Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 997/14
Data wyroku: 2016-04-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Antonina Surma
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu
Podstawa prawna: 280 kk

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu w Wydziale II Karnym,
w składzie :
Przewodniczący :SSR Antonina Surma
Protokolant : Magdalena Górska
po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 roku we Wrocławiu
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Śródmieścia:
Małgorzaty Rutowskiej
sprawy karnej z oskarżenia publicznego :
1.K.P.
ur. (...)weW.
synaJ.iJ.z domuK.
PESEL (...)
2.R.(...)
ur. (...)weW.
synaJ.iG.z domuG.
PESEL (...)
oskarżonych o to, że:
I. w dniu 10 sierpnia 2014 roku weW., działając wspólnie i w porozumieniu doprowadziliK. K. (3)do stanu nieprzytomności i bezbronności w ten sposób, że uderzyli go w twarz i przyciskali łokciem jego głowę do poduszki czym spowodowali u niego obrażenia w postaci urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu oraz stłuczenia prawej okolicy żuchwowej naruszając czynności narządów jego ciała na czas do dni 7, po czym zabrali w celu przywłaszczenia mienie w postaci telewizoramarki T.o wartości 1.000 złotych, telefonumarki N. (...)o wartości nie mniejszej niż 100 złotych, portfela męskiego o wartości 50 złotych, karty kredytowejbanku (...), dowodu osobistego na nazwiskoK. K. (3), pieniędzy w kwocie 1.200 złotych, to jest mienia o łącznej wartości nie mniejszej niż 2.350 złotych czym działali na szkodęK. K. (3), przy czymK. P. (1)dopuścił się tego czynu działając w warunkach recydywy wielokrotnej
tj. wobecK. P. (1)o przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.iart. 275 § 1 k.k.iart. 278 § 5 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
a wobecR. Ż. (1)o czyn zart. 280 § 1 k.k.iart. 275 § 1 k.k.iart. 278 § 5 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
II. w dniu 10 sierpnia 2014 roku weW., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą uderzaliK. Z.rękoma po głowie, czym spowodowali u niej uraz głowy, wstrząśnienie mózgu oraz wybroczyny podpajęczynówkowe lewej okolicy czołowej i cierniowej, powodując naruszenie czynności narządów jej ciała na czas powyżej dni 7
tj. o przestępstwo zart. 157 § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonegoK. P. (1)za winnego tego, że w dniu 10 sierpnia 2014 roku pomógł do zbycia telewizoramarki T.o wartości 1.000 złotych wiedząc, że pochodził z przestępstwa, przy czym był on uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia II Wydział Karny w sprawie IIK 371/08 za czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i inne za co wymierzono mu karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 2 kwietnia 2010 roku do 1 października 2011 roku oraz od 31 stycznia 2008 roku do 1 lutego 2008 roku i od 2 kwietnia 2010 roku do 1 października 2011 roku, tj. przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 291 § 1 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
uniewinniaK. P. (1)od stawianego mu zarzutu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 157 § 1 k.k.;

III
uniewinniaR. Ż. (1)od stawianego mu zarzutu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.iart. 275 § 1 k.k.iart. 278 § 5 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;

IV
uniewinniaR. Ż. (1)od stawianego mu zarzutu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 157 § 1 k.k.;

V
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobecK. P. (1)kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres jego zatrzymania w sprawie w dniach od 13 sierpnia 2014 roku do 14 sierpnia 2014 roku;

VI
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.zwalnia oskarżonegoR. Ż. (1)od przypadających na niego kosztów sądowych w tym od opłaty;

VII
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.w zakresie uniewinnienia zwalnia oskarżonegoK. P. (1)od przypadających na niego kosztów sądowych w tym od opłaty;

VIII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. Nr 27, poz. 152) w zakresie skazania zwalnia oskarżonegoK. P. (1)od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie w tym od opłaty;

IX
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.L. S.kwotę 929,88 złotych z VAT tytułem nieopłaconej obrony udzielonejR. Ż. (1)z urzędu;

X
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. A.kwotę 619,92 złotych z VAT tytułem nieopłaconej obrony udzielonejK. P. (1)z urzędu.

