Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 910/15
Data wyroku: 2016-04-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Polikowska
Podstawa prawna: 177 § 2 kk

Sygn. akt II K 910/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 kwietnia 2016r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Polikowska
Protokolant: Joanna Szmel
po rozpoznaniu w dniach: 16.09.2015 r., 16.12.2015 r., 03.02.2016 r., 11.03.2016 r., 23.03.2016
s p r a w y :A. K.
synaA.iM.zd.P.
urodzonego w dniu (...)wJ.

oskarżonego o to, że:
w dniu 23 grudnia 2014r. wJ.naul. (...)na wysokościbudynku nr (...)kierując samochodem osobowym marki "A. (...)",nr rej. (...)umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że prowadząc pojazd z niedozwoloną prędkością nie zapanował nad pojazdem i uderzył w przechodzącego przez jezdnię pieszegoS. B., który w wyniku potrącenia doznał obrażeń ciała w postaci rozległego wielonarządowego zwłaszcza urazu klatki piersiowej ze złamaniem żeber po obu stronach i całkowitym przerwaniu ciągłości aorty z następowym krwotokiem wewnętrznym oraz urazu kręgosłupa szyjnego na wysokości C4 z całkowitym przerwaniem rdzenia kręgowego na tej wysokości skutkujących jego zgonem,

tj. o czyn zart. 177 § 2 k.k.

I
uznaje oskarżonegoA. K.winnym tego, że w dniu 23 grudnia 2014 r. wJ.woj.(...)kierując samochodem markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...)naul. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że poruszając się lewym pasem ruchu nie obserwował należycie drogi przed pojazdem, spóźnił się z reakcją na wystąpienie stanu zagrożenia w postaci wkroczenia na jezdnię pieszego, w wyniku czego doprowadził do potrącenia przebiegającego przez jezdnię pieszegoS. B., który w wyniku potrącenia doznał obrażeń ciała w postaci rozległego urazu wielonarządowego, zwłaszcza urazu klatki piersiowej ze złamaniem żeber po obu stronach i całkowitym przerwaniem ciągłości aorty z następowym krwotokiem wewnętrznym i urazu kręgosłupa szyjnego na wysokości C4 z całkowitym przerwaniem rdzenia kręgowego na tej wysokości, które skutkowały jego zgonem, tj. występku zart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 177 § 2 k.k.wymierza mu karę 1 /jednego/ roku i 8 /ośmiu/ miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoA. K.kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 /pięć/ lat;

III
na podstawieart. 42 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoA. K.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 /czterech/ lat;

IV
na podstawieart. 63 § 2 k.k.na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów zalicza oskarżonemuA. K.okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 23 grudnia 2014 r. do dnia 06 kwietnia 2016 r.;

V
na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoA. K.karę grzywny w wysokości 150 /stu pięćdziesięciu/ stawek dziennych ustalając wysokość stawki na kwotę 10 /dziesięciu/ złotych;

VI
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 2 ust 1 pkt 4 i art. 3 ust 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonegoA. K.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę w kwocie 450 złotych.

