Sąd Rejonowy w Lesku
VI Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Ustrzykach Dolnych
Sygnatura akt: VI K 184/15
Data wyroku: 2016-06-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Daniel Radwański
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 §1 kk w zw. z art. 178a §1 kk
Teza: umyślnie naruszył zasadę bezpieczeństwa w ruchu lądowym

Sygn. akt VI K 184/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 czerwca 2016r.
Sąd Rejonowy w Lesku, Zamiejscowy Wydział VI Karny z siedzibą wU.w składzie:

Przewodniczący SSR Daniel Radwański

Protokolant Izabela Skarbińska
przy udziale Prokuratora Edwarda Martuszewskiego
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 18.11.2015r., 16.12.2015r., 20.01.2016r., 01.06.2016r. wU., sprawy
H. G. (1)s.S.iD. z domu G.ur. (...)wU., zam.(...), obywatelstwa polskiego, karanego,PESEL (...)

oskarżonego o to, że:

w dniu 23 lutego 2015r. w miejscowościT., gm.U., pow.(...), umyślnie naruszył zasadę bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiV. (...)onr rej (...)po drodze publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości (wynik 2,7 promila alkoholu we krwi) nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze i stracił panowanie nad pojazdem, który na łuku drogi zjechał z jezdni do przydrożnego rowu, dachował po czym uderzył w drewniany betonowy słup telefoniczny, powodując tym samym wypadek, w którym pasażerV. (...)A. K.doznał obrażeń ciała w postaci wieloszczelinowego złamania panewki prawego stawu biodrowego, złamania górnej gałęzi kości łonowej prawej, złamania gałęzi prawej kości kulszoweji uogólnionych stłuczeń ciała skutkujących rozstrojem zdrowiai naruszeniem czynności narządu ruchu na okres powyżej dni7 w myślart. 157 § 1 kk

tj. o czyn zart. 177 §1 kkw zw. zart. 178 §1 kk

I
u z n a j eoskarżonegoH. G. (2)za winnego czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, a stanowiącego przestępstwo zart. 177 §1 kkw zw. zart. 178 § 1 kki za to na podstawieart. 177 § 1 kkw zw. zart. 178 § 1 kk

s k a z u j e
go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

II
na podstawieart. 42 §2 kkw zw. zart. 43 §1 kkorzekawobec oskarżonegoH. G. (2)środek karnyw postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5(pięciu) lat,

III
na podstawieRozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawej udzielonej z urzędu(Dz.U. z 2002r. Nr 163, poz.1348,)zasądzaod Skarbu Państwa na rzecz adwokataJ. K.– Kancelaria Adwokacka wL., kwotę 1.047,96 (jeden tysiąc czterdzieści siedem 96/100) złotych tytułem nie uiszczonego wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoH. G. (2),

IV
na podstawieart. 627 kpkoraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy „o opłatach w sprawach karnych” z dnia 23.06.1973 r. (Dz.U. z 1983r. Nr49, poz.223 z zm.)zasądzaod oskarżonegoH. G. (2)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości oraz opłatę w kwocie 180,00 (sto osiemdziesiąt) złotych.

