Sąd Okręgowy w Łodzi
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII Pa 6/16
Data wyroku: 2016-03-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Agnieszka Gocek, Magdalena Lisowska, Monika Pawłowska-Radzimierska
Słowa kluczowe: Wynagrodzenie Za Pracę
Podstawa prawna: art. 78 kp, art. 80 kp

Sygn .  akt VII Pa  6/16

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 września 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, XI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił powództwoW. D. (1)przeciwko(...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąwŁ.o wyrównanie wynagrodzenia (pkt 1 wyroku), zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt 2) oraz nie obciążył stron kosztami sądowymi, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa-kasa Sądu Rejonowego dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi (pkt3).

Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne.

Powód w spornym okresie zamieszkiwał, jak i obecnie zamieszkuje z rodziną wG.. Nadal jest zatrudniony w pozwanej spółce na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony od dnia 22 lipca 2009 r., w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy międzynarodowego. Jego miejscem pracy określonym w umowie była i jest: siedziba pracodawcy, to jestŁ., filie:P.,C.,R.oraz(...). Powód przeszedł rekrutację w miejscu zamieszkania, w którym znajdował się Oddział pozwanej. Prowadzili ją pracownicy pozwanej.

Pozwana zatrudnia od 1998r w Polsce ponad 700 kierowców-zarządzanych przez ok. 100 pracowników spedycji (koordynatorów transportu) i jest właścicielką ok. 500 samochodów ciężarowych. Oprócz bazy wP., posiada filie wS.,Ł.,G.k/P..(...)pozwana świadczy usługi transportowe na terenie wszystkich krajów(...).

Centrum spraw zawodowych powoda oraz działalności pozwanej znajdowało się i znajduje w Polsce wP.. Miały tu miejsce liczne negocjacje pracodawcy ze związkach zawodowymi, negocjacje płacowe, spory, strajki. Stąd powód i inni kierowcy rozpoczynali podróż służbową, a czas ich pracy rozpoczynał się od stawienia się do bazy wP., w której znajdowała się księgowość, administracja, kadry, baza transportowa pozwanej. Od stawienia się do tej bazy liczono powodowi i kierowcom czas pracy, od którego zależała wysokość diety krajowej i zagranicznej.

Powód starając się o zatrudnienie w pozwanej złożył w filii pozwanej wG.dokumentację wymaganą do odbycia wstępnej rekrutacji. Prośbę o przyjęcie do pracy kierował do(...)sp.zo.o. wŁ., na terenie której podpisał kolejne umowy o pracę. W celu uzyskania zatrudnienia odbył najpierw jazdę próbną oraz test kwalifikacyjny, prowadzone i zatwierdzone przez(...)sp.zo.o. na terenie fili w Polsce. Powód złożył pozwanej także szereg dokumentacji potwierdzającej staż pracy, doświadczenie zawodowe oraz uzyskane wykształcenie. W/w dokumentację zgromadzono w akta osobowych powoda prowadzonych przez pozwaną, a przechowywano ją w filii wP.. Decyzje dotyczące powoda ( np. pouczenia, kary, urlopy, zwolnienia, przedłużenia zatrudnienia, przyznanie i wypłata składników wynagrodzenia, nagrody, kwestie socjalne, badania lekarskie okresowe i wstępne, rekrutacja oraz zatrudnianie, rejestracja czasu pracy i jej gromadzenie oraz rozliczanie, szkolenia, usprawiedliwianie nieobecności,) pozwana podejmowała wP., ponieważ tam znajdował się dział administracyjny i personalny, którym kierowała, m.in.A. G..

Wynagrodzenia powoda, w tym wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy, dieta zagraniczna, ekwiwalent za pranie odzieży, ekwiwalent za środki czystości, premia dodatkowa, premia regulaminowa oraz premia za rozładunek wynosiły za poszczególne miesiące:
- za wrzesień 2010 r. 3497,00 zł netto (3993,29 zł brutto),
- za grudzień 2010 r. 6116,93 zł netto (7549,54 zł brutto),
- za styczeń 2011 r. 4278,16 zł netto (4996,04 zł brutto),
- za luty 2011 r. 4606,97 zł netto (5326,58 zł brutto),
- za marzec 2011 r. 5047,35 zł netto (5685,23 zł brutto),
- za kwiecień 2011 r. 6525,01 zł netto (7717,11 zł brutto),
- za maj 2011 r. 5316,25 zł netto (6016,72 zł brutto),
- za sierpień 2011 r. 3385,35 zł netto (3879,47 zł brutto),
- za wrzesień 2011 r. 4899,30 zł netto (56981,48 zł brutto),
- za październik 2011 r. 6112,14 zł netto (6907,61 zł brutto),
- za listopad 2011 r. 6082,86 zł netto (6800,59 zł brutto),
- za grudzień 2011 r. 6371,96 zł netto (7197,69 zł brutto),
- za styczeń 2012 r. 5423,62 zł netto (6312,10 zł brutto),
- za luty 2012 r. 3734,44 zł netto (4441,72 zł brutto),
- za marzec 2012 r. 4280,05 zł netto (4935,18 zł brutto).
Wspólnikiem pozwanej(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadającym całość udziałów jestspółka (...) S.A.z siedzibą we Francji.

Wynagrodzenie miesięczne powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy na dzień 08 kwietnia 2015r. wynosiło 2728.15 zł /k: 103 akt XIP 55/15/.

Zgodnie z § 15 regulaminu wynagradzania pracowników(...) sp. z o.o.z dnia 1 kwietnia 2010 r. oraz z dnia 20 lipca 2006r obowiązującym u pozwanej, kierowcy otrzymywali diety z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Wysokość diet rozumianych jako dodatek z tytułu zwiększonych kosztów ponoszonych przez pracowników w związku z podróżą służbową poza granicami kraju wynosiła łącznie w okresie do 31 grudnia 2010r -38 EURO za pełną dobę ( w okresie od 01 stycznia 2011r do dnia 01 marca 2012r -41 EURO dziennie, a w okresie od dnia 01 marca 2012r -42 EURO dziennie), z czego 13 EURO (w okresie od 01 stycznia 2011r do dnia 01 marca 2012r -14 EURO dziennie, a w okresie od dnia 01 marca 2012r –także 14 EURO dziennie) stanowiła dieta rozumiana jako pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży, a kwota 25 EURO (w okresie od 01 stycznia 2011r do dnia 01 marca 2012r -27 EURO dziennie, a w okresie od dnia 01 marca 2012r -28 EURO dziennie) obejmowała zwiększenie innych kosztów socjalnych.

W spornym okresie powód wykonywał przewozy towarów ciągnikami pozwanej, m.in. na terenie Francji oraz Anglii, Bułgarii, Rumunii, Belgii, Luksemburga, Holandii,W., Czech, Szwecji i wielu innych krajów Europy, w tym: Niemiec,W., Hiszpanii. Powód nie notował kiedy i dokąd wykonał przewozy w spornym okresie. Nie jest w stanie określić dat przewozów i Państw docelowych.

W tym czasieW. D.na stałe mieszkał (i mieszka nadal) wG., gdzie nadal znajduje się jego centrum spraw życiowych-k:139v (we Francji ani w innych krajach nie miał miejsca zamieszkania).W. D.płacił i płaci podatki w Polsce. Nie zgłaszał takiego zamiaru we Francji. Powód, jak i jego rodzina zawsze podlegali ubezpieczeniom społecznym w Polsce. Powód, świadcząc pracę dla pozwanej zmuszony był wyjeżdżać w trasę celem realizowania przewozów międzynarodowych w systemie ok. 3 tygodni świadczenia pracy oraz ok. 5 dni wolnego (po 3 –ch tygodniach pracy na terenie wielu krajów Europy wracał na ok. 5 -7 dni do Polski, najczęściej w piątki). Następnie, powód ponownie stawiał się do bazy pozwanej wP., skąd busem dowożono go wraz z innymi kierowcami do baz we Francji, w których parkowały(...), którymi pracownicy pozwanej świadczyli przewozy międzynarodowe. W takiej bazie powód pobierał samochód, którym jechał po ładunek i wykonywał zlecone przewozy, zazwyczaj do w/w krajów Europy. Pracę powód rozpoczynał od momentu stawienia się w bazie wP., a kończył ją wjeżdżając do tej bazy po zakończeniu trasy, po powrocie do kraju. W czasie wykonywania przewozów powód nocował w kabinie samochodu ciężarowego. Nigdy nie otrzymał dokumentu, z którego wynikałoby, że pozwana oddelegowała go do pracy we Francji /k: 139/.

W czasie świadczenia przewozów za granicą powód utrzymywał się z diet wypłacanych przez pozwaną. Nadal uważa, że w spornych okresach znajdował się w delegacjach zagranicznych w związku, z którymi wypłacano mu diety zagraniczne (k:139). W czasie podróży powód otrzymywał dokumenty zleceń transportowych, których nie wystawiały firmy francuskie. Dokumenty wskazywały pozwaną, jeden raz inną spółkę posiadająca w nazwie logo(...).

