Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 424/16
Data wyroku: 2016-11-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177§1kk

Sygn. akt VI Ka 424/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 listopada 2016 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Tekieli
Protokolant   Małgorzata Pindral
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lwówku ŚląskimM. P.
po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2016 roku
sprawyK. L.ur. (...). wJ., synaM.iM.z d.S.
oskarżonego zart. 177 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim
z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt II K 589/15

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoK. L.,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 320 złotych.

Sygn. akt VI Ka 424/16

UZASADNIENIE
K. L.oskarżony został o to że:
w dniu 1 czerwca 2015 roku w miejscowościS., powiecie(...)naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób że kierując samochodem osobowym markiB.onr rej. (...)jechał z nadmierną prędkością rzędu 65 – 70 km/h na odcinku drogi gdzie obowiązywało administracyjne ograniczenie prędkości jazdy do 40 km/h która to prędkość nie pozwalała mu na prawidłowe i bezpieczne reagowanie na sytuację na drodze w wyniku czego podczas manewru wyprzedzania doprowadził do zderzenia z kierującym motorowerem onr rej. (...)D. M.w wyniku czego doznał on złamania nasady dalszej kości piszczelowej i strzałkowej podudzia lewego które to obrażenia skutkowały rozstrojem zdrowia na okres powyżej siedmiu dni
tj. o czyn zart.177 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r. w sprawie II K 589/15
I.oskarżonegoK. L.uznał za winnego tego że w dniu 1 czerwca 2015 roku w miejscowościS., powiecie(...)naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób że kierując samochodem osobowym markiB.onr rej. (...)i jadąc z nadmierną prędkością rzędu 65 – 70 km/h nie stosował się do administracyjnego ograniczenia prędkości jazdy która to prędkość nie pozwalała mu na prawidłowe i bezpieczne reagowanie na sytuację na drodze, poprzez gwałtowne hamowanie doprowadził do zderzenia z poprzedzającym go motorowerzystąD. M.poruszającym się pojazdem onr rej. (...)który to rozpoczął manewr skrętu w lewo, w wyniku czego doznał on złamania nasady dalszej kości piszczelowej i strzałkowej podudzia lewego które to obrażenia skutkowały rozstrojem zdrowia na okres powyżej siedmiu dni tj. popełnienia przestępstwa zart.177 § 1 k.k.i za to na podstawieart.177 § 1 k.k.przy zastosowaniuart.37a k.k.wymierzył mu karę 150 stawek dziennych grzywny przyjmując że jedna stawka dzienna stanowi równowartość 20 złotych;
II.na podstawieart. 46§1 k.k.orzekł wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoD. M.obowiązek zapłaty kwoty 3500 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;
III na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sadowe w kwocie 832,00 złotych i na podstawieart.3 ust.1 Ustawy z dnia 23.06.1973 r.o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu opłatę w kwocie 300 złotych.
Wyrok powyższy zaskarżył obrońca oskarżonegoK. L.zarzucając:

I
Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenie:

1
treści przepisuart.5§2w zw. zart. 7 kpkpoprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego i uznanie, że nie zachodzą wątpliwości w zakresie:

a
uznania, że nieprawdziwa jest wersja przebiegu zdarzenia podana przez oskarżonego, a w szczególności, że rozpoczął on manewr wyprzedzania w sytuacji, gdy z ustawienia pojazdów podczas zdarzenia, uszkodzeń pojazdów oraz ze śladów hamowania jednoznacznie wynika, że bezpośrednią przyczyną wypadku był nagły, nieoczekiwany i niesygnalizowany manewr skrętu w lewo pokrzywdzonego motorowerzysty ;

b
uznania, że opinia biegłego jest wewnętrznie spójna i przekonująca, w sytuacji gdy biegły ustalenia w zakresie ograniczenia prędkości do 40 km/h oparł na błędnym protokole oględzin miejsca zdarzenia, podczas gdy faktycznie administracyjne ograniczenie prędkości w tym miejscy wynosi do 50 km/h co skutkuje zmianą w zakresie wniosków zawartych w opinii w zakresie możliwości uniknięcia kolizji;

c
uznania, że opinia biegłego może stanowić podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy wnioski w niej zawarte nie zawierają odpowiedzi na pytanie czy do zdarzenia doszłoby gdyby oskarżony jechał z prędkością 50 km/h oraz na pytanie czy oskarżony ponosi winę przy przyjęciu, że pokrzywdzony faktycznie rozpoczął manewr skrętu w lewo bez jego zasygnalizowania;

