Sąd Rejonowy w Gliwicach
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 1715/15
Data wyroku: 2016-04-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Woźniak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu, Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 158 § 1 kk, 278 § 1 kk

Sygnatura akt IX W 1715/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy w Gliwicach Wydział IX Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Agnieszka Woźniak
przy udziale protokolanta Natalia Zelek
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 roku sprawy
P. P.
urodzonego (...)wG.synaK.iE.
obwinionego o to, że:

I
W dniu 31 lipca 2015 r., około godziny 18.00 wG.naul. (...)pozostawił pojazd markiN.onumerze rejestracyjnym (...)na chodniku, nie pozostawiając co najmniej 1,5 metra przejścia dla pieszych

to jest o wykroczenie zart. 90kw w związku zart. 47 ustęp 1 punkt 2 Ustawy – Prawo o ruchu drogowym

II
W dniu 3 sierpnia 2015 r., około godziny 10.20 wG.naul. (...)nie udzielił funkcjonariuszowi Straży Miejskiej, upoważnionemu z mocy ustawy do legitymowania, informacji, co do swojego zawodu i miejsca zatrudnienia

to jest o wykroczenie z art. 65 § 2 kw

o r z e k a

1
obwinionegoP. P.:

- w miejsce czynu mu zarzuconego, a opisanego wyżej w punkcie I uznaje za winnego tego, że w dniu 31 lipca 2015 roku wG.naul. (...)wykroczył przeciwko innym przepisomustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że urządził postój kierowanego przez siebie pojazdu markiN.onumerze rejestracyjnym (...)na chodniku pomimo tego, że szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych była taka, że pozostawienie w tym miejscu pojazdu utrudniało im ruch oraz nie pozostawiając co najmniej 1,5 metra przejścia dla pieszych, to jest wykroczenia zart. 97kw w związku zart. 47 ustęp 1 punkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,
- w miejsce czynu mu zarzuconego, a opisanego wyżej w punkcie II uznaje za winnego tego, że w dniu 3 sierpnia 2015 roku wG.wbrew obowiązkowi nie udzielił instytucji upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania – Straży Miejskiej wG.reprezentowanej przez strażniczkę miejskąA. M.wiadomości co do zawodu i miejsca zatrudnienia, to jest wykroczenia z art. 65 § 2 kw
i za to na mocy art. 65 § 2 kw przy zastosowaniu art. 9 § 2 kw i w związku z art. 24 § 1 kw wymierza mu łącznie grzywnę w wysokości 500 (pięciuset) złotych;

2
na podstawieart. 118 § 1 i 3 kpwiart. 119 kpww zw. zart. 3 ustęp 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa wydatki w kwocie 329 (trzystu dwudziestu dziewięciu) złotych oraz opłatę w wysokości 50 (pięćdziesięciu) złotych.