Sygn. akt II K 997/14

UZASADNIENIE
W toku postępowania w sprawie ustalono następujący stan faktyczny:
Dnia 10 sierpnia 2014r. na podwórku przyul. (...)weW.K. K. (3)wraz ze swoim znajomymK. Ś. (1)spożywali alkohol w postaci wódki.
Następnie tego dnia,K. K. (3)spożywał też alkohol u rodzinyK. Z., z którą wspólnie zamieszkiwał.
(Dowód: zeznania świadkaK. K.– k. 222, zeznania świadkaK. Ś.– k. 329 –
330, zeznania świadkaA. Ś.– k. 329).
Po powrocieK. K. (3)iK. Z.do mieszkania przyul. (...)weW., kiedy lokatorzy spali, nieznani sprawcy przedostali tam i doprowadziliK. K. (3)do stanu nieprzytomności i bezbronności w ten sposób, że uderzyli go w twarz i przyciskali łokciem jego głowę do poduszki czym spowodowali u niego obrażenia w postaci urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu oraz stłuczenia prawej okolicy żuchwowej naruszając czynności narządów jego ciała na czas do dni 7, po czym zabrali należące do niego: telewizormarki T.o wartości 1.000 złotych, telefonmarki N. (...)o wartości nie mniejszej niż 100 złotych, portfel męski o wartości 50 złotych, kartę kredytowąbanku (...), dowód osobisty na jego nazwisko oraz pieniądze w kwocie 1.200 złotych.
(Dowód: zeznania świadkaK. K.– k. 5, 222, dokumentacja medyczna – k.
opinia sądowo – lekarska – k.139 – 140, protokół oględzin miejsca – k. 2 –
3).
Osoby te także uderzałyK. Z.rękoma po głowie, czym spowodowały u niej uraz głowy, wstrząśnienie mózgu oraz wybroczyny podpajęczynówkowe lewej okolicy czołowej i cierniowej, powodując naruszenie czynności narządów jej ciała na czas powyżej dni 7.
(Dowód: zeznania świadkaK. K.– k. 222, dokumentacja medyczna – k. 57 – 72,
opinia sądowo – lekarska – k.136 – 138).
W dniu 10 sierpnia 2014r. weW.K. P. (1)zastawił w lombardzie telewizormarki T.o wartości 1.000 zł, co do którego wiedział, że należał do jego wujkaK. K. (3). Zastawił też przekazany mu telefonmarki N. (...).
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoK. P.– k. 76, 221, 296, protokół zatrzymania
rzeczy – k. 12 – 14).
R. Ż. (1)zna z widzeniaK. P. (1).
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoR. Ż.– 86 – 87, 220).
OskarżonyK. P. (1)to trzydziestoletni bezdzietny mężczyzna stanu wolnego.
K. P. (1)uzyskał wykształcenie gimnazjalne i z zawodu jest piekarzem i cukiernikiem. Przed osadzeniem w jednostce penitencjarnej utrzymywał się z prac dorywczych w budownictwie, z czego osiągał dochód w kwocie około 1600 zł.
W warunkach izolacji oskarżony prezentuje postawę manipulacyjną. W celu uzyskania założonych przez siebie celów dokonuje samouszkodzeń.
Zgodnie z jego własnym oświadczeniem,K. P. (1)nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Był, natomiast wielokrotnie karany – głównie za przestępstwa przeciwko mieniu, za co wymierzano mu tak kary pozbawienia wolności o charakterze bezwzględnym, jak i z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, które, następnie były zarządzane do wykonania. – M. in. oskarżony był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia II Wydział Karny w sprawie IIK 371/08 za czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i inne na karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 2 kwietnia 2010 roku do 1 października 2011 roku oraz od 31 stycznia 2008 roku do 1 lutego 2008 roku i od 2 kwietnia 2010 roku do 1 października 2011 roku.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoK. P.– k. 74 – 75,K. (...)– 96, odpisy
