Sąd Apelacyjny w Katowicach
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1489/15
Data wyroku: 2016-05-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Pierzycka-Pająk, Beata Torbus, Jolanta Ansion
Słowa kluczowe: Renta
Podstawa prawna: art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o FUS

Sygn. akt III AUa 1489/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 maja 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach
Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSA Jolanta Ansion (spr.)

Sędziowie

SSA Maria Pierzycka-Pająk
SSO del. Beata Torbus

Protokolant

Sebastian Adamczyk

po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 r. w Katowicach
sprawy z odwołaniaK. M.(K. M.)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy
na skutek apelacji ubezpieczonegoK. M.
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w Częstochowie
z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt IV U 231/15

oddala apelację.
/-/SSA M.Pierzycka-Pająk /-/SSA J.Ansion /-/SSO del. B.Torbus

Sędzia Przewodniczący Sędzia
Sygn. akt III AUa 1489/15

UZASADNIENIE
Decyzją z 30 grudnia 2014r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych OddziałwC., po rozpatrzeniu wnioskuK. M.z dnia13 listopada 2014r. w przedmiocie prawa do renty, odmówił tego prawa.W uzasadnieniu organ rentowy powołałart. 58 ustawy z 17 grudnia 1998r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychwskazując, że komisja lekarska ZUS orzeczeniem z 19 grudnia 2014r. ustaliła, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
W odwołaniu od decyzji ubezpieczony zakwestionował powyższą decyzję organu rentowego.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 czerwca 2015r., sygn. akt IV U 231/15, Sąd Okręgowy w Częstochowie oddalił odwołanie.
Sąd I instancji ustalił, że ubezpieczony w dniu 13 listopada 2014r. złożył wniosek o ustalenie uprawnień do świadczenia rentowego. Orzeczeniem z 1 grudnia 2013r. lekarz orzecznik ZUS orzekł, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. Ubezpieczony złożył sprzeciw od tegoż orzeczenia. Komisja lekarska Oddziału ZUS wC.wydała w dniu 19 grudnia 2014r. orzeczenie, w którym uznała,iż jest on zdolny do pracy.
Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłego ortopedy i internisty celem wskazania, czy odwołujący (wykształcenie magister administracji), który pracował jako referent, pracownik biurowy w ochronie mienia - jest całkowicie lub częściowo niezdolny do pracy zarobkowej z ogólnego stanu zdrowia i od kiedy datuje się niezdolność, czy ma ona charakter trwały, okresowy, do kiedy przewiduje się czasjej trwania.
Z opinii biegłych ortopedy i internisty wynika, że u ubezpieczonego występują liczne wady rozwojowe kończyn górnych i dolnych pod postacią niedorozwoju paliczków dystalnych ręki prawej, niedorozwoju palców 2 i 4 ręki lewej z osłabieniem sił chwytnych, niedorozwój prawej kończyny dolnej z usztywnieniem stawu skokowego, ustawieniem stopy prawej i płaskostopiem poprzecznym, palcozrost palców 2 i 4 stopy lewej, bóle kręgosłupa. Biegli w konkluzji uznali, iż ubezpieczony nie jest całkowicie i częściowo niezdolny do pracy z przyczyn urazowo-ortopedycznych i internistycznych. W uzasadnieniu podkreślili, iż badanyod dzieciństwa ma rozpoznawane wady rozwojowe obu kończyn górnych i dolnychz tego powodu w przeszłości wielokrotnie operowany. W ich ocenie, zgłaszane bóle kręgosłupa, które skarżący wiąże z pogorszeniem stanu zdrowia w czasie zatrudnienia, nie znajdują potwierdzenia w badaniu przedmiotowym i zdjęciu rtg. W konkluzji stwierdzili, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do zatrudnienia.
Sąd I instancji nie znalazł podstaw do zakwestionowania tej opinii.
Uwzględniając powyższe, Sąd Okręgowy na mocyart. 47714§ 1 k.p.c.orzekł, jak w sentencji zaskarżonego orzeczenia.
Apelację od wyroku wniósł ubezpieczony.
Apelujący, kwestionując rozstrzygnięcie Sądu I instancji, wskazałna pogorszenie stanu zdrowia w stosunku do stanu z daty wydania orzeczeniaprzez komisję lekarską ZUS w latach 80-tych.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja ubezpieczonego jest bezzasadna.
Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy dokonał ustaleń stanu faktycznegooraz przeprowadził właściwą ocenę prawną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Apelacyjny w pełni podziela i akceptuje te ustaleniaoraz argumentację prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Zgodnie z treściąart. 57 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 748 j.t.), zwanej ustawą emerytalną, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje tylko takiemu ubezpieczonemu, który łącznie spełnia następujące warunki:

1
jest niezdolny do pracy;

2
posiada wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3
jego niezdolność do pracy powstała w jednym z okresów wymienionychw art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy albo nie później, niż w ciągu 18 miesięcyod ustania tych okresów.

