Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 49/16
Data wyroku: 2016-03-02 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Elżbieta Zalewska-Statuch, Joanna Składowska, Ewelina Puchalska

Sygn. akt I Ca 49/16

POSTANOWIENIE
Dnia 2 marca 2016 roku
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Elżbieta Zalewska-Statuch
Sędziowie SO Joanna Składowska
SR del. Ewelina Puchalska
Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak
po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 roku w Sieradzu
na rozprawie sprawy
z wnioskuJ. U. (1)
z udziałem:D. B.,K. G.iW. G.
o stwierdzenie nabycia służebności gruntowej przez zasiedzenie
na skutek apelacji uczestniczki postępowaniaD. B.
od postanowienia Sądu Rejonowego w Łasku
z dnia 20 października 2015 roku, sygnatura akt I Ns 67/14
postanawia:

1
oddalić apelację;

2
zasądzić od uczestniczki postępowaniaD. B.na rzecz wnioskodawcyJ. U. (1)120 (sto dwadzieścia) złotych z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt I Ca 49/16

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 października 2015r. Sąd Rejonowy w Łasku stwierdził, że właścicieldziałki nr (...), położonej w obrębie ewidencyjnym nr 1P.miasto, gminaP., powiat(...), województwo(...), dla której prowadzona jestksięga wieczysta nr (...), z dniem 26 czerwca 2005r. nabyłprzez zasiedzenie służebność gruntową przejścia i przejazdu, obciążającą częśćdziałki nr (...), położonej w obrębie ewidencyjnym nr(...)P.miasto, gminaP., powiat(...), województwo(...), dla której prowadzona jest księga wieczysta nr
(...), na powierzchni 0,0029 ha, oznaczoną linią przerywaną i ograniczoną punktami 11002-48-51-(...)-13-(...)- (...)na mapie do ustalenia służebności drogi koniecznej wariant II, sporządzonej przez geodetęB. Z.w dniu 22 czerwca 2015r. L. ks. 18/2015, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę(...)w dniu 30 czerwca 2015r., identyfikator ewidencyjny P.(...).(...)(pkt 1); zasądzając od uczestniczkiD. B.na rzecz wnioskodawcyJ. U. (1)kwotę 457 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Rozstrzygnięcie zapadło przy następujących ustaleniach i wnioskach:
J. U. (2)(ojciec uczestniczkiD. B.) iI. U.(bratJ. U. (2)i ojciec wnioskodawcyJ. U. (1)i uczestniczkiK. G.) byli współwłaścicielami w częściach ułamkowych po 1/2 zabudowanejdziałki nr (...)położonej wP.przyPlacu (...). Działka ta od stronyPlacu (...)na całej szerokości była zabudowana domem mieszkalnym. Od stronyPlacu (...)nie było wjazdu na działkę. Jedyny wjazd na podwórko znajdował się od stronyulicy (...). Postanowieniem z dnia 01 lutego 1984r. Naczelnik Miasta i GminyP.wyraził zgodę na podziałdziałki nr (...)na dwie części o równych powierzchniach i wspólnym wjazdem odul. (...). W dniu 26 czerwca 1985r.J. U. (2),I. U.iD. B.zawarli umowę w formie aktu notarialnego, w którejJ. U. (2)iI. U.znieśli współwłasnośćdziałki nr (...), w ten sposób, żeJ. U. (2)otrzymałdziałkę nr (...), aI. U.działkę nr (...)z prawem korzystania ze wspólnego wjazdu nadziałce nr (...).J. U. (2)darował swojej córceE. B.działkę nr (...).
UczestniczkaD. B.nadal jest właścicielkądziałki nr (...). Na skutek spadkobrania i przeniesienia własności współwłaścicielamidziałki nr (...)są obecnie: wnioskodawcaJ. U. (1)w 1/2 części i uczestnicyK. G.iW. G.na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej w 1/2 części.
