstawie zeznań funkcjonariuszy policji, w tymS. S. (1),

3
97 połączeń telefonicznych pomiędzyK. G. (1),P. S. (1),D. K. (1),K. R.,A. G.iK. G.(s. 69 uzasadnienia wyroku); przesłanka ta została udowodniona za pomocą dowodu z wykazu połączeń telefonicznych i sms w dniu 11 i 12 sierpnia 2009 r. (k. 1460 – 1466),

4
poruszanie się krytycznej nocy samochodem przezR.iG.; przesłanka ta została udowodniona na podstawie zeznań funkcjonariuszy policjiM. W.iT. K., którzy widzieli obie oskarżone w samochodzie zaparkowanym na parkingu wH., a wcześniej legitymowali je wZ.; w nocy z 11 na 12 sierpnia 2009 r. obie oskarżone legitymowane były też przezA. K.iD. S.,

5
śledzenie radiowozu policyjnego przezR.iG., gdy pojechały za nim doH.; ta przesłanka została udowodniona na podstawie zeznań funkcjonariuszy policjiM. W.iT. K.,

6
znalezienie w samochodzieV. (...), którym poruszały sięK. R.iA. G.dwóch foteli wymontowanych z innego auta; ta przesłanka została udowodniona na podstawie zeznańA. K.iD. S.,

7
wprowadzenie policjantów w błąd przezK. R.iA. G., co do kierunku jazdy samochodem; ta przesłanka została udowodniona za pomocą zeznańM. W.iT. K.,

8
utrzymywanie przez oskarżone stałego kontaktu telefonicznego zP. S. (1)iK. G. (1), co zostało udowodnione na podstawie bilingu rozmów telefonicznych,

9
brak połączeń telefonicznych pomiędzyK. R.iA. G., co zostało udowodnione na podstawie bilingu rozmów telefonicznych,

10
wykonanie przezK. G. (2)pomiędzy godz. 3,20 a 3,29 pięciu połączeń telefonicznych doA. G., co zostało udowodnione na podstawie bilingu rozmów telefonicznych.

W takim stanie rzeczy przesłanki, które według sądua quomają stanowić „nieprzerwany łańcuch”, pozwalający na przedstawienie tylko jednej wersji zdarzenia zostały udowodnione. Zgodzić się należy z sądem pierwszej instancji, że wymowa wymienionych dowodów jest jednoznaczna, wykluczająca możliwość racjonalnego przyjęcia innej wersji zdarzenia niż przedstawiona przez oskarżyciela publicznego. Wymienione przesłanki wskazują również, że obie oskarżone działały w ramach ściśle określonego podziału ról, po wcześniejszym ich uzgodnieniu z pozostałymi oskarżonymi To sprawia, że opisane wyżej przesłanki pozwoliły sądowi pierwszej instancji na przypisanie ww. oskarżonym przestępstwa kradzieży bankomatu w nocy z 11 na 12 sierpnia 2009 r. wZ..
Sformułowane w apelacjiK. R.zarzuty obrazy przepisówart. 4, 5§2, 7, 410 KPKokazały się niezasadne, tak samo, jak zarzut obrazy przepisuart. 424§1 pkt 1 KPK, gdyż sąd pierwszej instancji dopełnił obowiązku wynikającego z tego przepisu, skrupulatnie przedstawiając dowody, na podstawie których uznał winęK. R.. Niezasadny jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych z wyjątkiem ustalenia, żeK. R.lubA. G.telefonowały na numer(...)ze zgłoszeniem awantury domowej wH., gdyż na to ustalenie oskarżyciel publiczny nie przedstawił żadnego dowodu, a wymienionego faktu nie można ustalić na podstawie logicznych wniosków wyprowadzonych z innych dowodów. Zgłoszenia interwencji wH.mógł dokonać każdy z oskarżonych, a nawet inna osoba współdziałająca z nimi. Pomimo to, ustalenia faktyczne wskazujące na to, żeK. R., działając wspólnie i w porozumieniu zP. S. (1),D. K. (1),K. G. (1),K. G. (2)iA. G.dokonała kradzieży bankomatu, po uprzednim włamaniu do sklepu wZ.są prawidłowe. Pomimo wyeliminowania ww. ustaleniach, wskazane wyżej przesłanki nadal tworzą „nierozerwalny łańcuch”, pozwalający na wnioskowanie, co do faktu głównego.
