Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 238/16
Data wyroku: 2016-10-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 238/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 października 2016r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSO Agata Wilczewska
Protokolant : st. sekr. sąd. Arleta Wiśniewska
przy udziale Jacka Górskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016r.
sprawyB. J.
oskarżonego z art.178a§1k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego oraz przez jego obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Słupcy
z dnia 22 czerwca 2016r. sygn. akt II K 633/16

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

II
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20zł i wymierza mu opłatę w kwocie 210zł za to postępowanie.

Agata Wilczewska
Sygn. akt: II Ka 238/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w Słupcy, sygn. akt II K 633/15, oskarżonegoB. J.uznał za winnego tego, że w dniu 12 lipca 2015 r. o godz. 5.00 wP.naul. (...)kierował samochodem osobowym markiH. (...)onr rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości wynoszącym 1,15 i 0,85 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu tj. przestępstwazart. 178a § 1 k.k.i za to na podstawieart. 178a § 1 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 70 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł.
Na podstawieart. 42 § 2 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karnyw postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres 3 lat.
Na podstawieart. 63 § 4 k.k.Sąd na poczet orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 20 sierpnia 2015 r.
Nadto, na podstawieart. 43a § 2 k.k.Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 zł.
Apelacje od powyższego wyroku wnieśli oskarżonyB. J.oraz jego obrońca.
Obrońca w/w wyrok zaskarżył w całości. Na podstawieart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.orzeczeniu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie obrazęart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.,art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.wyrażającą się w ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego z wyeliminowaniem opisu środka znajdującego się na karcie 123, co miało wpływ na ocenę zawartości alkoholu we krwi oskarżonego na podstawie badań jego krwi,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku, mający wpływ na wydane orzeczenie, a wynikający z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, nieprzestrzegania dyrektyw płynących zart. 7 k.p.k., dokonania oceny dowodów w sposób wybiórczy i danie wiary dowodom nieprzekonującym, a w szczególności:

-

co do oceny zeznań świadków:J. K.,R. M.,J. J.,Ł. S.,P. S.,G. C.,P. W.,

wyjaśnień oskarżonego,

przez naruszenieart. 2 § 1 i 2 k.p.k.– zasady prawdy materialnej,art. 4 k.p.k.– zasady obiektywizmu iart. 7 k.p.k.– zasady swobodnej oceny dowodów, w zw. zart. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.,

3
naruszenie prawa procesowego co miało wpływ na wydane orzeczenie,a mianowicieart. 2 § 2 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., gdzie podstawę wszelkich rozstrzygnięć winny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne, cow przedmiotowej sprawie nie miało miejsca albowiem Sąd dokonał oceny na podstawie wybiórczego materiału dowodowego.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyrokui uniewinnienie oskarżonego od postawionego mu zarzutu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Obrońca wniósł także o zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych za postępowanie przed Sądem I instancji oraz Sądem odwoławczym, a nadto uchylenie postanowienie Sądu Rejonowego w Słupcy z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt II Kp 150/15, utrzymującego w mocy postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Słupcy z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt Ds. 712/15, w sprawie zatrzymania prawa jazdyB. J.i uchylenie postanowienia prokuratury o zatrzymaniu prawa jazdy.
OskarżonyB. J.wyrok Sądu Rejonowego zaskarżył w całości. Orzeczeniu zarzucił błędną ocenę zeznań świadkówJ. K.orazR. M.. Nadto podniósł, że nie zgadza się z wynikami badań stanu trzeźwości oraz że kwestionuje prawdziwość podpisów złożonych na protokołach z pobierania krwi.
Stawiając powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyrokui uniewinnienie go od postawionego mu zarzutu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroki i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacje oskarżonegoB. J.oraz jego obrońcy okazały się bezzasadne.
Treść wniesionych środków odwoławczych jednoznacznie wskazuje, że zasadniczym zarzutem stawianym zaskarżonemu wyrokowi jest dowolna, w więc niespełniająca wymogów określonych wart. 7 k.p.k., ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności zeznańJ. K.orazR. M..