Przed zniesieniem współwłasności współwłaścicieledziałki nr (...)i ich domownicy faktycznie korzystali z wjazdu na działkę odul. (...). Po roku 1985 właścicieledziałki nr (...)i ich domownicy faktycznie korzystali z wjazdu odul. (...)przezdziałkę nr (...). Wjazd był utwardzony, początkowo we wjeździe była ta sama brama, co przed zniesieniem współwłasności. Później, uczestniczkaD. B.wstawiła nową bramę. Około 2001r. uczestniczkaK. G.urządziła w bramie furtkę dla pieszych. W latach 2008-2009D. B.przebudowała budynki znajdujące się obok wjazdu odul. (...)i nadbudowała pomieszczenia nad wjazdem, ułożyła nową kostkę brukową we wjeździe, wstawiła od stronyul. (...)nową bramę, a poprzednią bramę przeniosła od strony podwórka. Współwłaścicieledziałki nr (...)otrzymali odD. B.pilota i klucze od bram wjazdowych odul. (...). Współwłaścicieledziałki nr (...)nadal faktycznie korzystają z wjazdu odul. (...)przezdziałkę nr (...).
Zdaniem Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki nabycia przez zasiedzenie przez właścicielidziałki nr (...)służebności gruntowej przejścia i przejazdu przezdziałkę nr (...)dodziałki nr (...)w pasie zaznaczonym przez geodetę na mapie w wariancie II (art. 292 kc), bowiem poprzednicy prawniJ. U. (1)orazK. G.iW. G., a następnie wymienieni wnioskodawca i uczestnicy - właścicieledziałki nr (...)- od momentu zniesienia współwłasnościdziałki nr (...)(26 czerwca 1985r.) do chwili obecnej posiadają samoistniedziałkę nr (...)w zakresie tak określonej służebności. Wykonywanie służebności polega na korzystaniu z widocznego i trwałego urządzenia w postaci utwardzenia terenu i bramy z furtką. Poprzednik prawny wnioskodawcy i uczestnikówK. G.iW. I.U.uzyskał posiadanie samoistne nieruchomości obciążonej w zakresie służebności gruntowej przejścia i przejazdu przezdziałkę nr (...)w dobrej wierze, ponieważ jego prawo zostało opisane w akcie notarialnym zniesienia współwłasności i nie budzi wątpliwości, że zgodnym zamiaremJ. U. (2)iI. U.było ustanowienie prawa przejścia i przejazdu przezdziałkę nr (...)dla każdoczesnego właścicieladziałki nr (...). Współwłaściciele nieruchomości znoszący jej współwłasność nie wiedzieli, że notariusz sporządzający akt notarialny zniesienia współwłasności opisał to prawo w sposób nieprecyzyjny.
O kosztach postępowania Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawieart. 520 § 2 kpc.
Apelację od postanowienia Sądu Rejonowego wniosła uczestniczka postępowaniaD. B., zaskarżając orzeczenie w całości i podnosząc następujące zarzuty:
I. naruszenia prawa materialnego tj.:
- 292kc, przez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie właściciel działki tj. wnioskodawca i uczestnicy ad 1, ad 2 korzystali z trwałego i widocznego urządzenia wykonanego przez właściciela działki obciążonej 141/1, nie zaś władnącej; nie została tym samym spełniona przesłanka korzystania z trwałego i widocznego urządzenia wykonanego przez samego posiadacza służebności lub inną osobę, niebędącą właścicielem nieruchomości obciążonej,
-art. 176 kc, przez jego nieuprawnione odpowiednie zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy i przyjęcie, iż doszło do nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowej przejścia i przejazdu, obciążającej częśćdziałki nr (...), stanowiącej własność mojej mocodawczym, położonej w obrębie ew. nr(...)P.miasto, gm.P., pow.(...), woj.(...), dla której prowadzona jestksięga wieczysta o nr (...), przez właścicieladziałki nr (...), położonej w obrębie ew. nr(...)P.miasto, gminaP., powiat(...), województwo(...), dla której prowadzona jestksięga wieczysta nr (...), z dniem 26 czerwca 2005r. tj. wnioskodawcę i uczestników ad l, ad 2, której przebieg uwidoczniono na mapie, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę(...)o numerzeE.. P.(...).2015.848, przy doliczeniu okresu posiadania służebności gruntowej przez ich poprzednika prawnego -I. U., podczas gdy z ustaleń dokonanych przez Sąd wynika, że ze wspólnego wjazdu usytuowanego nadziałce nr (...)korzystał on na zasadach służebności osobistej, w wyniku czego Sąd błędnie dokonał zaliczenia okresu jej posiadania do zasiedzenia służebności gruntowej,