Niezasadne okazały się także zarzuty dotyczące obrazy przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych dotyczące przestępstwa kradzieży bankomatu, sformułowane w apelacjachP. S. (1),D. K. (1),K. G. (1),K. G. (2)iA. G., z wyjątkiem ustalenia, że telefon o numerze(...)należał doK. G. (2), co nie dyskredytuje pozostałych ustaleń faktycznych.
Sąd Okręgowy w Świdnicy nie dopuścił się też obrazy przepisuart. 174 KPKpoprzez dokonanie ustaleń na podstawie notatek policjantaS. S. (1), gdy ten odmówił zeznań, ze względu na tajemnicę służbową, co stanowi zarzut sformułowany w apelacjiK. R.. W uzasadnieniu tej apelacji podnosi się, żeS. S. (1)bezpodstawnie odmówił odpowiedzi na pytania dotyczące czynności operacyjnych, stanowiących podstawę do sporządzenia notatki na k. 118. Pomimo to, sąd uznał te zeznania za wiarygodne i mające znaczenie dla ustalania faktów. Zważyć więc należy, że w części ustalającej uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zeznaniaS. S. (1)powołane zostały jako dowód, obok zeznań innych policjantów orazM. F.iG. M.oraz dokumentacji samochodumarki G., pismaspółki (...), notatników służbowych, analizy połączeń telefonicznych (s. 26 – 27 uzasadnienia wyroku). Odnośnie do wymienionego świadka, w części motywacyjnej uzasadnienia zaskarżonego wyroku znajduje się następujący zapis „S. S. (1)jest funkcjonariuszem KWP weW.i osobiście nie uczestniczył w żadnym z tych wydarzeń, natomiast przedstawił te wszystkie okoliczności, które w ocenie prowadzących śledztwo po jego wcześniejszym umorzeniu, pozwoliły na wysnucie wniosków, co do sprawców włamania” (s. 71 uzasadnienia wyroku). Wymienione okoliczności nie dają żadnych podstaw do formułowania zarzutu złamania zakazu dowodowego w postaci niedopuszczalności substytuowania dowodu z zeznań świadka treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby dowód z zeznańS. S. (1)zastąpiony został treścią sporządzonych przez niego lub innego policjanta notatek. Jeżeli wymieniony policjant odmówił zeznań, na okoliczności wynikające z przeprowadzonych czynności operacyjno – rozpoznawczych, to był do tego uprawniony, gdyż czynności te mają tajny charakter. Sąd pierwszej instancji nie zastąpił jednak „brakujących zeznań” treścią notatek sporządzonych przez wymienionego policjanta. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozostawia wątpliwości, że okoliczności, o których mowa w apelacji zostały ustalone na podstawie zeznań innych policjantów, tj.M. W.,T. K.,A. K.,S. S. (4). Dygresyjnie należy zaś stwierdzić, żenotatki służbowe funkcjonariuszy policji mogą być ujawnione na rozprawie i stanowić dowód w sprawie w zakresie, w jakim zawierają informacje o źródłach dowodowych i okolicznościach, które na podstawie środków dowodowych pochodzących od tych źródeł mogą być udowodnione.Nietrafny jest także zarzut obrazy przepisuart. 171§1 KPKpoprzez przesłuchanie oskarżonej w sposób uniemożliwiający swobodne wypowiedzenie się, polegający na przerywaniu jej wyjaśnień, co dyskwalifikuje ten dowód, jako prawidłowo przeprowadzony. W uzasadnieniu apelacji stwierdza się, że wyjaśnienia oskarżonej były przerywane pytaniami zadawanymi innym oskarżonym, co skutkowało wpływaniem na jej swobodną wypowiedź, a w konsekwencji prowadzi do obarczenia czynności przesłuchania wadliwością, powodującą brak możliwości uznania wyjaśnień oskarżonej za dowód.
