Sąd Okręgowy w Warszawie
V Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ca 3236/15
Data wyroku: 2016-06-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bożena Miśkowiec, Iwona Lizakowska-Bytof, Bogusława Jarmołowicz-Łochańska

Sygn. akt V Ca 3236/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 czerwca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:

SSO Bogusława Jarmołowicz-Łochańska

Sędziowie:

SO Bożena Miśkowiec
SR del. Iwona Lizakowska - Bytof (spr.)

Protokolant:

sekr. sądowy Marta Szczęsna

po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwaJ. P.iP. P.
przeciwko Skarbowi Państwa-Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Mokotowa w Warszawiei Skarbowi Państwa-Sądowi Okręgowemu w Warszawie
o zapłatę
na skutek apelacji powódek
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie
z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt II C 125/14

1
oddala apelację;

2
przyznaje r.pr.M.K.ze środków Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie kwotę 1 800 (tysiąc osiemset) złotych powiększoną o należną stawkę podatku VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powódkom z urzędu w instancji odwoławczej.

SSR del. Iwona Lizakowska - Bytof SSO Bogusława Jarmołowicz-Łochańska SSO Bożena Miśkowiec
Sygn. aktV Ca3236/15

UZASADNIENIE
PowódkiJ. P.iP. P.wniosły pozew o zasądzenie od pozwanych Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie i Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie zadośćuczynienia po 40.000,00 złdla każdej z nich wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 29 stycznia 2010 roku do dnia zapłaty oraz kwoty 3.134,12 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymiod dnia 29 stycznia 2010 roku do dnia zapłaty. Powódki wniosły również o zasądzenieod pozwanych kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powódki wyjaśniły, że dochodzona przez nich kwota zadośćuczynienia wynika z doznanych przez nich krzywd w związku z nierozpoznaniem przez Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowaw Warszawie złożonego wraz z pozwem w sprawie II C 203/10 wniosku o zabezpieczenie roszczenia poprzez natychmiastowe włączenie prądu w ich mieszkaniu, przez co skazane były na życie w ciemnościach, brak możliwości korzystania z podstawowych urządzeń gospodarstwa domowego jak pralka, lodówka, komputer, czy telewizor oraz przyjmować popołudniami gości. W związku z brakiem energii elektrycznej powódki narażone byłyna zagrożenie pożarowe, albowiem doświetlały swoje mieszkanie świecami, powódkaP. P.ze względu na swój stan zdrowia nie była w stanie samodzielnie korzystaćz toalety, zaś w związku z brakiem możliwości korzystania z lodówki powódki zmuszone były robić codziennie zakupy. Odnośnie zaś żądanego odszkodowania powódki wskazały,że postawę jego zasądzenia wywodzą z nie unieważnienia przez Sąd Rejonowy dla Warszawy -Mokotowa w Warszawie faktur prognozowych wystawionych przez(...) S.A.po zdjęciu licznika w dniu 3 maja 2010 roku o wyłączeniu prądu w dniu 8 października 2009 roku oraz nie uwzględniania korekt wartości pobranych opłat za pobór energii przez(...) S.A.

Pozwany Skarb Państwa - Sąd Okręgowy w Warszawie i Skarb Państwa - Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie wnieśli o oddalenie powództwa w całości podnosząc w pierwszej kolejności brak legitymacji biernej po ich stronie ze względu,że właściwym statio fisci Skarbu Państwa powinna być Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa ze względu na treść art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 08 lipca 2005 roku o Prokuratorii Skarbu Państwa (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1150), zgodnie z którym zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną jest obowiązkowe do zakończenia sprawy,z zastrzeżeniem art. 8b w sprawach rozpoznawanych w pierwszej instancji przez sąd okręgowy. Jak drugi powód oddalenia powództwa pozwani podnieśli, że powódkinie udowodniły swoich roszczeń tak, co do zasady, jak i wysokości.
Strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska, aż do zamknięcia rozprawy.
Wyrokiem z dnia 20 maja 2015 r. sygn. akt II C 125/14 Sąd Rejonowydla Warszawy – Woli w Warszawie oddalił powództwo.
Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznychi rozważań prawnych Sądu Rejonowego:

J. P.iP. P.pozwem złożonym w dniu 5 marca 2010 roku do Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie przeciwko(...) S.A.z siedzibą wW.wniosły o: nakazanie(...) S.A.z siedzibą wW.natychmiastowego włączenia prądu wmieszkaniu nr (...)położonym w budynku przy ul.(...)wW., zasądzenie od(...) S.A.z siedzibąwW.zadośćuczynienia po 20.000,00 zł na rzecz każdej z nich, zasądzenie od(...) S.A.z siedzibą wW.kwoty 791,00 zł tytułem zwrotu części uiszczonych przez nie opłat za energię elektryczną w latach 2008 - 2009, anulowanie faktur prognozowych wystawionych przez(...) S.A.za okres kiedy zaniechano wykonywania usługi dostarczenia energii elektrycznej oraz dokonania korekt wartości pobranych opłat za pobór energii przez(...) S.A.z siedzibą wW.. PonadtoJ. P.iP. P.wniosły o obciążenie(...) S.A.z siedzibą wW.kosztami postępowania sądowego, zasądzenie od(...) S.A.z siedzibą wW.na ich rzecz kosztów procesu według norm przepisanych oraz zgłosiły wnioski formalnew przedmiocie zwolnienia ich od kosztów sądowych w całości, ustanowienia dla nich pełnomocnika z urzędu i wydania wyroku w przypadku ich nieobecności.
Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie w postanowieniu z dnia6 maja 2010 roku rozstrzygnął w przedmiocie zgłoszonego wniosku o zwolnienieJ. P.iP. P.od kosztów sądowych w całości poprzez uwzględnienie tego wniosku w całości.
Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie postanowieniem z dnia26 maja 2010 roku rozstrzygnął w przedmiocie zgłoszonego wniosku o ustanowieniedlaJ. P.iP. P.pełnomocnika z urzędu poprzez oddalenie tego wniosku w całości.

