Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 275/16
Data wyroku: 2016-03-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Dąbek
Słowa kluczowe: Przedawnienie Roszczeń
Podstawa prawna: art. 118 kc

Sygn. akt III Ca 275/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 marca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek
po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa GminyD.
przeciwkoA. B.
o zapłatę
na skutek apelacji powódki
od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt I C 1303/14

1
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 w ten sposób, że umarza postępowanie w części dotyczącej żądania zasądzenia od pozwanej na rzecz powódki kwoty 270 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 26 lutego 2014 r.;

2
oddala apelację w pozostałej części;

3
zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1 200 zł (tysiąc dwieście złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

SSO Leszek Dąbek
Sygn. akt III Ca 275/16

UZASADNIENIE
Powódka GminaD.żądała zasądzenia na jej rzeczod pozwanejA. B.kwoty 18 419,23zł tytułem niezapłaconego czynszuz umowy najmu lokalu za okres od 1 02 2009r. do 31 12 2011r. wraz z odsetkami ustawowymi od kwoty 13 071,09zł od dnia 4 08 2013r., a od kwoty 5 078,14zł od dnia 26 02 2014r. do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu.
Uzasadniając żądanie twierdziła, że małżonkowieD. C.iA. C.(obecnieB.) w trakcie trwania umowy przez długi okres czasunie płacili opłat czynszowych. W dniu 26 08 2013r.D. C.zmarł.
Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górachsporządził w dniu 3 03 2014r. nakaz zapłaty, w którym nakazał pozwanej zapłacić powódce dochodzone należności.
PozwanaA. B.wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym wnosiła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Przyznała,że wraz z mężem byli najemcami przedmiotowego lokalu, ale w październiku 2008r. wyprowadziła się i nie odpowiada za zaległości czynszowe. Podniosła zarzut przedawnienia roszczenia za okres od 1 02 2009r. do 1 12 2013r.
W toku postępowaniapowódka w piśmie procesowym z dnia 4 07 2014r., które wpłynęło do Sadu Rejonowego przed rozpoczęciem cofnęła powództwo w części żądania zasadzenia od pozwanej na rzecz powódki kwoty 270zł z tytułu skapitalizowanych na dzień 2 08 2013r. odsetek.
Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górachw wyroku z dnia 20 08 2015r. oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 2 417 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia, przywołując regulacjęart. 669 § 1 k.c.,art. 6881§ 1 k.c.uznał, iż na podstawie umowy najmu zawartej pomiędzy stronami w dniu 18 02 1994r. za zapłatę czynszu oraz innych należnych opłat odpowiadają także osoby, które stale zamieszkują w najętym lokalu. Pozwanaod października 2008r. w lokalu już nie mieszkała, zatem nie ponosi odpowiedzialności za długi wygenerowane w okresie późniejszym. Ponadto w świetle regulacjiart. 118 k.c.roszczenie od lutego 2011r. włącznie jest przedawnione. Nie uznałprzy tym, iż pozwana w piśmie z dnia 12 11 2013r. dokonała niewłaściwego uznania długu. Wysokość roszczenia także nie została wykazana przez powódkę. O kosztach orzekł na podstawieart. 98 k.p.c.
Orzeczenie zaskarżyłapowódka GminaD., która wnosiłao jego zmianę przez uwzględnienie jej powództwa w całości oraz zasądzenieod pozwanej na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Zarzucała, że przy ferowaniu wyroku naruszono prawo materialne i procesowe, regulacje:

-

art. 6881k.c.poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji gdy stan faktycznyw sprawie nie odpowiadała dyspozycji tego przepisu oraz brak zastosowaniaart. 9 ust. 3 ustawy z dnia 10 04 1974 r. prawo lokalowe, który winienbyć podstawa ustaleń Sądu w niniejszej sprawie, bowiem obowiązywał w dacie zawierania umowy najmu;

art. 233 § 1 k.p.c.poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i przyjęcie, że roszczenie nie zostało przez powódkę wykazaneco do wysokości oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, iż z treści pisma pozwanej z dnia 12 11 2013r. wynika, iż „nie powinna płacić zaległości” a także naruszenie zasady kontradyktoryjności procesu poprzez uznanie, iż powódka nie uwodniła roszczenia co do wysokości.

