Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 5407/15
Data wyroku: 2016-03-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Daria Wojciechowska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 96 par 3 kw
Teza: Grzywna 300 zł
Koszty 130 zł

Sygn. akt V W 5407/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 marca 2016 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Daria Wojciechowska
Protokolant: Paulina Suchenek
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 9 marca 2016 r. i 15 marca 2016 r.
sprawyP. K.s.W.iH.,ur. (...)wO.
obwinionego o to że:
W dniu 11 sierpnia 2015r. tj. siedem dni od daty otrzymania ostatniego pisma wysłanego na adres zameldowania, będąc właścicielemfirmy (...), która była posiadaczem samochodu markiM.onr rej. (...), wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 12 stycznia 2015r. ok. godz. 13.55,
tj. za wykroczenie zart. 96 § 3KW w związku zart. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.1997 Prawo o ruchu drogowymDz. U. Nr 108 poz. 908 z późn zm.
orzeka

I
ObwinionegoP. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 96 § 3 kw skazuje go i wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 złotych;

II
Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 złotych tytułem opłaty, obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 100 złotych.

Sygn. akt V W 5407/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 12 stycznia 2015 r. ok. godz. 13:55 strażnik miejski ujawnił wykroczenie drogowe polegające na niezastosowaniu się do znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania się” przez kierującego pojazdem markiM.onr rej. (...). /k. 1notatka urzędowa, k. 2zdjęcie/
Straż Miejska podjęła czynności wyjaśniające, w celu ustalenia tożsamości sprawcy.
Na podstawie informacji uzyskanej od(...) Sp. z o. o.z siedzibą wW.ustalono, że użytkownikiem samochodu markiM.onr rej. (...)byłafirma (...)ul. (...) (...)-(...) O.. /k. 5pismo(...) Sp. Z o.o./
Straż Miejska za pośrednictwem poczty dwukrotnie wezwała pisemnie posiadacza pojazdu markiM.onr rej. (...)P. K.(k. 6 oraz 8 i 9), do wskazania w terminie 7 dni od otrzymania wezwań, komu powierzył wskazany pojazd do kierowania lub używania w dniu 12 stycznia 2015r. ok. godz. 13:55.
W wezwaniach Straż Miejska wskazała, że w przypadku niedopełnienia obowiązku wynikającego zart. 78 ust. 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, popełni on wykroczenie zart. 96 § 3 k.w oraz że w związku z powyższym zakończenie prowadzonych czynności wyjaśniających w sprawie nastąpi poprzez wyrażenie zgody na przyjęcie mandatu karnego kredytowanego w wysokości 200 złotych.
Pierwsze skierowane przez Straż Miejską m. st.W.wezwanie z dnia 19 lutego 2015 r. skierowane doP. K.zostało doręczone 9 marca 2015 r. Natomiast drugie z adresowanych na adresP. K.wezwań z dnia 11 maja 2015 r. nie zostało mu doręczone, gdyż nie zostało ono podjęte w terminie / zwrotne potwierdzenia odbioru k. 7 i 10/.
Pismem z dnia 18 lipca 2015 r. Straż Miejska ponownie wezwałaP. K.do złożenia przez niego wyjaśnień w przedmiotowej sprawie w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem wystosowania wniosku o ukaranie za wykroczenie z art. 96 § 3 kw. Wyżej wymienione pismo zostało doręczoneP. K.w dniu 4 sierpnia 2015 r.
P. K.w wyznaczonym terminie nie złożył żadnych wyjaśnień i w związku z tym został wystosowany wobec niego wniosek o ukaranie, skierowany do właściwego sądu.
ObwinionyP. K.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że obecnie nie pamięta już czy zareagował w jakiś sposób na pismo przysłane przez Straż Miejską. Podkreślił również, że nie pamięta komu powierzył samochód w dniu 10 lipca 2015 r. Wyjaśnił, że w/w pojazd jest samochodem firmowym i korzysta z niego on sam, jego współpracownicy, czasami również jego rodzina. Obwiniony wyjaśnił, że dokumenty i klucze do tego samochodu znajdują się w miejscu ogólnodostępnym, tj. w szafce w siedzibie firmy i są one dostępne dla każdego kto posiada prawo jazdy i może z samochodu skorzystać. Podkreślił również, że nie prowadzi on ewidencji osób, które w danym dniu korzystają z pojazdu. Dodatkowo w sprzeciwie od wyroku nakazowego oraz w piśmie z dnia 9 marca 2016 r. zakwestionował on legalność podjętych wobec niego działań i wniósł o umorzenie postępowania. /protokół rozprawy z dnia 9 marca 2016 r. k.39, sprzeciw od wyroku nakazowego k. 21-25, pismo z dnia 9 marca 2016 r. k. 32-37/
P. K.ma 36 lat. Jest rozwiedziony, ma jedno dziecko na utrzymaniu. Z zawodu jest przedsiębiorcą, ekonomistą. Prowadzi własną działalność gospodarczą i uzyskuje dochód w wysokości ok. 4000-6000 zł. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Nie był również karany. /protokół rozprawy z dnia 9 marca 2016 r. k. 38/

Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia obwinionegoP. K.Sąd uznał za wiarygodne w części, w której podał on informacje dotyczące okresu czasu, od którego posiada on samochód firmowy, dane dotyczące osób użytkujących w/w pojazd oraz dane dotyczące umiejscowienia dokumentów i kluczyków do tego samochodu. Sąd uznał również za wiarygodne te wyjaśnienia obwinionego, w których wskazał on, iż nie prowadzi ewidencji w zakresie osób, które korzystają z pojazdu. Wskazane wyjaśnienia obwinionego były logiczne i spójne oraz zgodne z doświadczeniem życiowym.
W pozostałym zakresie wyjaśnienia obwinionego podającego, że nie był w stanie wskazać kto prowadził pojazd w oznaczonym czasie, Sąd uznał za okoliczności, które nie powodują braku wyczerpania znamion zarzucanego mu wykroczenia oraz stanowią rezultat braku dostatecznej refleksji nad zakresem obowiązku ciążącego na posiadaczu pojazdu z mocyart. 96 § 3kw iart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Sąd ustalając stan faktyczny oparł się na dokumentach w postaci: notatki urzędowej /k. 1/, dokumentacji fotograficznej /k. 2/, oraz korespondencji /k. 3-13/, które zostały ujawnione na rozprawie, stwierdzając brak podstaw do kwestionowania wartości dowodowej tych dokumentów.
ObwinionemuP. K.zarzucono, że w piśmie z dnia 09 stycznia 2015r., będąc właścicielemfirmy (...), która była posiadaczem samochodu markiM.onr rej. (...), wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 29 września 2014r. ok. godz. 14.20, tj. za wykroczenie z art. 96 § 3 K.W. w zw. z art. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.97Prawo o ruchu drogowymDz. U. nr 108 poz. 908 z późn. zm.
Zgodnie zart. 96 § 3kw, karze grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wykroczenie określone wart. 96 § 3kw ma na celu m.in. ustalenie kierującego pojazdem w razie popełnienia przestępstwa lub popełnienia wykroczenia z udziałem tego pojazdu. Przepis ten odnosi się wprost do obowiązku wynikającego zart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.
W niniejszej sprawie do obwinionegoP. K.skierowane zostały wezwania, w których został on pouczony o treściart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, do pisemnego wskazania danych osoby, której pojazd w oznaczonym w tych pismach czasie, został powierzony do używania lub kierowania i udzielenia odpowiedzi w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. W doktrynie wskazuje się, że sytuacja, w której osoba osobiście zobowiązana odebrała kierowane do niej pismo uprawnionego organu i nie udzieliła na nie właściwej odpowiedzi lub w ogóle jej zaniechała, popełnia wykroczenie stypizowane wart. 96 § 3kw. (W. Jankowski [w:] Grzegorczyk T. (red.), Jankowski W., Zbrojewska M., Kodeks wykroczeń. Komentarz, Wolters Kluwer 2013). W takim przypadku niewskazaniem będzie przede wszystkim udzielenie odpowiedzi negatywnej, np. w przypadku, gdy osoba zobowiązana nie wskaże tej osoby lub poda, że nie wie, w czyjej dyspozycji w określonym czasie był pojazd. Niewskazaniem będzie również zaniechanie udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby obwiniony złożył pisemną odpowiedź na w/w wezwanie, bądź też stawił się osobiście we wskazanym miejscu w wyznaczonym terminie wskazując osobę, która w czasie zdarzenia dysponowała jego pojazdem.
Zgodnie ze znowelizowanym w 2010 r.art. 17 § 3 kpwiart. 129 ustawy Prawo o ruchu drogowymstraże miejskie posiadają uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach dotyczącychart. 96 § 3kw. Mogą one zatem żądać od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w określonym czasie. Stanowisko to jest zgodne również z orzecznictwem Sądu Najwyższego. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt V KK 378/13, wskazano, że(...)gminnej (miejskiej) przysługują uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w., popełnione od dnia 31 grudnia 2010 r., jeśli w zakresie swojego działania, w tym w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły to wykroczenie i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie za owo wykroczenie.” Podobny pogląd Sąd Najwyższy wyjawił również w Uchwale 7 sędziów – zasada prawna z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt I KZP 16/14. Sąd w niniejszej sprawie podziela te stanowiska.