Sąd Rejonowy w Szczytnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 1177/15
Data wyroku: 2016-08-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Janowski

Sygn. akt. II W 1177/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 sierpnia 2016 roku
Sąd Rejonowy w Szczytnie w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSR Andrzej Janowski
Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Strzelec
bez udziału oskarżyciela publicznego
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 21 kwietnia, 05 lipca i 30 sierpnia 2016 roku sprawy przeciwko:
A. K. (1),synowiS.iJ.z domuZ.,urodz. (...)wJ. (...)
obwinionemu o to, że:
w dniu 12 lipca 2015 roku około godziny 22.00 na drodze gruntowejB.–L., gm.J., woj.(...), dokonał zniszczenia zaparkowanego pojazdu markiA.onr rej. (...)poprzez kilkukrotne uderzenie prawymi drzwiami pojazdu markiO. (...)onr rej. (...)w lewe drzwi pojazdu markiA.onr rej. (...), powodując liczne zarysowania i wgniecenia w strukturze karoserii, wyrządzając tym samym straty w wysokości 400 zł. na szkodęW. B.,
tj. za wykroczenie z art. 124 § 1 kw

I
obwinionegoA. K. (1)uznaje za winnego zarzucanego mu wykroczenia i za to na podstawie art. 124 §1 kw w zw. z art. 24 §1 i §3 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 350 (trzystu pięćdziesięciu) złotych;

II
na podstawie art. 124 §4 kw zobowiązuje obwinionego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonegoW. B.kwoty 400 (czterystu) złotych tytułem zapłaty równowartości wyrządzonej szkody;