11Sygn. akt II K 910/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Dnia 23 grudnia 2014 r. oskarżonyA. K.przyjechał samochodem markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...)dofirmy (...)wJ.przyul. (...). Zaproponował pracownikowi tejfirmy (...), aby przejechał się z nim jego samochodem.P. K.zgodził się pojechać z oskarżonym. Udali sięul. (...)w kierunkuC.. Samochodem kierował oskarżony.P. K.siedział na przednim siedzeniu pasażera.
Dowód:
- zeznania świadkaP. K.k. 13-16, 137-138,
- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. K.k. 135-137,
Jadąc lewym pasemul. (...), na wysokościbudynku nr (...)oskarżonyA. K.nie obserwował należycie drogi przed pojazdem, spóźnił się z reakcją na wystąpienie stanu zagrożenia w postaci wkroczenia na jezdnię z lewej strony, pieszegoS. B.. Pieszego zauważył, gdy znajdował się on, przy środku jezdni, tuż przed maską samochodu. Potrącił kierowanym przez siebie samochodem markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...), przebiegającego przez jezdnię pieszegoS. B.. Od wkroczenia na jezdnię do miejsca potrąceniaS. B.pokonał po jezdni odległość 8,2 metra.
Dowód:
- zeznania świadkaP. K.k. 13-16, 137-138,
- opinia biegłego z zakresu ruchu drogowegoJ. W.k. 213-221, 287-290,
- protokół oględzin miejsca wypadku drogowego k. 5-7, 65-66,
- materiał poglądowy k. 12,
- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. K.k. 135-137,
W wyniku potrącenia samochodemS. B.doznał obrażeń ciała w postaci rozległego urazu wielonarządowego, zwłaszcza urazu klatki piersiowej ze złamaniem żeber po obu stronach i całkowitym przerwaniem ciągłości aorty z następowym krwotokiem wewnętrznym i urazu kręgosłupa szyjnego na wysokości C4 z całkowitym przerwaniem rdzenia kręgowego na tej wysokości, które skutkowały jego zgonem.
Dowód:
- protokół z sekcji zwłok k. 42-48,
OskarżonyA. K.ma 31 lat, z zawodu jest technikiem telekomunikacji, nie pozostaje w zatrudnieniu, nie jest zarejestrowany w PUP jako osoba bezrobotna, utrzymuje się z pomocy siostry i ojca, nie ma nikogo na utrzymaniu, posiada wartościowy majątek w postaci samochodu osobowego markiA. (...)o wartości około 14.000 zł oraz samochodu osobowego markiA. (...)o wartości około 9.000 zł.
Dowód:
- dane osobo-poznawcze oskarżonegoA. K.k. 95-97, 135,
OskarżonyA. K.nie był karany sądownie.
Dowód:
- dane o karalności oskarżonegoA. K.k. 230.
OskarżonyA. K.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W złożonych wyjaśnieniach przyznał, iż kierując samochodem markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...)naul. (...)wJ., jadąc lewym pasem ruchu w kierunkuC., potrącił przebiegającego przez jezdnię, z lewej strony na prawą, pieszegoS. B.. Wyjaśnił, iż pieszego zauważył po raz pierwszy, gdy znajdował się on przy środku jezdni. Zobaczył go „ułamek sekundy” przed potrąceniem. Od momentu, gdy zauważył pieszego do momentu jego potrącenia, pieszy mógł pokonać 1-2 metry. Pieszy został potrącony na prostym odcinku drogi. Gdy kierował pojazdem natężenie ruchu naul. (...)było niewielkie – z przeciwka, ani za nim nie jechały żadne pojazdy. Nic nie przesłaniało mu widoczności drogi. Podczas jazdy rozmawiał zP. K.o szczegółach technicznych dotyczących instalacji gazowej w samochodzie. ObecnośćP. K.nie przeszkadzała mu w obserwacji drogi. Oskarżony wyraził żal w związku z zaistnieniem sytuacji będącej przedmiotem sprawy.
Za wiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonegoA. K.w zakresie w jakim wskazywał on, iż 23 grudnia 2014 r. kierował on samochodem markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...)naul. (...)wJ.i jadąc lewym pasem ruchu w kierunkuC., potrącił przebiegającego przez jezdnię, z lewej strony na prawą, pieszegoS. B., jak również w zakresie w jakim wskazywał on, iż pokrzywdzonegoS. B.zauważył tuż przed potrąceniem go. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie korespondują z zeznaniami świadkaP. K., który jechał samochodem wraz z oskarżonym. W złożonych zeznaniach wskazany świadek opisał okoliczności w jakich doszło do tego, iż znalazł się w samochodzie kierowanym przez oskarżonego, okoliczności w jakich doszło do potrącenia pokrzywdzonego oraz zachowanie oskarżonego bezpośrednio przed jak i po potrąceniuS. B., w taki sposób jak świadek je zapamiętał. Z zeznańP. K.jednoznacznie wynika, iż pieszyS. B.został potrącony przez samochód, którym kierował oskarżony.P. K.zeznał, iż zauważył onS. B., gdy znajdował się on przed podwójną linią ciągłą na osi jezdni. Praktycznie w tym samym czasie, gdy zobaczył on pieszego, oskarżony zaczął gwałtownie hamować. PozaP. K.brak było innych bezpośrednich świadków zdarzenia będącego przedmiotem sprawy. Na odcinkuul. (...), gdzie doszło do potrącenia pokrzywdzonegoS. B., w tym czasie poza samochodem którym kierował oskarżonym nie poruszały żadne inne pojazdy.