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Straż Miejska podała, że w dniu 12 stycznia 2015 r. ok. godz. 13.55 strażnik miejski ujawnił wykroczenie drogowe określone w art. 97 kw polegające na parkowaniu pojazdu markiM.onr rej. (...)w strefie M-36. Świadczy o tym notatka urzędowa /k. 1/ oraz sporządzone przez strażnika miejskiego zdjęcie dokumentujące powyższe zdarzenie /k. 2/. Bezspornym jest również, że obwiniony został wezwany przez Straż Miejską do udzielenia informacji o osobie, której powierzony został w/w pojazd do kierowania lub używania w tym czasie i wezwanie to datowane na dzień 18 lipca 2015 r. zostało mu doręczone w dniu 4 sierpnia 2015 r.
Organ nie zwraca się z zapytaniem o wskazanie osoby, która popełniła wykroczenie – zwraca się wyłącznie o wskazanie osoby, której pojazd został powierzony do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wskazanie osoby, której został powierzony pojazd do używania lub kierowania nie jest tożsame z oskarżeniem tej osoby o popełnienie czynu zabronionego. Podnieść należy nadto, że norma prawna zawarta wart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymprzewiduje możliwość uchylenia się od obowiązku wskazania na żądanie uprawnionego organu komu został powierzony pojazd do używania lub kierowania w oznaczonym czasie jedynie w sytuacji, gdy pojazd został użyty wbrew woli tej osoby i jej wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mogła ta osoba zapobiec.
Wyjaśnienia obwinionego obrazują, że nie wystąpiły w sprawie warunki, na podstawie których mógłby się on uchylić się od obowiązku odpowiedzi na temat danych osoby, której powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.
Zgodnie z art. 1 § 2 kw nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Zgodnie zaś z art. 6 § 1 kw wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi. W przedmiotowej sprawie na obwinionymP. K., ciążył obowiązek w zakresie uregulowanym wart. 96 § 3kw i wart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymtakiego postępowania, by jako właściciel pojazdu, mógł zgodnie z ustawą zrealizować obowiązek udzielenia informacji organowi. Oznacza to, że osoba zobowiązana wobec organu ma obowiązek podania danych na temat tego, kto użytkował jej pojazd (pojazd znajdujący się w jej posiadaniu) zgodnie ze swoją wiedzą i pamięcią. Obwiniony na wezwanie nie zareagował.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 96 § 3 kw.
W chwili popełnienia czynu obwiniony był osobą dojrzałą życiowo, w pełni poczytalną, nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca winę obwinionego.
Dokonując wymiaru kary, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw. Sąd brał zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze. Wykroczenie wskazane w art. 96 § 3 kw zagrożone jest karą grzywny. Sąd ocenił, że orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 300 zł jest adekwatna do przeciętnego stopnia społecznej szkodliwości czynu obwinionego oraz że będzie dostatecznie dolegliwa, biorąc pod uwagę zdolności zarobkowe obwinionego i jego sytuację zawodową. Poprzez orzeczenie względem obwinionego wskazanej kary grzywny, w ocenie Sądu zrealizowane zostaną cele prewencji indywidualnej, która ma za zadanie przede wszystkim przeciwdziałanie tego typu zachowaniom w przyszłości, jak i prewencji generalnej, której zadaniem jest kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa i utrwalanie prawidłowych postaw wobec prawa.
Orzeczenie o zryczałtowanych wydatkach postępowania oraz o opłacie Sąd wydał na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaiart. 119 kpww zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania, które w sprawie o wykroczenie, rozpoznanej na rozprawie wynoszą 100 zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 30 zł.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.