Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 377/15
Data wyroku: 2016-09-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Rodenko

Sygn. akt IV K 377/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 01 września 2016 r.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie w IV Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Aleksandra Rodenko
Protokolant: Paulina Puzia
w obecności Prokuratora Ewy Gołębiowskiej
po rozpoznaniu na rozprawie głównej w dniu: 20.04.2016 r., 27.04.2016 r., 03.08.2016 r., 1 września 2016 r.
sprawy:M. P.
synaM.iJ.z d.K.
ur. (...)wW.
oskarżonego o to, że:
w nocy z 24/25 września 2013 roku przyulicy (...)wW., po uprzednim włamaniu do wnętrza samochodu m-kiF. (...)nr rej.(...)poprzez wybicie szyby dokonał zaboru w celu przywłaszczenia nawigacji samochodowejm-ki M.o wartości 250 zł powodując straty w łącznej wysokości 750 zł na szkodęB. C., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa tj. w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

orzeka

I
oskarżonegoM. P.,w ramach zarzucanego mu czynu, uznaje za winnego tego, że w nocy z 24/25 września 2013 roku przyulicy (...)wW., po uprzednim włamaniu do wnętrza samochodu markiF. (...)nr rej.(...)poprzez wybicie szyby dokonał zaboru w celu przywłaszczenia nawigacji samochodowejmarki M.o wartości 250 zł powodując straty w łącznej wysokości 750 zł na szkodęB. C., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej jednego roku z orzeczonej kary pozbawienia wolności za przestępstwo rozboju i inne przestępstwo przeciwko mieniu popełnione z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia czym wypełnił znamiona przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k. k.k.i za to na tej podstawie skazuje go, a na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w przedmiotowej sprawie tj. w dniu 25 września 2013r. od godz. 20:45 do dnia 27 września 2013 r. do godz. 15:20;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnegoM. W.kwotę 826,56 zł (osiemset dwadzieścia sześć złotych i pięćdziesiąt sześć groszy) zawierającą należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu;

IV
zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty kosztów sądowych, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

sygn. akt IV K 377/15

UZASADNIENIE
Na podstawie materiału dowodowego ujawnionego w trakcie rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 24 września 2013 r. około godz. 22.00B. C.zaparkował będący jego własnością pojazd markiF. (...)onr rej. (...)przyul. (...)wW..B. C.po zamknięciu pojazdu na zamki fabryczne oraz włączeniu autoalarmu udał się do mieszkania swojej córki, gdzie pozostał na noc. W godzinach nocnych z 24 na 25 września 2013 r.M. P.po uprzednim wybiciu szyby w prawych przednich drzwiach pojazdu markiF. (...)onr rej. (...), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia znajdującej się w schowku wewnątrz pojazdu, nawigacji samochodowejmarki M.o wartości 250 zł.
W dniu 25 września 2013 r. w godzinach rannych gdyB. C.podszedł do swojego pojazdu, zauważył wybitą szybę w prawych przednich drzwiach, następnie w schowku ujawnił brak nawigacji samochodowejmarki M..B. C.został także poinformowany przez pracownika ochrony terenu przylegającego do budynku przyul. (...), że gdy zauważył wybitą szybę w pojeździe wezwał policję. W tym samym dniu funkcjonariusze Komisariatu Policji wB., po otrzymaniu anonimowego zgłoszenia odnośnie miejsca pobytu osób mających przedmioty pochodzące z przestępstwa, w pobliżu dworca kolejowego wB.dokonali zatrzymaniaM. P.oraz jego znajomegoR. K., a następnie w trakcie czynności przeszukania ujawnili uM. P.między innymi nawigację samochodowąmarki M.skradzioną z pojazdu markiF. (...)onr rej. (...)na szkodęB. C.. Łączna wartość szkody poniesionej przezB. C.z tytułu kradzieży z włamaniem do jego pojazdu dokonanej przezM. P.stanowiła kwotę 750 zł. Koszty naprawy pojazduF. (...)zostały pokryte przez ubezpieczyciela w ramach ubezpieczenia AC, zaś przedmiotowa nawigacja samochodowamarki M.zostałaB. C.zwrócona.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:zeznań pokrzywdzonegoB. C.(k. 18, 34v-35, 176-177), wyjaśnień oskarżonego (k. 41, 175), zeznań świadkaR. K.(k. 13v-14 – odczytanych na rozprawie w trybieart. 391 § 1 k.p.k.– k. 178), protokołu zatrzymania osoby (k. 3-4), protokołu przeszukania (k. 5-6), protokołu przeszukania osoby (k. 7-12), kserokopii dokumentów (k. 21-24), protokołu oględzin (k. 25-26).