Przypomnieć więc należy, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k.jeżeli poprzedzone jest ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpującoi logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. W ocenie Sądu odwoławczego ocena dowodów zgromadzonych w sprawie, przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, spełnia przedstawione powyżej wymagania. W tym miejscu zauważyć należy, że zarzuty oskarżonego i jego obrońcy okazały się w znacznej mierze jedynie polemiką z argumentacją Sądu. W szczególności brak jest wnikliwej analizy kwestionowanych przez skarżących dowodów z zeznańJ. K.orazR. M.. Podnieść bowiem trzeba, że uwiarygodnienie zarzutu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów wymaga wykazania w oparciu o faktyi ich szczegółową, logiczną analizę, że rzeczywiście sąd pominął dowody istotne dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie oskarżonego, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania, że uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia.
Sąd odwoławczy zauważa, że znaczną część apelacji obrońcy oskarżonego stanowi przytoczenie relacji świadkówJ. K.orazR. M.złożonych zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i przed Sądem. W ocenie obrońcy zeznania w/w świadków są niespójne, nieprecyzyjne oraz wzajemnie sprzeczne. Z oceną tą nie sposób się jednak zgodzić. Przede wszystkim podnieść trzeba, że pewien stopień różnic w zeznaniach świadka przesłuchiwanego na różnych etapach postępowania jest wynikiem choćby tego, że czynność przesłuchania wykonywana była przez różne osoby. W tej sytuacji sposób, w jaki osoba prowadzi czynność przesłuchania, na jaką okoliczność zadaje pytania i jak szczegółowe stara się uzyskać informacje powoduje, że mogą się one różnić w pewnych kwestiach o których kilkukrotnie zeznaje świadek. Istotne jest jednak, by złożone zeznania nie opisywały dwóch, wzajemnie wykluczających się wersji zdarzeń, zaś różnice nie dotyczyły zasadniczych okoliczności sprawy. Nadto upływ czasu jest naturalną okolicznością, która powoduje wolniejsze lub szybsze zacieranie się w pamięci przesłuchiwanych osób, szczegółów przebytych zdarzeń.
Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że Sąd Rejonowy zeznania świadkówJ. K.(k. 8v zbioru C, 124v-125) orazR. M.(k. 10v zbioru C, 125v-126v) zasadnie uznał za wiarygodne,a w konsekwencji także na ich podstawie dokonał ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu odwoławczego przedstawiana przez świadków wersja zdarzeń jest rzeczowa, logiczna oraz wewnętrznie i wzajemnie zgodna. W/w świadkowie zgodnie zeznali, że w godzinach wieczornych 11 lipca 2015 r., jako pracownicy ochrony wfirmie (...), wykonywali interwencję wbarze (...)znajdującym sięw miejscowościP.. W barze tym znajdował się również oskarżonyB. J.. Po zakończonej interwencjiJ. K.zwrócił uwagę kierującemu się do samochoduB. J., by nie prowadził pojazdu gdyż „jest po spożyciu” (k. 124v). Po upływie pewnego czasu,J. K.orazR. M.jadąc samochodem i zbliżając się doul. (...)wP.ponownie natknęli się na oskarżonego, który jechałul. (...)z naruszeniem kierunku ruchu obowiązującym na tej drodze.J. K.ponownie zwrócił uwagę oskarżonemu, że „ma nie prowadzić po pijanemu”. Pomimo tego oskarżony wsiadł do pojazdu i odjechał. Po krótkim czasieJ. K.orazR. M.ponownie dostrzegli pojazd kierowany przez oskarżonego pojazd, który wyjechał zulicy (...), następnie skręcił wulicę (...)i jadąc w kierunkuW., na skrzyżowaniuulic (...)uderzył lewym tylnym kołem w krawężnik, co spowodowało jego poważne uszkodzenie. Jak zgodnie zeznaliJ. K.orazR. M.oskarżony zaparkował wówczas samochód przy sklepie i podjął próbę ucieczki. Z samochodu, z miejsca przeznaczonego dla pasażera, wysiał wówczas także jeszcze jeden mężczyzna który zbiegł wulicę (...). Oskarżony został zatrzymany