Stan techniczny przedwypadkowy pojazdu markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...), którym kierował oskarżony, jak wynika z opinii biegłegoM. K.z dnia 28 grudnia 2014 r. (k. 27-28) nie miał wpływu na powstanie jak i przebieg wypadku drogowego.
W przedmiotowej sprawie Sąd dysponował opiniami biegłych z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadkówM. K.oraz z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowych oraz wyceny pojazdów i kosztów napraw powypadkowychJ. W.. Za w pełni wiarygodną i przydatną do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy Sąd uznał opinię wydaną przez biegłegoJ. W.. Opinia złożona na piśmie przez tego biegłego uzupełniona opinią ustną złożoną na rozprawie, w ocenie Sądu, zasługuje na przydanie jej waloru wiarygodności, co w konsekwencji prowadzi do tego, iż Sąd miał na uwadze przede wszystkim treść tejże opinii dokonując rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. BiegłyJ. W.posiada, w ocenie Sądu, wiadomości specjalne, konieczne dla stwierdzenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dysponuje także niezbędnym i dużym doświadczeniem. Biegły dysponował niezbędną wiedzą oraz danymi o samym zdarzeniu, aby wydać opinię. Ze wskazanej opinii wynika, iż przyczyną wypadku drogowego będącego przedmiotem sprawy było spóźnienie się z reakcją na wystąpienie stanu zagrożenia tj. wejście na jezdnię pieszego oraz jazda przez oskarżonego lewym pasem ruchuul. (...). Nie jest możliwe ustalenie na podstawie zgromadzonych dowodów dokładnego miejsca, w którym doszło do potrącenia pieszego ani też prędkości z jaką poruszał się kierowany przez oskarżonego samochód. Uwadze Sądu nie uszło, iż opinia biegłegoJ. W.była sprzeczna z opinią wydaną przez biegłegoM. K.. BiegłyJ. W.w złożonej opinii ustosunkował się do ustaleń poczynionych w opinii przezM. K.w szczególności w zakresie sposobu określenia przez tego biegłego prędkości jazdy samochodu kierowanego przez oskarżonego. Sąd podziela w całości stanowisko biegłegoJ. W.wyrażone w pkt 8.1 opinii. BiegłyJ. W.w szczegółowy sposób opisał, z jakich powodów nie można dokonać w przedmiotowej sprawie ustalenia prędkości przedwypadkowej pojazdu markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...)na podstawie powypadkowego położenia pokrzywdzonego – pieszego oraz pola rozrzutu elementów reflektora. BiegłyJ. W.w złożonej opinii jednoznacznie wskazał, iż zasady ruchu drogowego zostały naruszone przez oskarżonegoA. K.. Sąd na podstawie wyjaśnień złożonych przez oskarżonego oraz korespondujących z nim zeznań świadkaP. K.przyjął, iż pokrzywdzonyS. B.w chwili, gdy doszło do jego potrącenia przez kierowany przez oskarżonego samochód przebiegał przez jednię, co jest niezgodne zart. 14 ust 4 ustawy prawo o ruchu drogowym. Pokrzywdzony przebiegając przez jednię przyczynił się do zaistnienia wypadku będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Było to jednakże przyczynienie nieduże.A. K., jak wynika z symulacji wykonanej przez biegłego, znajdującej się na załączonej do opinii płycie CD, miał możliwość uniknięcia potrącenia pieszego, gdyby należycie obserwował drogę przed pojazdem i w odpowiedni sposób reagował na zmieniającą się sytuacje na drodze. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, iż do potrącenia pokrzywdzonegoS. B.doszło, kiedy znajdował się on około metra na trzecim pasie ruchu – licząc od jego wejścia na jezdnię i przemieścił się na odcinku 8,2 metra od wkroczenia na jezdnię. Jak ustalił biegły, gdy pokrzywdzony wkraczał na jezdnię samochód kierowany przez oskarżonego znajdował się od pieszego w odległości 46 metrów. Gdyby oskarżony prawidłowo zareagował na wkroczenieS. B.na jezdnię miał możliwość na tym odcinku zatrzymania pojazdu, jadąc z prędkością 52,83 km/h – 64,29 km/h. Oskarżony jednakże nie obserwował należycie drogi skoro pieszego zauważył tuż przed jego potrąceniem. Gdyby oskarżony należycie obserwował drogę i zauważył pieszego wcześniej miał też możliwość uniknięcia jego potrącenia poprzez wykonanie manewru jego ominięcia.Ulicą (...)w tym czasie nie jechały żadne samochody. Miał oskarżony zatem możliwość skręcenia kierownicą i wjechania na prawy pas ruchu w kierunkuC.bądź też skręcenia kierownicą i wjechania na wolne w tym czasie dwa pasy ruchu w kierunku centrumJ., aby nie potrącić pieszego.
