Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 5/16
Data wyroku: 2016-04-20 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II K 5 / 16

UZASADNIENIE
Na podstawie materiału dowodowego ujawnionego w czasie rozprawy sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 1 kwietnia 2015 roku oskarżonyR. K.kierował nadrodze nr (...)wN.naul. (...).T.samochodem osobowym markiA. (...)nr rej. (...). Wspólnie z nim w pojeździe znajdowały się jego żonaM. K.zajmująca przednie siedzenie pasażera oraz znajomaE. B.siedząca na tylnej kanapie za kierowcą. Zarówno oskarżony jak i pasażerki nie miały zapiętych pasów bezpieczeństwa. W tym samym czasie i miejscu samochodem ciężarowym markiM. (...)nr rej. (...)z naczepą(...)onr rej. (...)kierował oskarżonyP. M., jechał sam.R. K.iP. M.jechali w tym samym kierunku patrząc w stronęul. (...)od stronyZ.,P. M.jechał z tyłu.
Przed 189 kmdrogi nr (...)po zakończeniu łuku w lewo patrząc w kierunku jazdy pojazdów i minięciu powierzchni wyłączonej z ruchu oraz wysepki ze słupkami i znakami nakazującymi objazd wysepki z prawej strony, z dwóch pasów ruchu w przeciwnych kierunkach, powstały trzy pasy ruchu. Dwa w kierunku jazdy oskarżonych i jeden w kierunku przeciwnym, które były oddzielone od siebie podwójną linią ciągłą.R. K.włączył wówczas prawy kierunkowskaz sygnalizując zamiar zmiany kierunku ruchu. Widząc powyższe jadący z tyłuP. M.postanowił wyprzedzić samochódR. K.zjeżdżając na lewy z dwóch pasów ruchu w jego kierunku jazdy. Była godzina ok. 4.25, na skutek opadów atmosferycznych jezdnia była mokra, droga w tym miejscu była nieoświetlona.
W pewnym momencieR. K.mimo istniejącej między pasami ruchu linii podwójnej ciągłej, nie upewniając się równocześnie czy może wykonać manewr zawracania nie powodując zagrożenia dla innych uczestników ruchu, manewr ten podjął. W tej sytuacji wykonujący już wówczas manewr wyprzedzania pojazduA.P. M., jadąc w tym czasie z prędkością około 81 km/h przekraczającą prędkość administracyjnie dozwoloną dla prowadzonego przez niego zespołu pojazdów na tym odcinku drogi, tj. 70 km/h, widząc zachowanieR. K.podjął decyzję o hamowaniu, a następnie kiedyR. K.kontynuował swój manewr i wjechał na pas ruchu zajmowany przezP. M.wymuszając pierwszeństwo przejazdu, podjął próbę ominięcia pojazduA.z jego prawej strony. Manewr ten nie powiódł się iP. M.uderzył przodem kierowanego przez siebie samochoduM.w lewy bok samochoduA.. W konsekwencji uderzenia samochódA.kierowany przezR. K.zmienił tor jazdy i obrócił się zjeżdżając do przeciwległego rowu stając przodem w kierunku z którego nadjechał.
W wyniku zderzenia pojazdów pasażerka pojazduA. (...)E. B.doznała urazu wielonarządowego skutkującego zgonem na miejscu, aM. K.obrażeń ciała w postaci urazu klatki piersiowej ze złamaniem żeber IV – X po stronie lewej z wyłamaniem okna kostnego, z krwiakiem pourazowym oraz odmą opłucnową wymagającą drenażu ssącego oraz podtrzymywania czynności oddechowych za pomocą respiratora, pęknięcia śledziony z krwotokiem do jamy otrzewnej wymagającego chirurgicznego usunięcia śledziony, które to obrażenia stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu spełniający kryteria określone wart. 156 § 1 pkt 2 kkw postaci choroby realnie zagrażającej życiu. Kierujący pojazdamiR. K.iP. M.byli trzeźwi.
Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o dowody osobowe w postaci wyjaśnień oskarżonegoR. K.(k.247-248,311-312,314) w części uznanej za wiarygodną i oskarżonegoP. M.(k.235-236,312-314,316), zeznań świadkówM. K.(k.127-129,314-316) w części uznanej za wiarygodną,J. B.(k.46),M. W.(k.329-330) orazM. M.(k.56), a ponadto dokumenty w postaci notatki urzędowej (k.1,2), protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego (k.3-4), szkicu miejsca wypadku drogowego (k.5), protokołu oględzin pojazdu (k. 6-8,9-10,11-12,58-59), wydruku z tachografu (k.13), protokołu użycia alkometru (k.14), karty medycznych czynności ratunkowych (k.15), protokołu oględzin miejsca (k.17-18), materiału poglądowego (k.60-62,82-89,91-97,99-105,107-111), sprawozdania z badań krwi (k.66-67, 68-69), opinii lekarskiej (k.154), dokumentacji medycznej (k.156), protokołu sekcji zwłok (k.160-167) oraz opinii (k.173-181,185-199).
OskarżonyR. K.nie był w stanie zająć stanowiska czy przyznaje się do winy i czy ponosi odpowiedzialność za spowodowanie wypadku. Słuchany w postępowaniu przygotowawczym (k.247-248) wyjaśnił, że po postoju na toaletę kierował się w stronęN.i po przejechaniu kilkuset metrów zatrzymał się na poboczu aby ustawić nawigację. Jezdnia była mokra, ale nie pamięta czy padał deszcz, na pewno nie padał śnieg. Następnie jechał bardzo wolno, w pewnym momencie usłyszał krzyk żony alboE.i w lusterku zobaczył, że coś jedzie za nim z bardzo dużą prędkością. Poczuł zagrożenie i chciał zjechać temu pojazdowi, skręcił kierownicą w prawą stronę i od tamtej pory nic nie pamięta. Wyjaśnił przy tym, że na pewno nie zawracał, gdyż nie miał takiego manewru w planach, poza tym było to wykluczone kiedy widział, że coś jedzie za nim z dużą prędkością. Kiedy poczuł zagrożenie chciał uciec na pobocze. Dodał równocześnie, że być może po tym jak wykonał skręt kierownicą w prawo, to następnie mógł wykonać manewr też w lewo bo samochód ciężarowy uderzył w jego lewy bok jednak nie pamięta tej sytuacji. Na rozprawie (k.311-312,314) wyjaśnił, że pamięta ułamki sekund i nie ma pojęcia jak to się stało. Inaczej pamięta obraz wydarzeń, a na co innego wskazują zdjęcia z wypadku, potwierdził, że nie miał zamiaru zawracania i nie potrafił wyjaśnić dlaczego uderzenie nastąpiło w lewy bok samochodu, nie chce przy tym też siebie obciążać, a chciałby to wyjaśnić.
OskarżonyP. M.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu stojąc na stanowisku, że wyłączną winę za spowodowanie wypadku ponosi kierującyA.. W postępowaniu przygotowawczym (k.235-236) wyjaśnił, że znajdując się przedN.gdzie jechał na rozładunek zauważył po wyjechaniu z zakrętu dwa jadące przed nim samochody, jednym z nich byłA.. Droga w tym miejscu z jednego pasa poszerzyła się o drugi pas. KierowcaA.zjechał na prawy pas i zaczął sygnalizować prawym kierunkowskazem zamiar skrętu w drogę polną. Wywnioskował, że chce się zatrzymać. W tym czasie jadący zaA.samochód zjechał na lewy pas i go wyprzedził. To samo chciał zrobić oskarżony. W pewnym momencie kierującyA.zaczął manewr zawracania. Widząc to oskarżony zaczął gwałtownie hamować i jednocześnie zjeżdżać na prawy pas jezdni aby uniknąć zderzenia. Pomimo podjętych działań uderzył lewym narożnikiem ciągnika siodłowego w tylne lewe naroże samochoduA.co spowodowało, że samochód ten okręciło i wpadł do rowu po lewej stronie. Do wypadku doszło w nocy, na mokrej jezdni, na nieoświetlonym odcinku drogi. Wyjaśnił ponadto, że bezpośrednio przed zdarzeniem jechał z prędkością 80 km/h, a ograniczenie prędkości w tym miejscu wynosiło 70 km/h. Na rozprawie (k.312-314,316) podtrzymał powyższe wyjaśniania.
Sąd zważył co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoR. K.w takim zakresie w jakim jego relacja odzwierciedla poczynione przez sąd ustalenia faktyczne.