Sygn. akt VI K 184/15

UZASADNIENIE
Wyroku z dnia 1 czerwca 2016r.
W dniu 23 lutego 2015r., ok. godz. 23 mieszkaniecL.oskarżonyH. G. (2), przyjechał pod domu zamieszkałego w tej samej miejscowości kolegiA. K.. Rozmawiał zeZ. K.ojcemA. K., który zauważył, że oskarżony spożywał wcześniej alkohol. Oskarżony chciał widzieć się zA. K., ponieważ chciał z nim pić wódkę, którą przywiózł ze sobą. Odgłosy rozmów obudziłyB. K.matkęA. K., która wyszła do oskarżonego i widząc, że nie jest trzeźwy prosiła go o opuszczenie domu. W końcu do oskarżonego wszedłA. K.i razem wyszli przed dom, a następnieH. G. (2)odjechał swoim samochodem spod domu i zaparkował go przy drodze.B. K.obawiając się, że oskarżony może chcieć dalej jechać samochodem podeszłą do samochodu i chciała, abyH. G. (2)dał jej kluczyki do samochodu, lecz on odmówił, po czym wróciła do domu.
/dowód: zeznaniaZ. K.(k.10-11),B. K.(k.11), częściowe wyjaśnieniaH. G. (1)(k.30-31),A. K.(k.47-48)/
Z oskarżonym zostałA. K., który usiadł w samochodzie oskarżonego po stronie pasażera. Obaj wypili trochę wódki, po czym pojechali doT.do znajomych, aby z nimi pić alkohol. Po drodzeH. G. (2)był na tyle nietrzeźwy, żeA. K.zmienił go za kierownicą i on kierował samochodem doT.. Tam nie zastali znajomych, więc wrócili do samochodu i sami dokończyli alkohol, który mieli ze sobą. Ze względu na stan nietrzeźwości postanowili spać w samochodzie.H. G. (2)siedział na miejscu kierowcy. Domagał się, żebyA. K.dał mu kluczyki do samochodu. Tak się stało, a następnieA. K.zasnął na fotelu pasażera. W nieustalonych okolicznościach po północy,H. G. (2)uruchomił samochód i ruszył w kierunkuL..A. K.nie miał zapiętych pasów bezpieczeństwa.
/dowód: zeznania świadkaA. K.(k.57-48)/
Ok. godz. 0:30 wT., w obszarze zabudowanym, na odcinku drogi biegnącym łukiem w prawo, samochód kierowany przez oskarżonego jechał z prędkością co najmniej 75,4 km/h. Z uwagi na stan nietrzeźwości oskarżonego ok. 2,70/00 alkoholu we krwi, utracił on panowanie nad samochodem i zjechał w lewo z korony drogi. W tym momencie obudził sięA. K., również znajdujący się w stanie nietrzeźwości 2,30/00 alkoholu we krwi i zobaczył, jak samochód znosi w lewo na łuku. Następnie samochód wyskoczył z korony drogi, wpadł w obniżenie terenu po lewej stronie drogi, dachował i zatrzymał się na drewnianym słupie telefonicznym, leżąc na lewym boku, przodem w kierunku jezdni.
/dowód: zeznania świadkaA. K.(k.57-48), protokół pobrania krwi i sprawozdanie z badania krwi na zawartość alkoholuH. G.(k.F2-F3) iA. K.(k.F5-F6), opinia biegłego ds. ruchu drogowegoL. S.(k.F9-F14), protokół oględzin miejsca wypadku (k.H3-H10) z dok. fot. (k. H15), protokół oględzin pojazdu (k.H16-H20), protokół pobrania śladów osmologicznych (k.46 a i b, k.65-66), opinia osmologiczna (k.71-81)/
Podczas dachowaniaA. K.wypadł przez przednią szybę. Następnie z samochodu o własnych siłach wyszedł oskarżonyH. G. (2). Po wypadku oskarżonyH. G. (2)iA. K.leżeli obok samochodu. Mieszkający niedaleko miejsca wypadkuD. K.oglądał tv i po usłyszeniu odgłosów wypadku wyszedł z domu. Widział, że na drodze, w pobliżu miejsca, w którym leżał samochód oskarżonego, zatrzymał się samochód. Kierowcą tego samochodu byłB. H.. Podszedł on do oskarżonego iA. K.i zapytał się ich w jakim są stanie. Obaj byli przytomni. Następnie odłączył akumulator w samochodzie i sprawdził, czy wewnątrz pojazdu nie ma innych osób. Następnie z apteczki swojego samochodu wziął koc termiczny i okrył nim oskarżonego iA. K.. W czasie udzielenia im pomocy wyczuł od nich zapach alkoholu. Pytał, kto kierował samochodem, lecz obaj nie odpowiedzieli na to pytanie. Jeden z nich lub obydwaj mówili jedynie, że jechała z nimi jeszcze jedna osoba. Słowa te słyszałD. K., który wówczas był na miejscu wypadku.B. H., gdy usłyszał o tym, że w wypadku miała brać udział jeszcze jedna osoba sprawdził wnętrze samochodu i oświetlał łąkę w okolicy miejsca wypadku, lecz w zalegającym śniegu nie widział żadnych śladów wskazujących na to, że z miejsca wypadku, w kierunku pól mógł się ktoś oddalić. Na miejscu zdarzenia nie odnaleziono kluczyków do samochodu.
