Sąd Rejonowy w Bydgoszczy
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII P 352/16
Data wyroku: 2016-08-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Winczewski
Słowa kluczowe: Świadczenia Pieniężne
Podstawa prawna: art. 85 ustawy z 27.08.2009 r. o Służbie Celnej

Sygn. akt VII P 352/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 sierpnia 2016 r.
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Marcin Winczewski

Protokolant:

sekr. sądowy Artur Kluskiewicz

po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. w Bydgoszczy
spraw z powództwS. C.iW. R.
przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Izby Celnej wT.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanego na rzecz powodaS. C.kwotę 4.446,72 (cztery tysiące czterysta czterdzieści sześć 72/100) złotych wraz z ustawowymi odsetkamiod dnia 28 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty;

2
zasądza od pozwanego na rzecz powodaS. C.kwotę 900,00 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu;

3
zasądza od pozwanego na rzecz powodaW. R.kwotę 5.132,97 (pięć tysięcy sto trzydzieści dwa 97/100) złote wraz z ustawowymi odsetkamiod dnia 28 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty;

4
zasądza od pozwanego na rzecz powodaW. R.kwotę 1.800,00 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu;

5
kosztami sądowymi w sprawach obciąża Skarb Państwa.

SSR Marcin Winczewski
Sygn. akt VII P 352/16

UZASADNIENIE
S. C.wystąpił przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Izby Celnej wT., wnosząc o zasądzenie kwoty 4.446,72 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu podał, że od 1 lipca 2010 r. jest zatrudniony w Izbie Celnej wT., jako członek korpusu służby cywilnej na podstawie stosunku pracy, a jego wyznaczonym miejscem pracy był Referat Dozoru Urzędu Celnego wB.. Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. DyrektorI., działając na podstawie art. 99 ustawy o Służbie Celnej zaproponował mu przeniesienie ze służby cywilnej do celnej, z datą przekształcenia stosunku pracy w stosunek służbowy – 1 lipca 2010 r. i uposażeniem wynoszącym łącznie 4.446,72 zł. W dniu 10 czerwca 2010 r. powód przyjął propozycję. Pismem z dnia 28 czerwca 2010 r. Dyrektor poinformował go, iż w związku z przyjęciem propozycji z dniem 1 lipca 2010 r. staje się funkcjonariuszem celnym mianowanym do służby stałej w Izbie Celnej wT., na warunkach zgodnych z przyjętą propozycją. Pismem z dnia 27 czerwca 2010 r. zwrócił się do Dyrektora o wypłatę przysługującego mu w myśl art. 85 ustawy środków na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia należnego w dniu mianowania wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Dyrektor odmówił wypłaty, gdyż powołanie na podstawie art. 99 ustawy nie dokonuje się w związku z mianowaniem, o którym mowa w art. 85 ustawy, a jedynie wywiera skutek nawiązania stosunku służbowego na podstawie aktu mianowania, ponieważ data przekształcenia stosunku pracy w stosunek służbowy jest określona w propozycji składanej przez kierownika urzędu. W ocenie powoda powyższe stanowisko to jest błędne, gdyż stosunek służbowy funkcjonariusza celnego powstaje w drodze mianowania w dwóch przypadkach: na podstawie zgłoszenia się do służby oraz w drodze przekształcenia stosunku pracy pracownika korpusu służby cywilnej. Jego dotychczasowy stosunek pracy przekształcił się na podstawie mianowania, wobec czego stał się on funkcjonariuszem służby stałej z dniem 1 lipca 2010 r., bez względu na to czy, otrzymał akt mianowania czy też nie. Powód podkreślił, że otrzymał dokument potwierdzający dokonany już fakt przekształcenia jego stosunku pracy w stosunek służbowy z Izbą, określający datę mianowania i rodzaj służby, stanowiące elementy takiego aktu. Przepisy ustawy w żaden sposób nie różnicują praw i obowiązków funkcjonariuszy służby celnej ze względu na sposób, w jaki nawiązany został stosunek służbowy z mianowania, a jedynym warunkiem przyznającym prawo do otrzymania środków na zagospodarowanie jest posiadanie statusu funkcjonariusza służby stałej, przy czym środki te służą w związku z mianowaniem do tej służby. Wobec identycznych praw i obowiązków nie jest do przyjęcia różnicowanie przez stronę pozwaną funkcjonariuszy celnych, w zależności od sposobu powstania stosunku służbowego z mianowania. Użyte w art. 85 ustawy sformułowanie „w związku z mianowaniem do tej służby” nie może być interpretowane na jego niekorzyść, gdyż przekształcenie się stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej w stosunek służbowy na podstawie aktu mianowania jest jego mianowaniem.
