Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 1223/14
Data wyroku: 2016-03-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Radosław Marcinków

Sygn. akt IV K 1223/ 14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 marca 2016 r.
Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie Wydział IV Karny w składzie:
Przewodniczący  SSR Radosław Marcinków
Protokolant  Paulina Makowiec
przy udziale Prokuratora Anity Cofur
po rozpoznaniu dnia 13.05.15r., 22.07.15r., 22.09.15r., 3.11.15r., 1.12.15r. 22.12.15r., 12.01.16r., 1.03.16r. sprawy:

1
A. R. (1),urodzonej (...)wS.,

córkiM.iK.z d.M.,
oskarżonej o to, że w okresie od 28 marca 2014 roku do dnia 18 października 2014 roku w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru tj. - w dniu 28 marca 2014 roku w na klatce schodowej przyul. (...)wS., w dniu 30 marca 2014 roku na terenie działek rekreacyjnych wB.oraz w dniu 18 października 2014 roku w lokaluBrowar (...)przyul. (...)- groziłaM. P.pozbawieniem jej życia i zdrowia przy czym groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia a ponadto w tym samym miejscu i czasie znieważyłaM. P.słowami powszechnie uznanymi za obelżywe i wulgarne,
tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.w zb. zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

2
P. R. (1),urodzonego (...)wS.,

synaW.iH.z d.G.
oskarżonego o to, że w okresie od 16 stycznia 2013 roku do dnia 30 marca 2014 roku w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru tj. - w dniu 16 stycznia 2013 roku w budynku(...)wS.przyul. (...), w dniu 28 marca 2014 roku w trakcie rozmowy telefonicznej oraz w dniu 30 marca 2014 roku na terenie działek rekreacyjnych wB.- groziłM. P.pozbawieniem jej życia i zdrowia przy czym groźby te wzbudziły u niej uzasadnioną obawę ich spełnienia a ponadto w tym samym miejscu i czasie znieważyłM. P.słowami powszechnie uznanymi za obelżywe i wulgarne,
tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.w zb. zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

I
uznajeP. R. (1)za winnego tego, że w dniu 14 stycznia 2013 roku wS., w budynku(...)wS.przyul. (...), groziłM. P.pozbawieniem życia, która to groźba wzbudziła u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę jej spełnienia, a nadto znieważył wymienioną pokrzywdzoną używając wobec niej słowa powszechnie uznanego za obelżywe, tj. czynu zart. 190 § 1 k.k.w zb. zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych po 15 (piętnaście) złotych każda,

II
uznajeP. R. (1)za winnego tego, że:

1
w dniu 28 marca 2014 roku wS., podczas rozmowy telefonicznej, za pośrednictwem innej osoby, zastosował wobecM. P.groźbę bezprawną pozbawienia życia, która to groźba wzbudziła u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę jej spełnienia, znieważając jednocześnie wymienioną pokrzywdzoną słowem powszechnie uznanym za obelżywe, w celu zmuszeniaM. P.do opuszczenia wraz z osobami jej towarzyszącymi mieszkania przyul. (...)wS., tj. czynu zart. 191 § 1 k.k.w zb. zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,

2
w dniu 30 marca 2014 roku wB., również za pośrednictwem innej osoby, zastosował wobecM. P.groźby bezprawne pozbawienia życia, które to groźby wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia, znieważając jednocześnie wymienioną pokrzywdzoną słowem powszechnie uznanym za obelżywe, w celu zmuszeniaM. P.do nieprzychodzenia do mieszkania przyul. (...)wS., tj. czynu zart. 191 § 1 k.k.w zb. zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

i za te czyny uznając, że stanowią one ciąg przestępstw, na podstawieart. 191 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 37a k.k., przy zastosowaniuart. 91 § 1 k.k.wymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 15 (piętnaście) złotych każda,

III
na podstawieart. 91 § 2 k.k.łączy orzeczone wobecP. R. (1)kary grzywny i wymierza mu karę łączną 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych grzywny po 15 (piętnaście) złotych każda,

IV
uznajeA. R. (1)za winną tego, że:

1
w dniu 28 marca 2014r. wS., na klatce schodowej przyul. (...)znieważyłaM. P.słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, tj. czynu zart. 216 § 1 k.k.,

2
w dniu 30 marca 2014r. wB., znieważyłaM. P.słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, tj. czynu zart. 216 § 1 k.k.,

i za te czyny, przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw, na podstawieart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierza jej karę grzywny w wysokości 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych po 15 (piętnaście) złotych każda,

V
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka odP. R. (1)tytułem zadośćuczynienia na rzeczM. P., w związku z czynem przypisanym mu:

1
w pkt I części dyspozytywnej wyroku kwotę 500 (pięćset) złotych,

2
w pkt II.1 części dyspozytywnej wyroku kwotę 500 (pięćset) złotych,

3
pkt II.2 części dyspozytywnej wyroku kwotę 500 (pięćset) złotych,

VI
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka odA. R. (1)tytułem zadośćuczynienia na rzeczM. P., w związku z czynem przypisanym jej:

1
w pkt IV.1 części dyspozytywnej wyroku kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych,

2
w pkt IV.2 części dyspozytywnej wyroku kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych,

VII
na podstawieart. 627 k.p.k.,art. 633 k.p.k.iart. 630 k.p.k.oraz3 ust 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądza na rzecz Skarbu Państwa odP. R. (1)½ wydatków Skarbu Państwa oraz odA. R. (1)1/3 wydatków Skarbu Państwa, a nadto wymierzaP. R. (1)opłatę w wysokości 180 (sto osiemdziesiąt) zł, zaśA. R. (1)opłatę w wysokości 90 (dziewięćdziesięciu) zł.

