Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 98/16
Data wyroku: 2016-07-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Wiśniewski, Janusz Jaromin, Piotr Brodniak
Słowa kluczowe: Przywłaszczenie
Podstawa prawna: art. 437 § 2 k.p.k.

Sygn. aktII AKa 98/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 lipca 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Janusz Jaromin (spr.)

Sędziowie:

SA Piotr Brodniak
SA Andrzej Wiśniewski

Protokolant:

st. sekr. sądowy Jorella Atraszkiewicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Bartłomieja Skurcza
po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2016 r. sprawy

1
S. S.

oskarżonego zart. 231 § 2 k.k.w zb. zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

2
A. B.

oskarżonej zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt III K 131/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
w opisie czynu przypisanego oskarżonemuS. S.w punkcie 2 części dyspozytywnej wyroku ustala wysokość niedoboru na kwotę 129.164,57(sto dwadzieścia dziewięć tysięcy sto sześćdziesiąt cztery 57/100)złotych;

2
wysokość zobowiązania z punktu 4 części dyspozytywnej wyroku ustala na kwotę 325.276,53(trzysta dwadzieścia pięć tysięcy dwieście siedemdziesiąt sześć i 53/100)złotych;

3
na podstawieart. 69 § 1 k.k.i70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 § k.k.warunkowo zawiesza oskarżonejA. B.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności tytułem próby na okres 5(pięciu)lat;

4
na podstawieart. 69 § 1 k.k.i70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 § k.k.warunkowo zawiesza oskarżonemuS. S.wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności tytułem próby na okres5(pięciu)lat;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po ½ wydatkówza postępowanie odwoławcze i wymierza im opłaty za obie instancje:

-S. S.w kwocie 4.800 (cztery tysiące osiemset) złotych,
-A. B.w kwocie 3.300 (trzy tysiące trzysta) złotych;

IV
wymierza oskarżycielowi posiłkowemu(...) Spółka JawnawS.opłatę w wysokości 120 (sto dwadzieścia) złotych za postępowanie odwoławcze.

