Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 2/16
Data wyroku: 2016-02-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Siewielec, Zbigniew Makarewicz, Jacek Michalski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu, Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 158 § 3 k.k.

Sygn. aktII AKa 2/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 lutego 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Jacek Michalski

Sędziowie:

SA Zbigniew Makarewicz (sprawozdawca)
SA Beata Siewielec

Protokolant

Sekretarz sądowy Anna Kijak

przy udziale Lidii Sobestiańczuk – Jasim prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2016 r.
sprawy

1
P. R.synaT.iB.z domuG.,urodzonego (...)wR.,

2
W. S.synaJ.iE.z domuC.,urodzonego (...)wR.,

3
T. K.synaZ.iT.z domuC.,urodzonego (...)wR.

oskarżonych o czyn zart.158§3kk
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu
z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt II K 146/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. K. (1)– Kancelaria Adwokacka wR.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemuP. R.w postępowaniu odwoławczym;

III
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po 400 (czterysta) złotych opłaty za drugą instancję oraz odW. S.iT. K.po 6,66 (sześć złotych sześćdziesiąt sześć groszy), zaś odP. R.744,66 (siedemset czterdzieści cztery złote sześćdziesiąt sześć groszy) wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.

Sygn. II AKa 2/16

UZASADNIENIE

P. R.,W. S.iT. K.zostali oskarżeni o to, że:
w dniu 25 kwietnia 2011 roku wR., działając wspólnie i w porozumieniu, wzięli udział w pobiciuM. M. (1)polegającym na kopaniu go po ciele i kilkukrotnym zadaniu uderzeń pięściami w głowę, narażając pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, w wyniku czegoM. M. (1)doznał obrażeń w postaci urazu czaszkowo mózgowego – krwiaka przymózgowego prawostronnego, obrzęku mózgu, krwawienia podpajęczynówkowego oraz stłuczenia klatki piersiowej po stronie lewej, co doprowadziło do jego zgonu w dniu 29 kwietnia 2011 roku, który to skutek swojego działania mogli przewidzieć, tj. o przestępstwo zart.158 § 3 k.k.
Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Radomiu:

I

P. R.,W. S.iT. K.uznał za winnych popełnienia zarzuconego im czynu, to jest tego, że: w nocy na 25 kwietnia 2011 roku wR., działając wspólnie i w porozumieniu, wzięli udział w pobiciuM. M. (1), narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, w ten sposób, że:W. S.szarpał pokrzywdzonego, popychał, uderzył go w bark, a po przewróceniu go zadawał mu uderzenia pięściami po twarzy, głowie, aP. R.kopał go po ciele na wysokości tułowia, następnieT. K.także uderzyłM. M. (1), doprowadzając do jego upadku, w następstwie którego to pobicia 29 kwietnia 2011 roku doszło do śmierciM. M. (1), z uwagi na doznanie obrażeń śródczaszkowych w postaci ostrego krwiaka podtwardówkowego prawostronnego z efektem masy oraz krwawieniem podpajęczynówkowym, co doprowadziło do masywnego obrzęku mózgu, a które to następstwo oskarżeni mogli przewidzieć, za popełnienie tego przestępstwa skazał każdego z oskarżonych na podstawieart. 158 § 3 k.k.na karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązał każdego z oskarżonych:P. R.,W. S.iT. K.do zapłaty kwot po 15.000 zł (piętnaście tysięcy złotych) na rzecz:J. M.,M. M. (2),P. M. (1)iT. M., tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez nich krzywdę, w wyniku śmierciM. M. (1);

III
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych wobec nich kar pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania:P. R.od 25 kwietnia 2011 roku do 29 sierpnia 2012 roku,W. S.od 25 kwietnia 2011 roku do 19 lipca 2012 roku,T. K.od 21 listopada 2011 roku do 19 lipca 2012 roku;

IV
na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.przyznał ze środków Skarbu Państwa na rzecz adw.J. K. (1)kwotę 1476 zł (tysiąca czterystu siedemdziesięciu sześciu złotych), tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuP. R.z urzędu (należność obejmuje podatek VAT);

V
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził solidarnie od oskarżonychP. R.,W. S.iT. K.na rzecz oskarżycieli posiłkowych:J. M.kwotę 5000 zł (pięciu tysięcy złotych) iP. M. (1)kwotę 2976 zł (dwóch tysięcy dziewięciuset siedemdziesięciu sześciu złotych) tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez nich w związku z ustanowieniem pełnomocnika;

VI
na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 624 § 1 k.p.k.zasądził od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 6.000 zł (sześć tysięcy złotych), tytułem zwrotu części poniesionych wydatków, zwolnił każdego z oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych w pozostałym zakresie, w tym z opłat.

Wyrok powyższy został zaskarżony przez Prokuratora i obrońców oskarżonych.
Prokurator:

I
na podstawieart. 425 § 1, 2 i 3 k.p.k.iart. 444 k.p.k.zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Radomiu na niekorzyść wszystkich oskarżonych w części dotyczącej orzeczenia o karze,

II
powołując się na przepisyart. 427 § 1 i 2 k.p.k.iart. 438 pkt 4 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność kar wymierzonych każdemu z oskarżonych w wymiarze po 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności, co przy uwzględnieniu wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu, który popełnili, stopnia ich zawinienia, motywacji, jaka nimi kierowała, a także sposobu działania i zachowania po popełnieniu przestępstwa, pozbawiło orzeczone kary oddziaływania zapobiegawczo wychowawczego w stosunku do oskarżonych,a nadto sprawiło, że nie osiągnęły one swoich celów w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Podnosząc powyższy zarzut, na podstawieart. 437 § 1 k.p.k., wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie każdemu z oskarżonych kary 8 lat pozbawienia wolności, a w pozostałym zakresie utrzymanie go w mocy.
Obrońca oskarżonegoP. R., na podstawieart. 444 k.p.k.,art. 425 § 1 k.p.k., oraz 427k.p.k., zaskarżyła powyższy wyrok w całości w stosunku do tego oskarżonego.
W granicach zaskarżenia powyższemu wyrokowi temu obrońca zarzuciła:

I
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik postępowania, a mianowicie:

1
art 5 § 2 k.p.k.mające wpływ na prawidłowość procesu wyrokowania polegającą na rozstrzygnięciu wątpliwości co do tego, na skutek którego urazu głowy doszło do zainicjowania krwawienia podtwardówkowego, na niekorzyść oskarżonego, a mianowicie poprzez uznanie, że krwawienie najprawdopodobniej było skutkiem sumy urazów, a nie ostatniego urazu co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że oskarżonyP. R.winien odpowiadać na podstawieart 158 § 3 k.k.,

2
art. 7 k.p.k.,410 k.p.k.polegające na uznaniu za wiarygodne, zeznańP. B., w sytuacji gdy prawidłowa ocena tego dowodu dokonana w granicach swobodnej oceny dowodów winna doprowadzić do wniosku przeciwnego tj. że są one nie logiczne oraz w wielu miejscach sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym w szczególności w kwestii rozpoznania oskarżonegoP. R.jako kopiącegoM. M. (1)oraz przybycia na miejsce zdarzenia, w sytuacji gdy nie zostało to uwidocznione na nagraniu żadnej z kamer,

3
art. 7 k.p.k.,410 k.p.k.polegające na uznaniu wyjaśnień oskarżonegoW. S.za wiarygodne, w sytuacji gdy wyjaśnienia oskarżonego są niekonsekwentne, sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności w kwestii momentu, kiedy zobaczył onP. R.po drugiej stronieulicy (...), momentu i okoliczności jego powrotu pod budynek(...),

4
art. 624 § 1 k.p.k, polegającą na zasądzeniu od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwoty 5 829 zł tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa, podczas gdy sytuacja oskarżonego, w szczególności jego sytuacja rodzinna i majątkowa wskazuje, że poniesienie kosztów sądowych byłoby dla niego zbyt uciążliwe.

II
na podstawieart. 438 pkt 3 k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia:

1
poprzez ustalenie, iż oskarżonyP. R.przebiegł na drugą stronęulicy (...)i tam dokonał pobiciaM. M. (1)wspólnie i w porozumieniu, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego, w szczególności nagrań monitoringów wynika, że oskarżony nie mógł znajdować się na miejscu zdarzenia;

2
poprzez ustalenie, że oskarżonyP. R.działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymT. K.w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynika, że oskarżonegoR.nie było na miejscu zdarzenia, gdy po drugiej stronieul. (...)pojawił sięT. K., a zatem nie mogło dojść między nimi do porozumienia nawet dorozumianego;

Z ostrożności procesowej obrońca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi, na podstawieart. 438 pkt. 4 k.p.k., rażąco niewspółmierny wymiar kary przejawiający się w wymierzeniu kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy warunki osobiste i postawaP. R.oraz dotychczasowy tryb życia wskazują, że wymierzenie łagodniejszej spełni cele kary.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoP. R.od zarzucanego mu czynu, zaś w przypadku nie uwzględnienia zarzutów i wniosków apelacji w zakresie winy oskarżonego - o zmianę wyroku poprzez zmianę kwalifikacji czynu naart 158 § 1 k.k.i wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz orzeczenie na rzecz pokrzywdzonychJ. M.,P. M. (1),M. M. (2)iT. M.zadośćuczynienia w niższym wymiarze, a także o zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, ewentualnie, o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoW. S.adw.B. B. (1)na podstawieart. 444 i 425 § 2 k.p.k.zaskarżyła powyższy wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego.
Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia,a mianowicie:

1
art. 7 k.p.k.polegającą na sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego w szczególności wyjaśnień oskarżonegoW. S.zeznań świadkówP. B.,T. M.iP. L.i przyjęcie, że oskarżonyW. S.uczestniczył z fazie zdarzenia, w której doszło do zadania pokrzywdzonemu uderzenia, skutkującego powstaniem obrażeń prowadzących w konsekwencji do jego śmierci,

2
art. 7 k.p.k.polegającą na sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego prowadzącego do wniosku, że oskarżeniT. K.,P. R.iW. S.działali wspólnie i w porozumieniu,

3
art. 7 k.p.k.polegającą na sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że oskarżonyW. S.miał możliwość przewidzenia skutku w postaci śmierci pokrzywdzonegoM. M. (1), podczas gdy analiza zachowania oskarżonego do takich wniosków nie doprowadza,

4
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.polegającą na sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego prowadzącej w konsekwencji do nieustalenia związku przyczynowego pomiędzy działaniem oskarżonegoW. S., a skutkiem w postaci śmierci podejrzanegoM. M. (1).

Podnosząc powyższe zarzuty, na zasadzieart. 427 § 1 i art. 437 § 2 k.p.k., obrońca wniosła o:

-

zmianę zaskarżonego wyroku i zakwalifikowanie czynu popełnionego przez oskarżonegoW. S.zart. 158 § 1 k.k.i wymierzenie mu kary na podstawie wyżej wymienionego przepisu, ewentualnie

uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Radomiu.