W. R.wystąpił przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Izby Celnej wT., wnosząc o zasądzenie kwoty 5.132,97 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu podał, że od dnia 1 lipca 2010 r. był zatrudniony w Izbie wT., jako członek korpusu służby cywilnej na podstawie stosunku pracy a jego wyznaczonym miejscem pracy był Referat Dozoru UC wB.. Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej wT.działając na podstawie art. 99 ustawy zaproponował mu przeniesienia do służby celnej z datą przekształcenia stosunku pracy w stosunek służbowy – 1 lipca 2010 r. i uposażeniem, wynoszący, łącznie 5.123,97 zł. W dniu 10 czerwca 2010 r. przyjął propozycję, w związku z czym Dyrektor poinformował go, iż z dniem 1 lipca 2010 r. staje się funkcjonariuszem celnym mianowanym do służby celnej w IC wT.na warunkach zgodnych z przyjętą propozycją. Pismem z dnia 9 marca 2010 r. zwrócił się do Dyrektora o wypłatę przysługujących mu w myśl art. 85 ustawy środków na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia z dnia mianowania wraz z odsetkami, czego mu odmówiono. Pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. ponownie zwrócił się do Dyrektora, jednak ten ponownie wystosował odpowiedź odmowną. W dalszej częściW. R.powołał się na argumentację tożsamą z pozwemS. C..
Zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2016 r. sprawa te zostały połączone celem wspólnego prowadzenia, rozpoznania i rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi pozwany wniósł o oddalenie obu powództw w całości i orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazano, że stan faktyczny sprawy jest niesporny, a swoje stanowisko pozwany podtrzymuje, gdyż oparł je na opinii Departamentu Prawnego z dnia 26 marca 2010 r. Pozwany podał, że analogiczne stanowisko zaprezentowano organizacjom związkowym zarówno przez Szefa Służby Celnej i Dyrektora Izby Celnej wT.. Z ostrożności procesowej pozwany podniósł zarzut przedawnienia, bowiem roszczenie przedawniło się w czerwcu 2013 r., a pismo z dnia 27 czerwca 2013 r. nie powinno wywoływać skutków przerwania biegu przedawnienia, bowiem powodowie nie wystąpili w tej dacie z roszczeniem na drogę postepowania sądowego.

Sąd ustalił, co następuje:
S. C.w dniu 1 czerwca 1982 r. rozpoczął pracę jako członek służby cywilnej w Okręgowych Zarządach Dochodów Państwa i Kontroli Finansowej, następnie w dniu 1 czerwca 1983 r. został mianowany na stanowisko starszego inspektora w Izbie Skarbowej wB.. Od dnia 1 września 2003 r. został przeniesiony do pracy w Izbie Celnej wT., z miejscem pracy w Urzędzie Celnym wB., na stanowisko specjalisty – starszego komisarza akcyzowego. Od dnia 21 września 2006 r. objął stanowisko młodszego inspektora kontroli akcyzowej w Referacie Szczególnego Nadzoru Podatkowego w Urzędzie Celnym wB..