na oryginale właściwy podpis
za zgodność z oryginałem

Sygnatura akt IX W 1715/15

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 roku

w sprawie przeciwkoP. P.
P. P.stanął pod zarzutem popełnienia dwóch wykroczeń, a to:
- zart. 90kw w związku zart. 47 ustęp 1 punkt 2 Ustawy – Prawo o ruchu drogowympolegającego na tym, że w dniu 31 lipca 2015 r., około godziny 18.00 wG.naul. (...)pozostawił pojazd markiN.onumerze rejestracyjnym (...)na chodniku, nie pozostawiając co najmniej 1,5 metra przejścia dla pieszych,
- z art. 65 § 2 kw polegającego na tym, że w dniu 3 sierpnia 2015 r., około godziny 10.20 wG.naul. (...)nie udzielił funkcjonariuszowi Straży Miejskiej, upoważnionemu z mocy ustawy do legitymowania, informacji, co do swojego zawodu i miejsca zatrudnienia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 31 lipca 2015 rokuP. P.udał się swoim samochodem markiN.onumerze rejestracyjnym (...)w rejon stadionu przyulicy (...)wG., gdzie tego dnia odbywał się mecz piłkarski. W tym rejonie mieszka także matkaP. P., którą ten zwyczajowo, po meczach odwiedzał. W rejonie tych ulic, w dniach kiedy odbywa się mecz piłkarski ustawione są znaki zakazu wjazdu z adnotacją, że nie dotyczy to mieszkańców i dojazdu do posesji. Tego dnia znaki takie również były ustawione, ale nie były respektowane przez osoby, które udawały się na mecz. Spowodowało to, że ulice w pobliżu miejsca zamieszkania matkiP. P.były zastawione pojazdami uczestników imprezy masowej. W związku z tymP. P.nie mógł znaleźć miejsca do zaparkowania swojego pojazdu. W końcu urządził postój samochodu naulicy (...), w rejonie numeru 9. Samochód zaparkował częściowo na jezdni, częściowo na chodniku, który był bardzo wąski. Parkując w ten sposób spowodował, że szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych była taka, że pozostawienie w tym miejscu pojazdu utrudniało im ruch oraz nie pozostawił w ten sposób co najmniej 1,5 metra przejścia dla pieszych.
Nieustalona osoba dokonała zgłoszenia blokowania chodnika. Dotyczyło to najpewniej większej ilości pojazdów, które także były zaparkowane w tym rejonie nieprawidłowo i nieprzepisowo. Na miejsce interwencji zostali wysłani funkcjonariusze Straży Miejskiej:A. C.iA. D.. Faktycznie potwierdzili oni, że chodnik jest zablokowany, przystąpili do wypisywania zawiadomień o popełnieniu wykroczeń. Wypisali je w przypadkuP. P.i prawdopodobnie jeszcze jednego pojazdu. Następnie nie kontynuowali tych działań, ponieważ zostali skierowani do innej, pilniejszej interwencji.
P. P.po powrocie do pojazdu ujawnił zawiadomienie ze Straży Miejskiej. Zdenerwował się tym faktem, a jeszcze bardziej zdenerwowało go to, że na pozostałych pojazdach, zaparkowanych analogicznie, podobnych zawiadomień nie ujawnił.
W dniu 3 sierpnia 2015 rokuP. P.udał się do siedziby Straży Miejskiej wG.. Zastał tam funkcjonariusz Straży MiejskiejA. W., która poprosiła go o okazanie dowodu osobistego.P. P.przekazał dowód osobisty. Zadał pytanie dlaczego tylko on z analogicznie parkujących kierowców samochodów otrzymał zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia, a inni kierujący nie otrzymali takiego zawiadomienia.A. W.nie chciała zP. P.na ten temat rozmawiać.P. P.jeszcze raz o to zapytał, pytał czy prawo jest wybiórcze i dotyczy tylko niektórych osób. Nie otrzymał odpowiedzi.A. W.nałożyła na niego mandat karny w wysokości 100 złotych oraz 1 punkt karny i pouczyła go o prawie do odmowy przyjęcia mandatu oraz skutkach takiej decyzji.P. P.skorzystał z prawa do odmowy przyjęcia mandatu i nie przyjął go. WówczasA. W.chciała przystąpić do przesłuchaniaP. P.w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia, bowiem takie uprawnienia w tym czasie posiadała, ale ten powiedział, że odmawia składania wyjaśnień. W związku z tym zaniechała ona sporządzenia protokołu przesłuchania. Zadała jedynie pytanie o miejsce zatrudnieniaP. P.i jego zawód, co konieczne było do sporządzenia wniosku o ukaranie do sądu zgodnie zart. 57 § 3 punkt 2 kpwi czyniło zadość obowiązkowi wynikającemu zart. 213 § 1 kpkw związku zart. 54 § 8 kpw.P. P.odmówił jednak podania tych danych i powiedziałA. M., że „skończył już z nią rozmawiać”, po czym zabrał dowód osobisty i oddalił się.
