Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 241/16
Data wyroku: 2016-10-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Zdziarska, Marek Czecharowski, Marek Motuk
Słowa kluczowe: Zamiar
Podstawa prawna: art. 148 § 1 kk

Sygn. akt II AKa 241/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 października 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Marek Motuk (spr.)
Sędziowie: SA – Marek Czecharowski
SA – Anna Zdziarska
Protokolant: sekr. sąd. Łukasz Jachowicz
przy udziale Prokuratora Hanny Gorajskiej - Majewskiej
oraz oskarżyciela posiłkowegoG. B.
po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r.
sprawy:

1
A. R.urodzonej (...)wW., córkiZ.iM.z domuW.

oskarżonej o czyn zart. 148 § 1 k.k.,

2
G. C.urodzonego (...)wM., synaK.iT.z domuB.

oskarżonego o czyn zart. 148 § 1 k.k.,
na skutek apelacji wniesionych przez ich obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 4 kwietnia 2016 r., sygn. akt V K 47/12

I
zmienia zaskarżony wyrok:

a
w stosunku doG. C.w ten sposób, iż z opisu przypisanego mu w wyroku czynu eliminuje ustalenie, iż działał on wspólnie i w porozumieniu zA. R.oraz ustalenie: „A. R.blokowała, przytrzymywała i szarpała wskazanego”;

b
w stosunku doA. R.w ten sposób, że w ramach zarzucanego jej czynu uznaje ją za winną tego, że w dniu 8 sierpnia 2004 r. na zapleczusklepu (...)położonego przyul. (...)wW., działając wspólnie i w porozumieniu zK. M.utrudniała postępowanie karne pomagającG. C.będącemu sprawcą zabójstwaW. B.uniknąć odpowiedzialności karnej zacierając wraz z nimi ślady przestępstwa m.in. poprzez usunięcie śladów krwi oraz zwłok z miejsca zdarzenia t.j. popełnienia przestępstwa zart. 239 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanego przepisu skazuje ją na karę 3 (trzech) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w stosunku doG. C.iA. R.utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. B.- Kancelaria Adwokacka wW.opłatę w wysokości 1.107 (tysiąc sto siedem) zł obejmującą 23 % VAT, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejA. R.w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżonych:G. C.od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaśA. R.od zapłaty kosztów sądowych w sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2016 r. uznałG. C.iA. R.za winnych tego, że w dniu 8 sierpnia 2004 r.W., wsklepie (...)przyul. (...), wspólnie i w porozumieniu ze sobą, działając w zamiarze ewentualnym, dokonali zabójstwaW. B.w ten sposób, żeA. R.blokowała, przytrzymywała i szarpała wskazanego, aG. C.zadał mu co najmniej cztery uderzenia młotkiem w głowę, w wyniku czego doznał on czterech ran głowy, dwóch na szczycie, jednej w lewej okolicy ciemieniowej i jednej w prawej okolicy czołowo – skroniowej z wgłobieniami i złamaniami kości z następowym krwawieniem śródczaszkowym oraz wytworzeniem krwiaka skutkujących zgonem pokrzywdzonego t.j. popełnienia przestępstwa zart. 148 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanego przepisu skazał oboje oskarżonych na kary pozbawienia wolności w wymiarze po 8 lat.
Wyrok powyższy zaskarżyli w całości obrońcy oskarżonych.
ObrońcaA. R.zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k., obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia to jest naruszenieart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.orazart.424§1 k.p.k., polegającą na wybiórczej i z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów analizie dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności dowodów: z wyjaśnień oskarżonegoG. C.i oskarżonejA. R.złożonych na rozprawie w sprawie Sądu Okręgowego dla Warszawy-Pragi V Wydział Karny o sygn. akt VK 64/05 oraz w sprawie niniejszej, wyjaśnień oskarżonejK. M.złożonych w postępowaniu przygotowawczym w sprawie jak wyżej i przyjęciu, w oparciu o część materiału dowodowego oraz wbrew zasadom prawidłowego, logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i przy brakach w zakresie uzasadnienia podstawy prawnej wyroku, w zakresie ustaleń dotyczących:

