Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 310/15
Data wyroku: 2016-02-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Robert Rafał Kwieciński, Anna Klimas, Agata Wilczewska –

Sygn. akt II Ka 310/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 lutego 2016r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSO Robert Rafał Kwieciński
SSO Agata Wilczewska – spr.
SSO Anna Klimas
Protokolant : st. sekr. sąd. Arleta Wiśniewska
przy udziale Jacka Górskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016r.
sprawyD. J.
oskarżonego z art.233§1k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego oraz przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Słupcy
z dnia 30 września 2015r. sygn. akt II K 329/15

I
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że podstawę skazania oskarżonego uzupełnia o przepis art.4§1k.k.

II
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.

III
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. M.kwotę 516,60zł (w tym VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

IV
Zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze, a wymierza mu opłatę w kwocie 240zł za to postępowanie.

Anna Klimas Robert Rafał Kwieciński Agata Wilczewska

Sygn. akt: II Ka 310/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 30 września 2015 r. Sąd Rejonowy w Słupcy, sygn. akt II K 329/15, oskarżonegoD. J.uznał za winnego tego, że w dniu 8 września 2014 r. w(...)
z siedzibą wS., działając umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, podczas składania zeznań mających służyć za dowód w sprawie(...)z wnioskuK. J.o stwierdzenie nabycia spadku, podał nieprawdę dotyczącą czasu i okoliczności spisania testamentuZ. W.twierdząc, że testament spisany został w lutym 2013 r. zgodnie z wolą testatora, podczas gdy testament spisany został po śmierciZ. W.w lipcu 2013 r. oraz podał nieprawdę twierdząc, że nie był świadkiem rozmów jakie miały być pomiędzy jego żoną a świadkami a estamentu ustnego w domu paniB., gdy tymczasem był obecny podczas spotkania, które odbyło się w miejscu zamieszkaniaA. B. (1), a w którym uczestniczyłyK. J.,M. B.,A. B. (1),W. J., a na którym ustalana była nieprawdziwa wersja dotycząca okoliczności sporządzenia testamentuZ. W., to jest przestępstwa zart. 233 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 233 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Nadto na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt. 1w zw. zart. 4 § 1 k.k., Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres 3 lat próby.
Na podstawieart. 71 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.Sąd wymierzył oskarżonemu grzywnę w liczbie 120 stawek dziennych po 10 zł każda.
Apelacją od powyższego wyroku wnieśli oskarżonyD. J.oraz jego obrońca.
Obrońca oskarżonego wyrok zaskarżył w całości. Na podstawieart. 438 pkt. 2 k.p.k.orzeczeniu zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 440 k.p.k.w zw. zart. 5 § 2 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, podjęcie tej oceny w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowegow sposób uniemożliwiający ustalenie prawdy obiektywnie i sformułowania w ramach tej oceny niesłusznego merytorycznie wniosku, że oskarżonyD. J.dokonał zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego zgodna z rygoramiart. 7 k.p.k.nie pozwala na przyjęcie jego sprawstwa, w konsekwencji powodując to, że dalsze utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe co implikuje w realizację skutków przewidzianych wart. 440 k.p.k.
Podnosząc ten zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyrokui uniewinnienie oskarżonegoD. J.od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie orzeczenia Sądu I instancji w całości i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.
Nadto obrońca wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuD. J.z urzędu przed Sądem odwoławczym, które nie zostały uiszczone nawet w części.
OskarżonyD. J.w uzasadnieniu wniesionej apelacji podniósł zarzut błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, błądw ustaleniach faktycznych oraz rażącą surowość wymierzonej kary gdyż postępowanie karne winno być warunkowo umorzone.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje.
