Sąd Okręgowy w Częstochowie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 146/16
Data wyroku: 2016-05-18 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: SSO Jerzy Pukas
Słowa kluczowe: Względny Powód Odwoławczy
Podstawa prawna: art. 437§1 k.p.k.
Teza: Zarzut naruszenia prawa materialnego może być skutecznie podniesiony tylko wówczas, gdy ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości i polega on na wadliwym jego zastosowaniu (bądź niezastosowaniu) w orzeczeniu opartym na trafnych ustaleniach faktycznych. O obrazie prawa materialnego można mówić wyłącznie wówczas, gdy niekwestionowane są ustalenia faktyczne, a wadliwość rozstrzygnięcia sprowadza się do niewłaściwej subsumcji.

Sygn. akt VII Ka 146/16

UZASADNIENIE
W. K.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 3 lutego 2015r w m.B.ul. (...)woj.(...)prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny w postaci samochodu osobowego markiF. (...)nr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości przy stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu w pierwszej próbie 0,30 mg/l, w drugiej próbie 0,31 mg/l, przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Lublińcu sygn. akt IIK 498/13 za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości,

tj. o występek zart. 178 a§1 i 4 kk

II
w dniu 3 lutego 2015r w m.B.ul. (...)woj.(...)prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny w postaci samochodu osobowego markiF. (...)nr rej. (...)w okresie trwania orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Lublińcu sygn. akt IIK 498/13 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych,

tj. o występek zart. 244 kk
Sąd Rejonowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2015r. w sprawie o sygn. akt IV K 359/15 orzekł:

1
oskarżonegoW. K.uznaje winnym popełnienia zarzuconego czynu I wyczerpującego dyspozycjęart. 178 a §1 i 4 kki na podstawieart. 178a § 4 kkwymierza mu karę 8(ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

2
oskarżonegoW. K.uznaje winnym popełnienia zarzuconego czynu II wyczerpującego dyspozycjęart. 244 kki na podstawieart. 244 kkwymierza mu karę 7(siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

3
na podstawieart. 85 kkw związku zart. 86§1 kkprzy zastosowaniuart. 4§1 kkłączy orzeczone wyżej kary i wymierza oskarżonemu łączną karę 8(ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności

4
na podstawieart. 42§ 2 kkprzy zastosowaniuart. 4 §1 kkorzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3(trzech) lat.

5
na podstawieart. 50 kkprzy zastosowaniuart. 4§1 kkorzeka podanie wyroku do publicznej wiadomości przez zamieszczenie jego treści na stronie internetowej Komendy Powiatowej Policji wK.oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy wB.przez okres 3(trzech) miesięcy.

6
na podstawieart. 627 kpkw związku zart. 2 ust.1 pkt. 3 ustawy O opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę sądową w kwocie 180(sto osiemdziesiąt) złotych oraz wydatki w kwocie 648zł(sześćset czterdzieści osiem ) złotych.

7
na podstawieart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.J. K.kwotę 588(pięćset osiemdziesiąt osiem) złotych plus podatek VAT w kwocie 135 zl 24 gr(sto trzydzieści pięć złotych dwadzieścia cztery grosze) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

8
na podstawieart. 624§1 k.p.k.zwalnia oskarżonego od uiszczenia wydatków zasądzonych w pkt. 7 wyroku.

Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego.
Apelacja skarży wyrok w całości na korzyść oskarżonego, zarzucając mu:

-

obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 178a k.k.poprzez niesłuszne przyjęcie i uznanie, że oskarżony kierował pojazdem po spożyciu alkoholu podczas, gdy z jego wyjaśnień jednoznacznie wynika, że wynik badania na zawartość alkoholu powstał wskutek użycia środków na bazie alkoholu, a nadto oskarżony został zatrzymany na terenie prywatnym.

