Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 490/15
Data wyroku: 2016-03-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Radosław Marcinków

Sygn. akt IV K 490/ 15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 marca 2016 r.
Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie Wydział IV Karny w składzie:
Przewodniczący  SSR Radosław Marcinków
Protokolant Paulina Makowiec
przy udziale prokuratora Łukasza Elzanowskiego
po rozpoznaniu dnia 15.09.15r., 13.10.15r., 10.11.15r., 16.02.16r., 29.03.16r. sprawy:

1
N. Ł.urodzonego (...)wS., synaR.iJ.z d.K.,

oskarżonego o to, że
I. w bliżej nieustalonym dniu oraz miejscu w okresie od dnia 12.08.2013r. do dnia 18 marca 2014r. nakłonił występującego w charakterze świadkaM. D. (1)do złożenia fałszywych zeznań na rozprawie w dniu 18.03.2014r. a mających służyć jako dowód w sprawie o sygn. X RC 1956/13 z powództwaA. Ł.przeciwkoN. Ł.o rozwód toczącej się w Sądzie Okręgowym w Szczecinie X Wydział Cywilny Rodzinny, w wyniku czegoM. D. (1)zeznał nieprawdę, iż odbył stosunek seksualny zA. Ł.,
tj. o czyn zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.,
II. w bliżej nieustalonym dniu oraz miejscu w okresie od stycznia do lutego 2013r. nakłaniałT. K. (1)do złożenia jako świadek w sprawie o sygn. X RC 1956/13 z powództwaA. Ł.przeciwkoN. Ł.Ł.o rozwód toczącej się w Sądzie Okręgowym w Szczecinie X Wydział Cywilny Rodzinny fałszywych zeznań mających służyć jako dowód w sprawie poprzez zeznanie nieprawdy polegającej na oświadczeniu, iż odbywał stosunki seksualne zA. Ł.,
tj. o czyn zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.,

2
M. D. (1),urodzonego (...)wS., synaJ.iJ.z d.B.,

oskarżonego o to, że:
III. w dniu 18 marca 2014r. wS.na rozprawie w sprawie o sygn. X RC 1956/13 z powództwaA. Ł.przeciwkoN. Ł.o rozwód toczącej się w Sadzie Okręgowym w Szczecinie X Wydział Cywilny Rodzinny, występując w charakterze świadka i będąc uprzednio pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz po odebraniu przyrzeczenia zeznał nieprawdę podając, iż na przełomie kwietnia i maja 2010 roku wS.odbył zA. Ł.stosunek seksualny,
tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.

I
uznajeN. Ł.za winnego czynu opisanego wpkt Izarzutu, z tą zmianą, że ustala, iż został on popełniony w bliżej nieustalonym dniu oraz miejscu w okresie od 23 sierpnia 2013r. do 18 marca 2014r. i za ten czyn na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 37a k.k.wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) zł każda,

II
uznajeN. Ł.za winnego tego, że w bliżej nieustalonym dniu oraz miejscu, w okresie od stycznia do lutego 2013r., nakłaniałT. K. (1)do złożenia jako świadek w sprawie o rozwód, która miała się toczyć międzyA. Ł.iN. Ł.fałszywych zeznań, mających służyć jako dowód w sprawie, poprzez zeznanie nieprawdy polegającej na oświadczeniu, iż odbył stosunek seksualny zA. Ł., tj. czynu zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.i za ten czyn, na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 37a k.k., wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) zł każda,

III
naart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecN. Ł.kary grzywien i wymierza mu karę łączną grzywny w wysokości 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) złotych każda,

IV
uznajeM. D. (1)za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za ten czyn na podstawieart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 37a k.k.wymierza mu karę grzywny w wysokości 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) zł każda,

V
na podstawieart. 627 k.p.k.,art. 633 k.p.k.iart. 3 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądza na rzecz Skarbu Państwa odN. Ł.2/3 zaś odM. D. (1)1/3 kosztów sądowych, w tym wymierzaN. Ł.opłatę w wysokości 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych, orazM. D. (1)opłatę w wysokości 240 (dwieście czterdzieści) zł.

