Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 1747/14
Data wyroku: 2016-02-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kozłowska-Czabańska
Słowa kluczowe: Wypadek Przy Pracy, Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy
Podstawa prawna: art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 12.06.1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracyz wypadkiem przy przcy i chorob zawodowych; art. 477 ^14^ § 1 kpc.

Sygn. akt VII U 1747/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lutego 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Anna Kozłowska-Czabańska

Protokolant:

sekr. sądowy Aneta Rapacka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. wW.
sprawyJ. R.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy
na skutek odwołaniaJ. R.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
z dnia 29 grudnia 2008r., nr(...)
oddala odwołanie.

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 29 grudnia 2008 roku, nr:(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wstrzymałJ. R.prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem do pracy od dnia 1.01.2009 roku(k. 130 tom III akt rentowych).
Powyższą decyzję odwołaniem z dnia 13.02.2009 r. (data prezentaty) zaskarżyłJ. R.. W uzasadnieniu swojego pisma wskazał, że w jego ocenie odebranie świadczenia było niezasadne, a nadto, iż brakuje mu środków do życia (odwołanie k. 2).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania na podstawieart. 47714§ 1 kpc, wskazując, że wypłata renty z tytułu niezdolności do pracyw związku z wypadkiem przy pracy została wstrzymana w oparciu o orzeczenie komisji lekarskiej z dnia 1.12.2008 r., która uznała, że stan zdrowia ubezpieczonego nie powoduje niezdolności do samodzielnej egzystencji oraz, że niezdolność do pracy badanego nie jest związana z wypadkiem przy pracy (odpowiedź na odwołanie k. 6).
Postanowieniem z dnia 17.02.2011 r., sygn. akt III AUz 2/11, Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie przyznałJ. R.pełnomocnika z urzędu (postanowienie k. 122).
Wyrokiem z dnia 26.10.2011 r., wydanym w sprawie o sygnaturze aktVII U 256/09, Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie oddalił odwołanie (wyrok k. 198). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że decyzja organu rentowego była słuszna, co potwierdziły dopuszczone w toku postępowania dowody z opinii biegłych okulistyi kardiologa, którzy na podstawie akt sprawy uznali, żeJ. R.nie jest niezdolny do pracy na skutek wypadku przy pracy (uzasadnienie k. 199-205).
Apelację od powyższego orzeczenia wniósłJ. R.oraz jego pełnomocnik. Apelacja osobista ubezpieczonego sprowadzała się do kwestionowania wyroku oraz kompetencji pełnomocnika, nie zawierała przy tym bliżej sprecyzowanych, merytorycznych zarzutów (apelacja k. 211-214). W środku odwoławczym wniesionym przez pełnomocnika ubezpieczonego, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenieart. 233 kpcpoprzez błędną ocenę materiału dowodowego, wynikającą z braku pełnościi wszechstronnego jego rozważenia, która wiązała się z tym, że Sąd skorzystał jedyniez opinii dwóch biegłych, naruszenieart. 321 § 1 kpcpoprzez nierozpoznani sprawy co do jej istoty zgodnie z żądaniem strony oraz naruszenieart. 107 ustawy o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychpoprzez błędne uznanie, że organ był uprawniony do weryfikacji jego uprawnień do świadczeń. Odwołujący się wniósł przy tym o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji (apelacja k. 218-220).
Wyrokiem z dnia 18.05.2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III AUa 61/12, Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu Warszawa – Praga w Warszawie – Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego (wyrok k. 341).W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż Sąd I instancji nie ustalił w sposób właściwy stanu faktycznego, a nadto nie rozpoznał istoty sprawy, zaś powołanie w sprawie biegłych sądowych okulisty i kardiologa było błędne, albowiem sporządzone przez nich opinie nie przyczyniły się do pełnego wyjaśnienia sprawy. Sąd Apelacyjny podniósł, iż rozpoznając sprawę po raz kolejny, Sąd Okręgowy winien zgromadzić dokumentację z leczenia wnioskodawcy po zaistniałym wypady przy pracy, a także przeprowadzić dowód z opinii właściwych biegłych, w szczególności zaś neurologa i psychiatry (uzasadnienie k. 342-356).