IV K 1223/14

UZASADNIENIE
Aktem notarialnym z dnia 28 października 2010 r.M. P.nabyła odM. M. (2)- celem zwolnienia jej z długu - udział we współwłasności wynoszący 1/6 części lokalu mieszkalnego, położonego wS.przyul. (...). Następnie w dniu 05 stycznia 2011 r.M. P.nabyła odM. M. (2)udział we współwłasności wynoszący 1/3 części w/w lokalu mieszkalnego. Współwłaścicielem pozostałej części lokalu pozostawałaP. R. (2), której rodzice, tj.P. R. (1)iA. R. (1), oraz dwie siostry, zamieszkiwały w w/w lokalu.
Dowody:

-

akt notarialny z dnia 28 października 2010 r., k. 44-48,

akt notarialny z dnia 05 stycznia 2011 r., k. 39-43,

wyjaśnieniaA. R. (1), k. 73,

zeznaniaM. P.k. 15a.

M. P.,P. R. (2)oraz zamieszkujący w lokalu przyul. (...)jej rodzicie nie potrafili ustalić sposobu wspólnego korzystania z mieszkania.P. R. (1)iA. R. (1)nie zgadzali się w ogóle, abyM. P.w lokalu tym przebywała.
W związku z powyższym przed Sądem Rejonowym Szczecin – Centrum w Szczecinie toczyło się postępowanie o sygn. II Ns 1849/12 zainicjowane na wniosekM. P.o ustalenie sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej.
W dniu 14 stycznia 2013 r., w budynku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie, odbyło się posiedzenie w w/w sprawie z udziałemM. P., jej pełnomocnika adw.T. M.orazP. R. (2)i jej pełnomocnika apl. radcowskiegoT. Z.. Przed salą rozpraw, naP. R. (2)oczekiwał jej ojciec, tj.P. R. (1).
Po zakończeniu posiedzenia - około godziny 15:00 – jego uczestnicy zaczęli wychodzić z sali. Jako pierwsza wychodziłaM. P.. Oczekujący przed saląP. R. (1)podszedł do niej i podniesionym głosem powiedział do niej „odpierdol się kurwo od naszego mieszkania, bo nie pożyjesz długo, ja cię zajebię”.
Groźba ta wzbudziła uM. P.obawę jej spełnienia.
Dowody:

-

zeznaniaM. P.- k. 16, 155, 250 – 252,

zeznaniaT. M.- k. 24, 169 – 171,

protokół posiedzenia Sądu z dnia 14.01.2013r. k. 217 – 223.

W dniu 28 marca 2014 r.M. P.udała się do mieszkania przyul. (...)wS.. Chciała wstawić drzwi do przyznanej jej do użytkowania części lokalu. Towarzyszyli jejR. R. (1),M. M. (3), którzy nieśli drzwi, oraz ślusarzJ. M..
M. P.nie mogła dostać się do w/w lokalu, z uwagi na jego zamknięcie na zamek, do którego nie posiadała klucza. W związku z tymi trudnościami wezwała Policję. W jej asyście,J. M.otworzył zamek, po czym wszyscy weszli do mieszkania.M. P.stwierdziła w nim, iż w przyznanych jej przez Sąd pokojach znajdują się cudze rzeczy - najprawdopodobniej należące do zamieszkującej w lokalu rodzinyR.. Rzeczy te postanowiła przy pomocy towarzyszących jej mężczyzn wynieść do innych części mieszkania. JednocześnieJ. M.wstawiał przyniesione drzwi.
W trakcie w/w czynności do lokalu weszła zamieszkująca tamA. R. (2), która skontaktowała się telefonicznie z ojcem, tj.P. R. (1)i powiedziała mu co mieszkaniu się dzieje. Po chwiliA. R. (2)podeszła doR. R. (1)i podała mu telefon.R. R. (1)po wzięciu go usłyszał głosP. R. (1), który używając słów wulgarnych wskazanych na k. 108v nakazałR. R. (1)opuścić mieszkanie wraz zM. P., którą nazwał „starą kurwą”, bo jeśli tego nie uczynią, to pozbawi ich życia.
R. R. (1)przekazał słowaP. R. (1)M. P., która się ich przestraszyła oraz powiedziała towarzyszącym jej mężczyznom, żeby się pośpieszyli, bo nie chciała spotkać się zP. R. (1).
Niezwłocznie po zamontowaniu drzwiM. P.,R. R. (1),M. M. (3)iJ. M.opuścili w/w mieszkanie.
Dowody:

-

zeznaniaM. P.- k. 16, 155-156,

częściowo wyjaśnieniaP. R. (1)- k. 93,

zeznaniaR. R. (1)- k. 108, 173,

zeznaniaJ. M.- k. 217,

zeznaniaM. M. (3)- k. 216

Idąc po klatce schodowej po wyjściu z mieszkania przy ul.ul. (...)w dniu 28 marca 2014r.M. P.,R. R. (1),M. M. (3)iJ. M.spotkaliA. R. (1). Kobieta ta, gdy tylko zauważyła pokrzywdzoną zaczęła znieważać ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe. Wielokrotnie używała wobec niej słów „lesba”, „kurwa”. Wulgarnymi słowami nakazywała jej, żeby przestała pojawiać się w jej mieszkaniu. W trakcie wykrzykiwania w/w słów sięgnęła do torebki i wyjęła z niej nieokreślony bliżej przedmiot. Następnie machała przedM. P.rękoma trzymając w jednej dłoni nieustalony przedmiot, nie dotykając jednak pokrzywdzonej.
R. R. (1)widząc powyższą sytuację stanął między wymienionymi kobietami, po czymM. P.zdołała wyjść z klatki. NastępnieR. R. (1)odprowadził pokrzywdzoną do zaparkowanego samochodu.A. R. (1)wyszła jeszcze z klatki i krzyczała doM. P., ponownie nazywając ją „kurwą”, że to jeszcze nie koniec, dopiero początek, i że ją zniszczy.
Dowody:

-

zeznaniaM. P., k. 16, 156-158,

zeznaniaR. R. (1), k. 108, 214 – 215,

częściowo wyjaśnieniaA. R. (1), k. 73,

zeznaniaM. M. (3), k. 215-216,

zeznaniaJ. M., k. 216.