Obie wniesione apelacje okazały się bezzasadne.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o właściwie przeprowadzoną ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a z poczynionych ustaleń wywiódł logiczne wnioski co do popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu oraz jego winy w tym zakresie. W przeprowadzonej analizie i ocenie dowodów Sąd Rejonowy z pewnością nie przekroczył zasad określonychart. 7 k.p.k.,a w związku z tym zajęte stanowisko pozostaje pod ochroną ustawową. Nie ulega przy tym wątpliwości, że Sąd I instancji zapoznał się ze wszystkimi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Rozważył je w ich całokształcie i wzajemnym powiązaniu oraz dokonał wyboru którym z nich daje wiarę, a którym tej wiary odmawia i z jakich przyczyn. Sąd odwoławczy zbadał tę ocenę w oparciu o treść zarzutów w skardze apelacyjnej obrońcy oraz oskarżonego i nie znalazł podstaw do jej kwestionowania. Brak było zatem podstaw do zasadnego twierdzenia o obrazie przepisuart. 7 k.p.k.Jednocześnie poczynione przez Sąd ustalenia faktyczne były wynikiem dokonanej przez Sąd oceny dowodów i w toku kontroli instancyjnej Sąd odwoławczy nie dostrzegł błędów i w tym zakresie.
Sąd odwoławczy zauważa przy tym, że obrońca skoncentrował się wyłącznie na dowodzie z wyjaśnień oskarżonego, przedstawił własną jego interpretację opartą na założeniu z góry wiarygodności tego dowodu. Pomija zaś analizę tych dowodówi faktów, które we wzajemnym powiązaniu ze sobą nie przystają do prezentowanej przez niego wersji zdarzeń. Sąd przeprowadził wszystkie możliwe dowody mogące przyczynić się do oceny zachowaniaD. J.. Tak zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na pozbawione wątpliwości przypisanie oskarżonemu zarzucanego mu przestępstwa.
Kluczowe dla odtworzenia przebiegu zdarzeń dotyczących sporządzenia testamentu ustnego, który miał być spisany w dniu 10 lutego 2013 r. w miejscu zamieszkaniaZ. W.(k. 10-10v akt II K 277/15), okazały się zeznaniaM. B.,A. B. (1),W. J.orazZ. K..
Sąd odwoławczy zauważa przy tym, żeM. B.,A. B. (1),W. J.w sprawie II K 277/15 były osobami współoskarżonymi zD.J., a zatem dowód z ich zeznań ma charakter dowodu z pomówienia.
Sąd rozpoznający sprawę zgadza się z poglądami judykatury, że choć dowodyz pomówień nie mają innej mocy dowodowej, to winny podlegać szczególnie ostrożnej ocenie. Wypracowane w tym zakresie stanowisko pozwala na przyjęcie pewnych kryteriów pomocnych w procesie wartościowania tych dowodów wedle kryteriów wiarygodności. Dowód z pomówienia powinien zatem być stanowczy, konsekwentny, logiczny, prezentujący przebieg zdarzeń w sposób adekwatny do zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Przy tym drobne nieścisłościw wyjaśnieniach, zeznaniach nie mogą być oceniane jako dyskredytujące taki dowódo ile ich charakter wskazuje, że są wynikiem upływu czasu, albo wręcz odmiennego sposobu przesłuchania, w tym zakresu kierowanych do przesłuchiwanego pytań. Znaczenie ma również to, że dowód ów nie może być wynikiem osobistego zainteresowania pomawiającego w postaci umniejszenia, czy wręcz przerzucenia własnej winy. Nie chodzi przy tym o taki interes pomawiającego, który może zgodnie z przepisami ustawy prowadzić do złagodzenia, czy nawet nadzwyczajnego złagodzenia kary, skoro takie rozwiązania przewidział ustawodawca. Dodatkowo dowód z pomówienia winien znajdować oparcie w innych, co najmniej pośrednich dowodach, nie jest przy tym konieczne, aby odnosiło się to wprost do zakresu stawianego zarzutu, ale by dowody takie wspierały i korelowały z treścią relacji pomawiającego (tak wyr. SN z 13.11.2007 r., sygn. WA 45/07, OSNwSK 2007/1/2584, wyr. SA w Katowicach z 08.12.2010 r. sygn. akt II AKa 192/10).
Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd Rejonowy ocenę relacjiM. B.,A. B. (1),W. J.przeprowadził w sposób wyczerpujący, prawidłowy a przy tym zgodniez wypracowanymi w orzecznictwie dyrektywami oceny dowodu z pomówienia. Jednocześnie zauważyć należy, że obecnie w/w osoby występujące w przedmiotowej sprawie w charakterze świadków nie miały żadnego powodu by bezpodstawnie pomawiać oskarżonego o działania, które nie miały miejsca.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że relacje w/w świadków są stanowcze, obszerne, zawierają dużą ilość szczegółów, wzajemnie się dopełniają, pozbawione są zaś wewnętrznych oraz zewnętrznych sprzeczności. W sposób logiczny oraz przekonujący tłumaczą motywy ich działania, jak również działaniaK. J.. Wyjaśniają również w jakich okolicznościach doszło do sporządzenia notatek znajdujących się na kartach 41-52 akt II K 277/15, kto jest ich autorem i jaki był cel ich sporządzenia.
