Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 498/16
Data wyroku: 2016-10-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów
Podstawa prawna: art. 86§1 kw

Sygn. akt IV Ka 498 / 16

UZASADNIENIE
Apelacja okazała się bezzasadna – brak było dostatecznych powodów, by zdeprecjonowania te ustalenia Sądu I instancji, które wskazywały na obwinionego jako sprawcę zachowań ujętych we wniosku o ukaranie. Sąd Rejonowy miał podstawy do czynienia takich ustaleń dysponując zeznaniamiS. P.orazA. W. (1). Obydwoje ci świadkowie manewry, jakie podejmował jadący przed nimi obwiniony, widzieli naocznie i z bliska. Widoku nie przesłaniały im żadne przeszkody. Zachodziły zatem realne możliwości dokonania przez nich spostrzeżeń w sposób pozwalający na uniknięcie pomyłki i stwierdzenie, że manewry podejmowane przez obwinionego nie wynikały z potrzeby podyktowanej sytuacją na drodze, zwłaszcza zaś nie były wymuszone ruchem pieszych w obrębie wyznaczonych dla nich na jezdni przejść. W świetle relacji tych świadków – dla manewrów tych nie ma innego wytłumaczenia, aniżeli to, że były spowodowane wyłącznie złośliwością wobec jadącego w pobliżu kierowcy autobusu i chęci dokuczenia mu. Jednocześnie w ocenie sądu odwoławczego z akt nie wyłaniają się żadne rozsądne powody, dla którychS. P.orazA. W. (1)można byłoby zarzucić brak obiektywizmu, czy próbę świadomego wprowadzania w błąd organów procesowych w opisie zachowania obwinionego wbrew obiektywnej rzeczywistości. Manewry podejmowane przez kierującegoS.opisywali sposób tożsamy. Postępowanie nie dostarczyło powodów, dla których którekolwiek z nich mogłoby podawać nieprawdę z niekorzyścią dla obwinionego. Nie mieli ku temu ani interesu prawnego, ani faktycznego. Wniosku powyższego nie zmienia, iżA. W. (2)miała problemy z rozpoznaniem obwinionego jako osoby kierującejS.. Podkreślić należy, iż samF. S.faktu tego jednak nie negował. Zrozumiałym wydaje się także, żeA. W. (2)zaabsorbowana była bardziej obserwacją nagłych i irracjonalnych manewrów jadącego przed jej oczami pojazdu, aniżeli osobą, która pojazdem tym kieruje. Podkreślić należy, iż żaden z zeznających na niekorzyśćF. S.świadków wcześniej go nie znał i nie miał powodów, by go nieprawdziwie obwiniać. Brak zabezpieczenia nagrania z urządzeń monitorujących autobus obciąża nieS. P., lecz organ prowadzący czynności wyjaśniające.
W sytuacji, gdy także sąd I instancji w ślad za oskarżycielem publicznym uznał, iż zarzucone obwinionemu zachowania stanowią jedno wykroczenie wyczerpujące znamiona określone w dwóch przepisach części szczególnejkodeksu wykroczeń(art. 86 § 1kw iart. 97kw ) powinien stosować tylko przepis przewidujący karę najsurowszą. W tego tupu przypadkach – z uwagi na treśćart. 9 § 1kw – te naruszone przepisy, które przewidują łagodniejsze kary, są eliminowane przez przepis przewidujący najsurowszą karę. W związku z powyższym podstawę prawną ukarania i wymiaru kary winien stanowić wyłącznie przepisart. 86 § 1kw ( jak przewidujący karę surowszą, niżart. 97kw ).
Wobec nieuwzględnienia apelacji obwinionego obciążono go także kosztami za postępowanie odwoławcze.