    Andrzej Wiśniewski Janusz Jaromin Piotr Brodniak

Sygn. akt II AKa 98/16

UZASADNIENIE

S. S.iA. B.zostali oskarżeni o to, że: w okresie pomiędzy 20 września 2010 r., a 04 października 2010 r., wS.działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, przywłaszczyli środki pieniężne w toku postępowań egzekucyjnych SS KM(...), SS KM(...), SS KM(...)prowadzonych przeciwko dłużnikowi(...) sp. z o.o.z siedzibą wS.z wniosku wierzyciela(...)i(...)spółka jawna, w łącznej kwocie 500.276,53 złotych, w ten sposób, żeS. S.będąc komornikiem sądowym przy Sądzie Rejonowym Szczecin-Prawobrzeże i Zachód, przekroczył swoje uprawnienia w zakresie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wynikające zart. 776 k.p.c.w powiązaniu zart. 788 § 1 k.p.c., w zakresie wypłaty środków w toku postępowania egzekucyjnego na rzecz osoby nieuprawnionej, która nie dysponowała tytułem wykonawczym przeciwko dłużnikowi, a jedynie pełnomocnictwem do złożenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego tj.A. B.w ten sposób, że:
- w dniu 20.09.2010 r., po rozpoznaniu wnioskuA. B.złożonego w dniu 16.09.2010 r. o wypłatę wyegzekwowanych w sprawach KM(...)i KM(...)środków pieniężnych gotówką, przekazał na jej rzecz kwotę 341.463,05 złotych,
- w dniu 04.10.2010 r., po rozpoznaniu wnioskuA. B.z dnia 16.09.2010 r. o ograniczenie dochodzonego roszczenia do kwoty 158.804,48 złotych i przekazanie wyegzekwowanych środków pieniężnych na rachunek bankowy, zlecił dokonanie przelewów środków pieniężnych, wyegzekwowanych w toku postępowania egzekucyjnego KM(...)w kwotach 18.293,63 złotych, 133.310,85 złotych i 7.200 złotych na rachunek bankowy prowadzony na rzeczA. B., które to środki pieniężne nie zostały przekazane na rzecz(...)i(...)spółka jawna, czym działali na szkodę(...)i(...)spółka jawna,
tj. o czyn zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., a w stosunku doS. S.o czyn zart. 231 § 2 k.k.w zb. zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;
a nadtoS. S.o to, że: w okresie pomiędzy 02 stycznia 2012 r., a dniem 30 czerwca 2012 r. wS., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, będąc komornikiem sądowym przy Sądzie Rejonowym Szczecin-Prawobrzeże i Zachód, przekroczył swoje uprawnienia w zakresie gospodarowania środkami pieniężnymi uzyskiwanymi w toku postępowań egzekucyjnych w ramach funkcjonowania kancelarii komorniczej, środki pieniężne uzyskiwane w toku postępowań egzekucyjnych, które nie stanowiły opłat egzekucyjnych za prowadzenie czynności egzekucyjnych i innych czynności komorniczych wskazanych wartykule 2 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, należnych komornikowi i w konsekwencji doprowadził do powstania niedoboru w kwocie 195.003,33 złotych w ramach środków pieniężnych prowadzonej przez niego Kancelarii Komorniczej, czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn zart. 231 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Wyrokiem z dnia 11 marca 2016 r., w sprawie o sygn. akt III K 131/13, Sąd Okręgowy w Szczecinie uwzględniając przepisyKodeksu karnego z 06.06.1997r.w brzmieniu obowiązującym do dnia 01 lipca 2015r. i na podstawie tych przepisów w zw. zart. 4 § 1 k.k.:
I. oskarżonychS. S.iA. B.uznał za winnych tego, że w okresie od początku września 2010 r. do 21 września 2010 r. wS., działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzili(...)Spółka Jawna(...)z siedzibą wS.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w ten sposób, żeS. S.wyzyskując błędne przekonanie przedstawicieli(...)Spółka Jawna(...)z siedzibą wS.o bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko dłużnikowi(...) sp. z o.o.z siedzibą wS., o którejS. S.iA. B.wiedzieli, iż będzie skuteczna i informując o istnieniu chętnego na zakup wierzytelności(...)Spółka Jawna(...)z siedzibą wS.wobec(...) sp. z o.o.z siedzibą wS.doprowadził(...)Spółka Jawna(...)z siedzibą wS.do zawarcia umowy cesji tej wierzytelności o wartości 668.667,04 złotych za kwotę 150.000 złotych, której nabywcą byłaA. B., a następnie po wpłaceniu przez(...) sp. z o.o.z siedzibą wS.środków finansowych na poczet długu m.in. wobec(...)Spółka Jawna(...)z siedzibą wS., znalazłszy się w posiadaniu tych pieniędzy, przywłaszczyli je w łącznej kwocie 500 276,53 złotych, w ten sposób, żeS. S.będąc komornikiem sądowym przy Sądzie Rejonowym Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, przekroczył swoje uprawnienia zatrzymując środki finansowe wyegzekwowane od dłużnika i należne(...)Spółka Jawna(...)z siedzibą wS.i wbrew przepisomustawy Kodeks Postępowania Cywilnegowypłacał je na rzecz osoby nieuprawnionej –A. B., która z uzyskanych pieniędzy uiściła cenę nabycia wierzytelności uzgodnioną w umowie cesji w kwocie 150.000 złotych, czym doprowadziła do zrealizowania skutku przewidzianego w umowie, tj. do przejścia wierzytelności wraz z prawami z nią związanymi na nabywcę, czym wyrządzili(...)Spółka Jawna(...)z siedzibą wS.szkodę w wysokości 350 276,53 złotych, tj. popełnienia czynu zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.wobec oskarżonejA. B., a wobec oskarżonegoS. S.popełnienia czynu zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 231 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za ten czyn:
-A. B.– na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył karę 1 ( jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.karę grzywny w wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 60 (sześćdziesiąt) złotych;
-S. S.– na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zb. z art.. 284§ 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 231 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.karę grzywny w wysokości 400 (czterystu) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych;
II. oskarżonegoS. S.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku i za ten czyn, na podstawieart. 231 § 2 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.wymierzył mu kary 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych;
III. na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonegoS. S.w punkcie I i II części rozstrzygającej wyroku i wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 450 (czterystu pięćdziesięciu stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych.
IV. na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązał oskarżonychA. B.iS. S.do naprawienia szkody przez zapłatę solidarnie na rzecz(...) SPÓŁKA JAWNAz siedzibą wS.kwoty 350 276,53 (trzystu pięćdziesięciu tysięcy dwustu siedemdziesięciu sześciu i pięćdziesięciu trzech setnych) złotych.
V. na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oboje oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Od powyższego wyroku apelacje wnieśli pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego oraz obrońcy oskarżonychS. S.iA. B..
Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zaskarżyła wyrok Sądu I instancji na niekorzyść oskarżonychS. S.iA. B., w następującej części:
"punkt I i II, co do wysokości orzeczonej wobec oskarżonych kary pozbawienia wolności, a punkt III, IV, V w całości."
W wywiedzionej apelacji, wskazana skarżąca przedmiotowemu wyrokowi zarzuciła:
„1. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności, będącą konsekwencją niewłaściwego zastosowania:
•art. 53 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., a takżeart. 231 § 2 k.k.w stosunku do oskarżonegoS. S.,
•art. 53 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., w stosunku do oskarżonejA. B.,
- co skutkowało orzeczeniem wobec oskarżonych kary pozbawienia wolności, której wysokość jawi się, jako rażąco niewspółmierna tj. zbyt niska, w stosunku do stopnia winy i społecznej szkodliwości zarzucanych im czynów, przez co orzeczona wobec nich kara pozbawienia wolności nie realizuje celów zapobiegawczych i wychowawczych, które winny zostać osiągnięte w stosunku do oskarżonych, a także nie wpływa na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa,
- poprzez nieuwzględnienie (w rzeczywistości) przy wymiarze kary pozbawienia wolności (pomimo wskazania tego w uzasadnieniu), motywacji i sposobu zachowania się oskarżonych, rodzaju i stopnia naruszenia ciążących na oskarżonymS. S.obowiązków, rodzaju i rozmiaru ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunków osobistych sprawców, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza starania się o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości,
2. obrazę przepisów prawa materialnego tj.art. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k., poprzez orzeczenie wobec oskarżonegoS. S.łącznej kary pozbawienia wolności w praktycznie najniższym możliwym wymiarze, podczas gdy Sąd winien wymierzyć karę łączną, zgodnie z przywołanymi przepisami w brzemieniu przed dniem 01 lipca 2015 r. w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 15 lat pozbawienia wolności, co skutkowało orzeczenie kary rażąco niewspółmiernej do stopnia i wagi zarzucanych czynów,
3. obrazę przepisów prawa materialnego tj.art. 46 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed dniem 01 lipca 2015 r., poprzez zobowiązanie oskarżonych solidarnie do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty 350.276,53 zł (trzystu pięćdziesięciu tysięcy dwustu siedemdziesięciu sześciu złotych 53/100) podczas, gdy Sąd winien orzec obowiązek naprawienia szkody solidarnie przez oskarżonych na rzecz apelującej wysokości 518.667,04 zł (pięćset osiemnaście tysięcy sześćset sześćdziesiąt siedem złotych 4/100),
4. obrazę przepisów postępowania poprzez bezpodstawne zastosowanieart. 624 § 1 k.p.k.i tym samym zwolnienie oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Podnosząc powyższe zarzuty, apelująca wniosła o:
„1. zmianę punktu pierwszego skarżonego wyroku poprzez wymierzenie za popełnienie czynów opisanych w punkcie 1 części rozstrzygającej wyroku, oskarżonym:
•A. B.na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1w zw. zart. 11 § 3 k.k.karę 3 (trzech) łat pozbawienia wolności,
•S. S.na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 231 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1w zw. zart. 11 § 3 k.k.karę 4 (czterech lat) pozbawienia wolności,
2.zmianę punktu drugiego skarżonego wyroku poprzez wymierzenie za popełnienie czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku oskarżonemuS. S.na podstawieart. 231 § 2 k.k.kary 3 (trzech) lat pozbawienia wolności,
3. zmianę punktu trzeciego skarżonego wyroku poprzez połączenie kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonegoS. S.w pkt 1 i 2 części rozstrzygającej wyroku i wymierzenie mu kary łącznej 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności.
4. zmianę punktu czwartego skarżonego wyroku poprzez zobowiązanie oskarżonychA. B.iS. S.do naprawienia szkody przez zapłatę solidarnie na rzecz(...) Spółka Jawnaz siedzibą wS.kwoty 518.667,04 zł (pięćset osiemnaście tysięcy sześćset sześćdziesiąt siedem złotych 4/100),
5. zmianę punktu 5 skarżonego wyroku poprzez zasądzenie na podstawieart. 627 k.p.k.od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości,
6. zasądzenie od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty 2.460,00 zł tytułem uzasadnionych wydatków związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika adw.M. P..”
Obrońca oskarżonychS. S.iA. B.– adw.M. R.zapadły w sprawie wyrok zaskarżył w całości, zarzucając mu :
„1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj.art. 7 k.p.k.przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i popadniecie w dowolność tej oceny, przejawiającą się w nieuwzględnieniu w tej ocenie zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, przejawiającą się w sprzeczności ustaleń faktycznych z treścią przeprowadzonych w sprawie dowodów i w sprzeczności wniosków poczynionych przez Sąd z dokonanymi ustaleniami faktycznymi na podstawieprzeprowadzonych dowodów przez przyjęcie, iż:
1)S. S.iA. B.doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości(...)spółka jawna(...)z siedzibą wS.w ten sposób, że wykorzystali błędne przekonanie przedstawicieli tej spółki o bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko dłużnikowi(...) Sp. z o.o.z siedzibą wS., o której oskarżeni mieli wiedzieć, że będzie skuteczna i doprowadzili ww. spółkę do zawarcia umowy przelewu wierzytelności w stosunku do(...) Sp. z o.o.o wartości 668.667,04 zł za kwotę 150.000 zł, pomimo że jak wynika z zebranych w sprawie dowodów, na dzień zawarcia umowy przelewu wierzytelności, to jest na dzień 16.09.2010 r. egzekucja prowadzona przeciwko dłużnikowi(...) Sp. z o.o.była bezskuteczna, gdyż nie udało się przeprowadzić tej egzekucji z żadnego składnika majątkowego tej spółki, w tym z kadłuba statku rzecznego w budowie, co do którego w dodatku istniał spór własnościowy z(...) Sp. z o.o.i który to spór mógł doprowadzić do wyłączenia tego składnika majątkowego spod egzekucji, o czym świadczyło zabezpieczenie powództwa(...) Sp. z o.o., przez zawieszenie egzekucji prowadzonej przezS. S.z tego kadłuba oraz ponadto środki, które wpłynęły do Kancelarii Komorniczej prowadzonej przezS. S.nie pochodziły z czynności egzekucyjnych przeprowadzonych przez niego w ramach egzekucji tylko z dobrowolnej wpłaty dłużnika dokonanej już po zawarciu umowy przelewu wierzytelności to jest w dniu 18.09.2010 r., a więc do końca postępowania egzekucyjnego faktycznie podejmowane przez KomornikaS. S.czynności egzekucyjne były bezskuteczne, w związku z czym przekonanie przedstawicieli spółki(...)spółka jawna(...)o bezskuteczności egzekucji nie było błędne,
2)S. S.iA. B.doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości(...)spółka jawna(...)z siedzibą wS.w ten sposób, że wykorzystali błędne przekonanie przedstawicieli tej spółki o bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko dłużnikowi(...) Sp. z o.o.z siedzibą wS., o której oskarżeni mieli wiedzieć, że będzie skuteczna i doprowadzili ww. spółkę do zawarcia umowy przelewu wierzytelności w stosunku do(...) Sp. z o.o.o wartości 668.667,04 zł za kwotę 150.000 zł, pomimo że jak wynika z zebranych w sprawie dowodów, na dzień zawarcia umowy przelewu wierzytelności, to jest na dzień 16.09.2010 r., oskarżeni nie mogli wiedzieć, iż napewno dłużnik(...) Sp. z o.o.spłaci dobrowolnie zobowiązanie, gdyż na zdarzenie to oskarżeni nie mieli żadnego wpływu, a wręcz można uznać, iż ze względu na okoliczności sprawy polegające na długim okresie trwania bezskutecznej egzekucji i sporze własnościowym, co do jedynego składnika majątkowego dłużnika w postaci kadłuba statku było to, co najmniej, mało prawdopodobne,
3)S. S.iA. B.doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości(...)spółka jawna(...)z siedzibą wS.w ten sposób, że wykorzystali błędne przekonanie przedstawicieli tej spółki o bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko dłużnikowi(...) Sp. z o.o.z siedzibą wS., o której oskarżeni mieli wiedzieć, że będzie skuteczna i doprowadzili ww. spółkę do zawarcia umowy przelewu wierzytelności w stosunku do(...) Sp. z o.o.o wartości 668.667,04 zł za kwotę 150.000 zł, pomimo że jak wynika z zebranych w sprawie dowodów przedstawiciele spółki(...)spółka jawna(...)z siedzibą wS.zawarli umowę przelewu wierzytelności dobrowolnie, po przeprowadzeniu rozmów co do ceny sprzedaży wierzytelności z przedstawicielami nabywcy, przy wsparciu ze strony profesjonalnego doradcy w osobie radcy prawnego i przede wszystkim ze świadomością tego, że sprzedają wierzytelność po cenie znacznej niższej niż nominalna wartość wierzytelności w celu szybkiego uzyskania środków pieniężnych ze sprzedaży wierzytelności, w sytuacji gdy w momencie zawarcia umowy przelewu wierzytelności to jest w dniu 16.09.2010 r. nikomu, w tym oskarżonym nie mogło być wiadomym, że dłużnik spłaci dobrowolnie należność i nie było nikomu wiadomym kiedy tego dokona, gdyż było to uzależnione od sfinalizowania przez dłużnika transakcji sprzedaży kadłuba statku, co było w okolicznościach sprawy mało prawdopodobne, chociażby ze względu na istniejący spór własnościowy co do tego składnika majątkowego oraz z uwagi na zabezpieczenie tego kadłuba w sprawie Sądu Okręgowego w Szczecinie w sprawie I C 843/10 i w związku z tym znaczne ryzyko po stronie nabywcy w zakresie nabycia kadłuba statku od podmiotu nieuprawnionego,
4)S. S.iA. B.doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości(...)spółka jawna(...)z siedzibą wS.w ten sposób, że wykorzystali błędne przekonanie przedstawicieli tej spółki o bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko dłużnikowi(...) Sp. z o.o.z siedzibą wS., o której oskarżeni mieli wiedzieć, że będzie skuteczna i doprowadzili ww. spółkę do zawarcia umowy przelewu wierzytelności w stosunku do(...) Sp. z o.o.o wartości 668.667,04 zł za kwotę 150.000 zł, pomimo że jak wynika z zebranych w sprawie dowodów oskarżeni nie uczestniczyli w rozmowach dotyczących zawarcia umowy przelewu wierzytelności, które bezpośrednio doprowadziły do jej podpisania, a jedynie udziałS. S.był marginalny i sprowadzał się do przekazania radcy prawnemuP. G.informacji o możliwości sprzedaży wierzytelności za cenę w wysokości 150.000 zł, a w rozmowach uczestniczyliM. K. (1),L. K.iA. P.,
5)S. S.znalazłszy się w posiadaniu środków wpłaconych mu przez dłużnika(...) Sp. z o.o.przywłaszczył te środki finansowe w kwocie 500.276,53 zł, zatrzymując je i wypłacając jeA. B., która miała być osobą nieuprawnioną do uzyskania tych środków, pomimo że jak wynika z dowodów przeprowadzonych w sprawieA. B.nabyła wierzytelność na podstawie zawartej z(...)spółka jawna(...)umowy przelewu wierzytelności z dnia 16.09.2010 r.,
6) zapłata ceny sprzedaży na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 16.09.2010 r. nastąpiło po wypłaceniuA. B.przezS. S.środków wpłaconych przez dłużnika(...) Sp. z o.o., pomimo że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż najpierwA. B.zapłaciła cenę sprzedaży na podstawie ww. umowy, a następnieS. S.dokonał wypłaty na rzeczA. B.,
7)A. B.nie była umocowana do odbioru w imieniu(...)spółka jawna(...)środków pieniężnych odS. S., gdyż udzielone pełnomocnictwo nie obejmowało takiego umocowania, pomimo że jak wynika z treści tego pełnomocnictwa umocowanie obejmowało wszystkie czynności jakie okażą się konieczne do realizacji sprawy w zakresie umocowania, co oznacza także możliwość odbioru środków pieniężnych,
8) w dniu 20.09.2010 r. w kancelarii komorniczejS. S.doszło do wypłaty w gotówce na rzeczA. B.środków pieniężnych w łącznej kwocie 341.463,05 zł, pomimo że jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym z zeznań świadkaW. S.(k.3487),Sławomira Bartkowskiego (k.3505 v.),M. S. (1)(k.3506) iK. S.(k.3507),S. S.został po weselu na poprawinach i w poniedziałek 20.09.2010 r. i wtorek 21.09.2010 r. był jeszcze wG., a więc nie jest możliwym, aby w dniu 20.09.2010 r. nastąpiło wypłacenie przezS. S.A. B.środków pieniężnych i nie jest możliwym aby wypłacenie tych środków nastąpiło przed dokonaniem zapłaty przezA. B.ceny sprzedaży na podstawie umowy przelewu wierzytelności i tym samym niezasadnym jest przyjęcie, iżA. B.dokonała zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności ze środków uzyskanych odS. S., tym samym przelew wierzytelności stał się skuteczny przed wypłaceniemA. B.środków pieniężnych pochodzących od(...) Sp. z o.o.,
9)A. B.dokonała zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności ze środków uzyskanych odS. S.i pochodzących od dłużnika(...) Sp. z o.o., pomimo że jak wynika z zeznań świadkaZ. Ś.(k. 3440 v.) środki na wpłatę dla(...)spółka jawna(...)otrzymał odA. B.przed jej wyjazdem, co oznacza, że otrzymał je przed 18.09.2010 r., a wypłata środków na rzeczA. B.nastąpiła po 20.09.2010 r.,