-art. 172 § 1 kc, przez jego odpowiednie zastosowanie, podczas gdy ze stanu faktycznego ustalonego w sprawie nie wynika, iż wnioskodawca i uczestnicy, na rzecz których nastąpiło zasiedzenie byli posiadaczami w dobrej wierze;
II. naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1)art. 233 kpc, przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiałudowodowego, prowadzącą do nieuzasadnionego przyjęcia, iż wnioskodawca iwskazani uczestnicy nabyli służebność gruntową przejścia i przejazdu, podczasgdy w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka korzystania ztrwałego i widocznego urządzenia wykonanego przez samego posiadacza lubinną osobę, niebędącą właścicielem nieruchomości obciążonej,
2) ·art. 244 § 1 kpcw zw. zart. 365 kpc, poprzez błędną ocenę dowodu zdokumentów urzędowych w postaci orzeczeń: Sądu Rejonowego w Łasku, VIZamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych wP., z dnia 1 lipca 2013r., ·sygn. akt: DZKW/SR2L /00001598/13 oraz Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 4września 2013r., sygn. akt: I Ca 321/13, co doprowadziło do naruszenia zasadypowagi rzeczy osądzonej i bezzasadnego przyjęcia, iż posiadaczeprzedmiotowej służebności znajdowali się w dobrej wierze, doliczeniu do okresu posiadania służebności gruntowej, okresu posiadania służebności osobistej poprzednika prawnego właścicieladziałki nr (...).
W oparciu o wskazane zarzuty skarżąca wnosiła o:

1
zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez oddalenie wniosku, ewentualnie:

2
jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi pierwszej instancji,

3
zasądzenie kosztów procesowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za postępowanie przed sądem pierwszej i drugiej instancji według normprzepisanych.

Wnioskodawca domagał się oddalenia apelacji i zasądzenia odD. B.na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy podkreślić, iż z naruszeniemart. 233 kpcmającym wpływ na wynik sprawy mamy do czynienia wówczas, gdy na skutek błędnej oceny materiału dowodowego sąd pierwszej instancji nieprawidłowo ustali stan faktyczny w sprawie. Tymczasem skarżąca de facto dokonanych ustaleń nie kwestionuje, a powołuje się jedynie na błędną ich ocenę w kontekście zastosowania prawa materialnego.
Jeśli zaś chodzi o zarzuty naruszeniaart. 244 i 365 kpc, to zaznaczyć należy, iż zarówno w doktrynie, jaki i w orzecznictwie zgodnie w zasadzie przyjmuje się, że powagę rzeczy osądzonej ma tylko rozstrzygnięcie zawarte w sentencji orzeczenia. Motywy zawarte w uzasadnieniu (ustalenia faktyczne) nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej, choćby stanowiły przesłankę rozstrzygnięcia i nie wiążą sądu w rozstrzyganiu innej sprawy. Przedmiotem rozstrzygnięcia jest tylko roszczenie w takiej postaci, w jakiej sformułowane ono zostało przez powoda (wnioskodawcę) w pozwie (wniosku), względnie w toku postępowania i tylko na nie rozciąga się powaga rzeczy osądzonej, wydanego przez sąd rozstrzygnięcia. Jeżeli treść tego rozstrzygnięcia nie wynika z samej sentencji, jak to z reguły ma miejsce przy oddaleniu powództwa (wniosku), to oczywiście należy sięgać do uzasadnienia, a w jego braku do akt sprawy. Nie znaczy to jednak, by w ten sposób rozciągało się powagę rzeczy osądzonej na uzasadnienie orzeczenia, a w szczególności na ustalenia, jakie sąd poczynił w toku procesu i jakim dał wyraz w motywach. Uzasadnienie orzeczenia służy jedynie do wyjaśnienia granic powagi rzeczy osądzonej, gdy z braku jakichś elementów wnioskowanie z treści samego rozstrzygnięcia jest niemożliwe. Zatem granice mocy wiążącej prawomocnego wyroku zakreśla jego sentencja, zaś motywy zawarte w uzasadnieniu tylko w takim zakresie, w jakim stanowią konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia i są konieczne dla wyjaśnienia jego zakresu (np. uchwała Sądu Najwyższego z 17 września 1957r., sygn. I Co 20/57, OSPiKA 1958, nr 10, poz. 261, wyrok z 25 września 1962r., sygn. I CR 771/61, PiP 1964, nr 10. s. 608, wyrok z 21 maja 2004r., sygn. V CK 528/03, niepubl., wyrok z 19 maja 2004r. I CK 517/03, niepubl., wyrok z 4 grudnia 1998r., sygn. III CKN 56/98, niepubl., wyrok z dnia 13 października 2005r., I CK 217/05, LEX nr 187004, M. Prawn. 2015/2/85, wyrok, z dnia 9 września 2015r., IV CSK 726/14, LEX nr 1827141).
