Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 44/16
Data wyroku: 2016-04-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anita Jarząbek-Bocian, Ludmiła Tułaczko, Aleksandra Mazurek
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 178a § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 44/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 kwietnia 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Anita Jarząbek - Bocian
Sędziowie:  SO Aleksandra Mazurek
SO Ludmiła Tułaczko (spr.)
Protokolant asystent sędziego Dominika Wolska - Gamdzyk
przy udziale Prokuratora Wojciecha Groszyka
po rozpoznaniu dnia 12 kwietnia 2016 r.
sprawyN. W. (1)synaR.iD.,ur. (...)wN.
oskarżonego o przestępstwo zart. 178a § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie
z dnia 1 października 2015 r. sygn. akt V K 487/14
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 110 złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz pozostałe koszty sądowe w postępowaniu odwoławczym.
SSO Anita Jarząbek - Bocian SSO Aleksandra Mazurek SSO Ludmiła Tułaczko
Sygn. akt VI Ka 44/16

UZASADNIENIE

N. W. (1)oskarżony o to, że:
w dniu 27 lipca 2014 roku wK.woj.(...), prowadził w ruchu lądowym po drodze publicznej tj.ul. (...)pojazd mechaniczny, tj. samochód osobowy markiC. (...)onr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości, gdzie badania zawartości alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu przeprowadzone za pomocą alco-sensora(...)wersja(...)wykazało: pierwszy pomiar: 1,08 mg/l, drugi pomiar: 1,12 mg/l, trzeci pomiar: 1,13 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu,
tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.
Po rozpoznaniu sprawy o sygn. V K 487/14 Sąd Rejonowy w Wołominie wyrokiem z dnia 1 października 2015 r. orzekł:

1
oskarżonegoN. W. (1)uznał za winnego tego, że 27 lipca 2014 roku naulicy (...)wK., prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy markiC. (...)onumerze rejestracyjnym (...), będąc w stanie nietrzeźwości, gdzie badania wykazały odpowiednio: 1,08 mg/l, 1,12 mg/l oraz 1,13 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu i za to na podstawieart. 178a § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., tj. w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 lipca 2014 roku, skazał oskarżonego na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 2 (dwóch) lat próby;

3
na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując jedną stawkę dzienną za równoważną kwocie 10 (dziesięciu) złotych;

4
na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat; zaś na podstawieart. 63 § 2 k.k.na poczet tego środka karnego zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od 25.08.2014 roku do 29.06.2015 roku;

5
na podstawieart. 43 § 3 k.k.zobowiązał oskarżonego do zwrotu do właściwego starostwa posiadanego prawa jazdy;

6
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 110 (sto dziesięć) złotych tytułem opłaty oraz 216,27 (dwieście szesnaście złotych i dwadzieścia siedem groszy) tytułem wydatków w sprawie.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia rażącą obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez:
a) dowolną ocenę zeznańG. Z.polegającą na uznaniu ich za wiarygodne w zakresie wskazującym na sprawstwo oskarżonego, podczas gdy:

-

zeznania tego świadka w sposób istotny odbiegają od zeznań funkcjonariuszy PolicjiJ. S.iM. A., które Sąd uznał za wiarygodne;

zeznania tego świadka odbiegają od ustaleń funkcjonariuszy Policji co do przebiegu samej interwencji — który to przebieg interwencji Sąd ustalił za rzeczywisty;

zeznania tego świadka są wewnętrznie niespójne co do:

⚫

przebiegu zdarzenia;

⚫

przebiegu interwencji funkcjonariuszy Policji zachowania samego świadka;

zachowania samego świadka;

- zeznania tego świadka stoją w rażącej sprzeczności z doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego myślenia;
- Sąd pominął ewidentne trudności w prawidłowym postrzeganiu okoliczności zdarzenia przez tego świadka;

b
rażącą wybiórczość w ocenie zeznań świadkaG. Z.polegającą na przyjęciu, że zeznania tego świadka są niewiarygodne w zakresie, w jakim funkcjonariusze Policji złożyli swoje zeznania odmienne w swej treści od zeznań świadkaG. Z., zaś wiarygodne w każdym pozostałym zakresie, tj. w jakim funkcjonariusze Policji nie złożyli swoich zeznań;

c
dowolną, ocenę, zeznańM..M.polegającą na uznaniu ich za niewiarygodne z uwagi na sprzeczność tych zeznań z zeznaniamiG. Z., podczas gdy:

- zeznania te znajdują potwierdzenie w zeznaniachD. M., które Sąd uznał za w pełni wiarygodne;
- zeznania te są spójne z wyjaśnieniami oskarżonego;
- zeznania tego świadka są logiczne, konsekwentne i sensowne;
- Sąd przy ocenie zeznań tego świadka ograniczył się wyłącznie do zastosowania kryterium oceny zgodności/niezgodności tych zeznań z zeznaniami świadkaG. Z., bez jakichkolwiek nawet prób oceny ich spójności, sensowności czy zgodności z wyjaśnieniami oskarżonego;

d
dowolną ocenę zeznańD..K.polegającą na uznaniu, iż jej zeznania nie wniosły niczego do ustaleń Sądu, podczas gdy zeznania te nie tylko w pełni potwierdzają wyjaśnienia oskarżonego, ale są w pełni zbieżnezzeznaniami funkcjonariuszy Policji a nadto dowodzą faktu, że oskarżony nie był kierującym samochodem;

e
dowolną ocenę zeznańD. M.polegającą na uznaniu, że zeznania tego świadka — uznane przez Sąd za wiarygodne - przeczą zeznaniom świadkaM. M. (3), podczas gdy zeznania te w pełni je potwierdzają;

f
dowolną ocenę wyjaśnień samego oskarżonego bez jakiejkolwiek ich oceny co do spójności wewnętrznej oraz zgodności z pozostałym, materiałem. dowodowym — innym niż zeznaniaG. Z.;

g
zupełne zaniechanie przez Sąd analizy zachowania samego oskarżonego na miejscu zdarzenia i oceny tego zachowania w świetle zwykłego zdrowego rozsądku.