Zważyć więc należy, że na rozprawie głównejK. R.nie przyznała się do popełnienia zarzuconego jej przestępstwa i w obszernych wyjaśnieniach kwestionowała dowody przedstawione przez oskarżyciela publicznego. W razie podzielenia zarzutu autora apelacji, dowód z wyjaśnień oskarżonej musiałby zostać wyeliminowany, jako podstawa dokonywanych ustaleń faktycznych, skutkiem czego, fakty relewantne dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności tej oskarżonej ustalane byłyby zasadniczo na podstawie dowodów przedstawionych przez oskarżyciela publicznego. Już ta okoliczność nakazuje powątpiewać wgravamenautora apelacji przy formułowaniu wymienionego zarzutu, a zwłaszcza wniosku, który z treści zarzutu jest wyprowadzany. Niezależnie od tego należy stwierdzić, że okoliczności, o których mowa w apelacji nie znajdują potwierdzenia w protokole rozprawy, w sytuacji, gdy na obrońcy ciąży procesowy obowiązek dokonywania czynności korzystnych dla oskarżonej, a zatem dopilnowania, aby protokół rozprawy głównej odzwierciedlał jej rzeczywisty przebieg. Poza tym należy wskazać, że przepisart. 171 KPKokreśla wpierw zasadę swobodnej wypowiedzi osoby przesłuchiwanej, w granicach określonych celem danej czynności (§1), a następnie wskazuje niedopuszczalne ograniczanie tej swobody w postaci zadawania pytań sugerujących osobie przesłuchiwanej treść odpowiedzi (§4), wpływanie na wypowiedzi osoby przesłuchiwanej za pomocą przymusu lub groźby bezprawnej (§5 pkt 1), stosowania hipnozy albo środków chemicznych lub technicznych wpływających na procesy psychiczne osoby przesłuchiwanej albo mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji jej organizmu w związku z przesłuchaniem (§5 pkt 2), a w końcu określa konsekwencje ograniczenia swobody wypowiedzi osoby przesłuchiwanej w takiej postaci, że wyjaśnienia, zeznania oraz oświadczenia złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi lub uzyskane wbrew zakazom wymienionym w §5 nie mogą stanowić dowodu (§7).Z treści przepisuart. 171§7 KPKwynika, że warunkiem pozbawienia mocy dowodowej wyjaśnień, zeznań i oświadczeń jest złożenie ich w okolicznościach wyłączających swobodę wypowiedzi, porównywalnych do zakazów określonych w §5 tego przepisu. Tym samym, dla uznania, że przerywanie swobodnej wypowiedzi osoby przesłuchiwanej stanowi naruszenie dyskwalifikujące ten dowód, trzeba by uznać wymienioną okoliczność za porównywalną ze stosowaniem przymusu lub groźby bezprawnej lub stosowaniem hipnozy albo środków chemicznych lub technicznych wpływających na procesy psychiczne osoby przesłuchiwanej albo mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji jej organizmu w związku z przesłuchaniem, do czego nie ma wystarczających, racjonalnych podstaw.Wymienione uwagi odnoszą się także do zarzutu obrazy przepisuart. 171§1 KPKsformułowanego w apelacjiP. S. (1)(adw.M. B.).
Pozostałe zarzuty podniesione w apelacjiK. G. (1)okazały się niezasadne, poza zarzutami obrazy przepisówart. 45§1 KKiart. 46§1 KK(o czym w dalszej części uzasadnienia).
W apelacjiP. S. (1)niezasadne są nieomówione do tej pory zarzuty obrazy przepisów prawa procesowego oraz zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, stanowiące jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu pierwszej instancji. Nieustalenie pokrzywdzonych oraz kuriera, o czym mowa w punkcie I zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych oraz nieodnalezieni broni palnej i łusek, o czym mowa w punkcie VIII tego zarzutu oraz brak w bilingach rozmów telefonicznychA. N.numeru telefonuP. S. (1), o czym mowa w punkcie XV omawianego zarzutu, nie dyskwalifikuje poczynionych w tym zakresie ustaleń faktycznych oraz nie stanowi przeszkody w przypisaniuP. S. (3)przestępstw określonych w punktach I, VIII i XV wyroku. Odnośnie do dokonywania ustaleń faktycznych na podstawie wyjaśnieńT. G.iM. K.była już mowa. Trafny okazał się zaś zarzut obrazy przepisuart. 46§1 KK(o czym w dalszej części uzasadnienia).
