Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 335/15
Data wyroku: 2016-02-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Karol Skocki

Sygn. akt IIKa 335/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lutego  2016r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Karol Skocki
Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk
przy udziale Krystyny Kasprzak Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu  19.02.2016 r.
sprawyK. P.
oskarżonego o przestępstwo zart. 278 § 1k.k. w zw.art. 64 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku  Sądu Rejonowego w Słupcy
z dnia 30 września  2015 r.       sygn. akt IIK 280/15

1
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

2
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. M.kwotę 516,60 zł tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

3
Zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty za to postępowanie.

Karol Skocki
Sygn. akt II Ka 335/15

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Słupcy wyrokiem z dnia 30 września 2015r w sprawie IIKa 280/15 uznał oskarżonegoK. P.za winnego tego, że w dniu 25 października 2014r. w godz. 10.20 do 11.30 działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w siecisklepów (...)wZ.przyul. (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia sprzętu AGD w postaci dwóch żelazekmarki T.iP., 2 szamponów Adidas oraz wiertarko - wkrętarkiM.o łącznej wartości 874,22 zł na szkodęW. R. (1), przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 6 miesięcy po odbyciu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Turku z dnia 03.12.2010r. w sprawie II K 460/10 za podobne przestępstwo umyślne, który to wyrok wszedł następnie w skład wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 11.10.2013r. w sprawie II K 436/13 i orzeczono karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, tj. przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.- wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności .
Sąd ten na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązał oskarżonego do naprawienia wyrządzonej szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoW. R. (1)kwoty 874,22 zł.
Wyrok ten zaskarżył w całości obrońca oskarżonego, podnosząc zarzuty:

–

obrazy prawa materialnego, mianowicieart. 12 k.k.poprzez przyjęcie, że oskarżony działał w wykonaniu z góry powziętego zamiaru;

obrazy praw materialnego, mianowicieart. 278 §1 k.k.wskutek przyjęcia, że czyny oskarżonego wypełniały znamiona tego przestępstwa, a w rzeczywistości stanowiły one wykroczenia zart. 119 § 1k.w., a także

–

z ostrożności procesowej, wymierzenie oskarżonemu przez sąd I instancji kary rażąco surowej, bowiem - zdaniem obrońcy - okoliczności popełnienia czynu pozwalały na zastosowanieart. 37a k.k.

Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona trzech wykroczeń z art. 119 § 1 k.w. , ewentualnie zmianę wymierzonej oskarżonemu kary na karę ograniczenia wolności.
Sąd odwoławczy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się nieuzasadniona. Na wstępie należy wskazać, że zarzut postawiony w apelacji obrońcy w istocie swej dotyczy błędu w ustaleniach faktycznych i jako taki powinien być rozpatrywany.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego i doktryną zarzut obrazy prawa materialnego odnoszący się do kwalifikacji prawnej czynu można postawić tylko wówczas, gdy skarżący nie podważa ustaleń faktycznych związanych z tą kwalifikacją. Jeżeli bowiem nieprawidłowe są ustalenia faktyczne, w oparciu o które sąd dokonał kwalifikacji prawnej czynu, to błędem pierwotnym jest błąd w ustaleniach faktycznych, a jego następstwem wadliwa kwalifikacja prawna. Dlatego też w takiej sytuacji skarżący powinien postawić tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i wskazać, że mógł mieć on wpływ na treść wyroku właśnie co do kwalifikacji prawnej czynu (Kodeks postępowania karnego, Komentarz, Autorzy: Świecki D. (red.), Augustyniak B., Eichstaedt K.Z., Kurowski M.M., LexisNexis 2013).
Zdaniem sądu odwoławczego sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie warunków koniecznych dla przypisania oskarżonemu czynu ciągłego.
Przepisart. 12 k.k.formułuje trzy przesłanki jego stosowania: krótkie odstępy czasu między dwoma lub więcej zachowaniami sprawcy; wykonanie z góry powziętego zamiaru; tożsamość pokrzywdzonego, jeżeli podmiotem zamachu jest dobro osobiste.
Zarzut obrońcy sprowadza się do kwestionowania dokonanych ustaleń przez sąd I instancji, że oskarżony dokonał kradzieży w wykonaniu z góry powziętego zamiaru.
Nie można zgodzić się z obrońcą oskarżonego, który podnosi w apelacji, że oskarżony za każdym razem jak wchodził do sklepu miał identyczny zamiar kradzieży, ale pojawiał się on sukcesywnie i miał on charakter odnawialny
Sąd I instancji, wbrew temu co podnosi obrońca, bardzo szczegółowo omówił kwestię dotyczącą zamiaru oskarżonego. Sąd ten wskazał, że oskarżony przyjechał doZ.z konkretnym zamiarem dokonania kradzieży. Kradzieży tej dokonał wsklepach (...)mieszczących się na przyul. (...)należących doW. R. (2), wchodząc do sklepów w odstępach kilkunastominutowych, w sumie przebywając w sklepach i dokonując kradzieży w ciągu 70 minut. Sposób dokonania kradzieży polegający wykorzystaniu nieuwagi personelu i chowaniu przedmiotów wyłożonych w sklepie do specjalnie w tym celu przerobionej kurtki, którą nosił na sobie, dodatkowo umacnia te ustalenia sądu.
Słuszne jest stanowisko sądu I instancji, który powołuje się w tym zakresie na orzecznictwo i doktrynę, że jednoczynowa koncepcja czynu ciągłego zart. 12 k.k.zakładająca wymóg „wykonania z góry powziętego zamiaru” zakłada również takie przypadki, gdy sprawca obejmuje zamiarem chociaż w ogólnych zarysach wykonanie czynności składających się na wielość zachowań. W tym przypadku sprawca nie musi wcale przewidywać ilości zdarzeń, ale zakładać podejmowanie ich sukcesywnie w krótkich odstępach czasu, korzystając z każdej nadarzającej się okazji, aby „ ratalnie” ten czyn realizować,. W takim przypadku zbyt dalekie byłoby wymaganie, aby sprawca dokładnie rozplanował sobie liczbę zachowań ( Kodeks karny. Część ogólna. Pod redakcją M. Królikowskiego i R. Zawłockiego, str. 528, Beck – 2011).
Sąd Rejonowy w Słupcy analizując zachowanie się oskarżonego zwrócił uwagę, że wynoszenie rzeczy na raty spowodowane było małą pojemnością kurtki, do której chowane były przedmioty, obawą przed ujawnieniem zbyt dużej ilości towaru, a nadto świadomością oskarżonego o łagodniejszej odpowiedzialności w przypadku ujawnienia posiadania małej ilości skradzionych przedmiotów.
Sąd odwoławczy całkowicie podziela stanowisko sądu I instancji co do poczynionych ustaleń. Sąd ten miał pełne podstawy do ustalenia, że oskarżony przyjechał doZ.w celu dokonania kradzieży i dokonał jej mając taki zamiar, który mu towarzyszył od początku do końca działania.
Takie ustalenia sądu stanowiły podstawę do prawidłowo dokonanej subsumpcji i zakwalifikowania czynu oskarżonego jako przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Niezasadny jest również zarzut obrońcy, że sąd wymierzył oskarżonemu rażąco surową karę, a w szczególności nie zastosował wobec niegoart. 37a k.k.i w sumie nie orzekł wobec niego kary ograniczenia wolności.
Należy podkreślić, że zarzut rażącej niewspółmierności kary – zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem- jako zarzut z kategorii ocen dokonanych przez sąd, można zasadnie podnosić wówczas, gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy gdy w społecznym odczuciu jest niesprawiedliwa.
Przestępstwo kradzieży zart. 278 §1 k.k.zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, dlatego aby orzec kare łagodniejszego rodzaju muszą zaistnieć szczególne okoliczności.
Sąd I instancji powołał w zasadzie wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wymiar kary, nie znajdując uzasadnienia do wymierzenia innego rodzaju kary. Zwrócił uwagę jednak na wielokrotną karalność oskarżonego, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu i popełnienie niniejszego przestępstwa w warunkach recydywy. Okoliczności te sprzeciwiają się wymierzeniu oskarżonemu innego rodzaju kary, niż kara pozbawienia wolności a także nie mogą stanowić podstawy do warunkowego zawieszenia tej kary.
Zdaniem sądu odwoławczego, przy uwzględnieniu dotychczasowej karalności oskarżonego, orzeczoną przez sąd I instancji karę pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy należy uznać za łagodną.
Mając to wszystko na uwadze, uznając bezzasadność wszystkich zarzutów apelacyjnych stosownie doart. 437 § 1 k.p.k.zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.orazart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r.(Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) a także§ 2 pkt 3 i § 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jednolity Dz.U. z 2013r. poz. 461) w zw. § 22 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 poz.1801).
SSO Karol Skocki