Zlecenia (tj. skąd zabrać towar, gdzie go zawieźć, jaką trasą przewieźć) powód otrzymywał także od spedytorów we Francji (z różnych podmiotów zlecających przewozy), ale poprzez koordynatora polskiego, a od 2012 r. zlecenia wydawane były tylko z bazy pozwanej wP.. Spedytorzy (w Polsce –koordynatorzy, np.E. F.-k:139v, obecnieP. Ł.-k:140v) przekazywali, gdzie kierowcy mają odebrać towar, jak dojechać w dane miejsce i w jakim czasie. Samochody ciężarowe stanowiły własność pozwanej, były zarejestrowane w Polsce, w Polsce przechodziły okresowe przeglądy techniczne. Pozwana świadczyła usługi przewozu na rzecz klientów polskich oraz europejskich (także spółek działających pod marką handlową(...)z terenu innych krajów).
Powód w związku ze świadczeniem pracy na delegacjach poza miejscem zamieszkania otrzymywał diety tytułem zwrotu podwyższonych kosztów wyżywienia oraz innych wydatków socjalnych.
Powód i jego rodzina, byli i są zgłoszeni do ubezpieczeń, w tym zdrowotnych w Polsce. Także centrum spraw życiowych powoda zawsze znajdowało się w Polsce. W Polsce powód posiadał i posiada rachunek bankowy, na który pozwana przelewa składniki wynagrodzenia. Powód opłacał podatki w Polsce i tutaj z nich się rozliczał, korzystając z podwyższonych kosztów uzyskania przychodu w związku ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której zamieszkiwał.
Pozwana nie oddelegowywała powoda do pracy na terytorium Francji. Powód otrzymywał jedynie polecenia wykonania przewozów międzynarodowych, pobrania i dostarczenia towaru z terenu Francji na terytorium innych krajów Unii Europejskiej i poza nią. Dokumentację niezbędną do odbywania jazdy /m.in. dotyczącą kierowanego samochodu, ubezpieczenia, listów przewozowych itd./ powód pobierał w bazie pozwanej wP.i tam ją zdawał.
Jazdy powód rozliczał wP., po powrocie z trasy. Przekazywał wówczas list przewozowy CMR, karty postoju, tachografy, dokumenty dotyczące wydatków i kosztów, karty drogowe z rozliczeniem czasu pracy, oświadczenia o zdarzeniach drogowych, dokonywał przeglądu i sprzątania samochodu /pkt. V i VI, XI obowiązków kierowcy/.
Pismami z dnia 19 sierpnia 2013r powód zwrócił się do pozwanej /kierował pismo do Prezesa Zarządu wŁ./ o wypłatę wynagrodzenia za sierpień 2010r do czerwca 2013r do wysokości minimalnego wynagrodzenia we Francji.
Przed pozwami kierowców kwestie wyrównania wynagrodzenia do poziomu wynagrodzeń we Francji nie były przedmiotem negocjacji związkowych.
Powód przystąpił w maju 2015r jako pokrzywdzony do sporu toczącego się przed Sądem Republiki Francji przeciwko spółkom prawa francuskiego działającym pod marką handlową(...)i zgłosił tam swoje roszczenia (również te objęte sporem w sprawie niniejszej). Wśród podmiotów objętych w/w postępowaniem nie ma pozwanej(...)sp.zo.o.
W. D.(podobnie jak wielu innych kierowców pozwanej) wystąpił równocześnie z powództwem o wypłatę diet i ryczałtów za noclegi za te same okresy, co objęte nin. sporem (powództwo tym razem skierował do Sądu Rejonowego w Zielonej Górze).
Stan faktyczny sprawy Sąd Rejonowy ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, nie kwestionowanych przez strony. Protokoły rozpraw zawierające zeznania Prezesa Zarządu pozwanej stanowiły pomocnicze źródło dowodowe. Potwierdzały zasadniczo okoliczności wynikające z innych zgromadzonych w sprawie dokumentów, z zeznań powoda oraz znane urzędowo w związku z szeregiem innych spraw o tożsamym przedmiocie sporu toczących się przeciwko pozwanej. Strony nie wnosiły o przesłuchiwanie osób, których zeznania zawierały w/w dokumenty /k:400/, a Sąd nie widział takiej potrzeby mając na uwadze, że nie stanowią istotnych i przesądzających w sprawie dowodów /okoliczności te udowodniono także innymi dowodami/. Sąd I instancji nie uwzględnił wniosku powoda o załączanie „budżetów pozwanej /…/ zatwierdzonych” przez dopozywaną spółkę prawa francuskiego /k:266, 307/. Brak było podstaw do gromadzenia dokumentacji podmiotów zagranicznych, zwłaszcza wobec ustaleń dokonanych na podstawie innych dowodów. Ostatecznie wnioski o dopozwanie firm francuskich zostały oddalone z uwagi na fakt, że udział tychże podmiotów w procesie nie był niezbędny. Sąd Rejonowy wskazał, że powód zgłaszał wnioski, gdy postępowanie dowodowe było znacznie zaawansowane i ich uwzględnienie rodziłoby konieczność powtarzania czynności procesowych. Ponadto zebrane dowody pozwalały na ocenę w/w roszczeń kierowanych do wskazanych podmiotów, do których powód może kierować odrębne roszczenia (przed sądami zagranicznymi, a także polskimi, co obecnie czyni w innych postępowaniach).
Strona pozwana wycofała wniosek o przesłuchiwanie strony pozwanej /k: 400, 421, 429v/, która nie stawiała się mimo wezwań. W jego miejsce wnioskowała o załączenie protokołu rozprawy z dnia 24 kwietnia 2015r w sprawie XIP800/13 (w sprawie IV Po 352/14 z dnia 24 kwietnia 2015r –wykonanie odezwy w sprawie XIOP 800/13-k: 402-408) oraz w sprawie IVP 1092/13 z dnia 06 czerwca 2014r zawierającego zeznaniaY. M.- Prezesa Zarządu pozwanej. Dowód z powyższej dokumentacji Sąd Rejonowy dopuścił, wobec braku sprzeciwu powoda (treść protokołów była już znana z innych postępowań toczących się przed tutejszym Sądem w sprawach o tożsamym przedmiocie sporu). Pełnomocnik pozwanej uzasadniał w/w stanowisko czasochłonnością i kosztownością udziału w procesie Prezesa Zarządu, zmuszonego już wielokrotnie brać udział w procesach toczących się licznie w wielu miastach /także w sprawach o ryczałty za noclegi/. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji odstąpił od wzywania władz pozwanej ponownie, tym bardziej że powód (pouczony o obowiązkach dowodowych-k:139) takich wniosków nie ponawiał. Ponadto Sąd Rejonowy wskazał, że przesłuchiwanie Prezesa pozwanej, który nie widział potrzeby stawiania się w procesie i z dowodu tego rezygnował, nie byłoby możliwe. Pytania dotyczące związku spółek prawa francuskiego z pozwaną i zakresu ewentualnych powiązań kapitałowych spółek, wobec oddalenia wniosków powoda o dopozywanie różnych podmiotów prawa francuskiego, nie miały żadnego uzasadnienia.
Sąd podniósł również, że wniosek powoda o załączenie tłumaczeń dokumentacji postępowania toczącego się przed Sądami francuskimi /nie dotyczącego pozwanej spółki –k: 429v/ podlegał oddaleniu, gdyż powód nie wskazał, jaki wpływ na wynik sporu miałaby mieć powyższa dokumentacja, zwłaszcza że dotyczyła postępowania nie związanego z podmiotami procesu.
Sąd Rejonowy wskazał, że podstawę ustaleń stanowiły także logiczne, spójne, wiarygodne, potwierdzone dowodami z dokumentów, zeznania świadkówA. G.,A. K., częściowo ( w zakresie zasługującym na wiarę)M. W.,M. H., a także zeznania powoda w zakresie zawartym w ustaleniach. W pozostałym zakresie nie znalazły potwierdzenia w dowodach z dokumentów ani z zeznań świadków. Wynikały z subiektywnej oceny rzeczywistości, nakierowanej na uzyskanie dodatkowych świadczeń za sporny okres.
ZeznaniaM. W.w ocenie Sądu nie były w całości wiarygodne, np. w zakresie podległości powoda koordynatorom z Francji. Świadek znał przedmiot sporu i istotne dla sprawy okoliczności od powoda. Składał zeznania, z jednej strony opierając się na własnych domysłach (brak wiedzy z doświadczenia, brak innych dowodów potwierdzających zeznania świadka), a z drugiej zeznania te stanowiły próbę wsparcia powoda w dochodzeniu roszczeń. Pozwany nie przeczył, że w pewnych okresach zlecenia transportowe przekazywali także spedytorzy z firm francuskich (także z logo(...)w nazwie). Pozwana świadczyła bowiem szerokie usługi transportowe, wykonując przewozy dla wielu zlecających z ogólnego rynku. Często spedytorzy zagraniczni przekazywali zlecenia i wskazówki dotyczące wykonania przewozów bezpośrednio kierowcom.M. W.od 13 kwietnia 2010r do 21 stycznia 2011r (tj. w okresie spornym) nie świadczył już pracy, bowiem przebywał na zwolnieniu lekarskim, świadczeniu rehabilitacyjnym, a następnie zakończył zatrudnienie. Nie posiadał więc wiedzy z tego okresu czasu. (k:232v, k:239, k:258 i n. ). Fakt utraty zatrudnienia w/w okolicznościach (po długim zwolnieniu lekarskim), także nie pozostawał bez wpływu na treść składanych zeznań. Świadek miał interes w obciążaniu pozwanej negatywnymi okolicznościami wpływającymi na wynik sporu, a nie do końca zgodnymi z rzeczywistością. Trafność powyższej oceny potwierdza pismo świadka, nacechowane emocjonalnie /k: 262 i n./.
Sąd Rejonowy oddalił wniosek powoda o przesłuchanie, jako świadka Prezesa Zarządu pozwanej /k:266/. Wskazał, że członek władz spółki mógł być przesłuchany wyłącznie jako strona procesu, aW. D.od początku procesu domagał się pominięcia dowodu z przesłuchania stron /k:95/. Ponadto, strona pozwana wzywana do osobistego stawiennictwa nie stawiała się na rozprawy, a powód przed zamknięciem rozprawy nie ponawiał wniosku o słuchanie w/w przedstawiciela strony pozwanej. Sąd podkreślił, że okoliczności istotne dla sprawy ustalono na podstawie pozostałych, dopuszczonych w sprawie dokumentów. Zeznania przeciwnika powoda nie dostarczyłyby okoliczności korzystnych dla powoda, zwłaszcza w zestawieniu z argumentacją prezentowaną w pismach procesowych pozwanej.
Zdaniem Sądu I instancji, niezasadny był także wniosek powoda o przesłuchanie jako świadkaM.H./k:295/ na okoliczności zawarte w piśmie powoda z dnia 02 grudnia 2014, a nie mające decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia (wobec stanowczego ustalenia w oparciu o zeznania powoda, że nie był oddelegowany do pracy we Francji, a przebywał tam w podróżach służbowych). Pytania, jakie powód zamierzał zadawać w/w świadkowi, nie miały istotnego znaczenia dla wyniku sprawy przeciwko(...). Natomiast co do możliwości kierowania roszczeń przeciwko spółkom francuskim, Sąd wypowiedział się wcześniej.
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, iż powództwo było niezasadne i podlegało oddaleniu.
Sąd wskazał, iż roszczenie zgłoszone przez powoda mogło być skutecznie rozpoznane tylko przeciwko pozwanej, tak jak pierwotnie kierował je powód. Nie było potrzeby, aby postępowanie toczyło się łącznie przeciwko pozwanej oraz podmiotom prawa francuskiego, które powód wskazywał w kolejnych pismach. Wnioski powoda o pozywanie wielu spółek prawa francuskiego /wskazanych w ustaleniach/ podlegały więc oddaleniu, jako nieuzasadnione. Niecelowe byłoby dopozywanie różnych podmiotów prawa francuskiego, co do których nie wykazano potrzeby udziału w procesie. Powód świadczył pracę dla pozwanej, a w/w podmioty nie zatrudniały powoda.
Sąd Rejonowy podniósł, iż w przeciwieństwie do sytuacji, przewidzianej wart. 194 par. 1 kpcw przypadku, gdy powództwo o to samo roszczenie może być wytoczone przeciwko innym jeszcze osobom, które nie występują w sprawie w charakterze pozwanych (art. 194 par. 3 kpc), sąd nie jest związany wnioskiem strony powodowej o dopozwanie tych osób. Może wnioskowi odmówić, gdy okoliczności sprawy nie wskazują na celowość żądanego dopozwania. /Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 grudnia 1975 r., IV PR 274/75,Legalis/.Wniosek o dopozwanie w oparciu oart. 194 § 3 kpcsąd może oddalić także wówczas, gdy przekształcenie podmiotowe na tej podstawie nie jest już celowe ze względu na zaawansowanie toku postępowania. /Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 maja 2003 r., I ACa 984/02,OSA/Kat. 2003 nr 4, poz. 1, Legalis Numer 75042/.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie dopatrzył się potrzeby wzywania do udziału w sprawie po stronie pozwanej podmiotów prawa francuskiego, wskazywanych przez powoda. Ocena materiału dowodowego wykazała bowiem, że powód w spornym okresie świadczył pracę dla podmiotu prawa polskiego, pozwanej wskazanej w sentencji wyroku- na podstawie ważnej umowy o pracę /kolejnych umów, przedłużanych i aneksowanych/, które nie były zawierane dla pozoru. Pracodawcą powoda była pozwana, a zlecanie przewozów pozwanej następowało nie tylko przez inne podmioty działające pod marką handlową(...), ale i inne, nie związane z takimi podmiotami. Żaden z dowodów nie wykazał, aby powód był delegowany przez pozwaną do pracy na teren Francji, a wręcz przeciwnie. Nawet, powód podkreślał, że jest zatrudniony przez pozwaną i nie zamierza rezygnować z tego zatrudnienia, bo przyzwyczaił się, otrzymuje wynagrodzenie na czas i nie zamierza odchodzić ze spółki. Poza tym, nie tylko pozwana, ale iW. D.wskazywali, że świadczył on pracę jako kierowca międzynarodowy kierując samochodem ciężarowym i dostarczając towary na terenie wielu krajów Europy. Jak się okazało, wiele przewozów powód realizował na terenie innych krajów, a nie Francji. W sprawie brak było dostatecznych podstaw do tego, aby po przeprowadzeniu postępowania dowodowego angażować w proces podmiot prawa francuskiego, co do którego powód (w razie uznania takiej potrzeby) może kierować odrębne roszczenia w oddzielnym postępowaniu. Jak okazało się w toku sporu, powód z takiej możliwości już skorzystał, zgłaszając swój udział w postępowaniu toczącym się przed Sądem we Francji, gdzie zgłosił te same roszczenia i za ten sam okres /jak i za dalsze/. Powód ma więc szanse na rozpoznanie roszczeń wobec podmiotów prawa francuskiego, jeżeli sąd francuski uzna zasadność argumentacji powoda.
W ocenie Sądu Rejonowego nie było także podstaw do uwzględniania roszczeń powoda kierowanych przeciwko polskiemu pracodawcy. Powód nie podnosił, aby pozwana zalegała z wypłatą wynagrodzenia wynikającego z umowy o pracę, ani też innych umówionych składników wynagrodzenia. Wywodził natomiast swoje roszczenia z oceny, że w spornym okresie winien otrzymywać wynagrodzenie co najmniej takie, jak najniższe wynagrodzenie obowiązujące we Francji. Formułując roszczenia, powód pomniejszał żądane kwoty o kwoty wynagrodzenia zasadniczego, zapominając że w tym samym czasie pobierał także wyższe od wynagrodzenia diety na pokrycie zwiększonych kosztów utrzymania w czasie pobytu w podróży służbowej. Winien więc także kwoty diet odjąć od wynagrodzenia za miesiące, za które formułował roszczenie. Diety służyły bowiem zaspokojeniu kosztów utrzymania za granicą /zwiększonych/ i były naliczane w stawkach euro (odpowiednio 38, 41 i 42 euro za dobę w różnych okresach czasu/. Średnio 20 dób za granicą x średnio 40 euro dawało stawkę 800 euro, tj. w przybliżeniu co najmniej 3280 zł netto =800 euro x 4,1 zł. Powód takie kwoty otrzymywał do wynagrodzenia zasadniczego. W przeważającej części jego żądania zostały więc zaspokojone, bowiem przebywając na terenie Francji, jak również innych krajów tranzytowych, posiadał środki utrzymania przekazywane przez pozwaną. Niezależnie od zasadności dokonywania odliczeń, w zakresie wskazanym powyżej, Sąd zauważył, że powód nietrafnie podnosił, iż umowy jakie zawierał z pozwaną były nieważne, a jednocześnie pozorne, bowiem świadczył pracę dla innych podmiotów. Ocena zebranych dowodów wykazała, że stosunek pracy powoda nawiązany z pozwaną nie był ani pozorny, ani też umowa o pracę nie była dotknięta nieważnością.