przez świadków, a na miejsce została wezwana policja. Sąd nie dostrzegł żadnych istotnych sprzeczności w zeznaniach świadków. Co prawda zeznając w postępowaniu przygotowawczym, nie opisali oni tak szczegółowo okoliczności zajechania drogi oskarżonemu, który wbrew znakom drogowym poruszał sięulicą (...), niewątpliwie jednak okoliczność taka miała miejsce. Zważyć bowiem należy, żeJ. K.przesłuchiwany po raz pierwszy w toku postępowania przygotowawczego wyraźnie zeznał, że jadąc rynkiem zauważył poruszający się wbrew kierunkowi ruchu samochódH..J. K.zajechał wówczas drogę pojazdowiH., zatrzymał się, a później pojechał w stronęul. (...)(k. 8v zbioru C). W tej sytuacji brak podania bliższych szczegółów tego fragmentu zdarzenia rozpatrywać raczej należy za wynikający ze sposobu prowadzenia przesłuchania przez funkcjonariusza Policji. Jednocześnie Sąd odwoławczy zauważa, że świadkowieJ. K.orazR. M.szczegółowo rozpytani na powyższą okoliczność przez Sąd zgodnie oraz przekonująco opisali sposób zachowania oskarżonego po jego zatrzymaniu naulicy (...). Nie ma przy tym istotnego znaczenia czy oskarżony wysiadł wówczas z samochoduH.czy też nie. Niewątpliwie jednakJ. K.orazR. M.wysiedli wówczas ze swojego pojazdu oraz zbliżyli do pojazdu oskarżonego. WówczasJ. K.ponownie zwrócił się doB. J., by nie prowadził pojazdu. Nie mogła być to zatem znaczna odległości.J. K.wskazuje nawet, że była to odległość rzędu 3-4 metrów (k. 125), aR. M.odległość tą określił jako „na wyciągnięcie ręki” (k. 126). W tej sytuacji brak jest wątpliwości, co do osoby która prowadziła pojazd markiH..
Z zeznańR. M.wynika, że w momencie gdy oskarżony poruszał sięulicą (...), razem zJ. K.znajdował poza pojazdem służbowym używanym w dniu 11 i 12 lipca 2015 r. (k. 126v). Z relacji w/w świadków wynika jednak również, żeB. J.prowadził samochód w sposób bardzo niepewny, co chociażby spowodowało nieudaną próbę skrętu wulicę (...). W tej sytuacji nie sposób ocenić chociażby przybliżonej ilość czasu, która upłynęła od momentu wjazdu oskarżonego naulicę (...), do chwili skrętuwulicę (...). Z zeznań świadków wynika jednak, że ruszając w pościg zaB. J.znajdowali się od niego w takiej odległości, że mogli obserwować sposób kierowania pojazdem przez oskarżonego oraz moment, w którym doszło do uszkodzenia koła. Jednocześnie świadkowie zgodnie zeznali, że miało to miejsce na skrzyżowaniuulic (...). W tej sytuacji mieli oni także możliwość obserwowania zachowaniaB. J.po zaparkowaniu pojazdu przed sklepem spożywczym i kierunku, w którym zaczął uciekać. Sąd odwoławczy ma świadomość, żeJ. K.orazR. M.starali się podać choćby przybliżoną odległość w jakiej znajdowali się za pojazdem oskarżonego jadąculicą (...)(200-300 metrów). Mając jednak na uwadze fakt, że świadkowie potrafili opisać sposób kierowania pojazdem przez oskarżonego oraz wskazać miejsce w którym doszło do uszkodzenia koła, uznać należy że podane odległości są jedynie szacunkowe i nie sposób tylko na podstawie tej okoliczności wnioskować o niewiarygodności ich relacji. Także okoliczność, że w miejscu gdzie doszło do ujęciaB. J.przez pracowników ochrony, znaleziono kluczyki do pozostawionego pojazdu, a na jego podszybiu znajdowała się przepustka uprawniająca oskarżonego do wjazdu na teren jednostki wojskowej wP., pośrednio wskazują na fakt, że to on kierował pojazdem w dniu 12 lipca 2015 r. Jeszcze raz w tym miejscu wskazać trzeba, że sprzeczności których dopatruje się obrońca w zeznaniach w/w świadków w przeważającej mierze wynikają raczejz użycia różnych zwrotów i określeń jednakże na opisanie tego samego zachowania oskarżonego, aniżeli z faktycznych różnić w ich relacjach. Sytuacja ta w ocenie Sądu odwoławczego stanowi dodatkową okoliczność dowodzącą obiektywizmu świadków, którzy nie przedstawiali wyuczonej, wcześniej przygotowanej wersji zdarzeń.