J. P.iP. P.wnioskiem złożonym w dniu 8 listopada 2010 roku wniosły o udzielenie na posiedzeniu niejawnym zabezpieczenia ich roszczenia poprzez nakazanie włączenia przez(...) S. A.z siedzibą wW.prąduwlokalu mieszkalnym nr (...)położonym w budynku przy ul.(...)(...)wW..
Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie postanowieniem z dnia9 listopada 2010 roku rozstrzygnął w przedmiocie zgłoszonego przezJ. P.iP. P.wniosku o zabezpieczenie poprzez uwzględnienie tego wnioskuw całości.
Na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 rokuJ. P.iP. P.cofnęły powództwo w zakresie roszczenia dotyczącego nakazania(...) S.A.z siedzibą wW.natychmiastowego włączenia prądu wmieszkaniu nr (...)położonym w budynku przy ul.(...)wW..
Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie wyrokiem wydanym w dniu 10 lutego 2011 roku umorzył postępowanie w zakresie roszczenia dotyczącego nakazania(...) S.A.z siedzibą wW.natychmiastowego włączenia prądu wmieszkaniu nr (...)położonym w budynku przy ul.(...)wW., oddalił powództwo w pozostałym zakresie oraz nie obciążyłJ. P.iP. P.obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz(...) S.A.z siedzibąwW..
J. P.iP. P.od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie wydanego w dniu 10 lutego 2011 roku wniosły apelację zaskarżając w niej punkt II rozstrzygnięcia wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie odszkodowanie zgodnie z żądaniem pozwu. Sąd Okręgowy w Warszawie po rozpoznaniuw dniu 05 września 2011 roku apelacji oddalił ją w całości.
Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił w oparciu o dokumenty znajdujące się w dołączonych do sprawy aktach sprawy Sądu Rejonowego dla Warszawy -Mokotowaw Warszawie II C 203/10 (k. 86), albowiem poczynione na ich podstawie ustaleniasą wystarczające do wydania orzeczenia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie. Dokumenty te, mające w znacznej części charakter urzędowy (protokoły, orzeczenia) nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania a Sąd nie miał żadnych wątpliwości, co do ich wartości dowodowej. W związku z tym, że na podstawie powyżej przedstawionego stanu faktycznego Sąd Rejonowy był w stanie ustalić, czy pozwani działali niezgodnie z prawem lub dopuścili się zaniechań, czy też nie, a tym samym czy ponoszą odpowiedzialnośćna szkody i krzywdy wskazywane przez powódki Sąd Rejonowy oddalił wnioseko przesłuchanie powódkiP. P.. Zeznania powódki, które dotyczyłyby zaistnienia i rozmiarów powstałej szkody i krzywdy, nie wniosłyby zdaniem Sądu Rejonowego żadnych nowych faktów, które mogłyby prowadzić do przyjęcia odpowiedzialności pozwanych, a przeprowadzenie tego dowodu spowodowałoby tylkoi wyłącznie wydłużenie postępowania i wygenerował dodatkowe, zbędne koszty. Ponadtoo sytuacjiP. P.związanej z brakiem prądu w mieszkaniu w wyczerpujący sposób zeznawałaJ. P., co dodatkowo czyniło zbędne przesłuchanie drugiej z powódek.
W ocenie Sądu Rejonowego powództwo jako bezpodstawne nie zasługiwałona uwzględnienie.
Podstawę prawną dochodzonego przez powódki roszczenia stanowiły przepisyart. 417 § 1 k.c.iart. 448 k.c.Przesłankami odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa, przewidzianej tak wart. 417, jak iart. 4171k.c.są: bezprawność działania lub zaniechania sprawcy, szkoda oraz normalny związek przyczynowy między bezprawnym zachowaniem sprawcy a szkodą (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie V CSK 161/14). Po stronie strony powodowej, zgodnie z panującymi w postępowaniu cywilnym zasadami prawdy i kontradyktoryjności wyrażonymi wart. 6 k.c.iart. 3 i 232 k.p.c, spoczywał ciężar udowodnienia działań lub zaniechań niezgodnych z prawem, które wyrządziły u nich szkodę i krzywdę decydującą o zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia.
Powódki dochodziły zadośćuczynienia za naruszenie ich dóbr osobistych w związkuz nierozpoznaniem przez Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie wnioskuo zabezpieczenie, który, jak twierdziły powódki, został zgłoszony w pozwie, wskutek czego do czasu przywrócenia im dopływu energii elektrycznej na skutek postanowienia Sądu z dnia 9 listopada 2010 roku żyły w ciemnościach, pozbawione możliwości korzystaniaz podstawowych sprzętów wyposażenia domowego, co naraziło ich na wiele niedogodnościi niebezpieczeństwo utraty życia lub spowodowania uszczerbku na zdrowiu na skutek pożaru w związku z koniecznością korzystania ze świec.
W tej kwestii Sąd Rejonowy uznał, że pozwany ani swoim działaniem,ani zaniechaniem nie doprowadził do powstałej u powódek krzywdy w związku z brakiem prądu w okresie od dnia złożenia pozwu do dnia jego przywrócenia na skutek postanowienia o zabezpieczeniu z dnia 9 listopada 2010 roku. Sąd Rejonowy nie podzielił stanowiska powódek, iż w pozwie z dnia 5 marca 2010 r. złożonym do Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie został zgłoszony wniosek o zabezpieczenie roszczenia, gdyż pozostawało to w sprzeczności z czynnościami powódek podejmowanymi w tamtym postępowaniu i niezaskarżonymi przez nie orzeczeniami.