W konkluzji skarżący wniósł ozmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesiony w niej zarzut jest bezzasadny w stopniu oczywistym, przy czym od razu należy podnieść, że z uzasadnienia sformułowanego w apelacji zarzutu obrazy przepisu prawa materialnego, tj.art. 178a § 1 k.k.w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że naruszenia tego przepisu skarżący upatruje w „niesłusznym przyjęciu i uznaniu, że oskarżony kierował pojazdem po spożyciu alkoholu podczas, gdy z jego wyjaśnień jednoznacznie wynika, że wynik badania na zawartość alkoholu powstał wskutek użycia środków na bazie alkoholu, a nadto oskarżony został zatrzymany na terenie prywatnym”.
Z tak sformułowanego zarzutu i jego uzasadnienia wynika, że tej treści zarzut w istocie sprowadza się do zanegowania sprawstwa i winy oskarżonegoW. K., a zatem do kwestionowania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych.
Przypomnieć zatem w tym miejscu należy autorowi apelacji, że zarzut naruszenia prawa materialnego może być skutecznie podniesiony tylko wówczas, gdy ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości i polega on na wadliwym jego zastosowaniu (bądź niezastosowaniu) w orzeczeniu opartym na trafnych ustaleniach faktycznych. O obrazie prawa materialnego można mówić wyłącznie wówczas, gdy niekwestionowane są ustalenia faktyczne, a wadliwość rozstrzygnięcia sprowadza się do niewłaściwej subsumcji.
Skarżący popadł zatem w sprzeczność, gdyż formułując w istocie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, postawił zaskarżonemu wyrokowi zarzut obrazy prawa materialnego, który aktualizuje się przecież dopiero wówczas, gdy ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego orzeczenia nie są kwestionowane.
Dlatego też w takiej sytuacji skarżący powinien postawić tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i wskazać, że mógł mieć on wpływ na treść wyroku właśnie co do kwalifikacji prawnej czynu (por. wyrok SN z 23 lipca 1974 r.,V KR 212/74, OSNKW 1974, nr 12, poz. 233; postanowienia SN: z 2 grudnia 2008 r.,III KK 230/08, LEX nr 491425; z 20 listopada 2008 r.,V KK 158/08, OSNwSK 2008, poz. 2340; z 15 lutego 2007 r.,IV KK 234/06, OSNwSK 2007, poz. 438; z 25 lipca 2005 r.,V KK 61/05, OSNwSK 2005, poz. 1412).
Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku wykazała, że Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej i wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a swoje stanowisko wyrażone w treści zaskarżonego wyroku szczegółowo, logicznie i przekonująco uzasadnił, wskazując (zgodnie z treściąart. 424 k.p.k.), jakie fakt uznał za udowodnione, a jakie nie, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, kształtując swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Autor apelacji zaskarżył wprawdzie wyrok w całości i wniósł o jego zmianę i uniewinnienie oskarżonego od wskazanych zarzutów, ale w istocie apelacja ogranicza się do postawienia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych wyłącznie co do czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku (pkt 1 wyroku), nie kwestionując rozstrzygnięcia w zakresie czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku (pkt 2 wyroku). Niemniej jednak - z uwagi na formalny zakres zaskarżenia - odnieść należy się również i do rozstrzygnięcia w zakresie czynu zart. 244 k.k., które w realiach niniejszej sprawy uznać należy za trafne.
Ma rację Sąd Rejonowy, że w zakresie tego czynu nie można mieć wątpliwości co do winy oskarżonego, bowiem z załączonych do akt sprawy odpisów wyroków, jak i z danych o karalności jednoznacznieW. K.był wcześniej skazywany za jazdę po alkoholu i był orzekany wobec niego każdorazowo zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Tym samym te właśnie okoliczności w połączeniu z wyjaśnieniami oskarżonego w tym zakresie, pozwalają na pewne i jednoznaczne stwierdzenie, że wina oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu zart. 244 k.k., nie budzi jakichkolwiek wątpliwości.