Sygn. akt: IV K 490/15

UZASADNIENIE
N. Ł.od 7 lipca 2007 roku pozostawał w związku małżeńskim zA. Ł.. Z tego związkuw dniu (...) urodziła sięich wspólna córkaK. Ł..
Początkowo pożycie pomiędzy małżonkami układało się dobrze.
Na początku 2012 rokuN. Ł.zaczął spotykać się z koleżanką z pracyW.K.. W dniu 16.06.2012 rokuA. Ł.odczytała z jego telefonu smsy, z których wnikało, że mąż ją zdradza. Kilka dni późniejA. Ł.wyprowadziła się od męża zabierając ze sobą dziecko. Postanowiła również rozstać się z mężem. W tym celu przedsięwzięła odpowiednie kroki prawne, tj. złożyła pozew o ustalenie rozdzielności majątkowej małżeńskiej oraz złożyła pozew o alimenty na rzecz córki.
W dniu 06.09.2012 roku przed Sądem Rejonowym w Stargardzie Szczecińskim zapadł wyrok w sprawie o sygn. akt: R III C 580/12, ustalający rozdzielność majątkową pomiędzy małżonkami z dniem 20.06.2012 roku.
W dniu 14.02.2013 roku Sąd Rejonowy w Stargardzie Szczecińskim w sprawie o sygn. akt: R III C 558/12 rozpoznając pozew złożony przezA. Ł.wydał wyrok zasądzający odN. Ł.alimenty na rzeczK. Ł.w wysokości 550 zł.
Dowody:
- odpis wyroku Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia 14.02.2013 roku o alimenty sygn. akt: R III C 558/12, k. 251 – 252,
- odpis wyroku Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia 06.09.2012 roku sygn. akt: R III C 580/12, - k. 253,
-zeznaniaA. Ł.-k. 40 157 – 158,,
N. Ł.wiedząc, że żona zamierza się z nim rozwieść i spodziewając się, że będzie chciała uzyskać orzeczenie o jego winie, postanowił pozyskać świadka, który w sposób nieprawdziwy zeznałby przed sądem, że współżył zA. Ł., co miałoby być dowodem, na to, że żona go zdradzała. W tym celu, w dacie bliżej nieustalonej, w okresie od stycznia do lutego 2013 roku spotkał się ze swoim znajomymT. K. (1). Zaproponował mu, aby w postępowaniu rozwodowym zeznał, że odbył stosunek seksualny z jego żoną w czasie, gdy byli jeszcze ze sobą. Powiedział mu, że chodzi o to, by rozwód został orzeczony z winyA..T. K. (1)odmówił. WówczasN. Ł.powiedział mu, że znajdzie sobie jakiegoś kolegę z wojska, który dla niego to zrobi.
Dowody:
- zeznaniaT. K. (1)k. 51-52, 206-207,
- zeznaniaA. Ł.k. 39 – 40, 157 – 158,
- zeznaniaW.K.k. 42-43, 162,
W dniu 12 sierpnia 2013 rokuA. Ł.złożyła do Sądu Okręgowego w Szczecinie pozew rozwodowy przeciwkoN. Ł.z wnioskiem o orzeczenie o jego winie.N. Ł.odebrał odpis ww. pozwu w dniu 23.08.2016 roku.
Co najmniej po uzyskaniu odpisu pozwuN. Ł.namówił do złożenia fałszywych zeznań w trakcie procesu rozwodowego o odbyciu stosunku seksualnego zA. Ł.swojego kolegę z pracyM. D. (1).
W dniu 18 marca 2014 roku przed Sądem Okręgowym w Szczecinie w X Wydziale Cywilnym Rodzinnym odbyła się rozprawa w sprawie o sygn. akt: X CR 1956/13 z powództwaA. Ł.przeciwkoN. Ł.o rozwód.M. D. (1)składał zeznania w charakterze świadka. Przed złożeniem zeznań odebrano od niego przyrzeczenie, został również pouczony o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy. NastępnieM. D. (1)zeznał niezgodnie z prawdą, że w październiku 2010 roku spotkał przypadkowo przed kręgielnią zA. Ł., którą wcześniej przedstawiła mu jego koleżanka. Następnie odbył zA. Ł.stosunek seksualny. W dalszych zeznaniachM. D. (1)powiedział, że o tym zdarzeniuN. Ł.dowiedział się przypadkowo podczas spotkania w pubie z kolegami.
Dowody:
- zeznaniaM. D. (1)w sprawie X CR 1956/13 k. 26,
- zeznaniaA. Ł., k. 38-40, 157.
N. Ł.ma 38 lat, jest rozwiedziony, ma troje dzieci w wieku 16, 12, i 5 lat, na które łoży alimenty, posiada mieszkanie wS., z zawodu jest elektromechanikiem pojazdów samochodowych, pracuje w wojsku, jest żołnierzem zawodowym, miesięcznie zarabia 3300 zł, nie był dotychczas karany sądownie.
Dowody:
- wyjaśnieniaN. Ł.k. 153,
- dane o karalności k. 87.
M. D. (1)ma 42 lata, jest rozwiedziony, ma syna w wieku 18 lat, na którego łoży alimenty w wysokości 500 zł, z zawodu jest mechanikiem, pracuje w wojsku, jest żołnierzem kontraktowym, zarabia miesięcznie 3100 zł. Dotychczas nie był karany sądownie.
Dowody:
- wyjaśnieniaM. D. (1), k. 153, 80,
- dane o karalności, k. 88.
Obaj oskarżeni nie przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów,
N. Ł.wyjaśnił, że od paru lat pozostaje w konflikcie zT. K. (1), ponieważ przespał się z dziewczynąT. K. (1)A. K.. Wyjaśnił również, że rozstał się zW.K., z uwagi na to, że miał jej już dość, zaczęła ona brak narkotyki. Nie pytałM. D. (1)o szczegóły jego zbliżenia zA. Ł..
M. D. (1)wyjaśnił, że znał wcześniejN. Ł.jedynie na „cześć”, nie wiedział, że kobieta, która przechodziła obok pubu, w którym siedział z kolegami i drugim oskarżonym była jego żoną, gdyby wiedział, to inaczej wyglądałaby ta sytuacja. Opisał również okoliczności, w których miał odbyć stosunek seksualny zA. Ł..
(wyjaśnienia oskarżonych k. 153 – 158, 85, 80).
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonych nie są zgodne z prawdą. Pozostają bowiem w sprzeczności z uznanymi za wiarygodne zeznaniamiA. Ł.,T. K. (1)iW.K., a nadto z zasadami doświadczenia życiowego.
A. Ł.przez cały tok postępowania konsekwentnie zeznawała, że nigdy nie współżyła zM. D. (1), oraz, że o fakcie namawiania przez jej męża jego znajomych do złożenia tej treści zeznań słyszała od innych osób.
Zeznania te zasługują na wiarę. Z zeznań niemal wszystkich świadków wynika, że osobą, niestałą, niewierną w małżeństwie stron byłN. Ł., a nieA. Ł.. ToN. Ł.zdradzał żonę i to nie tylko zW. K. (1), ale także, jak sam wyjaśniał, co najmniej również z dziewczynąT. K. (1); to jego zachowania doprowadziły również do rozwodu. ToN. Ł.w związku zA. Ł.był zatem osobą nieodpowiedzialną, oszukującą i dbającą głównie o własne przyjemności.
Żaden ze świadków w podobny sposób nie przedstawiałA. Ł.. Co więcej, przyjaciel oskarżonegoW. O.zeznał, że nigdy nie słyszał, abyA. Ł.zdradzała męża, a gdyby tak było, to raczejN. Ł., by go o tym poinformował.
Już w świetle powyższych okoliczności odbycie stosunku seksualnego przezA. Ł.w parku, w nocy, blisko klubu nocnego, z przygodnie poznanym mężczyzną, jawi się jako całkowicie niewiarygodne.
ZeznaniaA. Ł.znajdują nadto potwierdzenie w zeznaniachT. K. (1)iW.K..
Świadkowie ci są osobami obcymi zarówno wobecN. Ł., jak iA. Ł.. Byli co prawda wcześniej ich znajomymi,W. K. (1)nawet była kochankąN. Ł., jednak relacje te rozpadły się.
Nie zasługują na wiarę twierdzeniaN. Ł.sugerujące, że treść zeznańT. K. (1)wynika z konfliktu między tym świadkiem, a oskarżonym, którego podłożem były kontakty seksualne międzyN. Ł., a ówczesną dziewczynąT. K. (1).
