Sąd Apelacyjny w Katowicach
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1368/16
Data wyroku: 2016-12-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jolanta Pietrzak, Marek Żurecki, Anna Petri
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy
Podstawa prawna: art. 57 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 i art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 17.12.1998 o emeryturach i rentach z FUS
Teza: Rokowanie odzyskanie zdolności do pracy uzasadnia przyznanie ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego i jednocześnie wyłącza możliwość nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W żadnym wypadku nie stanowi ono warunku jej przyznania. Świadczenia te są bowiem względem siebie konkurencyjne.

Sygn. akt III AUa 1368/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 grudnia 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach
Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSA Jolanta Pietrzak

Sędziowie

SSA Marek Żurecki
SSO del. Anna Petri (spr.)

Protokolant

Sebastian Adamczyk

po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. w Katowicach
sprawy z odwołaniaM. W.(M. W.)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy
na skutek apelacji ubezpieczonegoM. W.
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach
z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt VIII U 180/15

oddala apelację.
/-/SSA M.Żurecki /-/SSA J.Pietrzak /-/SSO del. A.Petri

Sędzia Przewodniczący Sędzia
Sygn. akt III AUa 1368/16

UZASADNIENIE
UbezpieczonyM. W.wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.z 16 grudnia 2014r., odmawiającej mu prawado renty z tytułu niezdolności do pracy. Domagał się przyznania prawa do tego świadczenia podnosząc, że przebył operację kręgosłupa, pozostaje pod opieką lekarza neurologai ortopedy, a nadto posiada orzeczenie o niepełnosprawności.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania zarzucając, że orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS uznano ubezpieczonego za zdolnego do pracy.
Wyrokiem z dnia 24 maja 2016r. Sąd Okręgowy w Gliwicach oddalił odwołanie ubezpieczonego.
Sąd I instancji ustalił, że ubezpieczonyurodził się (...)Ma wykształcenie podstawowe. Został przyuczony do zawodu malarz - tapeciarz. Od 2013r. jest zatrudniony, jako pracownik ochrony mienia.
Dnia 16 listopada 2014r. ubezpieczony złożył wniosek o przyznanie prawa do rentyz tytułu niezdolności do pracy. Orzeczeniem z 27 listopada 2014r. lekarz orzecznik ZUS uznał go za częściowo niezdolnego do pracy od 18 sierpnia 2011r. do 30 czerwca 2015r. Orzeczeniem z 12 grudnia 2014r., wydanym w trybie nadzoru orzeczniczego komisja lekarska ZUS uznała, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. Na tej podstawie wydano zaskarżoną decyzję.
W oparciu o opinię biegłych specjalistów z zakresu neurologiiJ. O.,A. N.iL. K., Sąd Okręgowy ustalił, że u ubezpieczonego zdiagnozowano wielopoziomowe zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego C4-C7 bez objawów mielopatycznych i istotnego ograniczenia ruchomości kręgosłupa, zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne kręgosłupa lędźwiowo - krzyżowego bez ograniczenia ruchomości oraz ostrych objawów korzeniowych, stan po operacjiwe wrześniu 2011r. kręgosłupa lędźwiowego z powodu dyskopatii na poziomie L2-L3 - fenestracja i usunięcie przepukliny jądra miażdżystego, przewlekły zespół bólowy kręgosłupa, stan po operacji w czerwcu 2014r. zespołu rowka nerwu łokciowego po stronie lewej, ślepotę oka lewego oraz przebytą gruźlicę w wywiadzie.
W badaniach obrazowych kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego biegli stwierdzili obecność wielopoziomowych zmian zwyrodnieniowo - dyskopatycznych, które są odpowiedzialne za zgłaszane przez ubezpieczonego dolegliwości bólowe kręgosłupao charakterze przewlekłym. W badaniu neurologicznym nie stwierdzono występowania objawów i zaburzeń ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, powodujących niezdolność ubezpieczonego do pracy. Brak jest objawów ogniskowych, móżdżkowych, pozapiramidowych i patologicznych, nie występują zaburzenia mielopatyczne i patologia mięśniowa, brak jest ostrych objawów korzeniowych.