Sąd Okręgowy podziela również stanowisko i rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w zakresie czynu zart. 178a § 1 i 4 k.k.
Dowód z opinii biegłej z zakresu rachunku retrospektywnegoK. P.w połączeniu z treścią protokołu użycia Alkometru oraz zeznaniem funkcjonariuszaK. S., który brał udział w interwencji, w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości wykazuje, żeW. K.dopuścił się czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 178 § 1 i 4 k.k., a to z uwagi na fakt uprzedniego skazania za czyn zart. 178 § 1 k.k.i orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Nie wytrzymują konfrontacji ze wskazanymi wyżej dowodami wyjaśnienia oskarżonego, w których zaprzeczył on, aby w dniu wyjazdu spożywał alkohol, natomiast używał Amolu, którym się smarował oraz używał płukanki do zębów Listerin, który to płyn jest również na alkoholu, a nadto używał również wody toaletowej i płynu do spryskiwacza, które to płyny są również na bazie alkoholu.
Twierdzenia te w realiach niniejszej sprawy można co najwyżej rozpatrywać w kategoriach humorystycznych. Ponadto skutecznie dyskredytuje je opinia biegłej z zakresu rachunku retrospektywnego, z której to opinii wynika, że użycieA., płukankiL., wody kolońskiej oraz płynu do spryskiwania nie miało żadnego wpływu na zawartość alkoholu w organiźmie oskarżonego.
Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, z których jednoznacznie wynika, że oskarżonyW. K.dopuścił się obu zarzucanych mu czynów. Wymowa zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest jednoznacznie dla oskarżonego negatywna, a jego wnikliwa i kompleksowa ocena w żaden sposób nie prowadzi do wniosku – sformułowanego w apelacji – że oskarżony zarzucanych mu czynów nie popełnił.
Sąd Okręgowy w całej rozciągłości podziela zatem stanowisko Sądu Rejonowego wyrażone w treści zaskarżonego wyroku i przytoczoną na jego poparcie trafną i obszerną argumentację, do której odwołuje się wprost, nie widząc potrzeby ponownego przytaczania tych samych, trafnych argumentów.
Poczynione przez Sąd orzekający ustalenia zostały umotywowane w sposób wszechstronny i wyczerpujący, zasługujący na pełną aprobatę. Brak zatem potrzeby zarówno powtarzania, jak i dalszego pogłębiania argumentacji, która legła u podstaw kwestionowanej przez skarżącego oceny i w konsekwencji skazującego rozstrzygnięcia.
Wprawdzie skarżący nie podniósł zarzutu rażącej niewspółmierności kary, niemniej jednak z urzędu - wobec zaskarżenia wyroku w całości na korzyść oskarżonego – podkreślić należy, że mimo, iż Sąd wymierzyłW. K.kary jednostkowe i karę łączną w wymiarze wyższym, niż wnioskowany przez oskarżyciela publicznego, to kary tej nie sposób uznać za rażąco surową.
Sąd prawidłowo uzasadnił dlaczego oskarżony nie zasługuje na zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary, a Sąd Okręgowy to stanowisko i przytoczoną na jego poparcie argumentację w pełni podziela. Dodatkowo tylko podkreślić należy, że wobec sprawcy przestępstwa określonego wart. 178a § 4 k.k.sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach, których brak w realiach niniejszej sprawy.
W tej sytuacji Sąd Okręgowy co do istoty utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, dokonując jedynie zmiany w opisie czynu zawartego w pkt II części wstępnej wyroku, przyjmując, że czyn ten popełniony został w dniu 23 lutego 2015 roku, co wynika z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a Sąd Rejonowy tego niezamierzonego błędu w ustaleniach faktycznych dopuścił się w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej, wynikłej przy przepisywaniu tego czynu z aktu oskarżenia, gdzie data jego popełnienia wskazana została prawidłowo na dzień 23 lutego 2015 roku.
Podstawę prawną wyroku Sądu Okręgowego stanowią przepisyart. 437 § 1 k.p.k.,art. 438 pkt 3 k.p.k.,art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzeiart. 624 § 1 k.p.k.