Ewentualne kontakty seksualne międzyN. Ł., a dziewczynąT. K. (1)miały miejsce w 2013r.T. K. (1)nie pozostaje już z w/w dziewczyną w żadnym związku. Już sam zatem upływ czasu oraz ustanie związku zA. K.powoduje, żeT. K. (1)nie miał powodów, aby składać wbrew prawdzie zeznania dla oskarżonego niekorzystne.
Na marginesie wskazać należy, że w postępowaniu przygotowawczymT. K. (1)nie ukrywał, że nie podobało mu się to, żeN. Ł.podrywa jego dziewczynę i z tego powodu zadzwonił do jego żony i powiedział jej o propozycji oskarżonego złożenia zeznań dotyczących współżycia z nią. Jest to zresztą w pełni zrozumiałe. Niezadowolenie z zachowania oskarżonego mogło bowiem powodować chęć ujawnienia jego żonie jego nieprawidłowego, lecz rzeczywistego, zachowania. Trudno natomiast przyjąć, żeT. K. (1)przedstawiałA. Ł.informacje nieprawdziwe. Nic wszakże w ten sposób by nie zyskiwał. Nie wiedział czy, a jeśli tak, to kto został namówiony do składania fałszywych zeznań, oraz czy ktokolwiek zeznania takie złoży. Narażałby się zatem tylko na gniew ze strony oskarżonego oraz okłamywałbyA. Ł.. Jednocześnie nieprawdziwe poinformowanieA. Ł.o nakłanianiu go do składania fałszywych zeznań w sprawie rozwodowej przez oskarżonego nie stanowiłoby dlaN. Ł.żadnej dolegliwości. Wszakże pozostawał on już w faktycznej separacji z żoną, a ona sama wiedziała o o wiele dla niej dotkliwszych jego zachowaniach w postaci zdrad i zatajenia posiadania drugiego nieślubnego dziecka.
Żadnych powodów, aby bezpodstawnie obciążać oskarżonego nie ma równieżW. K. (2). Kobieta ta od długiego czasu nie pozostaje w związku z oskarżonym, nie utrzymuje z nim żadnych kontaktów. Nie ma także, co zresztą jest zrozumiałe, skoro jest byłą kochanką oskarżonego, bliskich relacji z jego byłą żoną. Zarówno dlaN. Ł., jak i dlaA. Ł.jest zatem obecnie osobą obcą. Nie miała tym samym żadnego powodu do tego, by bezpodstawnie obciążać oskarżonego.
W. K. (2)nie utrzymywała również żadnych bliższych kontaktów zT. K. (1).
Jej zeznania w pełni jednak zeznania w/w świadka potwierdzają. Co prawdaW. K. (2)nie słyszała rozmowy międzyN. Ł., aT. K. (1)dotyczącej nakłaniania tego ostatniego do składania fałszywych zeznań, jednak słyszała takiej treści rozmowę telefoniczną oskarżonego, a następnie sam oskarżony chęć nakłonienia innych mężczyzn do złożenia takich zeznań jej potwierdził.
T. K. (1)nie zeznawał o rozmowie telefonicznej między nim, aN. Ł., którą w swoich zeznaniach relacjonowałaW. K. (2). Nie jest to jednak w żadnym wypadku rozbieżność dyskredytująca zeznania w/w świadków.W. K. (2)nie była wszakże pewna czy rozmowa telefoniczna, w którejN. Ł.mówił koledze, że namówi kogoś do składania zeznań, że przespał się z jego żoną, toczona była zT. K. (1). Stwierdziła jedynie, że tak prawdopodobnie było. Nawet zresztą, gdyby rozmówcą byłT. K. (1), to oczywiste jest, że mógł on nie pamiętać wszystkich rozmów telefonicznych z oskarżonym. Logiczne jest jednak zapamiętanie późniejszej rozmowy bezpośredniej, w której wprost świadek ten do składania fałszywych zeznań był namawiany.
Jednocześnie zauważyć należy, że rozbieżność powyższa jednoznacznie wskazuje, żeW. K. (2)iT. K. (1)nie składali w zeznań w sposób ze sobą uzgodniony. Nie znali swoich relacji, przedstawiali przebieg zdarzeń tak, jak je pamiętali.
T. K. (1)twierdził, że do nakłaniania go przezN. Ł.do składania fałszywych zeznań w procesie rozwodowym doszło w okresie styczeń – luty 2013r. Pozew rozwodowy został zaś wniesiony w sierpniu 2013r.