a
zachowania oskarżonej po oddanym strzale przezW. B.doG. C., która w ocenie Sądu blokowałaW. B.wyjścia z piwnicy, przytrzymywała go i szarpała żeby pomócG. C.w momencie poprzedzającym zadanie pierwszego uderzeniaW. B.przezG. C.podczas gdy z dowodów wyżej wskazanych ponad wszelką wytopowość wynika, że oskarżonaA. R.podjęła próbę uzyskania odW. B.informacji na temat okoliczności śmierci jej męża oraz miejsca, w którym znajdują się jego zwłoki;

b
usytuowania oskarżonej w stosunku do oskarżonegoG. C.w momencie domagania się przez nią odW. B.na schodach prowadzących z piwnicy informacji na temat śmierci męża, co Sąd I instancji pominął w ustaleniach faktycznych podczas gdy z dowodów wyżej wskazanych oraz dowodu z eksperymentu procesowego z udziałem oskarżonych przeprowadzonego w postępowaniu przygotowawczym w sklepie przyul. (...)wynika ponad wszelką wątpliwości, że oskarżona stała tyłem doG. C.znajdującego się najpierw w łazience a następnie za nią na schodach prowadzących do piwnicy i nie widziała jego zachowania oraz podejmowanych przez niego czynności, w konsekwencji nie była świadoma podjętych w tym momencie przezG. C.czynności wobecW. B.a tym samym nie mogła wejść w porozumienie zG. C.co do podjętych przez niego w tym momencie czynności;

c
zachowania pokrzywdzonegoW. B.w stosunku do oskarżonejA. R.w momencie domagania się przez nią na schodach prowadzących z piwnicy informacji na temat śmierci męża, które Sąd pominął i błędnie ustalił, że oskarżona zatrzymywała, trzymałaW. B.w momencie zadania pierwszego uderzenia przezG. C.pomagając mu w ten sposób podczas gdy z wyżej wymienionych dowodów a w szczególności wyjaśnieńG. C.ponad wszelką wątpliwość wynika, żeW. B.w tym momencie trzymałA. R.w okolicach szyi co wyglądało jak duszenie, a tym samym oskarżonaA. R.nie zatrzymywała, przytrzymywała, blokowałaW. B.żeby pomócG. C.;

d
zachowania oskarżonejA. R., po upadku nieprzytomnegoW. B.wraz z nią ze schodów, co do którego Sąd dokonuje błędnej oceny wskazanych wyżej dowodów i nie dokonuje ustaleń gdzie znajdowała się oskarżona po jej podniesieniu przezG. C.i w czasie zadawania kolejnych uderzeń, podczas gdy z dowodów jak wyżej wynika, żeG. C.podniósłA. R.leżącą na nieprzytomnymW. B.i odepchnął za siebie na schody prowadzące na zaplecze, po czym oskarżona weszła po schodach na zaplecze sklepu i nie widziała dalszego zachowaniaG. C.polegającego na zadaniu kolejnych uderzeńW. B.w tym czasie rozmawiając zK. M., co znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniachK. M., która rozmawiała z oskarżonąA. R.na zapleczu sklepu dowiadując się od niej, że upadła ze schodów zW. B.i słyszała odgłosy „jakby szamotaniny” dochodzące z piwnicy a było to w czasie gdyG. C.pozostał z pokrzywdzonym w piwnicy po jego upadku ze schodów, w konsekwencji Sąd błędnie ocenił zachowanieA. R.jako akceptujące zadawanie dalszych uderzeń poszkodowanemu, mimo braku po stronie oskarżonej świadomości i wiedzy w tym zakresie;

powyższe miało wpływ na treść wyroku bowiem Sąd I instancji błędnie ustalił, że oskarżona podjęła czynności polegające na zatrzymywaniu, blokowaniu, przytrzymywaniu w celu pomocyG. C.i błędnie uznał je za sprawcze oraz podjęte przez oskarżonąA. R.przy możliwości pełnej analizy celu i środków do niego prowadzących w ramach realizowanego zamiaru ewentualnego zabójstwa, a także błędnie ustalił, że oskarżona akceptowała czynności podejmowane przezG. C.oraz ,że spełnione zostały przesłanki współsprawstwa.
Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawieart. 437 k.p.k., wniosła o:

a
zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.;

b
ewentualnie uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania;

c
zasądzenie od Skarbu Państwa wynagrodzenia z tytułu pełnienia obowiązków obrońcy z urzędu w II instancji, jako że nie zostało on uiszczone ani w całości, ani w części.