Obrońca oskarżonegoW. S.adw.K. P.:

I
Na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie:

-

art. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz naruszenia zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania i uznanie, iż:

1
zeznania świadkaP. B.są w pełni wiarygodne, a wyjaśnienia oskarżonegoW. S.tylko częściowo, podczas gdy ten ostatni od samego początku postępowania wskazywał w zasadzie te same okoliczności zdarzenia, a ww. świadek miał prawdopodobnie ok. 3 promili alkoholu we krwi, wielokrotnie mijał się z prawdą, miał interes w tym, aby obciążać oskarżonego oraz jego zeznania nie pokrywają się z innymi dowodami,

2
dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o częściowe wyjaśnieniaW. S., te które wybiórczo odpowiadały Sądowi i dość dowolną ocenę zapisów monitoringu, z których tak naprawdę niewiele widać i oparcie się na prawdopodobieństwach wynikających z zapisu monitoringu, które to naruszenia miały istotny wpływ na wyniki sprawy, a przede wszystkim na błędnie ustalony stan faktyczny, że oskarżonyW. S.6 razy uderzył w twarz pokrzywdzonegoM. M. (1)oraz że widział on, jak współoskarżonyT. K.zadaje ostatni cios, po którym już nie podnosi się pokrzywdzony, a co za tym idzie błędną subsumcję czynu pod przepis prawa, polegającą na tym, iż Sąd uznał, że toW. S.był na miejscu zdarzenia, kiedy toT. K.zadawał cios po, którym ostatecznie pokrzywdzonyM. M. (1)stracił przytomność oraz, że oskarżonyW. S.klęcząc/kucając nad pokrzywdzonymM. M. (1)zadał mu 6 ciosów w twarz/głowę, podczas gdyW. S.nie zadał zmarłemu 6 ciosów, a także nie widział, jakT. K.zadaje cios pokrzywdzonemu, co w konsekwencji spowodowało, że Sąd uznał wyczerpanie znamion z czynu zart. 158 § 3 k.k., a także wpłynęło to na wymiar kary, bez względu nawet na fakt przyjętej kwalifikacji prawnej czynu.

II
Z ostrożności procesowej, gdyby Sąd nie uwzględnił ww. zarzutów i zmiany opisu czynu, na podstawieart. 438 pkt I k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

-

naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj.art. 158 § 3 k.k.w zw. zart. 9 § 3 k.k.i uznanie, iż osoba która brała udział w pobiciu i to w sposób niegroźny dla zdrowia i życia, mogła przewidzieć skutek zgonu, przy czym inne obrażenia spowodowali również inni współoskarżeni, podczas gdy osoba taka lekko zadając ciosy nie mogła takiego skutku przewidzieć, tym bardziej, że nigdy wcześniej osoba ta nie była w podobnej sytuacji, nie używała niebezpieczny narzędzi itp.

Podnosząc powyższe, obrońcaW. S.wniósł o:

I
zmianę zaskarżonego orzeczenia, przyjmując odmienny opis zarzuconego czynuw ten sposób, żeW. S.wspólnie i w porozumieniu wziął udział w pobiciuM. M. (1)wraz zP. R., narażając go następnie na skutek w postaci naruszenia czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, w ten sposób, żeW. S.szarpał pokrzywdzonego, uderzył go w bark po czym pokrzywdzony upadł na ziemię, a w tym czasieP. R.zadawał kilka kopnięć w tułów pokrzywdzonego, po czym obaj oskarżeni oddalili się z miejsca zdarzenia, a w tym czasieT. K.uderzył w twarz pięścią pokrzywdzonego, na skutek którego upadł on na ziemię, i w konsekwencji kilka dni później zmarł w wyniku krwiaka śródczaszkowego, tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.i wymierzenie mu kary:

a
na podstawieart. 158 § 1 k.k.- 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

b
na podstawieart. 46 § 1 k.k.- wymierzenie środka karnego w postaci zapłacenia na rzecz każdego z pokrzywdzonych kwoty po 3.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, na rzecz matki pokrzywdzonegoM. M. (2)kwotę 5.000 zł,

c
zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych, tj. wydatków i opłat w sprawie, a tym samym zmianę pkt I, II i VI wyroku na powyższe kary i środki karne.

Obrońca oskarżonegoW. S.adw.J. K. (2)na zasadzieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości co do tego oskarżonego.
Na zasadzieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.i438 pkt 3 i 4 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:

I
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na uznaniu, że:

-

opinia biegłegoE. B.nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż jest odosobniona i zostaje pominięta w rozważaniach Sądu,

W. S.działał w porozumieniu zT. K.,

W. S.po odepchnięciu go przezP. B.nie zaprzestał działania, bo gonił go i wrócił na miejsce zdarzenia,

W. S.zadał pokrzywdzonemu 6 uderzeń,

W. S.wracał pod(...)wraz zT. K.,

środek kompensacyjny w postaci zadośćuczynienia w wysokości 15 tysięcy złotych dla każdego pokrzywdzonego jest uzasadniony;

II
rażącą niewspółmierność wymierzonej kary pozbawienia wolności i środka kompensacyjnego.

Na zasadzieart. 437 § 1 i 456 k.p.k.obrońca wniósł o:

-

zmianę wyroku w stosunku doW. S.i uznanie, że dopuścił się on czynu zakwalifikowanego zart. 158 § 1 k.k.i wymierzenia na tej podstawie kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i środka kompensacyjnego po 10 000 zł, ewentualnie

złagodzenie wymierzonej kary do 2 lat i obniżenie środka kompensacyjnego do kwoty 10 000 zł.

Obrońca oskarżonegoT. K.na podstawieart. 444 § 1 k.p.k.zaskarżyła wyrok w stosunku do tego oskarżonego w całości, zaś na podstawieart. 427 § 1 i 2 oraz 438 pkt 1 i 3 k.p.k., zarzuciła temu orzeczeniu:

