Sąd Apelacyjny w Krakowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 1740/15
Data wyroku: 2016-03-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sławomir Jamróg, Andrzej Struzik, Andrzej Szewczyk
Słowa kluczowe: Legitymacja Procesowa
Podstawa prawna: art. 36 ust.3 pkt 3 ustawy z dnia 10.05.1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym, art. 160 § 1 k.p.a., art. 153 k.p.a.

Sygn. akt I ACa 1740/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 marca 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Szewczyk

Sędziowie:

SSA Andrzej Struzik
SSA Sławomir Jamróg (spr.)

Protokolant:

st.sekr.sądowy Beata Lech

po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 r. w Krakowie na rozprawie
sprawy z powództwaS. B.
przeciwko GminieM.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach
z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt I C 781/15

1
oddala apelację;

2
zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 2.700 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego;

3
przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Kielcach na rzecz adwokataM. S.kwotę 3.321 zł (trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden złotych), w tym 621 zł podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.

SSA Sławomir Jamróg   SSA Andrzej Szewczyk SSA Andrzej Struzik
Sygn. akt I ACa 1740/15

UZASADNIENIE
W pozwie złożonym w dniu 16 lipca 2014 roku, sprecyzowanym w piśmie złożonym w dniu 25 lutego 2015 roku i w dniu 7 kwietnia 2015 roku powódS. B.wniósł o nakazanie pozwanej GminieM.wydania gospodarstwa rolnego o powierzchni 5,42 ha położonego wS., ewentualnie zasądzenie od pozwanej GminyM.Kwoty 138 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.
W piśmie złożonym w dniu 21 września 2015 roku powódS. B.cofnął pozew w zakresie żądania wydania nieruchomości i wniósł jedynie o zasądzenie na jego rzecz kwoty 136 000 zł tytułem odszkodowania za bezprawne przejęcie na rzecz Skarbu Państwa odS. B.mocą decyzji wydanej w dniu 19 marca 1977 roku nr(...)Naczelnika Gminy wM.własności nieruchomości rolnej składającej się zdziałek oznaczonych numerami (...)o łącznej powierzchni 5,42 ha położonej wS.(k. 143).
Pozwana GminaM.wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu. Pozwana GminaM.na uzasadnienie swojego stanowiska podała, że powód nie wykazał, aby poniósł jakąkolwiek szkodę w związku z wydaniem przez Naczelnika Urzędu Gminy decyzji o przejęciu na własność państwa za zaopatrzenie emerytalnegospodarstwa rolnego (...). Przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej za szkodę w związku z wydaniem decyzji administracyjnej jest stwierdzenie niezgodności tej decyzji z prawem we właściwym postępowaniu, a Sąd orzekający w postępowaniu cywilnym nie może samodzielnie ustalić niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia lub decyzji sądowej. Właściwym trybem jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji lub postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego (k. 111 – 115).
Postanowieniem wydanym w dniu 7 października 2015 roku Sąd Okręgowy w Kielcach umorzył postępowanie w sprawie o wydanie nieruchomości (k. 157).
Wyrokiem z dnia 7 października 2015 roku sygn.. akt I C 781/15 Sąd Okręgowy w Kielcach oddalił powództwo (pkt I), zasądził odS. B.na rzecz GminyM.kwotę 3600 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt II) i przyznał adw.M. S.od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Kielcach kwotę 4420 zł tytułem wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu (pkt III).
Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia. Decyzją wydaną w dniu 19 marca 1977 roku Naczelnik GminyM.orzekł o przejęciu na własność Państwa za zaopatrzenie emerytalne gospodarstwa rolnego położonego we wsiS., poz. rej.(...)stanowiącego własnośćS. B.(zam. Wówczas wS.) o powierzchni ogólnej 5,42 ha, w tym grunty rolne – 4,45 ha i leśne – 0,97 ha, oznaczone nr działek :(...)(...).
Decyzją z dnia 5 kwietnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wK., po rozpatrzeniu wnioskuS. B.o ponowne rozpoznanie sprawy – utrzymało w mocy, na podstawieart. 138 § 1 kpaswoją decyzję z dnia 22 Litego 2005 r. odmawiającą na podstawieart. 156 § 1 pkt 2w zw. zart. 158 § 1 kpastwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika GminyM.z dnia 19 marca 1977 r. o przejęciu na własność Państwa za zaopatrzenie emerytalne gospodarstwa rolnego położonego we wsiS., poz. rej.(...)stanowiącego własnośćS. B.o powierzchni ogólnej 5,42 ha, w tym grunty rolne – 4,45 ha i leśne – 0,97 ha, oznaczone nr działek(...)(...).
Wojewódzki Sąd Administracyjny wK.wyrokiem wydanym w dniu 24 maja 2006 roku w sprawie(...) SA/Ke 601/05 oddalił skargęS. B.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wK.z dnia 5 kwietnia 2005 roku numer(...)w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności . Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym w dniu 8 października 2007 roku oddalił skargę kasacyjnąS. B.od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wK.wydanego w dniu 24 maja 2006 roku w sprawie(...) SA/Ke 601/05.Postanowieniem wydanym w dniu 10 lipca 2013 roku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił wszczęcie wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy wM.z dnia 19 marca 1977 roku nr(...), orzekającej o przejęciu na własność Państwa gospodarstwa rolnego składającego się zdziałek oznaczonych numerami (...)o łącznej powierzchni 5,42 ha, położonego we wsiS., którego właścicielką byłaS. B.. Postanowieniem wydanym w dniu 23 sierpnia 2013 roku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 10 lipca 2013 roku o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy wM.z dnia 19 marca 1977 roku nr(...), orzekającej o przejęciu na własność Państwa gospodarstwa rolnego składającego się zdziałek oznaczonych numerami (...)o łącznej powierzchni 5,42 ha, położonego we wsiS., którego \właścicielką byłaS. B.. Decyzją wydaną w dniu 19 lipca 2013 roku Wojewoda(...)po rozpoznaniu wnioskuS. B.z dnia 11 kwietnia 2013 roku orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego, w sprawie zwrotu gospodarstwa rolnego stanowiącego byłą własnośćS. B.o pow. 5,42 ha, położnego we wsiS., gminaM., przejętego na własność Skarbu Państwa, decyzją Naczelnika Gminy wM.z dnia 19 marca 1977r. znak:(...)w trybie art. 9 i 31 ustawy z dnia 29 maja 1974r. o przekazaniu gospodarstw rolnych na Własność Państwa w zamian za rentę i spłaty pieniężne. Na skutek odwołaniaS. B.od decyzji Wojewody(...)z dnia 19 lipca 2013 roku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewodzie(...). Postanowieniem wydanym w dniu 2 stycznia 2014 roku Wojewoda(...)po ponownym rozpatrzeniu wnioskuS. B.z dnia 11 kwietnia 2013r. Uzupełnionym pismami z dnia 8 maja 2013r. oraz z dnia 10 czerwca 2013r. postanowił zwrócićW. S.B.podanie z dnia 11 kwietnia w sprawie zwrotu gospodarstwa rolnego stanowiącego byłą własnośćS. B.o pow. 5,42 ha, położnego we wsiS., gminaM., przejętego na własność Skarbu Państwa, decyzją Naczelnika Gminy wM.z dnia 19 marca 1977r. znak:(...)w trybie art. 9 i 31 ustawy z dnia 29 maja 1974r. o przekazaniu gospodarstw rolnych na Własność Państwa w zamian za rentę i spłaty pieniężne.