W toku ponownego rozpoznawania sprawy Sąd zastosował się do wytycznych Sądu Apelacyjnego zwracając się o odpowiednią dokumentację do placówek medycznych, i przeprowadzając dodatkowy dowód z opinii biegłych. Nadto, postanowieniem z dnia 19.02.2013 r. dopuścił do udziału w sprawieM. P. (1)jako pełnomocnikaJ. R., zobowiązując stronę do złożenia pełnomocnictwa procesowego w terminie 3 dni (protokół k. 432). W wykonaniu ww. zobowiązania, ubezpieczony przedłożył pełnomocnictwo z podpisami poświadczonymi notarialnie (k. 437).
Pismem z dnia 22.02.2013 r.J. R.wniósł o zwolnienie pełnomocnikaz urzędu z udziału w sprawie z uwagi na fakt, że utracił do niego zaufanie (pismo k. 436). O zwolnienie z udziału sprawy wniósł również sam pełnomocnik wskazując, że ubezpieczony współpracuje z nieprofesjonalnym pełnomocnikiem (M. P. (1)) bez uprzedniej z nim konsultacji, zaś dwutorowe przedstawianie stanowisk odwołującego się jest wręcz niemożliwe (pismo k. 479-480). Podczas rozprawy w dniu 23.05.2013 r.J. R.oświadczył, że rezygnuje z pełnomocnika z urzędu, zaś w postępowaniu będzie go reprezentowała jedynie żona,M. P. (2)(protokół k. 484).
Wyrokiem z dnia 6.06.2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII U 1062/12, Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie oddalił odwołanie (wyrok k. 487).W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że postępowanie dowodowe wykazało, żeJ. R.nie jest niezdolny do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, jego częściowa niezdolność do pracy nie jest związana z ww. wypadkiem, a nadto przebyty w 1963 roku wypadek przy pracy nie spowodował u niego niezdolności do samodzielnej egzystencji.W ocenie Sądu odzyskanie zdolności do pracy stanowi podstawę do pozbawienia uprawnionego prawa do świadczenia, wobec czego zaskarżona decyzja wstrzymującaJ. R.prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związkuz wypadkiem przy pracy była prawidłowa, a zatem odwołanie podlegało oddaleniu (uzasadnienie k. 501-510).
Apelację od powyższego orzeczenia wniósłJ. R.wskazując, że orzeczenie o przyznaniu(...)grupy inwalidzkiej jest w dalszym ciągu „prawnie ważne”, który to fakt został utajniony przez organ rentowy w Sądzie. W ocenie odwołującego nie było podstaw do wstrzymania renty, zaś opinie biegłych wydawane bez uprzedniego badania nie przedstawiają żadnej wartości (apelacja k. 513-516).
Po przekazaniu akt do instancji odwoławczej, w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu Apelacyjnego,M. P. (2)pismem z dnia 21.11.2013 r. poinformowała, żezJ. R.łączy ją jedynie sakrament małżeństwa. W dalszych pismach procesowych doprecyzowała, że zawarli tylko ślub wyznaniowy (pismo k. 540, 542, świadectwo ślubu 543). Podczas rozprawy w dniu 9.07.2014 r.,M. P. (2)wskazała, że do ww. daty nie zawarła zJ. R.małżeństwa wywołującego skutki cywilnoprawne. W związku z powyższym Sąd postanowił nie dopuścićM. P. (2)do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika odwołującego się albowiem nie posiada statusu małżonka w rozumieniuart. 87 § 1 kpc. Na rozprawie apelacyjnejJ. R.oświadczył, że bez pełnomocnika nie da sobie rady (protokół k. 568).
