Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 754/16
Data wyroku: 2016-11-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Połyniak
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko dokumentom
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt IV Ka 754/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 listopada 2016 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Agnieszka Połyniak

Protokolant:

Magdalena Telesz

przy udziale Andrzeja Mazurkiewicza Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r.
sprawyA. Ż.
synaT.iJ.z domuS.(...)r. wŚ.zart. 276 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 8 sierpnia 2016 r. sygnatura akt VI K 782/15

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 400 zł opłaty za to postępowanie.

Sygnatura akt IV Ka 754/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2016r. Sąd Rejonowy w Świdnicy, w sprawie o sygn. akt VI K 782/15, uznałA. Ż.za winnego tego, że:
w okresie od dnia 6 czerwca 2015r. do dnia 3 listopada 2015r. wŚ.woj.(...), dokonał zatrzymania i ukrycia dokumentów, którymi nie miał prawa wyłącznie rozporządzać w postaci powierzonych 14 sztuk faktur:
- dowód w wpłaty pokwitowanie
- faktura korygująca nr(...)
-faktura nr (...)
-faktura nr (...)
-faktura nr (...)
-faktura nr (...)
-faktura nr (...)
-faktura nr (...)
-faktura nr (...)
-faktura nr (...)
-faktura nr (...)
-faktura nr (...)
-faktura nr (...)
-faktura nr (...)
-faktura nr (...)
- faktura nr #(...)
na zakup materiałów budowlanych wystawionych dlaA. T.i na jej szkodę,  tj.  czynu zart. 276 kk. i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę grzywny w wysokości 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych.
Na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości, w tym wydatki postępowania w kwocie 70 (siedemdziesiąt) złotych i wymierza mu opłatę w kwocie 400 (czterysta) złotych.
Z rozstrzygnięciem tym nie pogodził się oskarżony, który za pośrednictwem swego obrońcy zaskarżył wyrok w całości na swoją korzyść, zarzucając:.

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie
art. 4 k.p.k„ art, 7k.p.k.,art 410 k.p.k.i
art. 424 § 1 k.p.k.poprzez oparcie wyroku wyłącznie na zeznaniach pokrzywdzonejA. T.przy jednoczesnym zlekceważeniu dowodów z zeznań świadkówE. K.iP. Ż.

oraz wyjaśnień oskarżonegoA. Ż.oraz dokonanie dowolnej, sprzecznej z racjonalnym rozumowaniem i doświadczeniem życiowym oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego co do podstaw przyznania waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonejA. T.oraz podstaw uznania na niewiarygodne zeznań świadkówE. K.iP. Ż.oraz wyjaśnień oskarżonegoA. Ż.

    ,bez należytego umotywowania swojego stanowiska w pisemnym uzasadnieniu;

2
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, mający istotny wpływ na jego treść, a polegający na niesłusznym przyjęciu, że oskarżony w okresie od dnia 6 czerwca 2015 r. do dnia 3 listopada 2015 r. wŚ.dokonał zatrzymania i ukrycia dokumentów, którymi nie miał prawa wyłącznie rozporządzać w postaci powierzonych 14 sztuk faktur na zakup materiałów budowlanych wystawionych dlaA. T.i na jej szkodę, podczas gdy oskarżony w okresie od dnia 6 czerwca 2015 r. do dnia 3 listopada 2015 r. wŚ.nie dokonał zatrzymania i ukrycia dokumentów, którymi nie miał prawa wyłącznie rozporządzać w postaci powierzonych 14 sztuk faktur na zakup materiałów budowlanych wystawionych dlaA. T.i na jej szkodę.