d
opinii biegłego poprzez przyjęcie za biegłym, że do kolizji doszło na prawej części jezdni, w sytuacji gdy z dokumentacji zdjęciowej oraz z naniesienia śladów hamowania, przez biegłego na szkicu miejsca zdarzenia str. 4 opinii, k. 34 akt jednoznacznie wynika, że droga hamowania rozpoczyna się na prawym pasie a kończy na lewym, że do zderzenia doszło na końcu drogi hamowania czyli na lewym pasie jezdni, co świadczy o tym, że wersja oskarżonego, zeznania świadkaD. W.i częściowo zeznania pokrzywdzonego w zakresie przebiegu i przyczyny zdarzenia są wiarygodne;

2
treściart. 7 kpkpoprzez przekroczenie zasady swobody oceny dowodów oraz dowolne i nielogiczne uznanie, że:

a
wersja oskarżonego i świadkaD. W.jest nieprawdziwa, w sytuacji gdy znajduje ona swoje odzwierciedlenie w szkicu sytuacyjnym i dokumentacji zdjęciowej w treści opinii biegłego.

b
zeznania pokrzywdzonegoD. M.są wiarygodne, w sytuacji gdy spójne wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadkaD. W.jednoznacznie wskazują, że pokrzywdzony naruszył zasady bezpieczeństwa mchu drogowego i nie zasygnalizował manewru skrętu w lewo, gwałtownie rozpoczął manewr skrętu, wjechał na środek jezdni i uznał swoją winę w oświadczeniu sprawcy wypadku potwierdzając to spójnym i tożsamym z charakterem pisma i podpisami na protokołach jego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym (karta 1 i 32 akt sprawy);

c
zeznania matki pokrzywdzonego maja znaczenie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy jest ona osobą najbliższą dla pokrzywdzonego i miała interes w tym, aby chronić go przed odpowiedzialnością za spowodowanie kolizji drogowej poprzez zaniechanie zasygnalizowania manewrem skrętu w lewo;

d
kwestia włączenia kierunkowskazu przez pokrzywdzonego nie ma istotnego znaczenia orzeczniczego z uwagi na to, że to oskarżony spostrzegł przed sobą prawidłowo poruszający się pojazd, w sytuacji gdy oskarżony mógł bezpiecznie i prawidłowo wykonać manewr wyprzedzania motorowerzysty gdyby ten gwałtownie i bez uprzedzenia nie skręcił w lewo przecinając tor jazdy oskarżonego,

e
oświadczenie sprawcy wypadkuD. M.nie może stanowić dowodu w sprawie, w sytuacji gdy oświadczenie to zawiera potwierdzenie zupełnie innej wersji przebiegu zdarzenia w zakresie jego winy w zaistniałej kolizji;