Natomiast obrońcaG. C.zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1
obrazę przepisów postępowania mogąca mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1
art. i art. 410 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w ograniczeniu się przy ustaleniach zamiaru, wyłącznie do okoliczności przedmiotowych, które nie były wystarczające do wnioskowania o zamiarze popełnienia zabójstwa, pominięcie przy tych ustaleniach istotnych dla ustaleń okoliczności podmiotowych zabójstwa, pominięcie przy tych ustaleniach istotnych dla ustaleń okoliczności podmiotowych;

2
art. 7, 410 i 424 § 1 k.p.k.poprzez powierzchowną i nieuzasadnioną ocenę zachowania ofiary przestępstwa, nie uwzględnienie w wystarczającym stopniu wpływu działania i postawyW. B.na wywołanie u oskarżonego trudnej sytuacji psychicznej i emocjonalnej, nie wyciagnięcie prawidłowych wniosków z przyczynienia się ofiary do działania oskarżonego;

3
art. 7 k.p.k.poprzez tendencyjną, nieobiektywną ocenę dowodów, wyrażającą się w uznaniu za usprawiedliwione niepamięć pewnych zdarzeń u świadkaM.z powodu silnych przeżyć, traumy i upływu czasu, zaś taką samą niepamięć pewnych okoliczności ze strony oskarżonego, poddanego tym samym trudnym warunkom, potraktowanie jako zasłaniania się niepamięcią, a nawet umniejszanie swojego udziału w zdarzeniu, konsekwencją czego było uznanie za niewiarygodne nawet tych wyjaśnień oskarżonego, które były zgodne z innymi dowodami i konsekwentne;

4
art. 7, 410 i 424 § 1 k.p.k.poprzez uznanie, iż w sposobie działania oskarżonego i jego okolicznościach był upór i konsekwencja, przy jednoczesnym ustaleniu, że zdarzenie było zaskakujące i nieprzewidywalne działanie ofiary polegające na oddaniu strzału do oskarżonego wywołało nagłą reakcje poprzez zadanie ciosów pokrzywdzonemu;

5
art. 7, 410 i 424 § 1 k.p.k.poprzez dowolne uznanie, że po ucieczceB.został on pozbawiony wolności w piwnicy przez oskarżonych, zamknął się w obawie przed oskarżonymi, kiedy w prawidłowej oceny dowodów wynikało, że do piwnicy weszli z nimi inni i po ich wyjściuB.został w piwnicy;

6
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez uznanie, że oskarżony nie okazywał skruchy i żalu, że nie ocenił krytycznie swojego zachowania, kiedy z materiału dowodowego wynika co innego.

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku wyrażający się w:

1
przyjęciu, że były podstawy do uznania oskarżonego winnym zabójstwa z zamiarem ewentualnym, kiedy wszechstronna ocena dowodów, w tym także okoliczności podmiotowych, z uwzględnieniem roli pokrzywdzonego i jego wpływu na przebieg zdarzenia, celu działania oskarżonego, prowadzi do wniosku, że taki zamiar nie istniał;

2
błędnej ocenie stanu psychicznego i emocjonalnego oskarżonego poprzez uznanie, iż gniew i złość były samodzielnymi niskimi pobudkami, bez uwzględnienia przyczyn, które spowodowały ten stan, które to przyczyny w tym przypadku czyniły ten stan zrozumiały motywacyjnie.

