Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1299/15
Data wyroku: 2016-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Zenon Stankiewicz, Michał Chojnowski, Beata Tymoszów
Słowa kluczowe: Domniemanie Niewinności
Podstawa prawna: art. 5 § 2 kpk

Sygn. akt VI Ka 1299/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 lutego 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Beata Tymoszów (spr.)
Sędziowie:  SO Zenon Stankiewicz
SO Michał Chojnowski
protokolant – p.o. protokolant sądowy Monika Suwalska
przy udziale prokuratora - Gabriela Żuławskiego
po rozpoznaniu dnia 26 lutego 2016 r.
sprawyR. K. (1)synaW.iK.ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwa zart. 286 §1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 275 §1 kkw zb. zart. 270 §1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
z dnia 17 lutego 2015 r.    sygn. akt III K 1409/07
przy zastosowaniuart. 4 § 1 kkwyrok w zaskarżonej części w odniesieniu doR. K. (1)utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od opłaty sądowej za II instancję, wydatkami postepowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 1549,80 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w I instancji oraz kwotę 516,60 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym; kwoty te obejmują podatek VAT
SSO Beata Tymoszów SSO Zenon Stankiewicz SSO Michał Chojnowski

Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie w sprawie o sygnaturze VI Ka 1299/15

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2015r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie uznałR. K. (1)za winnego popełnienia czynów, zarzucanych mu w punkcie 5 i 6 aktu oskarżenia ( w części odnoszącej się do tego oskarżonego) , kwalifikowanych zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 275 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., a ustalając, że zostały one popełnione w warunkachart. 91 § 1 k.k., przy zastosowaniu tego przepisu, na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.. wymierzyłR. K. (1)karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.warunkowo zawiesił na okres próby lat pięciu, oddając oskarżonego w tym czasie pod dozór kuratora sądowego. Nadto, na podstawieart. 33 § 2 k.k.Sąd wymierzyłR. K. (1)karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych każda po 30 zł, na poczet której, na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemu okres jego tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 25 stycznia 2007r. do dnia 15 marca 2007r., uznając tym samym grzywnę za wykonaną w całości. W związku z tymi rozstrzygnięciami Sąd na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł również od oskarżonego obowiązek naprawienia wyrządzonych szkód w całości poprzez zapłatę – solidarnie, wraz z pozostałymi oskarżonymi - na rzecz(...) Bank (...) S.A.kwot: 4.136,03 zł. i 1468,95 złotych.
W pozostałym zakresie Sąd uniewinniłR. K. (1)od popełnienia zarzucanych mu czynów.
Wyrok w części tyczącej uznania winy i wymierzenia oskarżonemu kar, zaskarżył jego obrońca, który domagał się bądź to uniewinnieniaR. K. (1)od przypisanych mu przestępstw bądź też uchylenia wyroku w tej części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy okazała się bezzasadna, a przez to zawarte w niej wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Apelacja ta ma bowiem, w zestawieniu z pisemnymi motywami zaskarżonego wyroku, charakter typowo polemiczny, zaś prezentowane w niej argumenty sprowadzają się wyrażenia subiektywnych poglądów jej autora. Poza zarzutem związanym z brakiem rozstrzygnięcia o wynagrodzeniu za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, który był słuszny, a który powinien jednak znaleźć się w zażaleniu wywiedzionym na podstawieart. 626 k.p.k., żaden z pozostałych zarzutów nie był trafny.