Zgodnie zart. 187 § 1 k.p.c.pozew, ze względu na skutki jakie wywołuje w procesie, powinien czynić zadość ogólnym warunkom pisma procesowego przewidzianych przezart. 126 i n. k.p.c, a ponadto powinien zawierać: dokładnie określone żądanie, przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie. Ponadto stosownie doart. 187 § 2 k.p.c.pozew może zawierać szereg wniosków formalnych wywołujących postępowania incydentalne jak np. wniosek o zabezpieczenie, wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości albo w części lub wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Pozew złożony przez powódki do Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie w sprawieIIC 203/10, stanowił rodzaj powództwa o świadczenie, na podstawie którego powódki dochodziły nakazania pozwanemu natychmiastowego włączenia energii elektrycznej oraz zasądzenie zadośćuczynienia i odszkodowanie. Pozew ten poza wnioskami o zwolnienieod kosztów sądowych w całości i ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie zawierał innych obligujących Sąd Rejonowy do wszczęcia postępowania incydentalnego rozstrzygnięciago osobnym orzeczeniem. Nieuprawniona jest zatem teza powódek, że Sąd Rejonowydla Warszawy - Mokotowa w Warszawie nie rozpoznał ich wniosku o zabezpieczenie zgłoszonego w pozwie, albowiem taki wniosek formalnie nie został zgłoszony. Uznanie przez Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie punktu 1 pozwu jako jego jednegoz żądań głównych jest jak najbardziej uzasadnione, co znajduje przede wszystkim potwierdzenie w czynności prawnej powódek dokonanej na rozprawie w dniu3 lutego 2011 roku, na której cofnęły żądanie pozwu zakresie podłączenia prądu (k. 120 aktII C 203/10). Powyższe dowodzi temu, że również powódki żądanie pozwu przedstawionew punkcie 1 traktowały jako żądanie główne pozwu a nie wniosek o zabezpieczenie powództwa. Konsekwencją powyższego było umorzenie w punkcie I. wyroku z dnia10 lutego 2011 r. postępowania w zakresie żądania nakazania włączenia prądu (k. 124 aktII C 203/10), czego powódki nie zaskarżały. Apelacja została wniesiona wyłącznie od punktu II wyroku oddalającego powództwo.
Ponadto przedstawiony w poprzedniej części uzasadnienia stan faktyczny dowodzi temu, że pozwany brał pod uwagę wnioski formalne powódek zgłoszone w pozwie,czy na późniejszym etapie postępowania, czego dowodem są wydane w ich przedmiocie orzeczenia chociażby w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Podsumowując powódki nie udowodniły, że działania Sądu I i II instancji były niezgodne z prawem ani też, aby dopuszczono się jakichkolwiek zaniechań. Sąd pierwszej instancji rozstrzygając w przedmiocie powództwa zgłoszonego w sprawie II C 203/10 orzekł, co do wszystkich żądań, czego wyrazem jest punkt 1 i 2 sentencji wyroku. Również Sąd Okręgowy rozpoznając apelację wydał orzeczenie, w którym oddalił apelację.
Podnoszony przez pozwanych brak po ich stronie legitymacji biernej w niniejszej sprawie nie mógł sam w sobie skutkować oddaleniem powództwa, albowiem przepisart. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 roku o Prokuratorii Skarbu Państwanie znajdował zastosowania, a nawet w przypadku jego zastosowania to statio fisci Skarbu Państwa byłby prawidłowo oznaczony. Po pierwsze wskazać należy, że w niniejszej sprawie pomiędzy powódkami, jak i pozwanymi występowało współuczestnictwo formalne, dlatego też wartość przedmiotu sporu dla każdej z powódek powinna być liczona oddzielniei właściwość Sądu powinna zostać określona według wartości ustalonej dla każdej z powódek osobno, a nie łącznie. Właściwość Sądu Okręgowego do rozpoznania niniejszej sprawynie była zatem uzasadniona. Po drugie nawet w przypadku właściwości Sądu Okręgowegoto statio fisci Skarbu Państwa pozostałoby bez zmian, albowiem Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa występuje w sprawie w charakterze zastępcy procesowego, a więc jest umocowanym ustawą instytucjonalnym pełnomocnikiem, a nie reprezentantem Skarbu Państwa, którego w niniejszej sprawie jest Sąd Rejonowy dla Warszawy -Mokotowaw Warszawie i Sąd Okręgowy w Warszawie.
Z tych też względów w ocenie Sądu Rejonowego powództwo nie zasługiwałona uwzględnienie.
Z uwagi na brak oświadczenia pełnomocnika z urzędu powódek, iż koszty zastępstwa prawnego nie zostały zapłacone w całości lub w części - zgodnie z§ 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu-wniosek (k. 55) o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego nie mógł zostać uwzględniony. Oświadczenie pełnomocnika o zapłaceniu lub nie opłat za wykonanie czynności w ramach pomocy prawnej przyznanej z urzędu jest elementem konstrukcyjnym wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowegoi zawarcie tego oświadczenia w treści wniosku warunkuje pozytywne jego rozpatrzenie(por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie II GZ 273/09). Jeżeli wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie zawiera oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części,to należy odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2014 r. w sprawieII OZ 759/14).
Co do kosztów strony pozwanej reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika,to z uwagi brak wniosku o zwrot tych kosztów, roszczenie to zgodnie zart. 109 § 1 k.p.c.wygasło uniemożliwiając zasądzenie od powódek kosztów procesu.
Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wywiodły powódki, zaskarżając go w całościZaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa mające wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.:

1
art. 417 § 1, art. 417 (1), art. 448 k.c.w związku z art., 6k.c.iart. 3 i 232 k.p.c.poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że pozwany Sąd nie doprowadził do powstałej u powódek krzywdy poprzez swoje działanie/zaniechanie, a tym samym że nie wyrządził im swoim działaniem/zaniechaniem szkody;

2
art. 263 k.p.c.w związku zart. 299 k.p.c.poprzez ich niezastosowaniei nie przeprowadzenie dowodu z zeznań powódkiP. P., a przezto uniemożliwienie powódceP. P.czynnego udziału w postępowaniui złożenie wyjaśnień mogących przyczynić się do pełnego wyjaśnienia sprawyi uwzględnienia powództwa.

3
art. 386 §4 k.p.c.poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, tj. brak właściwych ustaleń w kwestii wyrządzenia powódkom krzywdy i poniesienia przez nie szkody przez działanie/zaniechanie pozwanego Sądu oraz/albo brak przeprowadzonego postępowania dowodowego w całości przez tut. Sąd (brak dopuszczeniai przeprowadzenia dowodu z zeznań powódkiP. P.);

4
art. 737 k.p.c.poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie, w przypadku kiedyw pozwie z dnia 5 marca 2010 roku złożonym do Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie został zgłoszony przez powódki wnioseko zabezpieczenie roszczenia, który powinien być niezwłocznie rozpatrzony poprzez ówczesny Sąd, a roszczenie powódek zabezpieczone;

5
art. 233 k.p.c.poprzez nie rozpatrzenie materiału dowodowego zebranegow sprawie i błędne ustalenie, że pozwany Sąd nie doprowadził do powstałeju powódek krzywdy poprzez swoje działanie/zaniechanie, a tym samymże nie wyrządził im swoim działaniem/zaniechaniem szkody;

6
§16 Rozporządzenia z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dz. U. 2013.490.j.t.z późn. zm. w związku zart. 109 § 1 k.p.c.poprzez ich błędne zastosowaniew sytuacji, gdy pełnomocnik powódek ustanowiony z urzędu zgłosił wnioseko przyznanie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych przed zamknięciem rozprawy (również na piśmie - k. 55), a brak wpisanego do wniosku oświadczenia o zapłaceniu lub nie opłat za wykonanie czynności w ramach pomocy prawnej przyznanej z urzędu wynikało z faktu, że nie zostały uiszczonena rzecz pełnomocnika powódek jakiekolwiek koszty z tytułu pomocy prawnej świadczonej na rzecz powódek z urzędu;

Ponadto skarżące zarzuciły błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że pozwane nie udowodniły że działania Sądu były niezgodne z prawem czy też,że nie dopuszczono się jakichkolwiek zaniechań, podczas gdy powódkaJ. P.w tej kwestii złożyła zwięzłe i wyczerpujące zeznania dając wyraz krzywdziei szkodzie jaką poniosła, a co więcej materiał dowodowy zebrany w sprawie zawisłej przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Mokotowa w Warszawie w sprawieII C 203/10 również wskazywał na poniesienie szkody przez powódki oraz na wyrządzenieim krzywdy przez pozwanego SR dla Warszawy Mokotowa.
Podnosząc powyższe zarzuty apelujące wniosły o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez zasądzenie od pozwanych na rzecz powódek kwoty 83.134,12 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 29 stycznia 2010r. do dnia zapłaty ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całościi przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I Instancji;