W pozostałej części już co do okoliczności w jakich doszło do wypadku wyjaśnienia oskarżonego należało potraktować jako przyjętą linię obrony zmierzającą jak nie do uniknięcia odpowiedzialności karnej, to do jej zminimalizowania poprzez próbę przerzucenia ciężaru odpowiedzialności na kierującego pojazdemM..
WyjaśnieniaR. K.podlegały w tym zakresie odrzuceniu bowiem wyjaśnienia oskarżonegoP. M.oraz rzeczowy materiał dowodowy w postaci protokołów oględzin pojazdów, materiału poglądowego z miejsca zdarzenia, powypadkowego położenia pojazduM., którego nie można było uruchomić, przez co wykluczona została możliwość, aby po wypadkuP. M.mógł przemieścić pojazd w inne miejsce oraz opinii biegłego z zakresu badań i rekonstrukcji wypadków, ponad wszelką wątpliwość w ocenie sądu wskazują, że bezpośrednią przyczyną zaistnienia wypadku musiał być podjęty przez oskarżonegoR. K.manewr zawracania w lewo. W ocenie sądu manewr ten został spowodowany tym, żeR. K.po zatrzymaniu na stacji paliw pomylił następnie rozjazdy kierując się w stronęN.a nie bezpośrednio naW.trasą E-7, którą wcześniej jechał, i kolejno w obliczu danych podanych przez nawigację chciał zmienić kierunek jazdy chcąc wrócić na trasę E – 7. Naturalnie sąd dostrzega, że istniała możliwość powrotu na trasę E – 7 bez zawracania przejeżdżając przezN., co także w swoich wyjaśnieniach podnosiłR. K., ale zdaniem sądu kreując twierdzenia tej treści oskarżony chciał uwiarygodnić wyłącznie okoliczność, że nie musiał zawracać bo znał drogę, co jednak nie zasługiwało na uwzględnienie. W obliczu zgromadzonego materiału dowodowego, dotychczasowej praktyki sądu oraz doświadczenia życiowego, sąd nie znajduje bowiem innego wytłumaczenia dla faktu, że uszkodzenia pojazduA.dotyczą generalnie jego lewej strony. Gdyby było tak, żeR. K.jechał i uciekał w prawo na pobocze zostałby wówczas uderzony przez oskarżonegoP. M.z prawej strony, ewentualnie w tył pojazdu, a takie uszkodzenia będące skutkiem zderzenia pojazdów nie zostały ujawnione. Co więcej przy takim założeniuP. M.musiałby jechać po tym samym pasie ruchu, a temu przeczy powypadkowe położenie samochoduM.wskazujące, że pojazd ten zjeżdżał od lewego pasa przy osi jezdni do jej krawędzi. Nie ma przy tym również możliwości, aby uderzenie samochoduM.w samochódA., które biegły określił jako prawie prostopadłe z cechami przesunięcia w lewą stronę mogło nastąpić przy innym ułożeniu pojazdów. Przyjmując wyjaśnieniaR. K., że skręcił w prawo należałoby wówczas uczynić założenie, żeP. M.jechał z przeciwka. Tylko wtedyR. K.uciekając w prawo mógłby zostać uderzony w lewą stronę kierowanego przez siebie pojazdu. Możliwość taka jest wykluczona w obliczu zgromadzonego materiału dowodowego, w tym również wyjaśnieńR. K.. Należy w tym miejscu także zauważyć, żeR. K.dopuszczał możliwość, że musiał skręcić w lewo skoro są takie uszkodzenia samochodu, ale tego nie pamiętał, i w konsekwencji nie chciał również obciążać samego siebie. Okoliczności te powodują jednak, żeR. K.popadł z samym sobą w sprzeczność, raz twierdząc, że tylko uciekał w prawo przed innym pojazdem, a innym razem dopuszczał do siebie możliwość, że jednak może być odpowiedzialny za spowodowanie tego wypadku, które to okoliczności wzajemnie się wykluczają.
