Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ns 40/15
Data wyroku: 2016-03-23 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Julita Wyrębiak-Romero

Sygn. akt I Ns 40/15

POSTANOWIENIE
Dnia 23 marca 2016 roku
Sąd Rejonowy dla WarszawyP.wW.I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Julita Wyrębiak - Romero
Protokolant: Martyna Rafałko
po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 roku w Warszawie
na rozprawie
sprawy z wnioskuB. K.
z udziałem miasta stołecznegoW.,E. Ł.,K. Ł. (1),K. Ł. (2),U. K.
o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości
postanawia:

I
stwierdzić, żeB. K.iU. K.nabyli na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej, w drodze zasiedzenia, z dniem 26 września 2008 roku własność nieruchomości położonej wW.przyulicy (...), stanowiącej działkę o nr ewidencyjnym 30/2 z obrębu 3-07-25 o powierzchni 131 m2, uwidocznionej na wyrysie z mapy ewidencyjnej gruntów nr BG-UE-E-III.(...).(...).2015.E., który to wyrys stanowi integralną część niniejszego orzeczenia;

II
każda ze stron ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.

Sygn. akt I Ns 40/15

UZASADNIENIE
W dniu 07 stycznia 2015 roku (data prezentaty)B. K.wniósł o stwierdzenie, że nabył on w dniu 26 września 2008 roku przez zasiedzenie własność nieruchomości o powierzchni 131 m2, oznaczonej w ewidencji gruntów jakodziałka nr (...)z obrębu 3-07-25, położonej wW.przyul. (...)rógul. (...)oraz o obciążenie uczestnika postępowania miasto stołeczneW.kosztami postępowania sądowego według norm przepisanych (wniosek, k. 1).
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 roku do udziału w sprawie w charakterze uczestników zostali wezwaniE. Ł.,K. Ł. (1)iK. Ł. (2)(postanowienie, k. 29).
Na rozprawie w dniu 28 października 2015 roku pełnomocnik uczestnika miasto stołeczneW.wniósł o oddalenie wniosku (protokół, k. 65). Postanowieniem z dnia 28 października 2015 roku, Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze uczestnikaU. K.(protokół, k. 68).
Na rozprawie w dniu 03 lutego 2016 roku pełnomocnik uczestnika miasta stołecznegoW.pozostawił wniosek do uznania sądu, a uczestniczkaU. K.przyłączyła się do wniosku (protokół, k. 101).
Pozostali uczestnicy nie zajęli stanowiska w sprawie.
Na rozprawie w dniu 23 marca 2016 roku uczestnik miasto stołeczneW.wniósł o oddalenie wniosku.
Do momentu zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy dalszej zmianie.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Działka będąca przedmiotem wniosku położona jest wW.przyul. (...), na rogu zulicą (...), ma powierzchnię 131 m2 i oznaczona jest w ewidencji gruntów jakodziałka nr (...)z obrębu 3-07-25 (księga wieczysta, k. 5, mapa, k. 33).
Aktem notarialnym z dnia 02 grudnia 1975 roku nr rep. A-I-(...)rodzice wnioskodawcyB. W.K.iI. K.dokonali na rzecz wnioskodawcy darowizny udziału wynoszącego ½ części w nieruchomości, opisanej jako działka geodezyjna o nr 30/1 w obrębie 3-07-25 o powierzchni 404 m2, położonej wW.przyul. (...), dla której Sąd Rejonowy dla WarszawyM.wW.prowadzi księgę wieczystą KW o nr(...)(akt notarialny, k. 6).
Aktem notarialnym z dnia 26 września 1978 roku o nr rep. A-V-(...)rodzice wnioskodawcyW. K.iI. K.dokonali na rzecz wnioskodawcy darowizny pozostałego udziału wynoszącego ½ części nieruchomości opisanej jako działka geodezyjna o nr 30/1 w obrębie 3-07-25 o powierzchni 404 m2, położonej wW.przyul. (...), dla której Sąd Rejonowy dla WarszawyM.wW.prowadzi księgę wieczystą KW o nr(...)(akt notarialny, k. 8).
Działka będąca przedmiotem wniosku znajdowała się wraz zdziałką o nr (...)w obrębie jednego ogrodzenia zarówno w chwili darowizny pierwszej połowy udziałów w nieruchomości o nr(...), jak i drugiej połowy. Obydwie działki stanowią jedną całość pod względem zagospodarowania (zeznania świadkówE. B., k. 66 iJ. D., k. 66, zeznania stron, k. 67 i k. 101v).
Wobec otrzymania w darowiźnie nieruchomości(...), z chwilą przejęcia na własność całej tej nieruchomości, wnioskodawcaB. K.stał się samoistnym posiadaczem nieruchomości oznaczonej jakodziałka o nr (...), będąca przedmiotem wniosku. Poprzednimi posiadaczami przedmiotowej działki byliW. K.iI. K..
B. K.pozostaje w związku małżeńskim zU. K.od grudnia 1976 roku (zeznaniaU. K., k. 101v).
Powyżej ustalony stan faktyczny nie był kwestionowany przez któregokolwiek z uczestników. Sąd w postępowaniu nieprocesowym dokonał zgromadzenia materiału dowodowego celem wykazania przesłanek zasiedzenia nieruchomości objętej wnioskiem. Na materiał ten składały się przede wszystkim przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty, a to: akty notarialne darowiznydziałki (...), wypis z ksiąg wieczystych, mapa do celów sądowych (k. 33). Ponadto materiał dowodowy uzupełniono zeznaniami świadkówE. B.iJ. D., a także zeznaniami uczestnikówB. K.iU. K.. Sąd dał wiarę zeznaniom wszystkich tych osób, albowiem są one spójne i korespondują ze sobą tworząc logiczna całość.
Sąd zważył, co następuje:
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 172 § 1 kc, posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Zgodnie z§ 2tego artykułu, po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.
Na podstawieart. 336 kc, posiadaczem samoistnym nieruchomości jest ten, kto nią włada jak właściciel.
W niniejszej sprawie Sąd nie miał wątpliwości, iżB. K.był samoistnym posiadaczem nieruchomości objętej wnioskiem od 1978 roku, kiedy to wszedł w jej posiadanie. Wnioskodawca wykazał, że nieruchomość ta była funkcjonalnie związana ze stanowiącą jego własność działką sąsiednią o numerze 30/1 i że we wskazanym przez niego okresie nieprzerwanie był posiadaczem samoistnym działki objętej wnioskiem.
Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, przede wszystkim zeznania świadków i stron, jednoznacznie wykazały, że nieruchomość objęta wnioskiem jest funkcjonalnie związana z nieruchomością będącą własnością wnioskodawcy i to od wielu lat. Świadczy o tym zagospodarowanie tego terenu, przede wszystkim zasadzone tam tuje, a także jednolitość ogrodzenia zarówno od stronyulicy (...), jak iulicy (...). Obecnie nic nie wskazuje na to, aby obie działki stanowiły odrębne od siebie nieruchomości.
Należy mieć na uwadze, iż Sąd także w postępowaniu nieprocesowym związany jest dyrektywami dotyczącymi ciężaru dowodowego określonymi w procedurze cywilnej. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 kpc), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 kpc) spoczywa na stronie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 r., sygn. akt I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6-7 poz. 76). Sąd nie ma obowiązku w toku postępowania dążyć do ujawnienia prawdy materialnej. To uczestnicy, jeżeli nie przyłączają się do wniosku, winni wykazać, iż nie zostały spełnione przesłanki do zasiedzenia.
W ocenie Sądu, wnioskodawca w sposób wystarczający wykazał, iż jest nieprzerwanie od dnia 26 września 1978 roku, posiadaczem samoistnym wskazanej we wniosku nieruchomości. W myślart. 339 kc, domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym. Oznacza to, iż dla ustalenia posiadania samoistnego wystarczy (jako przesłanka domniemania) dowód faktycznego władania rzeczą (corpus).
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, iż na przedmiotowym terenie, obejmującym obie działki – 30/1 i 30/2 – jak już wskazano funkcjonalnie stanowiące jedną całość - wnioskodawca przebywał, jak również teren ten zamieszkiwał – znajduje się tam bowiem jego dom. Wszystkie te okoliczności, wskazane w stanie faktycznym, potwierdzają fakt władztwaB. K.nad nieruchomością stanowiącądziałkę numer (...). Powyższe domniemanie nie zostało przez uczestników obalone w niniejszym postępowaniu, co więcej, ostatecznie żaden z uczestników nie kwestionował okoliczności podnoszonych przez wnioskodawcę. Żaden z przeprowadzonych w sprawie dowodów nie przeczył w swej treści wskazywanym okolicznościom.
Od 26 września 1978 roku do 26 września 2008 roku upłynęło 30 lat wymaganych ustawą, aby zasiedzieć nieruchomość w złej wierze. Wnioskodawca nie wskazywał w toku postępowania, aby występowała po jego stronie dobra wiara. Trzeba mieć na uwadze, iż działka będąca przedmiotem wniosku ma powierzchnię 131 m2, zaś działka będąca dotychczas własnością wnioskodawcy tj. 30/1 ma powierzchnię 404 m2. W ocenie Sądu, nie jest prawdopodobnym, aby nie zauważyć tak znacznej rozbieżności pomiędzy chociażby powierzchnią, za którą wnioskodawca opłacał podatek od nieruchomości, a rzeczywistą wielkością zajmowanej przez ogrodzenie powierzchni. Sąd ponadto związany był treścią wniosku, z którego wynikało, iż wnioskodawca sam zdaje sobie sprawę z charakteru jego posiadania, wnosząc o zasiedzenie nie po dwudziestu, a po trzydziestu latach od objęcia w posiadanie.
Należy wskazać, iż w chwili upływu terminu do zasiedzenia wnioskodawcaB. K.pozostawał w związku małżeńskim z uczestniczkąU. K.. Sąd w pełni podzieli i przyjmuje za własny pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 28 lutego 1978 r. sygn. III CZP 7/78, w którym sąd ten uznał, iż: „własność nieruchomości nabyta przez jednego z małżonków w drodze zasiedzenia wchodzi w skład majątkowej wspólności ustawowej wówczas, gdy bieg terminu zasiedzenia zakończył się w czasie trwania wspólności ustawowej”. Zatem nabycie własności przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie, wobec powyższych okoliczności winno nastąpić do majątku wspólnegoB. K.iU. K..
W związku z wykazaniem przez wnioskodawcę przesłanek niezbędnych do stwierdzenia nabycia własności nieruchomości objętej wnioskiem przez zasiedzenie, Sąd uwzględnił wniosek, jednocześnie orzekając, iż nabycie własności następuje do majątku wspólnegoB. K.iU. K..
O kosztach Sąd orzekł na podstawieart. 520 § 1 kpc, zgodnie z którym w postępowaniu nieprocesowym każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
Mając na uwadze powyższe, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.