Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 216/16
Data wyroku: 2016-04-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Waldemar Majka
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt IV Ka 216/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 kwietnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Waldemar Majka

Protokolant:

Ewa Ślemp

przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r.
sprawyJ. C.
córkiA.iZ.z domuM.(...)roku wZ.zart. 178a § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżoną
od wyroku Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich
z dnia 8 lutego 2016 r. sygnatura akt II K 567/15

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zwalnia oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.

Sygnatura akt IV Ka 216/16

UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich wniósł akt oskarżenia przeciwkoJ. C.oskarżając ją o to, że:
w dniu 8 października 2015 roku w miejscowościZ.woj.(...)prowadziła samochód osobowy markiO. (...)onr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości, wynik badania I – 1,20 mg/l, II – 1,21 mg/l, III – 1,30 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn zart. 178 a § 1 kk.
Wyrokiem z dnia 8 lutego 2016 roku (sygn. akt II K 567/15) Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich:

I
OskarżonąJ. C.uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu stanowiącego występek zart. 178a§1 kki za to na podstawieart. 178a§1 kkwymierzył jej karę 2 /dwóch/ miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 kkw zw. zart. 70 § 1 kkzawiesił oskarżonej warunkowo wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności tytułem próby na okres lat 2 /dwóch/;

III
na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonejJ. C.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres lat 3/ trzech/;

IV
na mocyart. 43 a § 2 kkorzekł wobec oskarżonej na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 /pięć tysięcy/ złotych;

V
na podstawieart. 63 § 4 kkzaliczył oskarżonej na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 08.10.2015r.

VI
zwolnił oskarżoną od ponoszenia opłaty w sprawie, zaś uzasadnione wydatki poniesione przez Skarb Państwa zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od wyroku wywiodła oskarżona zaskarżając wyrok w całości zarzucając:
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na nadaniu przez Sąd zbyt dużej rangi ocenie stopnia społecznej szkodliwości, a w szczególności postaci zamiaru i motywacji sprawcy – przewidzianym wart. 115§2 kk, co skutkowało przyjęciem, że oskarżona naruszyła podstawowe normy i wykazała brak szacunku dla porządku prawnego i skazaniem, w sytuacji gdy właściwa ocena okoliczności wymienionych wart. 115§2 kkpowiązana z zasadami przewidzianymi wart. 3 kk,art. 53 kk, a nawetart. 59 kk– prowadzić winna do zastosowania dobrodziejstwaart. 66 kk,
a podnosząc wskazany zarzut wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i warunkowe umorzenie postępowania.

Sąd Okręgowy zważył:

apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoznając podniesiony przez skarżącą zarzut stwierdzić należy, iż sąd I instancji nie naruszył wskazanych przepisów prawa materialnego ani też nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych skoro brak podstaw do rozważań na temat możliwości warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonej, jako że wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonej nie jest tego rodzaju jak wymagana wart.66§1 kk, zaś sąd I instancji słusznie uznał ich stopień za znaczny (k.76).
Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagęrodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia (art.115§2 kk).
Stan nietrzeźwości do jakiego doprowadziła się oskarżona sięgający 2,5 promila alkoholu we krwi powoduje (co znajduje potwierdzenie w powszechnie dostępnych opracowaniach medycznych) między innymi: zaburzenia równowagi, sprawności i koordynacji ruchowej, obniżenie progu bólu, błędy w logicznym rozumowaniu, wadliwe wyciąganie wniosków, pogłębiające się w miarę narastania intoksykacji alkoholowej; opóźnienie czasu reakcji, wyraźna drażliwość, obniżona tolerancja, zaburzenia mowy (bełkotliwa), wyraźne spowolnienie i zaburzenia równowagi, wzmożona senność czy też znacznie obniżoną zdolność do kontroli własnych zachowań. Osoba prowadząca pojazd w takim stanie stanowi bardzo poważne zagrożenie dla innych uczestników ruchu, a zatem okoliczności popełnienia czynu jak i rozmiary grożącej szkody przemawiają na niekorzyść oskarżonej. Postać zamiaru i motywacja oskarżonej również nie przemawiają na jej korzyść skoro godzinę przed zatrzymaniem przez policję miała świadomość pozostawania w stanie nietrzeźwości i to w znacznym stopniu, bo ponad dwa promile alkoholu we krwi. Podjęła zatem decyzję o prowadzeniu pojazdu mając dość precyzyjną wiedzę na temat stanu w jakim się znajdowała.
Argumentacja uzasadnienia zaskarżonego wyroku eksponująca między innymi wskazane powyżej okoliczności jest ze wszech miar trafna i wypada się do niej odwołać (k.75-76), bowiem jej powielanie wydaje się zbędne. W świetle powyższego sąd I instancji nie miał podstaw do rozważania na temat przesłanek warunkowego umorzenia postępowania.
Odnosząc się do przedstawionej w apelacji argumentacji zmierzającej do wykazania surowości kary i środka karnego przede wszystkim zauważyć należny, iż zgodnie z utrwaloną praktyką orzeczniczą i poglądami doktryny nie każda różnica między karą wymierzoną a karą, jaką należałoby wymierzyć, uzasadnia stwierdzenie rażącej niewspółmierności kary (art. 438 pkt 4 k.p.k.). Chodzi tu o różnicę tak istotnej wagi, że kary wymierzonej nie można by w żadnym razie zaakceptować, o różnicę wprost "bijącą w oczy"(tak Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 14 października 2008 roku II Aka 132/08).Taka zaś sytuacja w realiach niniejszej sprawy odnośnie orzeczonej wobec oskarżonej kary jak i środka karnego nie zaistniała, skoro orzeczenia te oscylują w dolnych wymiarach zagrożenia.
Apelacja jako bezzasadna nie podlegała zatem uwzględnieniu (art.437§1 kpk).
O kosztach sądowych postępowania odwoławczego, orzeczono na podstawieart. 624 § 1 kpkkierując się sytuacją rodzinną i majątkową w jakiej oskarżona obecnie się znajduje.