W dniu 30 marca 2014 r.,P. R. (1)orazA. R. (1)udali się na teren rodzinnych ogródków działkowych wB., gdzie swoje działki posiadałyM. P.iM. M. (2).
M. P.słyszała jakA. R. (1)zbliżając się do jej działki krzyczała - nazywając ją „lesbą” i „złodziejką” - „myślałaś, że cię nie znajdziemy” oraz, że zniszczy pokrzywdzoną.M. P.przestraszyła ponownego spotkania zA. R. (1)iP. R. (1), w związku z czym ukryła się w domku usytuowanym na jej działce.
Słysząc krzyki na swoją działkę wyszłaM. M. (2). Również wobec niej używane były słowa powszechnie uznane za obelżywe. JednocześnieP. R. (1)powiedział doM. M. (2), aby przekazałaM. P.- określając ostatnią z wymienionych kobiet mianem „szmaty” - że „jak jeszcze raz przyjdzie, to ją zajebiemy”.
Słowa te zostały przekazane przezM. M. (2)pokrzywdzonej i wzbudziły u niej obawę ich spełnienia.
Dowody:

-

zeznaniaM. P.- k. 16, 156-158,

częściowo wyjaśnieniaA. R. (1)- k. 73,

zeznaniaM. M. (2)- k. 37, 171,

zeznaniaM.K.- k. 218.

W dniu 18 października 2014 r. w lokaluBrowar (...), położonym przyul. (...)wS.odbyło się wesele jednej z córek oskarżonych -P. R. (2). W weselu tym uczestniczyli m.in.P. R. (1)iA. R. (1).
Jedna z mniejszych sal w lokalu wynajęta została na przyjęcie weselne, jednak tańczyć można było tylko w głównej, ogólnodostępnej sali.
Tego samego wieczoru do w/w lokalu ok. godziny 20:00 przybyłyM. P.,M. M. (2)iL. L., celem uczczenia urodzinM. M. (2).
GdyP. R. (1),A. R. (1)iP. R. (2)zorientowali się, że pokrzywdzona iM. M. (2)znajdują się w w/w lokalu, wywołało to ich niezadowolenie.
Z uwagi na konieczność wspólnego wykorzystywania parkietu tanecznego, pomiędzyM. M. (2)i towarzyszącymi jej kobietami, aP. R. (2), członkami jej rodziny oraz gośćmi weselnymi dochodziło do licznych kontaktów.P. R. (2)i jej rodzice uważali, żeM. M. (2)i jej znajome chcą zakłócać przebieg zabawy w trakcie wesela. Z biegiem czasu sytuacja coraz bardziej się zaogniała. Pod koniec imprezy doszło o szarpaniny, w której uczestniczyły co najmniejA. R. (1)iL. L..
Dowody:

-

częściowo zeznaniaM. M. (2)- k. 38, 172,

częściowo zeznaniaP. R. (2)- k. 65,

zeznaniaL. L.- k. 62, 174 – 175,

częściowo zeznaniaM. P.- k. 51a, k. 156 – 157,

zeznaniaP. K.k. 175,

częściowo wyjaśnieniaA. R. (1)k. 73.

A. R. (1)ma 51 lat, posiada wykształcenie średnie, z zawodu jest technikiem ekonomistą. Obecnie pracuje jako makler nieruchomości, z czego osiąga dochód ok. 1300-1400 zł netto miesięcznie, ma troje dorosłych dzieci, nie była dotychczas karana.
Dowody:

-

wyjaśnieniaA. R. (1)- k. 142,

dane o karalności - k. 235.

P. R. (1)ma 54 lata, posiada wykształcenie średnie,jego wyuczony zawód to elektromechanik. Obecnie prowadzi działalność gospodarczą - punkt gastronomiczny, z którego osiąga średni miesięczny dochód w wysokości około 1500 zł. Jest żonaty, ma troje dorosłych dzieci, nie był dotychczas karany.
Dowody:

-

wyjaśnieniaP. R. (1)- k. 142,

dane o karalności - k. 240.

Oskarżeni nie przyznali się do popełnienia zarzuconych im czynów i odmówili składania wyjaśnień przed Sądem.
W postępowaniu przygotowawczymA. R. (1)wyjaśniła, że w dniu 28 marca 2014 r. krzyczała na pokrzywdzoną, nie pamięta czy używała wobec niej słów wulgarnych, jednak nie groziła jej w żaden sposób. W dniu 30 marca 2014 r. przebywała z mężem na terenie ogródków działkowych wB., wzięła ze sobą aparat i chciała udowodnić, żeM. M. (2)orazM. P.są w nieformalnym związku i mieszkają wB., robiła zdjęcia, może coś głośniejszego powiedziała iP.uciekła do domku, nie grozili pokrzywdzonej.
W zakresie sytuacji na weselu oskarżona wyjaśniła, że nie wyzywała, nie groziła, ani nie uderzyła pokrzywdzonej, mogły być jakieś przepychanki na parkiecie.
(wyjaśnieniaA. R. (1)k. 73 – 74).