1
obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 158 § 3 k.k.przez uznanie, że oskarżonyT. K.dopuścił się czynu opisanego w wyroku mimo, że brak jest obiektywnych dowodów na popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który miał wpływ na treść orzeczenia, przez przyjęcie, że:

a
za pokrzywdzonymM. M. (1)pobiegło kilka osób, w tym oskarżeni:P. R.,W. S.iT. K., co wynika z zeznań świadków:J. K. (3),Z. O.,D. Ł.iP. B./k. 5 verte uzasadnienia/, mimo że analiza tych zeznań nie doprowadza do takiego wniosku, bowiem żaden z powołanych świadków przez sąd tak nie zeznaje, że zaM. M. (1)pobiegł między innymi oskarżonyT. K.,

b
gdy od strony przystanku dobiegł świadekP. B., który chcąc pomócM. M. (1)odepchnął od niegoW. S., który zamachnął się na niego, to w tym czasie oskarżonyP. R.oddalił się z miejsca zdarzenia i wrócił na teren parkingu przed Politechnikę, mimo, że z zeznań świadkaP. L.wynika, że od strony miejsca zdarzenia biegło dwie osoby w kierunku auli, że szarpał się z jednym osobnikiem, aT. M.z drugim i kategorycznie rozpoznał oskarżonych:W. S.iP. R., że byli to ci oskarżeni,

c
kamera monitoringu zarejestrowała powrótP. R.na teren przed Politechnikę/ k. 9 uzasadnienia/, mimo, że z opinii biegłegoD. R.nie wynika, aby można było zidentyfikować osoby z zapisu monitoringów, i sam sąd przyznaje na k. 28 uzasadnienia, że kamery nie zarejestrowały powrotuP. R.na parking,

d
oskarżonyT. K.w obecności oskarżonegoW. S.dobiegł do pokrzywdzonegoM. M. (1)i uderzył go, na skutek czego pokrzywdzony upadł do tyłu uderzając głową o asfalt, mimo, że z okazanego świadkowiP. B.zapisu monitoringu nie można rozpoznać oskarżonegoT. K., jak również tenże świadek nie widział na miejscu zdarzenia tego oskarżonego, a sąd przyznaje na k. 21 v, że jakość nagrania monitoringów nie pozwala na ustalenie tożsamości uczestników zajścia,

e
świadekT. M.uderzył imitacją pistoletu oskarżonegoT. K.w twarz, co ma wynikać z zeznań tego świadka, mimo, że w swoich zeznaniach ani nie podaje nazwiska oskarżonego, ani go nie rozpoznaje.

f
należy dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoW. S., że oskarżonyT. K.był na miejscu zdarzenia, mimo, że sąd przyjmuje, żeW. S.opisując przebieg zdarzenia za każdym razem umniejszał swoją rolę a w wyjaśnieniach ograniczył się do zdawkowego stwierdzenia, że oskarżonyT. K.był w miejscu zdarzenia i podaje to dopiero 13 września 2011 r., po kilkakrotnym jego przesłuchaniu,

g
tylko częściowo zeznania świadkaT. L./w tym miejscu uzasadnienia sąd pomylił imię świadkaL., bowiem w sprawie zeznawał świadekP. L./ mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych, bowiem w czasie zdarzenia był nadmiernie upojony alkoholem, a właściwe rozpoznanieP. R.odnosiło się do sytuacji w szpitalu, mimo, że świadek ten konsekwentnie zeznawał, że natknął się na dwóch napastników ,szarpał się z nimi, biegli od strony miejsca zdarzenia, ktoś krzyknął, że to oni, rozpoznał kategorycznie oskarżonychW. S.iP. R., a swoje pierwsze zeznania złożył w kilka godzin po zdarzeniu, opisując szczegółowo wygląd sprawców, poruszających się od strony pokrzywdzonego, co było podstawą do rozpoznania tych dwóch oskarżonych,

h
na udział oskarżonegoT. K.w przestępstwie wskazywały zeznania członków rodzinyW. S.:K. S. (1),J. S.,E. S. (1)iJ. W., jak teżK. R.,A. G.,A. S.,K. S. (2), mimo, że zeznania tych świadków są sprzeczne, co do obrażeń na twarzy oskarżonego i ciele, oraz sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego w zakresie treści rozmowy z tymi świadkami,

i
na treść wyjaśnień oskarżonegoW. S.nie miała wpływu rodzina, która odbywała widzenia z oskarżonym od chwili jego aresztowania, mimo, że z zeznań świadkaK. R.wynika, że spotykała się z bratem oskarżonegoW. S., z rodzicami i jego siostrą, którzy mówili, że wynajęli adwokata, boW.jest niewinny aT. K.tam był i brał udział w bójce i obecnie ukrywa się, czego nie potwierdzili świadkowie:P. M. (2),A. R.,E. S. (2),R. C.,D. C.,E. S. (3)iT. S..