Przy tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, że powództwo nie jest zasadne. Sąd wskazał, że GminaM.nie jest biernie legitymowana w sprawie o zapłatę odszkodowania z tytułu powołanego przez powoda bezprawnego przejęcia na rzecz Skarbu Państwa odS. B.mocą decyzji wydanej w dniu 19 marca 1977 roku nr(...)Naczelnika Gminy wM.własności nieruchomości rolnej składającej się zdziałek oznaczonych numerami (...)o łącznej powierzchni 5,42 ha położonej wS.. Zgodnie z treścią przepisu art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) Skarb Państwa przejmuje zobowiązania i wierzytelności rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego i stopnia wojewódzkiego wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych i decyzji administracyjnych wydanych przed dniem 27 maja 1990 r. oraz zobowiązania i wierzytelności powstałe w związku z wykonaniem tych orzeczeń sądowych i decyzji administracyjnych. Na tle wykładni tego przepisu w judykaturze przyjmuje się jednolicie, że w sprawie o naprawienie szkody wynikłej z ostatecznej decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) biernie legitymowanym jest Skarb Państwa, także wtedy, gdy stwierdzenie jej nieważności lub stwierdzenie, że została wydana z naruszeniem prawa, nastąpiło po dniu 26 maja 1990 roku. Przy tej ocenie Sąd pierwszej instancji wsparł swe rozważania poglądem wyrażonym przez Sad Najwyższy w uchwale z dnia 7 grudnia 2006 r., III CZP 99/06, OSNC 2007/6/79, Biul.SN 2006/12/6 .
Niezależnie od tego Sąd Okręgowy, odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego wskazał, że podstawą oceny zasadności powództwaS. B.o zapłatę odszkodowania jest przepisart. 160 § 1 k.p.a., zgodnie z którym stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisuart. 156 § 1 k.p.a.albo stwierdzenia nieważności takiej decyzji, służy roszczenie o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę, chyba że ponosi ona winę za powstanie okoliczności wymienionych w tym przepisie. Do roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej ostateczną decyzją administracyjną wydaną przed dniem 1 września 2004 r., której nieważność lub wydanie z naruszeniemart. 156 § 1 k.p.a.stwierdzono po tym dniu, ma zastosowanieart. 160 § 1, 2, 3 i 6 k.p.a.Nie jest więc podstawą roszczenia przepisart. 4171§2 k.c.Dla skutecznego dochodzenia odszkodowania niezbędne jest zatem uzyskanie decyzji nadzorczej stwierdzające nieważności decyzji administracyjnej albo wydanie jej z naruszeniem przepisuart. 156 § 1 k.p.a.(art. 158 k.p.a.). Nie ma prawnie przewidzianych podstaw do oceniania tych zagadnień w postępowaniu cywilnym. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w kompetencję zastrzeżoną dla drogi postępowania administracyjnego i do pozbawionej ustawowego umocowania kontroli przez sąd powszechny decyzji administracyjnych . Powszechnie przyjmuje się zaś zasadę uwzględniania przez sądy powszechne skutków prawnych orzeczeń organów administracyjnych, która ma swoje źródło w prawnym rozgraniczeniu drogi sądowej i drogi administracyjnej, czego wyrazem sąart. 2 § 3 i art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c.orazart. 16 i 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a pod rządamiKonstytucjitakże w idei podziału władz (art. 10) oraz działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7). Skoro w tym przepadku nie można przyjąć tzw. bezwzględnej nieważności (nieistnienia) decyzji administracyjnej a więc takich wad decyzji jak: brak organu powołanego do orzekania w określonej materii oraz niezastosowanie jakiejkolwiek procedury lub oczywiste naruszenie zasad postępowania administracyjnego, to Sąd w postępowaniu cywilnym nie jest uprawniony do kwestionowania decyzji administracyjnej, w szczególności pod względem jej merytorycznej zasadności i jest nią związany . Powód zaś nie uzyskał decyzji nadzorczej stwierdzającej nieważność decyzji Naczelnika Gminy wM.z dnia 19 marca 1977 roku nr(...)albo wydanie jej z naruszeniem przepisuart. 156 § 1 k.p.a.