III
na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. zart. 21 pkt 2 i art. 3 ust 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) obciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 (stu) złotych oraz opłatą w kwocie 35 (trzydziestu pięciu) złotych.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
ObwinionyA. K. (1)jest 58-letnim mieszkańcem wsiB. (...)w gminieJ.. Obwiniony prowadzi gospodarstwo rolne.
W dniu 12 lipca 2015 r. doA. K. (1)przyjechał samochodem osobowym markiO. (...)onr rej. (...)jego znajomyW. D.. Chciał on poprosić o pomoc przy zbieraniu siana na swoim polu.W. D.zostawił na podwórku obwinionego swój samochód wraz kluczykami oraz dokumentami dotyczącymi tego pojazdu i po uzgodnieniu wraz z synem obwinionegoS. K. (1)pojechał ciągnikiemA. K. (1)wykonać wyżej wskazane prace polowe.
Tego samego dnia około godziny 22:00W. B.jechał swym samochodem osobowym markiA.onr rej. (...)drogą gruntowąB.-L.. Wraz z nim samochodem tym podróżowała pasażerkaW. Ż.. W pewnym momencie na prośbę pasażerkiW. B.zatrzymał samochód na tej drodze. Po chwili z tyłu nadjechało(...)onr rej. (...), którego kierowca trąbił w celu uzyskania możliwości przejazdu. Pasażerem tego samochodu był obwinionyA. K. (1). GdyW. B.zjechał swoim pojazdem na pobocze drogi, samochód markiO. (...)zrównał się z nim i zatrzymał się. Oba pojazdy stały obok siebie w pozycji równoległej.A. K. (1)wysiadł z pojazdu uderzając drzwiami samochodu, którego był pasażerem, w drzwi kierowcy samochodu pokrzywdzonego. Po zwróceniu mu uwagi przezW. B.obwiniony ponownie kilkakrotnie silnie uderzył drzwiami samochodu markiO. (...)w drzwi samochodu pokrzywdzonego.W. B.zagroził wówczas obwinionemu zawiadomieniem policji, co spowodowało, żeA. K. (1)wsiadł z powrotem do samochoduO., po czym samochód ten odjechał z miejsca zdarzenia.
Na skutek zachowania obwinionego powstały liczne zarysowania i wgniecenia w strukturze karoserii samochodu markiA.. Wysokość spowodowanej tym straty wyniosła 400 złotych.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:
- zeznania świadkówW. B.k. 64v-65, 3-4, 28;W. Ż.k.65-65v,8,32 iW. D.k. 78-78v, 23;
- dokumenty: notatka urzędowa k.1, wydruk z bazy(...)k. 9, tablice poglądowe k. 29-30.
ObwinionyA. K. (1)nie przyznał się do winy. Wyjaśnił, że nie było go na miejscu zdarzenia, w tym czasie przebywał w domu. Wskazał, że ma dwa samochody i nigdy nie jeździł samochodemW. D.ani jako kierowca ani jako pasażer. Samochód markiO. (...), któryW. D.zostawił w dniu 12 lipca 2015 r. lub w dniu 13 lipca 2015 r. na posesji obwinionego został odebrany przez właściciela w dniu następnym. Wskazał, że nie zdarzyło się aby kogoś obrażał na drodze lub zaczepiał.
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnieniom obwinionego Sąd nie dał wiary, uznając je za nieszczere, wykrętne, stanowiące jedynie wyraz zaprzeczania przez niego faktom. Przeczą im stanowcze, spójne, a przy tym logiczne i wzajemnie uzupełniające się zeznania świadkówW. B.iW. Ż., uczestników zdarzenia, którzy w sposób zbieżny przedstawili zachowanieA. K. (1), które polegało na kilkakrotnym silnym uderzaniu drzwiami samochodu markiO. (...)w drzwi samochodu markiA., należącego doW. B.. Wymienieni świadkowie zapamiętali zarówno osobę sprawcy, jak i markę samochodu, którego pasażerem był sprawca i na miejscu spisali jego numer rejestracyjny. W realiach sprawy nie budzi żadnych wątpliwości fakt, iż w momencie zdarzenia obwinionyA. K. (1)miał dostęp do samochoduO. (...). On sam w złożonych wyjaśnieniach wskazał, że w czasie feralnego wieczoru samochód ten znajdował się na jego posesji, co wynika także z zeznań świadkaW. D.. W toku postępowania wyjaśniającegoW. B.iW. Ż.rozpoznali w sposób jednoznaczny i stanowczy obwinionego jako sprawcę czynu na zaprezentowanych im tablicach poglądowych (k. 29-30). Rozpoznanie to podtrzymali na rozprawie. Sąd nie znajduje podstaw do podważenia wiarygodności ich zeznań, bowiem wymienieni świadkowie są osobami obcymi dla obwinionego i nie pozostawali z nim wcześniej w jakichkolwiek relacjach. Podany przez nich przebieg zdarzenia wolny jest od emocjonalnych ocen. Nie komentowali oni zdarzenia, ograniczyli się do wskazania tego co sami widzieli.
Sąd nie dał wiary zeznaniomS. K. (1), który nie był świadkiem zdarzenia a jedynie potwierdził wersję wydarzeń przedstawioną przez swojego ojca, tj. stwierdził, że obwiniony nie jeździł samochodemO.należącym doW. D.oraz że wymieniony samochód pozostawiony wieczorem zabrał następnego dnia rano. Zeznania te w ocenie Sądu stanowiły próbę wsparcia bliskiej dla świadka osoby, ponadto nie zasługują na wiarę także z tego powodu, że po pierwsze, są całkowicie sprzeczne ze zgodnymi i wiarygodnym zeznaniami wskazanych powyżej świadków, po drugie, przeczą im zeznaniaW. D., z których wynika, że swój samochód odebrał z posesji obwinionego dopiero po tygodniu, a po trzecie, zachodzą uzasadnione wątpliwości, czy w momencie zdarzeniaS. K. (1)wrócił już do domu po wykonaniu prac na polu należącym doW. D., które – co jest wiedzą powszechną – z racji na porę roku mogły być prowadzone do późnych godzin wieczornych.
Sąd dał wiarę zebranym sprawie dokumentom, ich autentyczności nikt nie kwestionował. Notatka urzędowa potwierdza, że w sprawie od samego początku jako sprawcę zniszczenia mienia wskazywano pasażera samochodu markiO. (...)onr rej. (...).
W konsekwencji Sąd uznał obwinionegoA. K. (1)za winnego zarzucanego mu czynu opisanego na wstępie, stanowiącego wykroczenie z art. 124 §1 k.w.
Za powyższy czyn Sąd wymierzył obwinionemu karę 350 złotych grzywny.
Wymierzając karę obwinionemu Sąd jako okoliczność wpływającą na zaostrzenie wymiaru kary wziął pod uwagę to, że w toku postępowania nie wykazał on żadnej skruchy. Na uwadze Sąd miał tu także sposób działania sprawcy – bezpodstawne, agresywne zachowanie wobec obcych sobie osób, używanie słów wulgarnych. Jako okoliczność łagodzącą zaś przyjęto dotychczasową niekaralność obwinionego za przestępstwa i wykroczenia.
Przy miarkowaniu wysokości grzywny Sąd wziął pod uwagę dobrą sytuację materialną obwinionego, prowadzi indywidualne gospodarstwo, uzyskuje dochód w wysokości około 6.000 zł miesięcznie.
Sąd stosownie do art. 124 §4 k.w. zobowiązał obwinionego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonegoW. B.kwoty 400 zł tytułem równowartości wyrządzonej mu szkody.
O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie III wyroku, obciążając nimi obwinionego w całości.
Sąd pominął zeznania świadkówP. B.(k.65v, 15),Ł. Ś.(k. 65v, 12) iP. D.(k. 20) oraz dokument w postaci umowy sprzedaży samochodu markiA.(k. 16-17), albowiem dowody te nie wniosły do sprawy niczego istotnego.