Sąd Rejonowy w Rzeszowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 784/15
Data wyroku: 2016-06-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II K 784/15

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Rejonowego z dnia 25 maja 2016r. w części dot. orzeczenia o karze i innych konsekwencjach prawnych czynu
Mając na uwadze całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzonej pod sygn. II K 784/15 Sąd uznałG. P.za winnego tego, że w dniu 4 lipca 2014r. wR.działając wspólnie i w porozumieniu zD. K.zesklepu (...)przyul. (...)zabrał w celu przywłaszczenia kosmetyki w postaci:
- dziesięciu sztuk balsamufirmy (...)wartości 15,28 zł każdy,
- sześciu sztuk emulsjifirmy (...)wartości 17,46 zł każdy,
- jednej sztuki mleczka do ciałafirmy (...)wartości 15,65 zł,
- dwóch sztuk mleczka do ciałafirmy (...)wartości 17,99 zł każdy,
- jednej sztuki balsamufirmy (...)wartości 15,65 zł,
- jednej sztuki balsamufirmy (...)wartości 14,96 zł,
- jednej sztuki mleczka do ciałafirmy (...)wartości 16,77 zł
- dwóch sztuk balsamuN.wartości 16,77 zł każdy,
- dwóch sztuk balsamufirmy (...)wartości 17,39 zł każdy,
- jednej sztuki balsamufirmy (...)wartości 17,39 zł,
o łącznej wartości strat 442,28 zł na szkodęP.. z/s wW., przy czym zarzucany czyn popełnił ponownie w ciągu 2 lat od ostatniego ukarania za podobne wykroczenie umyślne wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 06.11.2014r. sygn. akt II W 2108/14 za czyn z art. 119 § 1 kw, wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 24.02.2014r. sygn. akt II W 83/14 za czyn z art. 119 § 1 kw
tj. wykroczenia z art. 119 § 1 kw w zw. z art. 38 kw.
Za popełniony czyn Sąd na podstawie art. 119 § 1 kw w zw. z art. 38 kw wymierzył obwinionemu karę 30 dni aresztu.
W przekonaniu Sądu dolegliwość kary wymierzonejG. P.wynikająca z jej rodzaju oraz wysokości nie przekracza stopnia jego winy i jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Z treści opinii sądowo – psychiatryczno – psychologicznej wynika, że u obwinionego nie stwierdzono objawów choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego a w czasie popełnienia czynu miał on w pełni zachowaną zdolność do rozumienia jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Sąd nie dopatrzył się innych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na umniejszenie stopnia winy obwinionego. Kara określona w wyroku jawi się uzasadniona także patrząc przez pryzmat stopnia szkodliwości społecznej czynuG. P., który jest wysoki. Ocena Sądu w tym zakresie wynika przede wszystkim z rodzaju naruszonego dobra prawnego oraz wartości ukradzionego mienia. Wartość ta jest tylko nieznacznie niższa od progu, który stanowi granicę pomiędzy wykroczeniem zart. 119 § 1kw a przestępstwem stypizowanym wart. 278 § 1 kk.
WymierzonaG. P.kara nakierowana jest przede wszystkim na osiągnięcie wobec niego celów kary w zakresie indywidualnego oddziaływania na osobę obwinionego. Orzeczona w niniejszej sprawie kara ma na celu wzbudzenie w obwinionym poczucia konieczności poszanowania porządku prawnego. Należy zaznaczyć, żeG. P.był już wielokrotnie karany za przestępstwa jak i za wykroczenia, które w głównej mierze skierowane były przeciwko mieniu. Pomimo, że wymierzano mu za te czyny m.in. bezwzględne kary pozbawienia wolności jak i kary aresztu, które były wobec niego wykonywane w ramach izolacji więziennej po raz kolejny naruszył on porządek prawny. Wymienione okoliczności oznaczają, że uprzednie sankcje karne nie przyniosły spodziewanego efektu wychowawczego. Należy także zaznaczyć, żeG. P.wykroczenia objętego wyrokiem wydanym w przedmiotowej sprawie dopuścił się w warunkach określonych w art. 38 kw. Popełnił je bowiem w okresie dwóch lat od ukarania, wyrokami Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 06.11.2014r. sygn. akt II W 2108/14 oraz z dnia 24.02.2014r. sygn. akt II W 83/14, za czyny z art. 119 § 1 kw, które stanowią podobne wykroczenia umyślne do czynu będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Jednocześnie obwiniony podczas prowadzonego postępowania nie przejawiał żadnej skuchy, z jego postawy nie wynika również aby jego stosunek do popełnionego wykroczenia był krytyczny.
W konsekwencji w przekonaniu Sądu sięganie w przedmiotowej sprawie po karę łagodniejszego rodzaju niż kara aresztu byłoby niecelowe z punktu widzenia celów prewencji indywidualnej. Wymierzenie kary grzywny byłoby niecelowe także ze względu na to, że obwiniony przebywa w Zakładzie Karnym, nie osiąga dochodów ani nie posiada żadnego majątku. Wymienione okoliczności wskazują również, że w pełni uzasadnione było wymierzenie obwinionemu kary aresztu w maksymalnej wysokości. Tylko bowiem surowa kara może doprowadzić do wzbudzenia w obwinionym krytycznej oceny popełnionego czynu.
W przekonaniu Sądu określona w wyroku kara czyni zadość poczuciu społecznej sprawiedliwości gdyż stanowi odpowiednio surową reakcję na lekceważące porządek prawny postępowanieG. P.. Wymierzona kara osiągnie zatem właściwe dla niej cele w zakresie prewencji generalnej poprzez właściwe kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa.
Wobec tego, żeG. P.przebywa w Zakładzie Karnym, nie osiąga dochodów ani nie posiada żadnego majątku Sąd uznał, że nałożenie na niego obowiązku poniesienia kosztów sądowych byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Kierując się zatem treściąart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119kpow Sąd zwolniłG. P.w całości od obowiązku zapłaty kosztów sądowych, którymi obciążył Skarb Państwa.
Z uwagi na fakt, iżG. P.korzystał z pomocy prawnej obrońcy wyznaczonego z urzędu a jej koszty nie zostały przez obwinionego pokryte w całości ani w części Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzeczK. A.wR.adwokataW. Z.kwotę 1092,24 zł. Wysokość przyznanego adwokatowi wynagrodzenia znajduje uzasadnienie w przepisach§ 2, § 3 ust. 1, § 14 ust. 1 pkt 2, § 14 ust. 2 pkt 3 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Ponadto jego wysokość jest adekwatna do nakładu pracy obrońcy jak i zawiłości sprawy.