2
zasądzenie od pozwanych na rzecz powódek kosztów procesu, w tym zasądzeniena rzecz pełnomocnika z urzędu powódek kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za I i II Instancję, według norm przepisanych przy oświadczeniu pełnomocnika procesowego powódek jak w§16 Rozporządzenia z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionegoz urzęduDz. U. 2013.490.j.t. z późn. zm.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W ocenie Sądu Okręgowego apelacja wywiedziona przez powódki nie zasługujena uwzględnienie, albowiem nie sposób podzielić podniesionych w niej zarzutów.
W ocenie Sądu Okręgowego nie budzi wątpliwości, iż oceniając materiał dowodowy Sąd Rejonowy nie przekroczył granic swobody zakreślonych treściąart. 233 § 1 k.p.c.,w sposób kompleksowy poddał analizie zebrany w sprawie materiał dowodowy,a prawidłowość oceny dowodów nie została przez skarżącego skutecznie podważona. Samo przedstawienie przez stronę odmiennych wniosków niż wynikają z dokonanej ocenynie świadczy jeszcze o przekroczeniu swobodnej oceny dowodów (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1998 r., III CKN 4/98). Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy słusznie ustalił i przyjął, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa, sygn. II C 203/10 nie dawała żadnych podstawku temu, ażeby przypisać działaniu funkcjonariuszy publicznych pozwanego elementów bezprawności, bowiem z takiego działania swoje roszczenie o zadośćuczynienie wywodziły powódki. Wbrew twierdzeniom strony apelującej działania sądu podejmowane w sprawieo sygn. II C 203/10 z całą pewnością nie nosiły żadnych cech, które świadczyłybyo bezprawnym i zawinionym działaniu funkcjonariuszy. Nie sposób także przyjąć,iż to działania pozwanego doprowadziły do powstania po stronie powódek krzywdy w okresie od dnia złożenia pozwu do dnia jego przywrócenia dostaw prądu na skutek postanowieniao zabezpieczeniu z dnia 9 listopada 2010 roku. Wskazać w tym miejscy należy, iż słusznie Sąd Rejonowy nie podzielił stanowiska powódek, iż w pozwie z dnia 5 marca 2010 r. złożonym do Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie został zgłoszony wniosek o zabezpieczenie roszczenia, gdyż pozostawało to w sprzeczności z czynnościami powódek podejmowanymi w tamtym postępowaniu i niezaskarżonymi przeznie orzeczeniami. Podkreślenia wymaga, że z treści pozwu złożonego przez powódki do Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie w sprawie IIC 203/10 wynika,że stanowił on rodzaj powództwa o świadczenie, tj. nakazanie pozwanemu natychmiastowego włączenia energii elektrycznej powódkom oraz zasądzenie zadośćuczynieniai odszkodowanie. Pozew ten poza wnioskami o zwolnienie od kosztów sądowych w całościi ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie zawierał innych żądań obligujących Sąd Rejonowy do wszczęcia postępowania incydentalnego. Chybiony jest zatem zarzut powódek, że Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie nie rozpoznał ich wnioskuo zabezpieczenie zgłoszonego w pozwie, albowiem taki wniosek formalnie nie został zgłoszony. Temu, że także powódki żądanie pozwu przedstawione w punkcie 1 traktowały jako żądanie główne pozwu a nie wniosek o zabezpieczenie powództwa dowodzi fakt,iż w czynności prawnej powódek dokonanej na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 roku, powódki cofnęły żądanie pozwu zakresie podłączenia oraz nie wniosły następnie apelacjiod wyroku w części umarzającej postępowanie w związku z cofnięciem pozwu w powyższym zakresie. Ponadto powódki wnioskiem złożonym w dniu 8 listopada 2010 roku wniosłyo udzielenie na posiedzeniu niejawnym zabezpieczenia ich roszczenia poprzez nakazanie włączenia przez(...) S. A.z siedzibą wW.prąduwlokalu mieszkalnym nr (...)położonym w budynku przy ul.(...)

(...)wW.. Powyższy wniosek został uwzględniony w całości przez Sąd Rejonowydla Warszawy - Mokotowa w Warszawie postanowieniem z dnia9 listopada 2010 roku. Wobec zatem uznania, iż w takich okolicznościach brak jest podstaw do zakwalifikowania działania pozwanego jako zawinionego niecelowe było przeprowadzenie dowodu w postaci zeznań powódkiP. P.. W związku z powyższym zarzut nieprzeprowadzenia tego wniosku dowodowego przez Sąd I instancji nie zasługujena uwzględnienie.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy nie uwzględniając wniosku pełnomocnika powódek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu nie naruszył treści§ 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłatza czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzęduw związku zart. 109 § 1 k.p.c.Zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie, który podziela Sąd Okręgowy,iż wniosek adwokata lub radcy prawnego, ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości lub w części, o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawierający oświadczenia, że żądane kosztynie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu, jako nie uzasadniony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r., sygn. II CKN 687/98, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. III UK 128/11). Pełnomocnik powódek zgłaszając wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie złożył oświadczenia, iż żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Natomiast zgodnie z§ 16wyżej cytowanego rozporządzenia oświadczenie to jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca radcy prawnego nie została wynagrodzona,a zatem, iż zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwanaart. 223ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy w pkt. I wyroku oddalił apelację powódek na podstawieart. 385 k.p.c., natomiast w pkt II orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnikaz urzędu ustanowionego przez Sąd Rejonowy dla obydwu powódek na podstawieart. 98 k.p.c.w zw. z art. § 6 pkt 6 w zw. z§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
SSO Bożena Miśkowiec SSO Bogusława Jarmołowicz –Łochańska SSR (del) Iwona Lizakowska-Bytof