W ocenie Sądu powyższa różnica czasowa nie dyskwalifikuje zeznańT. K. (1). Faktyczny rozpad małżeństwaA. N.iN. N.trwał już wszakże od czerwca 2012r. Już 6 września 2012r. wydany został z powództwaA. Ł.wyrok o ustanowieniu rozdzielności majątkowej, zaś w dniu 14 lutego 2013r. wyrok o zasądzeniu odN. Ł.świadczeń alimentacyjnych na rzeczK. Ł.płatnych do rąkA. Ł..
Co najmniej od wskazanych wyżej postępowańN. N.wiedział zatem, że kolejnym krokiem żony będzie złożenie pozwu rozwodowego. W pełni logiczne jest tym samym, że jeszcze przed uzyskaniem odpisu takiego pozwu, spodziewając się postępowania rozwodowego, namawiałT. K. (1)do złożenia w tym postępowaniu, gdy będzie się już ono toczyło, fałszywych zeznań.
Istotny dla oceny materiału dowodowego jest fakt, że zeznaniaA. Ł.,W.K.iT. K. (1), w kontekście zeznań złożonych w sprawie rozwodowej przezM. D. (1), tworzą spójną całość.N. Ł.szukał bowiem mężczyzny, który złoży fałszywe zeznania, a następnie mężczyznę takiego znalazł, skutkiem czego zeznania, które zamierzał uzyskać zostały złożone.
Na marginesie wskazać należy, że gdyby wyjaśnienia oskarżonych uznać za prawdziwe, to stwierdzić by należało, że nastąpił dla nich niewiarygodnie nieszczęśliwy zbieg zdarzeń. Przypadkowo mianowicieM. D. (1)miał spotkaćA. Ł.i współżyć z nią, kobieta ta okazała się (kolejnym zbiegiem okoliczności) żoną jego kolegi z pracy. Jednocześnie, znów przypadkowo, przechodziła koło pubu, w którym w tym samym czasie mieli wspólnie siedzieć oskarżeni, i ponownie zbiegiem okolicznościM. D. (1)wyrwała się dotycząca jej uwaga. Co więcej, następnie - w dalszym ciągu nieszczęśliwych zbiegów okoliczności -N. Ł.popadł w konflikt zW. K. (1)iT. K. (1), którzy niezależnie od siebie, nie uzgadniając swoich zeznań, postanowili się na nim zemścić zeznając nieprawdziwie, że o podżeganiu do składania fałszywych zeznań, choć każde w inny sposób, słyszeli.
Oceniając wyjaśnienia oskarżonych zwrócić należy uwagę na ich ogólnikowość.M. D. (1)zasłaniając się niepamięcią nie był bowiem w stanie wskazać żadnych konkretów dotyczących, tego jakA. Ł.była ubrana, jak doszło do zbliżenia, czy byli pod wpływem alkoholu, czy się zabezpieczali lub też tego w jaki sposób się rozstali. Rażący jest także brak wiedzy, a nawet zainteresowania ze stronyN. Ł.w zakresie rzekomej zdrady jego żony.
Nic do sprawy nie wniosły zeznania pozostałych niewymienionych wyżej świadków.
K. B. (1)zaprzeczył, aby był nakłaniany do składania fałszywych zeznań, jednak zauważyć należy, że nikt nie twierdził, że do takiego nakłaniania doszło, a jedynie, żeN. Ł.miał zamiar na ten temat zK. B. (1)rozmawiać. Z rozmowy tej oskarżony mógł zatem zrezygnować. Możliwe jest również, iżK. B.nie chciał obciążać starszego kolegi z wojska.
W. O.zaprzeczył, aby informowałA. N.o tym, że był namawiany przez oskarżonego do składania zeznań dotyczących współżycia z nią. Niewątpliwie miał ku temu powody, ponieważ jest znajomymN. Ł., a wg jego żony nawet jego najbliższym kolegą.
Zauważyć przy tym należy, że relacjaA. Ł.dotycząca rozmowy zW. O.w żadnym wypadku nie wskazuje na jej wyrachowanie czy też świadomie przygotowywanie materiału dowodowego. Przeciwnie, zeznając w postępowaniu przygotowawczym zrelacjonowała ona rozmowę zW. O.mając pełną wiedzę co do tego, że jest on najlepszym kolegą oskarżonego i tym samym w pełni prawdopodobne jest, że jej słów nie potwierdzi.
