Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XVII Ka 160/16
Data wyroku: 2016-05-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Justyna Andrzejczak, Dariusz Kawula, Jarosław Komorowski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: 279§1kk

Sygn. akt XVII Ka 160/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 maja 2016r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu, Wydział XVII Karny - Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Justyna Andrzejczak / spr./
Sędziowie:  SO Jarosław Komorowski
SO Dariusz Kawula
Protokolant: apl. radc. Bartosz Zaliński
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań-Stare Miasto del. do Prokuratury Rejonowej w Śremie Katarzyna Bugajska-Grząbka.
po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016r.
sprawyD. E.iR. W. (1)
oskarżonych o przestępstwa zart. 279 § 1 kki in.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Śremie
z dnia 1 października 2015r., sygn. sprawy II K 178/15,

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. R.kwotę 516,60 zł (w tym VAT) tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuR. W. (1)z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

3
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w ½ części, tj. po 40 zł od każdego, z tym że od oskarżonegoR. W. (1)zasądza nadto koszty ustanowionego w sprawie obrońcy działającego z urzędu, a także wymierza oskarżonym opłaty w wysokości po 400,00 zł za drugą instancję.

Dariusz Kawula Justyna Andrzejczak Jarosław Komorowski

UZASADNIENIE
Zgodnie z przepisemart. 457 § 2 k.p.k.niniejsze uzasadnienie sporządzone zostało wyłącznie co do oskarżonegoR. W. (1)na skutek złożonego przez jego obrońcę z urzędu wniosku o uzasadnienie wyroku.
Wyrokiem z dnia 1 października 2015 roku w sprawie II K 178/15 Sąd Rejonowy w Śremie uznał oskarżonychD. E.iR. W. (1)za winnych przestępstwa zart. 279 § 1 k.k., a nadtoR. W. (1)za winnego przestępstwa zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.oraz oskarżonegoD. E.za winnego przestępstw zart. 178 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.oraz zart. 62 ust. 1w zw. zart. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(k. 409 – 410v).
Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wnieśli: obrońca oskarżonegoR. W. (1)(k. 460 – 463), obrońca oskarżonegoD. E.(k. 472 – 477) oraz prokurator (k. 458 – 459).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonegoR. W. (1)okazała się bezzasadna. Zawarta w niej argumentacja nie zasługiwała na uwzględnienie nawet w znikomym zakresie.
Przed ustosunkowaniem się do apelacji wniesionej w niniejszej sprawie należy zauważyć, iż Sąd I instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszystkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone dokładnie i starannie. Ocena materiału dowodowego, dokonana przez Sąd Rejonowy nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie wyroku odpowiada wymogomart. 424 § 1 i 2 k.p.k.i w pełni pozwala na kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia. Do czynu przypisanego oskarżonemu Sąd I instancji zastosował właściwą kwalifikację prawną i należycie ją uzasadnił.
Argumentacja zawarta apelacji sprowadza się przede wszystkim do nieuzasadnionej i bezpodstawnej polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Co znamienne obrońca oskarżonego nie zakwestionowała przy tym oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąda quo. Tymczasem jako profesjonalny podmiot postępowania karnego obrońcę oskarżonego w pełnym zakresie obowiązują przepisyart. 427 § 1 i 2 k.p.k., zaś Sąda quemprzepisart. 433 § 1 k.p.k.zakreślający granice rozpoznania środka odwoławczego, w tym przypadku wyznaczonego przez postawione zarzuty.
W tym stanie rzeczy zarzuty poczynienia błędów w ustaleniach faktycznych podniesione przez skarżącą były całkowicie niezasadne. Mogłyby one być trafne jedynie wówczas, gdyby skarżącą wykazała, że na podstawie dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów, można z nich wyciągnąć inne, logiczne wnioski pozwalające na poczynienie odmiennych ustaleń faktycznych. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, albowiem ocena dowodów dokonana została z zachowaniem zasad określonych w przepisachart. 4 i 7 k.p.k., zaś z przedmiotowego materiału dowodowego nie sposób wyciągnąć odmiennych logicznie wniosków. Z tego względu twierdzenia skarżącej pozostały czystą polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądumeriti.