Z kolei, stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy, osobą niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracypo przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest przy tym osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (art. 12 ust. 2 ustawy),zaś częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (art. 12 ust. 3 ustawy). Przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowaniaco do odzyskania zdolności na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, należy zaś uwzględniać między innymi możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcieinnej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagęrodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia,wiek i predyspozycje psychofizyczne.
W przedmiotowej sprawie sporny był stan zdrowia ubezpieczonego,jako przesłanka do stwierdzenia jego niezdolności do pracy i w konsekwencji przyznania prawa do renty z tego tytułu.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowyw dacie wyrokowania przez Sąd I instancji pozwala na niebudzące wątpliwości ustalenie, że aktualny stan zdrowia nie powoduje u ubezpieczonego niezdolnoścido pracy.
Sąd I instancji w sposób prawidłowy zastosowałart. 278 § 1 k.p.c.,gdyż wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie wymagało zasięgnięcia wiadomości specjalnych.
W rozpoznawanej sprawie stan zdrowia ubezpieczonego w postępowaniuprzed Sądem I instancji był przedmiotem oceny zespołowej biegłej internistylek. med.J. B.oraz biegłego ortopedy lek. med.G. M., którzy stwierdzili, że z przyczyn urazowo-ortopedycznychi internistycznych ubezpieczony nie jest całkowicie, ani częściowo niezdolny do pracy.
Prawidłowo Sąd I instancji ocenił powyższą opinię, która jako logiczna, rzeczowa, w całości zasługiwała na walor wiarygodności. Poprzedził ją dokładny wywiad, badania i opis stanu zdrowia ubezpieczonego, a także analiza dokumentów medycznych. Badania zostały przeprowadzone przez biegłych rzetelnie, zaś wnioski opinii są jednoznaczne i logicznie wynikające z opisu przebiegu badań.
Biegli w pkt 1-3 opinii, na k. 19 a.s. opisali schorzenia, które obciążają ubezpieczonego od dzieciństwa. Były one podstawą do stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy w 1993r. dla celów pozarentowych (vide: akta 03-55024).
Schorzenia te występują w chwili podjęcia zatrudnienia, a zatem należało ocenić, czy w trakcie zatrudnienia (czyli po 1 czerwca 1995r.) doszło do istotnego pogorszenia stanu zdrowia p.K. M.. Biegli wydali opinięw tym przedmiocie po uprzednim badaniu przedmiotowym ubezpieczonegoi uwzględniając wyniki przeprowadzonego badania stwierdzili, że w okresie zatrudnienia nie doszło do istotnego pogorszenia stanu zdrowia w ramach istniejącej wcześniej częściowej niezdolności do pracy.
Słusznie uznał Sąd Okręgowy wnioski tej opinii za jednoznaczne, a Sąd Apelacyjny uznał tę opinię za miarodajną, mając na uwadze fachowość autorówi wnikliwość w analizie dokumentacji lekarskiej dotyczącej całego okresu leczenia przez ubezpieczonego schorzenia ortopedycznego. Opinia ta dostarczyła wiadomości specjalnych w zakresie niezbędnym do prawidłowego wyrokowania w sprawie.
A zatem, w konsekwencji opinia ta mogła stanowić podstawę do stanowczego rozstrzygnięcia, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy z ogólnego stanu zdrowia. Subiektywne przekonanie ubezpieczonego, że jest niezdolny do pracy,nie może skutkować przyznaniem prawa do renty.
Ryzyko ubezpieczeniowe w zakresie renty z tytułu częściowej niezdolnoścido pracy, o której mowa w art. 12 ust. 1 i 3 ustawy z 17 grudnia 1998r. w/w, obejmuje utratę możliwości zarobkowania przy wykonywaniu pracy zgodnej z poziomem kwalifikacji na skutek dysfunkcji organizmu. Nie obejmuje ono niemożności zarobkowania, spowodowanej taką dysfunkcją, zaistniałą przed podjęciem zatrudnienia.
W tych okolicznościach ubezpieczony nie spełnił koniecznej przesłankido uzyskania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (art. 12 ust. 3 w/w ustawy).
W przypadku istotnego pogorszenia stanu zdrowia, ubezpieczony może złożyć nowy wniosek o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Mając na względzie powyższe okoliczności, wobec bezzasadności zarzutów podniesionych w apelacji, Sąd Apelacyjny na mocyart. 385 k.p.c.orzekł,jak w sentencji.
/-/SSA M.Pierzycka-Pająk /-/SSA J.Ansion /-/SSO del. B.Torbus

Sędzia Przewodniczący Sędzia
JR