Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 659/16
Data wyroku: 2016-09-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Wojnar
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: art 222 § 1 kk w zb. z art 157 § 2 kk w zb. art 226 § 1 kk w zw. z art  11 § 2 kk, art 226 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 659/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 września 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Marek Wojnar
protokolant: protokolant sądowy – stażysta Monika Suwalska
przy udziale prokuratora Agaty Stawiarz
po rozpoznaniu dnia 12 września 2016 r.
sprawyR. K.synaW.iM.ur. (...)wG.
oskarżonego o przestępstwa zart. 222 § 1 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zb. zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,art. 226 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
z dnia 9 lutego 2016 r. sygn. akt IV K 858/14
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 zł tytułem opłaty za drugą instancję oraz wydatki w postępowaniu odwoławczym; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Sygn. akt VI Ka 659/16

UZASADNIENIE
R. K.został oskarżony o to, że:

1
w dniu 21 czerwca 2014 r. przyul. (...)wW.naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji st. asp.S. R.poprzez stosowanie wobec w/w pokrzywdzonego przemocy w postaci szarpnięcia za lewy kciuk w wyniku, czego doznał on skręcenia i naderwania kciuka lewej ręki, czym naruszył u st. asp.S. R.czynność narządu ciała na czas poniżej 7 dni podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych oraz znieważał go słowami uznawanymi powszechnie za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, tj. o czyn zart. 222 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zb. zart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;

2
w dniu 21 czerwca 2014 r. przyul. (...)wW.znieważył funkcjonariusza Policji st. sierż.M. B.słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez nią obowiązków służbowych, tj. o czyn zart. 226 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2016 r. sygn. akt IV 858/14:

I
oskarżonegoR. K.uznał za winnego popełnienia obydwu zarzucanych mu czynów, przy czym ustalił, że czynu opisanego wpkt Ioskarżony dopuścił się w okresie pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne i czyn ten zakwalifikował zart. 222 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zb. zart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to:

- za czyn opisany wpkt Ina podstawieart. 222 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zb. zart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazał go, a na podstawieart. 222 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 12 miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;
- za czyn opisany wpkt IIna podstawie zart. 226 § 1 k.k.wymierzył mu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej,
kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku
miesięcznym;

II
na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 i 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;

III
na podstawieart. 63 § 1 i 5 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 21 czerwca 2014 r., od godz. 23.00 do dnia 22 czerwca 2014 r., do godz. 14.30;

IV
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 944,64 zł zawierającą należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę udzieloną oskarżonemu z urzędu;

V
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 490 zł tytułem zwrotu wydatków, zwalniając oskarżonego od opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wniosła obrońca oskarżonego.
Zaskarżyła wyrok w części orzeczenia, co do wymierzonej oskarżonemu kary - to jest, co do punktu I, II, III, oraz w części orzeczenia, co do kosztów sądowych - to jest co do punktu V, na korzyść oskarżonegoR. K..
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

⚫

rażącą surowość wymierzonej wobec oskarżonego kary ograniczenia wolności w wymiarze 1 roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, jako przekraczającej stopień winy oskarżonego oraz nieuwzględnienia wszystkich okoliczności łagodzących dotyczących oskarżonego;

obrazę przepisu prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść wyroku, tj.art. 624 § 1 k.p.k.poprzez zasądzenie od oskarżonegoR. K.na rzecz Skarbu Państwa kwoty 490 zł tytułem zwrotu wydatków, w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do zwolnienia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych w całości, gdyż ich uiszczenie będzie dla oskarżonego zbyt uciążliwe ze względu na sytuację majątkową i wysokość dochodów.