Na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o zmianę poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu naart. 158 § 3 k.p.k.alboart. 156 § 3 k.p.k.i wymierzenie stosownej, niższej kary lub o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Nie jest zasadna apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoG. C., zaś w części zasługuje na uwzględnienie apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonejA. R..
Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonegoG. C.Sąd Apelacyjny stwierdza, iż jej bardzo niski poziom merytoryczny, a w szczególności sposób sformułowania zarzutów apelacyjnych, znacznie utrudnił Sądowi Apelacyjnemu odczytanie rzeczywistych intencji skarżącego.
Przede wszystkim nie jest zasadny podniesiony przez niegozarzut obrazyart. 424 § 1 k.p.k.Skarżący bowiem nie wskazał w treści zarzutu i uzasadnieniu apelacji na czym polega naruszenie powołanego przepisu oraz jaki wpływ mogło mieć podniesione uchybienie na treść rozstrzygnięcia, skoro uzasadnienie wyroku zostało sporządzone po jego wydaniu. Autor apelacji nie dostrzegł przy tym, iż zgodnie z treściąart. 455a k.p.k., nie można uchylić wyroku z tego powodu, iż uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych wart. 424 k.p.k.
Nadto skarżący podniósł wzajemnie sprzeczne logicznie zarzuty obrazy przepisów postępowania t.j.art. 7 k.p.k.i410 k.p.k.oraz zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który jest oczywistym logicznym następstwem uchybień w zakresie oceny dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie wskazując w istocie na czym polegało naruszenie tychże przepisów przez Sąd I instancji i jaki miało ono wpływ na treść wyroku. Powołanie w treści zarzutów apelacyjnych obu wymienionych przepisów sugeruje uchybienie polegające na pominięciu przez Sąd I instancji w ocenie materiału dowodowego niektórych istotnych dla meritum dowodów prawidłowo ujawnionych, bądź też dokonanie oceny dowodów nie ujawnionych na rozprawie. Jednakże przeczy temu treść sformułowanych zarzutów, jak i zawarta w uzasadnieniu apelacji argumentacja, które w ocenie Sądu Apelacyjnego wskazują na to, że skarżący w istocie nie kwestionuje oceny dowodów, lecz ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, wskazując, iż Sąd I instancji błędnie ustalił, że:
-G. C.z zamiarem ewentualnym dokonał zabójstwaW. B., pomijając przy tym okoliczności podmiotowe w postaci stanu psychicznego i emocjonalnego oskarżonego, wywołane działaniem i postawą pokrzywdzonego i wskazujące na brak istnienia takiego zamiaru po jego stronie,
- „gniew i złość po stronie oskarżonego były samodzielnymi niskimi pobudkami, bez uwzględnienia przyczyn , które spowodowały ten stan, które to przyczyny w tym wypadku czyniły ten stan zrozumiały motywacyjnie”,
- w sposobie działania oskarżonego był upór i konsekwencja,
- po próbie ucieczkiW. B.został pozbawiony wolności w piwnicy przez oskarżonych, zamknął się w obawie przed oskarżonymi, podczas gdy z prawidłowej oceny dowodów wynikało, że do piwnicy zeszli z nimi inni i po ich wyjściu pokrzywdzony został w piwnicy,
- oskarżony nie okazywał skruchy i żalu oraz nie ocenił krytycznie swojego zachowania.
Dokonując oceny poszczególnych zarzutów apelacyjnych Sąd Apelacyjny stwierdza, iż całkowicie dowolny i oderwany od realiów sprawy jest zarzut obrońcy, iż stan psychiczny i emocjonalny w jakim znajdował sięG. C.wskazywał na brak istnienia po jego stronie zamiaru ewentualnego dokonania zabójstwaW. B.. Zgodnie z ustalonym przez Sąd I instancji stanem faktycznym i nie kwestionowanym w tym zakresie przez obrońcę i strony, oskarżony w czasie szarpaninyA. R.zW. B.uderzył go z dużą siłą trzymanym w ręku młotkiem w szczyt głowy, powodując wgłobienie zewnętrznej i wewnętrznej kości czaszki. W wyniku doznanego urazu pokrzywdzony natychmiast stracił przytomność przewrócił się wraz z nią