Na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.,art. 437 § 1 i 2 k.p.k.skarżący wniósł  o:
zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonegoA. Ż.od popełnienia zarzucanego mu czynu, bądź ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest to, żeA. Ż.za pieniądze przekazane przezA. T.pobrał materiały budowlane, które miały być wykorzystane w trakcie remontu mieszkania kobiety. Nie ma wątpliwości także co do tego, że zakup tych materiałów nastąpił na rzeczA. T.. To ona widnieje jako nabywca na fakturach wystawionych przez sprzedawcę tych towarów.
Nie ma także wątpliwości co do charakteru tych faktur VAT, tj. uznania, że stanowią one dokument w rozumieniuart. 115§14 k.k., na co wskazywał m.in. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 3.10.2001r.VKKN 249/01, OSNKW 2002/1-2/7 czy uchwale z dn. 30.09.2003r., IKZP 22/03, OSNKW 2003/9-10/75).
Oskarżony nie kwestionował także tego, że fakturami tymi dysponował, nie wydał ichA. T., przekazując pokrzywdzonej jedynie ich kopie.
Odwołać się w tym miejscu należy do wyjaśnień samegoA. Ż., który wprost stwierdził, że „faktury zostały zatrzymane przeze mnie do czasu całkowitego rozliczenia się ze mną paniT.” (k. 100). Uwzględnić trzeba,że oskarżony dysponował pismami od pokrzywdzonej z dnia 20.07.2015r. (wynika to choćby stąd, że przedłożył ich kopie jako dowód – k. 17, 18-19, 20-21),w którychA. T.żądała rozliczenia się z nią, odstępując od umowy o roboty budowlane i żądając zwrotu oryginałów faktur VAT, a z treści ich wynika, że w dniu sporządzenia pisma dysponowała już kopiami tych faktur VAT, jak też żądała wydania oryginałów („wzywam Pana (…) zwrotu oryginałów faktur za zakupione materiały budowlane” –k. 20).
SkoroA. T.w dniu 20.07.2015r. dysponowała kserokopiami faktur VAT, to jedynie logicznie brzmią jej słowa, że rozmowa na temat wydania jej tych dokumentów miała miejsce wcześniej, a oskarżony zamiast oryginałów przekazał jej kserokopie. Nie jest zatem prawdą to, żeA. Ż.nie wiedział o żądaniach pokrzywdzonej, tym bardziej, że jak stwierdził „ja te faktury zatrzymałem celem założenia sprawy cywilnej” (k. 100 – 100v).
Z powyższego należy wyprowadzić logiczny wniosek, żeA. Ż.miał świadomość tego, że faktury VAT zatrzymał wbrew woliA. T.i pomimo żądań z jej strony ich zwrotu. Wydanie dokumentów nastąpiło dopiero po wszczęciu postępowania przeciwko oskarżonemu (zawiadomienie zostało złożone 17.07.2015r. – k. 94) i po przedstawieniu mu zarzutów w dniu 03.11.2015r., co potwierdzone zostało w protokole zatrzymania rzeczy (k. 46).
Kiedy odniesie się treść zeznań pokrzywdzonej do treści pism, które bezsprzecznie oskarżony otrzymał oraz do jego wyjaśnień, w których usiłował uzasadnić przyczyny swego postępowania, to odwoływanie się do zeznańE. K.iP. Ż., jako mających podważyć wiarygodność pokrzywdzonej, jest nieskuteczne.
E. K.wprost zeznała, że „nie ma wiedzy na temat faktur i rachunków” (k.109v), zaś z tego, że kilka razy była obecna w czasie, kiedy oskarżony wykonywał prace w mieszkaniuA. T.nie wynika absolutnie nic ponadto, żeA. Ż.i pokrzywdzona kontaktowali się w związku z pracami remontowymi.
Także depozycjeP. Ż.w żaden sposób nie zmieniają prawidłowości ustaleń sądu orzekającego. To, że pomiędzy stronami doszło do nieporozumień i umowa o roboty budowlane została wypowiedziana nie jest negowane. To, że oskarżony w ocenie świadka „zastrzegł sobie prawo” zatrzymania oryginałów faktur (k.109v) nie wpływa na prawo osoby wyłącznie uprawnionej do dysponowania takimi dokumentami, by żądać ich wydania. Nie wyłącza to bezprawności działań oskarżonego, który wydania ich odmówił. Od tego bowiem momentuA. Ż., jako osoba nieuprawniona do wyłącznego nimi rozporządzenia zobowiązany był zwrócić je osobie uprawnionej. Dla siebie mógł pozostawić kserokopie, o ile uznawała, że będzie mu to konieczne dla dochodzenia swoich roszczeń wobecA. T.. Z relacji świadka wyprowadzić należy i ten wniosek, że rozmowa pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzoną na temat wydania oryginałów faktur VAT była i o obowiązku ich wydania osobie uprawnionejA. Ż.wiedział.
Teza apelującego, że ocena dowodów przeprowadzona przez sąd nie jest oceną swobodną a dowolną (k. 137), nie znajduje racjonalnego uzasadnienia. Wbrew stanowisku obrońcy podstawą ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia w sprawie był cały materiał dowodowy, wskazał przy tym sąd który z dowodów, w jaki sposób ocenił i jakie wnioski na tej podstawie wyprowadził, bądź też dlaczego nie były mu przydatne. „Artykuł 410 k.p.k., nakazujący uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, nie może być rozumiany w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń sądu. Byłoby to oczywiście niemożliwe, gdy z różnych dowodów wynikają wzajemnie sprzeczne okoliczności. Nie można więc zarzutu opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony wart. 7 k.p.k.” (tak np. SA w Łodzi w wyroku z dn. 18.05.2016r., II AKa 37/16, LEX nr 2080325).
Uchybień w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego podnoszonych przez apelującego sąd odwoławczy nie dostrzega, tym bardziej, że poza ogólnikowym ich stwierdzeniem, nie przedstawił argumentów konkretnych.
Kiedy nadto zważyć się, że przypisane zostało oskarżonemu zatrzymanie i ukrycie owych faktur VAT, tj. umieszczenie w miejscu niedostępnym dla osoby uprawnionej przez co stał się on niedostępny dla niej, jest wręcz podręcznikowym przykładem realizacji tej formy dokonania występku zart. 276 k.k.
Próba – ze strony oskarżonego – wykazania, że w związku ze swoimi zastrzeżeniami dotyczącymi rozliczeń zA. T., przysługiwało mu jakieś szczególne uprawnienie do swobodnego dysponowania dokumentami wystawionymi na nazwisko pokrzywdzonej, z wyłączeniem jej prawa żądania ich wydania, jest nieskuteczna i pozbawiona podstaw zarówno faktycznych, jak i prawnych.
W tych też okolicznościach uznanie sprawstwa i winyA. Ż.– w ocenie sądu odwoławczego - nie budzi wątpliwości.
Biorąc pod uwagę okoliczności i pobudkiA. Ż.w jakich doszło do popełnienia przypisanego oskarżonemu występku, wymierzenie grzywny, zatem kary o charakterze wolnościowym, uznać należy za uzasadnione. Argumenty sądu meriti w tym zakresie są racjonalne i przekonywujące, a kara choć surowa, to nie może być uznana za rażąco surową w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.i sąd odwoławczy nie znalazł podstaw, by w wymiar tej kary – na korzyśćA. Ż.– ingerować.
Z uwagi na wynik postępowania odwoławczego, brzmienieart. 636§1 k.p.k.orzeczono o kosztach postępowania odwoławczego, tj. obciążono nimi apelującegoA. Ż.. Wysokość opłaty za postępowanie odwoławcze ustalona została zgodnie z brzmieniemart. 8w zw. zart. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U z 1983r., Nr 49, poz. 223 ze zm.)