W szczególności z zeznańA. B. (1)wynika, że w lipcu 2013 r. do jej miejsca zamieszkania przyjechaliK. J.wraz z mężemD. J..K. J.zwróciła się doA. B. (1)z prośbąo podpisanie testamentu, gdyż spadek po jej bracie miał przypaść osobie, która uprawia hazard i brak było wiadomości o miejscu jej pobytu. Tymczasem rachunki obciążające spadek wedługK. J.były coraz większe. Co więcej do prośby żony przyłączył sięD. J.(k. 44v oraz k. 142 akt II K 277/15).Z powyższego jednoznacznie wynika, że o planie podrobienia testamentu oskarżony wiedział zanim ten został spisany przezW. J.oraz przed spotkaniem wszystkich osób poprzedzających rozprawę, w mieszkaniu świadkaA. B. (1). Jednocześnie z zeznańW. J.wynika, że testament ustny opatrzony datą 10 lutego 2013 r. (k. 10-10v akt II K 277/15) sporządziła ona osobiście na prośbęK. J.(k. 118 akt II K 277/15). NastępnieW. J.podpisała się pod spisanym testamentem i przekazała goK. J.. Osoba ta udała sięz testamentem doA. B. (1)orazM. B., by te je również podpisały. Przed rozprawą o stwierdzenie nabycia spadku doszło do spotkaniaM. B.,A. B. (1),W. J.orazK. J., którego celem miało być ustalenie wspólnej wersji okoliczności sporządzenia testamentu. Podczas rozmów obecny był równieżD. J.orazZ. K..D. J.co prawda do domuA. B. (2)wszedł po pewnym czasie, nie ulega jednak wątpliwości iż był świadkiem ustaleń dotyczących okoliczności spisania dokumentu oraz przygotowywania wersji zdarzeń, która miała być przedstawiona Sądowi w sprawie spadkowej. Po pierwsze całe w/w spotkanie dotyczyło wyżej przedstawionych kwestii, po drugieD. J.według świadkówM. B.(k. 44),A. B. (1)(k. 44v) orazW. J.(k. 45) uspokajał swoją żonę, gdy ta zdenerwowana podnosiła głosw czasie ustalania okoliczności sporządzenia testamentu oraz nakazywał żonie „mówić konkrety”. Powyższe dowodzi, iż miał świadomość czego dotyczy rozmowai jaki jest jej cel.
W świetle powyższego fakt, że oskarżony do domuA. B. (1)wszedł później niż inne osoby, nie pozbawił go możliwości rozeznania się w sytuacji oraz ustalenia tego, czego dotyczy rozmowa. Przeciwnie, był obecny wówczas gdy pomiędzy jej uczestnikami rozgorzał spór co do tego jaka wersja ma być przedstawiona sądowi, tj. ta przygotowana przezK. J., czy też może ta, na którą wskazywałyM. B.,A. B. (1)orazW. J.. Zabieranie wówczas głosu przez oskarżonego oraz uspakajanie żony wskazują, iż był w tym etapie rozmowy czynnym jej uczestnikiem. Sąd nie podzielił więc twierdzenia obrońcyD. J., by oskarżony nie wiedział czego dotyczy rozmowa a nawet, czego miało dotyczyć spotkanie.
Z zeznańM. B.,A. B. (1)orazW. J.wynika nadto, że nie znały one zmarłegoZ. W., a tym bardziej nie bywały u niego w domu. Z tego właśnie powoduK. J.wręczyła w/w osobom notatki dotyczące osoby jej zmarłego brata (k. 49-52v akt II K 277/15).
Skoro zatemM. B.,A. B. (1)orazW. J.nie znałyZ. W., nie posiadały o nim żadnych informacji, pod spisanym testamentem ustnym podpisały się w lipcu 2013 r., nieprawdziwe okazały się wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim wskazał, że to odZ. W.dowiedział się o sporządzeniu testamentu spisanego przez trzy osoby (k. 43).
