Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 434/16
Data wyroku: 2016-09-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak
Słowa kluczowe: Groźba
Podstawa prawna: art. 437 § 1 i 2 kpk

Sygn. akt II Ka 434/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 września 2016 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak

Protokolant:

st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

przy udziale prokuratora Katarzyny Wąsak
po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r.
sprawyM. G. (1)
oskarżonego zart. 190 § 1 kki inne
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt VII K 294/15
zaskarżony wyrok zmienia w ten tylko sposób, że podwyższa zasądzoną w pkt III orzeczenia kwotę wynagrodzenia za obronę z urzęduM. G. (1)przed Sądem I instancji na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.K. W.wS.do 1033,20 zł (w tym 193,30 zł podatku VAT); w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.K. W.wS.kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoM. G. (1)w postępowaniu odwoławczym; zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejM. P.420 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wykonywanego przed Sądem II instancji oraz na rzecz Skarbu Państwa 300 zł tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze; zwalnia oskarżonego od wydatków za postępowanie odwoławcze.
Sygn. akt II Ka 434/16

UZASADNIENIE
M. G. (1)został oskarżony o to, że w okresie od paździer­nika 2013 roku do dnia 07 marca 2015 roku wS.woj.(...)działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wielokrotnie gro­ził pozbawieniem życiaM. G. (2), które to groźby wzbudziły u po­krzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, a nadto znieważał ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe w jej obecności oraz podczas jej nieobecnościale publicznie i w zamiarze aby zniewagi do niej dotarły a nadto w dniu 25 września 2014 r. naruszył jej nietykalność cielesną w ten sposób, że chwycił ją ręką za szyję,

tj. o czyn zart. 12 k.k.w zw. zart. 190 § 1 k.k.w zb. zart. 216 § l k.k.

w zb. zart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Wyrokiem z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt VII K 294/15, Sąd Rejonowyw Siedlcach:

I
oskarżonegoM. G. (1)uznał za winnego dokonania za­rzu­canego mu a/o czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 12 k.k.w zw.zart. 190 § 1 k.k.w zb. zart. 216 § l k.k.w zb. zart. 217 § 1 k.k.w zw.zart. 11 § 2 k.k.z tym, że z opisu czynu wyeliminował zapis „w dniu 25 wrze­śnia 2014 r.”, przyjmując w to miejsce zapis „w dniu 24 września 2014 r.”i za czyn ten, przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.na podstawieart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesił ustalając okres próby na 2 lata; na podstawieart. 71§ 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 180 stawek dzien­nych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 10 złotych;

II
zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejM. G. (2)kwotę 648 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego reali­zowanego przez ustanowionego przez nią pełnomocnika;

III
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.K. W.kwotę 797,04 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżo­nego z urzędu, w tym 149,04 złotych podatku VAT;

IV
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 złotych tytułem części kosztów sądowych i zwolnił go od opłaty;

Apelację od zaprezentowanego wyżej wyroku wywiódł obrońcaM. G. (1), zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1
mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów postępowania, w szcze­gólno­ściart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.poprzez błędy w ocenie dowodów oraz ich wybiórcze traktowanie sprzeczne z zasadami logiki oraz rozumowania,co w sposób dowolny skutkowało przyznawaniem wiarygodności świadkom, a tak­że błędną kwalifikacją zachowań oskarżonego jako gróźb karalnych,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływna jego treść, a polegający na niewłaściwym przyjęciu, że oskarżonyM. G. (1)naruszył nietykalność cielesną pokrzywdzonejM. G. (2)w sposób opisany w akcie oskarżenia,

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na pominięciu przy wyrokowaniu postawy pokrzywdzonej, cechującej się wulgarnym i obcesowym odnoszeniem się do oskarżonego oraz licznymi prowokacjami i w związku z tym nieskorzystanie przez Sąd z instytucji przewidzianej wart. 216 § 3 k.k.,

4
ponadto wyrokowi w zakresie punktu III apelujący zarzucił błędne rozstrzygnięcie w zakresie zasądzenia wynagrodzenia za obronę sprawowaną z urzędu.

W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów stypizowanych wart. 190 § 1 k.k.orazart. 217 § 1 k.k.,

2
odstąpienie od wymierzenia kary za czyn zart. 216 k.k.na podstawieart. 216§ 3 k.k.,

3
zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego za obie instancje wg norm prawem przepisanych.