Skutkiem powyższego Sąd Okręgowy oddalił powództwo jako niezasadne.
Jako podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu Sąd powołałart. 98 k.p.c., Przy określeniu kosztów procesu zasądzonych na rzecz strony pozwanej Sad uwzględnił koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika w kwocie 3600 zł (§ 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz. U. 2013 Nr 490 j.t.). Na podstawie przepisuart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze(Dz. U. 2015, poz. 615 t.j.) w związku z § 6 pkt 6 w zw. z§ 2 ust. 3, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu– Dz. U. 2013 Nr 461 j.t.) Sąd przyznał adw.M. S.kwotę 4420 zł zł (3600 zł + 23 % z tytułu podatku od towarów i usług) tytułem kosztów nieopłacone pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Apelację od tego wyroku złożył powód zaskarżając orzeczenie w pkt I i II, zarzucając błędne uznanie , że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie, podczas gdy w przekonaniu powoda decyzja z dnia 19 marca 1977r. Naczelnika GminyM.w przedmiocie przejęcia na własność Skarbu Państwa za zaopatrzenie emerytalne gospodarstwa rolnego położonego we wsiS.poz.(...)stanowiącego własnośćS. B.ozn. nr(...)(...)o pow. 5,42ha wydana została z rażącym naruszeniem prawa, wyrządzając jego poprzedniczce prawnej szkodę i nie może być akceptowana w obrocie prawnym.
Powód wniósł o zmianę wyroku i uwzględnienia powództwa tj o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kwoty 136000zł tytułem odszkodowania za bezprawne przejęcie ww nieruchomości.
W uzupełnieniu apelacji powód dodatkowo zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania:
- o składzie sądu poprzez orzekanie bez udziału ławników, w składzie jednoosobowym a ponadto orzekanie w warunkach wyłączenia sędziego zart. 48§1 pkt 5 k.p.c.
- odmowe przesłuchania w charakterze świadkaM. P.,
- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że uchybienia organów samorządu pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie,
- naruszenie godności sprawowania urzędu sędziowskiego poprzez brak zachowania powagi sądu po ogłoszeniu wyroku,
2. naruszenieart. 416 i 4171k.c.,
3. naruszenieart. 2, art., 45ust. 1i2 ,art. 77 ust.2 i 178 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na apelację strona pozwana wniosła o oddalenie tego środka odwoławczego i o zasądzenie kosztów postepowania apelacyjnego.
Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny uznał za własne ustalenia Sądu Okręgowego i zważył co następuje:
Zakres kognicji w tej sprawie został zakreślony w piśmie z dnia 21 września 2015r., stąd na tym etapie aktualne jest jedynie żądanie zasądzenia odszkodowania w kwocie 136000zł za bezprawne przejęcie nieruchomości. W braku ewentualnego żądania uzupełnienia wyroku i z uwagi na zakres zarzutów procesowych nie ma potrzeby wyjaśniania czy ewentualne żądanie zasądzenia równowartości nieruchomości stanowiącej przedmiot żądania wydania jest tożsame z żądaniem zasądzenia odszkodowania, które jest podtrzymywane na obecnym etapie postępowania.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący pominięcia dowodu z zeznań świadkaM. P.. Wniosek dowodowy został zgłoszony na okoliczność bezprawności decyzji o przejęciu własności nieruchomości stanowiącej własnośćS. B.. Ocena zgodności z prawem jest dokonywana przez organy orzekające natomiast przedmiotem dowodu są fakty, które mają być zeznaniami poszczególnych świadków stwierdzone (art. 258k.p.c. w zw. zart. 227 k.p.c.). Słusznie więc ten wniosek dowodowy został oddalony. Przy podstawie faktycznej pozwu i przy zakresie apelacji brak jest jakiejkolwiek potrzeby uzupełniania postepowania dowodowego.
