Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 29/16
Data wyroku: 2016-02-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Elżbieta Marcinkowska SSO Sylwana Wirth, Ewa Rusin
Podstawa prawna: art. 171 § 1 kk, art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt IV Ka 29/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 lutego 2016 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Ewa Rusin (spr.)

Sędziowie:

SSO Elżbieta Marcinkowska SSO Sylwana Wirth

Protokolant:

Magdalena Telesz

przy udziale Karoliny Rzeczyckiej-Jarosz  Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 r.
sprawyP. P.
synaI.iE.z domuB.(...)r. wŚ.zart. 13§ 2 kkw zw. zart. 171 § 1 kkw zw. zart. 12 kkiart. 18 § 2 kkw zw. zart. 171 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 23 listopada 2015 r. sygnatura akt VI K 95/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
stwierdza, iż koszty procesu zaistniałe w postępowaniu odwoławczym ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt IV Ka 29 /16

UZASADNIENIE

Prokurator Okręgowy w Świdnicy oskarżyłP. P.o to, że:

1
w bliżej nieustalonym okresie czasu, od 2001 roku do 1 sierpnia 2004 roku wŚ., w woj.(...), działając z góry powziętym bezpośrednim zamiarem, bez wymaganego zezwolenia, usiłował posiadać otrzymany od nieustalonej osoby materiał wybuchowy w postaci masy plastycznej koloru popielato – stalowego o łącznej wadze 3.891 kilograma, który przechowywał w nieustalonym miejscu, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął, albowiem nie miał świadomości, iż opisana wyżej substancja nie była materiałem wybuchowym,

tj. o przestępstwo zart. 13 § 2 kkw zw. zart. 171 § 1 kkw zw. zart. 12 kk

2
w okresie od 01 maja 2004 roku do 1 sierpnia 2004 roku wŚ., w woj.(...), działając z góry powziętym zamiarem, chcąc abyD. H.dopuścił się czynu zabronionego, polegającego na posiadaniu bez wymaganego zezwolenia materiału wybuchowego w postaci masy plastycznej koloru popielato – stalowego o łącznej wadze 3.891 kilograma, kilkakrotnie nakłaniał go do tego, a następnie w tym celu mu go przekazał, przy czym nie miał świadomości, iż opisana wyżej substancja nie była materiałem wybuchowym,

tj. o przestępstwo zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 171 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
Sąd Rejonowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 23 listopada 2015r. sygn. akt VI K 95 /13 :

I
Oskarżonego uniewinnił od popełnienia zarzucanych mu czynów

II
ustalił, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się prokurator.
Apelujący powołując się na przepisyart. 437 § 2 k.p.kiart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.
orzeczeniu temu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie przepisówart. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.i424§1 pkt 1 i 2 k.p.k., polegającą na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, obowiązku wskazania podstaw faktycznego wyrokowania oraz powinności prawidłowego uzasadnienia orzeczenia, poprzez nie wzięcie przez Sąd uwagę przy wydaniu wyroku całokształtu dowodów ujawnionych w toku rozprawy głównej, nie dokonanie oceny, mających znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności karnejP. P., zachowańD. H.iT.
K., którzy zostali skazani za czyny zart. 171 § 1 kk. i inne, pozostające w ścisłym związku z czynami zarzuconymi oskarżonemu, polegającymi na usiłowaniu posiadania materiału wybuchowego min. wyrokiem Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 02 lipca 2010 r. w sprawie o sygn. III K 188/08 oraz pominięcie i nie poddanie analizie innych dowodów -zeznańT.
K.,E. C.poprzednio (C.),S. H.(poprzednioS.), zeznań biegłego-T. N., wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 13 czerwca 2007 r. o sygn. III K 154/06 przeciwkoS. S.i innym i ograniczeniu się do wskazania w uzasadnieniu orzeczenia jedynie dowodów przemawiających za uniewinnieniem oskarżonego z pominięciem szeregu istotnych dowodów wskazujących wprost na jego sprawstwo.

2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd, żeP. P.nie popełnił czynów opisanych w pkt 1 i 2 części wstępnej wyroku, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań świadków:D. H., który był bezpośrednim uczestnikiem wszystkich zdarzeń,T.K.,E. C.(poprzednioC.) i biegłegoT. N.w powiązaniu z analizą prawomocnych wyroków Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 02 lipca 2010 r, w sprawie III K 188/08 oraz z dnia 13 czerwca 2007 r. w sprawie o sygn. III K 154/06 nieodparcie prowadzą do odmiennego wniosku, że jest on sprawcą zarzucanych jemu przestępstw
Podnosząc ten zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje;