W uzasadnieniu podnosiła między innymi, iż Sąd błędnie uznał, iż podstawą roszczenia byłart. 6881k.c.podczas gdy podstawę tę sanowiart. 9 ust. 3 ustawyz dnia 10 04 1974r. prawo lokalowe. Pozwana od chwili zawarcia umowy najmu posiadała status najemcy i do jej obowiązków należało regulowanie opłat czynszowych. Ponadto podkreślała, iż stanowisko pozwanej w piśmie z dnia 12 11 2013r. było jasne, wskazała, iż poczuwa się do spłaty zasłużenia i chce spłacić je w dogodnych dla siebie ratach i takie działanie pozwanej wyczerpuje znamiona tzw. niewłaściwego uznania długu i przerywa bieg przedawnienia.
PozwanaA. B.wniosła o oddalenie apelacji oraz zasądzenie na jej rzecz od powódki zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.
W uzasadnieniu podkreślała, że umowa najmu zawarta była zD. C., z którym pozwana rozwiodła się w styczniu 2009 r., zatem przy uwzględnieniu treściart. 9 ust. 3 ustawy prawo lokaloweniniejszej sprawie doszłodo ustania wspólności majątkowej i ustania wspólności najmu. Zatem pozwananie jest zobowiązana do zapłaty zaległości zarówno z uwagi na fakt wyprowadzeniasię z lokalu, jak i rozwiązania małżeństwa.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje :
Przy rozpoznaniu sprawy umknęło uwadze Sądu pierwszej instancji,że umowa najmu została zawarta w dniu 18 02 1994r. wobec czego odpowiedzialność pozwanej za zapłatę dochodzonych należności nie dochodzonych roszczeń nie wynika – jak przyjął Sąd Rejonowy – z regulacjiart. 6881k.c.lecz z faktu bycia przez pozwaną najemcą spornego lokalu (art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 10 04 1974r. Prawo lokalowe(Dz. U. 1987.30.165 j.t.).
W następstwie tego przy rozpoznaniu sprawy popełniono błądw zakwalifikowaniu roszczeń powódki, co jednak nie miało wpływu na zakres rozpoznania sprawy i poczynionych ustaleń faktycznych oraz ostateczny wynik sprawy.
Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczna orzeczenia, mają oparcie w informacjach zawartych we wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku źródłach dowodowych, które są logiczne oraz nawzajem się uzupełniają, potwierdzają i jako takie są wiarygodne.
Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji.
Zgodnieart. 10 ust. 3 ustawy z dnia 10 04 1974r. Prawo lokalowemałżonkowie wspólnie zajmujący lokal mieszkalny są z mocy prawa najemcami tego lokalu, chociażby umowa najmu została zawarta tylko przez jednegoz nich.
Związek małżeńskiA. C.iD. C.został zawarty w dniu 26 05 1990 roku i rozwiązany wyrokiem Sądu OkręgowegowG.z dniem 26 01 2009r. Jednakże prawo najmu lokalu mieszkalnego, które wynika z umowy najmu, a przysługuje od dnia wejścia w życieprawa lokalowegoz dnia 10 kwietnia 1974 r.(Dz. U. Nr 14, poz. 84) każdemu z małżonków(art. 9 ust. 3tego prawa), jest w stosunkach między nimi nadal skuteczne pomimo rozwiązania ich małżeństwa przez rozwód. /Uchwała Sądu Najwyższegoz dnia 19 lutego 1976 r., III CZP 96/75/
Zatem powódka zawierając związek małżeński stała się najemcą spornego lokalu i wraz zD. C., pomimo rozwiązania związku małżeńskiego była nadal zobowiązana do uiszczania należności czynszowych.