/dowód: zeznaniaD.kozy (k.11),B. H.(k.11-12),A. K.(k.57-48)/
Na skutek wypadkuA. K.doznał obrażeń ciała w postaci wieloszczelinowego złamania panewki prawego stawu biodrowego, złamania górnej gałęzi kości łonowej prawej, złamania gałęzi prawej kości kulszowej i uogólnionych stłuczeń ciała skutkujących rozstrojem zdrowia i naruszeniem czynności narządu ruchu na okres powyżej dni 7 w myślart. 157 § 1 kk.
/dowód: opinia biegłego lek.J. B.(k.F7-F8), dokumentacja medyczna (k.F21-F25), zeznania świadkaA. K.(k.57-48)/
Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie cytowanych dowodów. Dowody osobowe wskazane w części uzasadnienia obejmującej ustalenia faktyczne Sądu, były wiarygodne odnośnie okoliczności, na które zostały powołane.
W zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy nie było osobowego materiału dowodowego pochodzącego od osób trzecich, nie biorących udziału w wypadku, pozwalającego na jednoznaczne ustalenia, kto w chwili wypadku kierował samochodem oskarżonegoH. G. (1). Osoby biorące udział w wypadku, tj. oskarżonyH. G. (2)i pokrzywdzonyA. K.złożyły na rozprawie sprzeczne relacje, w których wskazywali na to, że to nie oni kierowali pojazdem. Kategoryczne i konsekwentne były zeznaniaA. K., który od początku postępowania karnego twierdził, że samochodem kierowałH. G. (2), natomiast oskarżony początkowo wskazywał na to, że ze względu na stan nietrzeźwości nie zapamiętał tego, natomiast na rozprawie wskazał, że pamięta, iż to nie on kierował samochodem.
ZeznaniaA. K.i wyjaśnieniaH. G. (1)zostały zweryfikowane w oparciu o ekspertyzę osmologiczną wykonaną przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej Policji wL.. Spośród śladów zapachowych, zabezpieczonych w samochodzie na miejscu wypadku – na fotelach kierowcy i pasażera oraz kierownicy, w toku eksperymentu psy wskazały na ślad zapachowy na kierownicy pojazdu, jako pochodzący od oskarżonegoH. G. (1). Na kierownicy, ani na fotelu pasażera psy nie wyczuły zapachu pokrzywdzonegoA. K..
Ślady porównawcze zostały pobrane przez technika kryminalistyki w siedzibie Sądu i zakładzie karnym, w którym oskarżony iA. K.odbywali kary w innych sprawach. Czynności te zostały stwierdzone protokołem i ich uczestnicy nie składali zarzutów dotyczących przebieg pobrania śladów i ich zabezpieczenia. Z tego względu uchybienie w postaci braku zawiadomienia obrońcy osk. o terminie pobrania śladów na terenie ZK nie powoduje wątpliwości, co do prawidłowości pobrania i zabezpieczenia dodatkowych śladów zapachowych. Wynik ekspertyzy wskazał, na to, że pojazdemH. G. (1)kierował on sam.
ZeznaniaZ.iB. K.potwierdzają zeznaniaA. K., żeH. G. (2)przyjechał do niego w stanie wskazującym na to, że wcześniej spożywał alkohol. PonadtoB. K.wskazała na zachowanie oskarżonego, który nie chciał oddać jej kluczyków, pomimo tego stanu. Zeznania te pośrednio potwierdzały zeznaniaA. K., że wT.H. G. (2)mógł zażądać od niego kluczyków do samochodu, po tym jak przywiózł go tamA. K.. Pokrzywdzony wskazywał bowiem na to, że oskarżony niechętnie rozstawał się z kluczami do samochodu i pomimo stanu nietrzeźwości chciał je mieć w swoim posiadaniu. To uzasadniało zachowanie oskarżonego, który po przyjeździe doT.siadł za kierownicą pojazdu i zabrał kluczyki pokrzywdzonemu, gdy mieli przespać się w samochodzie. Dlatego też, w zakresie kto kierował samochodem w chwili zaistnienia wypadku, Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonegoA. K., a nie oskarżonemu.