Wiarygodność wyjaśnień oskarżonego podważa również to, że mija się w ocenie sądu z prawdą także co do tego czy w czasie wypadku on i jego małżonka mieli zapięte pasy bezpieczeństwa. Obecny na miejscu wypadkuM. M.zeznał, że żadna z trzech osób znajdujących się w samochodzieA.nie miała zapiętych pasów bezpieczeństwa, z kolei z wyjaśnień oskarżonegoR. K.wynika okoliczność przeciwna. Sąd oparł się w tym zakresie na uznanych za w pełni wiarygodne zeznaniachM. M.(k.56), który jako osoba obca dla stron i strażak Państwowej Straży Pożarnej wN.nie miał żadnego interesu w tym, aby złożyć zeznania niezgodne z rzeczywistością. Tymczasem potwierdzenie okoliczności, że oskarżony i jego żona nie mieli zapiętych pasów mogłaby skutkować odmową objęcia zdarzenia ochroną przez ubezpieczyciela. W interesie oskarżonego było zatem to aby utrzymywać, że pasy bezpieczeństwa miał zapięte.
W obliczu zaprezentowanych wyżej rozważań na odmienną ocenę wyjaśnieńR. K.nie mogły wpłynąć zeznaniaM. K., która potwierdziła relację oskarżonego jakoby nie miał zamiaru zawracania i że w czasie jazdy mieli zapięte pasy bezpieczeństwa. Świadek jako osoba dla oskarżonego najbliższa ma bezpośredni interes w tym aby okoliczności zdarzenia przedstawić z korzyścią dla jego ewentualnej odpowiedzialności karnej. Na uwagę zasługuje przy tym również to, że świadek nie pamięta szczegółów zdarzenia, ale z drugiej strony z przekonaniem już twierdzi, że na pewno manewr zawracania nie miał miejsca, czym wprost neguje okoliczność oskarżonego obciążającą. Powyższe rodzi dodatkowo przekonanie, że skoro świadek nie pamięta szczegółów zdarzenia, ale jednocześnie doskonale pamięta okoliczność działającą na korzyść oskarżonego, to jej relacja jest niepełna, a przez to nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu wypadków. W tym stanie rzeczy sąd dał wiarę zeznaniom świadka w zakresie w jakim korespondują z ustalonym stanem faktycznym, w pozostałej części jako mające za zadanie potwierdzić przyjętą przezR. K.linię obrony zeznania te sąd odrzucił.
W obliczu zgromadzonego materiału dowodowego sąd dał wiarę oskarżonemuP. M., który wprawdzie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu twierdząc, że wyłączną winę za spowodowanie wypadku ponosi kierujący pojazdemA., co stanowi wyraz jego subiektywnej oceny, ale złożył wyjaśnienia zgodne z poczynionymi przez sąd ustaleniami faktycznymi. Co istotne oskarżony przyznał się do przekroczenia dopuszczalnej prędkości na tym odcinku drogi, która to okoliczność znajduje następnie potwierdzenie w wydruku z tachografu (k.13) i opinii biegłego z zakresu badań i rekonstrukcji wypadków drogowych. Wyjaśnienia oskarżonego znajdują ponadto częściowe potwierdzone w wyjaśnieniachR. K.oraz zeznaniach świadkaM. K., a także zgromadzonym w sprawie pozostałym rzeczowym materiale dowodowym, którego wiarygodność i poprawność nie była w toku postępowania przez żadną ze stron kwestionowana. Jest to o tyle istotne, że opinia biegłego z zakresu badań i rekonstrukcji wypadków drogowych jednoznacznie potwierdza, że bezpośrednią przyczyną zaistnienia wypadku była nieprawidłowa technika kierowania pojazdem przez oskarżonegoR. K., a on sam opinii tej nie kwestionował.
Sąd polegał na zeznaniachJ. B.(k.46) iM. W.(k.329-330) którzy nie byli świadkami zdarzenia, czerpiąc swoją wiedzę w tym zakresie z relacji osób trzecich.