Pismem z dnia 12 10 2011r. (k. 11) powódka wypowiedziałaA.iD. C.umowę najmu lokalu mieszkalnego z zachowaniem jednomiesięcznego terminu wypowiedzenia licząc od daty doręczenia pismaze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego. Przyczyną wypowiedzenia była zwłoka w zapłacie czynszu najmu i opłat. Zatem do czasu skutecznego wypowiedzenia umowy pozwana ponosiła odpowiedzialność za niezapłacone należności czynszowe.
Należności z tytułu opłat czynszowych mają charakter świadczeń okresowych w rozumieniu regulacjiart. 118 k.c.i jak trafnie przyjął Sąd Rejonowy w znacznej części uległy one przedawnieniu, gdyż zgodnie z tą regulacją termin ich przedawnienia wynosi 3 lata.
Pozew w niniejszej sprawie został złożony w dniu 26 02 2014 roku. Zatem roszczenie do dnia 26 02 2011 roku jest przedawnione.
Pozwana była zatem zobowiązana do zapłacenia należności czynszowych jedynie za okres nieprzedawniony od 27 02 2011 roku do czasu rozwiązania umowy najmu, to jest do dnia 1 12 2011r. (wypowiedzenie umowy doręczone stronie26 10 2011r. – przy uwzględnieniu miesięcznego okresu wypowiedzenia).
Z mocy regulacjiart. 6 k.c.rodziło to po stronie powódki obowiązek wykazania istnienia dochodzonych należności i ich wykazania. W materiale sprawy brak jest podstaw do poczynienia w tym zakresie pozytywnych ustaleń faktycznych
i Sąd Rejonowy trafnie ocenił, że powództwo nie zostało w sposób należyty wykazane, przez co jest ono bezzasadne.
Jednocześnie wbrew zarzutom podnoszonym przez skarżącą nie doszłodo przerwania biegu przedawnienia. Zgodnie z regulacjąart. 123 § 1 pkt 2 k.c.terminy te ulegają między innymi przerwaniu przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje.
W piśmie z dnia 12 11 2013r. kierowanym do powódki, pozwana „zwracasię z prośbą o rozłożenie kwoty zadłużenia mieszkania za mojego byłego męża w ratach na 36 miesięcy gdyż nie jest w stanie spłacić zadłużenia jednorazowo”. Pismo to wbrew zarzutom skarżącego nie stanowi niewłaściwego uznania długu, gdyż wynika z niego jedynie fakt, iż pozwana jest świadoma zadłużenia wygenerowanego przez męża.
Przy wyrokowaniu umknęło także uwadze Sądu Rejonowego, że powódkaw piśmie z dnia 4 07 2014r. cofnęła powództwo w zakresie kwoty 270 zł.
Uwzględniając, iż cofnięcie pozwu nie pozostaje w sprzeczności z prawem lub zasadami współżycia społecznego ani nie zmierza do obejścia tego prawa (art. 203§ i 4k.p.c.) obligowało Sąd do umorzenia zgodnie zart. 355 § 1 k.p.c.w tym zakresie postępowania. Prowadziło do zmiany w tej części zaskarżonego wyroku.
Reasumując zaskarżony wyrok w podanym powyżej zakresiejest wadliwy i dlatego w tej części apelację powódki jaką uzasadnioną uwzględniono orzekając jak w punkcie 1 sentencji, a w pozostałym zakresie apelację jako bezzasadną oddalono na mocy regulacjiart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono stosując regulacjęart. 100 zd. 1 k.p.c.i§ 12 ust. 1 pkt 1 i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 09 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. nr 163, poz. 1348, z późniejszymi zmianami), biorąc pod uwagę, iż powódka uległa prawie w całości w postępowaniu odwoławczym i powinna zwrócić pozwanej poniesione przez nią w tym postępowaniu koszty zastępstwa przez fachowego pełnomocnika.

SSO Leszek Dąbek