Wskazując na powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieT. K.od przypisanego mu czynu.
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2016 r. Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Na podstawieart. 457 § 2 k.p.k.wnioski o uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie złożyli obrońcy oskarżonychW. S.– adw.K. P.i adw.J. K. (2)orazT. K.- adw.A. D..
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Przystępując do analizy zarzutów podniesionych w apelacjach obrońców oskarżonych należy mieć na uwadze, że od daty zdarzenia będącego przedmiotem osądu w rozpoznawanej sprawie – 25 kwietnia 2011 r., do chwili obecnej upłynęło ponad 4 lata i 9 miesięcy, zaś sprawa rozpoznawana jest drugi raz przez Sąd Apelacyjny. Sąd pierwszej instancji podczas pierwszego rozpoznania sprawy uznał winę oskarżonych za udowodnioną, zaś powodem uchylenia pierwszego wyroku była błędna kwalifikacja czynu przypisanego oskarżonemuP. R.(k. 2698-2707).
W wyniku upływu czasu rozpoznanie sprawy dotyczącej pobicia, w którym uczestniczy kliku sprawców, z uwagi na dynamikę zdarzenia jest bardzo trudne , bowiem w pamięci świadków zaciera się obraz zdarzenia.
Apelacja obrońcy oskarżonegoP. R.wnosi o uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzuconego mu czynu a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku, zakwalifikowania czynu przypisanego oskarżonemu zart. 158 § 1 k.k.i wymierzenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Takie sformułowanie wniosków apelacji świadczy o tym, że w zasadzie skarżący nie kwestionuje udziału oskarżonego w pobiciu pokrzywdzonego. Natomiast traktując wybiórczo materiał dowodowy w postaci zeznańP. B.i wyjaśnień współoskarżonegoW. S.stara się kwestionować ustalenia dokonane przez sąd orzekający zarzucając obrazę prawa procesowegoart. 5 §2 k.p.k.orazart. 7 i 410 k.p.k., a nadto błąd w ustaleniach faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku.
Podobnie apelacje obrońców oskarżonegoW. S.zarzucając odpowiednio obrazę prawa procesowegoart. 7 k.p.k., obrazę prawa materialnego przez błędną wykładnięart. 158 §3 k.k.w zw. zart. 9 § 3 k.k.oraz błąd w ustaleniach faktycznych, zgodnie wnoszą o zakwalifikowanie czynu oskarżonego zart. 158 § 1 k.k.
Należy jednak wskazać, że skarżący tworzą własną interpretację przebiegu zdarzenia i nie odnoszą się do ustaleń sądu meriti, który rozpoznając ponownie niniejszą sprawę dokonał drobiazgowej analizy wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie we wzajemnym ich powiązaniu i trafnie ustalił, że oskarżeni utrzymywali bliskie kontakty towarzyskie między innymi z powodu wspólnych zainteresowań sportowych. Natomiast w dniu zdarzenia 24 kwietnia 2011r. wspólnie w towarzystwie koleżanekK. S. (2)iA. G.bawili się w klubie studenckim(...).
Sąd również wykazał, że zajście będące przedmiotem osądu sprowokował swoim zachowaniem pokrzywdzonyM. M. (1)rzucając w oskarżonegoP. R.szklanką z piwem, a następnie podczas wyprowadzania go z klubu uderzając pięścią w twarz oskarżonegoW. S..
Powyższych faktów nie kwestionuje obrońca oskarżonegoP. R., lecz ograniczając swoje rozważania, jak wskazano w poprzedzającej części uzasadnienia, głównie do oceny zeznań świadkaP. B.i wyjaśnieńW. S.stara się minimalizować rolę oskarżonego w dokonaniu przestępstwa.
Należy zgodzić się z apelacją, że analiza wielokrotnych wyjaśnieńW. S.pozwala na stwierdzenie, że zmierzał on „ do uwolnienia się od odpowiedzialności karnej i umniejszenia swojego udziału w zdarzeniu”. Taką postawę w toku całego postepowania w sprawie prezentował równieżP. R., który tylko podczas pierwszych wyjaśnień złożonych w sprawie (k. 113-114) przyznał, że uczestniczył w zajściu na zewnątrz przed wejściem do klubu. Natomiast w toku dalszego postępowania przygotowawczego oraz słuchany podczas postępowania sądowego, odmówił nie tylko składania wyjaśnień lecz również odpowiedzi na pytania zarówno prokuratora i obrońcy jak i sądu. Oczywiście prezentowanie takiej postawy jest prawem oskarżonego, lecz w ten sposób nie przyczynił się on do wyjaśnienia okoliczności sprawy. Apelacja zarzuca sądowi obrazęart. 410 k.p.k., lecz nie dostrzega, że z obrazą tego przepisu stara się czynić ustalenia tylko na podstawie zeznań świadka, który nie miał powodów aby złośliwie obciążać oskarżonego oraz na podstawie wybiórczych wyjaśnień współoskarżonego, który również dążył do umniejszenia swojej winy.
Sąd natomiast ocenił te dowody widząc ich ułomność, w kontekście zarówno nagrań monitoringu jak i zeznań pozostałych świadków i przedstawił logiczny proces myślowy wskazujący na udział oskarżonego w pobiciu pokrzywdzonego wspólnie z oskarżonymiW. S.iT. K..
Na uwzględnienie nie zasługują również apelacje wniesione przez obrońców oskarżonegoW. S.. Ze zrozumiałych względów obrońcy w przeciwieństwie do stanowiska apelacji wniesionej na korzyść oskarżonegoP. R.eksponują wyjaśnienia swojego mocodawcy uznając, że są one w pełni wiarygodne i winny stanowić podstawę dokonywanych ustaleń w sprawie. Apelacje nie kwestionują udziału oskarżonego w pobiciu pokrzywdzonego, lecz zarzucając obrazę prawa procesowego i materialnego oraz błąd w ustaleniach faktycznych, które legły u podstaw ustaleń sądu starają się zminimalizować rolę oskarżonego w pobiciu pokrzywdzonego.
Apelacja obrońcy adw.K. P.zarzucając obrazęart. 7 k.p.k.podnosi, że sąd błędnie ocenił zeznania świadkaP. B., zapisy monitoringów oraz wyjaśnienia oskarżonego przyjmując, żeW. S.6 razy uderzył pokrzywdzonego .