P. R. (1)w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnił, że w dniu 16 stycznia 2013 r. widziałM. P.w budynku(...)wS., nie używał jednak wobec niej jakichkolwiek gróźb, czy słów obelżywych, a jedynie powiedział do nie słowa „odczep się od mojej rodziny i zajmij się swoimi sprawami”.
W dniu 28 marca 2014 r. rozmawiał telefonicznie z jednym z pracownikówM. P., nie pamiętał czy używał słów wulgarnych, na pewno nie groził, kazał im opuścić lokal przyul. (...).
W dniu 30 marca 2014 r. przebywał na terenie ogródków działkowych wB., co było związane wyłącznie z chęcią ustalenia adresuM. M. (2)celem podania go organom ścigania, w trakcie tego pobytu z pewnością nie groził nikomu, ani nie używał słów wulgarnych.
(wyjaśnieniaP. R. (1)k. 93).
Sąd w znacznej części nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonych w zakresie, w którym twierdzili, iż z ich strony nie dochodziło - w stosunku doM. P.- do gróźb, wulgaryzmów, czy użycia słów powszechnie uznanych za obelżywe. Wyjaśnienia te, z wyjątkiem zdarzeń mających miejsce na przyjęciu weselnymP. R. (2), sprzeczne są bowiem z zeznaniami świadków, którzy nie mieli żadnych powodów, aby nieprawdziwie obciążać którąkolwiek ze stron oraz z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.
Niewątpliwie zdarzenia będące przedmiotem zarzutów są ściśle związane z konfliktem istniejącym pomiędzyA.iP. R. (1), aM. P., a takżeM. M. (2), która jest siostrąP. R. (1).
Konflikt ten ciągnie się od wielu lat, jest bardzo zaogniony, powoduje bardzo negatywne reakcje emocjonalne każdej z jego stron wobec osób reprezentujących stronę przeciwną. Oczywiste jest to, że tak duża polaryzacja stanowisk i wzajemne bardzo negatywne postrzeganie zachowań osób stojących po przeciwnej stronie, a także ich motywacji, może wpływać na zdolność postrzegania, odtwarzania i oceniania zgodnego z rzeczywistością zarówno zachowań swoich, jak i zachowań osób, do których postrzegający ma stosunek wybitnie negatywny.
Dodatkowo wpływ na wyjaśnienia i zeznania osób należących do stron powyższego konfliktu może mieć fakt, iż w interesie każdej z nich jest uzyskanie korzystnego dla danej strony rozstrzygnięcia.
W związku z powyższym w sprawie należy rozróżnić trzy grupy dowodów osobowych. Do pierwszej grupy, stanowiącej stronę konfliktu negatywnie odnoszącą się do oskarżonych, należy zaliczyć pokrzywdzoną oraz blisko z nią związaną i głęboko skłóconą z bratemM. M. (2).  Druga grupa dowodów związana jest z osobami oskarżonych; należą do niej zarównoP.iA. R. (1), jak iP. R. (2).
Trzecia grupa obejmuje osoby, które są w znacznie mniejszym stopniu, lub w ogóle nie są, związane z którąś ze stron konfliktu, co powoduje, że brak jest podstaw do stwierdzenia, aby osoby te miały istotne powody, żeby zeznawać w sposób nieprawdziwy, pod groźbą odpowiedzialności karnej, na niekorzyść którejkolwiek ze stron.
Ponieważ każda z osób uczestniczących w opisanym wyżej konflikcie może postrzegać rzeczywistość w sposób zniekształcony silnie negatywnymi emocjami, które mogą powodować niedostrzeganie lub bagatelizowanie swojego negatywnego zachowania, a wyolbrzymiane zachowań osób ocenianych negatywne, a także ponieważ każda z tych osób ma interes w tym, aby za wiarygodne uznano twierdzenia dla niej lub osób jej bliskich korzystne, uznano, że dla dokonania prawdziwych ustaleń faktycznych niezbędne jest potwierdzenie zaistnienia zdarzeń opisywanych przez osoby pozostające w opisywanym wyżej konflikcie zeznaniami świadków, którzy w konflikcie tym nie uczestniczą, a także ich zgodność z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.
W zakresie pierwszego z zarzutów przypisywanychP. R. (1)uznać należy, iż bezsporne jest zaistnienie w budynku(...)wS.werbalnego kontaktu oskarżonego z pokrzywdzoną. Na fakt ten wskazywał sam oskarżony, jak również pokrzywdzona iT. M..
Sposób zachowaniaP. R. (1), a zwłaszcza treść wypowiadanych przez niego słów, ustalony został na podstawie zeznańM. P.. Pokrzywdzona przez cały tok postępowania konsekwentnie wskazywała, że oskarżony groził jej pozbawieniem życia oraz nazwał słowem powszechnie uznanym za obelżywe. Zeznania te zostały w pełni potwierdzone przezT. M.. Zapamiętał on słowa wypowiedziane przez oskarżonego w sposób niemal tożsamy do tego, co relacjonowała pokrzywdzona.
T. M.nie miał żadnych powodów, aby w sposób bezpodstawny obciążać oskarżonego. Nie pozostaje z nim w konflikcie. Jest adwokatem, doskonale zdaje sobie sprawę z odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Fakt, iż był w styczniu 2013r., bądź też w okresie późniejszym, pełnomocnikiemM. P.w postępowaniach cywilnych nie powoduje, w ocenie Sądu, jego interesu w tym, aby zeznawać na jej korzyść nieprawdę. Wynik procesu karnego w zakresie tego czy w styczniu 2013r.P. R. (1)zachował się w zarzucony mu sposób, czy nie, nie ma bowiem żadnego znaczenia dla zakończonych lub toczących się między stronami postępowań cywilnych.
W świetle powyższych rozważań brak jest podstaw do uznania za wiarygodne wyjaśnieńP. R. (1)i zeznańP. R. (2). Mieli oni bowiem powody, z uwagi na ich negatywny stosunek do pokrzywdzonej, do bagatelizowania, a nawet niedostrzegania nieprawidłowego zachowania oskarżonego.