W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie wobec oskarżonego kary w łagodniejszym wymiarze, jak również poprzez zwolnienia oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja obrońcy oskarżonego jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zaznaczyć należy, że, mimo, iż apelacja obrońcy oskarżonego dotyczyła jedynie rozstrzygnięcia o karze i kosztach sądowych Sąd odwoławczy z urzędu dokonał kontroli wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy pod względem bezwzględnych przyczyn odwoławczych oraz ewentualnych uchybień, mogących skutkować rażącą niesprawiedliwością wyroku. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie stwierdzono wystąpienia takich okoliczności. Wyrok Sądu I instancji w pełni odpowiada prawu zarówno materialnemu, jak i procesowemu. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy dokonał właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i prawidłowo ustalił stan faktyczny. Wobec powyższego, w ocenie Sądu Okręgowego sprawstwo i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości.
Przechodząc do apelacji obrońcy oskarżonego stwierdzić należy, iż kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazała, że zarzuty i argumentacja apelacji są całkowicie chybione.
W pierwszej kolejności przypomnienia wymaga, że zgodnie zart. 53 § 1 k.k.sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, przy uwzględnieniu karno-materialnych dyrektyw i zasad wymiaru kary. Wskazany przepisart. 53 § 1 k.k.wymienia cztery dyrektywy wymiaru kary, które sąd ma obowiązek uwzględnić. Pierwsze dwie z nich to współmierność kary do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, zaś kolejne dwie – realizujące cele kary – to dyrektywa oddziaływania kary na sprawcę oraz dyrektywa społecznego oddziaływania.
Podnieść również trzeba, że w judykaturze wskazuje się, iż zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy - gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1985 r. V KRN 178/85). Wskazać także należy, że ustawa wymaga, aby niewspółmierność kary była rażąca. Jakkolwiek jest to pojęcie ocenne, chodzi tu jednak o dysproporcję znaczną. Nie każda różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać zarzut rażącej niewspółmierności kary, ale tylko taka, która jest natury zasadniczej, to znaczy jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 26 maja 2008 r., sygn. II AKa 109/08, LEX nr 466403). Niewspółmierność zachodzi zatem wówczas, gdy kara wymierzona za przypisane przestępstwo nie odzwierciedla w należytym zakresie stopnia społecznej szkodliwości czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 1990 r. sygn. WR 363/90).
Odnosząc powyższe kryteria do realiów niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wbrew zarzutom i twierdzeniom apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd Rejonowy uwzględnił całokształt okoliczności istotnych dla wymiaru kary, jak też dla kształtowania prognozy kryminologicznej. Orzeczone przez Sąd I instancji zarówno kary jednostkowe za poszczególne czyny, jak też kara łączna ograniczenia wolności orzeczona na zasadzie asperacji, w żadnym wypadku nie mogą być uznane za kary rażąco niewspółmierne - surowe w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.Orzekając o karze Sąd meriti należycie wziął pod uwagę wszystkie okoliczności wpływające na jej ostateczny kształt wskazane wart. 53§ 1 i 2 k.k.i dał temu wyraz w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Trudno skutecznie stawiać zarzut rażącej niewspółmierności - surowości kary w sytuacji, gdy oskarżonemu wymierzono za każdy z czynów kary nieizolacyjne, a więc kary łagodniejszego rodzaju spośród przewidzianych w sankcjach naruszonych przepisów ustawy karnej, mimo iż czynu z pkt I dopuścił się on w warunkach recydywy określonej wart. 64 § 1 k.k., przy czym wysokość kary ograniczenia wolności oscyluje w przypadku czynu z pkt I w granicach średniego wymiaru kary, a za czyn z pkt II w wysokości zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia tego rodzaju karą. Przy ocenie prawidłowości orzeczenia o karze nie można pominąć stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu, jego dotychczasowego trybu życia oskarżonego, w tym uprzedniej karalności, co niewątpliwie nie przemawia na korzyść oskarżonego. W tym kontekście trudno mówić, że czyny przypisane oskarżonemu były jedynie odosobnionymi incydentami w jego życiu. Wbrew zarzutom skarżącej, Sąd Rejonowy zasadnie i w odpowiednim stopniu uwzględnił także okoliczności łagodzące występujące po stronie oskarżonego, które niewątpliwie nie pozostały bez wpływu na wymiar orzeczonych kar i znalazły odzwierciedlenie w ich wysokości.
Apelacja nie dostarczyła argumentów, które skutecznie podważałyby prawidłowość i zasadność stanowiska Sądu meriti w zakresie orzeczenia o karze. Trudno również skutecznie podważać rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w zakresie obciążenia oskarżonego kosztami postępowania. Regułą wynikającą zart. 627 k.p.k.jest ponoszenie przez osobę skazaną kosztów postępowania, zaś zwolnienie od ponoszenia tych kosztów jest wyjątkiem od tej reguły. Zwolnienie takie może nastąpić jedynie przy zaistnieniu przesłanek wskazanych wart. 624 § 1 k.p.k., a mianowicie wówczas, gdy istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie tych kosztów byłoby dla skazanych zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności. Takie okoliczności w niniejszej sprawie nie występują. Oskarżony jest bowiem człowiekiem młodym, zdrowym i brak jest podstaw do przyjęcia, że nie mógł i nie może podjąć zatrudnienia, które pomoże mu zrealizować ciążące na nim zobowiązanie finansowe. Poza tym podczas przesłuchania oskarżony oświadczył, że pracuje, co prawda dorywczo, jednakże z tego tytułu osiąga dochód w wysokości 1500 zł, zatem nie można przyjąć, że uiszczenie wydatków w kwocie 490 zł byłoby dla niego zbyt uciążliwe.
Reasumując - mając na uwadze przedstawione okoliczności brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji i stąd też Sąd Okręgowy orzekł jak w dyspozytywnej części wyroku.
O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.
Jednocześnie na podstawie § 17 ust. 1 pkt 4 i § 4 ust. 1i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2015.1801) orzeczono o wynagrodzeniu obrońcy z urzędu wraz z podatkiem VAT.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w dyspozytywnej części wyroku.
SSO Marek Wojnar