Sąd Rejonowy zważył, iż istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się po pierwsze do ustalenia, czy powód był pracownikiem delegowanym przez pozwaną do pracy we Francji w okresie objętym sporem. Gdyby tak było i gdyby w rzeczywistości w tym okresie świadczył pracę na terenie Francji /a nie w przeważającym zakresie na terenie innych krajów Europy/, to wówczas powodowi przysługiwałoby wyrównanie otrzymanego wynagrodzenia za pracę za te miesiące, do poziomu wynagrodzenia minimalnego obowiązującego we Francji.

Pierwszą kwestią, jaką Sąd I instancji rozważył, było ustalenie prawa, które ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Wskazał, że powód powołuje się na prawo wspólnotowe, a konkretnie na dyrektywę 96/71/WE z 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997) oraz implementujących tę Dyrektywę postanowienia francuskiegokodeksu pracy, tj. artykułów od L 1261-1 do R 1264-3, zamieszczonych w Tytule VI „Pracownicy Oddelegowani tymczasowo przez przedsiębiorstwo nie mające siedziby we Francji”. Sąd podniósł, iż przepisy prawa wspólnotowego tworzą niezależny system prawny, który w zależności od stopnia w hierarchii źródeł prawa wiąże zarówno państwa członkowskie, jak i ich obywateli. Funkcjonują one obok norm prawa krajowego, jednak w wielu przypadkach wymagają przeprowadzenia procesu implementacji do krajowego porządku prawnego. Dotyczy to zwłaszcza przepisów dyrektyw, które zgodnie zart. 288 tiret trzeci Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, wiążą państwa członkowskie w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawiając jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. W przeciwieństwie do rozporządzeń, które obowiązują wprost i bezpośrednio, głównym celem dyrektywy nie jest unifikacja prawa, ale zbliżenie legislacji państw członkowskich. W efekcie dyrektywy zapewniają osiągnięcie złożonych celów Unii Europejskiej, ale jednocześnie zachowana zostaje odrębność krajowych porządków prawnych. Żeby jednak te cele mogły zostać osiągnięte, postanowienia dyrektywy muszą zostać prawidłowo implementowane do krajowych porządków prawnych, także do porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej. Implementacja dyrektywy to ogół działań podejmowanych przez państwo członkowskie na szczeblu krajowym, których celem jest przeniesienie założeń regulacji unijnej do wewnętrznego systemu prawnego, przy zachowaniu jej specyfiki.

Jednostka może powoływać się wprost na dyrektywę tylko wówczas, gdy państwo mimo obowiązku nie implementowało dyrektywy. Jednakże, gdy taka dyrektywa została implementowana, to wówczas zasada skutku bezpośredniego Dyrektyw UE ma specyficzny charakter wertykalny. Jak podkreślił NSA w wyroku z 24 sierpnia 2008 r. (I FSK 922/08), dyrektywy mają bezpośrednią skuteczność tylko wertykalną, to znaczy w relacji jednostka wobec państwa ( M. Ahlt, M. Szpunar, Prawo europejskie, Warszawa 2002, s. 32). Zatem nie można powoływać się wprost na dyrektywę, czy też wywodzić z niej swych praw w relacji jednostka – jednostka. Przepisy wspomnianej dyrektywy, na którą powołał się powód, zostały implementowane do krajowego porządku prawnego. Mianowicie poprzez wprowadzenieart.67.1-67.4kp. Przepisy dyrektywy, jak i przepisy omawianego działukodeksu pracy(w tymart. 67.1 k.p.) znajdują zastosowanie w przypadku "pracownika skierowanego (delegowanego) do pracy na określony czas". Kluczowe dla wyjaśnienia zakresu podmiotowego jest zdefiniowanie pojęcia "delegacja pracownika". W tej mierze wiążąca jest interpretacja dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak wyjaśnia Trybunał w wyroku z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawach połączonych od C-307/09 do C-309/09, delegowanie pracowników w rozumieniuart. 1 ust. 3 lit. cdyrektywy 96/71 stanowi odpłatne świadczenie usług, w ramach którego delegowany pracownik pozostaje zatrudniony przez przedsiębiorstwo świadczące usługi, bez zawarcia umowy o pracę z przedsiębiorstwem korzystającym z usług. Zwrot "zatrudniony przez przedsiębiorstwo świadczące usługi" sugeruje po pierwsze, prawną więź między delegującym przedsiębiorstwem a pracownikiem delegowanym przez cały okres delegacji, po drugie, wieź ta stanowi podstawę "zatrudnienia" pracownika. Z brzmieniaart. 67.1 k.p.jasno nie wynika, jaki reżim prawny (państwa delegacji czy może miejsca świadczenia pracy) należy zastosować do ustalenia pracowniczego statusu osoby skierowanej do pracy. Odpowiedź zawiera art. 2 zdanie drugie dyrektywy 96/71/WE, według którego przy ocenie statusu pracownika należy brać pod uwagę definicję, którą stosuje się w prawie państwa członkowskiego, na terytorium którego pracownik jest delegowany. Jak wynika z art.8 ust.1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) indywidualna umowa o pracę podlega prawu wybranemu przez strony zgodnie zart. 3. Taki wybór prawa nie może jednak prowadzić do pozbawienia pracownika ochrony przyznanej mu na podstawie przepisów, których nie można wyłączyć w drodze umowy, na mocy prawa, jakie w przypadku braku wyboru, byłoby właściwe zgodnie z ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu. W zakresie, w jakim strony nie dokonały wyboru prawa właściwego dla indywidualnej umowy o pracę, umowa podlega prawu państwa, w którym lub - gdy takiego brak- z którego, pracownik zazwyczaj świadczy pracę w wykonaniu umowy. W przypadku powoda miejscem świadczenia pracy była nie tylko Polska i Francja, ale zwłaszcza szereg innych krajów Europy. Powód wybrał stawki obowiązujące we Francji kierując się tym, że marka handlowa(...)została wypracowana przez podmiot francuski oraz francuska firma zakupiła udziały pozwanej, a szereg przewozów wykonywano dla firm francuskich. Powoływane przepisy odnosiły się jednak do prawa miejsca zwykłego świadczenia pracy, a nie miejsca pochodzenia „kapitału” podmiotu korzystającego z pracy danej osoby. Za zmianę państwa, w którym zazwyczaj świadczona jest praca, nie uważa się tymczasowego zatrudnienia w innym państwie (ust.2 art.8 cytowanego Rozporządzenia nr 593/2008). Jeżeli nie można ustalić prawa właściwego zgodnie z ust. 2 powoływanego przepisu, umowa podlega prawu państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo, za pośrednictwem którego zatrudniono pracownika (ust.3 art.8 cytowanego Rozporządzenia nr 593/2008). Jak wynika z ostatniego cytowanego przepisu, jeżeli nie można ustalić prawa właściwego w oparciu o art. 8 ust. 2, należy go poszukiwać na podstawie łącznika miejsca, w którym znajduje się przedsiębiorstwo, za pośrednictwem którego zatrudniono pracownika. W szczególności norma ta może znaleźć zastosowanie, jeżeli pracownik wykonuje swoją pracę w kilku państwach, w ten sposób, że stale przemieszcza się on z jednego państwa do drugiego (A.Z.,E., s. 349). Powód wywodził, że został zatrudniony przez pozwaną spółkę celem świadczenia usług dla podmiotów francuskich. Wskazane wcześniej definicje wskazywały, że prawem właściwym pozostaje więc prawo właściwe dla pozwanej.