(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: akt mianowania z 1.06.1983 r. – k. 7; pismo Izby Celnej wT.z 27.08.2003 r. – k. 86 akt osobowych; przesłuchanie powoda – k. 37-38)
Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r.S. C.otrzymał propozycję Izby Celnej wT., dotyczącą pełnienia służby w Służbie Celnej. W piśmie tym, na podstawieart. 99 ust. 1, 3 i 4w zw. zart. 224 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, Dyrektor Izby Celnej wT.zaproponował mu pełnienie służby w Służbie Celnej od dnia 1 lipca 2010 r., która to data będzie przekształceniem stosunku pracy w stosunek służbowy. Miejscem służby miał być Urząd Celny wB.– Referat Dozoru– (...). Powód miał przejść na służbę stałą na stanowisko starszego specjalisty, obejmując stopień starszego rachmistrza celnego. Dyrektor zaproponował powodowi uposażenie w wysokości: uposażenie zasadnicze – 3.200,00 zł, dodatek za wieloletnią służbę – 800,15 zł, dodatek za stopień służbowy – 445,97 zł. W propozycji Dyrektor podkreślił, że przyjęcie jej, będzie zgodnie z art. 99 ust. 7-9 ustawy oznaczać, iż dotychczasowy stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej przekształci się w stosunek służbowy na podstawie aktu mianowania, przy czym okres stażu pracy w służbie cywilnej lub jednostkach organizacyjnych służby cywilnej wlicza się do okresu służby w Służbie Celnej, a stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej, który odmówi przyjęcia propozycji nie ulega zmianie.S. C.dnia 10 czerwca 2010 r. przyjął propozycję i wyraził zgodę na wszystkie przedstawione mu warunki.
(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: propozycja pełnienia służby w Służbie Celnej z 9.06.2010 r. – k. 137 akt osobowych; przesłuchanie powoda – k. 38)
S. C.w dniu 29 czerwca 2010 r. złożył ślubowanie jako funkcjonariusz Służby Celnej, a od dnia 1 lipca 2010 r. nawiązał się stosunek służby w Służbie Celnej.
(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: ślubowanie – k. 138, pismo Dyrektora Izby Celnej wT.z 28.06.2010 r. – k. 139 akt osobowych)
Pismem z dnia 1 lipca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej wT.poinformowałS. C., że na wniosek Naczelnika Urzędu Celnego wB.wyznaczył mu miejsce pełnienia służby w Urzędzie Celnym wB.w Referacie Dozoru.
(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: pismo z 1.07.2010 r. – k. 9)
Pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. powódS. C.zwrócił się do Dyrektora Izby Celnej wT.z prośbą o wypłatę przysługujących w myśl art. 85 ustawy o Służbie Celnej środków na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia należnego w dniu mianowania wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Powód wskazał, że został mianowany na funkcjonariusza służby stałej z dniem 1 lipca 2010 r. W odpowiedzi, Dyrektor Izby Celnej pismem z dnia 15 lipca 2013 r. poinformował, że nie znajduje podstaw do spełnienia jego prośby. Dyrektor podkreślił, że powołanie do służby na podstawie art. 9 ustawy nie dokonuje się w związku z mianowaniem, o którym mowa w art. 85 ustawy, a jedynie wywiera skutek nawiązania stosunku służbowego na podstawie aktu mianowania, ponieważ data przekształcenia stosunku pracy w stosunek służbowy jest określona już w propozycji składanej przez kierownika urzędu. Dyrektor stwierdził ponadto, że jego stanowisko jest zgodne ze stanowiskiem Szefa Służby Celnej oraz stanowiskiem zajętym wobec żądań związków zawodowych.