na schody, a następnie na podłogę znajdującą się pomiędzy schodami, a drzwiami prowadzącymi do piwnicy. W tym momencie nieprzytomnyW. B.nie mógł stanowić żadnego zagrożenia dla oskarżonych, zaś stan w jakim znajdował się wskazywał na realne zagrożenie jego życia oraz konieczność pilnego udzielenia mu pomocy medycznej, a nie stosowania dalszej przemocy w jakiejkolwiek postaci. NatomiastG. C.pomógł wstać leżącej naW. B.i zasłaniającej go swoim ciałemA. R., po czym zadał mu z dużą siłą trzy uderzenia młotkiem w okolice szczytu głowy, ciemieniowej lewej i czołowo – skroniowej, prowadzące do jego zgonu po pewnym czasie. W świetle powyższych ustaleń, w ocenie Sądu Apelacyjnego, można uznać za racjonalny argument obrońcy, iż pierwszy cios został wymierzony przez oskarżonego pod wpływem emocji i był wynikiem nagłej reakcji oskarżonego na nieprzewidziane i zaskakujące zachowanie się pokrzywdzonego oraz mógł mieć przypadkowy charakter. Natomiast rażąco sprzeczny z podstawowymi zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego jest argument obrońcy, iż okoliczności powyższe miały miejsce w drugiej fazie zdarzenia, kiedy toW. B.był nieprzytomny i bezbronny. Rodzaj użytego przez oskarżonego narzędzia, liczba wymierzonych ze znaczną siłą ciosów oraz ich miejscowienie niewątpliwie dawały Sądowi I instancji podstawę do przyjęcia, iż oskarżony działał co najmniej w zamiarze ewentualnym dokonania zabójstwaW. B..
Wbrew argumentacji obrońcy, brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż stan psychiczny i emocjonalny w jakim znajdował się oskarżony zarówno przed jak i w chwili zdarzenia wskazywał na nieistnienie takiego zamiaru po stronie oskarżonego. Przytoczone przez skarżącego okoliczności strony podmiotowej mogły bowiem jedynie rzutować na ustalenia Sądu I instancji w zakresie winy i stopnia zawinienia oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu, a zatem zarzut skarżącego w tym zakresie jest niezasadny.
Z akt sprawy wynika, iż w chwili czynu oskarżony miał w pełni zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, a zatem stan psychiczny i emocjonalnyG. C.nie wyłączał jego winy. Natomiast przytoczone przez skarżącego w apelacji okoliczności podmiotowe zostały przez Sąd I instancji uwzględnione przy ustaleniu stopnia zawinienia oskarżonego i w znacznym stopniu rzutowały, jak wynika to z uzasadnienia wyroku, na wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrożenia.
W świetle prawidłowo ustalonego przebiegu zdarzenia, a w szczególności zachowania sięG. C.w jego drugiej fazie, za trafne uznać należy ustalenie Sądu I instancji, iż oskarżony w swoim działaniu wykazał upór i konsekwencję. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie jest także zasadny zarzut obrońcy w zakresie motywów działania oskarżonego, albowiem z uzasadnienia wyroku wynika, iż Sąd I instancji z jednej strony uwzględnił jako okoliczność obciążającą działanie oskarżonego pod wpływem gniewu i złości, z drugiej zaś przyczyny tych emocji uznał jako istotną okoliczność zmniejszającą stopień zawinienia oskarżonego, a w konsekwencji skutkującą znacznym złagodzeniem wymierzonej mu kary.
Kwestionowane przez obrońcę ustalenie dotyczące przyczyn zamknięcia się w piwnicy przezW. B.nie ma żadnego znaczenia dla meritum sprawy, a zatem zarzut w powyższym zakresie jest w ocenie Sądu Apelacyjnego bezprzedmiotowy i nie wymaga oceny.