Sąd Rejonowy podniósł, że w rozpoznawanej sprawie niesporne było, iż Francja nie była jedynym krajem, do którego powód jeździł wykonując transport drogowy. W żaden sposób powód nie uzasadnił (poza w/w argumentami), dlaczego jako podstawę roszczenia wybrał prawo akurat tego kraju. Zważywszy na sposób określenia miejsca świadczenia pracy w umowie o pracę i faktyczne realizowanie tego obowiązku, brak było podstaw do zastosowania powołanego przez powoda prawa. Natomiast w polskim porządku prawnym brak jest podstaw do uzależniania wynagrodzenia pracownika czy też obowiązku odnoszenia wynagrodzenia pracownika polskiego zatrudnionego na określonym stanowisku do pracownika państwa obcego, zatrudnionego na analogicznym stanowisku, wykonującego pracę w tymże państwie. Jeśliby nawet przyjąć, że w stosunku do powoda znajdowało zastosowanie prawo obowiązujące na terenie Francji, to i tak roszczenie powoda było niezasadne. Do takiego wniosku prowadzi analiza postanowień dyrektywy 96/71/WE z 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997) oraz implementujących tę Dyrektywę postanowień francuskiegokodeksu pracy, a to artykułów od L 1261-1 do R 1264-3, zamieszczonych w Tytule VI „Pracownicy Oddelegowani tymczasowo przez przedsiębiorstwo nie mające siedziby we Francji”.

Zgodnie z definicją zawartą w artykule L 1261-3 francuskiegokodeksu pracy, pracownikiem oddelegowanym jest w znaczeniu niniejszego tytułu, każdy pracownik pracodawcy mającego przedsiębiorstwo funkcjonujące zgodnie z prawem i prowadzące swoją działalność poza granicami Francji i który pracując zwyczajowo na jego konto, wykonuje swoją pracę na polecenie tego pracodawcy przez określony czas na terenie kraju na warunkach określonych w artykułach L – 1262-1 i L 1262 – 2.

Artykuł L – 1262-1 stanowi, iż pracodawca mający siedzibą firmy poza granicami Francji może oddelegować tymczasowo pracowników na terenie kraju, pod warunkiem, że istnieje umowa o pracę między tym pracodawcą i pracownikiem i że ich stosunek pracy trwa podczas okresu oddelegowania. Oddelegowanie jest zrealizowane 1) bądź na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, w zakresie umowy zawartej między nim a odbiorcą usług, który ma siedzibę firmy lub prowadzi swoją działalność we Francji, 2) bądź między zakładami tego samego przedsiębiorstwa lub między przedsiębiorstwami tej samej grupy, 3) bądź na rzecz pracodawcy w przypadku, gdy nie istnieje umowa między nim a odbiorcą usług.

Sąd I instancji zważył, że z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż powód w spornym okresie był pracownikiem pozwanej, która ma przedsiębiorstwo funkcjonujące zgodnie z prawem i prowadzące swoją działalność poza granicami Francji (Polska). Jednakże, powód nie wykazał w toku niniejszego postępowania, aby w spornym okresie wykonywał pracę na terytorium Francji w ramach oddelegowania w rozumieniu powoływanych przepisów. Powód jest kierowcą międzynarodowym, z miejscem pracy ustalonym m.in. jako(...). Z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, aby powód wykonywał w tym czasie pracę we Francji w ramach oddelegowania, a dodatkowo wykonywał ją na rzecz któregoś z podmiotów działających pod marką handlową(...)we Francji. Powód we Francji przejmował tylko samochód, którym wykonywał zlecenia przewozowe towarów m.in. z terenu Francji na teren innych krajów Europy i odwrotnie. W tym czasie przebywał w delegacji służbowej i otrzymywał diety z tytułu podróży służbowych zgodnie z przepisami prawa polskiego. Nie kwestionował ich wysokości ani zasad wypłaty. Godził się na warunki zatrudnienia i świadczenia pracy oraz stawki wynagrodzenia. Centrum życiowe powoda nie znajdowało się na terenie Francji ani innych krajów Europy, a w Polsce. Do Polski wracał po zakończonej pracy, tutaj rozliczał podatki, mieszkał z rodziną, leczył się, załatwiał sprawy związane z zatrudnieniem. We Francji nie przebywał nawet czasowo, poza tranzytowymi przejazdami wynikającymi z warunków świadczenia pracy w przewozie międzynarodowym, gdzie normą jest, że spedytorzy /także z firm zagranicznych w ramach współpracy szeroko rozumianej/ przekazują kierowcom, nawet bezpośrednio, wskazówki związane z realizacją danego przewozu. Pozwana korzystała z możliwości wykonywania usług także dla innych firm z logo(...)w nazwie, ale także innych- w tym polskich. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez powoda, który miał możliwość zapoznania się z zeznaniami pozwanej złożonymi w innych sprawach, z których protokoły załączono do akt sprawy. W przypadku innych firm pracownicy przewoźników nie wywodzą od razu, że byli zatrudnieni przez podmioty, których pracownicy- spedytorzy przekazywali im wskazówki dotyczące zleceń przewozowych. W toku postępowania nie zostało także wykazane, ażeby pozwana miała zawartą stałą umowę o świadczenie usług z którąkolwiek z firm z nazwą handlową(...)we Francji czy w innych krajach -(odbiorcą usług) w związku z realizacją, której pozwana polecałaby powodowi wykonywanie pracy we Francji. Czym innym są natomiast doraźne zlecenia przewozowe realizowane przez przewoźników. Wskazać przy tym należy, iż wykonywanie pracy na polecenie pracodawcy przez określony czas na terenie innego kraju wiąże się z czasowym przeniesieniem „centrum życiowego” delegowanego pracownika do tego kraju. Przez okres oddelegowania /a nie w ramach delegacji służbowej/, pracownik musi bowiem w tym państwie utrzymać się, mieszkać, żywić, przebywać itp. Celem wprowadzenia dyrektywy 96/71/WE z 16 grudnia 1996 r. było zapewnienie równości podstawowych warunków zatrudnienia, w tym wynagrodzenia minimalnego, dla wszystkich pracujących przez określony czas na terytorium danego państwa, tak aby zarówno obywatele tego państwa, jak i oddelegowani na jego terytorium pracownicy z innych krajów mieli zagwarantowaną możliwość utrzymania się na tym samym poziomie. Powód nie wykazał, iż w spornym okresie centrum jego spraw życiowych znajdowało się we Francji, co mogłoby świadczyć o wykonywaniu tam przez określony czas pracy delegowanej. Powód nie wykazał, ażeby we Francji znajdowały się jego interesy osobiste i gospodarcze, tj. miejsce choćby czasowego zamieszkania, utrzymania się, rodzina, itp. Przeciwnie, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż powód wykonywał przewozy na terenie Francji oraz Niemiec, Włoch, Hiszpanii, Anglii i Belgii oraz Holandii. Powód na stale mieszkał wG.. Przyjeżdżał z trasy do domu w piątki i pozostawał w kraju przez 5 -7 dni, po czym wyruszał w trasę po krajach Europy na 3 tygodnie. Następnie, powód znów wracał do kraju na 5 -7 dni. Żaden z dowodów nie potwierdził, aby powód czasowo świadczył pracę na terenie Francji w sposób rodzący uprawnienia do wynagrodzenia na zasadach prawa francuskiego. Jedynie przebywał w tym kraju tranzytowo rozpoczynając przewozy transportowe towarów załadowanych w tym kraju i wyruszając z baz, w których parkowały samochody, którymi kierował.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Rejonowy uznał, iż nie został spełniony, wynikający zart. L 1261-3 francuskiegokodeksu pracy, główny warunek oddelegowania, to jest wykonywanie pracy na polecenie pracodawcy przez określony czas na terenie Francji.

Nawet gdyby przyjąć (do czego Sąd uznał, że brak jest podstaw), iż powód wykonywał jednak w spornym okresie pracę na terenie Francji, to i tak nie wykazał on, iż oddelegowanie było realizowane na rzecz któregoś konkretnego podmiotu z logoN. D.w nazwie na terenie Francji, czyli między zakładami tego samego przedsiębiorstwa lub między przedsiębiorstwami tej samej grupy, ani że pozwana miała zawartą umowę o świadczenie usług zN. D.we Francji (odbiorcą usług) w związku z realizacją, której pozwana polecałaby powodowi wykonywanie pracy we Francji. W sprawie brak było podstaw do uznania, że wskazane przez powoda podmioty prawa francuskiego były zakładami tego samego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwami tej samej grupy. Wręcz przeciwnie. Dowody wskazywały, że pozwana jest niezależnym podmiotem, którego udziałowcem jest francuska firma. Pozwana posiada samodzielność prawną, organizacyjną, finansową. Działa na terenie Polski wg. przepisów prawa polskiego. Zatrudnia polskich pracowników na podstawie umów o pracę poddanych porządkowi prawnemu krajowemu. Świadczy natomiast usługi na terenie wielu krajów Europy, co jest dozwolone. Powód decydując się na zatrudnienie w polskiej spółce, na proponowanych zasadach miał świadomość różnicy w uposażeniu pracowników na terenie Polski i innych krajów Europy. Nic nie stało na przeszkodzie, aby wybrał zatrudnienie w spółce działającej poza terenem Polski i aby świadczył pracę na terenie tych samych krajów , ale będąc zatrudnionym przez podmiot obcy. W niniejszym procesie powód nie realizował roszczeń o ryczałty za noclegi ani nie podnosił, aby pozwana nie wypłacała mu umówionych w umowie kwot wynagrodzenia czy dodatkowych jego składników.

W związku z powyższym Sąd I instancji doszedł do przekonania, że nie zostały spełnione również dalsze, wynikające zart. L- 1262-1 francuskiegokodeksu pracy, warunki oddelegowania, tj. realizowanie oddelegowania między zakładami tego samego przedsiębiorstwa lub między przedsiębiorstwami tej samej grupy, czy też na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, w zakresie umowy zawartej między nim a odbiorcą usług, który ma siedzibę firmy lub prowadzi swoją działalność we Francji.

W ocenie Sądu wykonywanie przez powoda pracy kierowcy międzynarodowego w sposób ustalony w niniejszym postępowaniu, wyczerpywało natomiast przesłanki podróży służbowej, określonej w art. 2, pkt 7) ustawy o z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U.2012.1155 j.t. ze zm.), w związku z którą kierowcy przysługują należności określone w art. 21 a tej ustawy. W sprawie niniejszej, pozwana wypłaciła na rzecz powoda w spornym okresie świadczenia z tytułu podróży służbowych wówczas realizowanych, ponieważ taki był charakter wyjazdów zagranicznych powoda. Strony nigdy nie ustalały, aby powód miał być, oddelegowany do pracy na terenie, któregoś z krajów Europy. Świadcząc pracę w transporcie międzynarodowym byłoby to niemożliwe, bowiem z natury rzeczy przebywał w ciągłej podroży, przemieszczając się stale między wieloma państwami.