Wyrokiem z dnia 9.07.2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III AUa 2736/13, Sąd Apelacyjny w Warszawie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uchylił zaskarżony wyrok, zniósł postępowanie od dnia 23.05.2013 r. i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu Warszawa – Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcieo kosztach postępowania apelacyjnego (wyrok k. 570). W uzasadnieniu Sąd wskazał,żeM. P. (2), dopuszczona przez Sąd Okręgowy do udziału w sprawiew charakterze pełnomocnika ubezpieczonego nie może występować w tej roli procesowej z uwagi na fakt, że nie jest małżonkiem w rozumieniuart. 87 § 1 kpc. Sam ślub wyznaniowy nie wywołuje bowiem skutków cywilnoprawnych. Dopuszczenie zatemM. P. (2)do postępowania w sprawie doprowadziło do sytuacji, w której ubezpieczonego reprezentowała jako pełnomocnik osoba, która nie była należycie umocowana, albowiem nie mogła pełnić tej funkcji. Z ww. przyczyn apelacja podlegała uwzględnieniu z uwagi na treśćart. 386 § 2 kpcw zw. zart. 379 pkt 2 kpc,zaś postępowanie od dnia 23.05.2013 r. należało znieść z uwagi na nieważność i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny wskazał nadto,że Sąd Okręgowy winien poczynić starania w celu uzyskania dokumentacji medycznejJ. R.z lat 2008-2013, a nadto wyjaśnić zawarte w opinii biegłych stwierdzenie, że „można uznać co najwyżej częściową niezdolność do pracy z powodu padaczki pourazowej”. Co więcej, w ocenie Sądu Apelacyjnego przy ocenie niezdolności do pracy nie można pominąć orzeczenia o niepełnosprawności oraz dokumentacji lekarskiej zgromadzonej w sprawie (uzasadnienie k. 571-594).
W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd Okręgowy zwrócił się o nadesłanie dokumentacji medycznejJ. R.do wskazanych przez ubezpieczonego placówek, tj.(...)Szpitala (...),Przychodni (...)przyul. (...)wW.,Przychodni (...)przyul. (...)wW.oraz do Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o NiepełnosprawnościwW.. Co więcej, postanowieniem z dnia 26.03.2015 r. dopuścił dowódz uzupełniającej opinii biegłego sądowego neurologa oraz biegłego sądowego psychiatry celem ustalenia czy wnioskodawca po dniu 1 stycznia 2009 r. był niezdolny do pracyw związku z wypadkiem przy pracy, a jeżeli tak to czy ta niezdolność miała charakter częściowy czy całkowity oraz czy po dniu 1 stycznia 2009 r. wnioskodawca był niezdolny do samodzielnej egzystencji w związku z wypadkiem przy pracy (postanowienie k. 692).Z uwagi na zastrzeżenia organu rentowego do opinii uzupełniającej, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych kardiologa, psychiatry i neurochirurga na okoliczność, czy wnioskodawca jest całkowicie lub częściowo niezdolny do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, przy czym dowód ten postanowiono przeprowadzić w drodze pomocy sądowej (postanowienie k. 726, 727).
W toku dalszego postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
J. R., pracujący jako motorniczy, podczas wykonywania pracy w dniu 29.06.1963 r. uległ wypadkowi, w wyniku którego doznał urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu oraz ogólnych obrażeń. Decyzją z dnia 18.01.1969 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych, z uwagi na przebyty wypadek przy pracy, przyznałJ. R.prawo do renty inwalidzkiej III grupy od grudnia 1967 roku. Decyzją z dnia 27.05.1971 r. organ rentowy wstrzymał prawo do renty z uwagi na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji do spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia, która orzeczeniem z 10.05.1971 r. nie stwierdziła inwalidztwa ubezpieczonego. Decyzją z dnia 28.09.1971 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w następstwie przeprowadzonych przez(...)badań, które wskazałyna podejrzenie padaczki pourazowej z napadami, uznałJ. R.za inwalidę III grupy w związku z wypadkiem w zatrudnieniu i przyznał mu prawo do renty. Przeprowadzone w toku kolejnych lat badania potwierdzały padaczkę pourazową,w związku z czym(...)orzeczeniami z dnia 12.12.1972 r., 14.01.1975 r., 29.03.1979 r.i 4.03.1981 r. uznawałaJ. R.za inwalidę III grupy.