Kończąc ocenę materiału dowodowego wskazać należy, że również Sądy I i II instancji w sprawie rozwodowej nie miały żadnych wątpliwości, że zeznaniaM. D. (1)dotyczące jego rzekomego kontaktu seksualnego zA. N.były całkowicie niewiarygodne.
Za wiarygodne uznano dowody z niewskazywanych wyżej dokumentów. Zostały one bowiem sporządzone przez uprawnione do tego osoby, a żadna ze stron ich nie kwestionowała.
Wobec braku dowodów pozwalających na pewne stwierdzenie kiedy doszło do podżegania ze stronyN. Ł.wobecM. D. (1)przyjęto, że nastąpiło to między doręczeniem pozwu w sprawie rozwodowej, co nastąpiło w dniu 23 sierpnia 2013r., a datą złożenia zeznań przezM. D.. Z zeznańT. K.iW. K.wynika bowiem, że przed sprawą rozwodowąN. Ł.dopiero szukał mężczyzny, który zgodziłby się zeznawać o odbyciu stosunku seksualnego z jego żoną, a jednocześnie namówienieM. D. (1)do tego czynu musiało nastąpić przed datą złożenia przez niego zeznań.
Działania polegające na nakłanianiuM. D. (1)iT. K. (1)do złożenia nieprawdziwych zeznań w sprawie rozwodowej wypełniają znamionaart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.
Z uwagi na różnicę czasową między obu w/w czynami, nie zakwalifikowano ich jako ciągu przestępstw.
Składanie przezM. D. (1)fałszywych zeznań w sprawie rozwodowej wypełniło znamionaart. 233 § 1 k.k.
Oskarżeni swoimi działaniami naruszyli ważne dobro prawne, jakim jest prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości. Obaj w sposób zaplanowany i przemyślany zamierzali spowodować w wyniku fałszywych zeznań wydanie orzeczenia w sprawie rozwodowej niezgodnego z rzeczywistością. Stopień społecznej szkodliwości ich czynów przekracza zatem próg znikomości.
ZarównoN. Ł., jak iM. D. (1)mieli przy tym możliwość zachowania się zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie zaszła również żadna z przesłanek uzasadniających wyłączenie ich odpowiedzialności karnej. Należy ich zatem uznać za winnych popełnienia przypisanych im czynów.
Wymierzając kary oskarżonym pod uwagę wzięto okoliczności wskazane przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości wymienionych przestępstw. Na ich korzyść przemawia natomiast dotychczasowa niekaralność oraz prowadzenie ustabilizowanego trybu życia.
Z powyższych względów, w ocenie Sądu, karą, która w sposób wystarczający osiągnie cele zapobiegawcze i wychowawczego wobec obu oskarżonych będzie kara grzywny.
Ilość stawek dziennych wymierzonychN. Ł.jest wyższa niż w przypadkuM. D. (1), ponieważ to pierwszy z wymienionych oskarżonych był pomysłodawcą i inicjatorem naruszeniaart. 233 § 1 k.k.On także miał z popełnionych przestępstw odnieść korzyść. Bez jego działań czynM. D. (1)nie zostałby popełniony.
Ustalając wartość jednej stawki, uwzględniono z jednej strony dochody oskarżonych ich wykształcenie i możliwości zarobkowe, z drugiej zaś ich obciążenia alimentacyjne.
Z uwagi na tożsamość rodzajową czynów przypisanychN. Ł.wymierzając karę łączną grzywny w znacznym stopniu zastosowano zasadę absorpcji.
Wobec braku podstaw do zwolnienia oskarżonych od kosztów sądowych, koszty te od nich na rzecz Skarbu Państwa w całości zasądzono, dzieląc je proporcjonalnie do ilości przypisanych obu oskarżonym przestępstw.