P. P.urodził się (...)wG.. Ma wykształcenie wyższe, z zawodu jest przedsiębiorcą, prowadzi działalność gospodarczą, ma przychód w wysokości 150.000 złotych miesięcznie, nie ma innych dochodów, z majątku posiada firmę, nie posiada oszczędności. Jest żonaty, ma jedno dorosłe dziecko, nie ma nikogo na utrzymaniu. Był karany za czyn zart. 157 § 1 kkw 2015 roku. Leczy się psychiatrycznie. Nie leczył się neurologicznie, ani odwykowo. Biegły psychiatra stwierdził u niego uzależnienie mieszane od alkoholu i leków oraz zaburzenia adaptacyjne. Uznał, że w chwili czynów obwiniony miał zachowaną zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem.
Powyższy stan faktyczny ustalił sąd w oparciu o zeznania świadków:A. M.(k.4,58),A. C.(k.5,57),A. D.(k.57-58), częściowo wyjaśnienia obwinionego.
Sąd bazował również na następujących dowodach: danych o karalności (k.6-7), zdjęciach (k.8,54-55), opinii sądowo – psychiatrycznej (k.39-42).
ObwinionyP. P.nie przyznał się do winy i wyjaśnił, że: do zdarzenia doszło naosiedlu (...)naulicy (...); na ulicy obok mieszka jego 80-letnia matka; ma zwyczaj, że jeśli udaje się na mecz, to idzie najpierw na mecz, a następnie na kolację do mamy; zazwyczaj jeśli są mecze, to są umieszczone znaki zakazu wjazdu z adnotacją, że nie dotyczy to mieszkańców i ich rodzin; tego dnia był mecz(...)z(...); były znaki zakazu; zastawione były jednak wszystkie ulice, w tym ta, gdzie znajduje się dom jego mamy; szukał miejsca, by zaparkować; na sąsiedniej ulicy między setkami samochodów znalazł miejsce do parkowania; zaparkował i udał się na mecz; po powrocie za wycieraczką znalazł informację Straży Miejskiej o wykroczeniu; przeszedł kilka lub kilkanaście samochodów w prawo i w lewo i tylko jego samochód miał taką karę; jeden lub dwa razy zdarzyło mu się otrzymywać takie upomnienia, udawał się wtedy do Straży Miejskiej i uiszczał mandat; tym razem również udał się do Straży Miejskiej; pani poprosiła go o dowód osobisty; dał jej dowód i zadał pytanie czemu tylko on spośród tych wszystkich zaparkowanych identycznie samochodów otrzymał wezwanie; pani była arogancka, może miała zły dzień, nie chciała rozmawiać; on się zdenerwował; jeszcze raz zapytał czemu tylko on dostał upomnienie, czy prawo jest wybiórcze, nie otrzymał odpowiedzi; nie ma tam zakazu postoju i parkowania, chodnik jest bardzo wąski, ulica jest bardzo wąska, stanął jak wszystkie inne samochody, zostawił dość dużo miejsca, by piesi mogli przechodzić; gdyby stanął na ulicy, to by zablokował ulicę; do Straży Miejskiej udał się w celu uiszczenia kary, pani mówiła coś o 1 punkcie karnym; zdenerwował się brakiem odpowiedzi i postawą, poprosił o dowód i wyszedł, nic więcej nie mówiąc; tak jak stanął, nie utrudniał ruchu na drodze publicznej, nie tamował ruchu; tam zwyczajowo piesi chodzą ulicą, piesi nie chodzą chodnikami, chodniki są nie we wszystkich miejscach; nie padło pytanie o wykonywany zawód i miejsce zatrudnienia; pani zwróciła mu dowód bez problemów; nie zatrzymywała go, nie pytała o nic więcej; z tego co wie, z relacji mamy i niektórych sąsiadów, to mieszkańcy nie są zadowoleni z tych dni meczu, bo zakłóca to spokój, a znaki zakazu wjazdu, które są zawsze postawione, nie są honorowane; ten chodnik nawet nie ma 1,5metra; zastawił może połowę chodnika, pieszy był się w stanie zmieścić między żywopłotem i jego samochodem.