10)S. S.nie był uprawniony do wypłatyA. B.środków uzyskanych od dłużnika(...) Sp. z o.o., gdyżA. B.nie uzyskała klauzuli wykonalności na swoją rzecz, pomimo że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego wydanym na podstawieart. 788 § 1 k.p.c.zmiana w osobie dłużnika zaistniała w toku postępowania egzekucyjnego nie wymaga uwidocznienia jej w klauzuli wykonalności, ponieważ wystarcza wykazanie odpowiednim dokumentem przejścia obowiązków wobec organu egzekucyjnego prowadzącego egzekucję (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30.1.1975 r., II CZ 5/75, Legalis, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23.2.1995 r., III CZP 15/95, Legalis),
2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj.art. 170 § 1 pkt 1) k.p.k.w zw. zart. 180 § 2 k.p.k.przez oparcie orzeczenia na dowodzie, którego przeprowadzenie było niedopuszczalne, to jest z zeznań świadka w osobie radcy prawnegoP. G., który został przesłuchany na okoliczności objęte tajemnicą zawodową, bez wcześniejszego zwolnienia z obowiązku zachowania tajemnicy przez Sąd,
3. rażącą niewspółmierność kary przez niezastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych kar.
Z uwagi na powyższe zarzuty, wskazany apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Kolejny obrońca oskarżonych – adw.T. K., zaskarżył zapadły w sprawie wyrok w całości na korzyść oskarżonych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił jednocześnie:
„I. rażącą obrazę przepisów postępowania karnego, mających wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, mianowicieart. 7 k.p.k.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego bez uwzględnienia reguł prawidłowego rozumowania, poprzez:
a. odmowę wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych oraz zeznaniom świadkówW. S.,I. S., Sławomira Bartkowskiego,M. S. (1)orazK. S.przesłuchanych na okoliczność relacji osobistychA. B.zS. S., którzy zgodnie zeznali, że oskarżeni w2010 r. żyli w rozłączeniu, prowadzili odrębne gospodarstwa domowe oraz na okoliczność tego, że w dniu 20.09.2010 r. nie mogli być obecni wS., ponieważ w tym czasie oboje przebywali na(...),S. S.został u swojego brata, aA. B.została wraz z dziećmi u rodziny,
b. przyjęcie, żeA. B.nie mogła przed dniem 16.09.2010 r. samodzielnie dysponować kwotą 175.000 zł. na zakup wierzytelności od(...)sp. j., podczas gdy z jej wyjaśnień oraz zeznań jej pełnomocnikaZ. Ś.wynikało, żeA. B.jeszcze przed 16.09.2010 r. przekazała mu osobiście w gotówce kwotę 200.000 zł na zakup w jej imieniu wierzytelności od(...)sp.j.,
c. błędne przyjęcie, żeA. B.w chwili wypłaty przezS. S.wyegzekwowanych od(...) Sp. z o.o.środków, była osobą nieuprawnioną, w sytuacji, gdy faktycznie dysponowała wystarczającą dokumentacją, pozwalającą na wypłatę na jej rzeczy wyegzekwowanych środków,
d. odmowę przyznania waloru wiarygodności zeznaniomA. D.(asesora komorniczego w kancelarii Sylwestra Stępnia), który zeznał, że w dokumentacji komorniczej przy okazji przygotowywania przez niego akt do wydania w związku z kontrolą przeprowadzaną przez izbę komorniczą, zaistniał brak, który on sam postanowił uzupełnić i w tym celu skontaktował się zA. B., która miała mu w sposób nieformalny pomóc w odtworzeniu dokumentu (potwierdzenia wypłaty)
- co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na tym, że:
•S. S.dokonał w dniu 20.09.2010 r. wypłaty środków w kwocie341.000 zł na rzeczA. B., a więc jeszcze zanimA. B.weszła w prawa wierzyciela w związku z podpisaną przez jej pełnomocnikaZ. Ś.umową przelewu wierzytelności z dnia 16.09.2010 r., w sytuacji, gdy do przekazania środków na rzeczA. B.doszło już po dacie 21.09.2010 r.tj. po dniu zapłaty przez nią na rzecz(...) sp. z o.o.kwoty 175.000 zł tytułem zapłaty za nabytą od spółki wierzytelność,
• w konsekwencji powyższego na niewłaściwym ustaleniu, że podmiotowi(...)sp. j. przysługiwała w niniejszym postępowaniu legitymacja bierna do występowania w charakterze pokrzywdzonej, w sytuacji, gdy skuteczne przejście wierzytelności i praw z nią związanych wobec(...) sp. z o.o.na rzeczA. B., wyeliminowało(...)sp. j. z kręgu podmiotów pokrzywdzonych;
II. obrazę przepisu prawa materialnego tj.art. 69 §1 k.k.w brzmieniu sprzed 01.07.2015 r. przy uwzględnieniuart. 4 §1 k.k.poprzez jego niezastosowanie i orzeczenie bezwzględnych kar pozbawienia wolności w stosunku zarówno doS. S.jak iA. B., w sytuacji, gdy co do obojga oskarżonych zachodzą indywidualno-prewencyjne przesłanki przemawiające za zastosowaniem wobec oskarżonych dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kar pozbawienia wolności.”
Formułując tego rodzaju zarzuty, autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
1) w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie I części dyspozytywnej wyroku, uniewinnienieS. S.orazA. B.od popełnienia zarzucanego im czynu;
2) w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie II części dyspozytywnej wyroku, znaczne złagodzenie wymierzonejS. S.bezwzględnej kary 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności i wymierzenie w jej miejsce kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby;
względnie wniósł o:
3) w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie I części dyspozytywnej wyroku, znaczne obniżenie kar pozbawienia wolności wymierzonych obojgu oskarżonym i wymierzenie tych kar z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na okres 5 lat próby stosownie do treściart. 69 §1 k.k.w brzmieniu sprzed 01.07.2015 r. przy uwzględnieniuart. 4 §1 k.k.;
4) w przypadku uwzględnienia wniosku z punktu 3, wymierzenie oskarżonemuS. S.za czyny opisane w punktach I i II części dyspozytywnej wyroku kary łącznej stosownie do treściart. 85 i nast. k.k.i warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres 5 lat próby;
a w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje obrońców oskarżonychS. S.orazA. B.okazały się jedynie o tyle skuteczne, że doprowadziły do zastosowania wobec oskarżonych instytucji określonej wart. 69 § 1 k.k.(w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1.07.2015 r.), a zatem tutejszy Sąd warunkowo zawiesił wykonanie wobec oskarżonych wymierzonych im kar pozbawienia wolności. Jeżeli chodzi o środek zaskarżenia wywiedziony przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, okazał się on niezasadny i w związku z tym nie zasługiwał na uwzględnienie. Jednocześnie, po dogłębnej analizie akt przedmiotowej sprawy, a jedynie pośrednio w związku z wywiedzionymi w sprawie środkami zaskarżenia, Sąd Apelacyjny – mimo braku wyraźnego zarzutu w tym zakresie – zauważył potrzebę poczynienia zmiany w opisie czynu przypisanego oskarżonemuS. S.w punkcie II części dyspozytywnej wyroku i ustalił wysokość wskazywanego tam niedoboru na kwotę 129.164,57 złotych, a także zmniejszył kwotę zobowiązania orzeczonego wobec oskarżonych solidarnie w punkcie IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku.
Słowem wstępu, Sąd Apelacyjny pragnie wskazać, iż lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku dowodzi, że Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i pełny, w dalszej zaś kolejności dokonał szczegółowej analizy zebranego w sprawie obszernego materiału dowodowego, odnosząc się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, mogących mieć znaczenie dla ustalenia zakresu odpowiedzialności karnej oskarżonych. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, organ procesowy ocenia dowody i wyciąga z nich wnioski według wewnętrznego przekonania, nieskrępowanego regułami prawnymi. Zasada swobodnej oceny dowodów nie oznacza jednak, iż ocena ta ma charakter dowolny, albowiem sąd powinien wyjaśnić, w jaki sposób dowody ocenił i dlaczego wyciągnął z nich takie, a nie inne wnioski dotyczące konkretnych ustaleń faktycznych. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niemożności przypisania tej cechy innym dowodom, pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.wówczas, gdy jest ono poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.), z uwzględnieniem zasady prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.p.k.), zasady obiektywizmu (art. 4 k.p.k.), a także, gdy jednocześnie jest wyczerpująco oraz logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Procedując w niniejszej sprawie Sądmeritiw głównym nurcie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, w sposób wnikliwy i wszechstronny rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy oraz należycie wykazał sprawstwo i winę oskarżonych. Zaś zmiany wprowadzone przez Sąd odwoławczy, tak w opisie czynu przypisanego oskarżonemuS. S., jak i w zakresie ustalonej przez Sąd Okręgowej kwoty szkody, jaką oboje oskarżeni w związku z przypisanym im czynem będą zobowiązani zapłacić na rzecz pokrzywdzonej spółki, podyktowane było koniecznością uwzględnienia na ich korzyść okoliczności, które zdaje się umknęły Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny wyraził także - przeciwnie do stanowiska Sądu Okręgowego - przekonanie, iż w przypadku oskarżonych wskazane jest zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych wobec nich kar pozbawienia wolności, bowiem orzeczone wobec nich kary o charakterze wolnościowym, w tym w szczególności stosunkowo wysokie kary grzywny, jawią się jako wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawców celów kary, a w szczególności zapobieżeniu ich powrotowi do przestępstwa.
Analizę motywów zapadłego w przedmiotowej sprawie wyroku, rozpocząć należało od odniesienia się do zarzutów podniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Na wstępie stwierdzić należy, że Sąd odwoławczy po zbadaniu treści wywiedzionej apelacji, nie podzielił w zasadzie żadnego z zaprezentowanych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego argumentów.
I tak, zupełnie nieuzasadnione w ocenie Sądu