Jednocześnie twierdzenia świadkówJ. K.orazR. M.nie mogą być konfrontowane z treścią notatki urzędowej z dnia 12 lipca 2015 r., albowiem prowadziłoby to do naruszeniaart. 174 k.p.k.Zgodnie z tym przepisem dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub z zeznań świadka nie wolno zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych. Sąd odwoławczy zauważa jednocześnie, żeŁ. S.– autor notatki, nie był bezpośrednim świadkiem zdarzeń z dnia 12 lipca 2015 r., a jego wiedza w przeważającej mierze opiera się na relacjachJ. K.orazR. M.(k. 107-107v). W tej sytuacji jego zeznania z oczywistych przyczyn są mniej szczegółowe i nie dotyczą wszystkich okoliczności zdarzenia z udziałem oskarżonego.
Konsekwencją obdarzenia wiarą zeznań świadkówJ. K.orazR. M.było odmówienie tej wiary wyjaśnieniomB. J.(k. 105-106v) orazJ. J.(k. 127v). Sąd odwoławczy nadto zauważa, że relacje w/w osób w zasadzie nie wyjaśniają dlaczego zaczęli uciekać w chwili, gdy na miejsce wypadku przyjechali pracownicy ochrony. Co więcej, niezrozumiałe jest dlaczego po tym gdyJ. J.zbiegł się z miejsca zdarzenia nie zawiadomił chociażby policji o zaistniałej sytuacji. Przecież oddalił się pozostawiając pod sklepem uszkodzony samochód oraz brataB. J.. Jednocześnie o faktycznym przebiegu zdarzenia złożył zeznania dopiero w dniu 22 kwietnia 2016 r. a więc niemal rok od dnia zdarzenia. Do tej pory nie informował organów ścigania, że był uczestnikiem zdarzeń z dnia 12 lipca 2015 r.,a w szczególności iż to on prowadził samochód. W tej sytuacji Sąd Rejonowy zasadnie uznał wyjaśnienia oskarżonego niewiarygodne i będące wynikiem przyjętej linii obrony.
We wniesionych apelacjachB. J.oraz jego obrońca zarzucają Sądowi Rejonowemu oparcie ustaleń faktycznych także o znajdujące się w aktach sprawy protokoły z przebiegu badania stanu trzeźwości w wydychanym powietrzu oraz protokoły z pobrania krwi od oskarżonego. Wskazać więc trzeba, że pierwsze badanie zostało wykonane o godz. 6.26 urządzeniem(...)o nr(...)(k. 2-2v). Uzyskano wówczas wynik 1,15 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Następnie oskarżonego przewieziono na komisariat policji i tam ponownie przeprowadzono badanie na stan trzeźwości oskarżonego. Użyto w tym celu urządzenia(...)o nr(...)i tak o godz. 6.37 uzyskano wynik 1,22 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu zaś o godz. 6.40 wynik badania wynosił 1,18 mg/l (k. 3-3v). Następnie powtórzono również badanie urządzeniem(...)i o godz. 6.42 uzyskano wynik 0,85 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzy. Zaznaczyć przy tym należy, że oba użyte urządzenia posiadały ważne świadectwa wzorcowania, a ich stan techniczny nie wzbudził wątpliwości funkcjonariuszy Policji. Sąd odwoławczy dostrzega różnicę jaka wynika z drugiego badania wykonanego urządzeniem(...)o godz. 6.42, a pozostałymi badaniami. Zważyć jednak należy, że uzyskany wówczas wynik – 0,85 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzy jest wynikiem najniższym. Wszystkie pozostałe badania, wliczając w to dwukrotne badanie na stężenie alkoholu we krwiB. J.