Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 664/15
Data wyroku: 2016-04-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kegel
Teza: ukaranie

Sygn. akt VI W 664/15
(...).2014

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 06 kwietnia 2016 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia w VI Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Kegel
Protokolant: Justyna Tsaykler
po rozpoznaniu sprawy z oskarżenia publicznego Straży MiejskiejW.
przeciwko
R. B.synowiJ.iA.z d.S.,ur. (...)wJ.
obwinionemu o to, że: w dniu 24 kwietnia 2014r. o godz. 08:19 weW.naul. (...), kierując pojazdem markiV.onr rej. (...)przekroczył dozwolona prędkość na tym odcinku drogi o 31 km/h, uzyskując prędkość według wskazania fotoradaru 81 km/h, czym nie dostosował się do ograniczenia prędkości w terenie zabudowanym do 50 km/h,
tj. o czyn z art. 92a kw

I
uznaje obwinionegoR. B.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 92a kw i za to na podstawie art. 92a kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) zł;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 419,70 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 24 kwietnia 2014 r.R. B., kierując samochodem markiV.onumerze rejestracyjnym (...), naulicy (...)weW.przekroczył dozwoloną w tym miejscu prędkość o 31 km/h, poruszając się z prędkością 81 km/h.
Dowód: wyjaśnienia obwinionego (częściowo) z dnia 24 września 2015 r.
dokumentacja fotograficzna k. 5
Pomiar prędkości pojazdu obwinionego został przeprowadzony prawidłowo; nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby mieć negatywny wpływ na wynik pomiaru.
Dowód: zeznania świadkaZ. D.z dnia 04 listopada 2015 r.
świadectwo legalizacji fotoradaru k. 15
opinia biegłego k. 43 – 47 oraz z dnia 06 kwietnia 2016 r.
Przesłuchany w charakterze obwinionegoR. B.potwierdził, że to on kierował samochodem zarejestrowanym przez fotoradar ustawiony w dniu 24 kwietnia 2014 r. naul. (...). Zgłosił jednocześnie zastrzeżenia co do prawidłowości pomiaru prędkości jego pojazdu.
Zastrzeżenia obwinionego jawiły się jako nieuzasadnione w świetle zeznań świadkaZ. D.oraz opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej. Rzetelność i wiarygodność obu tych dowodów nie budziła zastrzeżeń Sądu, nie była też kwestionowana przez strony postępowania, wobec czego zostały przyjęte za podstawę ustaleń faktycznych.
W świetle tych dowodów oraz wyjaśnień obwinionego, przyznającego, że to on kierował samochodem w czasie, gdy doszło do popełnienia wykroczenia, będącego przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu, Sąd nie miał wątpliwości, żeR. B.dopuścił się czynu opisanego we wniosku o ukarania, realizując tym samym znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kw.
Zgodnie z treściąart. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach 500-2300wynosi 50 km/h. Obwiniony, poruszając się z prędkością 81 km/h o godz. 08.19 na terenie miasta, obowiązkowi zachowania prędkości ustalonej przez wskazany wyżej przepis uchybił.
Mając na uwadze umyślność działania obwinionego oraz wagę naruszonych przezeń obowiązków, Sąd uznał, że karą adekwatną tak do stopnia społecznej szkodliwości czynu, jak i zawinienia sprawcy, będzie grzywna w wysokości 200 zł.
Obwiniony jest osobą co do zasady przestrzegającą obowiązującego porządku prawnego, ma także świadomość niewłaściwości postępowania opisywanego w zarzucie wniosku o ukaranie, dlatego też Sąd nie dostrzegł potrzeby orzekania wobec niego surowszej kary.
R. B.posiada stałe źródło dochodu, nie zachodziły więc przesłanki uzasadniające zwolnienie go od ponoszenia kosztów postępowania, o których orzeczono zgodnie z przepisemart. 118 § 1 kpw.
Odnosząc się do wniosku obwinionego o umorzenie postępowania z uwagi na zaistnienie negatywnej przesłanki procesowej określonej wart. 5 § 1 pkt 9 kpw, stwierdzić należało, że w odniesieniu do spraw o wykroczenie z art., 92a kw, w których wniosek o ukaranie został złożony przez Straż MiejskąW.przed dniem 01 stycznia 2016 r., na zaistnienie tej przesłanki nie miała wpływu ustawa z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianieustawy Prawo o ruchu drogowymorazustawy o strażach gminnych.
Materialną przesłanką zaistnienia wybryku z art. 92a kw jest tylko i wyłącznie przekroczenie prędkości podczas kierowania pojazdem. Sposób ujawnienia i udokumentowania tego przekroczenia pozostaje bez wpływu na ustalenie zakresu odpowiedzialności osoby obwinionej, dlatego też poza przedmiotem zainteresowania orzeczniczego powinny pozostawać zagadnienia odnoszące się do art. 2 § 1 kw.
Analizie natomiast należało poddać dyspozycjęart. 17 § 3 kpw. W tym kontekście trzeba zwrócić uwagę na treść art. 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001. – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Wprawdzie przepis ten odnosi się wprost do przepisów obowiązujących przed wejściem w życieKodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, ale zarysowana w nim zasada skuteczności czynności procesowych odpowiada ogólnemu porządkowi prawnemu. Uniwersalność zasady wyrażonej przez ten przepis potwierdza chociażby treść art. 9 ustawy z dnia 06 czerwca 1997 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego.
Skoro więc przed dniem 01 stycznia 2016 r. Straż Miejska była uprawniona do składania wniosków dotyczących wykroczeń zart. 92akw w oparciu o przepisart. 129b ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowymi przed tą data takie wnioski złożyła, to czynności te zachowują walor skuteczności. Z uwagi na brak możliwości stosowaniaart. 2 § 1kw do kwestii proceduralnych, a taką jest niewątpliwie odniesienie się doart. 17 § 3 kpw, nie sposób przyjąć zaistnienia w niniejszym postępowaniu przesłanki zart. 5 § 1 pkt 9 kpw, jako skutku wejścia w życie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianieustawy Prawo o ruchu drogowymorazustawy o strażach gminnych.