Słusznie Sąd Okręgowy uznał brak legitymacji biernej strony pozwanej. Jakkolwiek co do zasady zobowiązania i wierzytelności rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego stały się, z dniem wejścia w życieustawy o samorządzie terytorialnym, zobowiązaniami i wierzytelnościami właściwych gmin, to jednak w pełni należy podzielić rozważania Sądu pierwszej instancji dokonane w oparciu o przepis art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), który stwierdzał m.in., że to Skarb Państwa przejmuje zobowiązania terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego wynikające z prawomocnych decyzji administracyjnych wydanych przed dniem 27 maja 1990 r. oraz zobowiązania powstałe w związku z wykonaniem tych decyzji administracyjnych. Tym bardziej nie można kreować tej odpowiedzialności w oparciu o normy deliktowe w tymart. 4171§2 k.c., skoro Naczelnik Gminy jako terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego nie był organem obecnej jednostki samorządu terytorialnego iart. 416 k.c.nie może być tu podstawą odpowiedzialności strony pozwanej.
Powołany w uzupełnieniu apelacji przepisart. 77 ust. 1 Konstytucjima zastosowanie do oceny skutków bezprawnych działań organów władzy publicznej (w tym - wydania ostatecznej decyzji administracyjnej), które miały miejsce od 17 października 1997 r., gdyż dopiero od tego momentu nastąpiła konstytucjonalizacja prawa podmiotowego do naprawienia szkody wyrządzonej deliktem władzy publicznej , co kształtuje podstawy roszczeń odszkodowawczych wprost zkonstytucjijedynie w odniesieniu do działań organów niezgodnych z prawem po tej dacie (por. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 kwietnia 2014 r. SK 56/12 OTK-A 2014/4/42, Dz.U.2014/607).
Powyższe wystarczy do oddalenia środka odwoławczego.
Na marginesie więc tylko można wskazać, że u podstaw zasad konstytucyjnych leży wyrażona wart. 7 Konstytucjizasada legalizmu. Obowiązek odszkodowawczy jest więc zależny od wykazania naruszenia przez dany organ wyznaczonych mu przez prawo granic działania (bezprawność). Obowiązkiem powoda obok kwestii legitymacyjnej było wykazanie przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej strony pozwanej (art. 6 k.c.iart. 232 k.p.c.), w tym właśnie także bezprawności działania organów władzy publicznej -w tym przypadku Naczelnika GminyM.- a ten obowiązek również nie został zrealizowany. Należy zwrócić uwagę, że decyzja administracyjna stanowi dokument urzędowy i stanowi dowód tego co zostało w niej urzędowo zaświadczone. Decyzja administracyjna korzysta przy tym z domniemania legalności. W orzecznictwie przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyjmuje się jako zasadę uwzględniania przez sądy powszechne skutków prawnych orzeczeń organów administracyjnych , co ma swoje źródło wart. 2 § 3 i art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c.orazart. 16 i 97 § 1 pkt 4 k.p.a.,art. 7 i 10 Konstytucji RP. Należy podzielić więc stanowisko Sądu Okręgowego, że rozgraniczenie drogi sądowej i administracyjnej nie pozwala na kreowanie uprawnień nadzorczych odnośnie organów administracji przez Sądy powszechne, gdyż ta jest sprawowana przez sądownictwo administracyjne. Jeżeli więc decyzja została wydana przez właściwy organ w granicach jego umocowania normatywnego i stanowi akt administracyjny wydany przy zastosowaniu przepisów procedury, to Sąd powszechny nie może badać jej merytorycznej poprawności (por. także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2004 r. II CK 47/03 LEX nr 1615017). Wyrazem tego był zarównoart. 153k.p.c.art. 160§1 k.p.a.w zw. zart. 156§1 k.p.a.jak i jest aktualnie obowiązującyart. 