    ad quemsą pierwsze dwa zarzuty sformułowane przez tą skarżącą, zasadzające się w zasadzie na polemikę z rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego w kwestii zarówno kar jednostkowych wymierzonych obu oskarżonym, jak i kary łącznej orzeczonej wobecS. S.. Autorka apelacji starała się przekonać, że zapadły w sprawie wyrok charakteryzuje rażąca niewspółmierność orzeczonych kar pozbawienia wolności, bowiem są one zbyt niskie. Nie dość, że Sąd Apelacyjny nie zgodził się z tym twierdzeniem, to jeszcze po myśli obrońców oskarżonych, wymierzoneS. S.orazA. B.bezwzględne kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił wychodząc z założenia, że kary te są niewspółmiernie surowe (o czym szerzej przy analizie zarzutów apelacji obrońcy adw.M. R.). Niemniej powracając do tematyki

    samego wymiaru orzeczonych kar, to Sąd odwoławczy zaakceptował zaprezentowaną w tym zakresie przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentację sprowadzającą się do przedstawienia okoliczności przedmiotowo-podmiotowych przypisanych oskarżonym czynów. W konsekwencji powyższego uznać należało, iż dolegliwości wymierzone obu oskarżonym -A. B.za przypisany jej czyn kary pozbawienia wolności w wysokości 1 roku i 3 miesięcy, a wobecS. S.za I czyn 1 roku i 6 miesięcy i za II czyn 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz w skutek ich połączenia kary łącznej 1 roku i 8 miesięcy – (po ich warunkowym zawieszeniu) są współmierne do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych im czynów, przy czym nie przekraczają stopnia ich winy, a jako takie właściwie winny spełnić oczekiwania w zakresie społecznego oddziaływania kary, jak i cele szczególnoprewencyjne. O rażącej niewspółmierności orzeczonych kar jako zbyt niskich, wbrew stanowisku pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, nie może tu być zatem w ogóle mowy. Znamienny pozostaje przy tym fakt, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego podnosząc powyższe zarzuty oparła je przede wszystkim na fakcie, iż oskarżeni działali w sposób wyrachowany i ukierunkowany na jeden cel - osiągniecie korzyści majątkowej, przy czym postawaS. S.charakteryzowała się szczególną nagannością jako, że sprawował on urząd funkcjonariusza publicznego. Taka argumentacja nie mogła spowodować zmiany zaskarżonego wyroku w kierunku żądanym przez apelującą, bowiem powyższe okoliczności zostały dostrzeżone przez Sąd

    meritipodczas wyrokowania i w sposób prawidłowy oceniony, a co znajduje odzwierciedlenie na stronach 56-58 uzasadnienia.
Sąd Apelacyjny nie zgodził się także, z poglądem jaki zaprezentowano w kolejnym zarzucie apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, dotyczącym naruszenia prawa materialnego tj.art. 46 § 1 k.k., a który zamierzony był na powiększenie kwoty obowiązku naprawienia szkody. Wprawdzie, co do zasady rację ma autorka apelacji, iż szkoda podlegająca naprawieniu w wyniku orzeczenia tego środka winna obejmować zarówno