(bezsporne; nadto: k. orzeczenie o uznaniu za inwalidę 29-31, decyzja o przyznaniu renty 43, decyzja k. 69, decyzja k. 85, orzeczenie k. 141-143, orzeczenie k. 198-200 tom I akt rentowych)
W dniu 16.12.1978 r.J. R.uległ kolejnemu wypadkowi przy pracy, doznając stłuczenia palucha prawej nogi, zaś 14.09.1981 r. został napadnięty i pobity, które do wydarzenie zostało zakwalifikowane jako wypadek w drodze do lub z pracy. Po wypadku u ubezpieczonego rozpoznano epilepsję, wstrząśnienie mózgu i pogłębienie zespołu psychoorganicznego. Orzeczeniem Obwodowej Komisji do spraw Inwalidztwai Zatrudnienia z 08.12.1982 r. uznanoJ. R.za inwalidę II grupy w związkuz wypadkiem przy pracy stwierdzając, że inwalidztwo istnieje od 1981 roku. Decyzjąz dnia 25.10.1983 r. organ rentowy przeliczył rentęJ. R.z tytułu wypadku przy pracy i ustalił jej wysokość na poziomie właściwym dla inwalidów II grupy.
(
    bezsporne; nadto: protokół k. 178, 137,decyzja (...)tom I akt rentowych, k. zaświadczenie k. 10, zaświadczenie 13-14,decyzja (...)tom II akt rentowych)

W wyniki badań kontrolnych uJ. R.rozpoznano padaczkę pourazową z częstymi napadami typu „grand mal” oraz encefalopatię pourazowąz zaburzeniami intelektu, wobec czego(...)orzeczeniem z dnia 29.11.1984 r. uznała, że inwalidztwo II grupy jest trwałe i istnieje od 1963 roku, zaś badany może pracowaćw warunkach specjalnych. Na skutek wniosku z 11.02.1998 r., decyzjami z dnia6.03.1998 r. organ rentowy przyznałJ. R.prawo do emerytury oraz prawo do stałej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Z uwagi na zbieg świadczeń,J. R.wypłacana była cała rentaz tytułu wypadku przy pracy, obliczana jak dla osób całkowicie niezdolnych do pracy,a także połowa przysługującej mu emerytury. W dniu 10.08.2007 r.J. R.złożył wniosek o przyznanie dodatku pielęgnacyjnego do pobieranej dotychczas emeryturyw zbiegu z rentą z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Orzeczeniem z dnia 8.08.2008 r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził, że odwołujący nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji. Z uwagi na wniesiony sprzeciw orzeczeniew sprawie wydała w dniu 28.10.2008 r. Komisja lekarska ZUS, która stwierdziła, żeJ. R.jest trwale, całkowicie niezdolny do pracy, jednakże niezdolność do pracy nie pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy, a nadto, że nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji. Orzeczeniem z dnia 1.12.2008 r. Komisja lekarska ZUS uznała, żeJ. R.nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji, a nadto nie stwierdziła niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. W związku z powyższym orzeczeniem decyzją z dnia 29.12.2008 r., nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wstrzymał prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, zaś decyzją z dnia 29.12.2008 r., znakE(...), przyznałJ. R.od dnia 1.01.2009 r. emeryturęw wysokości 949, 90 zł. Decyzją z dnia 29.01.2013 r., znak(...), organ rentowy przyznałJ. R.od 1.02.2013 r. dodatek pielęgnacyjny w wysokości195,67 zł.
(

    bezsporne; nadto orzeczenie k. 32 tom II akt rentowych, k. 1, decyzje 6-8, wniosek k. 77, orzeczenie k. 105, 107, 119, decyzja k. 127-130 tom III akt rentowych, k. 439)

Orzeczeniem z 26.04.2012 r. Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności uznałJ. R.za osobę o znacznym stopniu niepełnosprawności. W orzeczeniu wskazano, żeJ. R.wymaga stałej opieki i pomocy innych osób w związku ze znaczenie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W chwili obecnejJ. R.nie jest całkowicie niezdolny do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, natomiast jest stale, częściowo niezdolny do pracy z powodu padaczki pourazowej, bez związku z wypadkiem przy pracy, zaś przebyty w 1963 r. wypadek przy pracy nie spowodował niezdolności do samodzielnej egzystencji. Niezdolność do pracyi niezdolność do samodzielnej egzystencji występuje w związku z innymi chorobamiz zakresu narządu ruchu oraz otępienia na podłożu miażdżycowym. Uraz głowy ze wstrząśnieniem mózgu, jakiego doznałJ. R.w wyniku wypadku przy pracy spowodowało nerwicę, która wedle obecnych kryteriów diagnostycznych jest niepsychotycznym zaburzeniem czynnościowym, nie powodującym całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy. Przebyty wypadek nie przyczynił się również do powstania niezdolności do pracy zarówno z punktu widzenia neurochirurgii, jaki kardiologii.