W okolicznościach niniejszej sprawy, gdzie poza oskarżonymi orazM. K.jadącą zR. K., nie było innych świadków zdarzenia, zasadniczym materiałem pomocnym przy ustaleniu stanu faktycznego obok protokołów oględzin pojazdów, miejsca i materiałów poglądowych stała się opinia sporządzona przez biegłego z zakresu badań i rekonstrukcji wypadków drogowychZ. Ż.(k.185-199). Opinia ta wskazuje na możliwy przebieg wypadku uwzględniając fakt poruszania sięP. M.z prędkością około 81 km przekraczającą prędkość administracyjnie na tym odcinku drogi dopuszczalną, tj. 70 km/h, obejmuje również odpowiedź na pytanie czy doszłoby do tego wypadku gdyby oskarżonyP. M.jechał z prędkością w tym miejscu dozwoloną. Opinia ta jednoznacznie przy tym wyklucza wyjaśnienia oskarżonegoR. K.jakoby nie wykonywał manewru zawracania. Wskazuje, że bezpośrednią przyczyną powstania rzeczonego wypadku drogowego było zachowanie tegoż oskarżonego który zlekceważył obowiązujący w tym miejscu znak drogowy poziomy P-4 „linia podwójna ciągła” i podjął manewr zawracania nie upewniwszy się dodatkowo czy nie spowoduje w ten sposób zagrożenia bezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu, wymuszając w konsekwencji pierwszeństwo przejazdu na samochodzieM.który w tym czasie wykonywał manewr wyprzedzania pojazduA.. W ocenie biegłego wskazują na powyższe uszkodzenia pojazduA.orazM., po których można wnioskować, że są wynikiem zderzenia pojazdów zbliżonego do prostopadłego.
Określając zasadność podjętych przezP. M.manewrów obronnych biegły wskazał, że w momencie powstania stanu zagrożenia, tj. w chwili kiedy pojazdA.znalazł się na pasie ruchu zajmowanym przez samochódM., przy uwzględnieniu prędkości z jaką samochódM.się poruszał,P. M.nie miał szans na uniknięcie zderzenia, bo nie miał miejsca na hamowanie. Okoliczność ta znajduje dodatkowo potwierdzenie także w tym, żeP. M.wiedząc, że nie zahamuje podjął również próbę ominięcia pojazduA.. Jednocześnie biegły wskazał, że wykonując manewr hamowaniaP. M.uniknąłby zderzenia gdyby jechał z prędkością administracyjnie dopuszczalną, tj. 70 km/h.
Sąd w pełni polegał na wnioskach opinii, która jest jasna i czytelna. Została sporządzona zgodnie z przedstawioną tezą dowodową przez osobę posiadającą wiadomości specjalne i w ocenie sądu stanowi pełnowartościowy materiał dowodowy. Nie była też w toku postępowania podważana. WprawdzieR. K.kwestionował fakt, że wykonywał manewr zawracania co należałoby poczytywać jako sprzeciw wobec wniosków opinii, ale równocześnie twierdził, że nie wie jak to się stało i chciałby się tego dowiedzieć, licząc przy tym na pracę wykonaną przez biegłych.
Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia pozostałych ujawnionych w sprawie dowodów nieosobowych nie była przedmiotem zarzutów stron, a także nie wzbudziła wątpliwości sądu. Zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, z tych też względów sąd nie odmówił im wiarygodności.
W świetle powyższych dowodów i poczynionych na ich podstawie ustaleń sąd doszedł do przekonania, iż wina oskarżonychR. K.iP. M.została w pełni udowodniona.
Przystępując do oceny prawnej czynów zarzucanych oskarżonym sąd uznał, że zachowanieR. K.iP. M.powinno być zakwalifikowane zart. 177 § 2 kk.