Postanowienie Sądu Okręgowego w Sieradzu wydane w sprawie sygn. akt I Ca 321/13, na które powołuje się skarżąca wydane zostało w sprawie o wpis w księdze wieczystej ograniczonegoprawa rzeczowego- służebności gruntowej. Kognicja sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym jest znacznie ograniczona. Rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. (art. 6268§ 2 kpc). Zmniejsza to możliwość tego sądu czynienia ustaleń dotyczących zgodnego zamiaru stron, celu umowy i innych czynników, wpływających na wynik wykładni oświadczeń woli, w porównaniu z możliwościami, jakimi dysponuje sąd w postępowaniu, w którym brak jest ograniczeń określonych wart. 6268§ 2 kpc. W postępowaniu wieczystoksięgowym odpada więc możliwość dokonywania wykładni oświadczeń woli za pomocą dowodów z przesłuchania stron, z zeznań świadków, czy z niedołączonych do wniosku o wpis dokumentów (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 2 lipca 2004r. II CK 265/04, niepubl., 12 kwietnia 2013r. IV CSK 515/12, niepubl.). Zatem we wskazanej sprawie Sąd Okręgowy w Sieradzu, rozpoznając apelację rozstrzygał jedynie, czy odmowa przez Sąd Rejonowy wpisu służebności gruntowej pozostawała w zgodzie z prawem w świetle treści wniosku, treści i formy dokumentów stanowiących podstawę wpisu oraz treści księgi wieczystej. Dokonana zaś w uzasadnieniu orzeczenia interpretacja oświadczeń woli stron znoszących współwłasność i ocena, iż doszło do ustanowienia służebności osobistej była ograniczona wyłącznie do analizy treści dokumentu i wykraczała poza ramy wyznaczone przedmiotem rozstrzygnięcia, skoro wniosek o wpis tego rodzaju służebności nie dotyczył
Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, a przede wszystkimart. 292 kc, trzeba zaznaczyć, że Sad Okręgowy w sprawie przedmiotowej nie podziela bezkrytycznie zapatrywania wyrażonego w uchwale Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 9 sierpnia 2011r., III CZP 10/11, OSNC 2011/12/129, LEX nr 862939, Biul.SN 2011/8/6, iż wykonanie trwałego i widocznego urządzenia przez posiadacza nieruchomości w zakresie służebności gruntowej drogi dojazdowej jest przesłanką zasiedzenia tej służebności. Po pierwsze, już w samym uzasadnieniu uchwały znajdujemy stwierdzenia zaprzeczające tej tezie. Jak czytamy, nie może budzić wątpliwości, że gdy urządzenie wzniósł właściciel nieruchomości służebnej, jego szanse na dostrzeżenie korzystania z urządzenia przez osobę nieuprawnioną, zwłaszcza, gdy właściciel nie korzysta na co dzień ze swej nieruchomości, są znikome lub w ogóle nie istnieją, stają się natomiast duże, przez co pozwalają na podjęcie działań i zachowań chroniących własność, gdy urządzenie trwałe i widoczne zbuduje posiadacz nieruchomości władnącej. Tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy chodzi o korzystanie z urządzenia w sposób szczególny, zwracający w sposób oczywisty uwagę właściciela nieruchomości na charakter posiadania osoby korzystającej z urządzenia (np. oparcie budynku o mur postawiony przez właściciela nieruchomości służebnej albo korzystanie z wykonanego nie przez posiadacza nieruchomości władnącej osadnika widocznego na powierzchni ziemi wraz z dołączoną do niego rurą kanalizacyjną), okoliczność, że wzniósł je właściciel nieruchomości obciążonej lub inna osoba, może - w konkretnym przypadku - nie stanowić przeszkody do nabycia służebności gruntowej przez zasiedzenie.