Sąd Rejonowy podniósł, iż takżeart. 8 kpnie uzasadniał roszczeń powoda, który za swoją pracę był wynagradzany. Analiza jego przeciętnych zarobków ze spornego okresu prowadzi do wniosku, iż znacznie przekraczały przeciętne wynagrodzenie krajowe. Powód przebywając poza krajem zużywał na utrzymanie wypłacane mu diety, które w tej sytuacji były istotnym i zasadniczym składnikiem wynagrodzenia przeznaczonym właśnie na zwiększone koszty utrzymania. Wysokość wynagrodzenia powoda należało więc oceniać przy uwzględnieniu wypłacanych mu diet zagranicznych i krajowych, które dawały znaczące kwoty w skali miesiąca. Jednocześnie należało zauważyć, że powód nadal od lat pracuje u pozwanej, jest zadowolony z warunków zatrudnienia i osiąganego wynagrodzenia, nie zamierza przechodzić do konkurencyjnych firm. Wysokość zarobków nie stanowi dla niego dostatecznej motywacji do zmiany pracodawcy co oznacza, że uważa, iż osiąga godziwe wynagrodzenie i posiada stabilne zatrudnienie. Powód podkreślał przy tym, że roszczenia powstały pod wpływem francuskich związków zawodowych. Pozwana na terenie Francji stanowi konkurencję dla krajowych przewoźników, także z uwagi na niskie koszty pracy kierowców spoza krajów Unii. Gdyby nie w/w działania powód zapewne nie kierowałby roszczeń takich jak niniejsze. Ponadto przyznanie wynagrodzenia na poziomie wynagrodzenia francuskiego przy uznaniu, że powód był oddelegowany do Francji wyłączałoby możliwość uzyskiwania przez powoda diet za wyjazdy służbowe zagraniczne. Wypłacone z tego tytułu kwoty stałyby się nienależnymi.

Zdaniem Sądu I instancji, twierdzenia powoda o nieważności i pozorności jego umów o pracę także nie znajdowały uzasadnienia w okolicznościach sprawy.

Powód w spornym okresie świadczył pracę dla pozwanej wypełniając warunki wskazaneart.22 k.p.. To pozwana przyjmowała pracę powoda i w zamian wypłacała mu umówione wynagrodzenie. Powód świadczył pracę podporządkowaną kierownictwu pozwanej, pracą kierował koordynator przebywający wP.w ramach stałej organizacji pracy, w miejscu i czasie pracy wyznaczonym przez pracodawcę. Powód otrzymywał wynagrodzenie za staranne świadczenie pracy, a nie za jej rezultat, przy wykorzystaniu składników majątkowych pozwanej. Przy czym mając na uwadze treśćart.58 § 1 k.c.Sąd wskazał, iż warunki zatrudnienia powoda wyrażone w zawartej umowie o pracę uzupełnionej postanowieniami regulaminu pracy i wynagradzania obowiązującymi w pozwanej nie zmierzały do obejścia prawa. Wobec tego zawarta umowa nie może być kwestionowana. Wedługart. 58 § 2 k.c.nieważna jest również czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. W sprawie nie wykazano, nieważności umowy powoda np. w zakresie warunków wynagrodzenia. Brak było podstaw, aby uznawać, że w miejscem ustaleń dotyczących dotychczasowego wynagrodzenia powoda, pozwana winna ustalać wynagrodzenie na zasadach prawa francuskiego. Analiza okoliczności, w których doszło do zawarcia umowy oraz skutków jakie w związku z tym powstały dla stron, prowadzi do wniosku, że umowy o pracę powoda nie były też czynnościami pozornymi -art. 83 kc.majac powyższe na uwadze sad doszedł do przekonania, iż roszczenia powoda nie zasługiwały na uwzględnienie. Brak było podstaw do ustalania wynagrodzenia powoda na wyższym poziomie niż ustalony w umowach /art. 18 kp/.

O kosztach zastępstwa procesowego pozwanego, Sąd Rejonowy orzekł na podstawieart. 98 k. p. c.w związku z § 11 ust.1 pkt.2 związku z § 6 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.) obciążając powoda, jako stronę przegrywającą proces, kwotą 900 zł na rzecz pozwanej. Powód posiada zatrudnienie, nie powoływał się na trudną sytuację, a jednocześnie był pouczany o obowiązku ponoszenia kosztów postępowania w przypadku nie utrzymania się ze swoim żądaniem w przypadku nie wykazania jego zasadności. Proces trwał długo, był stosunkowo skomplikowany, strona pozwana wykazywała aktywność w procesie i ponosiła koszty związane z niezasadnym roszczeniem. Mając to na uwadze oraz wartość roszczeń (brak było podstaw do jej sumowania ze wszystkich połączonych pozwów, które wymagały podejmowania tych samych czynności procesowych i tego samego nakładu pracy), a także podtrzymywanie powództwa mimo oddalenia innych tożsamych powództw pracowników pozwanej, Sąd uznał że w/w kwota kosztów zastępstwa procesowego nie będzie nadmierna i nieuzasadniona. O kosztach opłaty sądowej orzeczono na podstawie art. 113 ustawy o kosztach sądowych. Powoda nie obciążano wysokimi wydatkami sądowymi związanymi z kosztami stawiennictwa świadków oraz kosztami tłumaczeń.

Apelację od powyższego orzeczenia w całości wniósł powód, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. odmowę przypozwania do sprawy, w trybieart. 194 kpcobufirm Grupy (...),(...)desP.(...)B.,
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególnościart. 8, 78 § 1, 80 kppoprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,
3. naruszenie przepisów prawa wspólnotowego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania) przepisów Rozporządzenia WE nr 861/207 PEiRE z dnia 11 07 2007 r., Rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22.12.2000 r., w tym i w szczególności art. 5 pkt. 3 i 5 i art. 19 pkt. 2 lit. b) tego Rozporządzenia oraz przepisówart. 1103(7) pkt. 1do 4kpc,
4. całkowite pominięcie w rozważaniach sądu dokumentów urzędowo sporządzonych
(akty notarialne, tłumaczenia biegłych, wypisy z rejestrów handlowych) poprzez podanie, iż nie stanowią one dowodów w sprawie bowiem nie zostały uwierzytelnione,
5. niczym nie uzasadnioną odmowę dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez powoda i bezkrytyczne przyjęcie składanych przez pozwaną dokumentów i wniosków dowodowych z zeznań świadków,
6. sprzeczność ustaleń faktycznych Sądu z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w szczególności poprzez ustalenie czy też jego brak, iż powód nie udowodnił podstawy prawnej i faktycznej swoich roszczeń i w tym błędne ustalenie iż:
- w skład wynagrodzenia za pracę wykonywaną przez powoda wchodzą diety,
- bezpośrednim przełożonym powoda była(y) osoba(y) wykonująca(ce) zadania postawione jej bezpośrednio przez pozwaną(...) Sp. z o. o., poprzez podjęcie dywagacji o koordynatorach transportu opartych wyłącznie o stanowisko pozwanej,
- pomiędzy pozwanymi firmami nie doszło do zawarcia umowy o oddelegowaniu pracowników,
- wynagrodzenie powoda wynosiło od 4-7,5 tyś zł brutto miesięcznie,
- dowodem w sprawie nie może być sposób księgowania wydatków pozwanej związanych bezpośrednio z zatrudnieniem pracowników, uznając je za bezprzedmiotowe i nieprzydatne,
- ponadto Sąd niesłusznie zauważył, iż istota sporu sprowadzała się tylko do ustalenia czy powód był delegowany do pracy we Francji, pomijając w ten sposób kwestie powiązań kapitałowych, osobowych i organizacyjnych łączących pozwane firmy.
Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości, w tym o wyrokowanie o solidarnej odpowiedzialności trzech pozwanych firm za wszystkie zobowiązania wobec powoda w pozwach opisane. Jako ewentualny zgłoszony został wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I-ej Instancji.
Skarżący wniósł też o przeprowadzenie następujących dowodów: wezwanie strony pozwanej do złożenia rocznych budżetów za lata 2010 -2013 celem wykazania, iżfirma (...) S.A.przekazuje(...) Sp. z o.o.środki na pokrycie jej wydatków związanych z zatrudnieniem polskich kierowców, przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka członka zarządu(...)i jednocześnie Prezesa Zarządu pozwanej(...) SAi Prezesa Zarządu(...) SAPanaM.H.,Y. M.- Prezesa Zarządu pozwanej oraz świadkaP. D.głównego księgowego pozwanej na te same okoliczności.
Pismem procesowym z dnia 16 grudnia 2015 r. powód wniósł nadto ponownie o dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej toczącej się we Francji, dopuszczenie dowodu z pisma władz polskich będących odpowiedzią na podanie o międzynarodową, wzajemną pomoc prawną skierowana do władz polskich i dokumenty załączone w celu realizacji tego podania, zawieszenie toczącego się postępowania do czasu wydania przez francuski Sąd wyroku w sprawie.
Z kolei do pisma procesowego z dnia 7 stycznia 2015 r. apelant załączył kopie pisma francuskiego prokuratora z dnia 30.09.2015 r., zatytułowanego zawiadomienie o rozprawie z którego ma wynikać, iż kierowcy obcokrajowcy byli zatrudniani między innymi przez(...), jedynie pod pretekstem podwykonawstwa zlecanego przez wskazywane przez powoda firmy francuskie tym przedsiębiorstwom.
W odpowiedzi na apelację, pełnomocnik pozwanego(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwŁ.wniósł o oddalenie apelacji w całości jako bezzasadnej, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, umorzenie postępowania apelacyjnego w zakresie pozwanych przez powoda francuskich firm, albowiem podmioty te ze względu na odrzucenie wniosku o ich dopozwanie nie były stroną postępowania przed Sądem I instancji.
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 9 lutego 2016 r. pełnomocnik strony pozwanej wniósł o oddalenie wszystkich wniosków dowodowych powoda, oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania, oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego.

Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem orzeczenie Sądu Rejonowego jest prawidłowe i znajduje oparcie zarówno w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, jak i obowiązujących przepisach prawa.

Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji i przyjmuje je za własne. Podziela również wywody prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie znajdując żadnych podstaw do jego zmiany bądź uchylenia.

Wobec żądania apelacji uwzględnienia powództwa w całości, w tym poprzez wyrokowanie o solidarnejodpowiedzialności firm (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwP.(dawniej(...) Sp. z o. o.) orazG.N. D.,(...)R.desP.(...)B.France,(...) Spółki Akcyjnej, DesP.,(...)B.”(...) SA192A. T.(...)L.” za wszystkie zobowiązania zgłoszone przez powoda, na wstępie wskazać należy, iż na etapie postępowania apelacyjnego brak jest podstaw do dochodzenia roszczeń od wskazanych podmiotów francuskich, gdyż nie są pozwanymi w sprawie.