W toku rozprawy apelacyjnej obrońca oskarżonego poparł apelację i wnioskiw niej zawarte, w tym również podtrzymał pkt 3 wniosków apelacji odnośnie kosztów obrony z urzędu, a nadto wniósł o zasądzenie kosztów obrony z urzędu w postę­powaniu odwoławczym oświadczając, że nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyrokuw mocy w zakresie wniosków z pkt. 1 i 2, natomiast w zakresie wniosku z pkt. 3 pozo­stawił go do uznania Sądu. Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wniósł o nie­uwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy w zakresie wnio­sków z pkt. 1 i 2, natomiast w zakresie wniosku z pkt. 3 pozostawił go do uznania Sądu, nadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm prze­pi­sa­nych. Oskarżycielka posiłkowa przyłączyła się do stanowiska swojego pełno­mocnika. Oskarżony przyłączył się do stanowiska swojego obrońcy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się o tyle zasadna, że doprowadziła do rozstrzygnięcia o treści przyjętej w wyroku Sądu Okręgowego.
Przede wszystkim nie ma racji skarżący, jeżeli kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę materiału dowodowego. Motywy tej oceny przedstawione zostaływ pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i analiza przytoczonych tam argu­mentów wykazuje, iż ocena ta jest prawidłowa. Sąd Rejonowy należycie uwzględnił dyrektywyart. 7 k.p.k., a skoro tak, to Sąd Okręgowy nie jest władny podważyć jego rozumowania i wysnutych na tej podstawie ostatecznych wniosków. Zaznaczyć przy tym trzeba, że zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie może spro­wadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnie­niu zaskar­żonego wyroku, lecz musi zmierzać do wykazania, jakich konkretnie uchy­bień w za­kre­sie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd rozpo­znający w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego (videwyrok Sądu Ape­la­cyjnego w Warszawie z 8 maja 2015 r., II AKa 88/15, LEX nr 1730152). W prze­konaniu Sądu II instancji, w sprawieM. G. (1)do wykazania takowego nie doszło.
Wbrew twierdzeniom obrońcy, lektura wywodów przeprowadzonych na uza­sadnienie zaskarżonego wyroku nie prowadzi do wniosków wskazujących na taki brak konsekwencji w to­ku rozumowania Sądu Rejonowego, który nakazywałby zdyskre­dytowanie rezultatów poczynionego przezeń wartościowania materiału dowodowego.
Faktem jest, że u pod­staw odmó­wienia waloru wiary relacjomK. M. (2)(k. 255) znalazło się przyznanie przez świadka, iż z uwagi na osobę po­krzyw­dzonej zdecydowała się na zmianę przedszkola, do którego uczęszczało jej dziecko. Mimo, że wspomniana decyzja została odczytana przez Sąd I instancji (k. 275v) jako przejaw niechęci wyżej wymienionej wobecM. G. (2), brak jest podstawdla „symetrycznego” przełożenia takiej interpretacji na ocenę zeznańW. G. (1)(k. 114v, 247v- 248) orazI. R.(k. 34, 230v). O ile odpo­wiada zasadom doświadczenia życio­wego przyjmowanie, że decyzja podjęta przezK. M. (2)mogła być wyrazem nie­chęci wobec osoby prowadzącej przed­szkole, o tyle tymże zasadom przeczy zakładanie, iż dwójka pozostałych świad­ków jest

