Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 354/16
Data wyroku: 2016-07-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt V Ka 354/16

UZASADNIENIE
A. W.został oskarżony o to, że:

1
w okresie od 1 lutego 2005 roku do 11 kwietnia 2013 roku przyul. (...)wŁ.nabył odP. P.odpowiadającego w odrębnym postępowaniu aparat fotograficznyO. (...)W nr(...)wraz z czarnym etui o wartości 3000 zł pochodzący z kradzieży z włamaniem na szkodęE. M.tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.;

2
w okresie od 20 czerwca 2012 roku do 11 kwietnia 2013 roku wŁ.przyjął odW. W.odpowiadającego w odrębnym postępowaniu zegarekmarki A.o wartości 2250 zł pochodzący z kradzieży z włamaniem na szkodęA.iA. M.tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.;

3
w okresie od 7 listopada 2012 roku do 11 kwietnia 2013 roku wŁ.przyjął odW. W.odpowiadającego w odrębnym postępowaniu laptopmarki S.nr(...)o wartości 1000 zł pochodzący z kradzieży na szkodęZ. L.tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.;

4
w okresie od 4 kwietnia 2013 roku do 11 kwietnia 2013 roku wŁ.przyjął odW. W.odpowiadającego w odrębnym postępowaniu aparatN. (...)nr(...)z obiektywem nr(...)o wartości 4400 zł pochodzący z kradzieży z włamaniem na szkodęG. D.tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.

Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi uniewinnił oskarżonegoA. W.od popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie 1. Jednocześnie uznał oskarżonego za winnego popełnienia pozostałych zarzucanych mu czynów z tą zmianą, że uznał, iż przyjmując wymienione w zarzutach przedmioty oskarżony na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że zostały one uzyskane za pomocą czynu zabronionego tj. występków zart. 292 § 1 k.k.i na podstawieart. 292 § 1 k.k.wymierzył za nie oskarżonemu kary po 30 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 zł.
Na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.Sąd Rejonowy za zbiegające się przestępstwa wymierzył oskarżonemu karę łączną grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 zł każda oraz częściowo, do kwoty 400 zł, obciążył oskarżonego kosztami sądowymi.
Wyrok Sądu Rejonowego został zaskarżony w części obejmującej skazanie apelacją przez obrońcę oskarżonego, który zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu:
1. obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na jego treść tj. art. 7 w zw. zart. 410 i art. 424 k.p.k.poprzez:

⚫

⚫

niezasadne odmówienie wiary zeznaniomW. W., w których wskazał on, że nie dawał skradzionych przedmiotówA. W.oraz wytłumaczył dlaczego początkowo w swoich wyjaśnieniach jako podejrzany podał inną wersję zdarzeń;

uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonegoA. W.co do braku wiedzy, że w jego domu znajdują się przedmioty skradzione przezW. W.;