(dowód: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności k. 438, łączna opinia biegłych k. 454-455, 700-702, opinia biegłego psychiatry k. 759-762, opinia biegłego neurochirurga k. 767, opinia biegłego kardiologa 768, opinia k. 773-774)
Przechodząc do oceny dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie należy zaznaczyć, że w znacznej części stan faktyczny był między stronami niesporny.J. R.i organ rentowy nie byli zgodni co do tego, czy częściowa niezdolność do pracy jest spowodowana przebytym wypadkiem przy pracy, czy też nie ma z nim bezpośredniego związku.
Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się przede wszystkim na dowodachz dokumentów przedłożonych do akt sprawy. W przeważającej mierze na ww. dowody składała się obszerna dokumentacja medycznaJ. R., a także akta organu rentowego. Żadna ze stron nie negowała przy tym ich autentyczności czy rzetelności, zaś Sąd nie znalazł z urzędu podstaw do wyłączenia ich z puli wiarygodnego materiału dowodowego.
Za miarodajny i mogący stanowić podstawę rekonstrukcji stanu faktycznego Sąd uznał nadto dowód z opinii łącznej biegłego psychiatry i neurologa oraz z opinii uzupełniającej. Pierwsza sporządzona w sprawie opinia została wykonana przez osoby posiadające odpowiednie kompetencje, płynące z niej wnioski są logiczne i jasne, a nadto nie była kwestionowana przez strony postępowania. Co więcej, została potwierdzona w opinii uzupełniającej, którą dokonano po uzupełnieniu niezbędnej dokumentacji medycznej. Wnioski płynące z obu opinii były tożsame, zaś biegli byli zgodni co do tego, że częściowa niezdolność do pracy nie jest związana z przebytym przez ubezpieczonego wypadkiem przy pracy. Powyższe spostrzeżenia są aktualne w odniesieniu do opinii biegłych neurochirurga, psychiatry, kardiologa oraz neurologa, których opinie w ocenie Sądu stanowią pełnowartościowy materiał dowodowy. Ww. opinie zostały wydane na podstawie uzupełnionej, kompletnej dokumentacji medycznejJ. R., a nadto wszyscy specjaliście w sposób kategoryczny wykluczyli związek między wypadkiem przy pracya niezdolnością do pracy.
Przy ustalaniu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Sąd pominąłz kolei zeznania świadkaA. C., która zakwestionowała opinię uzupełniającą biegłych neurologa i psychiatry. Jej relacja nie wniosła nic istotnego do materiału dowodowego,a nadto nie zawierała argumentów mogących skutecznie podważyć opinię biegłych. Świadek sama wskazała, że jest specjalistą otolaryngologiem i specjalistą chorób płuc, zaś swoich zastrzeżeń do opinii nie konsultowała z neurologiem czy psychiatrą. Za niemający znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Sąd uznał również dowód z przesłuchaniaw charakterze stronyJ. R.. Najważniejsze bowiem ustalenia w toczącym się postępowaniu pozostawały w strefie wiadomości specjalnych, zaś ubezpieczony nie jest osobą kompetentną do oceny przyczyn niezdolności do pracy czy niezdolności do samodzielnej egzystencji. Jego twierdzenia ograniczały się nadto do relacjonowania przebiegu choroby i świadczeń otrzymywanych z ubezpieczeń społecznych, które to fakty znajdują dokładne odzwierciedlenie w aktach rentowych oraz dokumentacji medycznejJ. R..
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
OdwołanieJ. R.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddziału wW., nr(...)jest niezasadne, wobec czego podlegało oddaleniu.