(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: pismo powoda z 27.06.2013 r. – k. 10; pismo Dyrektora Izby Celnej wT.z 15.07.2013 r. – k. 11)
W. R.od dnia 1 kwietnia 1983 r. pracował wS., w Okręgowym Zarządzie Dochodów Państwa, a w dniu 1 czerwca 1983 r. rozpoczął pracę jako starszy inspektor w Izbie Skarbowej wS., na które to stanowisko został mianowany aktem mianowania z 7 czerwca 1983 r. Następnie aktem mianowania z sierpnia 1985 r., z dniem 1 sierpnia 1985 r. objął stanowisko komisarza skarbowego w Izbie Skarbowej wS.. Aktem mianowania z dnia 10 listopada 1990 r. powód został mianowany na kierownika Referatu Stałego Nadzoru Podatkowego w Izbie Skarbowej wT., a aktem mianowania z dnia 3 stycznia 1992 r. został mianowany na starszego komisarza skarbowego w Izbie Skarbowej wB.. W dniu 7 lutego 1992 r. został mianowany starszym komisarzem skarbowym w Urzędzie Kontroli Skarbowej wB., a następnie 7 listopada 1992 r. został powołany na inspektora kontroli skarbowej IV st. w Urzędzie Kontroli Skarbowej wB.. Od dnia 1 września 2003 r. został przeniesiony do pracy w Izbie Celnej wT., z miejscem pracy w Urzędzie Celnym wB., na stanowisko specjalisty – inspektora kontroli akcyzowej IV st. Od dnia 1 sierpnia 2004 r. objął stanowisko inspektora kontroli akcyzowej w Referacie Szczególnego Nadzoru(...)w Urzędzie Celnym wB..
(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: akt mianowania z 7.06.1983 r. – k. 17; akt mianowania z 8.1985 r. – k. 30; akt mianowania z 10.11.1990 r. – k. 62; akt mianowania z 3.01.1992 r. – k. 70; akt mianowania z 10.03.1991 r. – k. 2; akt powołania z 30.11.1992 r. – k. 14; pismo Izby Celnej wT.z 28.08.2003 r. – k. 77 akt osobowych przesłuchanie powoda – k. 38-39)
Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r.W. R.otrzymał propozycję z Izby Celnej wT.dotyczącą pełnienia służby w Służbie Celnej. W przedmiotowym piśmie, na podstawieart. 99 ust. 1, 3 i 4w zw. zart. 224 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, Dyrektor Izby Celnej wT.zaproponował mu pełnienie służby w Służbie Celnej od dnia 1 lipca 2010 r., która to data będzie przekształceniem stosunku pracy w stosunek służbowy. Miejscem służby miał być Urząd Celny wB.– Referat Dozoru– (...)BioetanolA.. Powód miał przejść na służbę stałą na stanowisko młodszego eksperta Służby Celnej, obejmując stopień starszego rachmistrza celnego. W propozycji Dyrektor zaproponował powodowi uposażenie w wysokości: uposażenie zasadnicze – 3.749,60 zł, dodatek za wieloletnią służbę – 937,40 zł, dodatek za stopień służbowy – 445,97 zł. Dyrektor podkreślił, że przyjęcie propozycji będzie zgodnie z art. 99 ust. 7-9 ustawy oznaczać, iż dotychczasowy stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej przekształci się w stosunek służbowy na podstawie aktu mianowania, przy czym okres stażu pracy w służbie cywilnej lub jednostkach organizacyjnych służby cywilnej wlicza się do okresu służby wS.Celnej, a stosunek pracy członka korpusu Służby Cywilnej, który odmówi przyjęcia propozycji nie ulega zmianie.W. R.w dniu 10 czerwca 2010 r. przyjął propozycję i wyraził zgodę na wszystkie przedstawione mu warunki.
(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: propozycja pełnienia służby w Służbie Celnej z 9.06.2010 r. – k. 133 akt osobowych; przesłuchanie powoda – k. 38-39)
W. R.w dniu 29 czerwca 2010 r. złożył ślubowanie jako funkcjonariusz Służby Celnej a od dnia 1 lipca 2010 r. nawiązał się stosunek służby w Służbie Celnej.