W konsekwencji podniesionych zarzutów apelacyjnych na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.w zw. zart. 437 § 1 i 2 k.p.k.obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i słusznie uznał, żeN. W. (1)popełnił zarzucane mu przestępstwo zart. 178a § 1 k.k.Wbrew twierdzeniom obrońcy, ocena całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku postępowania karnego nie nosiła cech dowolności lecz była zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, wskazaniami wiedzy i logicznego rozumowania. Sąd Rejonowy oparł się na zeznaniachG. Z.i wykazał, że świadek w dniu 27 lipca 2014r. stojąc na tarasie swojego domu widziała tylko jednego mężczyznę, który przyjechał samochodem markiC. (...)nr rej. (...)naul. (...)wK.i zaparkował naprzeciwkosklepu (...). Jako kierowcę tego pojazdu i zarazem jedyną osobę, która mim podróżowała, świadek wskazała oskarżonegoN. W. (1). Świadek widziała jak kierowca wysiał z samochodu i obserwując jego zachowanie dostrzegła, iż jest on pod wpływem alkoholu.G. Z.zeznała, że widziała jak kierowca zaparkował pojazd, wysiadł z niego i następnie chwiejnym krokiem ruszył w stronę sklepu. Określiła, że kierowca „zataczał się”, co bez wątpienia jest typowe dla osoby będącej pod znacznym wpływem alkoholu. Była pewna, że nikogo innego z nim nie było. Wskazała, że sposób poruszania się kierowcy samochodu ewidentnie nasuwał myśl, iż jest on w stanie nietrzeźwości. Sąd Rejonowy uznał zeznania świadkaG. Z.za wiarygodne, albowiem była ona naocznym świadkiem zdarzenia, obserwowała oskarżonego z wysokości pierwszego piętra i odległości około ośmiu metrów. Tym samym miała możliwości dokonania spostrzeżeń, o których wiarygodnie zeznawała, nawet w sytuacji gdy nadchodził zmrok. Miejsce to było widne także z tego powodu, że oświetlony był sklep z alkoholem, w kierunku którego udał się nietrzeźwy kierowca samochodu. Wbrew twierdzeniom obrońcy, zeznania te nie pozostają w sprzeczności z zeznaniami policjantów, gdyż zastali oni w samochodzie tylko oskarżonego, który był w stanie nietrzeźwości. Podczas interwencji żadnej innej osoby w samochodzie nie było. Zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu wynosiła w pierwszym pomiarze 1,08 mg/l, drugim 1,12 mg/l, trzecim 1,13 mg/l. Stan nietrzeźwościN. W. (1)potwierdziła świadekG. Z., która zauważyła jego niepokojące zachowanie. Należy dostrzec rozbieżności w zeznaniach świadka i policjantówJ. S.iM. A.podczas interwencji podjętej na skutek zgłoszenia świadka zastali oskarżonego siedzącego z tyłu samochodu, na tylnej kanapie natomiast świadekG. Z.widziała, że oskarżony gdy wrócił do samochodu, to usiadł na miejscu kierowcy. Nie można jednak wykluczyć, że świadek jak obserwowała oskarżonego z odległości około ośmiu metrów i z wysokości pierwszego piętra, nie potrafiła w sposób ścisły określić, które drzwi samochodu oskarżony otworzył, prócz tego, że na pewno do niego wsiadł. Sam oskarżony wyjaśniał w postępowaniu przygotowawczym, że kilka razy zmieniał miejsce w samochodzie, siedział na miejscu pasażera z przodu, z tyłu oraz na miejscu kierowcy. Nie ma zatem powodu, aby zdyskredytować zeznania tego świadka, tylko dlatego, że nie obserwowała ona tego zdarzenia przez cały czas, albowiem na kilka minut zdecydowała się zejść w domu na dół po telefon, aby zadzwonić na policję. Sąd I instancji prawidłowo wykluczył zeznania świadkówM. M. (3)orazD. M.. ŚwiadkaM. M. (3)w całości, zaś świadkaD. M.w zakresie jakim podawał on wersję zdarzenia zasłyszaną od ojca. Słusznie Sąd zauważył, że zeznania wskazanych świadków potwierdzają wersję zdarzenia oskarżonego, dostosowywane były do aktualnie przeprowadzanego postępowania dowodowego. ŚwiadekM. M. (3)w pierwszych zeznaniach twierdził, że jak wyszedł z samochodu z miejsca kierowcy to od razu zadzwonił do syna, aby po niego przyjechał. W postępowaniu sądowym zaś zaczął twierdzić, że zanim zadzwonił, to odszedł od samochodu na około 10-20 metrów. Należy dostrzec, że jeśli prawdziwą wersją zdarzenia byłaby ta wskazana jako pierwsza, świadekG. Z.musiałaby zauważyć moment wykonywania połączenia przez świadkaM. M. (3)do syna. Dodatkowo świadek na rozprawie w dniu 24.02.2015r. widząc świadkaM. M. (3)wskazała, że jest on za wysoki w porównaniu do mężczyzny, którego widziała wysiadającego z samochodu w dniu 27.07.2014r. Jej zdaniem to sylwetka oskarżonego bardziej odpowiadała osobie, którą wówczas widziała. Sąd Rejonowy słusznie ocenił zeznania świadkaD. M.odnośnie przedstawienia przez niego czasu poszczególnych zdarzeń, które są zgodne z pozostałymi zgromadzonymi dowodami w sprawie. Z zeznań wskazanego świadka wynika, że wyjechał on z ojcem do oskarżonego około godziny 22:15. Dotarli na miejsce po upływie około 5-7 minut. Następnie świadek pojechał do dziewczyny i po upływie około 20-30 minut otrzymał telefon od ojca, aby zawiózł go z powrotem do domu. Niewiarygodne zatem wydaje się, abyM. M. (3)mógł być kierowcą samochoduC. (...)w dniu 27.07.2014r., który zaobserwowała świadekG. Z.albowiem niezaprzeczalnie już o godzinie 21:40 było po przeprowadzonej interwencji i przebadaniu oskarżonegoN. W. (1)alkosensorem. Zeznania świadkaD. M.ujawniły zatem rozbieżności godzinowe, które można było dostrzec względem pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Funkcjonariusze policji jako czas interwencji wskazali godzinę 21:35. Czas ten potwierdziła