OskarżonyM. P.zarówno w trakcie postepowania przygotowawczego, jak i na rozprawie głównej konsekwentnie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, korzystając z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 41, 175). Oskarżony odpowiadając na pytania Przewodniczącej wyjaśnił, że nie pamięta szczegółów z tego dnia, było to dawno temu, stwierdził, że chyba był sam (k. 175).
Sąd zważył co następuje:
Oceniając wyjaśnienia oskarżonego, które de facto ograniczają się jedynie do przyznania się przez oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu, Sąd uznał, iż brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności przyznania się przezM. P.do popełnienia kradzieży z włamaniem do pojazdu markiF. (...)onr rej. (...)i zaboru nawigacji samochodowejmarki M.na szkodęB. C.. Oskarżony konsekwentnie w toku całego postępowania nie kwestionował faktu popełnienia zarzucanego mu czynu. W trakcie przesłuchania przed sądem oskarżony potwierdził treść odczytanych wyjaśnień z postępowania przygotowawczego, dodając jedynie, iż szczegółów z dnia zdarzenia, w szczególności czy działał sam, nie pamięta. W ocenie Sądu trudno racjonalnie uznać, aby osoba, osoba dorosła, poczytalna i posiadająca pełną zdolność rozpoznawania znaczenia swoich czynów i kierowania postępowaniem, a także mająca świadomość, że nie była sprawcą będącego przedmiotem oceny w niniejszej sprawie czynu zabronionego, przez całe postępowanie karne, działała na swoja niekorzyść, konsekwentnie przyznając się do jego popełnienia i potwierdzając okoliczności wskazane przez oskarżyciela publicznego w treści opisu zarzucanego czynu. W sprawie bezsporne jest, iż nie ustalono świadków dokonanej przez oskarżonego kradzieży z włamaniem do pojazdu markiF. (...)onr rej. (...)na szkodę pokrzywdzonego, którzy mogliby wprost potwierdzić okoliczności popełnienia tego czynu, tym nie mniej uwzględniając zarówno fakt zatrzymania oskarżonego jeszcze w tym samym dniu, gdy dokonano przestępstwa i ujawnienia przy nim nawigacji samochodowej pochodzącej z pojazdu pokrzywdzonego, która została następnie rozpoznana przezB. C.jako stanowiąca jego własność, ponadto okoliczności wynikające z treści zeznań pokrzywdzonegoB. C.dotyczące ujawnienia kradzieży z włamaniem dokonanej na jego szkodę w nocy z 24 na 25 września 2013 r. przyul. (...)wW., wreszcie konsekwentne stanowisko samego oskarżonego, który potwierdził, że był sprawcą przedmiotowej kradzieży z włamaniem, nie sposób przyjąć, aby w sprawie zachodziły jakiekolwiek wątpliwości co do winy oskarżonego odnośnie zarzucanego mu czynu, a tym samym aby treść złożonych wyjaśnień w zakresie przyznania się do winy, mogła zostać uznana za niewiarygodny czy budzący uzasadnione wątpliwości w świetle normyart. 5 § 2 k.p.k.materiał dowodowy. Podkreślić także należy, iż podnoszone przez obrońcę oskarżonego okoliczności dotyczące między innymi treści oświadczenia oskarżonego złożonego wobec biegłych lekarzy psychiatrów opiniujących w niniejszej sprawie, w którym zaprzeczył jakoby był sprawcą zarzucanego mu czynu, jak również braku możliwości ustalenia okoliczności zdarzenia w oparciu o bezpośrednie przesłuchanie przed sądem świadkaR. K., który zmarł, nie są okolicznościami mogącymi budzić wątpliwości co do udziałuM. P.w dokonaniu kradzieży z włamaniem na szkodę pokrzywdzonego. Wskazać należy, iż oświadczenia składane przez oskarżonego wobec biegłych co do przedmiotu niniejszego postepowania, zgodnie zart. 174 k.p.k.nie stanowią dowodu w niniejszej sprawie. Oskarżony będąc dwukrotnie przesłuchiwany zarówno w trakcie postępowania przygotowawczego, jak i przed sądem oraz pouczony o przysługujących mu uprawnieniach, miał możliwość złożyć wyjaśnienia, w szczególności zakwestionować swój udział w tym przestępstwie, czego jednak nie uczynił. W ocenie Sądu treść oświadczenia oskarżonego złożonego wobec biegłych, zważywszy na to, że zostało złożone już po złożeniu wyjaśnień w sprawie, należy ewentualnie traktować jako przyjętą linię obrony w celu uniknięcia odpowiedzialności za zarzucany mu występek. Z kolei okoliczność braku przesłuchania przed sądem świadkaR. K., które okazało się niemożliwe z uwagi na zgon świadka, a które Sąd odczytał w trybieart. 391 § 1 k.p.k., również nie stwarza wątpliwości co do okoliczności zdarzenia z udziałem oskarżonego, albowiem treść złożonych przez świadka w toku postępowania przygotowawczego zeznań, nie zawiera okoliczności, które mogłyby wskazywać, żeR. K.miał jakikolwiek związek z przestępstwem kradzieży z włamaniem dokonanym w nocy z 24 na 25.09.2013 r. na szkodęB. C..