(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: ślubowanie – k. 134; pismo Dyrektora Izby Celnej wT.z 28.06.2010 r. – k. 135)
Pismem z dnia 9 marca 2011 r. powód zwrócił się do Dyrektora Izby Celnej wT.o wypłatę przysługujących mu w myśl art. 85 ustawy o Służbie Celnej, środków na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia należnego w dniu mianowania, wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W odpowiedzi, Dyrektor pismem z dnia 13 marca 2011 r. wskazał, że stosunek jego pracy uległ przekształceniu w stosunek służbowy z dniem 1 lipca 2010 r., co zgodnie z wyjaśnieniami Departamentu Prawnego Ministerstwa Finansów z dnia 22 czerwca 2010 r. oznacza, że powołanie do służby nie dokonuje się w związku z mianowaniem o którym mowa w art. 85 ustawy a jedynie wywiera skutek nawiązania stosunku służbowego na podstawie aktu mianowania, ponieważ data przekształcenia stosunku pracy w stosunek służbowy jest określona już w propozycji składanej przez kierownika urzędu. Dyrektor stwierdził więc, że nie ma podstaw prawnych i faktycznych do wypłaty powodowi środków na zagospodarowanie.
(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: pismo Dyrektora Izby Celnej z 17.03.2011 r. – k. 9 akt VII P 353/16)
Pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. powód ponownie zwrócił się do Dyrektora Izby Celnej wT.z prośba o wypłatę przysługujących w myśl art. 85 ustawy o SC środków na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia należnego w dniu mianowania wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, wskazując, że został mianowany na funkcjonariusza służby stałej z dniem 1 lipca 2010 r. W odpowiedzi, Dyrektor Izby Celnej pismem z dnia 15 lipca 2013 r. poinformował, że nie znajduje podstaw do spełnienia jego prośby. Dyrektor podkreślił, że powołanie do służby na podstawie art. 9 ustawy nie dokonuje się w związku z mianowaniem, o którym mowa w art. 85 ustawy, a jedynie wywiera skutek nawiązania stosunku służbowego na podstawie aktu mianowania, ponieważ data przekształcenia stosunku pracy w stosunek służbowy jest określona już w propozycji składanej przez kierownika urzędu. Dyrektor stwierdził ponadto, że jego stanowisko jest zgodne ze stanowiskiem Szefa Służby Celnej oraz stanowiskiem zajętym wobec żądań związków zawodowych.
(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: pismo powoda z 27.06.2013 r. – k. 10 akt VII P 353/16; pismo Dyrektora Izby Celnej wT.z 15.07.2013 r. – k. 11 akt VII P 353/16)

Sąd zważył, co następuje:
Oba powództwa zasługiwały na uwzględnienie.
Stan faktyczny obu połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw był bezsporny, co przyznały obie strony, a nadto wynikał on wprost z przesłuchania i twierdzeń stron, których poparcie dawały przedłożone do sprawy dokumenty i dowody, w szczególności z akt osobowych powodów. Żadna ze stron nie kwestionowała znajdujących się w aktach dokumentów, stąd Sąd ocenił zarówno je, jak i przesłuchanie powodów, jako w pełni wiarygodne, gdyż były spójne, konkretne, korelowały ze sobą i znajdowały pokrycie w dokumentacji z akt osobowych. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia była natomiast interpretacja przepisów ustawy o Służbie Celnej.
Przechodząc do istoty sporu w przedmiotowej sprawie, którą jest kwestia istnienia po stronie powodów uprawnienia do uzyskania od pozwanego Skarbu Państwa działającego przez Dyrektora Izby Celnej wT.(por. postanowienie SN z dnia 4 grudnia 2014 r., III BP 2/14, Lex nr 1616906) świadczenia w postaci środków na zagospodarowanie, trzeba wskazać, że podstawę roszczenia stanowiart. 85 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej(j.t.: Dz.U. z 2015 r., poz.990), zgodnie z którym funkcjonariuszowi służby stałej, w związku z mianowaniem do tej służby, przysługują środki na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia należnego w dniu tego mianowania.