wyroków – k. 98 – 132, opinia z zakładu karnego – k. 315).
OskarżonyR. Ż. (1)to dwudziestosześcioletni bezdzietny mężczyzna stanu wolnego. Przed umieszczeniem w jednostce penitencjarnej, oskarżony utrzymywał się z renty rodzinnej w kwocie 1300 zł.
Zgodnie z jego własnym oświadczeniem, oskarżony nie był wcześniej leczony neurologicznie, psychiatrycznie ani odwykowo. Był, natomiast wcześniej karany.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoR. Ż.– k. 84 – 86, 220,K. (...)).
OskarżonyK. P. (1)w toku postępowania przyznał się jedynie do popełnienia przestępstwa paserstwa. Składał wyjaśnienia.
OskarżonyR. Ż. (1)w toku postępowania nie przyznał się do popełnienia zarzucanych jemu czynów i składał wyjaśnienia.
Powyższy stan faktyczny – w zakresie odniesionych przez pokrzywdzonych obrażeń, ustalono na podstawie jednoznacznych i fachowych opinii sądowo – lekarskich (k. 136 – 138, 139 – 140), które sporządzone zostały w oparciu o niekwestionowaną dokumentację medyczną (k. 57 – 72, 39 – 56), którą w toku postępowania także uznano za wiarygodną.
Dokonując ustaleń w sprawie, Sąd częściowo posłużył się zeznaniamiK. K. (3). Wykorzystał je, bowiem, co do składników zabranego mienia i ogólnego przebiegu zdarzenia, podczas którego je zabrano. Nie dano mu, natomiast, wiary co do osoby sprawcy.
W swoich pierwszych, najbardziej spontanicznych relacjach bowiem, pokrzywdzony wskazał, że o obecności obcych w mieszkaniu dowiedział się gdy podczas snu został uderzony w głowę przez jednego z napastników. Ja zeznał, zauważył wówczas, że siedzi na nim jakiś mężczyzna i łokciami uciska jego głowę twarzą do poduszki, co uniemożliwiło mu obserwację sytuacji. Jak jednak stwierdził, widział, że jeden z mężczyzn wypina z gniazdka telewizor, choć widział go jedynie do wysokości klatki piersiowej. Pokrzywdzony wskazał wówczas, że o popełnienie tego czynu podejrzewaK. P. (1), choć nie argumentował tego w żaden sposób.
Kolejna wypowiedźK. K. (3)miała miejsce tego samego dnia. – Świadek wskazał, że sprawcy weszli do mieszkania przez drzwi, co do których nie wiedział, czy były zamknięte. Dopiero wówczas jednak wskazał, że przekonanie o tym, że toK. P.dokonał przedmiotowego czynu powziął na podstawie tego, iż w dniu zdarzenia spotkał go w sklepie, aK. P. (1), który chciał od niego pieniędzy na zakup piwa widział, żeK. K. (3)w portfelu ma pieniądze. Później natomiast, syn jego kolegi –K. Ś. (1)- miał mu powiedzieć, żeK. P.go szukał i chciał się z nim spotkać. – Wskazać w tym miejscu należy, iż K.Ś.nie potwierdził tego zeznając jedynie, że istotnie,K. P.przechodził 10 sierpnia 2014r. przez podwórko, lecz nie informował o tym pokrzywdzonego. – W dalszym ciągu tego dnia pokrzywdzony twierdził, żeK. P.zażywa środki odurzające, więc potrzebuje pieniędzy. Podkreślił jednak, że w toku zapamiętanego zdarzenia go nie widział.