    de factouzależniona odM. G. (2), albowiem ich dzieci uczęszczajądo przedszkola przez nią prowadzonego. W realiach sprawy niniejszej brak jest jakichkolwiek podstaw dla przyjmowania, żeI. R.iW. G. (1)są w jakikolwiek sposób ograni­czone w możliwości wyboru konkretnego przedszkola. Apelujący myli się także o ty­le, o ile przez wskazanie na powiązaniaA. Z. (2)(k. 31- 32, 224- 224v) iM. K. (1)(k. 38v- 39, 231- 231v), jako pracownic, zM. G. (2), jako pracodawcą, zmierza do wywiedze­nia, iż zeznania tychże świadków nie zasługują na obdarzenie walorem wiary. Podkre­ślić w tym miejscu należy, że w przeciwieństwie do twierdzeńK. M. (2), zeznaniaW. G. (2),I. R.,A. Z. (2)iM. K. (1)znajdują odzwierciedlenie w relacjach osób niepowiązanychw bezpośredni sposób ani z oskarżonym, ani z po­krzyw­dzoną. Wskazać tutaj trzeba na
zeznaniaG. G. (2)(k. 108v- 109, 231v- 232),M. G. (1)(k. 111v- 112, 232),S. R.(k. 124- 125, 248- 248v) iA. M.(k. 128, 248v- 249) których wartości do­wo­do­wej nie kwestionuje nawet apelujący. Wskazane osoby, jako sąsiedzi oskar­żonego i naoczni świadkowie postaw prezentowanych przez oskarżonego i pokrzyw­dzoną, w sposób nie tylko jedno­znaczny, lecz również wzajemnie ze sobą korelujący opisały charakter relacji panują­cych pomiędzyM. G. (1)iM. G. (2).
Nie sposób zgodzić się z obrońcą, także o tyle, o ile twierdzi, że w postę­powa­niu pierwszo­instancyjnym doszło do niewłaściwego wartościowania zeznańM. K. (1)(k. 254v- 255) iA. W. (1)(k. 267v- 268). Mimo, że rozwa­żania Sądu Rejonowego w przedmiotowej materii koncentrują się na ocenach wyra­żanych przez funkcjonariuszy Policji interweniujących w obecności wyżej wymie­nionych, to jednak jest daleko idącym uproszczeniem przyjmowanie, iż okoliczność ta dowodzi naru­szenia zasady swobodnej oceny dowodów. W uzupełnieniu pierwszo­instan­cyjnych wywodów zaznaczyć trzeba, że nie sposób przyjmować, tak jak chce tegoA. W. (1), i co odpowiada zeznaniomM. K. (2), żeM. G. (2)zachowywała się wzglę­demM. G. (1)w sposób niewłaściwy, wręcz agresywny, w efek­cie czego funkcjonariusz Policji wzywał ją do zachowania spokoju. Okolicz­ność ta nie znajduje odzwierciedlenia w zeznaniachP. A., który wskazując na awanturę słowną pomiędzy małżonkamiG., opisał oskar­żonego jako stronę agresywną (k. 137). Nie bez znaczenia pozostaje przy tym okolicz­ność,iż wskazany świadek wielokrotnie uczest­niczył w interwencjach, w trakcie którychM. G. (1)nie tylko każ­dorazowo znajdował się pod wpły­wem alko­holu, lecz również wobec wszystkich był wulgarny i agresywny, zaśM. G. (2)była wprawdzie zdenerwowana, ale nie była agresywna (k. 247- 247v). Zbliżonew swej treści zeznania złożyłaM. K. (3), wskazując, iż nie nazwałaby zacho­wania pokrzywdzonej podczas interwencji w lutym 2015 r. agre­sywnym, pod­kre­ślając jedynie, że mówiła ona podniesionym głosem (k. 133, 247). Nie bez zna­czenia także w tym zakresie pozostaje okoliczność, że przytoczone relacje funk­cjo-­
nariuszy Policji odpowiadają w swym całokształcie zeznaniom wspomnianych wyżej sąsiadów oskar­żonego.
Nie ma racji obrońca, jeżeli kwestionuje stanowisko Sądu I instancji w kwestii wiarygodności zeznańZ. G.(k. 255- 255v),G. G. (5)(k. 255v- 256) iA. G.(k. 143- 144, 249- 249v). W odniesieniu do dwojga pierw­szych spośród wyżej wymie­nionych stanowisko to przedstawione zostało na str. 5- 6 pisemnych motywów wyroku i nie sposób uznać je za nieprawidłowe. Sąd Rejo­nowy nie założył bowiem w sposób dowolny, żeZ. G.iG. G. (5), jako rodzice oskarżonego, w sposób nieobiektywny oceniają syna. Relacje tychże, zgodnie opisujących cierpliwą i spokojną postawę oskarżonego, nie tylko pozostająw sprzeczności z zeznaniami funkcjonariuszy Policji poświęconymi temu zagadnieniu, lecz również z twierdzeniami osób pozostających w stosunkach sąsiedzkich zM. G. (1). Analogiczny tok rozumowania przekładać trzebana ocenę zeznańA. G., zwłaszcza, że świadek ten pozostaje zM. G. (1)w bliskich stosunkach osobistych. W tym stanie rzeczy logiczny, spójny i konsekwentny charakter zeznań wymienionych świadków nie może być uznawany za przesądzający o ich wiarygodności.
