Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XVII Ka 148/16
Data wyroku: 2016-03-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Judejko

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 marca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: SSO Anna Judejko
Protokolant: apl. adw. Alicja Hłond
przy udziale Prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej del. do Prok. Okręg. Macieja Nowaka
sprawyW. R.oskarżonego zart 178 a§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu
z dnia 21 października 2015 roku, sygn. akt. VIII K 747/15

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

2
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 150 zł.

SSO Anna Judejko

UZASADNIENIE
Wyrokiem wydanym w dniu 21 października 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt VIII K 747/15 Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu uznałW. R.za winnego czynu wypełniającego znamiona przestępstwa zart. 178a § 1 k.k.i za to wymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny wysokość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę 15 złotych.
Nadto Sąd na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, na jego poczet na podstawieart. 63 § 4 k.k.zaliczając zatrzymanie prawa jazdy od dnia 5 czerwca 2015 r. i nadal zaś w punkcie 4. wyroku na podstawieart. 43a § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
W ostatnim punkcie wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania obciążając nimi oskarżonego i wymierzając mu opłatę.
Wyrok powyższy w całości apelacją zaskarżył obrońca oskarżonego zarzucając wskazanemu wyżej orzeczeniu:
1. obrazęart. 300 k.p.k.w zw. zart. 16 § 1 k.p.k.poprzez brak pouczenia oskarżonego przez Policję oraz prokuratora podczas jego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym, iż w wypadku skorzystania z uprawnień określonych wart. 335 k.p.k.jednocześnie musi mieć na uwadze konsekwencje w postaci zakazu wynikającego zart. 447 § 5 k.p.k.
2. obrazęart. 16 § 2 k.p.k.w zw. zart. 343 k.p.k.poprzez brak pouczenia pokrzywdzonego przez Sąd I instancji na posiedzeniu w dniu 21 października 2015 roku o przysługującym mu prawie do cofnięcia zgody na wydanie wobec niego w trybieart. 335 k.p.k.wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy.
Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i warunkowe umorzenie postępowania karnego na okres 2 lat próby, orzeczenie na podstawieart. 39 pkt 7 k.k.świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 zł oraz zaniechanie orzekania zakazu prowadzenia pojazdów, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Jednocześnie obrońca oskarżonego wniósł o uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodu z dokumentów dotyczących warunków osobistych oskarżonego i trybu jego życia przed popełnieniem przestępstwa.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja wywiedziona w niniejszej sprawie okazała się bezzasadna.
Na wstępie podkreślić należy, iż w ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie, zgromadził materiał dowodowy wystarczający dla jej rozstrzygnięcia i dokonał jego starannej oceny, która spełniała wszystkie wymagania określone wart. 7 k.p.k, w szczególności zaś nie była dotknięta dowolnością. Za prawidłowe uznać należało także poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne, w myśl których oskarżony wyczerpał swym zachowaniem wszystkie ustawowe znamiona zarzucanego mu występku. Również uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadało wymaganiom wynikającym zart. 424 k.p.k., co umożliwiało jego instancyjną kontrolę. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się także występowania w rozpoznawanej sprawie bezwzględnych podstaw odwoławczych.
Odnosząc się zaś do treści wniesionej przez obrońcę oskarżonego apelacji stwierdzić należało, że podniesione w niej zarzuty obrazy prawa procesowego nie znalazły potwierdzenia w aktach przedmiotowego postępowania. Skarżący w wywiedzionym środku odwoławczym starał się wykazać, iż wpływ na treść wydanego przez Sąd Rejonowy rozstrzygnięcia miał rzekomy brak pouczenia oskarżonego o konsekwencjach wyrażenia przez niego zgody na wydanie wyroku skazującego w trybieart. 335 k.p.k.abstrahując zupełnie od tego, iż jego mandat zarówno w toku postępowania przygotowawczego i sądowego jak również i obecnie nie kwestionuje tego, że w dacie wskazanej w akcie oskarżenia prowadził pojazd mechaniczny znajdując się w stanie nietrzeźwości. Obecnie podnoszone zarzuty mają zaś na celu wyłącznie uniknięcie przezW. R.konsekwencji wynikających z wydania wobec niego wyroku skazującego w postaci obligatoryjnego w tej sytuacji orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w sytuacji, gdy nie jest możliwym podniesienie przez niego zarzutu rażącej niewspółmierności kary.
Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłuchanieW. R.w charakterze podejrzanego, podczas którego to przesłuchania wyraził on wolę dobrowolnego poddania się karze, poprzedzone zostało przedstawieniem ww. zarzutu oraz pouczeniem oskarżonego o przysługujących mu uprawnieniach i ciążących na nim obowiązkach, którego udzielenie oskarżony potwierdził własnym podpisem. Oskarżony nie kwestionował swego sprawstwa i wyraził zgodę na wydanie wobec niego wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy oraz orzeczenie kary uzgodnionej telefonicznie z prokuratorem.
Jednocześnie wraz z zawiadomieniem o terminie posiedzenia, podczas którego rozpoznany miał zostać wniosek oskarżyciela publicznego o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy, oskarżonemu doręczono druki nowych pouczeń obowiązujących od dnia 1 lipca 2015 roku (k. 32). Pouczenia powyższe zawierały zarazem informację o treściart. 447 § 5 k.p.k.(vide: załączona do akt sprawy kopia pouczeń załączanych przez SR do zawiadomienia o terminie posiedzenia).
Warto przy tym zauważyć, iż w trakcie posiedzenia w dniu 21 października 2015 roku oskarżony pouczony został o treściart. 434 k.p.k.w zw. z 433k.p.k.oraz podtrzymał zgodę na wydanie wobec niego wyroku skazującego w trybie opisanym wart. 335 k.p.k.i wymierzenie uzgodnionej uprzednio z oskarżycielem publicznym kary. Należy przy tym podkreślić, iż żaden z przepisówkodeksu postępowania karnegonie nakłada na sąd obowiązku informowania stron postępowania o możliwości cofnięcia składanych przez nie wniosków, w tym również o możliwości cofnięcia przez oskarżonego wniosku o wydanie wyroku na podstawieart. 335 k.p.k.JednocześnieW. R.na żadnym etapie postępowania nie wskazywał, aby chciał cofnąć złożony przez siebie wniosek bądź też – na co wskazuje skarżący – by chciał złożyć w sprawie dodatkowe wyjaśnienia. Nie wynika to również z protokołu posiedzenia, o którego sprostowanie oskarżony nie wnosił, należy zatem przyjąć, że wiernie oddaje przebieg posiedzenia. Od oskarżonego będącego osobą dorosłą i mającą pełną możliwość rozpoznania znaczenia podejmowanych przez nią zachowań można zaś oczekiwać chociażby minimalnej aktywności w prezentowaniu jego stanowiska procesowego. Oczywistym jest, że gdyby oskarżony przed Sądem wyraził jakiekolwiek wątpliwości odnośnie złożonego wcześniej oświadczenia woli, spotkałoby się to z adekwatną reakcją ze strony Sądu. Jak wcześniej wskazano, z treści wspomnianego wyżej protokołu posiedzenia wynika, że oskarżony podtrzymał swoje stanowisko co do wymierzenia mu kary uzgodnionej z prokuratorem. Był zatem pytany w tej kwestii. Już to, nawet bez osobnego pouczenia, musiało oskarżonemu uzmysłowić możliwość cofnięcia swojej zgody. Jest bowiem oczywiste, że w przypadku braku możliwości wycofania zgody na wydanie ustalonego wyroku w trybieart.335kpkpytanie oskarżonego, czy podtrzymuje swoje stanowisko byłoby bezprzedmiotowe.
W ocenie Sądu odwoławczego czas, jaki upłynął od momentu wyrażenia przezW. R.zgody na wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy do posiedzenia Sądu w tym przedmiocie był przy tym czasem wystarczającym dla przemyślenia konsekwencji tejże decyzji przez oskarżonego, przemyślenia jego stanowiska czy też skonsultowania się z obrońcą, co oskarżony zdecydował się zrobić dopiero wówczas, gdy w jego sprawie wydane zostało nieprawomocne orzeczenie.
Sąd Okręgowy nie dopatrzył się też podstaw, by uznać karę i środki karne wymierzone oskarżonemu za rażąco surowe. Orzeczona kara grzywny jest bowiem adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił, zaś środki karne w postaci świadczenia pieniężnego i zakazu prowadzenia pojazdów orzeczone zostały w najniższych ustawowych granicach przewidzianych w ustawie karnej, zaś oskarżony wyraził zgodę na ukształtowanie orzeczenia o karze w wyżej wskazany sposób. Nadmienić należy, iż ustawodawca zdecydował się na zaostrzenie kar i środków karnych wymierzanych za czyny zart. 178a § 1 k.k.w reakcji na stale rosnącą liczbę tego rodzaju przestępstw i konieczność zapewnienia realizacji zasady prewencji generalnej.
Sąd nie neguje przy tym faktu, iż zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi orzeczony wobec oskarżonego z pewnością komplikować może jego codzienne funkcjonowanie, nie mniej jednak to oskarżony winien był mieć na uwadze powyższą okoliczność w chwili, w której zdecydował się zasiąść za kierownicą samochodu po wcześniejszym spożyciu alkoholu. Jednocześnie nic nie stoi na przeszkodzie, aby oskarżony w załatwianiu codziennych potrzeb korzystał z komunikacji publicznej.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
W 2. punkcie orzeczenia Sąd na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.orzekł o kosztach procesu obciążając nimi oskarżonego oraz wymierzając mu opłatę w kwocie 150 zł. Zasadą w procesie karnym jest bowiem ponoszenie przez oskarżanego kosztów procesu a wyjątkiem od zasady zwolnienie od tego obowiązku. Oskarżony posiada przy tym możliwość uiszczenia kosztów we wskazanej wyżej kwocie - utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w kwocie 1500 zł.
SSO Anna Judejko