Nie ulega, natomiast, wątpliwości Sadu, iż im bardziej zaawansowane było postępowanie w sprawie, tym bardziejK. K. (3)był przekonany o tym, żeK. P. (1)był jednym z napastników dnia 10 sierpnia 2014r. – Wyraz takiemu przekonaniu dawał podczas rozprawy głównej dnia 8 kwietnia 2015r. (k. 221 – 222), podczas której zeznał, że – choć nie wspominał o tym wcześniej w postępowaniu, to zamek w drzwiach był wyrwany, co zauważył dopiero po powrocie ze szpitala. – Takie jednak stwierdzenia sprzeczne są z jego wcześniejszymi zeznaniami, gdzie twierdził, że nie wie, czy drzwi do mieszkania były tego wieczoru zamknięte. – Jedynie na marginesie wskazać trzeba, iż fakt wyrwania zamka nie wynika z protokołu oględzin mieszkania, sporządzonego dnia 10 sierpnia 2014r. (k. 2 – 3), gdzie mowa jest jedynie o wyrwanym mocowaniu łańcuszka zabezpieczającego drzwi.
Podczas rozprawy pokrzywdzony kilkakrotnie wskazywał, że nie wpuściłby K.P.do mieszkania. - W związku z tym, jak sugerował świadek, musiał on wyrwać zamek by się dostać do środka. Na tym etapie postępowania,K. K.zeznał nadto, iż obudziło go nie uderzenie w twarz, lecz kopnięcie. – Takie jednak, relacje – ponad okoliczności wskazane w znacznej odległości czasowej od zdarzenia - są zdaniem Sądu, niespontaniczne, a przez to niewiarygodne.
Nadto, świadek przyznał, że tego dnia spożywał alkohol - tak w postaci piwa u siostry K.Z., jak i na podwórku w postaci wódki, co potwierdził też K.Ś., z którym pokrzywdzony alkohol spożywał. Okoliczność ta, zdaniem Sądu, także mogła wywierać wpływ na procesy zapamiętywania zdarzenia przez świadka.
Niezależnie jednak od powyższego,K. K.nie rozpoznał na sali drugiego z oskarżonych –R. Ż. (1).
Zeznania z 8 kwietnia 2015r. świadek rozwijał także 18 stycznia 2016r., (k. 309 – 310), kiedy to zeznał, że oskarżonyK. P.„wywalił drzwi”, choć jeszcze chwilę wcześniej powiedział, że oskarżonyK. P.(jedyny obecny wówczas na sali oskarżony) nie był u niego w domu. Twierdził tez, żeK. P.szukał go na podwórku z „nożem w ręce”, choć nie był w stanie wytłumaczyć, dlaczego wcześniej o nożu nie wspomniał. Po raz pierwszy też (a było to czwarte jego przesłuchanie w tej sprawie) powiedział, że podczas zdarzenia rozpoznałK. P.po głosie, choć – jak sam stwierdził – oskarżony nic nie mówił, a jedynie „wydawał odgłosy”.
Co więcej, sprawstwa K.P.nie potwierdził teżA. Ś. (2)– ojciecK. Ś. (1), który – według relacji pokrzywdzonego – miał zdarzenie widzieć z podwórka. Jak, jednak, wynikało z jego uznanych przez Sąd za wiarygodne zeznań, A.Ś.nic nie widział, a wezwaniem w charakterze świadka był mocno zdziwiony.
Sąd nie wykorzystał zeznańK. Z.(k. 9, 223, 309), z pierwotnych relacji której wynikło jedynie, że poczuła uderzenie w głowę, po którym jak się ocknęła, nie widziała w mieszkaniu nikogo pozaK. K. (3). Wskazać też należy, iż choć nie była pewna, czy podpis widniejący pod jej zeznaniami złożonymi w postępowaniu przygotowawczym należy do niej, to podczas rozprawy głównej zeznawała konsekwentnie: że zdarzenia nie pamięta, że straciła przytomność.
Nie dano, natomiast, jej wiary w zakresie zeznań, jakie złożyła dnia 18 stycznia 2016r. (k. 308), kiedy to wskazała, że podczas zdarzenia nie było jej iK. K.w domu, a kiedy wrócili drzwi już „były rozwalone”. Po chwili jednak, stwierdziła: „musieli mnie uśpić”, co wskazywało na to, iż podczas kradzieży była jednak w domu. Świadek nie podała przyczyn tych rozbieżności w swoich relacjach.