OskarżonyR. K.w dniu 1 kwietnia 2015 roku kierował nadrodze nr (...)wN.naul. (...).T.samochodem osobowym markiA. (...)nr rej. (...). Wspólnie z nim w pojeździe znajdowały się jego żonaM. K.zajmująca przednie siedzenie pasażera oraz znajomaE. B.siedząca na tylnej kanapie za kierowcą. W tym samym czasie i miejscu samochodem ciężarowym markiM. (...)nr rej. (...)z naczepą(...)onr rej. (...)kierował oskarżonyP. M., jechał sam.R. K.iP. M.jechali w tym samym kierunku patrząc w stronęul. (...)od stronyZ.,P. M.jechał z tyłu. Przed 189 kmdrogi nr (...)w miejscu gdzie droga dwukierunkowa o dwóch pasach ruchu w przeciwnych kierunkach, przechodzi w dwa pasy ruchu w jednym kierunku i trzeci w kierunku przeciwnym, oddzielone od siebie podwójną linią ciągłą,R. K.włączył prawy kierunkowskaz sygnalizując zamiar zmiany kierunku ruchu. Widząc powyższe jadący za nimP. M.postanowił wyprzedzić samochódR. K.zjeżdżając na lewy z dwóch pasów ruchu w jednym kierunku. Była godzina ok. 4.25, jezdnia była mokra z uwagi na opady atmosferyczne, było jeszcze ciemno, droga w tym miejscu była nieoświetlona, a widoczność ograniczona. W pewnym momencieR. K.mimo istniejącej między pasami ruchu w przeciwnych kierunkach linii podwójnej ciągłej, nie upewniając się czy może wykonać manewr zawracania nie powodując zagrożenia dla innych uczestników ruchu, manewr ten podjął wymuszając pierwszeństwo przejazdu na pojeździeM.kierowanym przezP. M.. W ten sposóbR. K.umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone wart. 5 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowympoprzez nie zastosowanie się do znaku drogowego poziomego P-4 „linia podwójna ciągła” oraz nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone wart. 3 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdzieart. 3 ust. 1dotyczy obowiązku zachowania ostrożności bądź szczególnej ostrożności w celu uniknięcia wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę, aart. 22 ust. 1 i 4dotyczy obowiązków związanych ze zmianą pasa ruchu i obowiązku zachowania w tym wypadku szczególnej ostrożności, w tym ustąpienia pierwszeństwa innym pojazdom. Na skutek niezachowania powyższych zasad w ruchu drogowymR. K.nieumyślnie spowodował wypadek drogowy doprowadzając do zderzenia pojazdów, w wyniku którego pasażerka pojazduA.E. B.doznała urazu wielonarządowego skutkującego zgonem na miejscu, aM. K.obrażeń ciała w postaci urazu klatki piersiowej ze złamaniem żeber IV – X po stronie lewej z wyłamaniem okna kostnego, z krwiakiem pourazowym oraz odmą opłucnową wymagającą drenażu ssącego oraz podtrzymywania czynności oddechowych za pomocą respiratora, pęknięcia śledziony z krwotokiem do jamy otrzewnej wymagającego chirurgicznego usunięcia śledziony, które to obrażenia stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu spełniający kryteria określone wart. 156 § 1 pkt 2 kkw postaci choroby realnie zagrażającej życiu.
Bezpośrednio przed zderzeniemP. M.prowadził pojazdM.z prędkością przekraczającą prędkość dozwoloną na tym odcinku drogi czym umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone wart. 5 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymnie stosując się do ograniczenia prędkości obowiązującego poza terenem zabudowanym oraz nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone wart. 3 ust. 1, art. 19 ust. 1dotyczącym prowadzenia pojazdu z prędkością zapewniającą panowanie nad nim iart. 30 ust. 1tyczącym zasad prowadzenia pojazdu w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza, przez co nieumyślnie przyczynił się do zderzenia pojazdów gdyż jadąc z prędkością większą niż dopuszczalna i nie mając w związku z tym możliwości zatrzymania pojazdu przed pojazdemA., który wykonywał w niedozwolonym miejscu manewr zawracania, przodem kierowanego przez siebie samochoduM.uderzył w lewy bok pojazduA..
Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd doszedł do przekonania, że zachowanie każdego z oskarżonych, które na skutek naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym doprowadziło do wypadku drogowego skutkującego śmiercią jednej osoby i doznaniem ciężkich obrażeń ciała przez drugą z pokrzywdzonych, wyczerpuje znamiona występku kwalifikowanego zart. 177 § 2 kk.