    damnum emergens(szkodą rzeczywista), jak i

     lucrum cessans(utracone korzyści) – (vide: Kłączyńska N.; Komentarz do art. 46 Kodeksu karnego [w:] Giezek J. (red.), Kłączyńska N., Łabuda G.; Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz.; WKP 2012, LEX nr 125551), niemniej w zaistniałym stanie faktycznym Sąd odwoławczy doszedł do przekonania, że utrata korzyści przez pokrzywdzoną spółkę nie nastąpiła, a rzeczywista strata – a więc kwota realnie przez oskarżonych uzyskana w skutek popełnionego przestępstwa, uszczuplona o kwotę jakąA. B.zapłaciła pokrzywdzonemu i jego pełnomocnikowi w ramach realizacji umowy cesji – jest przy zdroworozsądkowym podejściu maksymalną korzyścią, jaką oskarżeni uzyskali i mogli uzyskać. Nie można zaś zapominać, iż ustalenie szkody w postaci utraconych korzyści ma wprawdzie charakter hipotetyczny, ale szkoda taka musi być wykazana z tak dużym prawdopodobieństwem, a więc wymaga ustalenia, że w świetle doświadczenia życiowego uzasadnione jest przyjęcie, że utrata korzyści rzeczywiście by nastąpiła. Przenosząc zaś powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić trzeba, że Sąd Okręgowy słusznie za punkt wyjścia do obliczenia wartości szkody obrał kwotę jaką oskarżeni realnie przywłaszczyli tj. 500 276,53 złotych, a nie wartość wierzytelności, którą(...)Polska Sp. j. Irena i Leopold Waryło z siedzibą wS.scedowała na oskarżonąA. B.– tj. 668.667,04 złotych. Nie powinno budzić przeto większych wątpliwości, iż kwota 775. 000 złotych wpłacona w Kancelarii KomorniczejS. S.w dniu 18 września 2010 r. przez przedstawiciela dłużnika– (...) Sp. z o.o.tytułem spłaty należności spółki, z której to we wskazanej powyższej kwocieS. S.zaspokoił „roszczenieA. B.”, pochodziła ze sprzedaży jedynego majątku dłużnika, z którego kiedykolwiek mogła być prowadzona ewentualnie egzekucja – kadłuba statku. Logicznym zdaje się, że dalsze dochodzenie zaspokojenia roszczenia zakończyłoby się fiaskiem. Za zupełnie nieuzasadnione należało uznać także twierdzenia apelującej, iż gdyby nie działania oskarżonych, w toku prawidłowo prowadzonego postępowania egzekucyjnego, z kwoty wpłaconej przez prezesa(...) Sp. z o.o., pokrzywdzona spółka odzyskałaby w całości swoją wierzytelność. Słusznie wskazał zaś Sąd Okręgowy, żeA. B.uzyskując wskutek wspólnie podejmowanych zeS. S.działań przestępnych kwotę 500 276,53 złotych, działała w sytuacji uprzywilejowanej związkiem partnerskim z Komornikiem rozporządzającym środkami od dłużnika celem przeto wspólnego z nią osiągnięcia, jak najwyższej korzyści majątkowej. W świetle powyższego, oczywistym winno być, iż pokrzywdzona spółka nie byłaby w stanie uzyskać większej kwoty.
Jeżeli chodzi o ostatni ze sformułowanych w omawianym środku zaskarżenia zarzutów, to stwierdzić należy, iżprima facienie jest on dopuszczalny. Po stronie oskarżyciela posiłkowego zabrakło bowiem tzw.gravamenu(uciążliwości orzeczenia), który pełni funkcję przesłanki zaskarżenia, czyli takiego warunku, który powinien wystąpić samodzielnie i niezależnie od innych jeszcze warunków, aby doszło do skutecznego zaskarżenia orzeczenia. Stosownie doart. 425 § 3 k.p.k.odwołujący się może skarżyć jedynie rozstrzygnięcia, które naruszają jego prawa lub szkodzą jego interesom procesowym. Ów interes prawny, jako warunek uznania danego skarżącego za uprawnionego do wniesienia środka odwoławczego, należy zaś wiązać bezpośrednio z określonym rozstrzygnięciem, dlatego też w odniesieniu do postanowienia o zwolnieniu na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.oskarżonych od ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, oskarżyciel posiłkowy nie ma bezpośrednio interesu prawnego w jego zaskarżeniu. Dotyczy ono bowiem jedynie kosztów związanych z wydatkami, które w związku z prowadzonym postępowaniem ponosi Skarb Państwa, a nie skarżący. Zwrócić należy zaś uwagę, na fakt, iż zwolnienie oskarżonych przez Sąd Okręgowy od ponoszenia kosztów sądowych, nie uwolniło ich jednocześnie od konieczności wyrównania oskarżycielowi posiłkowemu poniesionych przez niego uzasadnionych wydatków w sprawie, a więc innymi słowy zwolnienie oskarżonych od ponoszenie kosztów w trybieart. 624 § 1 k.p.k.nie odnosi się do kosztów procesu wymienionych wart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.(vide: wyrok Sadu Najwyższego z dnia 11.08.2012 r., II KK 245/12, OSNKW 2013/7/59, LEX nr 1311648 oraz postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30.09.2009 r., II AKz 646/09, LEX nr 553825, Prok. i Pr.-wkł. 2010/5/27, KZS 2010/1/75). Uwzględniając powyższe, bezspornie kwestionowane przez autorkę apelacji rozstrzygnięcie, w żadnym razie nie godzi w prawa oskarżyciela posiłkowego, ani nie szkodzi jego interesom.
Biorąc pod rozwagę zaprezentowane racje, oczywistym jawi się się, iż Sąd Apelacyjny nie mógł przychylić się do zawnioskowanych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego zmian w zapadłym w sprawie wyroku.
W następnej kolejności, Sąd odwoławczy winien ustosunkować się do apelacji obrońcyS. S.iA. B.- adw.M. R., jako że on również złożył w sprawie wniosek o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. Z przedstawionych przez tego skarżącego zarzutów, jedynie ostatni z nich został przez Sąd Apelacyjny uwzględniony (podobny w swej wymowie zarzut sformułował również drugi z występujących w sprawie obrońców obu oskarżonych).
Przechodząc do analizy pierwszego, ze sformułowanych przez powyżej przywołanego autora apelacji zarzutów, podkreślić należy, iż nie sposób dopatrzyć się we wskazywanym przez niego zakresie, aby Sąd I instancji popadł w dowolność oceny dowodów naruszając tym samymart. 7 k.p.k., zaś uznać należy, iż jest ona swobodna, zgodna z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, co z resztą było już w początkowej części uzasadnienia wskazywane. To natomiast, przedstawiana przez obrońców linia obrony jest w zasadniczych punktach niespójna i niewiarygodna.
Sąd Okręgowy wyjaśnił w pełni swoje stanowisko podając w sposób wyczerpujący motywy zapadłego rozstrzygnięcia, a z czym tutejszy Sąd Apelacyjny w niemalże pełnej rozciągłości się zgadza i nie widzi potrzeby powielania, tej szczegółowej argumentacji i w niniejszym uzasadnieniu. Odpowiadając jednak na twierdzenia autora apelacji, stwierdzić trzeba, że rzeczywiście wcześniej podejmowane przez komornika czynności egzekucyjne względem zadłużonejspółki (...)okazywały się bezskuteczne, niemniejS. S.miał świadomość, iż w jej majątku znajdował się w dalszym ciągu – mimo nawet spornego charakteru tej własności – kadłub statku, którego wartość została oszacowana przez biegłego na kwotę 3.118.500,00 złotych. Ten niedookreślony charakter własności przedmiotowego kadłuba, pozwoliłS. S.w newralgicznym momencie – przed sprzedażą wierzytelności – przekonać wierzycieli, iż egzekucja wobec ich dłużnika będzie bezskuteczna, podczas gdy on sam już posiadał wiedzę o tym, iżspółka (...)mimo wszystko sprzeda kadłub. Szereg okoliczności i dowodów przemawia za tym, iżS. S.nie dość, że wiedział o powyższym, to jeszcze brał w tym procederze czynny udział. To z jego Kancelarią w pierwszej kolejności skontaktował sięM. K. (1)celem uzyskania informacji o możliwości nabycia kadłuba. Co znamienne, tego samego dnia, w którym telefonował on w powyżej wskazanej sprawie do Kancelarii, skontaktował się z nimA. P.– kolega oskarżonego, który zaproponował swoją pomoc w postaci pośredniczenia w sprzedaży kadłuba.A. P.powoływał się wówczas na korelacje z Komornikiem. I tak, mimo wycofania się dotychczasowego kontrahenta chcącego zakupić kadłub,M. K. (1)i współpracujący z nimL. K.pozyskali nowego nabywcę –(...) sp. z o.o., którego przedstawiciel skontaktował się zA. P.. Wskazany prowadził negocjacje pomiędzy(...) sp. z o.o.i(...) sp. z o.o.dotyczące sprzedaży kadłuba. Skoro zaś,A. P.powoływał się na korelację zS. S., a ostatecznie wierzytelność od pokrzywdzonej spółki tuż przed finalizacją umowy sprzedaży kadłuba zakupił nie nikt inny, a jego konkubina wysoce nieprawdopodobnymi jest, aby oskarżony o całym zdarzeniu nie miał wiedzy i nie brał w nim udziału. Co więcej, to komornikS. S.przedstawił wierzycielom propozycję sprzedaży wierzytelności, i to opatrzoną 1-2 dniowym terminem ważności. Biorąc bowiem pod uwagę intensyfikację zdarzeń wokół sprzedaży kadłuba, wymagane było szybkie i sprawne działanie, żadne inne tłumaczenie tego pośpiechu nie znajduje racjonalnego wytłumaczenia. Sąd odwoławczy, już w świetle powyższego, nie jest w stanie podzielić stanowiska apelującego, iż oskarżeni, a przede wszystkimS. S., nie mieli wiedzy o tym, iż egzekucja wobec(...) sp. z o.o., z uwagi na przypływ gotówki związanej z planowaną sprzedażą kadłuba będzie skuteczna. Podkreślenia wymaga, iż pewności, co do finalizacji transakcji sprzedaży kadłuba i uzyskania przezspółkę (...)pieniędzy, z których ewentualnie można by prowadzić egzekucję oskarżeni nie mogli mieć w 100 % do momentu podpisania umowy w dniu 18.09.2010 r. i dokonania tego samego dnia przez jej prezesa wpłaty w Kancelarii, jednak o tym, iż kupno przezA. B.wierzytelności od pokrzywdzonej spółki w dniu 16.09.2010r. było działaniem objętym bardzo niewielkim ryzykiem, świadczy fakt, że też samA. P.– osoba wiodąca prym przy uzgodnieniach w sprawie sprzedaży kadłuba – także odkupił odH. O.wierzytelność przeciwko(...) sp. z o.o.To, że sprzedaż dojdzie do skutku musiało być wcześniej dla całej trójki (A. P.,S. S.,A. B.)

    niemalżepewne. To zaś, że dłużnik sam dokonał wpłaty w Kancelarii komorniczej nie ma żadnego znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem gdyby tego nie uczynił z wysokim prawdopodobieństwem, graniczącym nawet z pewnością,S. S.posiadając informacje o transakcji, podjąłby stosowne czynności egzekucyjne zajmując środki uzyskane ze sprzedaży. Wbrew argumentacji apelującego także to, iż reprezentant(...)i(...)spółka jawna, dobrowolnie po uzyskaniu pomocy od profesjonalnego doradcy zdecydował się na sprzedaż wierzytelność, nie ma w tym stanie rzeczy większego znaczenia, skoro zostali oni wprowadzeni w błąd, co do istotnych okoliczności dotyczących postępowania egzekucyjnego przez stronę nabywającą wierzytelność, ale przede wszystkim Komornika (funkcjonariusza publicznego), który

    nota benetą propozycję sprzedaży im przedstawił. Pokrzywdzona spóła padła zatem bezspornie ofiarą przestępnego działania oskarżonych, którzy w przeciągu kilku tygodni wykonali swój plan w sposób przemyślany i niezmiernie zorganizowany.
Co do twierdzeń, obrońcy oskarżonych, iżA. B.była osobą uprawnioną by podjąć z Kancelarii komorniczej środki z tytułu prowadzonych postępowań egzekucyjnych, aS. S.miał prawo do wypłaty jej tych kwot, także ta kwestia została przez Sąd meriti w sposób szczegółowy wyjaśniona. Także Sąd