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. polegający na ustaleniu, że zachowanie oskarżonego wyczerpywało znamiona przestępstwa i ponosi on odpowiedzialność karną za zdarzenie. w sytuacji gdy opinia biegłego zawiera luki, nie odpowiada na pytania skierowane przez Sąd i pozostawia wątpliwość w zakresie czy do zdarzenia by doszło gdyby biegły przyjął jako obowiązującą w tym miejscu prędkość 50km/h, gdyż z opinii i wyliczeń wynika, że przyjął on prędkość dopuszczalną 40 km/h.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o :
- zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Nie znajdują uzasadnienie zarzuty naruszeniaart. 7 k.p.k., w tym także w powiązaniu zart. 5§2 k.p.k.Przypomnieć należy że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochrona prawa procesowego a wiec mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów wtedy gdy: 1. jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy; 2.stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego; 3. jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu ( zob. w. SN z 9.11.1990 r. WRN 149/90 OSNKW 7- 9/1991,poz.41 ). W sprawie niniejszej Sąd I instancji sprostał powyższym wymaganiom i dokonana przez niego ocena dowodów znajduje akceptację Sądu Odwoławczego.
Sąd I instancji działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów, dysponując na rozprawie głównej walorem bezpośredniości, władny był dać wiarę jednym dowodom, w szczególności zeznaniom pokrzywdzonegoD. M., zeznaniom jego matkiT. B.i opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowychJ. N., odmówić zaś wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoK. L.i częściowo zeznaniom świadkaD. W.. Swoje stanowisko co do takiej oceny dowodów Sąd I instancji szczegółowo i przekonywująco uzasadnił ( str. 4 – 7 uzasadnienia, k. 160 odwrót – k. 162 akt ). Opierając się na opinii biegłegoJ. N.Sąd ten słusznie uznał że oskarżony poruszał się samochodemB.z prędkością 65 – 70 km/h która była prędkością nadmierną w miejscu gdzie obowiązywało administracyjne ograniczenie prędkości w terenie zabudowanym tj. do 50 km/h i że uniemożliwiło mu to bezpieczne zareagowanie na sytuację na drodze gdy poprzedzający go motorowerzysta – pokrzywdzonyD. M.rozpoczął manewr skrętu w lewo. Sąd Rejonowy przy tym na korzyść oskarżonego ustalił że na tym terenie nie obowiązywało ograniczenie prędkości znakiem drogowym do 40 km/h, lecz takie jakie obowiązuje w terenie zabudowanym. Wbrew twierdzeniom skarżącego ta zmiana ustaleń w stosunku do treści opinii biegłego nie dyskredytuje wiarygodności tej opinii. W ocenie Sądu Okręgowego nie ulega wątpliwości że jadąc z szybkością dozwoloną oskarżony miałby możliwość prawidłowego zareagowania na sytuację na drodze. Nawet gdyby w takiej sytuacji nie był w stanie zatrzymać samochodu przed obszarem gdzie znajdował się pokrzywdzony ( analiza biegłego istotnie dotyczy sytuacji poruszania się z szybkością 40 km/h; k. 55 – 58 ) z całą pewnością miałby możliwość zmniejszenia szybkości i ominięcia pojazdu pokrzywdzonego z prawej strony. Było to niemożliwe przy szybkości 65 – 70 km/h.
Słusznie Sąd I instancji odrzucił jako niewiarygodną wersję oskarżonego jakoby rozpoczął już manewr wyprzedzania a kierujący motorowerem pokrzywdzony nie uprzedzając, nagle skręcił w lewo. Przeczą temu zarówno zeznania pokrzywdzonegoD. M.jak i opinia biegłegoJ. N., a przede wszystkim – wbrew zarzutowi skarżącego - protokół oględzin miejsca i zdjęcia z miejsca zdarzenia. Ślady hamowania samochodu oskarżonego zaczynają się na jego pasie ruchu ( zdjęcie nr 5, k.12 akt ), co przemawia za twierdzeniem, że oskarżony gdy dostrzegł motorower z pokrzywdzonym będąc na swoim , prawym pasie ruchu rozpoczął gwałtowne hamowanie samochodu , zaczął skośnie zjeżdżać w kierunku lewego pasa i uderzył w motorowerzystę skręcającego w lewo. Pokrzywdzony miał prawo do dokonania tego manewru, gdyż w momencie jego rozpoczęcia żaden pojazd nie znajdował się na lewym pasie ruchu. Słusznie biegły przy tym wskazał, że jeżeli nawetD. M.nie włączył lewego kierunkowskazu, co stanowiło naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w zaistniałej sytuacji zachowanie to nie pozostawało w związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem ( k. 58 ).
Zasadnie ponadto Sąd I instancji uznał, że prawidłowości powyższych ustaleń nie podważa oświadczenie podpisane na miejscu zdarzenia przez oskarżonego i pokrzywdzonego, z którego wynika jakoby pokrzywdzony „wymusił pierwszeństwo..” w trakcie zdarzenia ( k.1 ). Słusznie Sąd I instancji podkreśla, że oświadczenie to podpisane zostało w sytuacji gdy pokrzywdzony z poważnymi obrażeniami ciała oczekiwał na pomoc medyczną, ponadto oświadczenie to nie może zastępować późniejszych zeznań pokrzywdzonego z którymi pozostaje sprzeczne.
Wymierzona oskarżonemu przy zastosowaniuart.37a k.k.kara grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przy przyjęciu iż jedna stawka stanowi równowartość 20 zł. ( co daje po przeliczeniu ze stawek dziennych kwotę 3.000 zł ) z pewnością nie jest rażąco surowa. Nie budzi także wątpliwości wysokość środka kompensacyjnego zart. 46§1 k.k.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoK. L..
Na podstawieart. 636§1 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 320 złotych ( 300 zł opłata za II instancję + 20 zł ryczałt za doręczenia ).