Jak zauważył w uzasadnieniu zdania odrębnego sędzia Dariusz Zawistowski, a którego pogląd Sąd Okręgowy aprobuje, wart. 292 kcnie ma mowy o osobie, która miałaby wykonać urządzenie z tej przyczyny, że przepis ten w ogóle nie wspomina o owym wykonaniu. Mówi się w nim jedynie o korzystaniu z urządzenia. Nie można w żadnym razie pomijać znaczenia tego sformułowania, nie sposób bowiem zakładać, że ustawodawca nie dostrzegał różnicy między wykonaniem trwałego i widocznego urządzenia a korzystaniem z niego, jako okolicznościami mającymi znaczenie dla możliwości zasiedzenia służebności. Wydaje się, że gdyby zamiarem ustawodawcy było uzależnienie możliwości zasiedzenia od wykonania urządzenia przez posiadacza służebności nadałbyart. 292 kcinną treść. Ograniczenie się do wymogu korzystania z urządzenia o charakterze widocznym i trwałym należy zatem uznać za rozwiązanie celowe, ustawodawca musiał bowiem uwzględnić niewątpliwie różnorodny charakter służebności gruntowych, a przesłanki ich zasiedzenia określić uniwersalnie.
Przesłanki zasiedzenia służebności gruntowych wynikające wprost z brzmieniaart. 292 kcstwarzają dostateczną ochronę przed możliwością zasiedzenia służebności gruntowych w przypadkach, w których posiadanie odpowiadające treści służebności jest wynikiem dobrych stosunków sąsiedzkich i opiera się o udostępnienie nieruchomości obciążonej z grzeczności, co dla praktyki jest szczególnie istotne. Funkcja ostrzegawcza związana z wykonaniem trwałego i widocznego urządzenia przez posiadacza służebności jest wówczas dla ochrony prawa własności bezprzedmiotowa. Osoba korzystająca z cudzej nieruchomości dzięki grzeczności sąsiada nie może nabyć służebności gruntowej w drodze zasiedzenia, gdyż nie jest posiadaczem, lecz prekarzystą.
Budzi zastrzeżenia pogląd, że tylko urządzenia wykonane przez posiadacza nieruchomości stanowią widomy znak przestrzegający właściciela nieruchomości, iż istniejący na gruncie stan powstały na skutek działania osoby nieuprawnionej może doprowadzić do ograniczenia prawa własności. Taka sama funkcja ostrzegawcza dla właściciela związana z wykonaniem urządzenia zostanie zrealizowana również wówczas, gdy urządzenie wykona każda inna osoba niż właściciel nieruchomości obciążonej. Dla właściciela jest wówczas widoczne, że inna osoba może korzystać z nieruchomości w sposób, który może doprowadzić do zasiedzenia służebności. Co najistotniejsze jednak, w praktyce, poza udostępnieniem nieruchomości z grzeczności, najczęściej dochodzi do korzystania z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności na podstawie nieformalnej umowy zawieranej pomiędzy posiadaczem służebności i właścicielem nieruchomości obciążonej. W razie niezachowania formy aktu notarialnego umowa jest nieważna, nie ulega jednak wątpliwości, że właściciel nieruchomości obciążonej ma pełną wiedzę co do tego, iż druga strona umowy będzie korzystać z jego nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności. Dla jego świadomości w tym zakresie nie ma wówczas żadnego znaczenia kwestia, kto wykonał trwałe i widoczne urządzenie służące do wykonywania posiadania służebności. Powstaje w związku z tym pytanie, dlaczego taki posiadacz służebności nie mógłby nabyć jej przez zasiedzenie, mimo że sam nie wykonał trwałego i widocznego urządzenia, skoro funkcja ostrzegawcza związana z wykonaniem urządzenia jest nieistotna dla możliwości powzięcia przez właściciela nieruchomości wiadomości o posiadaniu przez niego służebności.