Apelacja jest całkowicie bezzasadna i jako taka nie może skutkować postulowanym orzeczeniem kasatoryjnym.
Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku jednoznacznie wykazała ,iż Sąd Rejonowy poczynił w sprawie jedynie trafne ustalenia faktyczne, które oparł o prawidłowo przeprowadzone i ocenione dowody. Wnioski końcowe wyroku mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów, w żadnym wypadku nie można im zarzucić dowolności, zaś uzasadnienie pisemne wyroku odpowiada wymogomart. 424 kpk.
Oczywiście błędnie apelujący podnosi zarzut obrazy prawa procesowegoart. 7 kpk,art. 410 kpkiart.424 § 1 pkt.1 i 2 kpk, która miałaby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
I tak, przepisart. 424 § 1wpkt.1 kpknakazuje sądowi przedstawić

    zwięzłe( podkr.SO) wskazanie, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, zaś w pkt.2 wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku. Z tego obowiązku Sąd I instancji wywiązał się dobrze, omówił wszystkie istotne dowody oskarżenia, nie dopuszczając się jakichkolwiek uchybień natury logicznej, spełniając tym samym wymogiart. 7 kpkiart. 410 kpk. W szczególności bardzo dokładnie analizował jedyny dowód obciążający oskarżonego w postaci osamotnionego pomówienia w zeznaniach świadkaD. H., akcentując brak konsekwencji jego relacji, jej sprzeczność z zeznaniami świadkaK. G., brak potwierdzenia w innych dowodach w postaci zeznań świadkówT.
K.(ps.K.) iS. H.(uprzednio noszącego nazwiskoS.).
Dlaczego Sąd orzekający miałby dać wiarę relacji świadkaD. H., skoro zawiera aż 3 różne wersje zdarzeń, a żadna z nich nie ma wsparcia w obiektywnych dowodach ? ŚwiadekK. G.( który nie zna oskarżonego i jego nazwiska nie wymienia) konsekwentnie w toku sprawy zeznawał, żeD. H.proponował mu materiał wybuchowy
    pochodzący odK.(podkr. SO), który nie żyje lub przebywa w zakładzie karnym, natomiast samD. H.wyjaśniał ( k. 407-414, 859-860 akt), że pozyskał ów materiał od oskarżonego, ale materiał
    pochodził odS.
( podkr. SO). Obie te wersjeD. H.były znane prokuratorowi w śledztwie, ale – choć powinien - ich nie weryfikował, np. przez przesłuchanieS. S.bądź osób z jego otoczenia czy inne czynności, mogące prowadzić do ustalenia pochodzenia materiału od którejś z tych osób (S.czyK.). Tak więc wobec zaistniałych rozbieżności relacjiD. H.i braku potwierdzenia którejś z nich, już na etapie postępowania przygotowawczego należało rozważyć umorzenie postępowania przeciwko oskarżonemu. Przed sądem świadekD. H.wprowadził 3-cia wersję tj. że przekazał świadkowiG.o pochodzeniu „plastiku”
    odK.(T. K.
) ale tu go oszukał ( k. 982-983 akt).
Sąd I instancji dokładnie i prawidłowo analizował też podawane przezD. H.w postępowaniu przygotowawczym okoliczności czasu i miejsca przejęcia przezeń „plastiku” od oskarżonego, m.in. wykazując brak wiarygodności i w tym zakresie, bo oskarżony w mieszkaniu przyul. (...)wŚ.– gdzie miałoby rzekomo dojść do przekazania tego materiału - nie zamieszkiwał od 1998r. ( k.1127 akt).
Tak więc finalny wniosek Sądu Rejonowego o braku wiarygodności zeznańD. H.co do rzekomego przekazania „plastiku” przez oskarżonego okazał się słuszny. Twierdzenia apelującego o niezrozumiałych przyczynach takiej oceny są oczywiście gołosłowne.
Zarzuca także apelujący brak odniesienia do dowodów wymienionych w pkt. I –m zarzutu apelacji, co miałoby świadczyć o niepełności pierwszoinstancyjnej oceny dowodów, ale najwyraźniej sam ich nie analizował, bo gdyby to uczynił , to z łatwością by dostrzegł, że nie wspierają oskarżenia, bo nie są to dowody ani obciążające oskarżonego ani nawet stanowiące poszlaki na niekorzyść oskarżonego.
Wymienia apelujący w pierwszej kolejności wyroki Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 2 lipca 2010r. ( wyrok faktycznie pochodzi z roku 2009r. k. 539 akt) w sprawie III K 188/08 i Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu sygn. akt II AKa 47/10, w zakresie skazaniaD. H.iT.K.za czyny, których przedmiotem było nieudolne usiłowanie posiadania tej samej substancji, nie będącej materiałem wybuchowym tj. za przestępstwo kwalifikowane zart. 13 § 2 kkw zw. zart. 171 § 1 kk. Błąd Sądu I instancji miałby polegać na tym, że wyjaśnieniaT. H.iT. K.w toku wskazanej sprawy cyt.” były podstawą skazania szeregu innych jeszcze osób” (nie wskazał nawet których), dalej apelujący sam sobie zaprzecza, podnosząc, że „ Oczywiście tamte wyroki nie wiązały Sądu w tej sprawie…”, ale jednak apelujący upatruje braku oceny tych wyroków jako skutkującej błędnymi ustaleniami faktycznymi i wyrokiem uniewinniającym oskarżonego ( k. 4 apelacji). Oczywiście chybiony pozostaje pogląd prokuratora, iż oparcie na wyjaśnieniachT. H.skazania innych osób w innej sprawie karnej czyni relacje tej osoby w innych postępowaniach, w tym w niniejszej, za wiarygodny i miarodajny dowód.
