Sąd Okręgowy w Siedlcach
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV Ua 14/16
Data wyroku: 2016-06-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Witkowski, Elżbieta Wojtczuk, Katarzyna Antoniak
Słowa kluczowe: Zasiłek Chorobowy
Podstawa prawna: art. 385 kpc

Sygn. akt IV Ua 14/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 czerwca 2016r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Elżbieta Wojtczuk (spr.)
Sędziowie: SO Katarzyna Antoniak
SO Jacek Witkowski
Protokolant: st. sekr. sądowy Anna Wąsak
po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r. w Siedlcach
na rozprawie
sprawy z wnioskuS. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
o prawo do zasiłku chorobowego
na skutek apelacji organu rentowego
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 18 grudnia 2015r. sygn. akt IV U 143/14

oddala apelację.
Sygn. akt IV Ua 14/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.z dnia 19 lutego 2014 r. i przyznał ubezpieczonemuS. G.prawo do zasiłku chorobowego za okres od 11 lutego 2014 r. do 25 lutego 2014 r.
Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i rozważań prawnych:
Decyzją z dnia 19 lutego 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.odmówił ubezpieczonemuS. G.prawa do zasiłku chorobowego za okres od 11 lutego 2014 r. do 25 lutego 2014 r., ponieważ lekarz orzecznik ZUS po przeprowadzonym badaniu i analizie dokumentacji orzekł, że niezdolność do pracy ubezpieczonego ustała z dniem 10 lutego 2014 r.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie zart. 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa(t. j. Dz. U. 2010 r., nr 77 poz. 512) zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych wart. 6 ust. 2- nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni.
Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 i 2 w/w ustawy prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby oraz wystawiania zaświadczeń lekarskich podlega kontroli, którą wykonują lekarze orzecznicy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a ust. 7 tego artykułu stanowi, że jeżeli po analizie dokumentacji medycznej i po przeprowadzeniu badania ubezpieczonego lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określi wcześniejszą datę ustania niezdolności do pracy niż orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, za okres od tej daty zaświadczenie lekarskie traci ważność.
W związku z koniecznością ustalenia, czy ubezpieczony z dniem 10 lutego 2014 r. odzyskał zdolność do pracy Sąd wywołał opinię biegłych lekarzy ortopedy i neurologa, którzy w opinii (k. 20) stwierdzili, że ubezpieczony pozostawał nadal niezdolny do pracy w dniach od 11 lutego 2015 r. do 25 lutego 2014 r. z powodu zaawansowanej pourazowej choroby zwyrodnieniowej prawego stawu skokowo-goleniowego, z zesztywnieniem stawu, dolegliwościami bólowymi i zaburzeniami wydolności chodu wskazując, że schorzenie to nie rokuje poprawy.
W kolejnej opinii inny zespół biegłych sądowych lekarzy neurologa i ortopedy-traumatologa wskazał, że ubezpieczony w spornym okresie nie był niezdolny do pracy (k. 114).
W związku ze sprzecznymi wnioskami płynącymi z dwóch opinii, Sąd dopuścił dowód z kolejnej opinii innego zespołu biegłych lekarzy neurologa i ortopedy-traumatologa. Biegli orzekli ostatecznie, żeS. G.pozostawał niezdolny do pracy do 25 lutego 2014 r., o czym świadczy dodatkowo fakt, że od 3 lutego 2014 r. do 14 lutego 2014 r. korzystał on z rehabilitacji, czego orzekający wcześniej biegli nie wzięli pod uwagę (k. 138-140, 147).
Sąd Rejonowy podzielił w całości przywołane powyżej wnioski sformułowane w opinii, wskazując, że pochodzą one od lekarzy specjalistów z zakresu schorzeń, jakie powstały u ubezpieczonego, są fachowe i miarodajne.
Sąd Rejonowy wskazał, iż z dwóch opinii biegłych jednoznacznie wynika, żeS. G.nie odzyskał zdolności do pracy z dniem 10 lutego 2014 r. i w związku z powyższym na podstawieart. 47714§ 2 kpczmienił zaskarżoną decyzję przyznając ubezpieczonemu prawo do zasiłku chorobowego za cały sporny okres.
Apelację od powyższego wyroku wniósł organ rentowy zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
- naruszenie prawa materialnego, a w szczególnościart. 59 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwapoprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie przez ubezpieczonyS. G.w okresie od 11 lutego 2014 r. do 25 lutego 2014 r. był niezdolny do pracy;
-naruszenie prawa procesowego, a w szczególnościart. 233 § 1 kpcpoprzez przekroczenie wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowodów w sposób niewszechstronny, w szczególności opinii biegłych sądowych lekarzy ortopedów, neurologów i chirurga odnośnie istnienia u ubezpieczonego niezdolności do pracy.
Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie odwołania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja organu rentowego nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń i wydał trafne, odpowiadające prawu rozstrzygnięcie. Sąd Okręgowy w całej rozciągłości podziela zarówno ustalenia faktyczne, jak i ocenę prawną Sądu I instancji przyjmując je za własne, zatem nie zachodzi konieczność ich powtarzania (por. wyrok Sądu Najwyższego z 08.10.1998r. IICKN 923/97, OSNC 1999/3/60). Odnosząc się do zarzutów apelacji podnieść należy, że w żaden sposób nie podważają one prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji i są bezzasadne.