Co do wskazywanej przez skarżącą rzekomej niemożliwości ustalenia, czy oskarżeni przełamali zabezpieczenia, aby dostać się do środka budynku stacji paliw, wskazać należy, iż na ustalenie tej okoliczności, tj. rozbicie kłódki w drzwiach, wskazują wyjaśnienia samego oskarżonegoR. W. (1)oraz zeznania świadkówM. C.iS. M.. Oskarżony wyraźnie wskazał bowiem w toku postępowania przygotowawczego, że „wyszedłem i strzeliłem młotkiem w kłódkę zabezpieczającą i wszedłem do środka” (k. 83). Zmiana tych wyjaśnień w toku rozprawy głównej, jak słusznie zauważył to Sąd Rejonowy, była podyktowana wyłącznie chęcią uniknięcia surowszej odpowiedzialności karnej. Dodatkowo świadkowieC.iM.zgodnie i konsekwentnie podawali, że drzwi do stacji paliw były zamknięte na kłódkę, a klucze do niej posiadał wyłącznie świadekC.oraz kierownik stacji paliw (k. 248, 358v – 359, 348v – 349). Nie było więc żadnych wątpliwości co do tego, że w przedmiotowym budynku stacji paliw drzwi były zamknięte na kłódkę, którą to oskarżeni musieli usunąć, aby dostać się do środka, co w szczególności uczynił właśnie oskarżonyR. W. (1), o czym sam wyjaśnił. Z dowodów tych, które prawidłowo ocenił Sądmeriti,nie sposób bowiem wyciągnąć innych logicznych wniosków. Skarżąca nie zdołała wykazać uchybień w rozumowaniu Sądu Rejonowego, stąd nie można było przychylić się do jej argumentacji.
Natomiast co do okoliczności udzielenia przez oskarżonegoR. W. (1)oskarżonemuD. E.środka odurzającego w postaci amfetaminy, to także nie udało się skarżącej dowieść błędów w rozumowaniu Sądu Rejonowego. Prawidłowo przyjęto bowiem, na podstawie konsekwentnych i logicznych wyjaśnień oskarżonegoD. E., iż narkotyku tego udzielił mu właśnie oskarżonyR. W. (2).E.był w swoich wyjaśnieniach od samego początku pewny i niezmienny (k. 48, 68, 346v – 347), a przy tym nie miał w istocie żadnego interesu w bezpodstawnym obciążaniuW., albowiem i tak postawiono mu zarzut posiadania tej substancji. Z tego względu argumentacja skarżącej, iż wyjaśnieniaE.nie zasługiwały w tym zakresie na wiarę, albowiem były pomówieniami i nie znajdowały potwierdzenia w innym materiale dowodowym, nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak wskazano powyżej oskarżonyE.był konsekwentny w swoich wyjaśnieniach i nie miał żadnego interesu w bezpodstawnym obciążaniu współoskarżonego. Brak było więc podstaw, aby jego wyjaśnienia z tego tylko względu, iż były pomówieniami współoskarżonego, uznać za niewiarygodne. Również więc w tym przypadku skarżącej nie udało się wykazać błędów czy uchybień w rozumowaniu Sądumeriti, który dokonywał ustaleń w oparciu o powyższe wyjaśnienia oskarżonegoE., a nawet się w apelacji nie pokusiła o wskazanie potencjalnych powodów pomówienia.
Reasumując należy zaznaczyć, że oparcie przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych na określonej i wyraźnie wskazanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku grupie dowodów i jednoczesne nieuznanie dowodów przeciwnych, nie stanowi uchybienia, które mogłoby powodować zmianę lub uchylenie wyroku, w sytuacji gdy zgodnie z treściąart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., Sąd Rejonowy wskazał jakimi w tej kwestii kierował się względami. Jak wynika z motywów zaskarżonego wyroku Sąd I instancji uczynił zadość wymaganiom wskazanego wyżej przepisu, dokonując szczegółowej i wszechstronnej analizy materiału dowodowego oraz wskazując precyzyjnie jakie fakty uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach. Sąd Rejonowy odpowiednio wskazał w jakich częściach uznał ww. dowody za wiarygodne, a w jakich za nie zasługujące na wiarę (lub nieistotne), przy czym stanowisko swoje logicznie i przekonywująco uzasadnił. Dowody te pozwoliły przypisać oskarżonemu winę i sprawstwo w zakresie zarzucanych mu czynów.