Podobnie apelacja obrońcy adw.B. B. (1)zarzucając obrazęart. 7 k.p.k.kwestionuje ocenę zeznańP. B.dokonaną przez sąd meriti i stara się wykazać, że „W. S.nie był obecny podczas upadkuM. M. (1)” i nie był osobą zadającą uderzenia powodujące śmiertelny skutek.
Natomiast apelacja obrońcy adw.J. K. (2)zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku podnosi „że sąd nie oparł wyroku na całości materiału dowodowego” i dokonał błędnych ustaleń porozumieniaW. S.zT. K.oraz jego udziału w pobiciu pokrzywdzonego.
Powyższe wskazane w apelacjach zarzuty na uwzględnienie nie zasługują . Apelacja adw.B. B. (1)zarzuca sądowi również obrazęart. 410 k.p.k.i nie dostrzega podobnie jak pozostałe apelacje, że to skarżący z obraząart. 410 k.p.k., który stwierdza, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, starają się ograniczyć ocenę materiału dowodowego sprawy do wybiórczych dowodów mających świadczyć na korzyść oskarżonego.
Należy się zgodzić z apelacjami, że zeznania świadkaP. B.należy oceniać z bardzo dużą ostrożnością ponieważ był on pod dużym wpływem alkoholu. Powszechnie jednak znana jest okoliczność , że tolerancja na alkohol związana jest z indywidualnymi cechami każdego organizmu. Zależnie od tych preferencji jedna osoba po wypiciu niewielkiej ilości alkoholu „traci film”, zaś inna po wypiciu dużej ilości nadal zachowuje pamięć. Oceniając zeznania świadkaP. B.sąd miał na uwadze powyższą okoliczność i oceniał je nie w oderwaniu od wszystkich dowodów , lecz w kontekście tych dowodów, dając im wiarę w tym zakresie w jakim uzupełniają się one z tymi dowodami.
Podobnie wbrew stanowisku apelacji adw.K. P.sąd uznał za wiarygodne wyjaśnieniaW. S.nie w tej części, gdzie mu „pasowało”, lecz w tej części, w której znajdują one potwierdzenie w całokształcie szeroko przeanalizowanych dowodów.
Wskazane przez skarżących zarzuty nie mają jednak istotnego znaczenia przy ocenie winyW. S.. Skarżący nie kwestionują, że oskarżony brał udział w pobiciu pokrzywdzonego, zaś okoliczność czy uderzył go 6 razy jak przyjął sąd, czy 2 razy jak sugerują skarżący, wobec faktu, że z uwagi na okoliczności zajścia, nie można zindywidualizować działań poszczególnych sprawców nie ma znaczenia, bowiem ocenie prawnej podlega całość zdarzenia, pobicie pokrzywdzonego ze skutkiem śmiertelnym.
W tym zakresie sąd wypowie się w dalszej części uzasadnienia.
Nie zasługuje również na uwzględnienie apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoT. K., która prezentuje odmienne stanowisko od pozostałych skarżących podnosząc, że oskarżony nie brał udziału w pobiciu pokrzywdzonego.
Ustosunkowując się do tego stanowiska należy mieć na uwadze, że dwa składy orzekające w sprawie w pierwszej instancji , zarówno w toku pierwszego rozpoznania, jak i w toku obecnego rozpoznania, uznały winę oskarżonego za w pełni udowodnioną.
Apelacja bardzo skrótowo i wybiórczo stara się zinterpretować materiał dowodowy szczegółowo omówiony przez sąd w obszernym uzasadnieniu (k. 3003-3014), tworząc własny obraz zdarzenia na podstawie wybiórczo interpretowanych dowodów. Zawarte na wstępie uzasadnienia apelacji stwierdzenie „wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu sąd dochodzi do własnych ustaleń” świadczy o tym, że skarżący dokładnie nie analizował dowodów wskazanych przez sąd. OskarżonyW. S.wbrew stanowisku apelacji już w pierwszych wyjaśnieniach (k. 104) w dniu 26 kwietnia 2011r. podał, że w dacie zdarzenia przebywał w towarzystwie oskarżonegoT. K.. Wyjaśnienia te oskarżony podtrzymywał podczas dalszych przesłuchań (k. 357- 361, 364-367, 591-594) i na k. 360 oraz 593-594 sprecyzował, że oskarżonyK.brał również udział w pobiciu pokrzywdzonego. Nadto stwierdził „ja nie mówiłem wtedy oK.(podczas pierwszego przesłuchania), ponieważ wtedy byliśmy zatrzymani tylko we dwóch zR..” Stwierdzenie to wskazuje, że kierując się solidarnością koleżeńską nie precyzował jego działania.
Wobec tak zgromadzonego materiału dowodowego brak jest podstaw do uznania za zasadne twierdzeń, żeW. S.fałszywie pomówiłT. K.pod wpływem członków własnej rodziny, która korzystała z widzeń. Apelacja błędnie również interpretuje zeznaniaP. L., że rozpoznał on oskarżonychS.iR., którzy oddalili się z miejsca pobicia pokrzywdzonego i którzy zaatakowali go orazT. M.. Takim twierdzeniom przeczą zeznaniaP. L.(k. 39-40 w powiązaniu z kartami 73 i 74) złożone bezpośrednio po zdarzeniu w dniu 25. 04.2011r., w których stwierdził, że rozpoznał jedynieW. S., z którym się szarpał oraz stwierdził „temu drugiemu mężczyźnie co szarpał się zT.nie przyglądałem się”. Natomiast oskarżonegoR.rozpoznał jako mężczyznę, który zS.przebywał w szpitalu i został zatrzymany przez policję, zaś zeznając na jego temat stwierdził, „Ja nie wiem czy ten mężczyzna uderzyłT.przed(...), nie wiem czy to z nim sięT.szarpał. Ja go rozpoznałem jako mężczyznę, który był w szpitalu z tym mężczyzną co szarpał się ze mną”.
Zeznania te w sposób jednoznaczny przeczą twierdzeniom apelacji.
Nadto akcentowane przez apelację analizowanie poszczególnych zapisów monitoringu, w oderwaniu od pozostałych dowodów wskazanych przez sąd , z uwagi na niską jakość nagrań jest niemożliwe. Skarżący nie ustosunkowuje się również do opisu wyglądu sprawcy uderzonego przezT. M.zbieżnego z wyglądemT. K.oraz do zeznań świadków wskazanych przez sąd:A. G.,K. R.,A. S.iK. S. (2).
Odnośnie osób z rodzinyW. S.sąd wskazał, że ich zeznania miały charakter jedynie uzupełniający, korespondujący z dowodami omówionymi przez sąd. Z tego względu sugestie apelacji o fałszywym pomówieniuT. K.o udział w przestępstwie nie mogą być uznane za zasadne.