Sąd zważył co następuje:
Sąd dał wiarę obwinionemu w ograniczonym zakresie. Sąd nie uwierzył w wyjaśnienia obwinionego, że zaparkował w taki sposób, że pieszy był się w stanie zmieścić między żywopłotem i jego samochodem. Co innego wynika z zeznań funkcjonariuszy Straży Miejskiej oraz zdjęcia znajdującego się na karcie 8. Dowody te nie pozostawiają wątpliwości, że obwiniony urządził postój pojazdu w taki sposób, że po pierwsze obiektywnie utrudniało to ruch pieszym, a po wtóre nie pozostawiając 1,5 metra przejścia dla pieszych. Sąd odmówił także wiary obwinionemu, żeA. W.nie pytała go o miejsce zatrudnienia i zawód – co innego wynika z jej zeznań z postępowania wyjaśniającego, którym należało dać wiarę.
ZeznaniaA. C.iA. D.zasługiwały na wiarę, przy czym częściowo były wynikiem upływu czasu – stąd drobne rozbieżności w relacjach tych świadków.
Sąd nie znalazł żadnych powodów, by odmówić wiary zeznaniom świadkaA. M., choć zeznania świadka z rozprawy były wynikiem upływu czasu. Z tego powodu, jak i wielości podobnych sytuacji świadek nie pamiętała już na rozprawie okoliczności rozmowy z obwinionym, dokładnego przebiegu rozmowy, a nawet tego, czy pytała go o miejsce zatrudnienia i zawód. Niemniej jednak świadek podtrzymała swoje zeznania z postępowania wyjaśniającego, kiedy zeznawała niedługo po zdarzeniu i przebieg rozmowy jeszcze pamiętała. Niepamięć świadka na rozprawie w zakresie tej okoliczności nie budzi zdziwienia jeśli weźmie się pod uwagę, że w czasie składania przez świadka zeznań na rozprawie, od zdarzenia upłynął niemal rok, a z racji wykonywanego zawodu świadek miała do czynienia z podobnymi sytuacjami i rozmowami wielokrotnie w ciągu jednego dnia.
Sąd dał wiarę zgromadzonym w sprawie dokumentom, albowiem żadna ze stron ich nie zakwestionowała, a sąd nie znalazł do tego powodów z urzędu.
W tak ustalonym stanie faktycznym nie budziło wątpliwości, iżP. P.:
- w dniu 31 lipca 2015 roku wG.naul. (...)wykroczył przeciwko innym przepisomustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że urządził postój kierowanego przez siebie pojazdu markiN.onumerze rejestracyjnym (...)na chodniku pomimo tego, że szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych była taka, że pozostawienie w tym miejscu pojazdu utrudniało im ruch oraz nie pozostawiając co najmniej 1,5 metra przejścia dla pieszych,
- w dniu 3 sierpnia 2015 roku wG.wbrew obowiązkowi nie udzielił instytucji upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania – Straży Miejskiej wG.reprezentowanej przez strażniczkę miejskąA. M.wiadomości co do zawodu i miejsca zatrudnienia.
Obwiniony w pierwszej kolejności stanął pod zarzutem popełnienia wykroczenia zart. 90kw w związku zart. 47 ustęp 1 punkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Sąd uznał, że nie wykazano, by doszło do skutku w postaci zatamowania lub utrudnienia ruchu pieszych na tej drodze. Oskarżyciel nie wykazał bowiem, by jakiemukolwiek pieszemu utrudniono lub uniemożliwiono faktycznie przejście tym chodnikiem, w miejscu parkowania obwinionego. Nie można wykluczyć, że zgłoszenie do Straży Miejskiej dotyczyło jedynie faktu nieprawidłowego parkowania, określonego roboczo przez zgłaszającego, czy dyżurnego „blokowaniem chodnika”. W związku z tym sąd nie przyjął kwalifikacji zart. 90kw, który to przepis określa wykroczenie o charakterze skutkowym. Czyn obwinionego należało jednak zakwalifikować zart. 97kw w związku zart. 47 ustęp 1 punkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, który to przepis reguluje wykroczenie o charakterze formalnym, polegające na wykroczeniu przeciwko innym przepisomustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W ustalonych okolicznościach faktycznych nie budzi wątpliwości, że obwiniony naruszył zasady postoju na chodniku wynikające z art. 47 tej ustawy – urządził postój na chodniku pomimo tego, że szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych nie była taka, że nie utrudniło im ruchu i była mniejsza niż 1,5 m. To, że inni kierowcy parkowali nieprawidłowo i w związku z tym obwiniony nie mógł znaleźć miejsca do postoju, jak i to, że inni kierowcy nie zostali ukarani za nieprawidłowe parkowanie nie zwalnia obwinionego z odpowiedzialności za wykroczenie. Nic bowiem nie stało na przeszkodzie, by obwiniony znalazł inne miejsce do urządzenia postoju swojego pojazdu w sposób zgody z przepisami. Z pewnością nie można tu mówić o wystąpieniu kontratypu. Dodać należy, że na tym odcinku drogi publicznej nie były wyłączone przepisyPrawa o ruchu drogowymdotyczące ruchu pieszych, a to, że zwyczajowo uczestnicy imprezy masowej poruszają się w analogicznych sytuacjach całą szerokością ulicy nie oznacza, że obwiniony miał prawo urządzić postój samochodu wbrew przepisom tej ustawy.