Z ustaleń Sądu I instancji wynika, iż w obecnym stanie zdrowia ubezpieczonyjest sprawny ruchowo, nie występują u niego zaburzenia chodu, brak istotnych ograniczeń ruchomości kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego. Okresowe zaostrzenia dolegliwości bólowych kręgosłupa szyjnego, bądź lędźwiowego, mogą być leczone w ramach czasowej niezdolności do pracy. Wskazana jest właściwa profilaktyka bólowych zespołów kręgosłupowo - korzeniowych. Operacja zespołu cieśni nadgarstka nie spowodowała ograniczenia sprawności kończyny górnej prawej. Z przyczyn neurologicznych, ubezpieczony nie jest częściowo, ani całkowicie niezdolny do pracy. Obecny stan jego zdrowia pozwalana podjęcie pracy na ogólnym rynku pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji.
W zakresie oceny stanu zdrowia odwołującego, organ orzekający podzielił wnioski opinii biegłych neurologówA. N.iL. K.. Oparł sięw szczególności na opinii ostatnio wymienionego biegłego, która była szczegółowai należycie umotywowana, a wnioski poparto wynikami badań dodatkowych. Biegli prawidłowy odnieśli stan zdrowia ubezpieczonego do jego kwalifikacji.
Sąd Okręgowy nie podzielił natomiast wniosków opinii biegłego neurologaJ. O., uznając ją za odosobnioną i nieprzekonującą. Biegły w sposób nieuprawniony ocenił zdolność ubezpieczonego do pracy nie tylko w odniesieniu do schorzeń neurologicznych,ale również do ślepoty oka lewego, która jest schorzeniem wniesionym do zatrudnieniai nie może być brana pod uwagę w kontekście niezdolności do pracy. Nie doszło bowiemdo pogorszenia stanu jego zdrowia w tym zakresie. Z uwagi na wyjaśnienie spornych kwestii w opiniach trzech biegłych, Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnego biegłego neurologa.
Zdaniem Sądu Okręgowego, odwołanie ubezpieczonego nie zasługujena uwzględnienie. Powołując się na treśćart. 57 ust. 1 i 2 oraz art. 12 i art. 13 ustawyz 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 887), Sąd ten wskazał, że u ubezpieczonego nie występuje ani częściowa,ani całkowita niezdolność do pracy. Wynika to z rzetelnych, miarodajnych i zgodnych opinii biegłych z zakresu neurologii -A. N.iL. K., zbieżnychz oceną stanu zdrowia dokonaną przez komisję lekarską ZUS. W badaniu neurologicznymnie stwierdzono występowania objawów i zaburzeń ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, powodujących niezdolność ubezpieczonego do pracy. Brak jest ostrych objawów korzeniowych. Natomiast okresowe zaostrzenia dolegliwości bólowych kręgosłupa mogą być leczone w ramach czasowej niezdolności do pracy. Występowanie zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych kręgosłupa, przy braku upośledzenia sprawności ogólnofizycznej i istotnego ograniczenia ruchomości kręgosłupa, nie stanowi podstawdo orzekania o niezdolności ubezpieczonego do pracy. Jego obecny stan zdrowia pozwalana podjęcie pracy na ogólnym rynku pracy, zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji,tj. lekkiej pracy strażnika ochrony mienia, którą świadczył po operacji kręgosłupa.
Kierując się powyższymi ustaleniami, Sąd I instancji uznał, iż ubezpieczonynie spełnia przesłanki do przyznania mu renty z tytułu niezdolności do pracy - nie jest bowiem niezdolny do pracy i z mocyart. 47714§ 1 k.p.c.oddalił odwołanie.
Apelację od tego wyroku wniósł ubezpieczony.
Apelujący zaskarżył wyrok w całości, domagając się jego zmiany, poprzez przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od 1 listopada 2014r., po uprzednim uzupełnieniu postępowania dowodowego przez dopuszczenie dowodu z opinii biegłych sądowych w zakresie ortopedii, traumatologii i neurologii na okoliczności zdolności ubezpieczonego do pracy, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia od organu rentowego na jego rzecz kosztów procesu za obie instancje według norm przepisanych.
Apelujący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że ubezpieczony jest zdolny do pracy. Podkreślił, że orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z 27 listopada 2014r. został uznany za częściowo niezdolnegodo pracy, więc od 1 listopada 2014r. powinno mu być przyznane prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy ze względu na schorzenia, które i obecnie są diagnozowaneprzez lekarzy leczących, jak i przez biegłych sądowych, tzn. zespół korzeniowy odcinka szyjnego kręgosłupa z cechami radikulopatii i ograniczeniem sprawności manualnejoraz prawie całkowite zerwanie ścięgna mięśnia nadgrzbietowego prawej ręki i przewlekły zespół lędźwiowy, wielopoziomowe zmiany dyskopatyczne i ślepotę lewego oka.
