Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 39/16
Data wyroku: 2016-04-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Kapiński, Adam Wrzosek, Maria Mrozik-Sztykiel
Słowa kluczowe: Zabójstwo
Podstawa prawna: art. 148 § 1 kk

Sygn. akt II AKa 39/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 kwietnia 2016r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Zbigniew Kapiński
Sędziowie: SA – Maria Mrozik-S.
SA – Adam Wrzosek (spr.)
Protokolant: – st. sekr. sąd. Anna Grajber
przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego
po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2016 r.
sprawyA. M., synaG.iE.z d.K.,urodz. (...)wE.
oskarżonego zart. 148 § 1 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt V K 10/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od oskarżonegoA. M.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym 600 (sześćset) złotych tytułem opłaty.

UZASADNIENIE
W sprawie Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie sygn. akt V K 10/14A. M.oskarżono o to, że:
w dniu 08 października 1997 r. wJ.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w zamiarze pozbawienia życiaG. G.oddał trzy strzały w okolice jego klatki piersiowej powodując uszkodzenie rdzenia kręgowego z porażeniem czterokończynowym i porażeniem mięśni oddechowych, rozerwanie nerki lewej, rany tylnej ściany żołądka, ranę wątroby i przepony powodujące ciężką chorobę realnie zagrażającą życiu, wskutek którejG. G.zmarł w dniu 06 lutego 1998 r.,
to jest o przestępstwo zart. 148 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy:
I. oskarżonegoA. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocyart. 148 § 1 k.k.skazał go na karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności;

II
na mocyart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pobawienia wolności w sprawie od dnia 22 października 1998 roku do dnia 23 marca 1999 roku;

III
na mocyart. 44 § 2 k.k.orzekł przepadek dowodów rzeczowych, opisanych w wykazie dowodów rzeczowych pod pozycjami 1, 2, 3 i 13 na karcie 73 akt sprawy;

IV
na mocyart. 230 § 2 k.p.k.nakazał zwrócićR.S.dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych pod pozycjami 4 - 10 na karcie 73 akt sprawy;

V
zasądził od oskarżonegoA. M.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 600 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe.