Twierdzenie apelacji, iż wnioski o prowadzenie postępowania przeciwko tym firmom francuskim nie zostały odrzucone ani oddalone, wobec tego zaskarżonym wyrokiem - który odnosił się wyłącznie do pozwanego podmiotu polskiego - nie rozpoznano istoty sporu, jest całkowicie gołosłowne i nie znajduje potwierdzenia w materiale sprawy.

Zauważyć należy, iż postanowieniem z dnia 7 lipca 2015 r. Sąd Rejonowy uchylił postanowienie z dnia 19 maja 2014 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku powoda od dopozwanie wskazanych tam podmiotów oraz oddalił wnioski o dopozwanie podmiotów prawa francuskiego wskazanych w sprawie o sygnaturze XI P 808/13 (G.N. D.,(...)R.desP.(...)B.France,(...) SA192A. T.(...)L.”) z uwagi na stan zaawansowania sprawy i przeprowadzone postępowanie dowodowe. Natomiast postanowieniem z dnia 17 września 2015 r. Sąd oddalił wniosek powoda o dopozwanie firmy francuskiej(...) Spółki Akcyjnej, DesP.,(...)B.” zgłoszony w pismach procesowych złożonych przez powoda. Tym samym rozważył przedmiotowe wnioski o dopozwanie i zakwestionował konieczność prowadzenia postępowania przeciwko podmiotom francuskim.

W ocenie Sądu Okręgowego zagadnienie, czy decyzja sądu pierwszej instancji w tym zakresie była trafna, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy przy tak zakreślonym kręgu podmiotowym, tj. na wynik sprawy w stosunku do pozwanego. Stosownie do treściart. 380 k.p.c.sąd drugiej instancji, na wniosek strony, rozpoznaje również te postanowienia sądu pierwszej instancji, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, amiały wpływ na wynik sprawy. Skoro nie doszło do skutecznego rozszerzenia kręgu podmiotowego procesu na podmioty francuskie i wyrok wydany został wyłącznie w stosunku do spółki polskiej, to brak jest wpływu oddalenia wniosku o dopozwanie na treść wyroku wobec spółki polskiej (będącego przedmiotem kontroli instancyjnej). Inaczej ujmując to zagadnienie, wyrok sądu pierwszej instancji w odniesieniu do pozwanej spółki polskiej pozostaje merytorycznie prawidłowy (lub nie) bez względu na to, że w procesie nie brał udziału inny jeszcze podmiot, który nie został dopozwany.

Dla porządku jednak wskazać należy, iż wobec treściart. 194 kpSąd Okręgowy nie dopatrzył się też żadnych uchybień w zakresie oceny potrzeby wzywania podmiotów francuskich do udziału w sprawie.

Podkreślenia wymaga, że to powód jest co do zasady gospodarzem procesu i o ile spełnione są bezwzględne przesłanki procesowe (jak m. in. jurysdykcja krajowa), to powód powinien mieć pewną swobodę w kierowaniu roszczeń wobec osób, które uważa za legitymowane biernie (nie przesądzając oczywiście zasadności tych jego twierdzeń). Równocześnie, wniosek o dopozwanie, podlega jednak kontroli sądu z punku widzenia celowości, ekonomiki postępowania, etapu oraz celu, w jakim jest zgłaszany. Nie można też tracić z pola widzenia skutków materialnoprawnych zgłoszenia wniosku o dopozwanie i następczego postanowienia sądu w tym zakresie, w szczególności skutku w postaci przerwania biegu przedawnienia (por. m. in. wyrok Sądu Najwyższego z 14 marca 1974 r., w sprawie I PR 375/73, OSNC 1975/2/32).

Niemniej jednak analizując pod tym kątem całokształt zgłaszanych w toku procesu żądań powoda stwierdzić należy, iż w istocie, jak słusznie przyjął Sąd I instancji, dopozwanie podmiotów francuskich do udziału w sprawie nie było niezbędne i to nie tylko z uwagi na stopień zaawansowania procesu, ale przede wszystkim z uwagi na wykładnię pojęcia "to samo roszczenie", którym się posługujeart. 194 § 3 k.p.c., jak również ze względu na istotę współuczestnictwa. Tożsamość roszczenia oznacza bowiem jego niezmienność co do samego żądania i tożsamości jego podstawy faktycznej, w stosunku do roszczenia już dochodzonego przeciwko pierwotnie pozwanemu (M. Jędrzejewska, Nowe formy współuczestnictwa procesowego wkodeksie postępowania cywilnego(w:) Księga pamiątkowa ku czci Kamila Stefki, Warszawa-Wrocław 1967, s. 110 i K. Piasecki, Podmiotowe przekształcenia procesu po stronie pozwanej, NP 1967, nr 9, s. 1110).

W niniejszej sprawie strona powodowa wystąpiła o wypłatę wynagrodzenia w oparciu o przepisy dotyczące delegowania pracowników w ramach świadczenia usług tj. postanowień dyrektywy 96/71/WE z 16 grudnia 1996 r. (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997) oraz implementujących tę Dyrektywę postanowień francuskiegokodeksu pracy, a to artykułów od L 1261-1 do R 1264-3, zamieszczonych w Tytule VI „Pracownicy Oddelegowani tymczasowo przez przedsiębiorstwo nie mające siedziby we Francji” - które nie odnoszą się do firm francuskich. Wskazane przepisy dotyczą wyłącznie pracodawcy mającego siedzibę poza granicami Francji, jak w niniejszej sprawie(...)T.dawniej(...), który może oddelegować tymczasowo pracowników. Natomiast gdyby przyjąć, jak podnosi skarżący, iż był zatrudniony w firmie francuskiejG.N. D.we Francji,N. T.((...)) Spółka Akcyjna, czy(...) Spółka Akcyjnaktórych dopozwania się domagał, podstawa prawna dochodzenia jego roszczeń byłaby zupełnie inna. Nie można zatem mówić o tożsamości roszczenia kierowanego przeciwko ww. dwóm podmiotom.

W ocenie Sądu Okręgowego stan faktyczny sprawy oraz treść i podstawy prawne sformułowanych przez powoda żądań mogą więc uzasadniać wniosek, że - w wypadku uwzględnienia wniosku o dopozwanie – mielibyśmy w istocie do czynienia nie ze współuczestnictwem w rozumieniuart. 72 k.p.c., uzasadniającym zastosowanie dopozwania w trybieart. 194 § 3 k.p.c., ale z tzw. współuczestnictwem nienazwanym (nieprawidłowym, „konkurencyjnym”), kiedy to jeden i tylko jeden ze współuczestników ma legitymację procesową.

Reasumując, oddalenie wniosku powoda nie miało wpływu ani na rozpoznanie ani na wynik sprawy tj. oddalenie powództwa w stosunku do spółki polskiej. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się bowiem do ustalenia, czy powód był pracownikiem delegowanym przez pozwaną(...)T.(dawniej(...)) do pracy we Francji i czy przysługiwało mu wyrównanie otrzymanego wynagrodzenia za pracę. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii przez Sąd I instancji, a w konsekwencji oddalenie powództwa, w żaden sposób nie wiązało się zatem z przyjęciem braku legitymacji biernej niedopozwanych pomiotów francuskich. Przypomnieć należy zaś, że Sąd Najwyższy w sprawie I PZ 13/15, w analogicznej do przedmiotowej sprawy, w kwestii braku dopozwania przyjął, iż „gdyby Sąd Okręgowy uznał, że doszło do naruszeniaart. 194 § 3 k.p.c.winien rozważyć, czy naruszenieart. 194 § 3 k.p.c.miało wpływ na wynik sprawy, rozumiany jako oddalenie powództwa i dopiero w razie uznania, że doszło na skutek naruszeniaart. 194 § 3 k.p.c.do oddalenia powództwa przez błędne przyjęcie braku legitymacji biernej niedopozwanego podmiotu, uzasadniona byłaby konkluzja o nierozpoznaniu istoty sprawy wobec tej osoby”.

Nadto należy zauważyć, iż zgodnie z treściąart. 194 § 3 kpcjeżeli okaże się, że powództwo o to samo roszczenie może być wytoczone przeciwko innym jeszcze osobom, które nie występują w sprawie w charakterze pozwanych, sąd na wniosek powoda może wezwać te osoby do wzięcia udziału w sprawie. Sąd Najwyższy w swoim uzasadnieniu wyjaśnił, iż chodzi o ocenę tożsamości roszczenia kierowanego przeciwko dwóm podmiotom, które miałyby być (wedle twierdzeń wniosku) pracodawcami powoda w tym samym okresie i w tym samym zakresie obowiązków, a także o konstrukcję solidarnej odpowiedzialności tych podmiotów.

Na gruncie sprawy niniejszej Sąd Rejonowy z uwagi na charakter zgłoszonych w procesie roszczeń prawidłowo ocenił więc potrzebę wezwania podmiotów francuskich do udziału procesie, poza tym rozstrzygniecie to wbrew twierdzeniom apelacji nie miało żadnego na wynik sprawy w stosunku do pozwanej spółki polskiej.

Na marginesie, należy wskazać, że - stosownie do treściart. 366 k.p.c.- wyrok ma powagę rzeczy osądzonej wyłącznie między stronami procesu, a zatem nie stanowi przeszkody do ewentualnego dochodzenia roszczeń przeciwko innym podmiotom, które nie były stroną niniejszego postępowania. Powód z resztą ze wskazanej możliwości korzysta zgłaszając swój udział w postępowaniu toczącym się przed Sądem we Francji, gdzie zgłosił te same roszczenia za ten sam okres.

W ocenie Sądu Okręgowego przesądzenie wskazanej okoliczności rzutuje na zasadność wniosku strony powodowej o zawieszenie niniejszego postępowania, do czasu wydania przez francuski Sąd wyroku w sprawie karnej dotyczącej wspomnianych spółek.
Zgodnie zart. 177 § 1 pkt 4 kpcsąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy cywilnej.
Przepis ten daje sądowi możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy wynik innej, toczącej się już sprawy karnej, ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy. Ujawnienie się czynu, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy cywilnej zachodzi wtedy, gdy fakt popełnienia przestępstwa lub wykroczenia dyscyplinarnego ma prejudycjalne znaczenie dla odpowiedzialności cywilnej pozwanego. Inny charakter ma natomiast przypadek, w którym przepisy uzależniają powstanie określonych skutków od tego, czy miało miejsce przestępstwo. W tym przypadku sąd w postępowaniu cywilnym nie jest władny oceniać tej okoliczności samodzielnie, lecz powinien obligatoryjnie zawiesić postępowanie do czasu stwierdzenia jej przez sąd karny, chyba że rozstrzygnięcie tej kwestii w postępowaniu karnym okaże się niemożliwe z przyczyn procesowych.
Zawieszenie postępowania na podstawieart. 177 § 1 pkt 4 kpcz uwagi na toczące się postępowanie karne nie jest więc obligatoryjne i zależy od rozważenia wpływu ustaleń postępowania karnego na rozstrzygnięcie sprawy cywilnej (wyr. SN z 4.12.1998 r., I PKN 486/98, OSNAPiUS 2000, Nr 2, poz. 63).