    ad quemnie podziela stanowiska skarżącego, jakoby oskarżonaA. B.przekazała pokrzywdzonej spółce kwotę 175. 000 tytułem zapłaty umówionej ceny za wierzytelność, przed uzyskaniem od swojego konkubenta środków z tytułu wyegzekwowanych kwot od(...) sp. z o.o.wS.. Z szeregu zebranych w sprawie dowodów, w tym nie budzących wątpliwości, co do ich wiarygodności dokumentów wynika, iż w dniu 20.09.2010 r.,A. B.została wypłacona w KancelariiS. S.kwota ponad 300.000 złotych, z których to zapewne pieniędzy, dopiero dzień później w dniu 21.09.2010 r. została opłacona cena zakupu wierzytelności. Oskarżona nie miała zatem żadnego tytułu prawnego do wnioskowania w dniu 16.09.2010 r. o wypłacenie jej środków z tytułu prowadzonych postępowań egzekucyjnych, a tym bardziej do podjęcia w dniu 20.09.2010 r. tych kwot. Skarżący próbując podważyć zasadność ustalenia, że to do wypłaty środkówA. B.doszło w dniu 20.09.2010 r. i w tym celu powołując się ponownie na zeznania świadkówW. S.,S. B.,M. S. (1)iK. S., nie mógł osiągnąć zadawalającego skutku. Sąd Okręgowy ze wszech miar słusznie ocenił zeznania tych świadków, jako niewiarygodne. Wszyscy oni są osobami najbliższymi dla oskarżonego, w ich interesie jest więc złożyć jak najbardziej korzystne dla niego depozycje. Ich wersji przeczą zarazem inne, zebrane w sprawie dowody, których wiarygodność zaś nie budzi większych wątpliwości. Nie można też zgodzić się z argumentacją skarżącego, iż przyjmując nawet, że w momencie pobrania pieniędzyA. B.nie weszła jeszcze w rolę wierzyciela(...)sp.z o.o., to już wyłącznie na podstawie wydanegoA. B.przez(...)i(...)spółkę jawną pełnomocnictwa z dnia 16.09.2010 r., była ona uprawniona do pobrania tych środków w ich imieniu. Jak wskazał obrońca, z treści pełnomocnictwa wynikało upoważnienie do czynności koniecznych do realizacji transakcji, a co należy konfrontować z zapisami umowy cesji. Słusznie zatem stwierdził Sąd Okręgowy, iżA. B.posiadała pełnomocnictwo do złożenia wniosków o umorzenie postępowań egzekucyjnych prowadzonych na rzecz(...)i(...)spółka jawna. Kończąc ten wątek, stwierdzić trzeba, iż oskarżona w dniu pobrania środków w Kancelarii Komorniczej prowadzonej przezS. S.nie posiadała żadnego dokumentu wykazującego przejście na nią obowiązków wobec organu egzekucyjnego, ani tym bardziej pełnomocnictwa wymaganego do pobrania w imieniu dotychczasowego wierzyciela wyegzekwowanych środków.
Drugi ze sformułowanych przez obrońcę oskarżonych - adw.M. R.zarzut, również okazał się nietrafiony. Powyższe znajduje potwierdzenie w analizie akt przedmiotowej sprawy, a co musiało umknąć autorowi apelacji, który zupełnie niezasadnie podaje, iż Sąd Okręgowy przeprowadził dowód z zeznań świadka z naruszeniem przepisów. Nie sposób zgodzić się zaś z twierdzeniem skarżącego o rzekomym naruszeniu przez Sądmertiprzepisów postępowania a tj.art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw.art. 180 § 2 k.p.k., skoro r.pr.P. G.postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r. (protokół rozprawy z dnia 18 czerwca 2015 r. - k. 3508, t. XVIII ) został zwolniony z tajemnicy zawodowej radcy prawnego, tak aby możliwe było jego przesłuchanie w dniu 25 sierpnia 2015 r. m.in. na okoliczności zdarzenia dotyczącego podpisania we wrześniu 2010 r. umowy cesji wierzytelności pomiędzy jego ówczesnym klientem –spółką (...), aA. B..
W tym miejscu, przejść należy do ostatniego zarzutu niniejszej apelacji, co do którego natomiast Sąd Apelacyjny, jak już było powyżej sygnalizowane, podzielił stanowisko – między innymi - tego skarżącego i w konsekwencji wymierzone wobec obu oskarżonych kary pozbawienia wolności zawiesił tytułem próby na okres 5 (pięciu

    )lat, stosując ku temu celowi przepisy dla nich względniejsze (art. 69 k.k.w brzmieniu sprzed 1.07.2015 r.). Przechodząc do szczegółowego wyjaśnienia zapadłego rozstrzygnięcia, wskazać należy, że w ocenie Sądu Apelacyjnego za przyjęciem konstatacji o rażącej niewspółmierności (surowości) kar w przedmiotowej sprawie przejawiającej się w braku zastosowania wobecS. S.iA. B.instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kar pozbawienia wolności, przemawiają przede wszystkim podmiotowe okoliczności dotyczące obu oskarżonych. Wymienione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności dotyczące ich warunków osobistych i właściwości, nie zostały bowiem dostatecznie uwzględnione przez Sąd pierwszej instancji. Oceniając czynA. B.oraz oba czynyS. S., Sąd I instancji oczywiście słusznie stwierdził, że ich stopień społecznej szkodliwości jest wysoki. Nie sposób bowiem pomijać, że oskarżeni swoim wspólnym działaniem spowodowali szkodę w majątku pokrzywdzonej spółki o niebagatelnej kwocie, przy czym dokonali tego nadużywając zaufania udzielonegoS. S., jako osobie wykonującą zawód zaufania publicznego. Sam natomiast oskarżony spowodował znaczący niedobór w kasie swojej Kancelarii Komorniczej, co również zasługuje na szeroko ujętą krytykę. Wynikający z tego wysoki stopień winy oskarżonych oraz społecznej szkodliwości przypisanych im czynów nie zostały pominięte przez Sąd Okręgowy, który zarazem zaznaczył determinację i kierunkowy sposób działania wskazanych dla osiągnięcia celu w postaci wzbogacenia się. Te okoliczności miały jednak pierwszorzędne znaczenie przy orzekaniu w oparciu o przepisart. 53 k.k., o samym wymiarze kar za popełnione czyny. Niemniej, Sąd Okręgowy rozważając kwestię zastosowania wobec oskarżonych środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kar, w dalszym ciągu kładł w szczególności nacisk na stopień szkodliwości społecznej czynu oskarżonych i ich winy, w niedostatecznym zakresie uwzględniając inne istotne okoliczności składające się na prognozę kryminologiczną, o którą to przeto wart. 69 § 1 k.k.chodzi. Trafnie zatem wskazuje apelujący, że z uwagi na cele zapobiegawcze i wychowawcze kary oraz warunki i właściwości osobiste oskarżonych, wymierzone im kary pozbawienia wolności z uwagi na ich bezwzględny charakter, jawiły się jako nadmiernie surowe i niesprawiedliwe. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku ujawnia, że przy kształtowaniu swojego przekonania o braku przesłanek do zastosowania wskazywanego dobrodziejstwa, ocenie Sądu Okręgowego całkowicie umknęły warunki i właściwości osobiste sprawców, w tym również warunki rodzinneS. S.iA. B., które jakkolwiek nie eliminują z oceny okoliczności leżące po stronie czynu, to nie mogą pozostawać bez jakiegokolwiek wpływu na wymiar kary.
W ocenie Sąduad quemprzesadnej deprecjacji uległ w szczególności fakt, iż w momencie popełniania przez oskarżonych przypisanych im w tym wyroku przestępstw, byli oni osobami wcześniej niekaranymi. Wskazać również należy, co w sposób oczywisty zostało niedocenione przez Sąd Okręgowy, że oskarżony w toku postępowania karnego w istocie przyznał się w zakresie II czynu do spowodowania niedoborów w Kancelarii, poczuwając się do odpowiedzialności w tym zakresie. Stanowi to także niewątpliwie okoliczność łagodzącą dla wymiaru kary, ponieważ postawa oskarżonego może wskazywać, że cele postępowania karnego zostały już wobec niego choć w jakiejkolwiek mierze osiągnięte, skoro wyraża on poczucie winy. Stanowi to istotną i pozytywną przesłankę na przyszłość w kontekście poprawy oskarżonego.
We wskazanym zakresie dostrzec również wypada, że oskarżeni posiadają wspólnie dwoje małoletnich dzieci (k. 3327v, tom XVII), przy czymA. B.w ramach rodziny zastępczej posiada na swoim utrzymaniu jeszcze jedno dziecko. Oskarżona posiada stałe zatrudnienie, aS. S.podejmuje prace dorywcze na podstawie umów zlecenia. W tych okolicznościach, należało upatrywać możliwości na powrót przez oskarżonych do społeczeństwa, w szczególności po tym jak wypełnią oni obciążający ich solidarnie obowiązek naprawienia szkody, a okres wyznaczonej próby upłynie pomyślnie. Nie ma zaś potrzeby, jak się wydaje, stosowania wobec oskarżonych bardzo surowej kary, aby odizolować ich od społeczeństwa. Orzeczone kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na maksymalny okres próby 5 lat (art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k.), ale także wymierzone kary grzywny, w należytym stopniu respektują również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra.
Tak ukształtowane kary są dolegliwościami sprawiedliwymi i uwzględniają wszystkie istotne okoliczności zart. 69 § 1 k.k., które zostały pominięte przez Sąd I instancji. Nie można zaś zapominać, iż sąd stosując dyrektywę z przywołanego przepisu, winien podjąć analizę przede wszystkim kwestii prognozy kryminologicznej i w oparciu o nią podejmować decyzję w przedmiocie wymiaru kary mając na uwadze cele, o których mowa wart. 53 § 1 k.k.
Zbliżając się niejako do końca rozważań, Sąd Apelacyjny zobligowany jest jeszcze do wyjaśnienia zmian jakich dokonał punktem I podpunktami 1 i 2 w rozstrzygnięciu Sądumeriti. Sąd odwoławczy po analizie wszystkich wywiedzionych w sprawie środków zaskarżenia – mimo jednak braku w tym zakresie jednoznacznych zarzutów czy wniosków po stornie obrońców oskarżonych, a co najwyższej pośredniego zasygnalizowania – dostrzegł potrzebę zmiany w przedmiotowej części poczynionych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji i w zakresie obowiązku orzeczonego na podstawieart. 46 § 1 k.k.
I tak, jeżeli chodzi o opis przypisanego oskarżonemuS. S.w punkcie II części dyspozytywnej wyroku Sądu I instancji, to z analizy zebranych w niniejszej sprawie dowodów wynika, iż na przełomie czerwca i lipca 2012 r. w Kancelarii Komorniczej Sylwestra Stępnia przeprowadzone były kilkukrotnie kontrole mające na celu sprawdzenie kasy. Kontroli niezależnie od siebie dokonywali w ramach działalności Rady(...)wS., komornicy wizytatorzy, a także z polecenia Prezesa Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie pracownicy pionu finansowego tegoż Sądu (zastępca głównego księgowego Sądu oraz księgowa). Sąd Okręgowy przypisującS. S.wyżej wskazany czyn, a którego dopuścić miał się on w okresie pomiędzy 01.01.2012 r., a 30.06.2012 r., bezrefleksyjnie przyjął, jako wartość niedoboru przez niego spowodowanego, kwotę 195.003,33 złotych wynikającą z aktu oskarżenia, nie dostrzegł przy okazji tej okoliczności, że kwota ta wynika z protokołu kontroli przeprowadzonej

