Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 1105/15
Data wyroku: 2016-02-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Woźniak
Słowa kluczowe: Wyrok
Podstawa prawna: art. 92 § 1 kw

Sygn. akt II W 1105/15

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 lutego 2016 r.
Sąd Rejonowy w Legionowie w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: S.S.R. Grzegorz Woźniak
Protokolant: Maciej Błaszczyk
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24.02.2016 r.
sprawy przeciwko
R. K.urodz. (...)wŚ.
synaW.iK.
obwinionego o to, że: w dniu 18.07.2015 roku o godz. 12.55 naul. (...)w miejscowościN.wykonał postój pojazdem markiO.onumerze rejestracyjnym (...)na poboczu drogi obok linii ciągłej wyznaczającej krawędź jezdni,
tj. o wykroczenie z art. 97 k.w.

orzeka
I. Uznaje obwinionegoR. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu we wniosku o ukaranie czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 97 k.w. i za to na mocy powołanego przepisu wymierza mu karę 200 (dwustu) złotych grzywny.
II. Na podstawieart. 119 k.p.s.w. w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia obwinionego z obowiązku zwrotu kosztów sądowych i przejmuje je na rzecz Skarbu Państwa.
Sygn. akt II W 1105/15

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 24 lutego 2016 r.
Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy, ustalił następujący stan faktyczny:
ObwinionyR. K.w dniu 18 lipca 2015 r. przyul. (...)w pobliżu(...)wN., zaparkował na poboczu drogi obok linii ciągłej wyznaczającej krawędź jezdni, samochód markiO.nr rej. (...). Obwiniony był nieobecny podczas ujawnienia zdarzenia przez funkcjonariuszy(...)wN.. Na miejscu wykonano dokumentację fotograficzną uwzględniającą pojazd oraz miejsce jego zaparkowania. Za wycieraczką przedniej szyby pozostawiono kierującemu wezwanie do osobistego stawiennictwa w dniu 18 lipca 2015 r. do godz. 20.00. wK.(...)wN., celem wyjaśnienia sprawy.
Obwiniony stawił się na wezwanie oraz oświadczył, że to on był kierowcą przedmiotowego samochodu. Funkcjonariusz(...)poinformował obwinionego o popełnionym wykroczeniu drogowym i zaproponował mandat karny w wysokości 100 zł oraz poinformował go o przysługującym mu prawie odmowy przyjęcia mandatu z czego obwiniony skorzystał i odmówił przyjęcia mandatu. Przed zdarzeniem obwiniony czterokrotnie popełnił wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w ruchu drogowym poprzez przekroczenie dozwolonej prędkości, w tym:
1.w dniu 11.01.2014 roku przekroczył dozwoloną prędkość od 21 do 30 km/h,
2.w dniu 15.09.2014 roku przekroczył dozwoloną prędkość od 31 do 40 km/h,
3.w dniu 04.06.2015 roku przekroczył dozwoloną prędkość od 21 do 30 km/h,
4.w dniu 10.10.2015 roku przekroczył dozwoloną prędkość od 21 do 30 km/h.
Dowód:
- notatka urzędowa (k.4),
- dokumentacja fotograficzna (k.5),
- zeznaniaW. M.(k.6-8),
- dane osobowe (k.12),
- notatka urzędowa (k.13),
- informacja z ewidencji kierowców (k.25),
- dane o karalności (k.27).
Obwiniony w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił złożenia wyjaśnień (k.9-10).
Sąd nie dał wiary oświadczeniom obwinionego, gdyż są sprzeczne z zeznaniamiW. M.(k.6-8). Świadek ten jest funkcjonariuszem publicznym i osobą obcą dla obwinionego, nie był z nim skonfliktowany i nielogicznym jest by miał podawać nieprawdziwe informacje odnośnie zachowania obwinionego.
W. M., funkcjonariusz(...)wN., zeznał (k.7), iż w dniu zdarzenia pełnił służbę wraz zK. B.. Podczas pełnienia obowiązków służbowych, funkcjonariusze ujawnili samochód markiO.numer rejestracyjny (...)zaparkowany na poboczu drogi obok linii ciągłej wyznaczającej krawędź jezdni. W samochodzie nie było kierowcy, w związku z tym, wykonano dokumentację fotograficzną nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu oraz za wycieraczką przedniej szyby pozostawiono kierowcy wezwanie do osobistego stawiennictwa wK.(...)wN.– celem wyjaśnienia sprawy. Świadek nie pamiętał dalszych czynności prowadzonych z ujawnionym wykroczeniem, z uwagi na to, iż wiele podobnych spraw było w tamtym okresie przedmiotem jego interwencji.