Sąd uznał za wiarygodne zeznania pokrzywdzonegoB. C., albowiem są logiczne, spójne oraz zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Pokrzywdzony w treści zeznań przedstawił okoliczności związane z pozostawieniem pojazduF. (...)onr rej. (...)w godzinach wieczornych w dniu 24.09.2013 r. przyul. (...)wW.oraz związane z ujawnieniem następnego dnia rano wybitej szyby w pojeździe oraz utraty nawigacji samochodowejmarki M.. Z treści zeznań pokrzywdzonego wynika, że nie był świadkiem dokonanego przestępstwa oraz nie miał wiedzy kto był jego sprawcą. Składając zeznania przed sądemB. C.potwierdził także, iż szkoda z tytułu uszkodzonej szyby została pokryta przez ubezpieczyciela, zaś nawigację samochodową odzyskał, została mu zwrócona przez Policję, po zweryfikowaniu w trakcie czynności okazania rzeczy (k. 34), że stanowi jego własność.
Zeznania świadkaR. K., który został zatrzymany wraz z oskarżonym w dniu 25.09.2013 r. wB., dla dokonanych ustaleń w sprawie miały uzupełniający charakter. Z ich treści wynika, że świadek był znajomym oskarżonego, z którym wcześniej wspólnie dokonał kradzieży z włamaniem do samochodu na terenieW.i co było przedmiotem odrębnie prowadzonego postępowania karnego. Z zeznańR. K.wynika, że w dniu 25.09.2013 r. umówił się z oskarżonym w pobliżu dworca kolejowego wB.,M. P.był mu winien pieniądze, które wówczas miał zwrócić. Gdy świadek podszedł do oskarżonego razem z nim został zatrzymany przez Policję.R. K.zaprzeczył jakoby miał coś wspólnego z dokonanym na szkodęB. C.przestępstwem, jak również jakoby miał wiedzę co do rodzaju przedmiotów, które posiadał wówczas przy sobie oskarżony.
Sąd podzielił wnioski płynące z opinii sądowo – psychiatrycznej (k. 240), z której wynika, że biegli nie rozpoznali u oskarżonego choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego, rozpoznali natomiast uzależnienie od substancji psychoaktywnych (amfetamina, mefedron, kanabinole) oraz osobowość dyssocjalną. Biegli uznali jednakże, iż stan psychiczny oskarżonegoM. P.w chwili dokonywania zarzucanego mu czynu nie znosił, ani nie ograniczał w stopniu znacznym jego zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Sąd uznał ww. opinię za jasną, pełną i wewnętrznie niesprzeczną oraz sporządzoną zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Tym samym za w pełni wiarygodną i nie budzącą żadnych wątpliwości.
Odnośnie pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie zaliczonych w poczet materiału dowodowego na podstawieart. 394 § 2 k.p.k., w postaci między innymi protokołów: zatrzymania osoby (k. 3-4), protokołu przeszukania (k. 5-6), protokołu przeszukania osoby (k. 7-12), kserokopii dokumentów (k. 21-24), protokołu oględzin (k. 25-26), Sąd uwzględnił je przy ustalaniu stanu faktycznego nie znajdując podstaw do zakwestionowania ich autentyczności ani prawdziwości zawartych w nich treści.