    w dniu 21.06.2012 r.przez komornikówM. K. (2)orazL. W.. Ustalając kwotę niedoboru, należało zatem sięgnąć po ustalenia kontrolne dokonane w okresie późniejszym niż ten powyższy, a które wskazywałby jego saldo w sprawdzanej jednostce dokładnie na dzień 30.06.2012 r. Kontrola przeprowadzona w dniu 19.07. 2012 r. przez zastępcę głównego księgowego Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecnie –M. S. (2)oraz księgowąB. K., jako jedyna wymóg ten spełniała. W związku z powyższym, należało kwotę wskazaną przez Sąd Okręgowy zmienić na kwotę ujawnioną jako niedobór w protokole kontrolnym właśnie z dnia 19.07.2012 r. (k.2277-2283) tj. na kwotę 129.164,57 złotych.
Równocześnie Sąd

    ad quem, doszedł do przekonania, iż kwotę zobowiązania orzeczonego solidarnie wobec oskarżonych na podstawieart. 46 § 1 k.k.należało zmniejszyć do kwoty 325.276,53 złotych, a co stanowi konsekwencję przyjęcia przez Sąd Apelacyjny, iż kwotę przywłaszczoną w wyniku popełnienia pierwszego czynu przez oskarżonych tj. 500.276,53 złotych, trzeba pomniejszyć nie jak to uczynił Sąd Okręgowy o 150.000 złotych, ale o 175.000 złotych. Z uzyskanych i niekwestionowanych w sprawie materiałów dowodowych wynika, iż oskarżona w celu wykonania zobowiązania z umowy cesji wierzytelności z dnia 16.09.2012 r. przekazała wskazanym w umowie podmiotom, tytułem umówionej ceny kwotę 175.000 złotych. Sąd Apelacyjny pragnie zwrócić uwagę, iż w dniu 21.09.2012 r.,Z. Ś.będący jej pełnomocnikiem, otworzył na swoje nazwisko nowy rachunek bankowy w(...) Banku S.A.i zasilił go środkami w kwocie 175.000 złotych, a następnie dokonał dwóch przelewów – jednego w kwocie 150.000 złotych na rachunek(...)i(...)spółka jawna, zaś odbiorcą drugiego przelewu w kwocie 25.000 złotych był radca prawnyP. G.. Skoro,A. B.w istocie – wbrew późniejszym zmianom postanowień umowy wprowadzonych aneksem sporządzonym i podpisanym dnia 27.09.2010 r. przez strony– celem rozliczenia się z pokrzywdzoną spółką, przelała na rzecz podmiotu prowadzącego jego obsługę prawną 25.000 złotych, a o czym przedstawicieli spółki byli świadomi, uznać należy, że także w tej części szkoda została przez nią wówczas pokryta.
Z uwagi zatem na powyżej przedstawioną argumentację, na podstawieart. 437 § 2 k.p.k., Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że:

1
w opisie czynu przypisanego oskarżonemuS. S.w punkcie 2 części dyspozytywnej wyroku ustalił wysokość niedoboru na kwotę 129.164,57(sto dwadzieścia dziewięć tysięcy sto sześćdziesiąt cztery 57/100)złotych;

2
wysokość zobowiązania z punktu 4 części dyspozytywnej wyroku ustalił na kwotę 325.276,53(trzysta dwadzieścia pięć tysięcy dwieście siedemdziesiąt sześć i 53/100)złotych;

3
na podstawieart. 69 § 1 k.k.i70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 § k.k.warunkowo zawiesił oskarżonejA. B.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności tytułem próby na okres 5(pięciu)lat;

4
na podstawieart. 69 § 1 k.k.i70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 § k.k.warunkowo zawiesił oskarżonemuS. S.wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności tytułem próby na okres 5(pięciu)lat.

Sąd Apelacyjny w oparciu o przepisyart. 636 § 2 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k.orazart. 10 ust.1w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 4w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po ½ wydatków za postępowanie odwoławcze i wymierzył im opłaty za obie instancje:
-S. S.w kwocie 4.800 (cztery tysiące osiemset) złotych,
-A. B.w kwocie 3.300 (trzy tysiące trzysta) złotych.
Odmiennie od Sądu I instancji, stwierdził zaś, że nie ujawniły się żadne okoliczności, które nakazywałyby zwolnienie ich od ponoszenia tych kosztów w trybieart. 624§ 1 k.p.k.
Biorąc równocześnie pod uwagę, iż apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w całości została nieuwzględniona przez tutejszy Sąd, brak było podstaw do zasądzenia na jego rzecz zwrotu wnioskowanych w środku zaskarżenia wydatków poniesionych na ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym, a zachodziła za to konieczność wymierzenia na podstawieart. 13 ust. 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychopłaty za postępowanie odwoławcze w wyważonej wysokości 120 złotych (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 21.07.2011 r., III KK 172/11, OSNwSK 2011, poz. 1339).

    Andrzej Wiśniewski   Janusz Jaromin   Piotr Brodniak