Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XVII Ka 9/16
Data wyroku: 2016-02-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Judejko, Małgorzata Susmaga

Sygn. akt XVII Ka 9/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 lutego 2016r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu, Wydział XVII Karny - Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:   SSO Małgorzata  Susmaga
Sędziowie:  SSO Anna Judejko / spr ./
Justyna Andrzejczak
Protokolant:   p.o. stażysty Anna Kujawińska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Jerzego Maćkowiaka
po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016r.
sprawyA. W.
oskarżonego o czyn zart. 278 § 1 kki inne
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lesznie
z dnia 14 maja 2015r., sygn. sprawy II K 429/14,

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zwalnia oskarżonego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty za drugą instancję, a nadto zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Olgi Leczykiewicz kwotę 516.60 zł (w tym VAT) tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Anna Judejko Małgorzata Susmaga Justyna Andrzejczak

UZASADNIENIE
Wyrokiem wydanym w dniu 14 maja 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 429/14 Sąd Rejonowy w Lesznie uznałA. W.za winnego ciągu 7 przestępstw zart. 278 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i zart. 64 § 1 k.k.oraz zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., za który to ciąg przestępstw wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności (punkt 3. wyroku).
W punkcie 7. wyżej wskazanego wyroku Sąd Rejonowy na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przypisanymi mu czynami solidarnie z osobami, z którymi w ich popełnieniu współdziałał.
W ostatnim punkcie wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania zwalniając oskarżonego od obowiązku ich ponoszenia.
Wyrok powyższy w odniesieniu do czynu zarzucanego mu w punkcie XIII i XIV zaskarżyłoskarżonywskazując, że nie zgadza się z orzeczeniem o obowiązku naprawienia szkody w tym zakresie.A. W.podkreślił, że nie poczuwa się do winy w zakresie wyżej wskazanym, nie brał udziału w popełnieniu kwestionowanych obecnie czynów – choć przyznał, że zgodził się na dobrowolne poddanie karze również i za te czyny – z tego tez względu orzeczenie wobec niego obowiązku naprawienia szkody uważa za krzywdzące.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja wywiedziona w niniejszej sprawie przez oskarżonego okazała się bezzasadna. Podkreślić przy tym należy, iż oskarżony we wniesionym środku odwoławczym zakwestionował swe sprawstwo i winę jedynie w odniesieniu do dwóch z siedmiu przypisanych mu przestępstw – opisanych w punktach XIII i XIV części wstępnej wyroku Sądu I instancji – dlatego też Sąd odwoławczy ograniczył kontrolę odwoławczą do zaskarżonej części wyroku, nie widząc z urzędu podstaw do ingerencji w tę jego część, która już się uprawomocniła.
W tym zaś zakresie stwierdzić należało, że Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie, w jakim było to konieczne dla przypisania oskarżonemu sprawstwa i winy w odniesieniu do ww. czynów a następnie poprawnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Tok rozumowania oraz wnioski płynące z analizy dowodów zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które w pełni odpowiadało wymogom procesowym określonym wart. 424 k.p.k.Sąd Okręgowy wreszcie nie dostrzegł uchybień wskazanych wart. 439 § 1 k.p.k., które powodowałyby konieczność uchylenia wyroku niezależnie od granic zaskarżenia.
Jakkolwiek oskarżony we wniesionym środku odwoławczym podkreślił, że nie poczuwa się do winy w odniesieniu do czynów zarzucanych mu w punktach XIII i XIV aktu oskarżenia zauważyć należy, iż jego postawa w toku postępowania wielokrotnie ulegała zmianie. Podczas przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym oskarżony nie przyznał się bowiem do popełnienia zarzucanych mu czynów oraz odmówił składania wyjaśnień. Po ponownym zapoznaniu się z zarzutami – jeszcze podczas tego samego przesłuchania –A. W.stanowisko swe jednak zmienił stwierdzając zarazem, że sprawa jest oczywista z uwagi na przyznanie się i złożenie wyjaśnień przez współoskarżonych, w związku z czym on sam nie musi składać wyjaśnień. Jednocześnie oskarżony wyraził wolę dobrowolnego poddania się karze 10 miesięcy pozbawienia wolności połączonej z obowiązkiem solidarnego z pozostałymi oskarżonymi naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych.
Następnie pismem z dnia 10 lipca 2014 roku (k. 512)A. W.wycofał powyższy wniosek stwierdzając, że zachodzą nieścisłości w zarzutach i niejasności w sprawie oraz że nie przyznaje się do zarzucanych mu czynów.
Na rozprawie w dniu 14 maja 2015 roku oskarżony początkowo przyznał się jedynie do części ze stawianym mu zarzutów – podważając jednak swe sprawstwo w odniesieniu do innych czynów, niż czyni to obecnie – następnie jednak przyznał się do popełnienia wszystkich z nich, podtrzymując wniosek o wydanie wobec niego wyroku skazującego o treści uzgodnionej z oskarżycielem publicznym.