Jeśli idzie o drugi z zarzuconych obwinionemu czynów, to sąd uznał, żeP. P.wypełnił znamiona wykroczenia z art. 65 § 2 kw. Za czyn ten odpowiada kto wbrew obowiązkowi nie udziela właściwemu organowi państwowemu lub instytucji, upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania, wiadomości lub dokumentów co do okoliczności wymienionych w § 1.
Straż Miejska należy do kategorii instytucji upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania. Wynika to zart. 12 ustęp 1 punkt 2 Ustawy o strażach gminnych. Obwiniony nie udzieliłA. M., która w czasie czynności przeprowadzanych z obwinionym w dniu 3 sierpnia 2015 roku reprezentowała Straż Miejską, informacji na temat okoliczności, o jakich mowa w art. 65 § 1 kw, a to co do zawodu i miejsca zatrudnienia. Wynika to z zeznańA. M., które potwierdzają, że pytanie ze stronyA. M.w tym zakresie padło, że nie ma możliwości, by obwiniony pytania nie słyszał, a także, że celowo informacji nie udzielił – powiedział, że skończył już rozmawiać z funkcjonariuszem Straży Miejskiej.A. M.była uprawniona tak to uzyskania tych danych, jak i nawet więcej – do przesłuchaniaP. P.w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia. Należy uznać, że odstąpienie od sporządzenia protokołu przesłuchania nie było merytorycznie uzasadnione, bowiem dokument ten zawierałby właśnie dane, które mają znaczenie w późniejszym postępowaniu w sprawie o wykroczenie, a odmowa składania wyjaśnień dotyczyła kwestii merytorycznych związanych ze zdarzeniem z dnia 31 lipca 2015 roku – nieprawidłowym postojem. Nie oznacza to jednak, że strażniczka nie miała prawa, ani obowiązku ustalić danych wynikających zart. 213 § 1 kpkw związku zart. 54 § 8 kpwi potrzebnych do sporządzenia wniosku o ukaranie do sądu zgodnie zart. 57 § 3 punkt 2 kpw, co musiało nastąpić w związku z odmową przyjęcia mandatu przez obwinionego. Zaniechanie sporządzenia protokołu nastąpiło jednak z powodu okoliczności leżących także, a może przede wszystkim po stronie obwinionego, który nie chciał składać wyjaśnień i oświadczył, że skończył już zA. M.rozmawiać. Należy uznać, że odmowa podania przez obwinionego danych nastąpiła wbrew obowiązkowi.
Wobec tego uznano, żeP. P.wyczerpała znamiona dwóch wykroczeń: I. zart. 97kw w związku zart. 47 ustęp 1 punkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowymoraz II. – zart. 65 § 2kw.
W pierwszym przypadku obwiniony wykroczył przeciwko porządkowi w komunikacji. Naruszył zasady urządzania postoju na chodniku. Urządził postój w sposób ewidentnie zakłócający możliwość ruchu po chodniku pieszych i nie pozostawiając 1,5 metra przejścia dla pieszych (oczywiście nie było to możliwe z uwagi na szerokość chodnika, ale w tej sytuacji w ogóle nie można mówić do dopuszczalności zatrzymania i postoju na chodniku), nie złożył nawet lusterka, co ewidentnie wskazuje na ignorowanie praw pieszych.
W drugim przypadku obwiniony wykroczył przeciwko prawidłowemu funkcjonowaniu instytucji. Odmówił podania żądanych dwóch informacji mylnie obciążającyA. M.arogancją podczas gdy osoba ta nie mogła wiedzieć dlaczego zawiadomienia o wykroczeniu dostały te, a nie inne osoby i dlaczego nie ukarano innych kierowców. Sposób odmowy także był nieładny – obwiniony powiedział, że „skończył już rozmawiać” zA. W., samemu ignorując przedstawiciela instytucji uprawnionej do legitymowania i oskarżania w sprawach o wykroczenia.
P. P.jest osobą dorosłą, w pełni poczytalną, nie znajdującą się w chwili zdarzeń w sytuacji wyłączającej lub umniejszającej winę, a zatem jego czyny są zawinione.
Sąd orzekł wobec obwinionego jedną grzywnę, zgodnie z regulacją art. 9 § 2 kw, w wysokości 500 złotych uznając orzeczenie kary w tej wysokości za konieczne jako reakcja na popełnione wykroczenia, bacząc zarówno na stopień winy jak i stopień społecznej szkodliwości czynów oraz uwzględniając postawę obwinionego (bezkrytyczna) oraz sytuację majątkową i rodzinną obwinionego, który ma znaczne dochody i nie ma nikogo na utrzymaniu. Wymierzając karę sąd wziął pod uwagę społeczną szkodliwość czynów obwinionej opisaną wyżej, a także karalność obwinionego, bezkrytyczną postawę oraz sytuację materialną i rodzinną. Zdaniem sądu kara orzeczona wobec obwinionego nie jest wygórowana, a uwzględnia dość karygodne okoliczności zdarzeń i koresponduje z koniecznością odniesienia przez karę skutku wychowawczego wobec obwinionego.
Sąd uznał za słuszne obciążenie obwinionego opłatą w wysokości 50 złotych oraz zasądził od niego wydatki w kwocie 329 złotych, na które złożyły się: ryczałt za postępowanie – 100 złotych, koszt uzyskania opinii – 229 złotych.
na oryginale właściwy podpis
za zgodność z oryginałem