Apelujący podkreślił, iż przed powstaniem niezdolności do pracy pracował, jako malarz - tapeciarz, a następnie krótko - jako ochroniarz. Jego praca wymagała znacznej sprawności psychofizycznej, koniecznej do wchodzenia na drabinę, pracy na wysokościw pozycji pochylonej lub na kolanach, a także dźwigania i sprawności niezbędnejdo fizycznej ochrony mienia i osób.
Apelujący zakwestionował stanowiącą podstawę rozstrzygnięcia opinię biegłegoL. K.zarzucając, że jest ona niepełna i wadliwa, albowiem:
- na podstawie przedłożonej dokumentacji biegły nie wypowiedział się w ogóleo radikulopatii, ani nie ocenił wydolności manualnej ubezpieczonego, co uczynił biegłyJ. O., a co jest niezbędne dla kompletnej oceny zdolności do pracy ubezpieczonego;
- biegły nie zauważył, że ubezpieczony cierpi na prawie całkowite zżeranie ścięgna mięśnia nadgrzbietowego prawej ręki, co skutkuje utratą możliwości jej unoszenia, niezbędnego dla wykonywania pracy malarza - tapeciarza, ale i do fizycznej ochrony mienia i osób, co znajduje potwierdzenie w opisie badania rezonansem magnetycznym z 22 lutego 2016r.;
- sam organ rentowy w orzeczeniu lekarza orzecznika z 22 marca 2016r. stwierdził,że ubezpieczony dopiero rokuje odzyskanie zdolności do pracy, co oznacza,iż tej zdolności nie ma.
Apelujący podniósł, że kwestionując opinię biegłegoL. K., złożył opis badania rezonansem magnetycznym z 22 lutego 2016r. i zawnioskował o zwrócenie siędo lekarza drP. Ł.o nadesłanie dokumentacji medycznej z(...)wG.. Zdaniem apelującego, zignorowanie przez Sądtych wniosków dowodowych, jest niewytłumaczalne. Celem postępowania jest bowiem przeprowadzenie oddającej stan rzeczywisty szczegółowej analizy stanu zdrowia ubezpieczonego. Takiej wnikliwej i rzetelnej oceny medycznej stanu zdrowia ubezpieczonego dokonał jedynie lekarz orzecznik ZUS 27 listopada 2014r. oraz biegły z zakresu neurologiiJ. O.. Na tle pozostałych opinii biegłych, opinia biegłegoJ. O.wyróżnia się wysokim poziomem merytorycznym i profesjonalizmem.
Apelujący podniósł, że Sąd I instancji bezzasadnie nie uwzględnił wnioskuo dopuszczenie dowodu z opinii innych biegłych sądowych w zakresie ortopedii, traumatologii i neurologii, którzy przeanalizowaliby możliwość pracy osoby z występującymi u niego utrwalonymi dysfunkcjami. Nie mógł z tej przyczyny w należyty sposób zbadać stanu faktycznego, leżącego u podstaw zasadności jego żądań. Sąd ten zignorował argumentacjęo charakterze medycznym, popartą współcześnie wydanym przez lekarzy leczących badaniem magnetycznym z 22 lutego 2016r. i uznał za pozbawioną znaczenia, bez odwoływania siędo wiedzy opartej na posiadaniu wiadomości specjalnych. Nie powołał się przy tymna jakiekolwiek poważne argumenty natury merytorycznej lub procesowej.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd odwoławczy uznaje za własne ustalenia poczynione przez Sąd I instancji i w pełni podziela dokonaną na ich podstawie ocenę prawną zasadności odwołania ubezpieczonego.
Zgodnie z treścią prawidłowo powołanego przez Sąd Okręgowyart. 57 ust. 1 ustawyz dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 887), zwanej dalej ustawą emerytalną, renta z tytułu niezdolnoścido pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:
1. jest niezdolny do pracy;
2. ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;
3. niezdolność do pracy powstała w okresach ubezpieczenia, bądź w okresach opłacania  składek na ubezpieczenie społeczne w wysokości określonej w przepisacho organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych albo nie później, niż w ciągu18 miesięcy od ustania tych okresów.
Definicję niezdolności do pracy zawiera przepis art. 12 ust. 1 ustawy emerytalnej, który stanowi, iż niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicielub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Po myśliart. 12 ust. 2 tej ustawy, całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolnośćdo wykonywania jakiejkolwiek pracy. Z mocy art. 12 ust. 3 tej ustawy, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnejz poziomem posiadanych kwalifikacji. Na zasadzie art. 13 ust. 1 ustawy, przy ocenie stopniai przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się:
1. stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej  sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji;
2. możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracyoraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter  dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje  psychofizyczne.
Jak słusznie ustalił Sąd I instancji, na podstawie opinii biegłych sądowych - specjalistów z zakresu neurologii: ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy w rozumieniuart. 12 ustawy emerytalnej, albowiem nasilenie dolegliwości ze strony schorzeń, na jakie cierpi, nie uzasadnia przyjęcia, że w znacznym stopniu utracił zdolność do wykonywania pracy zgodnie z posiadanym poziomem kwalifikacji. Zmiany chorobowe nie naruszają sprawności jego organizmu w stopniu uniemożliwiającym pracę zawodową, a zgłaszane dolegliwości mogą być leczone ambulatoryjnie. Trafnie przy tym Sąd I instancji podkreślił,iż opinie biegłych zostały wydane w oparciu o badanie ubezpieczonego, kompletną dokumentację lekarską i akta sprawy, co wynika z ich treści. Są one fachowe i rzetelne,a zawarte w nich kategoryczne konkluzje sformułowane zostały jasno i wynikają logiczniez części opisowych opinii. Nie było zatem podstaw do kwestionowania przyjętych przez tych biegłych wniosków o braku niezdolności ubezpieczonego do pracy. Ustalenia Sądu Okręgowego, poczynione w oparciu o te niebudzące wątpliwości opinie biegłych, zasługują na aprobatę. Zgodność wniosków wypływających z tych opinii uzasadniała oddalenieprzez ten Sąd wniosków ubezpieczonego o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnych biegłych tej samej specjalności.
W tym miejscu zauważyć należy, iż organ orzekający trafnie ocenił zastrzeżenia ubezpieczonego do opinii powyższych biegłych uznając, iż nie zasługują onena uwzględnienie. Miały one charakter bardzo ogólnikowy i sprowadzały się wyłączniedo podnoszenia twierdzeń o jego niezdolności do pracy. Wynikały wyłącznie z subiektywnej oceny ubezpieczonego wpływu jego dolegliwości na zdolność do pracy. Nie podważały rozpoznanych u niego schorzeń, a jedynie wnioski biegłych w zakresie braku niezdolnoścido pracy, co z istoty rzeczy nie zasługiwało na uwzględnienie. Ponadto, wbrew zarzutom apelującego, kwestię jego wydolności manualnej podjęła biegła neurologA. N., która wskazała na brak zaników mięśni kończyn górnych i prawidłową siłę mięśniową. Brak zatem podstaw do twierdzeń, iż okoliczność ta nie była przedmiotem oceny biegłych.
Jak słusznie wywiódł Sąd Okręgowy, ubezpieczony nie spełnia przesłanki przewidzianej w powołanym na wstępie art. 12 ust. 3 ustawy emerytalnej, warunkującej przyznanie mu renty z tytułu niezdolności do pracy. Obecny stopień zaawansowania jego dolegliwości nie narusza sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym wykonanie pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Biegli specjaliści z zakresu neurologiiA. N.iL. K.wskazali jednoznacznie, iż ubezpieczonyjest sprawny ruchowo, nie występują u niego zaburzenia chodu, brak istotnych ograniczeń ruchomości kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego. Również operacja zespołu cieśni nadgarstka nie spowodowała ograniczenia sprawności kończyny górnej prawej. Zachowane zostały napięcie i siła mięśni. Nie stwierdzono występowania objawów i zaburzeń ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, powodujących niezdolność ubezpieczonego do pracy. Brak jest objawów ogniskowych, móżdżkowych, pozapiramidowychi patologicznych, nie występują zaburzenia mielopatyczne i patologia mięśniowa, brak jest ostrych objawów korzeniowych.
Przeprowadzona przez Sąd Okręgowy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń. Wbrew zarzutom apelującego, Sąd ten przeprowadził staranne postępowanie dowodowe, w oparciu o które poczynił trafne ustalenia faktyczneoraz wywiódł wnioski w pełni uprawnione wynikiem tego postępowania, nie wykraczając poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów, wynikające z przepisuart. 233 k.p.c.Dokonana subsumcja ustaleń faktycznych do mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, nie budzi zastrzeżeń Sądu odwoławczego. Na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym wnioski wypływające z opinii biegłegoJ. O.nie zostały uznane za miarodajne. Ów biegły specjalista z zakresu neurologii nie był uprawniony do brania pod uwagę, przy ocenie zdolności ubezpieczonegodo pracy, jego schorzeń okulistycznych wniesionych do zatrudnienia, które w okresie zatrudnienia nie uległy pogorszeniu. Brak jego niezdolności do pracy wykluczył możliwość przyznania mu renty z tego tytułu, jak trafnie uznał organ orzekający.