Od powyższego wyroku apelację złożył obrońca oskarżonego. Zaskarżył on wyrok w całości, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który miał wpływ na treść wyroku, a polegał na bezkrytycznym uznaniu części zeznań świadkaM. M.jako wiarygodnych, o ile tylko można było z nich wyinterpretować winę oskarżonego, przy jednoczesnym niedostrzeganiu środków dowodowych o wyjątkowej doniosłości w tej sprawie, gdyż jedynych - w postaci:
a) oświadczenia pokrzywdzonejR.S.,
b) badań DNA ( str. 13 motywów wyroku),
c) oświadczeniaM. M., po raz pierwszy „postawionego do oczu”, który zaprzeczył udziałowi oskarżonego w zdarzeniu, jednocześnie wskazując, że okazane mu zdjęcie w postępowaniu przygotowawczym było podobne do sprawcy zabójstwa.
W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy dokonał wszechstronnej i wnikliwej analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynił trafne ustalenia faktyczne.
Sąd rozpoznający sprawę dostrzegł różnicę pomiędzy poszczególnymi relacjami złożonymi przezM. M.i ma w pełni rację, że pierwsze zeznania tego świadka złożone w dniu 9 października1997 r. (k. 46 - 47v) nie mogły być miarodajne w części dotyczącej przebiegu przedmiotowego zdarzenia. Świadek ten podczas kolejnego przesłuchania w dniu 9 października 1997 r. stwierdził, że w powyższym zakresie jego wcześniejsze zeznania nie są zgodne z prawdą, a złożył je z obawy o własne bezpieczeństwo (k. 48 - 49v). Nadto należy zauważyć, że zdarzenie nie mogło przebiegać w sposób opisany przezM. M.podczas pierwszego przesłuchania także z tego względu, że - zdaniem świadka - samochód pokrzywdzonego miał być widoczny z szosy, którą świadek jechał w kierunkuW.i przed tym samochodem leżał pokrzywdzony, gdy tymczasem miejsce gdzie postrzelonoG. G.i gdzie znajdowały się łuski z nabojów wystrzelonych z broni palnej, znajdowało się kilkaset metrów od szosy. Podstawą ustaleń faktycznych były zeznania złożone przezM. M.podczas drugiego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym, w którym wskazał, że zA. T.był bezpośrednim świadkiem oddania strzałów do pokrzywdzonego i opisał przebieg zdarzenia. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zasadnie podniósł, że z powyższymi zeznaniamiM. M.korespondują wyniki oględzin miejsca zdarzenia, znalezione tam 3 łuski od nabojów pistoletowych(...)odstrzelone były z jednego egzemplarza broni, pociski wydobyte z ciała pokrzywdzonego są(...), a z ekspertyzy z zakresu badań fizykochemicznych wynika, że na odzieży pokrzywdzonegoG. G.tj. podkoszulce, koszulce z krótkim rękawem, męskiej koszuli oraz kamizelce, stwierdzono obecność uszkodzeń o charakterze przestrzelin pochodzących od przelotu dwóch pocisków, przy czym uszkodzenia te umiejscowione były w tylnej części odzieży w miejscach przedstawionych w dokumentacji fotograficznej (str. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Sąd Okręgowy dostrzegł też, że powyższe zeznaniaM. M.korelują w dużej mierze z zeznaniamiA. T., a różnice dotyczą momentu dostrzeżenia samochodu pokrzywdzonego, miejsca w którym ten samochód się znajdował, ilości samochodów na miejscu zdarzenia, sposobu i ilości strzałów oddanych doG. G.oraz charakterystycznych cech oskarżonego i jego ubioru (str. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), przy czym podczas konfrontacji zM. M.świadekA. T.potwierdził, że zdarzenie przebiegało w sposób podany przezM. M., a poprzednie zeznania były częściowo odmiennie wskutek obawy wynikającej z faktu, że był obserwatorem zdarzenia (str. 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Newralgiczne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało okazanieM. M.iA. T.zdjęć sygnalitycznych. Należy przy tym zauważyć, żeA. T.podczas przesłuchania w charakterze świadka zeznał, że rozpoznałby mężczyznę, który strzelał do pokrzywdzonego (k. 45v). Zdjęcia sygnalityczne okazano najpierwA. T.(k. 54), a następnieM. M.(k. 55). Obaj, niezależnie od siebie rozpoznali, że osobą, która strzelała do pokrzywdzonego byłA. M.i nie mieli w tym zakresie żadnych wątpliwości.
Podczas przesłuchania na rozprawieM. M.zeznał, że był na miejscu zdarzenia lecz nie widział osoby, która strzelała do pokrzywdzonego gdyż w tym czasie sięgał po klucz do opon. Nie potwierdził, że w postępowaniu przygotowawczym rozpoznał oskarżonego na okazanych mu fotografiach, a jedynie podpisał protokół przygotowany przez funkcjonariuszy Policji (k. 820 - 826). Sąd Okręgowy trafnie uznał, że zeznania złożone przezM. M.na rozprawie, w części w której wycofał się on z rozpoznania oskarżonego nie zasługują na wiarę. Faktycznie bowiem świadek nie potrafił logicznie wyjaśnić dlaczego w postępowaniu przygotowawczym podczas okazania zdjęć sygnalitycznych rozpoznał oskarżonego jako osobę, która strzelała do pokrzywdzonego. Charakterystycznym jest, że nie był on w stanie ustosunkować się do ujawnionych mu zeznań z k. 48 - 49 mówiąc, że był wtedy nieprzytomny, nie pamiętał co powiedział i co z tego zostało zapisane, był załamany i podpisałby każdy protokół (k. 823v - 824), a po ujawnieniu protokołu konfrontacji zA. T.stwierdził:„Nie pamiętam takiego zeznania”.(k. 824). Jednocześnie świadek stwierdził, że w postępowaniu przygotowawczym nikt go nie zmuszał do złożenia zeznań określonej treści (k. 824).