Podkreślić przy tym należy, iż zeznania i wyjaśnieniaP. R. (1)orazP. R. (2)nie znajdują potwierdzenia w zeznaniach żadnego z niezwiązanych ze stronami świadków. W tym zakresie niewiele do sprawy wniosły zeznaniaT. Z., których analiza prowadzi do wniosku, że świadek ten nie pamiętał ani przebiegu zdarzenia, ani też żadnych szczegółów zachowaniaP. R. (1). Przedstawiał jedynie swoją hipotetyczną reakcję, gdyby negatywne zachowania oskarżonego postrzegał.
Nadto, należy zauważyć, żeT. Z., jak sam twierdził, wychodził z sali rozpraw kilka, a nawet kilkanaście sekund, zaM. P.. Możliwe jest zatem, że zachowania oskarżonego - który od razu po wyjściu pokrzywdzonej z sali do niej, wg jej słów, doskoczył - nie postrzegał, ponieważ sam jeszcze z sali nie wyszedł, np. z powodu pakowania swoich dokumentów.
ZeznaniaM. P.są także zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz pośrednio znajdują potwierdzenie w zeznaniach innych świadków opisujących zachowaniaP. R. (1)wobec pokrzywdzonej przy ich bezpośredniej styczności.
Z zeznańR. R. (1)iM.K.wynika wszakże, żeP. R. (1)jest osobą porywczą. Gdy jest zdenerwowany lub wymaga od innych, aby zachowywali się w sposób przez niego oczekiwany, potrafi używać wulgarnych i obelżywych słów, a także gróźb. W tym zakresie zeznania trzech całkowicie od siebie niezależnych, nie utrzymujących ze sobą żadnych kontaktów i nieznających się świadków w osobachT. M.,R. R. (1)iM.K.są w pełni spójne.
Sąd przyjął, że do opisywanego przez pokrzywdzoną zdarzenia w Sądzie doszło w dniu 14, a nie 16 stycznia 2013r. Okoliczność ta nie była przez żadną ze stron kwestionowana, wynikała również z treści protokołów posiedzenia w sprawie II Ns 1894/12. W dniu 14 stycznia 2013r., gdy rozprawa została zamknięta, uczestniczyli w niejP. R. (2)i jej pełnomocnikT. G.orazM. P.i jej pełnomocnikT. M.. Z protokołu publikacji orzeczenia z dnia 16 stycznia 2013r. wynika, że uczestniczył w nim jedynieT. M., a tym samym w tym dniu w związku ze sprawą II Ns 189/12 do bezpośredniego spotkania w budynku sądu między pokrzywdzoną a oskarżonym dojść nie mogło.
W zakresie zdarzenia z dnia 28 marca 2013r. zarzuconegoP. R. (1)bezsporne jest, że rozmawiał on zR. R. (1).
Sąd za wiarygodne uznał zeznania w/w świadka dotyczące treści tej rozmowy.R. R. (1)wykonywał tylko czynność usługową na rzeczM. P.. Nie przyjaźnił się z nią, nie był jej znajomym, nie znał w ogóle oskarżonych, nie miał tym samym żadnych powodów, aby którąkolwiek ze stron postępowania niezgodnie z prawdą obciążać.
Jego zeznania zostały nadto potwierdzone przezM. M. (3)iJ. M.. Co prawda nie słyszeli oni bezpośrednio treści rozmowy, jednak wiedzieli o niej od samegoR. R. (1).
Nadto, zeznaniaR. R. (1)oraz pokrzywdzonej zgodne są z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.P. R. (1)już wcześniej przejawiał agresywne zachowanie wobec pokrzywdzonej. Jak wyżej wskazano, pozaR. R. (1)także inne osoby (T. M.,M. K.) wskazywały, że w sytuacji niezadowolenia reakcją oskarżonego może być używanie słów obelżywych i gróźb. NiewątpliwieP. R. (1)skrajnie nie akceptował zachowania pokrzywdzonej polegającego na przyjściu bez jego zgody do mieszkania, które uważał za swoje, pokonaniu zamka, wstawianiu drzwi i wynoszenia rzeczy z pokoju.
Należy również zauważyć, iż pośpiech prac, do jakiego zachęcała pokrzywdzona po otrzymaniu informacji o treści rozmowy telefonicznej, wskazuje, iż rozmowa ta musiała zawierać groźbę, której urzeczywistnienia pokrzywdzona rzeczywiście się obawiała. W przeciwnym razie takiego pośpiechu towarzyszącym jej mężczyzn by nie nakazywała.
Przyjęty przez Sąd opis następnie mającego miejsca zdarzenia, tj. zachowaniaA. R. (1)w zakresie wykrzykiwanych przez nią wobec pokrzywdzonej słów na klatce schodowej w budynku przyul. (...)wS., wynika z treści zeznańM. P.oraz zeznańR. R. (1),M. M. (3)iJ. M..
Jak już wyżej wskazano wymienieni mężczyźni są osobami całkowicie obcymi dla obu stron postępowania, żaden z nich nie miał zatem najmniejszych powodów, abyA. R. (1)w sposób niesłuszny obciążać. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż nawet oskarżona - choć nie przyznawała się do zarzucanego jej czynu – nie wykluczała w swoich wyjaśnieniach, że mogła w stosunku doM. P.używać wulgaryzmów.
Brak jest podstaw do uznania, że oskarżona machała przed pokrzywdzoną nożykiem. Nikt nie był w stanie opisać przedmiotu, który oskarżona miała w dłoni. Nie można wykluczyć, że zgodnie z jej wyjaśnieniami, mógł to być kluczyk do samochodu.
Nie ma podstaw do uznania, że samo nieokreślone wymachiwanie rękoma z kluczykiem w jednej dłoni oznacza jakąkolwiek groźbę, w tym np. groźbę uderzenia. Gdyby w ten sposób oskarżona chciała pokrzywdzonej grozić, to niewątpliwie mogłaby ruch imitujący - bez żadnych wątpliwości - uderzenie wykonać, co jednak przez żadnego ze świadków nie było relacjonowane.
R. R. (1)sporządził pismo z datą 28.03.2014r. zatytułowane „oświadczenie”. W piśmie tym zacytował groźbę pozbawienia życia, którą miała wypowiedziećA. R. (1).