Z przytoczonych wyżej względów, na zasadzieart. 207 § 6 k.p.c.w związku zart. 217 § 2 i 3 k.p.c.przy zastosowaniuart. 391 § 1 k.p.c., Sąd odwoławczy nie uwzględnił wniosku apelującego o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnych biegłych tej samej specjalnościna okoliczność zdolności ubezpieczonego do pracy. Konkluzje przyjęte przez dotychczasowych biegłych z zakresu neurologii:A. N.iL. K.pokrywają się i są jednoznaczne. Wniosek o powołanie kolejnych biegłych uznać więc należy za nieuzasadniony. Przeprowadzenie zawnioskowanego dowodu było całkowicie niecelowe i zgłaszane jedynie dla zwłoki. Jak wynika przy tym z wyroku Sądu Najwyższegoz dnia 19 marca 1997r. (II UKN 45/97; OSNP z 1998r., z. 1, poz. 24), nie można żądać prowadzenia postępowania dowodowego tylko dlatego, że strona nie jest zadowolonaz dotychczasowych jego wyników. Sąd nie jest bowiem zobowiązany do uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych tak długo, aż strona udowodni korzystną dla siebie tezęi pomija je od momentu dostatecznego wyjaśnienia sprawy, co miało miejsce w tym przypadku.
Na koniec należy zwrócić uwagę na wynikający z akt rentowych ubezpieczonego fakt, iż po złożeniu przez niego ostatniego wniosku o rentę dnia 16 listopada 2014r. - w okresieod 22 lipca 2015r. do 15 lipca 2016r. był on uprawniony do świadczenia rehabilitacyjnego.Z mocy art.art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnychz ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa(t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 372z późn. zm.), przysługuje ono ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Tymczasem, stosownie do powołanego na wstępieart. 57 ust. 1w związku z art. 12 ust. 1 ustawy emerytalnej, warunkiem przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy jest utrata zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i brak rokowań odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Z uwagi na wykluczające się przesłanki nabycia prawa do każdego z tych świadczeń, konkurują one ze sobą. Skoro zatem, pobierając świadczenie rehabilitacyjne, ubezpieczony rokował odzyskanie zdolności do pracy, przeto z istoty rzeczy, nie spełniał przesłanki uzyskania prawa do renty w postaci braku rokowań odzyskania zdolności do pracy.Jak wynika z powyższych regulacji - wbrew twierdzeniom apelującego - rokowanie odzyskania zdolności do pracy wyłącza prawo do renty, a nie stanowi warunku jej wypłaty.
Ponadto, jak wynika z treści art. 100 ust. 2 ustawy emerytalnej, jeżeli ubezpieczony pobiera świadczenie rehabilitacyjne - prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy powstaje z dniem zaprzestania pobierania tego świadczenia. W wyroku z dnia 31 marca 2000r.(II UKN 458/99; OSNP 2001/18/565) Sąd Najwyższy wskazał, iż nie jest dopuszczalne równoczesne pobieranie dwóch konkurencyjnych lub wyłączających się świadczeńz ubezpieczenia społecznego, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Jak wynikaz motywów rozstrzygnięcia, prawo do świadczenia rehabilitacyjnego i jego pobieranie odsuwa w czasie przyznanie prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. Stąd, pobieranie przez ubezpieczonego tego świadczenia w okresie od 22 lipca 2015r.do 15 lipca 2016r. wyłączało w tym czasie możliwość przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Z kolei okres przypadający po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego jest już objęty nowym wnioskiem ubezpieczonego o rentę z 16 czerwca 2016r. Decyzją z dnia 15 września 2016r. organ rentowy odmówił jego uwzględnienia, z uwagi na brak jego niezdolności do pracy. Wyłącznie w toku postępowania zainicjowanego owym wnioskiem, możliwe jest uwzględnienie nowych okoliczności związanych z opisywanym w apelacji zerwaniem ścięgna, potwierdzonym badaniem RM z 22 lutego 2016r. W niniejszym postępowaniu oceniana jest bowiem zasadność decyzji z dnia 16 grudnia 2014r. i wpływna tę ocenę mogą mieć wyłącznie okoliczności występujące do daty jej wydania,a nie późniejsze schorzenia.
Mając powyższe na względzie, na mocyart. 385 k.p.c.apelację ubezpieczonego,jako bezzasadną, należało oddalić.
/-/SSA M.Żurecki   /-/SSA J.Pietrzak  /-/SSO del. A.Petri

Sędzia   Przewodniczący    Sędzia
JR