W apelacjiA. Ł.kwestionując prawidłowość oceny ujawnionych na rozprawie głównej dowodów, a w konsekwencji także fakty ustalone na podstawie dowodów uznanych przez sąd za wiarygodne, podnosi się, że wymieniony oskarżony nie miał świadomości, że marihuana i amfetamina, którą sprzedał w HolandiiT. G.iM. K.zostanie przez nich wywieziona do Polski. W Holandii sprzedaż marihuany jest bowiem legalna. Zważyć więc należy, żeA. Ł.został skazany za to, że od lutego do czerwca 2010 r. w Holandii, dwukrotnie dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawyT. G.iM. K.5000 gramów marihuany i 15 gramów amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 55§3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 KK, a także o to, że od marca do czerwca 2010 r. w Holandii dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawyT. G.iM. K.2000 gramów marihuany, tj. o przestępstwo z art. 55§3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.A. Ł.przyznał, żeG.iK.dwa razy przyjechali do niego po odbiór marihuany, którą wcześniej kupił od niejakiegoE.oraz, żeE.przywiózł mu próbki amfetaminy, które w przyszłości miały być sprzedaneG.iK.w większych ilościach. Podał również, że po marcu 2010 r. telefonował doT. G., aby dowiedzieć się, czy nie potrzebuje „czegoś”, gdyż brakowało mu pieniędzy na czynsz i jedzenie. Oceniając wyjaśnieniaA. Ł.oraz wyjaśnieniaT. G.iM. K.sąda quotrafnie ustalił, żeA. Ł.miał świadomość znaczenia, a zwłaszcza celu dokonanych transakcji. Wiedział więc, że narkotyki sprzedaneT. G.iM. K.zostaną przez nich wywiezione do Polski, co na wskazuje ilość sprzedanych narkotyków oraz telefon doG.z pytaniem, czy nie chce „czegoś więcej”. Potrzebując pilnie pieniędzy na życie,A. Ł.chciał sprzedać kolejną hurtową partię narkotyków. Już doświadczenie życiowe nie pozwala na uznanie, żeT. G.iM. K.kupili od apelującego 7 kilogramów marihuany na własne potrzeby, ale po to właśnie, aby ten narkotyk wprowadzic do obrotu.T. G.iM. K.po marihuanę przyjechali z Polski nie dlatego, aby wprowadzić ją do obrotu w Holandii, ale w Polsce. W tym stanie rzeczy, omawiana apelacja okazała się niezasadna.
Niezasadna jest apelacjaK. K. (1), w której podnosi się zarzut obrazyart. 4 i 7 KPKoraz błędu w ustaleniach faktycznych, że oskarżony wiele razy wprowadzał do obrotu amfetaminę i marihuanę, stwierdzając, że jedynym na to dowodem są gołosłowne pomówieniaT. G., niepoparte innymi dowodami. Dodaje się, że o ile w odniesieniu do pozostałych oskarżonych pomówieniaT. G.znajdują potwierdzenie w innych dowodach i okolicznościach sprawy, to w odniesieniu doK. K. (1)brak jest nawet poszlak, by nabywał on narkotyki odT. G.. Z tego względu, wyjaśnieniaT. G.są niewystarczające do przyjęcia winyK. K. (1). Ponadto, nie ma żadnych dowodów, że oskarżony wprowadził narkotyki rzekomo kupione odG.do obrotu. Tymczasem, na podstawie wyjaśnieńT. G.sąda quoustalił, że sprzedał on w 2010 r.K. K. (1)1 kg amfetaminy, którą wcześniej z Holandii przywiózłM. K..K. K. (1)kupił też od niego nie mniej niż 10 razy po 100 gramów marihuany, za każdym razem przychodząc do