Przedmiotem niniejszego postępowania jest rozstrzygniecie w przedmiocie prawa powoda do wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia wypłacanego we Francji dochodzonego od(...)T.- dawniej(...) Sp. z o. o.Jak wynika z treści pism przedstawionych przez stronę apelującą sprawa karna we Francji - z uwagi, na którą powód domaga się zawieszenia postępowania w sprawie niniejszej – nie dotyczy strony pozwanej, lecz spółek francuskich posługujących się logo(...). Z tych też względów nie sposób uznać, iż wynik w tej sprawie może mieć jakiekolwiek prejudycjalne znaczenie dla odpowiedzialności cywilnej pozwanego.

Z tych też względów wniosek strony powodowej o zawieszenie postępowania jako bezzasadny podlegał oddaleniu.

Co do rozstrzygnięcia o meritum, tj. dotyczącego(...)T.( dawniej(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwŁ.) wskazać natomiast należy, iż wbrew twierdzeniom apelacji Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie i trafnie wywiódł na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego konkluzję o braku podstaw zastosowania w sprawie prawa francuskiego i w konsekwencji wyrównania wynagrodzenia za pracę powoda do poziomu płacy minimalnej obowiązującej we Francji.

W istocie, w świetle obowiązujących przepisów prawa (szeroko cytowanych przez Sąd I instancji) w tym postanowień dyrektywy 96/71/WE z 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997), pracownik oddelegowany do pracy za granicą na określony czas ma prawo do warunków zatrudnienia w tym wynagradzania nie mniej korzystnych niż te obowiązujące w państwie na terytorium, którego pracownik jest delegowany. Przy czym przy ocenie statusu pracownika (faktu delegacji) należy brać pod uwagę definicję, którą stosuje się w prawie państwa członkowskiego, na terytorium którego pracownik jest delegowany.

Tym samym na gruncie rozpoznawanej sprawy celem rozpoznania zasadności zgłoszonych przez powoda roszczeń, kluczowym było rozstrzygnięcie przesłankowe czy był on pracownikiem delegowanym do pracy we Francji.

Jak wynika z niespornych w sprawie ustaleń, powód był zatrudniony przez polską spółkę i w ramach zatrudnienia wykonywał pracę kierowcy międzynarodowego na trenie m.in. Francji. Pracę wykonywał za granicą w ramach swoich normalnych obowiązków służbowych. Powód w podróży był sam, nie wynajmował mieszkania, podatki i inne obciążenia publiczne uiszczał w Polsce. Nie wykazał, iż w spornym okresie centrum jego interesów życiowych tj. osobistych i gospodarczych znajdowało się we Francji. Miejscem pracy określonym w umowie o pracę była przy tym cała Europa.

W ocenie Sądu Okręgowego biorąc pod uwagę tak określoną w umowie o pracę wolę stron, co do określenia miejsca wykonywania pracy (powód miał być pracownikiem mobilnym pracującym na obszarze całej Europy) oraz potwierdzony materiałem dowodowym sprawy sposób wykonywania pracy przez powoda, brak podstaw do twierdzenia o jakiejkolwiek delegacji powoda do świadczenia pracy na terytorium innego państwa, a w szczególności Francji. Tym samym wykluczone jest stosowanie dla oceny zasadności spornego roszczenia przepisów innego państwa. W obowiązującym zaś krajowym porządku prawnym, co słusznie podkreślił Sąd Rejonowy, brak jest podstaw do odnoszenia wynagrodzenia pracownika polskiego zatrudnionego na określonym stanowisku, do wynagrodzenia pracownika państwa obcego, zatrudnionego na analogicznym stanowisku i wykonującego pracę w tym państwie.

W myślart. 2 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców(Dz.U.2012.1155) podróż służbowa to każde zadanie służbowe polegające na wykonywaniu, na polecenie pracodawcy: przewozu drogowego poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, oraz inne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę, w szczególności filie, przedstawicielstwa i oddziały lub wyjazdu poza miejscowość, określona powyżej w celu wykonania przewozu drogowego. Kierowcy w podróży służbowej, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w przepisachart. 775§ 3-5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. (art. 21 a tej ustawy). Wobec powyższego, w przypadku kierowców obowiązuje autonomiczna względemart. 775k.p.definicja podróży służbowej, w związku z którą kierowcom zatrudnionym w transporcie międzynarodowym należnymi są świadczenia służące zaspokojeniu zwiększonych wydatków na wyżywienie, noclegi lub inne usprawiedliwione potrzeby (wyrok SN 2011.05.20 II UK 349/10 LEX nr 901607, wyrok SN 2013.02.25 III UK 57/12 OSNP 2014/1/10). Jak wynika z ustaleń faktycznych sprawy, powód będąc zatrudnionym przez(...)pozostawał w zagranicznych podróżach służbowych i z tego tytułu pobierał należne świadczenia. Klasyfikacja tego stanu rzeczy jednocześnie jako oddelegowania do świadczenia pracy na terytorium innego państwa, nie może zostać zaakceptowana.

Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut apelacji, że takie ukształtowanie stosunku prawnego łączącego strony, w świetleart. 8 k.p., w istocie stanowiło nadużycie prawa, gdyż(...)będąc spółką córką podmiotu francuskiego(...) S.A., wykorzystując słabszą pozycje pracownika w ramach umowy o pracę, ukształtowała ją tak, by „ukryć jego oddelegowanie” i czerpać z tego korzyści nie mające podstawy prawnej.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że w niniejszym procesie strona powodowa nie udowodniła żadnych przesłanek mogących potwierdzać fakt rzeczywistego oddelegowania powoda do pracy we Francji.

Przede wszystkim wskazać należy, iż w oparciu o materiał sprawy niejasne jest czemu fakt oddelegowania powód wiąże właśnie z Francją, skoro w istocie w ramach zatrudnienia, przewozów drogowych dokonywał na obszarze wielu państw Europejskich, a w podpisanej przez niego umowie o pracę stricte wskazano, iż miejscem pracy będzie cała Europa.

W świetle analizy postanowień art. 1 ust. 3 lit c dyrektywy 96/71/WE z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997) delegowanie pracowników stanowi odpłatne świadczenie usług w ramach, którego delegowany pracownik pozostaje zatrudniony przez przedsiębiorstwo świadczące usługi bez zawarcia umowy o pracę z przedsiębiorstwem korzystającym z usług. Zgodnie zaś z definicjami zawartymi w artykułach od L 1261-1 do R 1264-3, francuskiegokodeksy pracy- implementujących tę Dyrektywę i zgodnie zart. 2 zd. 2Dyrektywy, mającymi zastosowanie dla określenia statusu pracownika delegowanego we Francji - pracownikiem oddelegowanym jest każdy pracownik pracodawcy mającego przedsiębiorstwo funkcjonujące zgodnie z prawem i prowadzące swoją działalność poza granicami Francji i który pracując zwyczajowo na jego konto, wykonuje swoją pracę na polecenie tego pracodawcy, przez określony czas na terenie kraju na warunkach określonych w artykułach L – 1262-1 i L 1262 – 2. Artykuł L – 1262-1 stanowi, iż pracodawca mający siedzibę firmy poza granicami Francji może oddelegować tymczasowo pracowników na terenie kraju, pod warunkiem, że istnieje umowa o pracę między tym pracodawcą i pracownikiem i że ich stosunek pracy trwa podczas okresu oddelegowania. Oddelegowanie jest zrealizowane 1) bądź na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, w zakresie umowy zawartej między nim a odbiorcą usług, który ma siedzibę firmy lub prowadzi swoją działalność we Francji, 2) bądź między zakładami tego samego przedsiębiorstwa lub między przedsiębiorstwami tej samej grupy, 3) bądź na rzecz pracodawcy w przypadku, gdy nie istnieje umowa między nim a odbiorcą usług.

W okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd Rejonowy prawidłowo uznał brak jakichkolwiek dowodów na to, iż powód w spornym okresie wykonywał pracę konkretnie na obszarze Francji, by świadczył ją dlaN. T.we Francji, a nie dla pozwanego ani, że pozwana miała zawartą umowę o świadczenie usług zN. T.we Francji (odbiorcą usług) w związku z realizacją, której pozwana polecałaby powodowi wykonywanie pracy we Francji. Wniosków o spełnieniu tych przesłanek nie sposób wyprowadzić zaś wprost wyłącznie z faktu, że pozwana jest spółką córkąN. T.we Francji. Ponadto okoliczność ta nie została jednoznacznie potwierdzona. Nie wiadomo, czy jak twierdzi powódN. T.we Francji i(...)(w chwili obecnej(...)T.) są zakładami tego samego przedsiębiorstwa czy przedsiębiorstwami tej samej grupy oraz jaki - poza tym iżN. T.we Francji jest jedynym udziałowcem pozwanej - jest faktyczny stopień ich wzajemnych powiązań. To zaś, iż w pewnym okresie czasu zlecenia co do przewozu towaru powód otrzymywał także od spedytorów we Francji bezpośrednio (choć zazwyczaj odbywało się to przez koordynatora polskiego, a następnie bezpośrednio z bazy w Polsce) takiego stopnia organizacyjnych powiązań nie przesądza. Nawet bowiem wykazanie szeroko rozumianej współpracy czy powiązań finansowych nie jest wystarczające dla zakwalifikowania charakteru określonego podmiotu jako filii czy oddziału.

Powód nie uprawdopodobnił też faktu, iż w związku „z oddelegowaniem”, czasowo we Francji znajdowało się jego centrum spraw życiowych. Powód we Francji nie mieszkał, nie miał rodziny, nie utrzymywał się, nie był ubezpieczony i nie ponosił żadnych danin publicznych.

Jednoznacznie podkreślić należy, iż twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227) powinno być udowodnione przez stronę, która zgłasza to twierdzenie -art. 232 k.p.c.w związku zart. 6 k.c.(zob. wyrok SN z dnia 22 listopada 2001 r., I PKN 660/00, Wok. 2002, nr 7-8, poz. 44; wyrok SA we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 1998 r., I ACa 308/98, PiM 2002, nr 12, poz. 147). Strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał, a sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów (wyrok S.A. w Białymstoku 08-02-2013 I ACa 613/12 w Białymstoku LEX nr 1294695). W przedmiotowej sprawie brak było jakichkolwiek dowodów potwierdzających fakt rzeczywistej delegacji powoda. Wobec tego i w świetle zasad logicznego rozumowania, twierdzenia, iż formalna treść umowy o pracę powoda z naruszeniemart. 8 kp, służyła wyłącznie nadużyciu prawa, nie mogły się ostać.

W ocenie Sądu II instancji brak jest też podstaw do uwzględnienia powództwa z uwagi na treść powoływanych w apelacji przepisówart. 78 § 1 i 80 kp.

