Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V Ua 43/15
Data wyroku: 2016-07-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Łapińska, Dorota Krawczyk, Agnieszka Leżańska
Słowa kluczowe: Świadczenia Rehabilitacyjne
Podstawa prawna: art.18 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r o świdczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

Sygn. VUa 43/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 lipca 2016 roku
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim,
Wydział V w składzie:
Przewodniczący: SSO Beata Łapińska (spr.)
Sędziowie: SSO Agnieszka Leżańska
SSO Dorota Krawczyk
Protokolant: Bożena Sobczyk
po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2016 roku w Piotrkowie Trybunalskim
na rozprawie

sprawy z wnioskuM. R.

    przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.

o świadczenie rehabilitacyjne

    na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.

od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 września 2015r. sygn. IV U 137/15
oddala apelację.
Sygn. akt V Ua 43/15

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 4 marca 2015 roku(...) OddziałwT.odmówiłM. R.prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że komisja lekarska orzeczeniem z dnia 26 listopada 2015 r. orzekła ze stan zdrowia nie uzasadnia przyznania wnioskodawczyni prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.
Od decyzji tej odwołała sięM. R.podnosząc, że jej choroby są chorobami przewlekłymi, a stan zdrowia nie uległ poprawie. Pogorszyły się też choroby współistniejące.
ZUS nie uznał odwołania i wniósł o jego oddalenie.
Wyrokiem z dnia 11 września 2015 r. Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznałM. R.prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 8 miesięcy począwszy od dnia 12 lutego 2015 roku.
Sąd I instancji ustalił, iżM. R.przebywała na zwolnieniu lekarskim od 16 kwietnia 2014 roku, a następnie po­bierała przez okres 4 miesięcy świadczenie rehabilitacyjne przyznane na okres do 11 lutego 2015 r. Po upływie tego okresu wnioskodawczym była nadal niezdolna do pracy.
Wnioskodawczyni cierpi na mnogą kamicę nawrotową nerki prawej. W 2014 r. była ona leczona zachowaw­czo. W 2015 r. w lipcu skarżąca przebywała w szpitalu, gdzie stwierdzono u niej krwiomocz, nawrotową kamicę nerki prawej i duży kamień w miedniczce nerkowej oraz górnym kielichu. Wówczas wprowadzono cewnik i wydano skierowanie na kruszenie kamienia metodą ES WL.M. R.wymaga dalszego leczenia przez okres 8 miesięcy.
Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał odwołanie za zasadne.
Sąd I instancji powołał się na art. 18 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zgodnie z którym świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, jeśli jest on nadal chory po wyczerpaniu zasiłku chorobowego, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy.
Sąd I instancji uznał opinię biegłego lekarza urologa za prawidłową, albowiem wydał ją specjalista z tej dziedziny medycyny, która zajmuje się schorzeniem, na jakie cierpi wnioskodawczyni. Sąd podkreślił, iż biegły miał dostęp do dokumentacji lekarskiej, ale również do tej, jaka powstała po okresie 4 miesięcy pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Z opinii tej, jak i opinii biegłej neurolog wynikało, iżM. R.nie była leczona neurologicznie, ale była w tym zakresie konsultowana. A to w ocenie Sądu Rejonowego potwierdziło tezę skarżącej, że jakkolwiek rozpoznano u niej kamicę nerkową to jednak szukano także innej przyczyny nękających ją bólów. Zdaniem Sądu z przebiegu choroby wynikała, że wnioskodawczyni w lipcu 2015 r. znalazła się w szpitalu w związku z nasileniem procesu chorobowego, a w takiej sytuacji konieczność dalszego leczenia po 11 listopada 2015 r. była uzasadniona.
W ocenie Sądu Rejonowego nie było spornym, że powódka cierpi na chorobę przewlekłą, a stan jaki miał miejsce w lipcu 2015 r. wskazywały na to, że choroba rozwijała się w całym okresie od kwietnia 2014 r., ale również po lutym 2015 r. Leczenie, w tym rozkruszanie kamieni, dawało poprawę stanu zdrowia i rokowało odzyskanie przez nią zdolności do pracy. Jej stan zdrowia dawał więc podstawę do przyznania jej świadczenia re­habilitacyjnego.
Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik organu rentowego, zarzucając mu:
naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest:
•art. 233 §1 k.p.c.poprzez błędna ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie i uznanie, że wnioskodawczym jest nadal niezdolna do pracy, a dalsze leczenie rokuje odzyskanie zdolności do pracy i w konsekwencji przyznanie wnioskodawczyni prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 8 miesięcy, podczas gdy materiał dowodowy nie pozwala na sformułowanie takiego wniosku, bowiem wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy, a zatem nie spełnia podstawowej przesłanki warunkującej przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego,
naruszenie prawa materialnego, a mianowicieart. 18 ust. 1 ustawy z 25.06.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, poprzez przyznanie wnioskodawczyni prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 8 miesięcy począwszy od dnia 12 lutego 2015r. na skutek uznania, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy w tym okresie, podczas gdy wnioskodawczyni nie ma prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, bowiem nie jest niezdolna do pracy i brak jest okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego.
Wobec powyższego organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Podczas rozprawy apelacyjnej w dniu pełnomocnik organu rentowego poparł apelację, podnosząc jednocześnie, iż błędnie podał w apelacji, że skarżąca po ustaniu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego pracowała.
Sąd Okręgowy uzupełniając materiał dowodowy ustalił nadto :
Zgromadzona dokumentacja medyczna oraz stan zaawansowania choroby ocenianej przez biegłego urologa w dniu badania , tj. 13 lipca 2015 r. świadczyły o tym , iż wnioskodawczyni od kilku miesięcy wstecz , w tym na dzień 11 luty 2015 r. była niezdolna do pracy i wymagała pilnej hospitalizacji , tj. leczenia w oddziale urologicznym na drodze operacyjnej w formie kruszenia kamieni lub ich usunięcia na drodze otwartej operacji. Okres 8 miesięcy jest minimalnym okresem , w którym wnioskodawczyni może przejść operację i powrócić do pełnej zdolności do pracy w zawodzie sprzątaczki.
( dowód : opinia uzupełniająca biegłego urologa – k. 80 akt sprawy)
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Apelacja organu rentowego jest bezzasadna.
Sąd Okręgowy w pełni podziela ustalenia faktyczne i ocenę zebranego materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy.
Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych sprawy i właściwej kwalifikacji prawnej, a swoje rozstrzygnięcie właściwie uzasadnił ,przedstawiając szczegóły procesu rozważeniowego, prowadzącego do uwzględnienia odwołania ubezpieczonego. W związku z powyższym ustalenia faktyczne i prawne poczynione przez Sąd Rejonowy, Sąd Okręgowy przyjmuje za własne bez potrzeby ich powtarzania.
Zarzuty podniesione w apelacji, w ocenie Sądu Okręgowego, nie zasługiwały na uwzględnienie i stanowiły wyłącznie polemikę z prawidłowo poczynionymi przez Sąd I instancji ustaleniami . Żaden z podniesionych w treści apelacji zarzutów, zdaniem Sądu Okręgowego, nie prowadził do podważenia przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny zgromadzonego materiału dowodowego, czy podważenia poczynionych przez ten Sąd ustaleń w zakresie stanu faktycznego, a w konsekwencji do obalenia zaprezentowanego stanowiska.
Wbrew zarzutowi zawartemu w apelacji naruszenia przepisu art.. 233kpcSąd Rejonowy przeprowadził wszystkie dowody w sprawie. Oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego urologa było w ocenie Sądu Okręgowego uzasadnione, gdyż biegły ta zarówno w opinii podstawowej jak i uzupełniającej ustosunkował się do wszystkich zarzutów organu rentowego. Oparcie w tej sytuacji rozstrzygnięcia na powyższej opinii w żadnym razie nie narusza reguł wynikających z przepisuart. 233 kpci nie stanowi przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów.
Poza sporem jest, iż w skład Komisji Lekarskiej ZUS badającej wnioskodawcę nie wchodził biegły urolog , a to właśnie schorzenie było przedmiotem oceny tych lekarzy .
Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy ubezpieczona stała się zdolny do pracy po wyczerpaniu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego przez okres 4 miesięcy , tj. od 15.10. 2014 r. do 11.02. 2015 r. . , czy też nadal po tej dacie była niezdolna do pracy rokując powrót do pracy.
Stosownie bowiem do treści art. 18 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy (art. 18 ust. 1).
Wnioskodawca cierpi na mnogą kamice nawrotową nerki prawej . W 2008 r. była operowana z powodu kamicy nerki prawej i prawego moczowodu. W czasie pobytu w lipcu 2014 r. w oddziale urologicznym w(...)wP.rozpoznano u niej wieloogniskową kamice nerki prawej i zalecono leczenie zachowawcze w Poradni Urologicznej. Na zdjęciach urologicznych z 2014 r. widać wyraźne powiększenie kamieni i przemieszczenie ich z kielicha do miedniczki blokujących odpływ moczu z nerki. zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa ((...)) . Ponownie trafiła do szpitala w lipcu 2015 r. gdzie rozpoznano u niej krwiomocz, nawrotowa kamice nerki prawej, duzy kamień w miedniczce nerkowej i górnym kielich. Do nerki wprowadzono cewnik DJ i wydano skierowanie na kruszenie kamienia metodą(...). W ocenie urologa przebieg schorzenia u wnioskodawczyni świadczył o tym, że po 4 miesiącach nie odzyskała ona zdolności do pracy i jest niezdolna do pracy przez okres dalszych 8 miesięcy po upływie których konieczne stanie się ponowne badanie i ocenę możliwości podjęcia pracy.
Lektura akt potwierdza także , iż skarżąca konsultowana była neurologicznie, gdyż jakkolwiek w trakcie pobierania przez nią świadczenia rehabilitacyjnego z przyczyn urologicznych szukano także innych przyczyn jej dolegliwości bólowych . ponieważ one nie ustępowały trafiła ona w efekcie do szpitala w lipcu 2015 r.
Spór zatem w przedmiotowej sprawie sprowadzał się do oceny, czy w okresie od 12 lutego 2015 r. do czerwca 2015 r. wnioskodawczyni była zdolna do pracy, a ponownie zachorowała w lipcu co skutkowało kolejną hospitalizacją czy też po upływie 4 miesięcy nadal była niezdolna do pracy , konsultowana była w tym okresie neurologicznie bezskutecznie , miała cały czas dolegliwości bólowe , które zakończyły się właśnie pobytem w szpitalu.
Sąd Okręgowy w tym celu dopuścił dowód z opinii uzupełniającej biegłego urologa , który stwierdził, iż wbrew stanowisku organu rentowego skarżąca po ustaniu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, tj. po upływie 4 miesięcy była ona nadal niezdolna do pracy w zawodzie sprzątaczki.
Biegły ten zaznaczył, iż zgromadzona dokumentacja medyczna oraz stan zaawansowania choroby ocenianej przez biegłego urologa w dniu badania , tj. 13 lipca 2015 r. świadczyły o tym , iż wnioskodawczyni od kilku miesięcy wstecz , w tym na dzień 11 luty 2015 r. była niezdolna do pracy i wymagała pilnej hospitalizacji , tj. leczenia w oddziale urologicznym na drodze operacyjnej w formie kruszenia kamieni lub ich usunięcia na drodze otwartej operacji. Okres 8 miesięcy jest minimalnym okresem , w którym wnioskodawczyni może przejść operację i powrócić do pełnej zdolności do pracy w zawodzie sprzątaczki.
Sąd Okręgowy podzielił w pełni argumentację zawartą w opinii uzupełniającej gdyż jest ona fachowa, wnikliwa i w pełni wyczerpująca.
Uznanie w tej sytuacji przez Sąd Rejonowy , iż opinia podstawowa tegoż biegłego była wnikliwa i przekonywująca nie jest w żadnym razie przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów . Mnożenie kolejnych opinii ma uzasadnienie wtedy tylko, kiedy dotychczasowe opinie są niepełne, wewnętrznie sprzeczne bądź nasuwają merytoryczne wątpliwości. Zarzuty organu rentowego stanowiły li tylko polemikę z wnioskami końcowymi opinii biegłych i nie obligowały Sądu meriti do uzupełniania materiału dowodowego przedmiotowej sprawy.
W tej sytuacji chybiony okazał się także zawarty w apelacji zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 18 ustęp 1 i 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.
Sąd Rejonowy opierając rozstrzygnięcie na opinii biegłego urologa prawidłowo zastosował tenże przepis przyznając wnioskodawczyni prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres 8 miesięcy .
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 kpcorzekł jak w sentencji.