Sąd – dokonując weryfikacji relacjiK. K.- wykorzystał, natomiast, szczere i spontaniczne relacjeA. Ś. (2)(k. 329), który choć przyznał, że znaK. K. (3), wskazał, że nie jest to znajomość zażyła, a przebiegu zdarzenia nie widział i nie zna jego przebiegu.
Podobnie, posłużono się relacjamiK. Ś. (1)(k. 329 – 330), który, co prawda przyznał, że dnia 10 sierpnia 2014r. spożywał zK. K.alkohol, oraz, żeK. P.przechodził tego dnia przez podwórko, to zaprzeczył, by informował o tym fakcieK. K..
W toku post postępowania w sprawie Sąd częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoK. P. (1). Dał im, bowiem, wiarę w zakresie, w jakim w toku całego postępowania – tak w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed Sądem - przyznawał, że zastawił w lombardzie telewizor, o którym wiedział, że został zabrany z mieszkaniaK. K. (3).
Nie dał mu, natomiast wiary co do wskazania (k. 75 – 76, 296), że w dniu zdarzenia spożywał z pokrzywdzonym alkohol – początkowo na podwórku. Następnie – po zaprowadzeniu nietrzeźwegoK. K.do jego mieszkania spotkał swojego znajomego o pseudonimie(...), z którym ponownie poszedł doK. K.. Tam, zK. K.i(...)spożywali alkohol. Jak wskazał oskarżony – w pewnym momencie(...)uderzył w twarzK. K.. – Widząc to,K. P. (1)– jak wyjaśnił – wyszedł z mieszkania, którego to zachowania – ponad upojenie alkoholowe – nie był w stanie wytłumaczyć, przy czym zaprzeczał konfliktowi z pokrzywdzonym. Następnie, jak wyjaśnił, gdy wiedział, że(...)wyniósł z mieszkania telewizor, zastawił go w lombardzie. - Przed Sądem nie był jednak w stanie powiedzieć dlaczego to zrobił. Wskazał tez wówczas, iż – odmiennie w stosunku do tego, co wyjaśniał w postepowaniu przygotowawczym, na miejscu nie było żadnego z mężczyzn okazanych na rozprawie na tablicy poglądowej.
Powyższe relacje są jednak nielogiczne także w zakresie wspólnego spożywania zK. K.alkoholu, czemu, zresztą zaprzeczał ten ostatni. Skoro, bowiem,K. K., był wcześniej pijany iK. P.odprowadzać go musiał do domu, to nielogicznym jawi się twierdzenie oskarżonego, że poszedł doK. K.z mężczyznąps. (...)aby wspólnie spożywać alkohol.
Z wyjaśnieniamiK. P. (1), jakie złożył w toku rozprawy korespondują tez wyjaśnieniaR. Ż. (1)(k. 86 – 87, 220), który stanowczo i konsekwentnie zaprzeczał popełnieniu zarzucanych mu czynów i swojej obecności w miejscu zdarzenia. Jak wyjaśniał, 10 sierpnia 2014r. nie spotkał się z K.P., w szczególności zaś nie spożywali wspólnie alkoholu. Oskarżony nie znał takżeK. Z., co potwierdził też podczas rozprawy dnia 8 kwietnia 2015r.K. K.(k. 221).
Jak wskazał R.Ż.,K. P. (1)znał z widzenia. Nadto, nie był w stanie opisać tego, co robił 10 sierpnia 2014r., co – zdaniem Sądu – znajduje uzasadnienie w tym, że tego dnia nie podejmował żadnej nadzwyczajnej aktywności.
Dokonując ustaleń stanu faktycznego w sprawie, Sąd wykorzystał odpisy wyroków zapadłych wobec oskarżonegoK. P.(k. 98 – 132), które potwierdzały sporządzone przez uprawnione podmioty dane o karalności. Posłużył się też opinią z Zakładu Karnego (k. 315), opisyującą zachowanie oskarżonego w warunkach izolacji.
W toku postepowania, Sąd – w celu weryfikacji zeznańK. K.– wykorzystał niekwestionowany przez strony protokół oględzin miejsca (k. 2 – 3). Posłużył się również protokołem zatrzymania rzeczy (k. 12 – 14).
Podobnie, Sąd odniósł się do sporządzonych przez uprawnione podmioty danych o karalności każde z oskarżonych (k. 148, 95 – 96).