(odpowiednio wynik 2,00‰ oraz 2,24‰ – k. 18-18v, 21-21v) pokazują na wyższą jego zawartość w organizmie oskarżonego. W tej sytuacji nie ulega żadnej wątpliwości, żeB. J.znajdował się w stanie nietrzeźwości, a wynik 0,85 mg/l jako dla niego najkorzystniejszy winien być uwzględniony w opisie przypisanego mu czynu, co przecież miało miejsce. Obrońca niezasadnie podważa również wyniki badań wykonanych urządzeniem(...). Badania te zostały wykonane w odstępie 3 minut (nie zaś 3 sekund jak wskazuje obrońca), a dzieli je różnica 0,04 mg/l. Uwzględniając jednak wskazany w świadectwie wzorcowania możliwy błąd pomiaru rzędu 0,01 mg/l dla wyników powyżej 0,25 mg/l oraz wartość błędów granicznych dopuszczalnych: dla punktu pomiarowego 0,40 mg/l – 0,032 mg/l oraz dla punktu pomiarowego 1,50 mg/l – 0.02 mg/l, to uzyskane wyniki oraz różnica rzędu 0,04 mg/l alkoholuw wydychanym powietrzy nie wzbudziły wątpliwości Sądu odwoławczego, tak co do prawidłowości uzyskanego wyniku jak i sprawności technicznej urządzenia.
Wątpliwości Sądu nie wzbudziły także okoliczności dwukrotnego pobrania krwi od oskarżonego. Jak wynika z zeznańŁ. S., był on obecny przy czynności pobierania krwi odB. J., czego dowodem jest podpis świadka na protokołach z jej pobrania (k. 20v, 33v). Czynność ta została wykonana przez uprawnione osoby tj. pielęgniarki zatrudnione w SPZOZ wS.. Podpis i pieczęć osób pobierających krew także znajduje się na sporządzonych protokołach. Jednocześnie do tej czynności zostały wykorzystane specjalne, pobrane przezŁ. S., pakiety o nr(...),(...)(k. 2v, 3v).Z treści protokołów pobierania krwi wynika przy tym, że właśnie w/w pakietów użyto do wykonania tych czynności. Nadto, w sporządzonych protokołach wskazano dane osobowe oskarżonegoB. J.. W tej sytuacji pomimo braku możliwości ustalenia osoby, która w protokołach z pobrania krwi złożyła podpisyw miejscu przeznaczonym dla podpisu osoby badanej, Sąd nie miał wątpliwości, iż krew pobrano właśnie od oskarżonego. Zauważyć w tym miejscu należy, że w skład pakietu do pobierania krwi wchodzi także specjalistyczny środek dezynfekcyjny. W tej sytuacji pobierający krew nie musi używać innych środków tego typu. Jednocześniew protokole zaznacza on użyty środek wyłącznie wówczas, gdy nie korzysta z tego załączonego do pakietu. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała jednak miejsca czego dowodem jest treść sporządzonego protokołu oraz brak wskazania innego użytego środka. W konsekwencji Sąd Rejonowy słusznie uznał za przydatne dla niniejszego postępowania sprawozdania z zakresu badań alkoholu etylowego we krwi (k. 18-18v, 21-21v).
Sąd odwoławczy zauważa również, że co do zasady kontrolą instancyjną objęte jest postępowanie przed Sądem I instancji oraz wyrok tego Sądu nie zaś czynności organów ścigania podejmowane w toku postępowania przygotowawczego. Uchybienia lub też naruszenia prawa na tym etapie postępowania winny być zaskarżane przewidzianymi do tego środkami. JednocześnieB. J.przysługiwało prawo do składania takich wniosków dowodowych, które uznawał za celowe i przydatne dla wykonywania swojej obrony. W toku postępowania przed Sądem oceniane jest zaś, czy zgromadzony materiał dowodowy wystarczający jest do przypisania sprawstwa i winy oskarżonego. Na marginesie wskazać jedynie należy, że w granicach koniecznych dla zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa przed ich utratą, zniekształceniem lub zniszczeniem, prokurator albo policja może w każdej sprawie, w przypadkach niecierpiących zwłoki, jeszcze przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, przeprowadzić w niezbędnym zakresie czynności procesowe –art. 308 § 1 k.p.k., w tym przesłuchać osobę podejrzaną w charakterze podejrzanego –art. 308 § 2 k.p.k.
Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego przedłożone do akt zdjęcia ulic miejscowościP.oraz mapa tej miejscowości w żadnej mierze nie wskazują na brak możliwości popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu. Ich analizy należy dokonywać w połączeniu ze zgromadzonym materiałem dowodowym.W przedmiotowej sprawie zeznania świadkówJ. K.orazR. M., którzy szczegółowo opisali jakimi ulicami poruszał sięB. J., pozostają w pełni zgodne z przebiegiem ulic w miejscowościP.. Powyższe dodatkowo uwiarygadnia relacje w/w świadków. Jednocześnie niejasne jest dlaczego obrońca wskazuje, że naulicy (...)nie ma chodnika (s. 5 apelacji), skoro do uszkodzenia koła pojazdu doszło na skrzyżowaniuulic (...).
Przepisyart. 2 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 4 k.p.k.zawierają jedynie ogólne dyrektywy i zasady, która powinna być realizowane w toku procesu karnego. Ich naruszenie może nastąpić tylko poprzez obrazę przepisu procesowego o bardziej szczegółowym charakterze, przepisu zawierającego konkretny nakaz lub zakaz, który został np. zignorowany, źle zrozumiany lub nie doszło do jego zastosowania.
Kontrola odwoławcza nie ujawniła również uchybień Sądu skutkujących obraząart. 410 k.p.k.Przepis ten nakazujący uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, nie może być bowiem rozumiany w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń Sądu. Jest to oczywiście niemożliwe zwłaszcza w sytuacji, gdy z różnych dowodów wynikają wzajemnie sprzeczne okoliczności, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Nie można więc zarzutu opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony wart. 7 k.p.k.
Protokoły i dokumenty natomiast zawarte w aktach ujawnionych na rozprawie odwoławczej nie wniosły nic istotnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Niesłuszny okazał się też zarzut naruszenia przez Sąd I instancjiart. 424 § 1 k.p.k.W uzasadnieniu przedstawiony został tok rozumowania Sądu, który doprowadził do wydania konkretnego orzeczenia. Sąd wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, wyjaśnił podstawę prawną wyroku oraz okoliczności, które spowodowały wydanie wyroku skazującego.
Kierunek apelacji, co do winy obligował Sąd odwoławczy do kontroli zaskarżonego orzeczenia, także co do kary (art. 447 § 1 k.p.k.).
Sąd Okręgowy nie dopatrzył się, by w niniejszej sprawie zachodziła podstawa do zmiany wyroku, przewidziana wart. 438 pkt 4 k.p.k.Pamiętać bowiem trzeba, iżo rażącej niewspółmierności kary w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.można mówić tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć wpływ na wymiar kary, można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji, a karą, która byłaby prawidłowa w świetle dyrektywart. 13 k.k.s.Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sąd I instancji wymierzając wobecB. J.karę grzywny, uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywamii wskazaniami, co do ich wymiaru bacząc, aby granice swobodnego uznania sędziowskiego nie zostały przekroczone, czego dowodem jest treść pisemnych motywów wyroku (s. 9 i 10 uzasadnienia wyroku). Zbędne jest zatem ich powielanie tym bardziej, że nie kwestionował jej także obrońca we wniesionym środku odwoławczym.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując uchybień określonych wart. 439 k.p.k.lubart. 440 k.p.k., podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.orzekł jakw wyroku.
O wydatkach za postępowanie odwoławcze Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 663).
O opłacie od oskarżonego za postępowanie odwoławcze Sąd orzekłw oparciu oart. 3 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatachw sprawach karnych(tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) określając jej wysokość na kwotę 210 zł.
Agata Wilczewska