Sąd wypowiedzenia tej groźby oskarżonej nie przypisał. W pełni możliwe jest, iż została ona wypowiedziana, tym bardziej, że oświadczenieR. R. (1)zostało spisane w dniu zdarzenia, a nadto o groźbie takiej na rozprawie zeznawał takżeJ. M.. Jednocześnie jednak należy zauważyć, że groźba tej treści nie jest relacjonowana w zeznaniach pokrzywdzonej, a nawet w zeznaniachR. R. (1), który stwierdził, że mógł jej już nie pamiętać. ZeznaniaJ. M.iM. M. (3)złożone na rozprawie niemal 3 lat od zaistnienia zdarzenia, są natomiast obarczone możliwością zacierania się w pamięci świadków dokładnego brzmienia usłyszanych słów, tym bardziej, że było ich bardzo wiele i miały one charakter obelżywy oraz wulgarny. Nie można tym samym wykluczyć, że po trzech latach słowa, np. „ja cię kurwo zniszczę” w/w świadkowie pamiętali jako słowa „ja cię kurwo zabiję”.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że nie można w sposób pewny ustalić czy groźba pozbawienia życia pokrzywdzonej ze stronyA. R. (1)padła, co nakazuje rozstrzygnąć powstałą wątpliwość na korzyść oskarżonej.
Z analogicznych powodów brak jest podstaw do przypisaniaA. R. (1)naruszenia nietykalności pokrzywdzonej. SamaM. P.o tym bowiem nie zeznawała.
Odnośnie przebiegu zdarzenia, mającego miejsce na ogródkach działkowych wB.bezsporne jest iż w dniu 30 marca 2014 r. oskarżeni udali się na teren w/w nieruchomości, gdzie poszukiwali pokrzywdzonej.
Sąd uznał, w zakresie zachowań oskarżonych wobec pokrzywdzonej w powyższym dniu zeznaniaM. P.iM. M. (2)za w pełni wiarygodne. Zeznania te potwierdzone zostały bowiem przez osobę całkowicie obcą wobec stron, tj.M.K., która słyszała zarówno słowo obelżywe, jak i groźbę kierowaną przezP. R. (1)wobec pokrzywdzonej. Zresztą również doM.K.P. R. (1)zwrócił się słowami „a ty kurwo co chcesz ode mnie”, co jednoznacznie wskazuje na agresywne i wulgarny sposób zachowania oskarżonego podczas jego wizyty wB..
Na marginesie należy zauważyć, że jeśliP. R. (1)zachował się w w/w sposób wobecM.K., z którą nie pozostawał w konflikcie, to o ileż bardziej wulgarnie i agresywnie musiał odnosić się do pokrzywdzonej iM. M. (2), co pełni znajduje zresztą odzwierciedlenie w ich zeznaniach.
GroźbaP. R. (1)jest niemal tożsama w zeznaniachM. M. (2)iM.K., jednak ta ostatnia w swojej relacji nie podała, iż groźba dotyczyła spowodowania nieprzychodzenia przez pokrzywdzoną do mieszkania oskarżonych. przyul. (...).
Zdaniem Sądu w sposób dokładniejszy groźbę wypowiedzianą przezP. R. (1)zapamiętałaM. M. (2), która chronologicznie zeznawała znacznie wcześniej niżM. K.. Poza tym, treść wypowiedziP. R. (1)zrelacjonowana przezM. M. (2)stanowi logiczne rozwinięcie zachowania oskarżonych z 28.03.2014r. Uważali oni wówczas, że pokrzywdzona nie może wchodzić do ich mieszkania i byli krańcowo niezadowoleni z jej wizyty. Dwa dni później zatem jedynie kolejny raz wyładowali swoją złość, aP. R. (1)przez swoją wypowiedź, którąM. M. (2)miała przekazaćM. P., chciał zmusić pokrzywdzoną, aby zachowanie sprzed dwóch dni, polegające na jej przyjściu do mieszkania przyul. (...)już się nie powtórzyło.
Sąd nie uznał za groźby wypowiedziA. R. (1)mających miejsce w dniach 28.03.14r. i 30.03.2014r. w postaci słów „zniszczę cię”, „to dopiero początek”, „popamiętasz mnie”, oraz „myślałaś, że cię nie znajdziemy” relacjonowanych przez świadków. Wypowiedzi te nie musiały bowiem oznaczać gróźb, w sensie zapowiedzi popełnienia konkretnego przestępstwa na szkodęM. M. (4). Mogły wszakże również oznaczać zapowiedź niekorzystnych dla pokrzywdzonej działań faktycznych, które przestępstwem nie są, lub prawnych, np. powództwo dotyczące mieszkania lub zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, które w świadomości rozemocjonowanej oskarżonej mogły wydawać się uzasadnione, co niekoniecznie musiało znajdować odzwierciedlenie w rzeczywistości.
Jednocześnie w pełni wiarygodne są zeznania pokrzywdzonej iM. M. (2)dotyczące słów obelżywych, jakieA. R. (1)wypowiadała wobec oskarżonej w dniu 30 marca 2014r. Zeznania te potwierdzone zostały bowiem przezM.K., która określała oboje oskarżonych jako agresywnych i wulgarnych. Nadto wiarygodność tych zeznań wynika również z zachowaniaA. R. (1)2 dni wcześniej.J. M.stwierdził wszakże, że choć jest budowlańcem takiego steku wyzwisk jeszcze nie słyszał (k. 216v). Logiczne jest, że w analogiczny sposóbA. R. (1)zachowała się wobec tej samej osoby na działce wB.. Zresztą sama oskarżona wyjaśniła, że może „coś głośniejszego” powiedziała.
Treść konkretnych wypowiedzi oskarżonych, w tym zwłaszcza słów obelżywych oraz wypowiadanych gróźb, z biegiem czasu w sposób naturalny w pamięci świadków mogła ulegać zatarciu lub zniekształceniom. Z tego też powodu ustalając stan faktyczny w zakresie poszczególnych przypisanych oskarżonym czynów oparto się na tych zeznaniach, które oddzielał od danego zdarzenia najkrótszy okres.
W przypadku czynów z dnia 14.01.2013r., oraz z 28 marca 2015r. (w tej ostatniej dacie w zakresie dotyczącymA. R. (1)) były to pierwsze zeznania pokrzywdzonej (chociaż w niemal identyczny sposób groźbę i słowo obelżywe relacjonował również zeznający późniejT. M.).
Treść wypowiedzi telefonicznej oskarżonego z dnia 28 marca 2014r. ustalono na podstawie pierwszych zeznańR. R. (1), który zresztą zrelacjonował wówczas usłyszaną groźbę i słowo obelżywe w sposób niemal identyczny, jak uczyniła to pokrzywdzona w pierwszych zeznaniach w postępowaniu przygotowawczym.
Słowa powszechnie uznane za obelżywe z dnia 30.03.2014r. wypowiadane przezA. R. (1)znajdują się w pierwszych zeznaniach pokrzywdzonej, zaś słowaP. R. (1)skierowane doM. M. (2)w celu ich przekazania pokrzywdzonej ustalono na podstawie pierwszego przesłuchaniaM. M. (2)w postępowaniu przygotowawczym.