Mając powyższe na względzie, Sąd uznał oskarżonegoK. P. (1)za winnego tego, że w dniu 10 sierpnia 2014 roku pomógł do zbycia telewizoramarki T.o wartości 1.000 złotych wiedząc, że pochodził z przestępstwa, przy czym był on uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia II Wydział Karny w sprawie IIK 371/08 za czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i inne za co wymierzono mu karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 2 kwietnia 2010 roku do 1 października 2011 roku oraz od 31 stycznia 2008 roku do 1 lutego 2008 roku i od 2 kwietnia 2010 roku do 1 października 2011 roku, tj. przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Do czynu tego, bowiem, w toku postepowania konsekwentnie przyznał się oskarżony, a co nadto potwierdzone zostało protokołem zatrzymania rzeczy (k. 12 – 14). Zdaniem Sądu, natomiast, sam fakt, iż wraz z przedmiotowym telewizorem oskarżony zastawił w lombardzie telefon komórkowy, nie oznacza, iż miał świadomość, że był to aparat pochodzący z tego samego źródła. Wobec, natomiast, braku przyznania w tym względzie, jak i braku informacji o cechach szczególnych tego aparatu, które umożliwiłyby jego rozpoznanie, nie można, zdaniem Sadu, twierdzić, żeK. P.powinien i mógł przypuszczać, że telefon ten także został uzyskany za pomocą czynu zabronionego - tym bardziej, że otrzymał go dopiero pod lombardem.
Zauważono, jednak, iżK. K.przypisanego czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa - w ciągu niespełna 5 lat po odbyciu ponad 6 miesięcy kary w sprawie o sygn. akt II K 371/08, a przestępstwo to było umyślnym przestępstwem podobnym (w myślart. 115 § 3 k. k.) do przestępstwa, za które był skazany.
Nie ulega, zatem, wątpliwości, żeK. P. (1)dopuścił się przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Oskarżonego uniewinniono, natomiast, od stawianych mu zarzutów w pozostałym zakresie.K. P. (1)nie zaprzeczał obecności w miejscu zamieszkaniaK. K.i K.Z., jednak wskazał, iż zarzucanych mu czynów nie popełnił. Jak twierdził, popełnił je mężczyzna, którego w postępowaniu przygotowawczym rozpoznał jakoR. Ż. (1), czemu jednak na dalszym etapie postępowania – zaprzeczał.
Jednocześnie, wyjaśnienia powyższe uznano w wielu miejscach za nielogiczne, a przez co niewiarygodne. Na marginesie jedynie wskazać trzeba, że są rażąco sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonego, które także w wielu istotnych dla sprawy kwestiach rażą brakiem obiektywizmu.
W związku z tym,K. P. (1)uniewinniono od popełnienia czynu zart. 280 § 1 k.k.iart. 275 § 1 k.k.iart. 278 § 5 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k., jak też zart. 157 § 1 k.k.
Podobnie,R. Ż. (1)uniewinniono tak od tego, że w dniu 10 sierpnia 2014 roku weW., działając wspólnie i w porozumieniu doprowadziłK. K. (3)do stanu nieprzytomności i bezbronności w ten sposób, że uderzyli go w twarz i przyciskali łokciem jego głowę do poduszki czym spowodowali u niego obrażenia w postaci urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu oraz stłuczenia prawej okolicy żuchwowej naruszając czynności narządów jego ciała na czas do dni 7, po czym zabrali w celu przywłaszczenia mienie w postaci telewizoramarki T.o wartości 1.000 