W ocenie Sądu, prezentowane w ramach niniejszego postępowania jurysdykcyjnego, stanowisko pozwanej Izby Celnej opierające się na nieuzasadnionym prawnymi wywodami i argumentami twierdzeniu, iż powodom nie przysługują środki na zagospodarowanie z uwagi na przekształcenie stosunku pracy w stosunek służbowy, nie zasługuje na uwzględnienie. Strona pozwana, kwestionując prawo powodów do uzyskania środków pieniężnych wskazanych w treści art. 85 powołanej ustawy, stała na stanowisku, że powołanie do służby nie dokonało się „w związku z mianowaniem”, o którym mowa w art. 85 ustawy, a jedynie wywarło skutek w postaci nawiązania stosunku służbowego w oparciu o przyjęcie propozycji przejścia z korpusu służby cywilnej do stałej służby celnej, na stanowisku funkcjonariusza Służby Celnej. Dodatkowo pozwana Izba Celna podała, że nie wydała żadnego aktu mianowania powodom. Zdaniem Sądu Rejonowego, z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Zgodnie z treścią art. 99 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej, dotychczasowy stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej, który przyjął propozycję, o której mowa w ust. 1, przekształca się w stosunek służbowy na podstawie aktu mianowania. Już z samej treści tego przepisu wynika, iż powstanie stosunku służbowego członka korpusu służby cywilnej, w trybie przewidzianym w tym przepisie, następuje w drodze mianowania. Przepis ten wprost stanowi bowiem, że przekształcenie w stosunek służbowy następuje na podstawie aktu mianowania. Za nieuprawnione i niezrozumiałe należy zatem traktować stanowisko strony pozwanej, że w tym przypadku akt mianowania ma wyłącznie charakter porządkowy.
W tym miejscu należy wskazać, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości fakt, że powodowie zostali funkcjonariuszami służby stałej w Służbie Celnej w trybie art. 99 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej. WobecW. R.iS. C.co prawda nie zostały wydane akty mianowania, jednak z bezspornych (co wprost stwierdziła storna pozwana) okoliczności sprawy wynika, że powodowie złożyli ślubowanie, a Dyrektor Izby Celnej wprost stwierdza w pismach kierowanych do powodów, że zostali mianowani, z czego wynika, że akt mianowania nastąpił, mimo, ze fizycznie nie został im wręczony. Fakt jednakże fizycznego braku wręczenia dokumentu nie może przemawiać za uznaniem, jak chciałby pozwany, że w sprawie nie doszło do mianowania na podstawie wskazanych norm prawnych. Bezsprzecznie powodowie zostali mianowani do służby stałej w Służbie Celnej weT.z dniem 1 lipca 2010 r., co wynika już z samych propozycji złożonych im przez stronę pozwaną, a znajduje potwierdzenie w dalszych okolicznościach sprawy. Zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem w tym przedmiocie, przekształcenie stosunku pracy w stosunek służbowy następuje ex lege już w momencie przyjęcia przez funkcjonariusza propozycji na piśmie albo z datą wskazaną w złożonej przez pracodawcę propozycji, co właśnie miało miejsce w niemniejszej sprawie (zob. w tym zakresie wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 17 czerwca 2014 r., V Pa 115/14, Lex nr 1889633, wydany w bardzo zbliżonych okolicznościach faktycznych).
Biorąc powyższe pod uwagę, obaj powodowie spełniają wszystkie przesłanki wskazane w treści art. 85 ustawy o Służbie Celnej, do uzyskania wskazanych tam środków na zagospodarowanie. Na podstawie treści tego przepisu, jak również innych przepisów tej ustawy, nie sposób bowiem zróżnicować sytuacji funkcjonariuszy służby stałej w zależności od trybu powstania stosunku służbowego, co słusznie podniesiono w pozwach. Z treści art. 145 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Celnej wynika, iż prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza do służby. Z tytułu pełnienia służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie (zob. wyrok SR w Lesznie z dnia 26 sierpnia 2015 r., IV P 63/15, Lex nr 1681497).