W pierwszej kolejności rozważenia wymagał zarzut apelacji, dotyczący przekroczenia zasad swobodnej oceny dowodów i braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, w szczególności biegłych sądowych lekarzy ortopedów, neurologów i chirurga. Organ rentowy w uzasadnieniu apelacji wskazał, że przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegało na obdarzeniu przez Sąd pierwszej instancji wiarygodnością opinii biegłych stwierdzających, że ubezpieczony jest osobą niezdolną do pracy w spornym okresie, a całkowite pominięcie dowodu z opinii biegłych lekarzy ortopedyZ. T.i neurologaM. D., którzy doszli do odmiennych wniosków.
Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że postawienie zarzutu obrazyart. 233 § 1 kpcnie może polegać na zaprezentowaniu przez skarżącego stanu faktycznego przyjętego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów; skarżący może tylko wykazywać, posługując się wyłącznie argumentami jurydycznymi, że Sąd rażąco naruszył ustanowione w wymienionym przepisie zasady oceny wiarygodności i mocy dowodów i że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 1169/99, OSNC 2000/7-8 poz. 139 i z dnia 10 kwietnia 2000 r., V CKN 17/2000, OSNC 2000/10 poz. 189).
Wobec tego, że w apelacji zarzut naruszeniaart. 233 kpctakim wymogom nie odpowiada (brak wskazań co do tego z jakimi konkretnymi dowodami ustalenia Sądu Rejonowego są sprzeczne), zarzut ten nie może zostać uwzględniony przez Sąd Okręgowy.
Ponadto analiza akt sprawy w ocenie Sądu Okręgowego prowadzi do wniosku, że dokonana w niniejszej sprawie ocena zebranego w sposób prawidłowy materiału dowodowego nie była sprzeczna z zasadami logiki, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a poczynione ustalenia faktyczne znajdowały logiczne uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że Sąd pierwszej instancji w sposób wnikliwy i rzetelny zgromadził niezbędny dla potrzeb rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy, dokonał jego trafnej oceny, która to nie jest oceną dowolną i poczynił na jego podstawie trafne ustalenia faktyczne, które Sąd Okręgowy czyni podstawą własnego orzekania. W ocenie Sądu Okręgowego nie można czynić zarzutu Sądowi pierwszej instancji, iż obdarzył wiarygodnością dowody z dwóch zespołów biegłych lekarzy ortopedy i neurologa (k. 20, 49 i 138), gdzie biegli wskazali, że ubezpieczonyS. G.w okresie od 11 do 25 lutego 2014 r. był niezdolny do pracy z powodu pourazowej choroby prawego stawu skokowo-goleniowego i nasileniem dolegliwości bólowych. Biegli wskazali, iż powyższa choroba powoduje niewydolność układu ruchu, nie rokuje trwałej poprawy, wymaga okresowego leczenia rehabilitacyjnego i farmakologicznego. Biegli konsekwentnie wypowiedzieli się, iż nie zgadzają się z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS, stwierdzającym, że niezdolność do pracy ustała z dniem 10 lutego 2014 r. Wskazali, iż ubezpieczony w okresie do 14 lutego 2014 r. odbywał zabiegi rehabilitacyjne, co również uzasadniało uznanie go za niezdolnego do pracy w spornym okresie. Ocena powyższych dowodów z opinii biegłych została dokonana przez Sąd pierwszej instancji prawidłowo. Prawidłowo również Sąd pierwszej instancji odmówił wiarygodności dowodowi z opinii biegłychM. D.iZ. T., którzy doszli do odmiennych wniosków niż pozostałe dwa zespoły biegłych uzasadniając swoje stanowisko tylko tym, że brak uzasadnienia w historii choroby, by stan zdrowia ubezpieczonego czynił go niezdolnym do pracy, w ogóle nie odnosząc się do tego, że ubezpieczony w okresie od 3 do 14 lutego 2014 r. korzystał z zabiegów fizjoterapeutycznych. Podsumowując Sąd Okręgowy uznał, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z regułami wskazanymi w przepisieart. 233 § 1 kpc. W związku z prawidłowym ustaleniem, że ubezpieczonyS. G.w okresie od 11 lutego 2014 r. do 25 lutego 2014 r. był niezdolny do pracy niezasadny pozostaje również zarzut dotyczący naruszeniaart. 59 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa(Dz. U. z 2010 r., nr 77, poz. 512 ze zm.). Po przeprowadzonym przez Sąd pierwszej instancji postępowaniu dowodowym okazało się, że orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 10.02.2014 r. w sprawie kontroli prawidłowości zaświadczenia lekarskiego z dnia 27.01.2014r. jest błędne i w okresie od 11 do 25 lutego 2014 r. ubezpieczony pozostawał niezdolny do pracy i za ten okres przysługiwał mu zasiłek chorobowy.
Wobec niezasadności zarzutów apelacyjnych Sąd na podstawieart. 385 kpcorzekł jak w sentencji wyroku.