4171§ 2 i 3k.c. , które uzależniały (i odpowiednio nadal uzależniają) możliwość dochodzenia naprawienia szkody, po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem wydanej decyzji lub niezgodności z prawem niewydania decyzji, chyba że przepisy szczególne przewidują co innego. W braku przepisów szczególnych należy przyjąć , że decyzja została wydana przez właściwy organ i istniały podstawy do przejęcia nieruchomości w drodze decyzji, skoro działanie Naczelnika Gminy wM.miało oparcie w przepisachustawy z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne(Dz. U. Nr 21, poz. 118). Jest to więc akt administracyjny , którego mocy dowodowej nie obalono. Oczywiście z uwagi na zaszłości wynikające z następczego scalenia bez zamiennika (k-120), nie jest możliwe uchylenie bądź stwierdzenia nieważności tej decyzji. W tej sprawie nie wykazano jednak odpowiednim aktem administracyjnym, że przedmiotową decyzje wydano z rażącym naruszeniem prawa lub tez , że była ona niezgodna z prawem. W braku wykazania bezprawności działania organów administracji nie mogło dojść do naruszenia powołanego w uzupełnieniu apelacji przepisuart. 416k.c. i art. art. 417§1 i2k.c., a przede wszystkim przepisówart. 160 § 1i 3 k.p.a , który mógł mieć zastosowanie w sprawie. Do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2004r. Nr 162 poz.1692) stosuje się bowiem przepisy art. 417, art. 419, art. 420, art. 4201, art. 4202i art. 421 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz art. 153k.p.a,art. 160 k.p.a.iart. 161 § 5 k.p.a.w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie tej ustaw. Nie miał więc zastosowania wskazany w apelacji przepisart. 4171k.c.,na co słusznie zwracał uwagę Sąd pierwszej instancji.
Nie są także zasadne pozostałe zarzuty środka odwoławczego.
Wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany we właściwym składzie (art. 47§1 k.p.c.) a uchylenie na podstawieart. 395§2 k.p.c.we własnym zakresie postanowienia o odrzuceniu pozwu po sprostowaniu oznaczenia pozwanej nie stanowiło przyczyny wyłączenia sędziego o jakiej mowa wart. 386§5 k.p.c.czy teżart. 48§1 pkt 5 k.p.c.Przepisów o wyłączeniu z mocy ustawy nie można interpretować rozszerzająco a przepisart. 395§2 k.p.c.wręcz zakłada dalsze procedowanie przez sąd dotąd orzekający. Niezależnie od tego Sąd Apelacyjny w tym składzie podziela pogląd, że uchylenie postanowienia nie stanowiącego orzeczenia co do istoty sprawy na skutek zażalenia nie powoduje wyłączenia z mocy ustawy.
Zachowanie zaś sędziego po zamknięciu rozprawy ( niezależnie od braku uprawdopodobnienia twierdzeń powoda o naruszeniu powagi) nie mogło mieć wpływu na podstawy wyłączenia ani też na wydane orzeczenie, skoro zachowanie to miało nastąpić już po akcie wyrokowania. Poza zakresem kognicji pozostaje kwestia możliwości nabycia własności nieruchomości na podstawie art. 118 ust. 1 ustawy z 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.
Wobec powyższego apelację oddalono na podstawieart. 385 k.p.c.O kosztach postepowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98§1 i 3 k.p.c.w zw. zart. 391§1 k.p.c.przy zastosowaniu§ 2, §6 pkt 6 i §12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(tekst jedn. Dz.U. 2013r. poz. 490 ze zm.) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015r. poz. 1804). Pełnomocnikowi z urzędu przyznano wynagrodzenie na podstawie§ 2 , §6 pkt 6 i § 13 ust.1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461ze zm.) w zw. w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia d 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2015r. poz. poz. 1801).
SA Sławomir Jamróg   SSA Andrzej Szewczyk SSA Andrzej Struzik