Oprócz wadliwie wskazanej daty wyroku brakło tu apelującemu także staranności i w innym zakresie. We wskazanym wyroku SO z dnia 2 lipca 2009r. pod sygn. akt III K 188/08T.K.nie skazano.
NatomiastD. H.w sprawie pod sygn. akt III K 188/08 przyznał się do winy ( k. 382 v. odpis protokołu rozprawy z dnia 26.02.2009r.), w związku z czym został skazany za czyn zart. 13 § 2 kkw zw. zart. 171 § 1 kk( pkt. V dyspozycji wyroku k. 564), został skazany także za inne czyny ( pkt. X, XI i XII dyspozycji), zaś apelację dotyczącąD. H.wywiódł tylko prokurator na korzyść oskarżonego i tylko w zakresie pkt. X, XI i XII dyspozycji – zarzut XII apelacji k. 600 v. – motywy wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w sprawie pod sygn. akt II AKa 47/10. Zatem Sąd Apelacyjny w ogóle nie odnosił się do skazaniaD. H.za czyn zart. 13 § 2 kkw zw. zart. 171 § 1 kk, bo w tym zakresie apelacji nie wniesiono.
Całkowicie niezrozumiałym jest stawianie zarzutu braku analizy wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 13 czerwca 2007r. sygn. akt III K 154/06 przeciwkoS. S.i innym, tzw. grupie bokserów. Jakie to konkretne okoliczności zawiera ten wyrok, które byłyby przydatne do rozpoznania niniejszej sprawy, w szczególności jakie wskazuje fakty, niekorzystne dla oskarżonego, to już niestety apelujący przekonująco nie wyjaśnia. Oskarżony wszak do grupy bokserów nie należał, w sprawie tej nie wniesiono przeciwko niemu aktu oskarżenia.
Dlaczego apelujący uważa, że zeznania świadkaE. C.( uprzednioC.) to dowód wspierający oskarżenie, a którego pominięcie w analizie dowodów miałoby wpływ na treść zaskarżonego wyroku, także nie uzasadnił. Gdyby apelujący sięgnął do protokołów zeznań świadka tego świadka, to przeczytałby, że świadek nie posiada żadnej wiedzy o materiałach wybuchowych w posiadaniu jej ówczesnego konkubentaD. H.a także oskarżonego, którego nawet nie zna ( k.415-416, 860 akt).
Z tego samego powodu, równie błędnie, apelujący przywołuje brak oceny zeznań świadkaT.
K., który to dowód także jest przecież nieprzydatnym w sprawie.T. K.wyjawił policji miejsce zakopania przezeń w lesie przedmiotów, co do których był przekonany, że stanowią materiał wybuchowy ( w dalszym toku sprawy opinia biegłegoT. N.wykluczyła, by ujawniona substancja to materiał wybuchowy ). Świadek konsekwentnie w toku wszystkich przesłuchań, tak w charakterze podejrzanego jak i świadka, nie wyjawił pochodzenia tych przedmiotów, w szczególności nie wskazał ani na oskarżonego ani naD. H., zatem zeznania te nie dostarczają żadnych ważnych informacji dla rozpoznania sprawy.
Wzmiankowana opinia biegłego z zakresu badań fizykochemicznychT. N.( k. 477-478) poza wykluczeniem, że ujawniona substancja to materiał wybuchowy, nie wskazuje na jakiekolwiek okoliczności przydatne do ustalenia sprawstwa oskarżonego w zarzucanym mu zakresie, sam apelujący na takie też nie wskazuje.
Z jakiego powodu - zdaniem prokuratora - istotne dla ustalenia sprawstwa oskarżonego mają być zeznania świadkaS. H.( uprzednioS.), to także nie wynika. Świadek kojarzy osobę oskarżonego ale wykluczył jego udział w grupie przestępczej „bokserów”, zaprzeczył posiadaniu substancji wybuchowych, przekazywaniu komukolwiek „plastiku” jak i przedmiotów objętych zarzutem w niniejszej sprawie. Nie został także oskarżony o posiadanie materiałów wybuchowych, w tym nieudolne tej samej substancji coD. H..
Oskarżony nie przyznał się do winy, w wyjaśnieniach podał, że zna świadków sprawyT. H.iT. K., ale to nie czyni jeszcze z niego sprawcy zarzucanych mu przestępstw. Zarzut apelującego bezkrytycznego zaakceptowania przez Sąd Rejonowy cyt.” tej nieudolnej linii obrony” oskarżonego – wobec braku jakichkolwiek niepodważalnych dowodów winy - jest całkowicie dowolny i błędny.
Skoro zarzuty apelacji okazały się niezasadne, to zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.
O związanych z postępowaniem odwoławczym kosztach procesu (pkt.IIdyspozycji) orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 632 pkt 2 kpk, stwierdzając poniesienie ich przez Skarb Państwa.