jego mieszkania. Prawdą jest, że wymienione ustaleniach poczynione zostały na podstawie wyjaśnieńT. G.i nie zostały potwierdzone innymi dowodami. Za sądem pierwszej instancji postawić należy jednak pytanie o powód, dla któregoT. G.miałby mówić nieprawdę odnośnie doK. K. (1)? Sam apelujący przyznaje, że co do innych oskarżonych, wyjaśnieniaT. G.znalazły potwierdzenie w innych dowodach i okolicznościach sprawy, a więc okazały się prawdziwe. Apelujący nie podaje też rzeczowych powodów, dla którychT. G.miałby go nieprawdziwie pomawiać. Powodów dla takiego zachowaniaT. G.nie dostarcza także materiał dowodowy zebrany w sprawie. W tych okolicznościach, sąda quozasadnie uznał wyjaśnieniaT. G.za wiarygodne i na ich podstawie ustalił fakty, które pozwoliły na przypisanie apelującemu przestępstw, o popełnienie których został oskarżony. Natomiast oczekiwanie, czy żądanie przez apelującego konieczności potwierdzenia wyjaśnieńT. G.innymi dowodem lub dowodami, nie znajduje podstawy w przepisieart. 7 KPK.Polski proces karny odrzuca legalną (ustawową, formalną) teorię dowodów, stosownie do której fakt mógł być uznany za udowodniony jedynie w następstwie przeprowadzenia określonych reguł dowodowych, np. potwierdzenia dowodu innymi dowodami. Zasada swobodnej oceny dowodów, będąca niekwestionowaną wartością i zdobyczą epoki oświecenia oraz Wielkiej Rewolucji Francuskiej, nakazuje ocenić swobodnie wszystkie dowody ujawnione w sprawie, uwzględniając pozaustawowe kryteria wskazane wart. 7 KPK.Sąd pierwszej instancji oceniając dowody z wyjaśnień apelującego iT. G.dał wiarę tym drugim, co nie stanowi uchybienia zasadzie swobodnej oceny dowodów i obrazy przepisuart. 7 KPK. W konsekwencji ustalenia faktyczne dokonane przez sąd, mające istotne znaczenie dla kwestii odpowiedzialności karnejK. K. (1), są prawdziwe.
W apelacjiD. K. (2)niezasadne są wszystkie nieomówione do tej pory zarzuty. Wbrew tej apelacji, sąd zasadnie oddalił wniosek o powołanie biegłych psychiatrów, gdyż z przedłożonej przez oskarżonego karty informacyjnej leczenia szpitalnego nie wynikają okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość stan zdrowia psychicznego apelującego w chwili czynu oraz w czasie postępowania przed sądem pierwszej instancji, a także możliwość brania rozsądnego udziału w postępowaniu sądowym (prowadzenia obrony w rozsądny sposób). Bezzasadny jest zarzut obrazy przepisu art. 31 ustawy z 27.09.2013 r., gdyż oskarżony nie został pouczony o treści tego przepisy z tego powodu, że był nieobecny na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2015 r., a pouczenie o obowiązkach i uprawnieniach otrzymał na piśmie. Sąda quoprawidłowo ustalił również fakty, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialnościD. K. (2). Ustalenia faktyczne dokonane zostały na podstawie wyjaśnieńT. G.iM. K., które zostały uznane za wiarygodne, a podjęta z tymi ustaleniami polemika stanowi wyraz subiektywnej oceny dowodów. Wbrew apelacji sąda quonie pominął zeznańA. A., ale uznał je za niewiarygodne, dokonując ustaleń faktycznych na podstawie wyjaśnieńM. K..