Całkowicie niewiarygodne są także twierdzenia oskarżonego by to w/w świadkom zależało na określonym rozstrzygnięciu sprawy o stwierdzenie nabycia spadku. Przecież jedyną osobą, która mogła odnieść korzyść z mającego zapaść orzeczenia była żona oskarżonego –K. J.. Brak było zatem powodów do przetrzymywania dokumentu testamentu przez świadków, czy też ryzykowania odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. Jednocześnie akta sprawy nie zawierają żadnych informacji, by pomiędzy oskarżonym aM. B.,A. B. (1)orazW. J.istniał wcześniej jakikolwiek konflikt, który by tłumaczył postawę procesową świadków. TwierdzeniaD. J.o pozostawaniu w/w świadków w zmowie okazały się zatem bezzasadne i należało je uznać za przyjętą linię obrony, mającą na celu przeniesienie odpowiedzialności za własne działania na inne osoby.
ZeznaniaM. B.,A. B. (1)orazW. J.dodatkowo uprawdopodabnia forma podrobionego testamentu. Zgodnie bowiem z art.art. 952 § 1 k.c., jeżeli istnieje obawa rychłej śmierci spadkodawcy albo jeżeli wskutek szczególnych okoliczności zachowanie zwykłej formy testamentu jest niemożliwe lub bardzo utrudnione, spadkodawca może oświadczyć ostatnią wolę ustnie przy jednoczesnej obecności co najmniej trzech świadków. Testament ustny został więcw prawie polskim uregulowany, jako testament szczególny, a w konsekwencji skorzystanie z tej formy aktu ostatniej woli nie zostało uzależnione wyłącznie od decyzji testatora. Dopiero jeżeli zachodzą przewidziane prawem okoliczności: obawa rychłej śmierci albo niemożliwość (znaczne utrudnienie), wskutek szczególnych okoliczności, sporządzenia testamentu zwykłego, spadkodawca może sporządzić testament ustny. Tymczasem z akt sprawy II K 277/15 jak i II K 329/15 nie wynikaw żadnym wypadku, byZ. W.przed śmiercią poważnie chorował lub by spodziewał się sytuacji zagrażającej jego życiu.
Oskarżony niezasadnie wskazuje również, że naruszone zostały jego prawa jako oskarżonego poprzez obecność na rozprawie przedstawiciela prasy. Wskazać bowiem należy, że zgodnie zart. 355 k.p.k.rozprawa odbywa się jawnie. Uzasadnione jest to faktem iż jawność umożliwia społeczną kontrolę działalności sądów, sprzyja zarówno niezawisłości jak i bezstronności sędziów, gdyż działają oni właśnie pod kontrolą społeczną. Prawo do jawnego postępowania przed sądem obejmuje także udział prasy, radia i telewizji, które pełnią doniosłą rolę w rozpowszechnianiu informacjio postępowaniu karnym i jego rezultacie. Jedynie w sytuacji gdy osoby reprezentujące prasę, radio i telewizję chcą dokonywać utrwaleń obrazu i dźwięku konieczne jest zezwolenie sądu (art. 357 § 1 k.p.k.). Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała jednak miejsca.
Sąd Rejonowy nie mógł także naruszyćart. 440 k.p.k.gdyż jest on skierowany do sądu odwoławczego i nie może być w żaden sposób naruszony w postępowaniu przed Sądem I instancji.
Nie ma również racji obrońca podnosząc zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż nie można stawiać w sposób uzasadniony zarzutu naruszenia zasady in dubio pro reo powołując się na wątpliwości samej "strony" co do treści ustaleń faktycznych, wymowy dowodów, czy też sposobu interpretacji przepisów prawa. Dla oceny, czy nie został naruszony zakaz zart. 5 § 2 k.p.k.nie są bowiem miarodajne tego rodzaju wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale tylko to, czy Sąd orzekający w sprawie rzeczywiście powziął wątpliwości w tym zakresie i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego.
A zatem w sytuacji, gdy konkretne ustalenie faktyczne zależne jest od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo. Ewentualne zastrzeżenia, co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być tylko na płaszczyźnie dochowania przez sąd granic sędziowskiej swobody ocen zart. 7 k.p.k.