W dalszej kolejności zaakcentować tutaj należy, że apelujący myli się podno­sząc, iż relacje świadków „ze słyszenia” są „małowartościowymi” (k. 280v) w za­kresie czynienia ustaleń w przedmiocie chwycenia za szyję pokrzywdzonej przez oskar­żo­nego. Inaczej niż chce tego skarżący, w procedurze karnej nie ma reguły naka­zującej czynienie ustaleń faktycznych jedynie na podstawie dowodów pierwot­nych. Obo­wiązującyKodeks postępowania karnegonie wartościuje dowodów, w tym we­dług źródła ich pochodzenia i nie wyłączaa priorioparcia wyroku tylko na dowodach pochodnych (videwyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 31 marca 2015 r., II AKa 9/15, LEX nr 1956621).
Mimo, że obrońca słusznie podkreśla, żeM. G. (2)w toku rozprawy głównej w dniu 3 grudnia 2015 r. podała, iż została chwycona za szyję oburącz przezM. G. (1)(K. 223v), to jednak nie dostrzega braku konsekwencji
pokrzywdzonej w tym zakresie. Zeznając w dniu 1 października 2014 r. stwierdziła ona bowiem, że oskarżony chwycił ją „ręką za szyję” (k. 17), zaś zeznania te potwier­dziła w toku wspomnianej rozprawy głównej (k. 223v). W tym stanie rzeczy, a także wobec faktu, iż z dokumentacji lekarskiej (k. 19) oraz opinii sądowo- lekarskiej wynika (k. 69), że u pokrzywdzonej stwierdzono na szyi po lewej stronie widoczne zaczerwienienie skóry po uścisku ręką przyjmować trzeba, w ślad za Sądem Rejo­nowym, iż pokrzywdzona została chwycona jedną ręką. Rozbieżności pojawiające się w jej relacjach musza być natomiast tłumaczone upływem czasu. Niewątpliwym jest bowiem, żeM. G. (2)zdecydowanie lepiej pamiętała zajście z 24 września 2014 r. zeznając w dniu 1 października tegoż roku, niż zeznając 3 grudnia 2015 r.
Skutku zamierzonego przez apelującego nie mogło odnieść także podkreślenie przezeń, że wspomniane zaczerwienienie mogło być skutkiem udziału przez pokrzyw­dzoną w kursie samoobrony. Oceny osadzonej na dowodach, także pośrednich, znaj­dującej oparcie w wiedzy, a co ma tu szczególnie ważne znaczenie, zasadach prawi­dłowego rozumowania i doświadczeniu życiowym, nie da się zastąpić, tak jak chce tego apelujący, kreowaniem niedających się usunąć wątpliwości i następnie rozstrzy­ganiem ich na korzyść oskarżonego (videwyrok Sądu Najwyższego z 18 listopada 2010 r., V KK 172/10, LEX nr 843964).
Zamykając rozważania w przedmiocie pierwszoinstancyjnego wartościowania materiału dowodowego przypomnieć trzeba, że kontrola instancyjna oceny dowodównie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością prze­słu­chania, lecz poprzestaje na sprawdzeniu, czy ocena ta nie wykazuje błędów na­tury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowo­dów)lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania), albo czy nie jest sprzecznaz doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (wyrok Sądu Apelacyjnegow Po­znaniu z dnia 26 listopada 2012 r., II AKa 149/12, LEX nr 1264421). W toku przeprowadzonej kontroli odwoławczej Sąd Okręgowy nie stwierdził wystąpienia uchybień we wskazanych postaciach, zaś całokształt wywodów apelującego w istotnej
mierzewiąże się z kwestionowaniem jedynie podniesionej sfery przekonania sędziow­skiego.
Z tych wszystkich względów ocena materiału dowodowego poczyniona przez Sąd Rejonowy nie nosi cech dowolności. Nie zmienia tego konsekwentne nieprzyzna­wa­nie się przez oskarżonego do winy, ani też hasłowo wysunięty zarzuty obrazyart. 410 k.p.k.Wobec braku jakiejkolwiek argumentacji w tym ostatnim zakresie, podkreślić można jedynie, żeart. 410 k.p.k., nakazujący uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, nie może być rozumiany w ten sposób,że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń Sądu. Byłoby to oczywiście niemożliwe, gdy z różnych dowodów wynikają wzajemnie sprzeczne okoliczności. Nie można więc zarzutu opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli Sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określonywart. 7 k.p.k.(videwyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 18 maja 2016 r., II AKa 37/16, LEX nr 2080325). W związku z całokształtem powyższego za bezpodstawny uznać należało również zarzut naruszenia zasady obiektywizmu płynącej zart. 4 k.p.k.