Sąd dał wiarę temu świadkowi, gdyż jego zeznania są spójne, logiczne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w treści notatki (k.4,13). Świadek ten jest osobą obcą dla obwinionego i nie miał z nim żadnych konfliktów przed zdarzeniem, nie jest zatem wiarygodne by miał go pomawiać o dokonanie czynu, którego się nie dopuścił.
Sporządzone w toku postępowania dokumenty w postaci: notatki urzędowej (k.4,13), informacji z ewidencji kierowców (k.25), informacji o karalności (k.27) zostały sporządzone przez powołane do tego osoby, były sporządzone bezstronnie i obiektywnie, nie były kwestionowane przez strony, stąd stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego.
Ustalony stan faktyczny stanowi spójną, logicznie uzasadnioną całość. Poszczególne wiarygodne dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają. Na podstawie tego stanu faktycznego wina i okoliczności popełnienia czynu przypisanego obwinionemu nie mogą budzić wątpliwości.
Sąd zważył, co następuje:
Udział w ruchu drogowym, a w szczególności prawidłowe zatrzymywanie i parkowanie pojazdu wymaga rozwagi i zachowania ostrożności, by uniknąć wszelkich zagrożeń bezpieczeństwa w tym ruchu. Ruch lądowy odbywa się różnymi pojazdami i na różnych drogach, ale każdy z uczestników ruchu obowiązany jest przestrzegać przepisów i zasad bezpiecznego korzystania z drogi. Obwiniony naruszył jeden z podstawowych warunków bezpiecznego korzystania z drogi publicznej w postaci zakazu zatrzymania pojazdu na poboczu obok linii ciągłej wyznaczającej krawędź jezdni, wyrażonego wart. 49 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W dniu 18 lipca 2015 r. obwiniony zaparkował samochód markiO.numer rejestracyjny (...)w miejscowościN., na poboczu drogi obok linii ciągłej wyznaczającej krawędź jezdni.
Czyn obwinionego należy zakwalifikować jako wykroczenie z art. 97 k.w., gdyż polegał na tym, że obwiniony naruszył obowiązujące zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego zatrzymując pojazd w niedozwolonym miejscu.
Obwiniony ma 25 lat, jest kawalerem (k.9, 12), nie był karany sądownie (k.27), popełnił wcześniej inne wykroczenia w ruchu drogowym poprzez przekroczenie dozwolonej prędkości (k.25).
Stopień społecznej szkodliwości zatrzymania pojazdu na poboczu drogi obok linii ciągłej wyznaczającej krawędź jezdni był mały, jednakże obwiniony stworzył zagrożenie bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Należy zwrócić uwagę, że oskarżony zaparkował obok jezdni o średnim natężeniu ruchu drogowego, co wprowadzało zagrożenie bezpieczeństwa dla ruchu w tym miejscu.
Kara powinna przekonać obwinionego i ogół społeczeństwa, że popełnianie wykroczeń nie jest opłacalne i zamiast spodziewanych korzyści przynosi dolegliwości. Celem kary jest również kształtowanie w społeczeństwie szacunku dla norm prawnych oraz wskazywanie, że reguły bezpiecznego użytkowania dróg publicznych, w tym konieczność parkowania w miejscach do tego przeznaczonych obowiązują wszystkich. Jednocześnie brak zastosowania się do znaku lub sygnału drogowego powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa czy porządku w strefie ruchu jak i w strefie zamieszkania. Obwiniony umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w komunikacji lądowej, zlekceważył znak drogowy i wyrażoną w nim dyrektywę postępowania.
Do okoliczności obciążających należy zaliczyć przede wszystkim nagminność wykroczeń zatrzymywania samochodów w miejscach niedozwolonych oraz popełniane uprzednio wykroczenia w ruchu drogowym (k.25), natomiast jako okoliczności łagodzące uwzględniono niekaralność obwinionego (k.27).
Biorąc pod uwagę powyżej wymienione przesłanki wymiaru kary Sąd uznał, że karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz zdolną spełnić swe cele prewencji indywidualnej i generalnej powinna być kara 200 złotych grzywny. Kara ta powinna przekonać obwinionego, że pojazdy mechaniczne należy zatrzymywać i parkować w sposób zgodny z obowiązującymi zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Kara ta w ocenie Sądu będzie bowiem stanowiła odpowiednią dolegliwość dla obwinionego w stosunku do wagi popełnionego przez niego wykroczenia i wpłynie na niego wychowawczo i prewencyjnie.
W sytuacji obwinionego nie zachodzą przesłanki uzasadniające zwolnienie od kosztów sądowych, w związku z tym będzie on mógł zwrócić poniesione na rozpoznanie sprawy koszty, a nie powinny być one przerzucane na ogół podatników.