Nie sposób także poddać kontroli instancyjnej zarzutu obrazyart. 7 k.p.k.polegającej na dowolnej ocenie wyjaśnieńG. C., albowiem skarżący nie wskazał w istocie o jakie wyjaśnienia chodzi, na czym dokładnie polegało uchybienie i jaki miało ono wpływ na treść wyroku. Wątpliwości w powyższym zakresie pogłębia brak jakiejkolwiek argumentacji w powyższym zakresie w uzasadnieniu apelacji oraz fakt, iż Sąd I instancji uznał wyjaśnieniaG. C.w znacznej części za wiarygodne i przyjął je za podstawę ustaleń faktycznych, które nie zostały zakwestionowane przez obrońcę.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego ustaleń Sądu I Instancji w zakresie braku żalu i skruchy po stronie oskarżonego Sąd Apelacyjny stwierdza, iż rację ma skarżący, iż ustalenia te są błędne. Uważna lektura uzasadnienia wyroku prowadzi jednak do wniosku, iż uchybienie powyższe nie miało wpływu na treść wyroku. Sąd I instancji opisał bowiem (zupełnie zbędnie) swoje wrażenia na podstawie kontaktu z oskarżonym na sali rozpraw, jednakże słusznie nie uwzględnił tejże okoliczności przy wymiarze kary. Natomiast z dalszej części uzasadnienia wynika, iż do okoliczności łagodzących zaliczył fakt przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzuconego mu czynu oraz ujawnienia miejsca ukrycia zwłok, a więc działania oskarżonego będące w istocie zewnętrznym wyrazem jego żalu i skruchy.
Odnosząc się do apelacji obrońcyA. R.Sąd Apelacyjny stwierdza, iż jej istota sprowadza się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegającego na błędnym ustaleniu przez Sąd I instancji, iż oskarżona podjęła czynności polegające na zatrzymywaniu, blokowaniu, przytrzymywaniuW. B.w celu udzielenia pomocyG. C.i uznaniu ich za sprawcze oraz podjęte w ramach realizowanego zamiaru ewentualnego zabójstwa oraz akceptowała czynności podejmowane przez współoskarżonego.
W ocenie Sądu Apelacyjnego apelacja obrońcyA. R.w powyższym zakresie zasługuje na uwzględnienie.
Z ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy co do przebiegu zdarzenia (k 12 – 13 uzasadnienia wyroku) wynika, iż po oddaniu strzału z wiatrówki przezW. B.w kierunku głowyG. C., tenże zaczął biec po schodach do znajdującej się na zapleczu łazienki, krzycząc doA. R.i informując ją co się stało. Oskarżona natychmiast podbiegła do będącego na schodachW. B.i zagradzając mu drogę ucieczki zaczęła go szarpać, w związku z czym doszło pomiędzy nimi do szamotaniny, w trakcie którejA. R.krzycząc domagała się wskazania miejsca ukrycia zwłokA. C.. Słysząc toG. C.zawrócił w kierunku schodów prowadzących z zaplecza do piwnicy i stojąc wyżej od szarpiącego się z oskarżonąW. B., trzymanym w ręku młotkiem, z dużą siłą, zadał mu uderzenie w szczyt głowy. W następstwie tego uderzeniaW. B.natychmiast stracił przytomność i upadł wraz z szarpiącą się z nimA. R.w dół schodów, a następnie na podłogę znajdującą się pomiędzy schodami, a drzwiami do piwnicy. W tym momencie podszedł do nichG. C., pomógł wstaćA. R., która upadła naW. B.i tym samym zasłaniała go, a następnie zadał mu jeszcze trzy kolejne ciosy w głowę powodując jego śmierć po pewnym czasie. W tym czasieA. R.udała się na górę, a po niej wszedłG. C..
W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji ustala, iżA. R.mogła nie widzieć pierwszego uderzenia, zaś działanie oskarżonych bezdyskusyjnie nie było zaplanowane, a nagłe i przypadkowe, o czym świadczy nie tylko sam przebieg czynu, jego miejsce, a zwłaszcza użyte narzędzie, bowiem w sklepie była wówczas broń, którą oskarżona dysponowała oraz inne narzędzia, w tym pałki (k 48 - 49 uzasadnienia).
W świetle przytoczonych wyżej ustaleń faktycznych wnioskowanie Sądu Okręgowego, iż „winaA. R.nie budzi jakichkolwiek racjonalnych wątpliwości”, bowiem „oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą dopuścili się zarzucanego im przestępstwa kwalifikowanego zart. 148 § 1 k.k.” razi wręcz dowolnością. Oskarżeni wcześniej nie zaplanowali dokonania zabójstwa i nie dokonali podziału ról między sobą, zaś zdarzenie było nagłe i przypadkowe, zatem brak jest podstaw do wnioskowania, iż oskarżona obejmowała swoją świadomością działania, które zostały podjęte przezG. C.. W szczególności nie była ona świadoma tego, że oskarżony sięgnie po młotek i uderzy nim w głowęW. B.. Mając powyższe na względzie oraz fakt, iż oskarżona także nie widziała pierwszego uderzenia