złotych, telefonumarki N. (...)o wartości nie mniejszej niż 100 złotych, portfela męskiego o wartości 50 złotych, karty kredytowejbanku (...), dowodu osobistego na nazwiskoK. K. (3), pieniędzy w kwocie 1.200 złotych, to jest mienia o łącznej wartości nie mniejszej niż 2.350 złotych czym działali na szkodęK. K. (3), jak i od tego, iż w dniu 10 sierpnia 2014 roku weW., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą uderzaliK. Z.rękoma po głowie, czym spowodowali u niej uraz głowy, wstrząśnienie mózgu oraz wybroczyny podpajęczynówkowe lewej okolicy czołowej i ciemieniowej, powodując naruszenie czynności narządów jej ciała na czas powyżej dni 7.
R. Ż. (1)zaprzeczył, by kiedykolwiek gościł w mieszkaniuK. K. (3). – TakżeK. K.zaprzeczył, by kiedykolwiek widziałR. Ż. (1). Mimo, zaś, identyfikacji w postępowaniu przygotowawczym jako drugiego ze sprawców,K. P.zaprzeczył przed Sądem, że toR. Ż. (1)był drugą z osób, z którą był w mieszkaniuK. K. (3). Co więcej, na marginesie jedynie wskazać trzeba, że w mieszkaniu przyul. (...)nie zabezpieczono żadnych dowodów świadczących o tym, by oskarżonyR. Ż.faktycznie był tam dnia 10 sierpnia 2014r. oraz by dokonywał zarzucanych mu czynów.
W związku z tym,R. Ż. (1)został uniewinniony tak od popełnienia czynu zart. 280 § 1 k.k.iart. 275 § 1 k.k.iart. 278 § 5 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., jak też czynu zart. 157 § 1 k.k.
Sąd – za przypisane oskarżonemuK. P. (1)przestępstwo wymierzył karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Uznał ją bowiem, za współmierną do stopnia winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości czynu. Ta ostatnia definiowana jest przez rodzaj i charakter naruszonego dobra, którym w niniejszej sprawie jest mienie. Sąd rozważył też postać zamiaru i motywację sprawcy, oraz okoliczności popełnienia czynu, w szczególności wartość mienia oraz popełnienie go w warunkach powrotu do przestępstwa.
Wzięto też pod uwagę indywidualno – i ogólnoprewencyjne cele kary. W szczególności rozważono, iż tak wymierzona sankcja – odbywana w warunkach izolacji penitencjarnej - przyczyni się do wzmożenia poszanowania w przyszłości przez oskarżonego porządku prawnego. Nadto, w środowisku K.P.wywrze przekonanie o nieuchronnej i sprawiedliwej karze.
Realizując dyspozycjęart. 63 § 1 k.k., na poczet wymierzonej kary Sąd zaliczył oskarżonemu okres jego zatrzymania w sprawie.
Mając, zaś, na względzie, że oskarżonyK. P. (1), który odbywa obecnie karę w innej sprawie, jest pozbawiony wolności, uznano, iż jego sytuacja majątkowa nie pozwoli na pokrycie kosztów postępowania w zakresie jego skazania, w związku z czym, został on zwolniony od obowiązku ich pokrycia.
- W zakresie uniewinnień oskarżonych, kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa.
W związku, zaś, z faktem, że w toku postępowania każdy z oskarżonych korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, Sąd – na podstawieust. 29 ust. 1 ustawy Prawo o Adwokaturze(Dz.U. 2002 r. Nr 123 poz. 1058) zasądził na rzecz adw.L. S.kwotę 929,88 złotych i adw.M. A.kwotę 619,92 złotych (z VAT) której wysokość ustalono na podstawie przepisówrozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. 2002, Nr 163, poz. 1348).

ZARZĄDZENIE

I
(...)

II
(...)

III
(...)

IV
(...)

V
(...)