W tych warunkach zarzuty apelacji: obrazy przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 158 §3 k.k.przez uznanie, że oskarżonyT. K.dopuścił się czynu opisanego w wyroku oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, oparte na wybiórczym materiale dowodowym, bez ustosunkowania się do dowodów wskazanych przez sąd meriti na uwzględnienie nie zasługują.
Zgodnie z ukształtowanym i nie kwestionowanym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennej oceny materiału dowodowego przez skarżącego, nie świadczy o tym, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane w wyniku błędu w ustaleniach faktycznych.
Reasumując należy stwierdzić, że wszyscy trzej oskarżeni brali udział w pobiciu pokrzywdzonego. Za taką oceną przemawiają również zasady doświadczenia życiowego. Oskarżeni to bliscy koledzy co podkreślają skarżący, przebywający ze sobą podczas imprezy w klubie i solidaryzujący się ze sobą.
Wobec prowokacji ze strony pokrzywdzonego polegającej na uderzeniuP. R.szklanką, a następnie w czasie zamieszania i wyprowadzenia z klubu, uderzeniu pięścią w twarzW. S., wytworzyła się w nich potrzeba retorsji- odegranie się na pokrzywdzonym, która doprowadziła do jego pobicia. Tego rodzaju zachowania są powszechnie znane.
Odnosząc się do oceny prawnej czynu oskarżonych, apelacja obrońcy oskarżonegoP. R.oraz apelacje obrońców oskarżonegoW. S.starają się wyindywidualizować zachowania swoich mocodawców, twierdząc, że nie miały one wpływu na śmierć pokrzywdzonego i ograniczały się tylko do jego pobicia.
Takie stanowisko nie może być zaakceptowane.
Z materiału dowodowego, który sąd meriti poddał szczegółowej analizie, jednoznacznie wynika, że przebieg zdarzenia był bardzo dynamiczny, a z uwagi na porę nocną i panujące zamieszanie nie ma możliwości zindywidualizowania działań poszczególnych sprawców. Oskarżeni mieli jednak świadomość, że wspólnie biorą udział w pobiciu pokrzywdzonego. W tych warunkach wobec braku możliwości szczegółowej indywidualizacji nie ma znaczenia, który z oskarżonych jakie ciosy i ile uderzeń zadał pokrzywdzonemu.
Niewątpliwy jest jedynie skutek wspólnego pobicia zakończony śmiercią pokrzywdzonego.
Nie można zgodzić się z apelacjami dotyczącymi zarównoP. R.jak iW. S., że oskarżeni zadawali pokrzywdzonemu nieliczne i delikatne ciosy, które nie spowodowały istotnych uszkodzeń ciała. Pobicie, szczególnie w atmosferze dużych emocji co wynika jednoznacznie z materiału dowodowego sprawy, nie polega na kurtuazji sprawców wobec ofiary, lecz sprowadza się do zadania pokrzywdzonemu istotnych dolegliwości, „aby miał nauczkę na przyszłość”. Taki cel był inspiracją do działań oskarżonych, które dodatkowo inspirowała chęć odwetu. Okoliczność tą częściowo potwierdził oskarżonyW. S.„moje działanie było wynikiem napaści na mojego kolegę (…) w obronie kolegi” (k. 366). Działania oskarżonych po wyjściu z klubu na zewnątrz nie były obroną, lecz odwetem. To nie pokrzywdzony atakował oskarżonych, lecz oskarżeni atakowali pokrzywdzonego.
Dążąc do indywidualizacji zachowań swoich mocodawców apelacje wniesione na rzeczW. S.oraz apelacja wniesiona na rzeczP. R.za podstawę swoich rozważań przyjmują jedynie opinię biegłej z zakresu medycyny sądowej-E. B.i z obraząart. 410 k.p.k.pomijają niemal zupełnym milczeniem opinię Uniwersytetu(...)wL.oraz opinię(...)Uniwersytetu(...).
Jest to kolejny dowód na to, że skarżący dążą do wybiórczej oceny materiału dowodowego, korzystnej dla oskarżonych. Jest to działanie w pełni zrozumiałe, bowiem obrońca zobowiązany jest do podejmowania działań na korzyść swojego mocodawcy, lecz jest ono sprzeczne z zasadą obiektywizmu określoną wart. 4 k.p.k.i nie może być akceptowane przez sąd, który jest zobowiązany do przestrzegania tej zasady podczas orzekania.
Problematyka trafności opinii biegłejE. B.była podnoszona już podczas pierwotnego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji i na tą okoliczność sąd na rozprawie w dniu 24 października 2012r. (k. 2343-2347v) przesłuchał świadkaS. C., który stwierdził, że jest biegłym z zakresu Medycyny Sądowej z listy Sądu OkręgowegoW.. Wprawdzie sąd nie ujawnił jego prywatnej opinii (k. 2399-2310), lecz podczas przesłuchania świadek zakwestionował stanowisko prezentowane prze biegłąB..
Okoliczność ta legła u podstaw wniosków apelacji Prokuratora o uchylenie wyroku z dnia 11 grudnia 2012r. w rozpoznawanej sprawie (k. 2484-2485), zaś Sąd Apelacyjny dążąc do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy w toku postępowania odwoławczego dopuścił dowód z opinii Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej(...)wL.(k. 2586-2587). Złożona do akt opinia (k. 2608-2615) również zakwestionowała stanowisko prezentowane przez biegłąB..
Okoliczność ta stała się podstawą uchylenia wyroku z dnia 11 grudnia 2012r. (k. 2690,2698-2707) i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Rozpoznając ponownie sprawę sąd pierwszej instancji wobec rozbieżności opinii dopuścił dowód z kolejnej opinii, tym razem z Zakładu Medycyny Sądowej(...)Uniwersytetu(...)(k. 2862-2873). Opinia ta również zakwestionowała opinię biegłejB.i podtrzymała stanowisko reprezentowane przez Zakład Medycyny Sądowej(...)wL.. Dysponując tak zgromadzonym materiałem dowodowym sąd meriti zasadnie uznał, za najbardziej wiarygodne opinie prezentowane przez Uniwersytety(...)wW.iL., a swoje stanowisko obszernie uzasadnił.