Zgodnie z powołanymi przepisami wynagrodzenie za pracę powinno być tak ustalone, aby odpowiadało w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniało ilość i jakość świadczonej pracy. Wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią.

Wynagrodzenie jest więc majątkowym odpowiednikiem pracy wykonanej w ramach stosunku pracy, świadczeniem odwzajemniającym jej wartość. Wartość wynagrodzenia ma być relatywizowana do rodzaju pracy, jej ilości, jakości i kwalifikacji potrzebnych do jej wykonywania. Zaznaczyć jednak należy, że te kwantyfikatory są podstawą konwencjonalnego, a nie ściśle ekonomicznego rozumienia ekwiwalentności wynagrodzenia i pracy. Relatywizowanie wartości wynagrodzenia do rodzaju pracy i potrzebnych do jej wykonywania kwalifikacji, nie może być zatem rozumiane jako nakaz zrównywania wynagrodzeń za pracę danego rodzaju, wykonywaną u różnych pracodawców, w różnych regionach (także świata), czy jako nakaz wyższego wynagradzania na przykład osób posiadających wyższe od innych wykształcenie. Wysokość wynagrodzenia pracownika zależy od tego, ile jest skłonny zapłacić za nią pracodawca, przy uwzględnieniu terytorialnej relacji podaży i popytu, za pracę danego rodzaju. Przy czym bezwzględnie obowiązującymi są zasady dotyczące równości praw pracowników oraz ich niedyskryminacji (art. 112, 113i 183a-183ek.p.), a także prawo pracownika do godziwego wynagrodzenia (art. 13 k.p.). W wyroku z dnia 18 maja 2006 r., III PK 22/06, OSNP 2007, nr 9-10, poz. 132, Sąd Najwyższy stwierdził, iż poza przypadkiem naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu, sąd pracy nie może ukształtować wynagrodzenia za pracę, jeżeli jest ono wypłacane w wysokości mieszczącej się w granicach określonych w przepisach prawa pracy i umowie o pracę.

W ocenie Sądu Okręgowego na gruncie rozpoznawanej sprawy niewątpliwie wynagrodzenie powoda, bez względu na jego subiektywnie odczucia w tej materii, zostało ukształtowane zgodnie ze wskazanymi zasadami. Powód za pracę kierowcy międzynarodowego otrzymywał nie tylko wynagrodzenie zasadnicze (wyższe od minimalnego i ukształtowane na drodze umownego porozumienia), lecz także przewidziane prawem dodatki kompensujące zwiększone wydatki na wyżywienie, noclegi lub inne usprawiedliwione potrzeby wynikające z faktu odbywania zagranicznych podroży służbowych. Powód nie podnosił, że takie ukształtowanie jego wynagrodzenia było w jakichkolwiek sposób dyskryminujące. Wskazywał jedynie, że w jego ocenie winien być wynagradzany tak, jak kierowcy we Francji. Nie udowodnił przy tym, że istniały jakiekolwiek przesłanki faktyczne i prawne, które usprawiedliwiałyby takie ukształtowanie należnego mu wynagrodzenia. Z tych też względów roszczenia powoda zasadnie nie zostały przez Sąd Rejonowy uwzględnione.

Kwestia zaś błędnego zdaniem apelującego wyliczenia przez Sąd zarobków powoda wobec wliczenia do jego płacy podstawowej - porównywanej następnie z minimalnym wynagrodzeniem za pracę we Francji, wszelkich dodatków należnych w ramach podróży służbowej, które nie mogą być traktowane jako składnik wynagrodzenia za pracę, pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Rozważania co do wysokości należnych powodowi świadczeń byłyby bowiem zasadne jedynie w sytuacji, gdy jego roszczenia zostałyby udowodnione co do zasady. Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy jako, iż w procesie nie wykazano, że powód był pracownikiem oddelegowanym do pracy we Francji, dywagacje te były pozbawione jakichkolwiek uzasadnionych podstaw.

Bez wpływu na powyższą ocenę pozostają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa wspólnotowego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania) przepisów Rozporządzenia WE nr 861/207 PEiRE z dnia 11 07 2007 r., Rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22.12.2000 r., w tym i w szczególności art. 5 pkt. 3 i 5 i art. 19 pkt. 2 lit. b) tego Rozporządzenia oraz przepisówart. 1103(7) pkt. 1do 4kpc.

Apelujący przedstawiając swój własny pogląd co do spełnienia w okolicznościach sprawy warunków oddelegowania go do pracy we Francji przez(...)(w chwili obecnej(...)T.) - w jego ocenie podmiot będący de facto oddziałem podmiotu francuskiego - nie przedstawił bowiem żadnej argumentacji dyskredytującej ustalenia Sądu Rejonowego w tym zakresie. Polemika zaś z ustaleniami Sądu poczynionymi zgodnie z dyrektywąart. 233 § 1 kp, nie może prowadzić do zmiany wniosków orzeczniczych i stwierdzenia niewłaściwego zastosowania prawa materialnego.

Orzekając w sposób uzasadniony powyżej, Sąd Okręgowy pominął zgłoszone na etapie apelacji wnioski dowodowe.

Wniosek dowodowy, o wezwanie strony pozwanej do złożenia rocznych budżetów za lata 2010 -2013 celem wykazania, iżfirma (...) S.A.przekazywała(...) Sp. z o.o.środki na pokrycie jej wydatków związanych z zatrudnieniem polskich kierowców, przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka członka zarządu(...)i jednocześnie Prezesa Zarządu pozwanej(...) SAi Prezesa Zarządu(...) SAPanaM.H., zeznań świadkaY. M.- Prezesa Zarządu pozwanej oraz świadkaP. D.głównego księgowego pozwanej, na te same okoliczności, nie mogły zostać uwzględnione. Powyższe dotyczy także ponownego wniosku apelacji o dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej toczącej się we Francji.

Podkreślenia wymaga, iż te same wnioski dowodowe były składane przez skarżącego na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, a walor ich przydatności dla rozstrzygnięcia w sprawie zgodnie zart.233 § 1 kpczostał prawidłowo oceniony przez Sąd I instancji.
W szczególności zauważyć należy iż na etapie apelacji brak było podstaw do przesłuchania w charakterze świadka,Y. M.- Prezesa Zarządu pozwanej.  Wyżej wymieniony, jako przedstawiciel pozwanej w procesie, mógł bowiem występować wyłącznie w charakterze strony. Ponadto pełnomocnik pozwanej w postepowaniu pierwszo instancyjnym wycofał wniosek o przesłuchiwanie strony pozwanej wnioskując w zamian o załączenie protokołu rozprawy z dnia 24 kwietnia 2015r w sprawie XIP800/13 (w sprawie IV Po 352/14 z dnia 24 kwietnia 2015r –wykonanie odezwy w sprawie XIOP 800/13-k: 402-408) oraz w sprawie IVP 1092/13 z dnia 06 czerwca 2014r zawierającego zeznaniaY. M.. Powód - pouczony o obowiązkach dowodowych - nie zgłosił sprzeciwu co do takiego działania i wniosku w tym przedmiocie nadal nie podtrzymywał. Stąd też uznać należało, iż nie widział potrzeby jego przeprowadzenia. Jeszcze raz trzeba podkreślić, iż to do stron należy inicjatywa dowodowa. Skoro zaś powód uznał za zbędne przeprowadzenie - wcześniej przez siebie zgłoszonych - dowodów w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, przeprowadzenie ich na etapie apelacji uznać należy za nieuprawnione w rozumieniuart. 381 kpc.
Nieuprawnionym był też ponowny wniosek o zobowiązanie do złożenia rocznych budżetów za lata 2010 -2013 celem wykazania, iżfirma (...) S.A.przekazywała(...) Sp. z o.o.środki na pokrycie jej wydatków związanych z zatrudnieniem polskich kierowców, oraz przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka PanaM.H.oraz świadkaP. D.głównego księgowego pozwanej na te same okoliczności. Powód sam w swych zeznaniach twierdził, iż odbywał podróże służbowe. Powyższe znalazło potwierdzenie także w pozostałym materiale dowodowym w sprawie, który nie wskazywał by powód był delegowany do pracy we Francji. Wobec tego przeprowadzenie powyższych dowodów celem wykazania wskazanych powiązań, prowadziło by wyłącznie do zbędnego wydłużania postępowania w sprawie, zwłaszcza że wnioski o dopozwanie firm francuskich zostały prawidłowo oddalone, a fakt pozostawaniaN. T.we Francji jedynym udziałowcem pozwanej był niesporny. Ponadto powód nie wskazał jakich nowych faktów i okoliczności nie ujawnionych już w procesie przed Sądem I instancji, w rozumieniu powoływanego jużart. 381 kpc, a ważkich dla rozstrzygnięcia, wskazane dowody miałyby dotyczyć.
Pismem procesowym z dnia 16 grudnia 2015 r. powód wniósł nadto o ponownie dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej toczącej się we Francji, dopuszczenie dowodu z pisma władz polskich będących odpowiedzią na podanie o międzynarodową, wzajemną pomoc prawną skierowaną do władz polskich i dokumenty załączone w celu realizacji tego podania. Z kolei i do pisma procesowego z dnia 7 stycznia 2016 r. załączył kopie pisma francuskiego prokuratora z dnia 30.09.2015 r. zatytułowanego zawiadomienie o rozprawie z którego miało wynikać, iż kierowcy obcokrajowcy byli zatrudniani między innymi przez(...)((...)T.) jedynie pod pretekstem podwykonawstwa zlecanego przez wskazywane przez powoda firmy francuskie tym przedsiębiorstwom.
Mając powyższe na uwadze podnieść należy, iż przedmiotem dowodu mogą być wyłącznie fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie –art. 227 kpc. Tymczasem powód nie wykazał, jaki wpływ na wynik sprawy miałaby mieć powyższa dokumentacja zwłaszcza, że dotyczyła postępowania nie związanego z podmiotami procesu. Nawet jeśli podmioty francuskie działają niezgodne z prawem, to nie ma to wpływu na wynik niniejszego postępowania, który bezwzględnie ich nie dotyczy. Naruszenie prawa przez określona spółkę nawet właścicielko czy kapitałowo powiązaną ze stroną pozwaną, wobec faktu, iż pozostaje ona odrębnym podmiotem ponoszącym samodzielną odpowiedzialność za zobowiązania, w żadnym razie nie może powodować dla niej negatywnych skutków procesowych. Przeprowadzenie tych dowodów zgodnie z żądaniem na etapie apelacji również było więc niedopuszczalne. Dowody te nie miały bowiem żadnego znaczenia dla wyniku postępowania.
Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego żaden z zarzutów apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok w pełni zatem odpowiada prawu.
Biorąc powyższe pod uwagę i na podstawieart. 385 k.p.c.Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił apelację powoda, jako bezzasadną.

O kosztach postępowania za II instancję oraz o kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie oart. 98 k.p.c.a także§ 12 ust. 1 pkt 1w zw. z§ 6 pkt 4w zw. z§ 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U.2013.461 ze zm.).