W ocenie Sądu odwoławczego wyjaśnienia oskarżonego w tej części, w jakiej nie przyznawał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów uznać należało za wyraz przyjętej przezA. W.strategii procesowej zwłaszcza w kontekście pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Istotnym jest bowiem, iż wydając wyrok skazujący Sąd Rejonowy dysponował nie tylko jednoznacznym wnioskiem oskarżonego złożonym w trybieart. 387 k.p.k.popartym finalnym przyznaniem się ww. Na sprawstwo i winę oskarżonego wskazywały również wyjaśnienia współoskarżonychA. H.iA. Ś., których ocenę jako wiarygodnych Sąd Okręgowy w pełni podziela. Ww. konsekwentnie wskazywali na udział oskarżonegoW.w zarzucanych im czynach oraz jego rolę w nielegalnym procederze a jednocześnie sami nie uchylali się od odpowiedzialności za swe czyny, czego wyrazem było złożenie przez ww. wniosków o dobrowolne poddanie się karze.A. H.zaprzeczyła przy tym, by była w jakikolwiek sposób skonfliktowana z oskarżonym, co rzutować mogłoby na ocenę wiarygodności jej wyjaśnień. Nadto Sąd dysponował danymi dotyczącymi śladów logowania telefonu należącego do oskarżonego (k. 398 – 399) potwierdzającymi logowanie się telefonu oskarżonego każdorazowo w miejscu popełnienia przestępstw wskazanych w zarzutach – w tym również tych, których popełnienieA. W.obecnie kwestionuje.
W kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie było przy tym podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego złożonego przez obrońcę oskarżonego na rozprawie odwoławczej w dniu 11 lutego 2016 roku o przesłuchanie w charakterze świadka panaT.na okoliczność tego, że oskarżony działał pod wpływem przymusu. Warto bowiem zauważyć, iż na żadnym etapie postępowania na okoliczność tę oskarżony się nie powoływał ani nie wynikała ona z innych przeprowadzonych w toku postępowania dowodów. Z tych też względów uznać należało, że wniosek ten zmierza jedynie w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania.
W oparciu o wyżej wskazany materiał dowodowy poddany analizie z uwzględnieniem reguł wynikających z treściart. 7 k.p.k.sprawstwo i wina oskarżonegoW.nie budziły wątpliwości również w zakresie obecnie przez niego kwestionowanym. Tym samym uzasadnione było orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku naprawienia – solidarnie ze współoskarżonymi - szkody wyrządzonej przestępstwa opisanymi w punktach XIII i XIV części wstępnej zaskarżonego wyroku poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych kwot pieniężnych stanowiących równowartość skradzionych towarów.
Nie znajdując podstaw do zakwestionowania zaskarżonego wyroku w powyższym zakresie Sąd Okręgowy mając na uwadze kierunek wniesionego środka odwoławczego zbadał zaskarżone rozstrzygnięcie w zakresie kary pod kątem jej współmierności do wszystkich okoliczności czynu.
Nadmienić w tym miejscu należy, iż oskarżonemu zarzucono popełnienie przestępstw zart. 278 § 1 k.k.zagrożonych karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Z uwagi na działanie w warunkach zart. 64 § 1 k.k.i zart. 91 § 1 k.k.Sąd Rejonowy był przy tym uprawniony do wymierzenia oskarżonemu kary do górnej granicy jej ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Sąd Okręgowy stoi przy tym na stanowisku, iż miarą surowości kary jest nie tyle jej wysokość, co stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej w przepisie sankcjonującym dane zachowanie. W obliczu ustawowego zagrożenia kary 10 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu w kontekście okoliczności sprawy nie sposób traktować jako nadmiernie surowej. Zauważyć bowiem trzeba, iż o rażącej niewspółmierności kary można mówić jedynie wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości tego czynu, nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie jej społecznego oddziaływania i nie uwzględnia w należytym stopniu celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do sprawcy (por. OSN KW 1974, 11, 213), gdy kara – pomimo tego, że mieści się w granicach ustawowego zagrożenia – nie uwzględnia w sposób właściwy wszystkich okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą (por. OSW KW 1985, 7-8, 60). W ocenie Sądu Okręgowego w obliczu dotychczasowej wielokrotnej już karalnościA. W.za popełnienie przestępstw i jego w zasadzie niezmiennej postawy polegającej na ignorowaniu norm prawnych nie można zaś mówić o rażącej łagodności orzeczonej wobec niego kary.
Kierując się wyżej wskazanymi względami Sąd Okręgowy nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia utrzymał je w mocy.
W 2. punkcie orzeczenia Sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.orzekł o kosztach procesu zwalniając oskarżonego od obowiązku ich ponoszenia. Sąd miał na uwadze, iż oskarżony znajduje się w trudnej sytuacji finansowej w związku z faktem, że do dnia 9 lutego 2016 roku przebywał w zakładzie karnym a nadto zobowiązany został do naprawienia szkody wyrządzonej przypisanymi mu przestępstwami.
Anna Judejko   Małgorzata Susmaga Justyna Andrzejczak