Przedstawione uwagi zachowują swoją aktualność w realiach sprawy przedmiotowej. W umowie zniesienia współwłasności zawartej w formie aktu notarialnego 26 czerwca 1985r. znalazło się sformułowanie, żeI. U.otrzymuje na własność działkę gruntu(...)(…) z prawek korzystania ze wspólnego wjazdu nadziałce nr (...). Zgodnie zart. 65 kc, oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Interpretacja przedstawionego zapisu umownego w kontekście okoliczności, w jakich został dokonany - w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego - może być tylko taka, że owo „prawo korzystania ze wspólnego wjazdu” nie było związane z osobąI. U., lecz było niezbędne dla korzystania z przyznanej mu nieruchomości, stanowiło przy tym warunek dokonania określonego podziałudziałki nr (...). Świadczy o tym szereg okoliczności: po podzialedziałka nr (...)nie miała dostępu do drogi publicznej, wcześniej istniał jeden wspólny wjazd, który został uwzględniony w projekcie podziału, braciaU., dokonując zniesienia współwłasności byli już w podeszłym wieku i mieli raczej na uwadze interesy swoich następców, aniżeli własne (zresztąJ. U. (2)w tym samym akcie przeniósł własność przyznanej mu nieruchomości na rzecz córki). Potwierdza taką interpretację późniejsze zachowanie właścicieli obu działek, niezakłócone korzystanie z wjazdu, dokonywanie w nim ingerencji również przez współwłaścicielkędziałki nr (...)(zamontowanie furtki) oraz udostępnianie przezD. B.kluczy i pilota do bramy. Trzeba także zaznaczyć, że choć „trwałe i widoczne urządzenie” w postaci utwardzonego wjazdu i bramy istniało już w momencie, kiedy wyodrębnionodziałkę nr (...)i jej właściciel zaczął z nich korzystać, to przecież przed podziałem stanowiło również jego majątek, jako współwłaściciela całej nieruchomości i nie można wykluczyć, że zostało również przez niego wykonane.
Specyficzne okoliczności niniejszej sprawy, w ocenie Sadu Okręgowego, powodują, że dla stwierdzenia zaistnienia przesłanek zasiedzenia służebności gruntowej, kwestia kto dokonał utwardzenia i zamontowania bramy nie ma żadnego znaczenia, a wejście w posiadanie służebności - z uwagi na treść aktu notarialnego - nastąpiło w dobre wierze. Choć bowiem zapisy umowy o zniesieniu współwłasności były na tyle ogólnikowe, że nie pozwoliły na wpis służebności gruntowej w księdze wieczystej, to w kontekście okoliczności zawarcia umowy w pełni uzasadniały przekonanie właścicieladziałki nr (...), że korzystając z wjazdu niczyich praw nie narusza. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że domniemanie dobrej wiary posiadacza (art. 7 kc) wzruszyć może jedynie dowód, że posiadacz w chwili rozpoczęcia posiadania w zakresie odpowiadającym służebności wiedział lub mógł się dowiedzieć o tym, że narusza prawo innej osoby. Oznacza to konsekwentnie, że późniejsze dowiedzenie się przez posiadacza o stanie rzeczy skutkującym zmianą dotychczasowego przekonania, dla biegu terminu zasiedzenia nieruchomości jest okolicznością irrelewantną.
Dokonana przez Sąd Rejonowy wykładnia prawa materialnego i interpretacja faktów w kontekścieart. 292 oraz 172 i 176 kcbyły zatem prawidłowe.
Z tych wszystkich względów, apelacja uczestniczki postępowania, z mocyart. 385 kpcw związku zart. 13 § 2 kpc, jako bezzasadna podlegała oddaleniu.
O zwrocie wnioskodawcy postępowania kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym orzeczono na podstawieart. 520 § 2 kpc, przy zastosowaniu stawki minimalnej, zgodnie z§ 7 pkt 3w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie...” z dnia 28 września 2002r. (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 461).