W pierwszej kolejności dla oceny zasadności odwołaniaJ. R.niezbędne jest ustalenie przepisów, na podstawie których organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję. Renta inwalidzka przyznanaJ. R.decyzją z dnia 18.01.1969 r. oparta była na przepisachustawy z dnia 23 stycznia 1968 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących w razie wypadków przy pracy(Dz. U. z 1968, Nr 3, poz. 8). Zgodnie zart. 3ww. ustawy, renta inwalidzka przysługiwała pracownikowi, który stał się inwalidą wskutek wypadku i został zaliczony do jednej z grup inwalidów. Wysokość należnego świadczenia była zaś regulowana w art. 4 i 5, które uzależniały jej wymiar od działalności zarobkowej ubezpieczonego.
Podstawa przyznawania świadczeń uległa zmianie po wejściu w życie nowej ustawy – zgodnie zart. 50 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniachz tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. z 1983 r., Nr 30, poz. 144), renty inwalidzkie i renty rodzinne, przyznane na podstawieustawy z dnia 23 stycznia1968 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących w razie wypadków przy pracy, podlegały stosownemu przeliczeniu i stawały się rentami w rozumieniu tego aktu normatywnego. Dla oceny uprawnień ubezpieczonego w zakresie renty z tytułu niezdolności do pracy na chwilę wyrokowania znaczenia miała natomiast aktualnie obowiązująca ustaw a z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Wart. 50 ust. 1ww. ustawy wskazano, że renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowe oraz renty rodzinne, przyznane na podstawie przepisów wymienionych w art. 61 – w którym uwzględniono m.in.ustawęz dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych– stały się rentami w rozumieniu ww. ustawy (w dalszej części uzasadnienia: ustawy wypadkowej). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy wypadkowej, z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy, a wedle art. 17 ust. 1 ustawy wypadkowej przy ustalaniu prawa do renty stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS,z uwzględnieniem odrębności wynikających z ustawy wypadkowej. Oceniając zatem odwołanieJ. R.należy uwzględniać obecnie obowiązujące przepisy, którew pełni znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że niezbędnym warunkiem przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy na podstawie przepisów ustawy wypadkowej jest kwalifikowana przyczyna wystąpienia tej niezdolności w postaci wypadku przy pracy lub choroby zawodowej. Oznacza to, że dla przyznania renty konieczne jest ustalenie adekwatnego związku przyczynowo - skutkowego między wypadkiem przy pracya powstałą niezdolnością do pracy. Wypadek musi być zatem istotną przyczyną częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy, co oznacza, że bez wynikającego z niego uszczerbku na zdrowiu niezdolność do pracy nie wystąpiłaby.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, żeJ. R.jest stale, częściowo niezdolny do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (w dalszej części uzasadnienia: ustawy emerytalnej), który stanowi, że osobą niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Należy przy tym zaznaczyć, że wbrew twierdzeniom odwołującego się, ustalenie przez organ rentowy w orzeczeniuz 1968 roku trwałej, całkowitej niezdolności do pracy związanej z wypadkiem przy pracy nie oznacza, że tego rodzaju decyzja nie może ulec zmianie. Trzeba mieć bowiem na względzie brzmienie art. 101 pkt 1 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym prawo do świadczeń ustaje, gdy ustanie którykolwiek z warunków wymaganych do uzyskania tego prawa oraz art. 107 ustawy emerytalnej, który stanowi, że prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianą stopnia niezdolności do pracy brak tej niezdolności lub jej ponowne przyznanie. Nie istnieje zatem – wbrew twierdzeniom ubezpieczonego – instytucja „renty dożywotniej”, albowiem prawo do renty ulega zmianie w zależności od zmiany okoliczności. Oznacza to, że organ rentowy może weryfikować zarówno stan zdrowia rencisty (ten zaś zgodnie z art. 126 ustawy emerytalnej jest zobowiązany na żądanie organu rentowego poddać się badaniom lekarskim oraz – na wniosek lekarza orzecznika lub na wniosek komisji lekarskiej – badaniom psychologicznym jeżeli są one niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń określonych ustawą), jak i przyczyny powstania tej niezdolności. Art. 107 ustawy emerytalnej przyznaje przy tym organowi rentowego prawo do weryfikacji świadczeń z urzędu.