Należy również wskazać, że przesłuchana ponownie w toku bieżącego rozpoznania sprawy biegłaE. B.(k. 2918-2919) wprawdzie podtrzymała swoją pierwotną opinię, lecz nie zakwestionowała opinii Uniwersytetów przyznając, że zarówno uraz doznany w wyniku bicia jak i upadku w okolice głowy może spowodować krwawienie podtwardówkowe.
Skarżący powyższych kwestii nie dostrzegają i nie ustosunkowują się do nich , lansując własny punkt widzenia.
Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, które Sąd Apelacyjny w składzie orzekającym w pełni akceptuje, sąd w ramach swobodnej oceny dowodów może spośród sprzecznych opinii przyjąć tą, która odpowiada wymaganiom i na jej podstawie stwierdzić okoliczności mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie (por. wyrok SN z 11.03.2014r., WA 1/14; wyrok SN z 21. 11.2014r., IV KK 164/14).
Sąd meriti odniósł się do wszystkich opinii i wskazał, że opinia biegłejB.jest w sprawie odosobniona, zaś wobec stwierdzenia u pokrzywdzonego czterech obrażeń w obrębie powłok głowy co oznacza, że musiały w tą część ciała zadziałać co najmniej cztery niezależne, nie korespondujące ze sobą urazy, które mogły wywołać krwawienie podtwardówkowe, zasadnie uznał, że opinie Uniwersytetów(...)zgodne ze sobą są bardziej miarodajne do oceny zachowań oskarżonych.
Przedstawiony sposób oceny powyższych opinii oraz ocenę całości materiału dowodowego przez sąd meriti Sąd Apelacyjny w składzie orzekającym w pełni podziela. Natomiast zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, podzielając ocenę materiału dowodowego przyjętą przez sąd pierwszej instancji, sąd odwoławczy nie jest zobowiązany „powtarzać rozważań” zawartych w uzasadnieniu wyroku tegoż sądu, ani też „przytaczać nowych” rozważań (por. postanowienia SN: z 5 maja 2003r., VKK 170/02, LEX nr 78398; z 24 listopada 2009r., II KK 134/09, LEX nr 550470).
Podzielając powyższy pogląd Sąd Apelacyjny uznał, że nie zachodzi potrzeba przytaczania dalszej szczegółowej analizy materiału dowodowego sprawy.
Wbrew stanowisku apelacji obrońcyW. S.adw.K. P.brak jest podstaw do uznania, że sąd meriti orzekł z obrazą prawa materialnegoart. 158 §3 k.k.w zw. zart. 9§ 3 k.k.
Sąd orzekający wyczerpująco wykazał dlaczego zakwalifikował czyn oskarżonych zart. 158§3 k.k.i na czym polegało współdziałanie oraz możliwość przewidzenia skutków pobicia.
Natomiast sformułowany przez autorkę apelacji obrońcy oskarżonegoP. R.zarzut obrazyart. 5§2 k.p.k.dowodzi braku zrozumienia istoty instytucji unormowanej w tym przepisie. Wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowany był pogląd, który nadal zachowuje swoją aktualność, że zasada in dubio pro reo nie oznacza aby sąd miał obowiązek wyboru najkorzystniejszej dla oskarżonego wersji, w przypadku gdy z materiału dowodowego wynikają różne wersje zdarzenia. Różnorodność wersji nie jest bowiem równoznaczna z istnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniuart. 5 §2 k.p.k.W takim przypadku sąd orzekający zobowiązany jest do dokonania ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i dopiero wówczas, gdy wątpliwości nie zostaną usunięte, powinien je tłumaczyć na korzyść oskarżonego.
W realiach rozpoznawanej sprawy, jak wskazuje lektura uzasadnienia Sąd Okręgowy nie powziął żadnych wątpliwości, a tym bardziej nie rozstrzygnął ich na niekorzyść oskarżonegoP. R.. Zebrane dowody ocenił wszechstronnie, w pełni respektując reguły swobodnej oceny i wykazał, że na podstawie nie budzących wątpliwości opinii przypisany oskarżonemu czyn należy zakwalifikować zart. 158 §3 k.k.W tym stanie rzeczy zarzut obrazy przepisuart. 5 §2 k.p.k.nie może być skuteczny.
W przeciwieństwie do stanowiska prezentowanego w apelacjach, nie stanowi obrazy prawa procesowegoart. 7 k.p.k., ani też nie jest błędem w ustaleniach faktycznych, wszechstronna ocena materiału dowodowego dokonana na podstawie uprawnień wynikających z tego przepisu Obraząart. 7 k.p.k.i błędem w ustaleniach faktycznych byłoby ograniczenie rozważań sądu tylko do dowodów wybiórczo wskazanych w apelacjach.
Taka ocena posiadałby cechy dowolności.
Reasumując w ocenie Sądu Apelacyjnego przedstawiona przez sąd meriti ocena materiału dowodowego odnośnie winy oskarżonych, nie zawiera wątpliwości. Z tego względu złożone apelacje na uwzględnienie nie zasługują.
Odnosząc się zgodnie zart. 447§ 1 k.p.k.do wymierzonych kar odnośnie oskarżonych Sąd Apelacyjny również w tym zakresie podzielił stanowisko sadu pierwszej instancji i uznał, że orzeczone kary nie mogą być uznane za niewspółmiernie surowe i są zgodne z dyrektywami określonymi wart. 53 k.k.
Sąd meriti szeroko omówił przesłanki, które legły u podstaw wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonych i w przeciwieństwie do stanowiska apelacji miał na uwadze przyczynienie się pokrzywdzonego do zaistniałego pobicia. Właśnie to przyczynienie się zadecydowało głównie o tym, że oskarżeni otrzymali kary w granicach zbliżonych do dolnego progu zagrożenia wynikającego zart. 158 §3 k.k.a nie zgodnie z wnioskiem prokuratora – 8 lat pozbawienia wolności, zbliżonym do górnego progu zagrożenia.
Nie zasługują również na uwzględnienie wnioski apelacji o zmniejszenie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonych oraz zwolnienia oskarżonych od kosztów sądowych.
Żadna kara, ani żadne pieniądze nie zwrócą życia, natomiast oskarżeni są młodymi ludźmi, którzy mogą podjąć pracę i spłacić zasądzone należności.
Uwzględniając całokształt omówionych okoliczności i podzielając stanowisko sądu pierwszej instancji oraz wobec niestwierdzenia uchybień zart. 439 i 440 k.p.k.Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.