Nie może być więc mowy o obrazieart. 7 k.p.k., sprowadzającej się do bezzasadnego odmówienia wiary niektórym dowodom ( wyjaśnieniomR. K. (1)i części wyjaśnieńD. K. (1)orazS. K. (1)) i niesłusznym przyznaniu waloru wiarygodności innym (zeznaniomwspółoskarżonych i ich pomówieniom), skoro Sąd Rejonowy każdy z tych dowodów przeanalizował całościowo jak i we wzajemnym powiązaniu i logicznie, przekonująco wskazał, dlaczego tylko niektórym fragmentom dał wiarę. Sąd miał zatem w polu widzenia zarówno fakt, żeS. K. (1)zaprzeczał, aby oskarżonyR. K.uczestniczył w popełnieniu któregokolwiek z przestępstw, jak i to, że obciążający go początkowo współoskarżonyD. K. (1)wycofał się z wcześniejszych wyjaśnień, a mimo to słusznie uznał, iż pozostałe dowody są wystarczające dla ustalenia winy oskarżonego. Sąd poddał ocenie wypowiedzi każdego ze wspomnianych współoskarżonych i racjonalnie uzasadnił, dlaczego zaprzeczanie przez nich sprawstwuR. K. (1)nie może być miarodajne. Choć autor apelacji w żadnej mierze nie odniósł się do tych, konkretnych i zindywidualizowanych, argumentów godzi się tylko przypomnieć ( w pełni akceptując wywody sądu orzekającego), że np.S. K.tak dalece mijał się z prawdą, iż przeczył udziałowi w zdarzeniach także samegoD. K., który przyznawał się do stawianych mu zarzutów. Tłumaczenie tego z kolei oskarżonego co do powodów wycofania swych wcześniejszych wyjaśnień, trafnie zostało poddane krytyce ze strony sądu I instancji. Abstrahując bowiem od tego, że opisane przezD. K.zachowanie policjantów, mające świadczyć o stosowanym wobec niego „przymusie psychicznym”, z pewnością nie może być tak ocenione, jako że stanowiło prawem dopuszczalną taktykę przesłuchania podejrzanego, to przede wszystkim trudno uwierzyć, aby ów ewentualny „przymus psychiczny” stosowany był tak wybiórczo i tylko w odniesieniu doR. K. (1).
Podobnie nietrafny, a wobec podstaw faktycznych wyroku - również niezrozumiały jest zarzut będący powieleniem tezy, iż wyjaśnieniaD. K. (3)nie mogą być uznane za wiarygodne, gdyż powodem ich złożenia i celem działania oskarżonej było przerzucenie właśnie naR. K.części odpowiedzialności za podrobienie dokumentów, które posłużyły do popełnienia przestępstwa oszustwa. Uznając ów dowód za przekonujący i na jego podstawie czyniąc ustalenia faktyczne, Sąd przyjął przecież wyraźnie, że np. zaświadczenie o zarobkach wystawione na nazwiskoA. O.zostało uprzednio podrobione przezS. K. (1)(czyn zarzucanyD. K.w punkcie V aktu oskarżenia) lub też podrobione przez samąD. K. (3)(czyn zarzucanyD. K.w punkcie VI). Nie można też mówić o zwolnieniu się poprzez oskarżoną z odpowiedzialności, skoro opisała ona, że w obu wypadkach sama wypełniała dokumenty niezbędne do uzyskania kredytu na zakup towarów, a więc dopuściła się przestępstwa oszustwa, towary te odbierała, a w konsekwencji, po ich sprzedaży, otrzymywała należną jej część zapłaty. Wreszcie nie sposób nie zauważyć, że wypowiedzi oskarżonej zawierały szczegółowe informacje, które z punktu widzenia możliwości przypisania czynów zabronionych nie miały istotnego znaczenia, ale które świadczyły o tym, że relacjonowała ona stan faktyczny, nie zaś – tworzyła wersję korzystną dla siebie, na użytek niniejszego postępowania ( k. 323 – 324). Istotne jest również, że wówczas oskarżona w znacznej mierze obciążała również siebie i swojego męża, wspominając o zdarzeniach, o których organy ścigania nie mogły wiedzieć ( np. próba uzyskania kredytu wsklepie (...)położonym w centrum handlowym przy Trasie(...)).
Biorąc wreszcie pod uwagę całość orzeczenia Sądu Rejonowego, to jest uniewinnienieR. K. (1)od pozostałych 6 zarzucanych mu czynów, twierdzenie skarżącego, jakobypostępowanie w niniejszej sprawie pozbawione było obiektywizmu i oparte jedynie na dowodach obciążających oskarżonego, bez głębszej analizy dowodów uniewinniających (sic!),brzmi wręcz kuriozalnie.
Nie podzielając zarzutów i wywodów zawartych w apelacji, Sąd Okręgowy nie znalazł również podstaw, które uwzględnione z urzędu nakazywałyby zmianę lub uchylenie wyroku w zaskarżonej części. WymierzoneR. K. (1)kary, biorąc pod uwagę jego dotychczasowy tryb życia, traktowane być muszą nie tylko jako nie nadmiernie surowe, ale przeciwnie – jako niezwykle wyważone i łagodne, zwłaszcza w kontekście zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.
Z powyższych względów, w trybieart. 437 § 1 k.p.k., Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie.
SSO Zenon Stankiewicz SSO Beata Tymoszów SSO Michał Chojnowski