Stan nietrzeźwości oskarżonego w chwili spowodowania wypadku komunikacyjnego został ustalony na podstawie badania krwi. Spożywanie alkoholu przez oskarżonego w okresie poprzedzającym wypadek drogowy zostało wykazane na podstawie zeznań świadkówZ. K.,B. K.,A. K.oraz wyjaśnieńH. G. (1). Ponadto w pojeździe znaleziono pustą butelkę po wódce marki Finlandia.
Stan nietrzeźwości oskarżonego i spowodowane nim zaburzenia postrzegania i reakcji stanowiły bezpośrednią przyczynę utraty przez oskarżonego panowania nad kierowanym pojazdem, w wyniku czego pojazd ten wypadł z drogi i dachował. Przy tym oskarżony przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy w terenie zabudowanym, co miało wpływ na rozmiar skutków wypadku, a przede wszystkim obrażeń doznanych przez pasażera, pokrzywdzonegoA. K.. Wnioski takie wynikały z opinii biegłego ds. ruchu drogowegoL. S., które były logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym.
OskarżonyH. G. (2)nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Podczas przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym powoływał się na niepamięć spowodowaną stanem nietrzeźwości, natomiast przed Sądem wyjaśnił, że pamięta jedynie, iż obudził się w samochodzie przed wypadkiem, a wówczas nie kierował pojazdem, lecz jechał w nim jako pasażer. Podnosił, że pokrzywdzonemu już wcześniej zdarzało się zabierać cudze samochody i prowadzić je w stanie nietrzeźwości.
Wyjaśnienia oskarżonego nie były wiarygodne w części, w której wyjaśnił, że nie kierował swoim samochodem w chwili wypadku. W tym zakresie, sprzeczne z jego wyjaśnieniami były zeznania pokrzywdzonego oraz wyniki ekspertyzy osmologicznej, która stanowiła dowód wskazujący na to, że zeznaniaA. K.były w tym zakresie wiarygodne. Oskarżony zresztą podczas pierwszych przesłuchań, gdy pamiętał zdarzenie lepiej niż na rozprawie, mówił że nie pamięta w ogóle tego, kto kierował samochodem, a w szczególności, że to nie on nim kierował. W takim wypadku zmianę wyjaśnień w tym zakresie Sąd uznał za element przyjętej przez oskarżonego linii obronnym nie znajdujący potwierdzenia w dowodach zgromadzonych w sprawie.
W zeznaniach świadkówD. K.iB. H.pojawiły się informacje o tym, że bezpośrednio po wypadku, bądź oskarżony, bądźA. K.mówili, że samochodem jechała jeszcze jedna osoba. Okoliczność ta nie była wiarygodna. Żadna z osób, które na pewno jechały samochodem nie potrafiła wskazać tej osoby ani tuż po zdarzeniu, ani w toku postępowania karnego. Ponadto żadne inne dowody nie wskazywały na obecność w pojeździe jeszcze jednej osoby. W szczególności na miejscu wypadku próbę odszukania tej osoby podjąłB. H.i nie odnalazł żadnych śladów wskazujących na to, że ona tam była. Za obecnością jeszcze jednej osoby nie przemawiało też to, że nie odnaleziono kluczyków do samochodu. Mogły być one wyrzucone lub zgubione przez oskarżonego, po tym gdy wydostał się z samochodu o własnych siłach. Nie odniósł on poważniejszych obrażeń i mógł np. kluczyki wyrzucić, tak aby ich znalezienie było znacznie utrudnione. Uzasadnione zatem było ustalenie, że informacje te stanowiły próbę zrzucenia na inną osobę odpowiedzialności za wypadek, nieudolną z uwagi na duży stan nietrzeźwości obydwu osób podróżujących samochodem.
Sąd zważył co następuje:
Dokonane ustalenia faktyczne dały podstawę do przypisania oskarżonemuH. G. (1)popełniania czynu zarzuconego mu aktem oskarżenia, tj. przestępstwa zart. 177 § 1 kkw zw. zart. 178 § 1 kk. Na podst.art. 4§1 kkw sprawie miały zastosowanie przepisykkw brzmieniu obowiązującym w dniu popełnienia czynu, jako względniejsze, niż wprowadzone nowelizacjami kk z dnia 20.03.2015r. (Dz. U. z 2015r., poz. 541) i z dnia 20.02.2015r. (Dz. U, z 2015r. poz. 396). Względność przepisów obowiązujących w chwili popełnienia czynu obejmuje przede wszystkim katalog i wymiar środków karnych zawiązanych ze skazaniem za w/w przestępstwo.
Czyn zart. 177 § 1 kkiart. 178 § 1 kkpopełnia ten, kto naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone wart. 157 § 1 kk, przy czym w chwili wypadku znajdował się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia.
Na podstawie opinii biegłego ds. ruchu drogowego Sąd ustalił, że oskarżony prowadził samochód z prędkością przekraczającą administracyjnie dopuszczalną w terenie zabudowanym tj. 60 km/h, lecz bezpośredni wpływ na zaistnienie wypadku komunikacyjnego miał stan znacznej nietrzeźwości oskarżonego, w związku z którym na łuku drogi oskarżony doprowadził do utraty panowania nad pojazdem, którego skutkiem był wypadek komunikacyjny.
Za czyn zart. 177 § 1 kkw zw. zart. 178 § 1 kkSąd skazałH. G. (1)na karę 1 roku pozbawienia wolności. Kara została wymierzona powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, lecz istotnie poniżej górnej granicy zagrożenia, które ustawa określiła na 4 lata i 6 miesięcy pobawienia wolności. Wymiar kary wymierzonej przez Sąd uwzględniał stopień naruszenia przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przejawiał się on w doprowadzeniu się oskarżonego do stanu znacznej nietrzeźwości i prowadzeniu w tym stanie pojazdu mechanicznego, co stanowiło główną przyczynę utraty panowania nad nim i wypadku. Także konsekwencje czynu w postaci rozmiaru obrażeń ciała pasażera oskarżonego, tj. pokrzywdzonegoA. K., nakazywały wymierzenie kary powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Natomiast strona podmiotowa zachowania się pokrzywdzonego była podstawą miarkowania rozmiaru kary dla oskarżonego, ponieważ jego nieodpowiedzialna postawa przyczyniła się do tego, że oskarżony w jego towarzystwie pogłębiał stan swojej nietrzeźwości, a następnie pokrzywdzony, który początkowo był trzeźwy zgodził się na jazdę pojazdem kierowanym przez nietrzeźwego kierowcę, a nawet przez pewien czas sam nim kierował, po tym, gdy razem pili alkohol.
Sąd orzekł wobecH. G. (1)karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, za czym przemawiało ustalenie, że oskarżony był już karany, a także okoliczności popełnienia czynu zart. 177§1 kkw zart. 178§1 kktj. wysoki stan nietrzeźwości oskarżonego, spowodowany spożywaniem alkoholu bezpośrednio przed kierowaniem pojazdem oraz rozmiar obrażeń ciała u pokrzywdzonego.
Na podstawieart. 42 §2 kkw zw. zart. 43 §1 kkSąd orzekł wobec oskarżonego obligatoryjny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat. Okres zatrzymania prawa jazdy uwzględnia stopień nietrzeźwości oskarżonego i jego rażąco lekceważące podejście do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, przejawiające się kierowaniem pojazdem tuż po spożywaniu alkoholu.
Na podstawieRozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawej udzielonej z urzędu(Dz.U. z 2002r. Nr 163, poz.1348,) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataJ. K.– Kancelaria Adwokacka wL., kwotę 1.047,96 złotych tytułem nie uiszczonego wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoH. G. (1).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 627 kpkoraz art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy „o opłatach w sprawach karnych” z dnia 23.06.1973 r. (Dz.U. z 1983r. Nr49, poz.223 z zm.). Oskarżony jest osobą młodą i zdolną do pracy, która po wykonaniu kary pozbawienia wolności będzie miała możliwość uzyskiwania dochodów pozwalających na zapłatę kosztów sądowych.