Chybionymi są zarzuty postawione w punktach 2) i 3)petitumapelacji. Wbrew tezom obrońcy, Sąd Rejonowy nie dopuścił się ani tzw. błędu braku, wyrażającego się w pominięciu wynikających z dowodów faktów (okoliczności) istotnych w sprawie, ani też nie doprowadził do pojawienia się tzw. błędu dowolności poprzez ustalenie faktów, które wcale z danego dowodu nie wynikają lub wynikają, lecz zostały przei­naczone (por.D. S. Świecki,Postępowanie odwoławcze w sprawach karnych. Komen­tarz. Orzecznictwo, Warszawa 2013, s. 175). Zaznaczyć przy tym należy, że tezy pod­niesione przez skarżącego na uzasadnienie twierdzenia o wystąpieniu błędu w ustale­niach faktycznych w przeważającej mierze odnosiły się do zagadnień związanychz oceną materiału dowodowego i dlatego też poddano je zaprezentowanej wyżej anali­zie. Dodatkowo podkreślić trzeba, że skoro apelujący nie zdołał podważyć oceny tej części materiału dowodowego, która miała wskazywać na niewłaściwą postawęM. G. (2)względemM. G. (1), to zupełnie chybionym jest wska­zywanie na nieuwzględnienie przez Sąd takowej postawy.
Prawidłowość pierwszoinstancyjnej rekonstrukcji stanu faktycznego umoż­liwiła Sądowi Okręgowemu ustosunkowanie się do tej części wywodów apelującego, która nawiązuje do zagadnień materialnoprawnych.
Chybionym jest wywodzenie przez apelującego, że Sąd Rejonowy w sposób nieuzasadniony przypisał oskarżonemu wypowiadanie gróźb popełnienia przestępstwa na szkodę pokrzywdzonej, które to groźby wzbudziły w niej uzasadnioną obawę ich spełnienia.
Inaczej niż chce tego obrońca, kontekst sytuacyjny, w którymM. G. (1)zwerbalizował groźby pozbawieniaM. G. (2)życia obawę ich speł­nienia czynił obiek­tywnie uzasadnioną. Przypomnieć w tym miejscu należy, że z ze­znań pokrzywdzonej wynika, że do przestępnych zachowań dochodziło w związ­kuz kryzysem w jej małżeństwie z oskarżonym, a następnie w związku z toczącym się postępowaniem rozwodowym. Nie bez znaczenia pozostaje tutaj także częstotliwośći czasokres wypowiadanych gróźb, a także fakt, iż łączyły się one z chwyceniemM. G. (2)za szyję. Okoliczność, że do przedmiotowego chwytu doszło po upły­wie pewnego czasu czyni racjonalnym wnioskowanie, iż postępowanieM. G. (1)charakteryzowało się stopniową radykalizacją środków. W ana­logiczny sposób odbierała rozwój sytuacji pokrzywdzona wskazując, że decyzję o podjęciu kursu samoobrony podjęła w związku z groźbami kierowanymi pod jej adresem (k. 223v). Skoro do wspomnianego rękoczynu doszło w dniu 24 września 2014 r., to bezpodstawnym jest zarazem argumentowanie, że 1,5- roczny czasokres czynu przypisanego sprawił, że obawa popełnienia przestępstwa na szkodę pokrzyw­dzonej stała się abstrakcyjna z uwagi na całkowitą bierność oskarżonego.
Podobnie chybionym jest wywodzenie przez przedstawiciela procesowegoM. G. (1), że przejawione przezeń zachowania nie doprowadziłydo powstania uM. G. (2)stanu obawy. W ocenie Sądu Okręgowego, fakty za­pi­sania się przez pokrzyw­dzoną na kurs samoobrony i zakupienia przez nią gazu pieprzowego na stan takowej obawy wskazują. Całokształt działań podjętych przez pokrzywdzoną nie pozwala oceniać ich w kategoriach zwykłej aktywności sportowej.
Uznanie kursu samoobrony za przejaw wspomnianej aktywności czyni bowiem nie­zro­zumia­łym zakupienie przezM. G. (2)gazu pieprzowego. Wbrew zapa­trywaniom apelującego i mimo zagrożeń występujących w życiu społecznym, zacho­wania takie nie stanowią postaw dominujących i z powyższych przyczyn nie mogą zostać uznane wyłącznie za sposób spędzenia wolnego czasu.
W związku z całokształtem powyższego fakt dopuszczenia się przezM. G. (1)czynu, który winien być uznany za groźbę karalną w rozumieniuart. 190 § 1 k.k.nie budzi żadnych wątpliwości.
Obrońca nie ma racji także o tyle, o ile podnosi, że Sąd Rejonowy w sposób nieuprawniony odstąpił od posłużenia się instytucją zart. 216 § 3 k.k., a zatem nie skorzystał z możliwości odstąpienia od wymierzenia kary, w sytuacji gdy zniewagę wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego albo jeżeli pokrzywdzony odpowiedział naruszeniem nietykalności cielesnej. Przenosząc zaprezentowane wyżej rozważania na kanwę przedmiotowego zarzutu raz jeszcze zaznaczyć trzeba, że w rea­liach sprawyM. G. (1)brak było podstaw pozwalających na usta­lenie, że słowa znieważająceM. G. (2)były wywołane jej wyzywającym zachowaniem.
Z tych wszystkich przyczyn apelacja obrońcy w części poświęconej pierwszo­instancyjnemu rozstrzygnięciu o przedmiocie procesu okazała się bezzasadna.
Kształtując reakcję prawnokarną na zachowania przypisaneM. G. (1)Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy zważył tak stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, jak i okoliczności