Z tych względów Sąd uwzględnił powództwa i zasądził na rzecz powodaS. C.od strony pozwanej kwotę 4.446,72 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty (punkt 1 wyroku), oraz na rzecz powodaW. R.kwotę 5.132,97 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty (punkt 3 wyroku). Podstawę orzeczenia o odsetkach ustawowych stanowił art. 165 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej, zgodnie z którym w przypadku zwłoki w wypłacie uposażenia, innych świadczeń oraz należności pieniężnych funkcjonariuszowi przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie, inne świadczenie lub należność pieniężna stały się wymagalne. W niniejszej sprawie datę wymagalności należało określić na dzień 1 lipca 2010 r, kiedy to obaj powodowie zostali mianowani do Służby Celnej.
Za chybiony uznać należało przy tym zarzuty przedawnienia roszczenia, jakie podniósł pozwany w stosunku do obu powodów. Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (ust. 1). Jednakże zgodnie z ust. 3 pkt 1 przepisu, bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. Wobec powyższego należy uznać, że bieg przedawnienia dochodzonego roszczenia został przerwany w przypadku powodaS. C.w dniu 27 czerwca 2013 r. kiedy to powód zwrócił się wprost swym pismem (de facto wezwaniem do wypłaty należnego świadczenia) do kierownika urzędu – Dyrektora Izby Celnej wT.o wypłacenie mu zaległego roszczenia w postaci środków na zagospodarowanie. Jednocześnie należy zaznaczyć, że z akt sprawy, a w szczególności w treści ww. pisma wynika, że powód już wcześniej domagał się wypłaty należnego mu roszczenia, co oznacza, że także wcześniej powód dochodził należnych mu środków, a więc z całą pewnością bieg przedawnienia został przerwany przed upływem trzech lat od daty jego wymagalności. Natomiast w przypadku powodaW. R.datą przerwania biegu przedawnienia jest dzień 27 czerwca 2013 r., kiedy to powód pismem skierowanym do Dyrektora Izby Celnej wT.domagał się wypłaty należnego mu roszczenia. Wobec powyższego należy stwierdzić, że w przypadku obu powodów bieg przedawnienia został skutecznie przerwany przez pisma skierowane do kierownika urzędu – Dyrektora Izby Celnej wT., bowiem zgodnie z art. 165 ust. 3 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej, bieg przedawnienia roszczenia przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub zaspokojenia roszczenia, a taką niewątpliwie były ww. pisma powodów, gdyż wprost domagali się oni wypłaty należnych im środków na zagospodarowanie (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 października 2009 r.,(...) SA/Bd 762/09, Lex nr 573663; wyrok SO w Suwałkach z dnia 15 maja 2014 r., III Pa 21/14, Lex nr 1886530; czy wyrok SR w Lesznie z dnia 26 sierpnia 2015 r., IV P 63/15, Lex nr 1681497).
O kosztach procesu orzeczono w punktach 2 i 4 wyroku, z uwzględnieniem wyniku spraw, które pozwany Skarb Państwa przegrał w całości. Zgodnie z treściąart. 98 § 1 k.p.c.strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na koszty procesu, które ponieśli obaj powodowie składa się wynagrodzenie ustanowionego przez każdego z nich w sprawie profesjonalnego pełnomocnika. Z tego tytułu zasądzono od pozwanego na rzeczS. C.kwotę 900,00 zł (pkt 2 wyroku), a na rzeczW. R.kwotę 1.800,00 zł. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie § 2 pkt 3 i 4 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800).
O kosztach sądowych orzeczono w punkcie 5 wyroku na podstawieart. 97 i art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 ze zm.) w zw. zart. 98 k.p.c.Powodowie byli z mocy prawa zwolnieni od ponoszenia kosztów sądowych, natomiast stroną pozwaną jest Skarb Państwa, a zatem w tej sytuacji brak jest podstaw do obciążania którejkolwiek ze stron tymi kosztami, które musiał w związku z tym ponieść właśnie Skarb Państwa.
SSR Marcin Winczewski