Mając na uwadze powyższe okoliczności brak jest podstaw do twierdzenia, że Sąd I instancji dokonał wadliwej oceny zeznańM. M., dotyczących rozpoznania oskarżonego na okazanych mu zdjęciach sygnalitycznych. W odniesieniu do tej ostatniej kwestii należy ponownie podkreślić, że równieżA. T., niezależnie odM. M., rozpoznał oskarżonego na okazanych mu fotografiach.
Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do zeznańR.S.oraz treści jej oświadczenia z dnia 22 stycznia2002 r. (str. 10 tegoż uzasadnienia). W pisemnym oświadczeniuR. S.stwierdziła, że jest jej wiadomo, iż zabójstwa jej męża dokonali dwaj osobnicy, którzy nie mieli związku z oskarżonymi, gdyż w szpitalu była kilkakrotnie odwiedzana przez osobników o wyglądzie(...), mówiących po(...), którzy obiecali jej odszkodowanie za milczenie, a jej mąż nie miał konfliktów w środowisku(...)(k. 494 - 495).Z oświadczenia nie wynika, o jakich okolicznościach miała nie mówić, zwłaszcza, że nie była ona świadkiem zdarzenia, a zeznania złożone przez nią w postępowaniu przygotowawczym nie wskazywały na udział w nim oskarżonego. To zaś, że według wiedzyR.S.jej mąż nie miał konfliktów w środowiskuO.nie stanowi podstawy do kwestionowania ustaleń Sądu I instancji.
W toku postępowania sądowego dopuszczono dowód z opinii z zakresu badań genetycznych. Z materiału pobranego z łusek znalezionych na miejscu zdarzenia wyizolowano DNA pochodzenia męskiego, które nie jest zgodne z profilem DNA oskarżonego. Nie podważa to również ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji. Nie wiadomo bowiem, czy pistolet użyty przez oskarżonego został wcześniej własnoręcznie przez niego załadowany, a należy pamiętać, żeM. M.iA. T.zeznali, że sprawcy towarzyszyli inni mężczyźni.
W czasie rozpoznawania sprawy przez Sąd Okręgowy od zdarzenia upłynęło blisko 8 lat. Ustalenia faktyczne zostały jednakże poczynione przez Sąd I instancji w oparciu o dowody przeprowadzone bezpośrednio po zdarzeniu, w tym wskazane wyżej relacjeM. M.iA. T.oraz wyniki okazania im albumu ze zdjęciami sygnalitycznymi. Ma rację skarżący, że świadkowieM. M.iA. T.początkowo nie byli skłonni do zrelacjonowania zdarzenia. Część ich relacji, z przyczyn o których mowa wyżej, była jednakże miarodajna i stanowiła podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych, które nie naruszają zasad określonych wart. 5 § 2 i art. 7 k.p.k.
Po tym jakM. M.na rozprawie zaprzeczył, że w postępowaniu przygotowawczym rozpoznał oskarżonego na okazanych mu zdjęciach sygnalitycznych, to stwierdził, że osoba na fotografii z k. 56 jest podobna do oskarżonego (k. 824). Powyższe stwierdzenie jest w pełni zrozumiałe, gdyż świadek odniósł się do fotografii przedstawiającej wizerunek oskarżonego, który był obecny na rozprawie. Wypowiedź ta nie dawała podstaw – jak uczynił to Sąd Okręgowy - do wyprowadzenia wniosku, żeM. M.nie wycofał się w sposób kategoryczny z dokonanego rozpoznania (str. 8 - 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Tego rodzaju wniosek nie dyskredytuje jednakże ustaleń Sądu I instancji, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu.
Sąd Okręgowy ustalił, że oskarżony oddając z bliskiej odległości trzy strzały do pokrzywdzonego, w miejsca niezwykle newralgiczne z punktu widzenia funkcji życiowych, a mianowicie karku na wysokości dolnych kręgów szyjnych, w okolicę lędźwiową lewą i górną część uda prawego działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia i zachowanie oskarżonego zakwalifikował jako zbrodnię zart. 148 § 1 k.k.(str. 16 - 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu należy uznać za prawidłową. Z uwagi na to, że skarżący nie kwestionował przyjętej przez Sąd I instancji kwalifikacji prawnej powyższego czynu nie ma potrzeby szerszego odniesienia się do tej kwestii w niniejszym uzasadnieniu.
OskarżonemuA. M.wymierzono karę 8 lat pozbawienia wolności, a więc w najniższym ustawowym wymiarze. Tym samym kara ta nie może być uznana za rażąco niewspółmierną w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
O opłacie i pozostałych kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono w myślart. 626 § 1, art. 636 § 1 k.p.k.,art. 2 ust. 1 pkt 6, art. 8, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tj.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. z.).
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł jakw wyroku.