W ocenie SąduM. P.obawiała się spełnienia gróźb ze stronyP. R. (1). Jej zeznania w tym zakresie potwierdzone zostały przezT. M.iR. R. (1), którzy widzieli jej zdenerwowanie w dniach 14.01.2013 i 28.03.2014r.
Zeznania pokrzywdzonej w powyższym zakresie zgodne są zresztą z zasadami doświadczenia życiowego. Groźby wypowiadane były bowiem wobec kobiety przez znacznie silniejszego od niej mężczyznę.P. R. (1)zachowywał się przy tym agresywnie, co widoczne było w jego ruchach, oraz w tym, że równocześnie używał wobec pokrzywdzonej słów powszechnie uznanych za obelżywe (o agresywnym zachowaniuP. R. (1)zeznawaliT. M.iM. K.). Jednocześnie oskarżony nie przejmował się obecnością innych osób, które groźby lub wyzwiska słyszały, co więcej, gdy nie było pokrzywdzonej, to chciał, żeby jego groźby były jej przekazane przez osoby, do których je wypowiadał. Oczywiste jest tym samym, że jemu samu zależało na tym, aby pokrzywdzona czuła przed nim obawę i właśnie z jej powodu do mieszkania przez oskarżonych zajmowanego nie przychodziła.
Na marginesie należy zauważyć, żeM. K., która miała styczność z oskarżonym tylko raz i przez krótką chwilę, jak wynika z jej zeznań na rozprawie, po tym jak się on do niej odezwał, nadal się go obawia. O ileż bardziej, i to w sposób jak najbardziej uzasadniony, mogła obawiać się pokrzywdzona, która pozostawała zP. R. (1)w konflikcie.
W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, całkowicie nie do przyjęcia są twierdzenia obrońcy, iż w rzeczywistości pokrzywdzona nie odczuwa żadnej obawy wobec oskarżonych, a złożenie przez nią zawiadomienia o przestępstwach wynikało jedynie z chęci zemsty za postępowanie w przedmiocie kradzieży pierścionka, które zostało zainicjowane przezA. R. (1)po zdarzeniu z dnia 28.03.2014r. Dowodem na takie twierdzenia miało być złożenie zawiadomienia o przestępstwach dopiero w lipcu 2014r.
Odnosząc się do powyższej argumentacji stwierdzić przede wszystkim należy, że pokrzywdzonej nie postawiono zarzutu kradzieży pierścionka. Została ona w tej sprawie jedynie przesłuchana jako świadek. Nie ma podstaw do uznania, że z tego powodu miałaby się decydować na długotrwały, niepewny i obarczony kosztami proces zaogniający stosunki z oskarżonymi.
Niewątpliwie zawiadomienie o przestępstwie zostało złożone dość późno. Wyjaśnienie tego faktu dokonane przez pokrzywdzoną w jej zeznaniach jest jednak racjonalne. Pomimo istniejącej obawy nie chciała ona kolejnych procesów z rodzinąR.. Dopiero kolejne podejmowane przez nich działania, a zwłaszcza te z marca 2014r., spowodowały, że pokrzywdzona uznała, iż żadnej inne środki negatywnych zachowań oskarżonych nie powstrzymają. Wówczas, po wyzdrowieniu z choroby oraz po korespondencji z dzielnicowym, zdecydowała się złożyć zawiadomienie.
Na marginesie należy zauważyć, że żaden ze świadków nie należących do rodzinyR.nie zeznawał aby pokrzywdzona wobec oskarżonych lub ich dzieci wypowiadała słowa obelżywe lub groziła im. Oskarżeni natomiast wielokrotnie takie działania wobec pokrzywdzonej podejmowali. Również wówczas nie odpowiadała im on w ten sam sposób, nie wyzywała ich ani nie groziła. Zamiast tego albo uciekała -jak w dniu 28.03.14r., gdy szybko wyszła z mieszkania, a następnie uciekła z klatki - albo chowała się - jak w dniu 30.03.2014r., gdy schowała się do domku, kiedy tylko usłyszała oskarżonych.
W powyższy sposób nie zachowuje się osoba, która nie odczuwa obawy przed drugą stroną konfliktu lub, dla której wypowiadane wobec niej wyzwiska i groźby nie mają żadnego znaczenia.
O ile w zdarzeniach opisanych wyżej możliwe było potwierdzenie zeznańM. P.lubM. M. (2)zeznaniami świadków, które Sąd uznawał za wiarygodne, z uwagi brak ich zaangażowania w konflikt istniejący między stronami, o tyle w przypadku zarzuconegoA. R. (1)zachowania wobec pokrzywdzonej, które miało mieć miejsce na weseluP. R. (2)brak jest wystarczających dowodów by dokonać pewnych ustaleń faktycznych zgodnie z postawionym wymienionej oskarżonej zarzutem.
Możliwe, a nawet prawdopodobne jest, żeA. R. (1)groziła pokrzywdzonej w sposób przez nią relacjonowany, tym bardziej, iż niewątpliwie oskarżona była wzburzona już samym faktem obecnościM. P.iM. M. (2)w lokalu, w którym odbywało się wesele jej córki.
Nie można jednak nie zauważyć, że istnienie ewentualnej groźby opiera się jedynie na zeznaniachM. P.. Z uwagi na istniejący konflikt oraz możliwy wpływ alkoholu na pokrzywdzoną, zeznania te nie są wystarczające dla poczynienia pewnych ustaleń faktycznych. Nie zostały one przy tym potwierdzone przez żadne inne dowody w postaci zeznań osób niezwiązanych ze stronami.P. K., który miał być jednym z mężczyzn oddzielających obie kobiety, nie pamiętał zdarzenia relacjonowanego przez pokrzywdzoną. Zdarzenia tego, z uwagi na wysoki stan nietrzeźwości, nie pamiętała takżeL. L.oraz nie było ono relacjonowane jej mężowiK. L..
Nie można również uznać, że relacjonowane przez pokrzywdzoną zachowanieA. R. (1)jest dla niej typowe. Dotychczas bowiem nie przypisano oskarżonej wypowiadania gróźb wobec pokrzywdzonej czy też naruszania jej nietykalności.
Negatywnych zachowańA. R. (1)wobec oskarżonej nie postrzegali również goście weselni, którzy jako świadkowie w niniejszym postępowaniu zostali przesłuchani.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że nie ma możliwości, w świetle przedstawionych przez oskarżycieli dowodów, pewnego ustalenia jedynie na podstawie słów dwóch głęboko skonfliktowanych ze sobą kobiet czy oskarżona zachowała się wobec pokrzywdzonej w sposób przez nią opisany. Powstałe w tym zakresie wątpliwości należało zatem rozstrzygnąć na korzyśćA. R. (1).