    stricteosobiste sprawcy. Orzeczona kara odpowiada więc dyrektywomart. 53 § 1 i 2 k.k.i nie nosi żadnych cech niewspółmierności. Spełni wszystkie swe funkcje w zakresie prewencji tak szcze­gól­nej, jak i ogólnej. Kwestia prawidłowości wymiaru kary nie wymaga dalszej argu­mentacji, a to z tego powodu, że w apelacji nie postawiono zarzutu opartegonaart. 438 pkt 4 k.p.k.
Odwołujący się słusznie podniósł natomiast, iż wyrok Sądu Rejonowego jest dotknięty uchybieniem odnoszącym się do wysokości wynagrodzenia przyznanego obrońcy z urzędu. Mimo, że w myśl§ 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwościz dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.;dalej:rozporządzenie) w sprawach,w których rozprawa trwa dłużej niż jeden dzień, stawka minimalna ulega podwyż­szeniu za każdy następny dzień o 20%, Sąd Rejonowy nie uwzględnił faktu, iż roz­prawa główna w sprawie VII K 294/15 toczyła się nie tylko w dniach 3 grudnia2015 r., 26 stycznia 2016 r., 15 marca 2016 r., 21 kwietnia 2016 r. i 16 maja 2016 r., lecz również w dniu 15 września 2015 r.
W związku z powyższym Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok zmienił w ten tylko sposób, że podwyższył zasądzoną w pkt III orzeczenia kwotę wynagrodzenia za obro­nę z urzęduM. G. (1)przez Sądem I instancji na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.K. W.wS.do 1033,22 zł, w tym193,30 zł podatku VAT (§ 14 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 16 i § 2 ust. 3 rozporzą­dzenia).
Z tych wszystkich przyczyn i przy braku przesłanek zart. 439 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej swego wyroku.
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.K. W.wS.kwotę 516,60 zł ( w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoM. G. (1)w postępowaniu odwoławczym (§ 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopła­co­nej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu- Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz:
- oskarżycielki posiłkowejM. P.420 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wykonywanego przed Sądem II instancji (art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.i § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.w sprawie opłat za czynności radców prawnych- Dz. U. z 2015 r., poz. 1804),
- Skarbu Państwa 300 zł tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze (art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych- tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).
Kierując się względami słuszności, o których mowa wart. 624 § 1 k.p.k., Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od wydatków za postępowanie odwoławcze.