dowolne przyjęcie, że okolicznością obciążającą było wskazanie przez oskarżonego pomieszczenia zajmowanego przezW. W.i dobrowolne wydanie przedmiotów, które się tam znajdowały w sytuacji, w której takie zachowanie oskarżonego stanowiło jedynie podporządkowanie się poleceniom wydawanym przez funkcjonariuszy policji;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu winy i sprawstwa oskarżonego w sytuacji, gdy nie pozwalał na to zebrany materiał dowodowy.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanych mu czynów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja obrońcy oskarżonegoA. W.nie była zasadna.
Sąd I instancji prawidłowo zebrał materiał dowodowy, wnikliwie go rozważył, a swoje stanowisko właściwie uzasadnił.
Należy zaznaczyć, że przyjmując określone ustalenia faktyczne co do faktu przyjęcia przez oskarżonego wymienionych w zarzutach przedmiotów od swojego brata Sąd Rejonowy miał na uwadze wyjaśnienia składane przezW. W.w postępowaniu przygotowawczym w dniu 12 kwietnia 2013 roku, w których to wyjaśnieniachW. W.przyznał się do szeregu przestępstw kradzieży oraz kradzieży z włamaniem, których dokonał, a także wskazał co zrobił z przedmiotami, które podczas tychże przestępstw uzyskał. Część z nich została przezW. W.sprzedana, część pozostawiona w swoim mieszkaniu, a część, tj. przedmioty ujawnione u oskarżonego, podarowana bratuA. W..
Sąd Rejonowy trafnie nie dał wiary zeznaniomW. W.składanym na rozprawie, w których próbował wycofać się ze swoich wcześniejszych wyjaśnień składanych w charakterze podejrzanego z uwagi na fakt, iż podawany powód zmiany relacjiW. W.był całkowicie niewiarygodny.W. W.twierdził bowiem, że podczas przesłuchania jako podejrzany powiedział, że dał swojemu bratu przedmioty, które pozostawił w jednym z mieszkań znajdujących się w domu brata dlatego, aby policja nie zabrała mu tych przedmiotów.
Takie wyjaśnienie powodu zmiany zeznań w kontekście faktu, iżW. W.przyznał się do szeregu kradzieży i włamań, całkowicie współpracował z policją aby uzyskać możliwie korzystny wyrok, a jednocześnie chciałby uchronić przed zajęciem kilka stosunkowo mało wartościowych, w stosunku do ogółu skradzionych rzeczy, przedmiotów, narażając przy tym swojego brata, z którym nie miał żadnych konfliktów, na ryzyko odpowiedzialności karnej słusznie zostało ocenione przez Sąd Rejonowy jako naiwne i całkowicie niewiarygodne.
Jednocześnie Sąd Rejonowy trafnie uwzględnił fakt, że z protokołu przeszukania z k.- 3-5 wynika, iż oskarżonyA. W.dobrowolnie wydał policjantom przedmioty, które otrzymał od brata.
Obie wskazane wyżej okoliczności uprawniały Sąd Rejonowy do poczynienia ustaleń faktycznych o przyjęciu przez oskarżonego odW. W.przedmiotów, o których na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że zostały one uzyskane za pomocą czynu zabronionego.
Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zeznańW. W.oraz wyjaśnień oskarżonego jest pełna, logiczna i w żaden sposób nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów zart. 7 k.p.k.
Stawiając zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej wart. 7 k.p.k., należy wskazać jakich uchybień w świetle zgodności, lub niezgodności z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania), czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów Sąd I instancji (wyrok SN z 10 maja 2005 r., WA 10/05 OSN w SK 2005/1/947). Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Do takiej polemiki z ustaleniami w zakresie oceny dowodów sprowadzają się w dużej mierze zarzuty apelacji.
Ocena zgromadzonych dowodów dokonana przez Sądmeritimieści się w granicach uprawnień wynikających zart. 7 k.p.k.uwzględniając przy tym treśćart. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k.Tok rozumowania przedstawiony w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku jest czytelny i poprawny logicznie, nie zawiera sprzeczności i dwuznaczności, zaś wywiedzione ostatecznie wnioski oparte zostały w całości na przesłankach wynikających z materiału dowodowego.
Sąd Rejonowy dokonując prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego przeprowadził wyczerpującą, pogłębioną analizę w płaszczyźnie wskazania na czym miały polegać jego bezprawne zachowania, trafnie kwalifikując je jako przestępstwa zart. 292 § 1 k.k.
Orzeczone wobecA. W.kary po 30 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 40 zł oraz kara łączna nie są rażąco surowe w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.Są one prawidłowe i adekwatne do winy i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Z uwagi na wynik postępowania odwoławczego tj. nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonego na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 220 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, na które złożyły się: kwota 200 tytułem opłaty od kary grzywny - ustalona na podstawieart. 3 ust. 1w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karanych (t.j. Dz.U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 ze zm.) oraz kwota 20 zł tytułem zryczałtowanych wydatków za doręczenie pism sądowych w postępowaniu odwoławczym - ustalona na podstawie§ 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym(t.j. Dz.U. z 2013 roku, poz. 663).