Za wiarygodne uznano dowody z nieomawianych wyżej dokumentów. Zostały one bowiem sporządzone przez uprawnione do tego osoby, z należytą starannością, a żadna ze stron ich nie kwestionowała.
Słowa, które wypowiadałaA. R. (1)wobec pokrzywdzonej są powszechnie uznane za obelżywe i znieważające. Niewątpliwie naruszały godność pokrzywdzonej. Czyny przypisane oskarżonej wypełniają zatem znamionaart. 216 §1 k.k.
W analogiczny sposób poszczególne znieważające pokrzywdzoną wyzwiska wypowiadane w przypisanychP. R. (1)czynach wypełniają znamionaart. 216 § 1 k.k.
Wypowiadając groźbę przypisaną w pkt I części dyspozytywnej wyroku oskarżony wypełnił znamionaart. 190 § 1 k.k.Ponieważ wypowiedźP. R. (1)z dnia 14.01.2013r. nie miała na celu zmuszenia pokrzywdzonej do konkretnego zachowania, przyjęto, iż nie wypełniała ona znamionart. 191 § 1 k.k.
W przypadku czynów opisanych w pkt II.1 i II.2 wypowiedzi oskarżonego zawierające groźby miały na celu zmuszenie pokrzywdzonej, przy ich zastosowaniu, do konkretnych zachowań. W pierwszym z wymienionych czynów było to bezzwłoczne opuszczenie mieszkania przyul. (...), nastomiast w drugim zmuszenie do nieprzychodzenia do w/w mieszkania. Zachowania te wypełniły zatem znamionaart. 191 § 1 k.k.
Zachowania oskarżonych nie stanowiły czynów ciągłych (jak przyjęto w zarzucie), gdyż nie ma żadnych dowodów na to, że podejmując poszczególne przypisane im działania mieli oni zamiar dokonać kolejnych przestępstw. Przeciwnie, wszystkie przypisane im zachowania wynikały z konkretnej zaistniałej sytuacji. Brak jest podstaw do uznania, że były wcześniej planowane. Jedynie w przypadku zachowania oskarżonych w dniu 30 marca 2014r. możliwe jest stwierdzenie, że wcześniej zaplanowali oni przyjazd na działki wB.. Również jednak ten zamiar mógł powstać dopiero po zdarzeniach z dnia 28 marca 2014r.
W związku z powyższym poszczególne przypisane oskarżonym zachowania, mające miejsce w zwartym kontekście sytuacyjnym i czasowym należało uznać za osobne, odrębne czyny.
Z uwagi na działanie w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem tej samej sposobności oraz tożsamą kwalifikację prawną, czyny przypisane w pkt II oraz w pkt IV części dyspozytywnej wyroku potraktowano jako ciąg przestępstw.
Społeczna szkodliwość czynów przypisanym oskarżonym, z uwagi na duży stopień agresji, ich powtarzalność oraz intensywność, jest stosunkowo znaczna. Oczywiście, z powodu wypowiadanych gróźb wyższy jest stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanychP. R. (1).
Oskarżeni mieli przy tym możliwość zachowania się zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie zaszła również żadna z przesłanek uzasadniających wyłączenie ich odpowiedzialności karnej. Należy ich zatem uznać za winnych popełnienia przypisanych im przestępstw.
Ponieważ oboje oskarżeni są osobami niekaranymi, w ocenie Sądu, wystarczającą karą za przypisane im czyny będzie kara grzywny. Przy jej wymiarze uwzględniono okoliczności wskazane przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości przypisanych im przestępstw oraz ich ustabilizowany tryb życia, a także, wskazaną wyżej, ich dotychczasową niekaralność.
Z uwagi na wyższy stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanychP. R. (1), grzywna wymierzona temu oskarżonemu jest również wyższa.
Stosowanie słów obelżywych i gróźb naruszyło dobra prawne pokrzywdzonej w postaci prawa do godności i szacunku oraz wolności od strachu przed przestępstwem. Naraziło ją to na stres i negatywne przeżycia emocjonalne.
Z powyższych powodów, uwzględniając także ilość przypisanych zachowań oraz ich intensywność, zasądzono od oskarżonych na rzecz pokrzywdzonej kwoty zadośćuczynień za spowodowane przestępstwami krzywdy, różnicując ich wysokości z powodów analogicznych, jak w przypadku wysokości kar grzywien.
Kwota zadośćuczynienia zawnioskowana przez pełnomocnika oskarżycielki uznana została za nieudowodnioną. Niewątpliwie przypisane oskarżonym zachowania były dla pokrzywdzonej negatywne i naruszały jej dobra prawne w sposób wyżej opisany. Nie zostało jednak udowodnione, że to te konkretne zachowania spowodowały ewentualne zaburzenia lękowe, długotrwały stres czy też potrzebę leczenia psychiatrycznego. Nie wiadomo jaki był stan psychiczny skazanej przed zaistnieniem w/w zdarzeń oraz między ich zaistnieniem. Nie można również wykluczyć, że ewentualne schorzenia skazanej w rzeczywistości w całości lub w części, nawet wbrew ewentualnemu subiektywnemu poczuciu pokrzywdzonej, wynikają z szeregu innych czynników nie powiązanych bezpośrednio z zachowaniami oskarżonych przypisanymi im w niniejszym postępowaniu, lub też ujmując powyższą kwestię innymi słowami, wystąpiłyby, choć być może mniejszym stopniu, również gdyby oskarżeni przypisanych im przestępstw się nie dopuścili.
Na podstawie przepisów wskazanych w pkt VII wyroku obciążono oskarżonych kosztami procesu, przy czym w przypadkuA. R. (1), z uwagi na nieprzypisanie jej zachowania, które powinno stanowić osobny zarzut, tj. dotyczącego zdarzeń z dnia 18.10.2014r., przyjęto, iż obciążające tą oskarżoną koszty powinny być o 1/6 mniejsze niż koszty obciążająceP. R. (1).