W apelacjiD. K. (1)trafny okazał się zarzut obrazy przepisuart. 170 KPKw zw. zart. 6 KPK, polegający na oddaleniu wniosku o przesłuchanieM. Ł.iP. Ł.. Pozostałe zarzuty są niezasadne. Zważyć należy, żeD. K. (1)wyjaśnił, że odnośnie do zarzutu opisanego w punkcie XXVII aktu oskarżenia, to w 2008 r. był w Anglii, gdzie(...)spędził z rodziną. Wyjechał stamtąd w połowie stycznia 2009 r. Na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. złożył wniosek o przesłuchanieP.iM. Ł., na okoliczność jego pobytu u nich na święta 2008 r. Wniosek ten został uwzględniony i wymienieni świadkowie wezwani zostali na rozprawę. Gdy przedłożyli usprawiedliwienie, że nie mogą stawić się na rozprawę, sąd oddalił wymieniony wniosek z uzasadnieniem, którego nie można zaakceptować. Okoliczności, na które mieli świadczyć świadkowie dotyczą alibi oskarżonego. W razie potwierdzenia tych okoliczności upadłby zarzut postawiony przez oskarżyciela publicznego. Nieprzeprowadzenie tych dowodów stanowi zatem naruszenie prawa do obrony oraz standardu rzetelnego procesu karnego. W związku z tym, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżony wyrok w stosunku doD. K. (1)w punkcie XXVI części rozstrzygającej i w tym zakresie sprawę tego oskarżonego przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Raciborzu, jako właściwemu miejscowo i rzeczowo. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia jest utrata mocy kary łącznej wymierzonejD. K. (1)w punkcie XXXII części rozstrzygającej wyroku oraz wymierzenie temu oskarżonemu za przestępstwa opisane w punktach XXV, XXVII, XXVIII, XXIX, XXX i XXXI części rozstrzygającej kary łącznej 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę łączną sąd odwoławczy uwzględnił okoliczności wzięte pod uwagę przy wymiarze tej kary przez sąd pierwszej instancji. Uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej przestępstwa przypisanegoD. K. (1)w punkcie XXVI wyroku spowodowało także dokonanie ustalenia, żeP. S. (1)czynu opisanego w punkcie XIII części wstępnej wyroku, a przypisanego mu w punkcie XII części rozstrzygającej dopuścił się wspólnie zK. G. (1)i inną osobą, a także ustalenie, żeK. G. (1)czynu przypisanego mu w punkcie XIX dopuścił się działając wspólnie zP. S. (1)i inną osobą. W obu wypadkach, chodzi o ustalenie, że obaj oskarżeni dopuścili się czynu z inną osobą, a nie zD. K. (1).
Częściowo zasadna okazała się apelacja oskarżyciela publicznego. Trafnie wskazuje się w tej apelacji, że sąda quoniezastosował wobecK. G. (1)przepisuart. 64§1 KK, gdy był on prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śl. z 5.03.2003 r., II K 328/03 na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 18 czerwca 2003 r. do 27 października 2004 r. Uwzględnienie tego zarzutu spowodowało zmianę zaskarżonego wyroku w sposób opisany w punkcie I.3,4, i 5 niniejszego wyroku. Trafny okazał się również zarzut obrazy przepisuart. 45§1 KKpoprzez nieorzeczenie wobecA. Ł.przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa opisanego w punkcie LXXVIII części rozstrzygającej. Uwzględnienie tego zarzutu spowodowało zmianę zaskarżonego wyroku z punkcie I.7 niniejszego wyroku. Przepisart. 45§1 KKjest jasny w treści i stanowczy w formie. Nakazuje orzeczenie przepadku korzyści majątkowej, którą sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa choćby pośrednio, a która nie podlega przepadkowi przedmiotów wymienionych wart. 44§1 lub 6 KK. W razie braku możliwości orzeczenia przepadku korzyści majątkowej, sąd obowiązany jest orzec przepadek jej równowartości.
