Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 675/16
Data wyroku: 2016-09-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk i inne

Sygnatura akt VI Ka 675/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia2 września 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura
Protokolant Klaudia Stylec
przy udziale
Prokuratora Prokuratury Rejonowej wT.Barbary Wilmowicz

po rozpoznaniu w dniu 2 września 2016 r.
sprawyD. S.synaS.iG.ur. (...)wM.oskarżonego zart. 286§1 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 11 kwietnia 2016 r. sygn. akt II K 267/15
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpkiart. 636§1 kpk
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
-przyjmuje, iż podstawę rozstrzygnięć zawartych w pkt 1,2 i 3 stanowią
przepisyKodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca
2015 r.;
-na podstawieart. 73§1 kkw okresie próby oddaje oskarżonego pod dozór
kuratora;
-na podstawieart. 72§1 pkt 4 kkzobowiązuje oskarżonego do wykonywania
pracy zarobkowej;
-na podstawieart. 72§1 pkt 5 kkzobowiązuje oskarżonego do powstrzymania
się od nadużywania alkoholu;
2.w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
3. zasądza od oskarżyciela posiłkowegoPPHU (...) sp. z o.o.z siedzibą wW.na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 60 (sześćdziesiąt) złotych.
Sygn. VI Ka 675/16

UZASADNIENIE
Apelację od wyroku wywiódł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, który zaskarżył orzeczenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia co do kary i środków karnych, zarzucając mu:

1
obrazę prawa materialnego w postaciart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kk, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, a to warunkowe zawieszenie wykonania kary wobec sprawcy, pomimo nieosiągnięcia w ten sposób celów kary w postaci zadośćuczynienia popełnionemu przestępstwu i pomimo, że oskarżony nie wyraził skruchy, nie przeprosił pokrzywdzonego i nie rozpoczął jakichkolwiek starań celem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, a po popełnieniu przestępstwa korzystał z jego owoców żyjąc na dobrym poziomie,

2
rażącą niewspółmierność orzeczonej kary oraz obrazę prawa materialnego w postaciart. 53 § 1-3 kkw zw. zart. 71 § 1 kk, poprzez jego błędną wykładnię, a to orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 zł, w sytuacji gdy z ustaleń sądu pierwszej instancji wynika, że przestępstwo wyrządziło w majątku pokrzywdzonego istotną szkodę, zaś stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego jest „dość znaczny”,

3
obrazę prawa materialnego w postaciart. 46 § 1 kkpoprzez jego niezastosowanie i nieorzeczenie pomimo wniosku pokrzywdzonego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w wysokości 36 333,63 zł,

4
obrazę przepisów procedury w postaciart. 415 § 5 i 7 kpk, która miała wpływ na treść wyroku poprzez nie orzeczenie o obowiązku naprawienia szkody pomimo, że nie toczyło się i nie zakończyło się prawomocnie postępowanie cywilne o zapłatę z powództwa pokrzywdzonego przeciwkoD. S.,

5
błąd w ustaleniach faktycznych oraz obrazę procedury w postaciart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpk, który miał wpływ na treść wyroku poprzez dowolną ocenę dowodów i okoliczności sprawy oraz dowolne ustalenie, że zobowiązanie oskarżonego do wykonania obowiązków związanych z udzieleniem próby jest nadmiernie dolegliwe dla oskarżonego, pomimo że wobec udzielenia oskarżonemu warunkowego zawieszenia wykonania kary, rozstrzygnięcie sądu jest w zasadzie pozbawione jakiejkolwiek dolegliwości dla oskarżonego i nie realizuje celów prewencyjnych postępowania.

W oparciu o podniesione zarzuty odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 3 lat pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania oraz orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w całości, ewentualnie o wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 5 lat próby oraz grzywny wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł każda oraz orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w całości, a także nałożenie na oskarżonego obowiązków wymienionych w art. 72 § 1 pkt 3, 4 i 8.
Apelacja okazała się zasadna jedynie częściowo. Wbrew jej wywodom sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania, ani też nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku.
Wymierzając oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych grzywny za przestępstwo zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kksąd pierwszej instancji miał w polu widzenia ustawowe dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 kk, co powoduje, że orzeczone kary są adekwatne tak do stopnia zawinienia, jak i do stopnia społecznej szkodliwości czynu. Sąd uwzględnił rozmiar szkody wyrządzonej przestępstwem, przyznanie się oskarżonego do winy, a także jego dotychczasową niekaralność. Brak było podstaw aby rozstrzygnięcie sądu co do wysokości orzeczonej kary kwestionować. Sąd słusznie też uznał, że warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności – z uwagi na dotychczasową niekaralność oskarżonego – będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy ustawowych celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.
Sąd odwoławczy uznał jednak, że ustawa poprzednio obowiązująca nie była względniejsza dla oskarżonego w rozumieniuart. 4 § 1 kk, dlatego też należało zastosować przepisyKodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym od dnia 1.07.2015r. Okoliczności sprawy wskazywały bowiem, że w odniesieniu do oskarżonego i tak należało zastosować środki probacyjne określone wart. 72 § 1 kk, niezależnie od tego, czy były obligatoryjne, czy też nie. Z tego powodu sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, iż w oparciu oart. 73 § 1 kkw okresie próby oddał skazanego pod dozór kuratora, natomiast na podstawieart. 72 § 1 pkt 4zobowiązał oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej, a na podstawieart. 72 § 1 pkt 5 kknałożył na niego obowiązek powstrzymania się od nadużywania alkoholu. Oddanie oskarżonego pod dozór kuratora i nałożenie na niego wskazanych obowiązków przyczyni się do ukształtowania jego społecznie pożądanych postaw, a w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego.
Niezasadny był podniesiony w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego zarzut obrazyart. 46 § 1 kkiart. 415 § 5 i 7 kpk. Sąd rejonowy prawidłowo ustalił, że o roszczeniu pokrzywdzonego wynikającym z popełnionego przestępstwa prawomocnie orzeczono w innych postępowaniach. Z uwagi na obowiązywanie klauzuli antykumulacyjnej, o której mowa wart. 415 kpk, brak było prawnych możliwości nałożenia na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody, zarówno na podstawieart. 46 § 1 kk, jak iart. 72 § 2 kk. Sąd rejonowy przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach wyroku dlaczego uznał, że zachodzi tożsamość przedmiotowo-podmiotowa roszczenia, którego pokrzywdzony dochodził w postępowaniu karnym, z roszczeniem które było przedmiotem rozstrzygnięcia sądu gospodarczego.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku. Na podstawieart. 636 § 1 kpkzasądzono od oskarżyciela posiłkowego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 zł i wymierzono mu opłatę za II instancję w kwocie 60 zł.