Odnosząc się do wniosku oskarżonego o warunkowe umorzenie postępowania Sąd odwoławczy stwierdził brak ku temu przesłanek.
Zgodnie zart. 66 § 1 k.k.sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Istotą warunkowego umorzenia postępowania, zgodnie z założeniami ustawodawcy, jest likwidowanie konfliktu wywołanego przestępstwem. Znajduje ono zastosowanie tam, gdzie nie ma potrzeby ze względu na cele kary jej wymierzenia, a nawet kontynuowania postępowania karnego i doprowadzenia do wyroku skazującego. Podstawowym celem wyżej wymienionej instytucji jest cel wychowawczy, którego spełnienie oceniane jest poprzez sprawdzenie funkcjonowania sprawcy w okresie próby. Jest to szansa dana sprawcy, by pomyślnym upływem okresu próby udowodnił, że zrozumiał naganność swego postępowania i tym samym dał gwarancję akceptowania w przyszłości obowiązujących norm prawnych. Zastosowanie tego typu instytucji obwarowane jest jednak szeregiem warunków. Nie każdy sprawca przestępstwa może skorzystaćz szansy w postaci zastosowania tego rodzaju środka probacyjnego.
Odnosząc się do apelacjiD. J.wskazać także należy, że przepisart. 366 k.p.k.adresowany jest do prokuratora, który przy uznaniu iż zostały spełnione przesłanki zart. 66 k.k.może wystąpić z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania. Z uwagi na powyższe brak jest obowiązku pouczenia oskarżonegoo treści przepisuart. 366 k.p.k.
W przedmiotowej sprawie Sąd odwoławczy nie podzielił argumentacji skarżącego w zakresie iż stopień jego czynu oraz wina nie są znaczne. Oskarżony miał pełną świadomość że składa fałszywe zeznania, a jednocześnie czynił to w celu by jego żona w drodze spadkobrania nabyła własność gospodarstwa po zmarłymZ. W., a tym samym możliwości nabycia spadku pozbawiona byłaby żona zmarłego. Działanie oskarżonego godziło więc nie tylko w dobro wymiaru sprawiedliwości ale miałoby poważne skutki dla osób trzecich.W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, iż stopień społecznej szkodliwość czynu i winy oskarżonego nie są znaczne, a skoro tak, to nie są spełnione warunki do zastosowania przepisuart. 66 § 1 k.k., a więc warunkowego umorzenia postępowania, niezależenie od oceny właściwości i warunków osobistych oskarżonego, oraz dotychczasowego sposobu jego życia. Zauważyć jedynie należy, że oskarżony pozostaje całkowicie bezkrytyczny wobec swojego zachowania przypisując odpowiedzialność za zaistniałe zdarzenia innym osobom. Także więc postawaD. J.przemawia przeciwko warunkowemu umorzeniu postępowania.
Dlatego wymierzona oskarżonemu kara 6 miesięcy pozbawienia wolnościz warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby lat 3 i wymierzona kara 120 stawek dziennych grzywny po 10 zł stawka jest sprawiedliwą reakcją na jego czyn, adekwatną do stopnia winy i do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu.
Z uwagi jednak, iż w dacie orzekania przez Sąd Okręgowy obowiązywały inne przepisy niż w dacie popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemuD. J.i jednocześnie przepisy obowiązujące poprzednio były dla niego względniejsze, gdyż pozwalały na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności bez jednoczesnego nałożenia jednegoz obowiązków określonych wart. 72 § 1 k.k., podstawę skazania z należało uzupełnić oart. 4 § 1 k.k.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując przy tym uchybień określonych wart. 439 k.p.k.lubart. 440 k.p.k., podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność dalszej zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.orzekł jak w wyroku.
Zważywszy na sytuację finansową i rodzinną oskarżonego, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Sąd zwolniłD. J.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. O opłacie Sąd orzekł na podstawieart. 2 ust. 1 pkt. 2 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatachw sprawach karnych(tekst jedn. Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 ze zm.).
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tekst. jedn.: Dz. U. z 2014, poz. 635 ze zm.) oraz§ 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jedn.: Dz. U. z 2013, poz. 461) w zw.z §22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015, poz. 1801) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataR. M., kwotę po 516,60 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuD. J.z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Anna Klimas Robert Rafał Kwieciński Agata Wilczewska