Niezasadne okazały się pozostałe zarzuty podniesione w apelacji oskarżyciela publicznego. Nie ma racji apelujący twierdząc, że sprzedanie przezA. Ł.M. K.iT. G.trzy razy narkotyków świadczy o tym, że uczynił sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu. Przepisart. 65§1 KKnie określa czasowych ram trwania procederu przynoszącego dochód, aby można go uznać za spełniający wymogi stałego dochodu. SN przyjął, że sprawca czyni sobie z przyjmowania korzyści majątkowych stałe źródło dochodu, gdy dopuszcza się przestępstwa wielokrotnie i z pewną regularnością (post. SN z 13.02.2008 r., III KK 369/07, OSNKW 2008/6/46). Popełnienie przestępstwa trzy razy nie spełnia więc wymogów wielokrotności i regularności. Nie ma racji apelujący twierdząc, że posiadanie przezD. K. (2)środka odurzającego w postaci marihuany o wadze 0,81 grama nie stanowi wypadku mniejszej wagi, o którym mowa w art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd odwoławczy podziela w tym względzie ustalenia i oceny sądu pierwszej instancji. Nietrafny jest także zarzut rażącej niewspółmierności kar wymierzonych oskarżonymP. S. (1),K. G. (1)iD. K. (1)orazD. K. (2),A. Ł.iK. S.. Według apelującego, w obu wypadkach sąda quow sposób niedostateczny uwzględnił wiele okoliczności niekorzystnych dla oskarżonych, a inne okoliczności przecenił. Tymczasem uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że sąd pierwszej instancji przy wymiarze kary oskarżonym wziął pod uwagę wszystkie okoliczności wskazane w apelacji oskarżyciela publicznego, nadając im właściwe znaczenie. Stanowisko apelującego traktować należy więc, jako przejaw subiektywnie odmiennej oceny okoliczności leżących u podstaw wymiaru kary.
Zasadne okazały się zarzuty obrazy przepisuart. 46§1 KKpodniesione w apelacjiP. S. (1),K. G. (1),A. G..K. G. (2),K. R.poprzez orzeczenie od każdego z oskarżonych obowiązku naprawienia w całości szkody na rzecz sp.(...) S.A.Uwzględniając ten zarzut sąd odwoławczy miał na względzie stanowisko dominujące w orzecznictwie sądów powszechnych o solidarnej odpowiedzialności za całość szkody osób współdziałających w popełnieniu przestępstwa, nie stając z pola widzenia stanowiska, że odszkodowanie na podstawieart. 46§1 KKpowinno być orzekane w częściach odpowiadających uzyskanej korzyści majątkowej bądź w częściach równych, gdy pozwalają na to okoliczności sprawy (wyr. SA we Wrocławiu z 11.08.2015 r., II AKa 107/15, Lex nr 1798764; wyr. SA w Katowicach z 24.04.2015 r., II AKa 71/15, Lex nr 1770356; wyr. SA we Wrocławiu z 30.12.2014 r., II AKa 403/14, Lex nr 1649432; wyr. SA w Gdańsku z 24.09.2014 r., II AKa 273/14, Lex nr 1713033; wyr. SA w Szczecinie z 18.09.2014 r., II AKa 160/14, Lex nr 1668652).
Zasady okazał się także zarzut obrazy przepisuart. 45§1 KKpodniesiony w apelacjiK. G. (1). Zważyć należy, że w punkcie XVIII zaskarżonego wyrokuK. G. (1)uznany został za winnego przestępstw opisanych w punktach XVIII, XIX i XX części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem, że w ramach przestępstwa opisanego w punkcie XVIII wprowadził do obrotu jedynie 900 gramów amfetaminy o wartości 13.500 zł. Z Przestępstwa opisanego w punkcie XIX części wstępnej wyrokuK. G. (1)uzyskał korzyść w wysokości 15.000 zł., co daje łączną korzyść w wysokości 28.500 zł. Sąd pierwszej instancji nie podzielił bowiem zarzutów oskarżyciela publicznego, żeK. G. (1)osiągnął także korzyść w wysokości 20.800 zł., z tytułu wprowadzenia do obrotu 1900 gramów amfetaminy oraz korzyść w wysokości 2500 zł., z tytułu wprowadzenia do obrotu 500 tabletek ekstazy. Tymczasem w punkcie XVIII wyroku sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowych osiągniętych przezK. G. (1)w wysokości 51.800 zł, zamiast 28.500 zł. Uwzględnienie wymienionego zarzutu spowodowało zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie w stosunku doK. G. (1)wpunkcie XVIIIczęści rozstrzygającej, na podstawieart. 45§1 KKprzepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionych przestępstw w wysokości 28.500 zł.
Mając na względzie powyższe okoliczności, orzeczono, jak na wstępie.
SSA Barbara Krameris SSA Jerzy Skorupka SSA Tadeusz Kiełbowicz