Także zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej oskarżonemuR. W. (1)kary okazała się całkowicie chybiony. Skarżąca wskazała jakoby Sąda quozastosował przy orzekaniu o karze wobec oskarżonego obowiązującą w chwili wydania wyroku ustawę karą, która była dla niego mniej korzystna, albowiem nie pozwalała na warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej mu kary łącznej 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Takie twierdzenia skarżącej są w sposób oczywisty błędne i dowodzą jedynie nierzetelnego i nieuważnego zapoznania się z uzasadnieniem wyroku Sądu Rejonowego. W dokumencie tym wskazano bowiem wyraźnie i wprost, iż Sądmeritiskorzystał z dyrektywy określonej przepisemart. 4 § 1 k.k.i sięgnął po przepisyKodeksu karnegow brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2015 roku, albowiem były one korzystniejsze dla oskarżonego,zwłaszcza w zakresie treściart. 69 § 1 k.k.(k. 442 – 442v). Sąd Rejonowy wprost w swoim uzasadnieniu wskazał więc, że miał na uwadze zmianę brzmieniaart. 69 § 1 k.k.i zastosował go w brzmieniu względniejszym dla oskarżonych, tj. pozwalającym na rozważania dotyczące ewentualnego warunkowego zawieszenia wykonania kary. Stąd argumentacja skarżącej w tym zakresie się wręcz kuriozalna. Sąda quozawarł zresztą w dalszej części swojego uzasadnienia szczegółowe rozważania w przedmiocie niemożliwości zastosowania wobec oskarżonego instytucji przewidzianej przepisemart. 69 § 1 k.k., z uwagi na brak pozytywnej prognozy kryminologicznej wobecR. W. (1). Sąda quemustalenia te w pełni podziela i aprobuje, podzielając pogląd, iż wobec oskarżonego niemożliwym było zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej mu kary łącznej 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Ponadto Sąd Rejonowy precyzyjnie wyważył okoliczności wpływające na wymiar kary, ustalając go na poziomie adekwatnym do stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego oraz stopnia jego zawinienia – prawidłowo spełniając tym samym dyrektywy prewencji ogólnej, jak i szczególnej zawarte w przepisieart. 53 k.k.Zważywszy na ustawowe zagrożenie przestępstw przewidzianych wart. 279 § 1 k.k.i art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii uznać należy, iż wymierzone oskarżonemu kary pozbawienia wolności oraz kara łączna mają jedynie charakter sprawiedliwej odpłaty za popełniony czyn karalny, tak więc nie sposób uznać, że są „rażąco niewspółmierne”.
W tym miejscu zaznaczyć należy, że Sąd Okręgowy dokonał również z urzędu kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w świetle bezwzględnych przesłanek odwoławczych przewidzianych przepisamiart. 439 § 1 k.p.k.orazart. 440 k.p.k., jednak żadne z nich w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły. Z tego względu nie było potrzeby ingerencji w zaskarżone orzeczenia z urzędu.
W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wszystkie poczynione powyżej rozważania, Sąd Okręgowy na podstawie przepisuart. 437 § 1 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, co do oskarżonegoR. W. (1).
O kosztach obrony z urzędu oskarżonegoR. W. (1)za postępowanie odwoławcze Sąd Okręgowy orzekł na podstawie przepisuart. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku prawo o adwokaturze(tj. Dz.U. z 2009 roku, Nr 146, poz. 1188, ze zm.) i § 4ust. 1 § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 roku, poz. 1801). Z tego też tytułu Sąd Okręgowy zasądził na rzecz adw.E. R.kwotę 516,60 złotych (w tym podatek VAT).
O kosztach postępowania odwoławczego, co do oskarżonegoR. W. (1)Sąd Okręgowy orzekł na podstawie przepisówart. 634 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.w zw. zart. 636 § 1 k.p.k.orazart. 8, art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz.U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223, ze zm.). Na koszty te składają się wyłożone przez Skarb Państwa wydatki (40,00 złotych), koszty ustanowionego obrońcy z urzędu za postępowanie odwoławczego (516,60 złotych) oraz opłata za drugą instancję (400,00 złotych).

    Dariusz Kawula   Justyna Andrzejczak  Jarosław Komorowski