Przystępując do wymiaru kary sąd miał na względzie dyrektywy określone wart. 53 § 1 i 2 kk. Ocenił więc stopień społecznej szkodliwości czynów jako wysoki, bo choć przestępstwo, którego oskarżeni się dopuścili jest przestępstwem nieumyślnym, to skutek będący konsekwencją zachowania oskarżonych w postaci śmierci jednego z pokrzywdzonych i doznania ciężkich obrażeń przez drugiego, musi rodzić surową ocenę ich postępowania. Jako wysoki należało również ocenić stopień winy oskarżonych, którzy są osobami dorosłymi, co więcej każdy z nich jest kierowcą zawodowym i w związku z tym wymagania dotyczące przestrzegania przez nich przepisów w ruchu drogowym muszą być wyższe. Należy w tym miejscu jednak wyraźnie zaznaczyć, że o ile należy wymagać od kierującego pojazdem jazdy z dozwoloną prędkością, to już nie można oczekiwać, abyP. M.miałby przewidywać zachowanie kierującego pojazdemA.. Podjął manewr obronny w chwili powstania według niego stanu zagrożenia, przy czym było już za późno aby był on skuteczny. GdybyR. K.nie wykonywał w niedozwolonym miejscu manewru zawracania, okoliczność przekroczenia, i to nieznacznego, prędkości przezP. M.nie niosłaby ze sobą żadnych skutków. Podobnie jak w sytuacji kiedyR. K.ustąpiłby pierwszeństwa przejazdu samochodowiM.i dopiero po tym zawrócił. Wówczas samo nie zastosowanie się do znaku P-4 rodziłoby po stronieR. K.wyłącznie skutek w postaci popełnienia wykroczenia polegającego na nie zastosowaniu się do znaku drogowego poziomego. W okolicznościach niniejszej sprawy sąd nie dostrzegł okoliczności obciążających, gdyż za takowe nie mogą uchodzić próby poszukiwania dowodów mogących świadczyć o ewentualnej niewinności, nawet kosztem wskazana na niewłaściwe postępowanie drugiego ze sprawców. Do okoliczności łagodzących sąd zaliczył fakt dotychczasowej niekaralności oskarżonych.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, w tym fakt, że bezpośrednią przyczyną zaistnienia wypadku drogowego było zachowanieR. K., kary wymierzone oskarżonym sąd zróżnicował wymierzającR. K.karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, aP. M.karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie sądu kary te odpowiadają stopniowi winy oskarżonych, stopniowi szkodliwości społecznej przypisanych im czynów, jak również uwzględniają potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Oskarżeni prowadzą ustabilizowany tryb życia, dotychczas nie byli karani, pracują zawodowo, przestępstwo którego się dopuścili jest przestępstwem nieumyślnym. W tych okolicznościach sąd uznał, że wymierzenie oskarżonym kary bezwzględnego pozbawienia wolności przekraczałoby stopień ich zawinienia i byłoby nieadekwatne do rodzaju popełnionego czynu, który nie może być rozpatrywany wyłącznie poprzez skutek w postaci śmierci pokrzywdzonego. Z tych też powodów sąd wykonanie orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił, wobecR. K.na okres 5 lat próby, a wobec oskarżonegoP. M.na okres 2 lat próby.
Zawieszając oskarżonym kary pozbawienia wolności sąd miał na względzie treśćart. 4 § 1 kk, który nakazuje stosować ustawę obowiązującą w dacie orzekania o ile ustawa obowiązująca w dacie popełnienia czynu nie była dla oskarżonego względniejsza. Od 1 lipca 2015 roku nie ma możliwości warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności przekraczającej 1 rok, jak również w przypadku zawieszenia wykonania kary sąd musi orzec obowiązki określone treściąart. 72 kk, chyba że orzekł równocześnie środek karny. W takim wypadku sąd może orzec obowiązki określone wart. 72 kk.
Przy podstawie skazaniaR. K.sąd wskazał na treśćart. 4 § 1 kkpoprzez fakt, że zawiesił oskarżonemu wykonanie kary w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności co było możliwe w dacie popełnienia czynu i do dnia 30 czerwca 2015 roku.
Zawieszając wykonanie kary wobecP. M.i nie orzekając wobec niego obowiązków określonych wart. 72 kksąd również kierował się ustawą obowiązującą w dacie popełnienia czynu jako dla oskarżonego względniejszą, przy czym nie powołał w postawie skazania treściart. 4 § 1 kkoraz przy podstawie zawieszenia kary na skutek omyłki pominąłpkt 1 § 1 art. 70 kkobowiązującego w dacie popełnienia czynu. Podstawą skazania powinien byćart. 177 § 2 kkiart. 4 § 1 kk, a podstawą zawieszenia wykonania karyart. 70 § 1 pkt 1 kk.
Biorąc pod uwagę fakt, że to zachowanie oskarżonegoR. K.było bezpośrednią przyczyną zaistnienia wypadku i okoliczność, że w rażący sposób naruszył zasady ruchu drogowego sąd uznał, że będzie on w przyszłości zagrożeniem dla innych uczestników ruchu i wymierzył mu środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym oznaczając okres jego obowiązywania na 3 lata.
Mając na uwadze sytuację materialną oskarżonych zgodnie z treściąart. 624 § 1 kpksąd uznał za zasadne przejęcie kosztów postępowania na rachunek Skarbu Państwa.
Z tych wszystkich względów należało orzec jak w wyroku.