również świadekG. Z., która podała godzinę 21:30. DodatkowoN. W. (1)wyjaśniając wskazał, iż świadekM. M. (3)przyjechał do niego około godziny 21:30. Bezspornie więc, zeznania świadkaD. M.dotyczące przedstawienia przez niego czasu kolejnych zdarzeń, stały się pomocne dla oceny wiarygodności zeznań świadkaM. M. (3)oraz wyjaśnień oskarżonegoN. W. (1). Niezasadnie tym samym obrońca w apelacji wskazał, że świadekD. M.pomylił się albowiem świadkowieM. M. (3)orazD. M.mieli dostateczną ilość czasu na przygotowanie wspólnej wersji z oskarżonym, czy też dostosowanie jej do wyjaśnień oskarżonego. Tym bardziej, że świadekM. M. (3)zeznania składał dnia 30.07.2014r., zaś świadekD. M.dnia 31.07.2014r, a zatem odpowiednio trzy i cztery dni po zdarzeniu. Dlatego też nie bez znaczenia pozostaje fakt, że pomiędzy datą 27.07.2014r., a 30.07.2014r. świadekM. M. (3)widział się z oskarżonym wielokrotnie. Pomimo tego, Sądowi Rejonowemu udało się dostrzec niespójności pomiędzy przedstawionymi przez nich wersjami. Oskarżony utrzymywał, że pod sklep przywiózł go kolega, który go zostawił i poszedł do domu, gdyż się na niego zdenerwował, że zamierza spożyć więcej alkoholu, a miał mu pomóc w rozładunku samochodu. W tym miejscu należy zauważyć, że oskarżony nie podał od razu danych personalnych tego kolegi, a wskazaną kwestię pozostawił do uzupełnienia zgodnie z przedstawioną w późniejszym czasie linią obrony. Gdyby przyjąć wersję oskarżonego za wiarygodną, że dnia 27 lipca 2014r. jego samochód prowadził kolega, to sprzeczne z zasadą logicznego rozumowania staje się pozostawienie przez niego oskarżonego samego, w sytuacji kiedy znajdował się on pod znacznym wpływem alkoholu, a miał w zamiarze spożyć go więcej. Takie postępowanie świadka nie jest więc zgodne z zachowaniem racjonalnie postępującej osoby jako kierowcy. Świadek wiedząc, żeN. W. (1)znajdował się w stanie nietrzeźwości, rzekomo pozostawił go, nie zabrał mu nawet kluczyków, czy też nie odwiózł oskarżonego do domu. Można stwierdzić, że w ten sposób naraził go na poważne niebezpieczeństwo. Przecząc argumentom obrońcy przedstawionym w apelacji dotyczącym interwencji policji, należy uznać, że została ona podjęta w krótkim czasie i co do zasadniczych elementów była zgodna z zeznaniami świadkaG. Z.. Istotnie, policjanci interweniowali w stosunku do kierowcy samochoduC. (...)onr rej. (...), który został podany przez ww. świadka. Zeznania funkcjonariuszy policjiJ. S.iM. A.różniły się od zeznań świadkaG. Z.tylko co do szczegółów przedmiotowej interwencji. Nie ma racji obrońca oskarżonego podnosząc, iż sprzeczność w zeznaniach wskazanych świadków była powodem do oceny ich jako niewiarygodnych. Funkcjonariusze policji wskazali, że podjęli interwencję bezpośrednio po przyjeździe na miejsce, gdzie znajdował się oskarżony. ŚwiadekG. Z.natomiast wskazała, że policjanci początkowo nie podeszli do samochodu oskarżonego, gdyż jak przyjechali na miejsce zdarzenia to oczekiwali w samochodzie nie podejmując interwencji. Dopiero na prośbę przechodnia, którego poprosiła świadekZ.wysiedli z radiowozu. Wówczas ww. wskazała im samochód oskarżonego. Wskazane sprzeczności nie były na tyle istotne, aby mogły negować prawdziwość tych zeznań. Są to szczegóły, które nie musiały być zapamiętane przez policjantów, to jest ich wyłącznie ocena subiektywna. Należy dostrzec, że świadekG. Z.nie miała interesu w tym, by pomawiać oskarżonego o popełnienie przestępstwa zart. 178a § 1 k.k.Była osobą bezstronną, obcą dla oskarżonego i nie czerpała żadnych korzyści z tytułu wskazania oskarżonego jako sprawcy przestępstwa. Zdecydowała się zawiadomić policję będąc przekonaną, że spełnia swój obywatelski obowiązek. W przeciwieństwie do świadkówM. M. (3)iD. M., którzy są znajomymi oskarżonego i zeznając na jego korzyść mogli mu pomóc uniknąć odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo. Obrońca w swej apelacji podnosi również kwestię dotyczącą niewyjaśnienia przez Sąd I instancji okoliczności, czy oskarżony wszedł dosklepu (...)i zakupił alkohol. W tym miejscu należy stwierdzić, że oskarżony nie wszedł do sklepu i nie zdążył kupić alkoholu, pomimo, że taki był powód jego przyjazdu pod wskazany powyżej sklep. Nie jest to jednak istotną okolicznością w niniejszej sprawie, albowiem oskarżony mógł zmienić zdanie. Osoby o tak znacznym stopniu nietrzeźwości zachowują się w sposób irracjonalny, zatem powyższa kwestia nie jest na tyle zasadnicza, by miała wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Zeznania świadkaG. Z.nie pozostawały w sprzeczności również z zeznaniami świadkaD. K.. Świadek na prośbę oskarżonego przyjechała po niego, aby odwieźć go do domu. Biorąc pod uwagę stan nietrzeźwości oskarżonego, nie można wykluczyć, że jak przyjechał do sklepu, mógł przykładowo stwierdzić, że nie będzie jednak w stanie ponownie prowadzić samochodu i z tego też powodu zawiadomił ww.
Mając na uwadze powyższe rozważania, na uwzględnienie nie zasługiwał wniosek obrońcy o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. Wszystkie przedstawione okoliczności, bez wątpienia świadczą o winie i sprawstwie oskarżonego. Z tego też względu Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 110 złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz pozostałe koszty sądowe w postępowaniu odwoławczym.
SSO Anita Jarząbek – Bocian SSO Aleksandra Mazurek SSO Ludmiła Tułaczko