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który został poddany ocenie w oparciu o kryteria wskazane wart. 7 k.p.k.Sąd uznał oskarżonegoM. P.za winnego tego, że w nocy z 24/25 września 2013 roku przyulicy (...)wW., po uprzednim włamaniu do wnętrza samochodu markiF. (...)nr rej.(...)poprzez wybicie szyby dokonał zaboru w celu przywłaszczenia nawigacji samochodowejmarki M.o wartości 250 zł powodując straty w łącznej wysokości 750 zł na szkodęB. C.. „Kradzież z włamaniem zachodzi wtedy, gdy sprawca zabiera mienie w celu przywłaszczenia w następstwieusunięcia przeszkodymaterialnej, będącej częścią konstrukcjipomieszczenia zamkniętegolubspecjalnym zabezpieczeniemchroniącym dostęp do mienia”(wyrok SN z 3 II 1999 r., V KKN 566/98, Orz. Prok. i Pr. 1999, nr 7-8). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż oskarżonyM. P.aby dostać się do wnętrza pojazdu markiF. (...), będącego własnościąB. C., wybił szybę przednią w drzwiach od strony pasażera tego pojazdu, a tym samym sforsował przeszkodę stanowiącą zabezpieczenie tego pojazdu mechanicznego, po czym dokonał zaboru w celu przywłaszczenia znajdującej się wewnątrz nawigacji samochodowejmarki M.należącej doB. C.. Sąd zmienił kwalifikację prawną przypisanego oskarżonego czynu uznając, iż oskarżonyM. P.czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, będąc uprzednio skazanym w warunkach określonychart. 64 § 1 k.k.albowiem na mocy prawomocnego wyroku z dnia 07 grudnia 2001 r. wydanego przez Sąd Rejonowy w Sochaczewie w sprawie o sygn. akt III K 116/01, został skazany za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 227 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 7 lat pozbawienia wolności. Wyrok w sprawie o sygn. akt III K 116/01 został następnie objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim z dnia 01 marca 2005 r. w sprawie sygn. akt II K 282/04, na podstawie którego po połączeniu z karą 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim z dnia 08 września 2003 r. w sprawie o sygn. akt II K 438/00, wymierzonoM. P.karę łączną 9 lat pozbawienia wolności, którą skazany odbył w okresie od dnia 08 lutego 2004 r. do dnia 03 października 2009 r. oraz od dnia 13 września 2000 r. do dnia 19 stycznia 2004 r. (odpis wyroku - k. 189, informacja z systemu(...)k. 260-261). Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego „Warunkiem skazania na podstawieart. 64 § 2 k.k.między innymi jest, aby sprawca popełnił co najmniej trzecie umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przestępstwo zgwałcenia, rozboju, kradzieży z włamaniem lub inne przestępstwo przeciwko mieniu popełnione z użyciem przemocy lub groźby jej użycia - "ponownie". Pojęcie "ponowności" odnosi się nie do jakiegokolwiek poprzednio popełnionego przestępstwa, a jedynie do przestępstw objętych skazaniem zart. 64 § 1 k.k.należących do grupy przestępstw wymienionych wart. 64 § 2 k.k.(wyrok SN z 17.11.2004 r., V KK 321/04, LEX nr 141342).
W związku z tym zachowanie oskarżonegoM. P.należy zakwalifikować jako przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
Przy wymiarze kary jako okoliczności obciążające Sąd potraktował uprzednią, wielokrotną karalność oskarżonegoM. P.za przestępstwa przeciwko mieniu (karta karna – k. 182-185), działanie w ramach powrotu do przestępstwa w rozumieniuart. 64 § 2 k.k., działanie z oczywiście błahego powodu.
Okoliczności łagodzące stanowią przyznanie się do winy przez oskarżonego oraz niewielka wartość wyrządzonej pokrzywdzonemu szkody.
Sąd wymierzył oskarżonemuM. P.karę jednego roku i jednego miesiąca pozbawienia wolności uznając, iż jest ona adekwatna zarówno do stopnia winy, jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, a także wystarczająca dla realizacji celów wychowawczych i poprawczych wobec niego, jak również w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Powyższa kara w ocenie Sądu wpłynie pozytywnie na zachowanie oskarżonego uświadamiając mu niewłaściwość dotychczasowego postępowania i co za tym idzie spełni swą rolę wychowawczą. Określając wymiar orzeczonej kary Sąd miał na uwadze, iż występek kradzieży z włamaniem zagrożony jest karą pozbawienia wolności od roku do lat 10. Sąd wymierzył więc oskarżonemu karę pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrożenia – a biorąc pod uwagę okoliczność, iż przypisanego mu czynu dopuścił się w warunkach recydywy szczególnej wielokrotnej, co zgodnie zart. 64 § 2 k.k.nakłada na Sąd obowiązek orzeczenia kary powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane przestępstwo - w najniższym możliwym wymiarze, uznając, iż stanowić będzie dla niego wystarczającą, a jednocześnie odczuwalną dolegliwość, uświadomi mu wagę naruszonych przez niego norm prawnych i skłoni do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. Sąd uznał także, iż bezwzględna kara pozbawienia wolności, biorąc pod uwagę demoralizację i niepoprawność zachowania oskarżonego, jest jedyną karą, która w odczuciu społecznym uznania zostanie za sprawiedliwą. Sąd nie miał bowiem żadnych wątpliwości, że w stosunku doM. P.brak jest pozytywnej prognozy kryminologicznej odnośnie przestrzegania przez niego porządku prawnego w przyszłości, której istnieje uzasadniałoby zastosowanie wobec niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności.
Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności stosownie do treściart. 63 § 1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 25.09.2013 r. godz. 20.45 do dnia 27.09.2013 r. godz. 15.20.
Na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.w zw. z§ 12a ust. 2 pkt 3 i § 14 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzęduSąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz r. pr.M. W.kwotę 826,56 zł zawierającą należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Uwzględniając sytuację majątkową i finansową oskarżonego Sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k., zwolnił go w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.