wymierzonego przezG. C.nie sposób przyjąć, iż przytrzymywała ona pokrzywdzonego i szarpała się z nim po to, by ułatwić mu dokonanie zabójstwa. Przeczy temu także treść wypowiadanych przez nią słów, z których wynikało, iż dążyła ona do uzyskania informacji o miejscu ukrycia zwłok jej męża. Oskarżona nie podjęła więc żadnej czynności wykonawczej stanowiącej znamię przestępstwa zabójstwa, ani też działań istotnie wspomagających działania sprawcze podjęte przezG. C.. W tym stanie rzeczy przypisanieA. R.popełnienia w zamiarze ewentualnym przestępstwa zabójstwaW. B.wspólnie i w porozumieniu zG. C.nie znajduje żadnego uzasadnienia.
Natomiast ustalenia faktyczne poczynione w sprawie w oparciu o prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy w ocenie Sądu Apelacyjnego uzasadniają uznanieA. R.za winną popełnienia przestępstwa zart. 239 § 1 k.k.Sąd I instancji ustalił bowiem, iżA. R.telefonicznie poleciłaM. C.przywiezienie kołdry na miejsce zdarzenia, w którą wraz zG. C.iK. M.owinęła zwłokiW. B.i umieściła je na przednim siedzeniu należącego do niej samochodu markiM., zaparkowanego od strony zaplecza sklepu. Nadto oskarżona wraz z wymienionymi wyżej osobami zmyła ślady krwi pozostawione przez pokrzywdzonego oraz zapakowała do worków foliowych zabrudzone rzeczy oraz ubrania, w które ubrani byli oskarżeni, po czym umieściła je w bagażnika wspomnianego wyżej samochodu.
Zwłoki oraz zapakowane rzeczy oskarżona przewiozła do miejscowościA.i około 23.00 przekazała przybyłemu tam taksówkąG. C., po czym wróciła doW.. Nad ranem następnego dniaG. C.przewiózł zwłoki na teren swojej działki położonej w miejscowościO., gdzie zakopał je w dole wykopanym wewnątrz stojącej tam szopy, uprzednio rozbierając je i posypując wapnem.
Powyższe działanieA. R.wyczerpało więc znamiona przestępstwa poplecznictwa określonego wart. 239 § 1 k.k.
W ocenie Sądu Apelacyjnego czyn zabroniony przypisanyA. R.mieści się w granicach skargi, albowiem stanowi on fragment jednego zdarzenia faktycznego mającego miejsce w dniu 8 sierpnia 2004 r. na zapleczusklepu (...)położonego przyul. (...)wW., w którym udział wzięli oprócz oskarżonej takżeG. C.iK. M..
Wyrazem tego jest fakt, iż prokurator w sprawie II AKa 313/11 zarzuciłK. M., iż „wspólnie i w porozumieniu zA. R.iG. C.dokonała zabójstwaW. B.w ten sposób, że mając świadomość tego, żeA. R.iG. C.byli w trakcie realizacji zamiaru zabójstwaW. B., dołączyła do nich pomagając zawijać w kołdrę i zakładać worek foliowy na głowę, a następnie wynosić z samochodu celem ukrycia żyjącego jeszcze wówczasW. B.” uznając, iż oskarżona takim działaniem wyczerpała znamiona przestępstwa zart. 148 § 1 k.k.Niezależnie od oceny prawidłowości dokonanej przez prokuratora kwalifikacji prawnej powyższego czynu stwierdzić należy, iż oceną tą (a tym samym skargą) objęte zostały także działania oskarżonych podjęte po wymierzeniu przezG. C.czterech uderzeń w głowęW. B.. Były one także przedmiotem ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji.
WymierzającA. R.karę pozbawienia wolności Sąd Apelacyjny miał na uwadze dość znaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez nią czynu, a wyrażający się w tym, iż spełniała ona istotną rolę w ukrywaniu zwłokW. B.. Oskarżona w istocie kierowała przebiegiem działań popleczniczych, wydając poleceniaM. C.przywiezienia kołdry, zaśK. M.włączenia się do tychże działań. Z drugiej strony Sąd Apelacyjny uwzględnił fakt, iż celem działania oskarżonej była chęć pomocy w uniknięciu odpowiedzialności przez osobę najbliższą.
Uwzględniając przede wszystkim powyższe okoliczności oraz kierując się potrzebą zachowania wewnętrznej sprawiedliwości wyroku Sąd Apelacyjny wymierzyłA. R.na podstawieart. 239 § 1 k.k.karę pozbawienia wolności w takiej samej wysokości, jakK. M., a więc w wymiarze 3 lat i 2 miesięcy.
W pozostałym zaś zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.