Nie ulega zatem wątpliwości, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych był uprawniony do przeprowadzenia ponownych badań ubezpieczonego, które zresztą zostały zainicjowane wnioskiemJ. R.o przyznaniu dodatku pielęgnacyjnego. Zarówno lekarz orzecznik ZUS, jak i komisja lekarska ZUS uznali, że niezdolność do pracy nie pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy, wobec czego decyzją z dnia 29.12.2008 r., nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)OddziałwW.wstrzymał prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związkuz wypadkiem przy pracy. Taka reakcja była w pełni uzasadniona i zgodna z przepisami prawa. Należy przy tym zaznaczyć, że brak związku pomiędzy wypadkiem przy pracya niezdolnościąJ. R.do pracy potwierdziły wszystkie przeprowadzonew toku postępowania dowody z opinii biegłych, które zostały uznane przez Sąd za wiarygodny i wartościowy materiał dowodowy, a których merytorycznie nie kwestionował sam ubezpieczony. Po przeprowadzeniu sądowej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził zatem uchybień, które skutkowałyby koniecznością jej zmiany. Warto w tym miejscu dodać, że twierdzeniaJ. R.jakoby opinie przeprowadzone bez jego uprzedniego, osobistego zbadania nie mogły stanowić wiarygodnego dowodu nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości. Ubezpieczony początkowo był informowanyo terminach badań, w których miał prawo wziąć udział, jednakże bez usprawiedliwienia nie stawiał się na wyznaczone terminy. W toku dalszego rozpoznawania sprawyJ. R.oznajmił Sądowi, że jest zmęczony i wyraził brak chęci do osobistego uczestniczenia w badaniach. Z tego też powodu Sąd, dopuszczając w dniu 3.06.2015 r. dowód z opinii biegłego kariologa, neurologa, psychiatry i neurochirurga wskazał na konieczność jej przeprowadzenia bez wzywania ubezpieczonego na badania. Wydanenastępnie opinie nie były przy tym kwestionowane przezJ. R.ani organ rentowy, zostały oparte na podstawie uzupełnionej, pełnej dokumentacji medyczneji w ocenie Sądu nie ma podstaw aby wyłączyć je z puli wiarygodnego materiału dowodowego, jednoznacznie wskazującego na brak związku przyczynowego między wypadkiem przy pracy a niezdolnością do pracy.
Dokonując oceny materiału dowodowego Sąd miał na względzie również orzeczenie z 26.04.2012 r. Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności,w którym uznanoJ. R.za osobę o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz orzeczenie z 13.03.2014 r., nr WPS-V.9531.1.571.2014, które wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 6.02.2015 r., sygn. akt VI U 172/14 zostało zmienione w ten sposób, żeJ. R.zaliczono do znacznego stopnia niepełnosprawności z przyczyn ortopedycznych (05-R) w okresie od 19.01.2012 r. do 31.01.2015 r. oraz zaliczono go do znacznego stopnia niepełnosprawności z przyczyn neurologicznych (10-N) na stałe i stwierdzono, że wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością znacznej egzystencji. Jakkolwiek ww. orzeczenia zgodnie z§ 5 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14.12.2004 r. w sprawie orzekaniao niezdolności do pracy(Dz. U. z 2004, nr 273, poz. 2711) nie są wiążące dla lekarza orzecznika, jednakże zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 28.01.2004 r., sygn. akt
  II UK 222/03 nie powinny być pomijane przy ocenie niezdolności do pracy warunkującej prawo do renty. W niniejszym postępowaniu orzeczenia Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności korespondowały z wnioskami zawartymiw zgromadzonych opiniach biegłych, jednakże nie odnosiły się do przyczyn stwierdzonej niezdolności do pracy czy ich związku z wypadkiem przy pracy, a zatem w tym zakresie za wyłącznie miarodajne uznano opinie biegłych.
Reasumując należy stwierdzić, że decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 29.12.2008 r., nr(...), wstrzymująca prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy była prawidłowa i w sposób oczywisty uzasadniona brakiem koniecznego związku między niezdolnością do pracy a przebytym wypadkiem przy pracy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawieart. 47714§ 1 kpcorzekł jak w sentencji.