Jako wiarygodny dowód w przedmiotowej sprawie ocenił Sąd protokół z sekcji zwłok pokrzywdzonegoS. B.. Protokół ten zawiera opis obrażeń ciała jakich doznał pokrzywdzony oraz opinię wskazującą na przyczynę zgonuS. B.. Jednocześnie biegły przeprowadzający sekcję zwłok pokrzywdzonego wskazał, iż obrażenia ciała pokrzywdzonego stwierdzone podczas sekcji zwłok powstały od działania narzędzia, narzędzi tępych, tępokrawędzistych lub od uderzenia o takie narzędzia z bardzo dużą siłą i mogły powstać na skutek wypadku drogowego.
PokrzywdzonyS. B.w chwili zdarzenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy znajdował się w stanie nietrzeźwości. Stężenie alkoholu etylowego w jego krwi wynosiło 0,9 ‰. Brak jest podstaw w niniejszej sprawie do czynienia ustaleń jaki wpływ na czynności psychoruchowe i postrzeganie przez pokrzywdzonego miał znajdujący się w jego organizmie alkohol. Jest to bowiem zależne od osobniczej tolerancji alkoholu. Brak jest jakichkolwiek dowodów, które w realiach niniejszej sprawy pozwalałby uznać, iż stan nietrzeźwości oskarżonego wpłynął na zaistnienie i przebieg zdarzenia drogowego z jego udziałem. Jedynym naruszeniem przepisów prawa, co zostało wskazane powyżej, było przebieganie przezS. B.przez jezdnię i w tym zakresie Sąd przyjął jego przyczynienie do zaistniałego zdarzenia drogowego. Nie można jednakże stanowczo stwierdzić, iż przebieganie pokrzywdzonego przez jezdnię spowodowane było znajdującym się w jego organizmie alkoholem. Oczywistym jest bowiem, iż przez jezdnię przebiegają także osoby trzeźwe. Przepisy prawa nie zabraniają natomiast osobą znajdującym się w stanie nietrzeźwości poruszania się po drogach publicznych. Pokrzywdzony przemierzał jednię, jak ustalił w opinii biegłyJ. W., w miejscu dozwolonym. Nie może być też mowy, w realiach niniejszej sprawy, o wtargnięciuS. B.pod nadjeżdżający samochód, skoro do jego potrącenia doszło, gdy pokonał on już przeszło połowę jezdni.
Jako nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy Sąd ocenił zeznania świadkówT. M.iM. B.. Wskazani świadkowie nie posiadali bowiem żadnej bezpośredniej wiedzy o zdarzeniu będącym przedmiotem postępowania.
Walor wiarygodności Sąd przydał pozostałym dowodom z dokumentów. Brak było bowiem w przedmiotowej sprawie okoliczności, które nakazywałyby kwestionować ich wiarygodność.
OskarżonyA. K.swoim zachowaniem zrealizował znamiona występku zart. 177 § 2 k.k.Oskarżony bowiem w dniu 23 grudnia 2014 r. wJ.kierując samochodem markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...)naul. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że poruszając się lewym pasem ruchu nie obserwował należycie drogi przed pojazdem, spóźnił się z reakcją na wystąpienie stanu zagrożenia w postaci wkroczenia na jezdnię pieszego, w wyniku czego doprowadził do potrącenia przebiegającego przez jezdnię pieszegoS. B., który w wyniku potrącenia doznał obrażeń ciała w postaci rozległego urazu wielonarządowego, zwłaszcza urazu klatki piersiowej ze złamaniem żeber po obu stronach i całkowitym przerwaniem ciągłości aorty z następowym krwotokiem wewnętrznym i urazu kręgosłupa szyjnego na wysokości C4 z całkowitym przerwaniem rdzenia kręgowego na tej wysokości, które skutkowały jego zgonem.
Prokurator aktem oskarżenia zarzuciłA. K.umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, iż kierując pojazdem z niedozwoloną prędkością, nie zapanował nad pojazdem i uderzył w przechodzącego przez jednię pieszegoS. B.. Sąd przypisując oskarżonemu popełnienie występku zart. 177 § 2 k.k.częściowo zmienił opis czynu. Zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy wskazuje bowiem, iż oskarżonyA. K.nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że poruszając się lewym pasem ruchu nie obserwował należycie drogi przed pojazdem, spóźnił się z reakcją na wystąpienie stanu zagrożenia w postaci wkroczenia na jezdnię pieszego, w wyniku czego doprowadził do potrącenia przebiegającego przez jezdnię pieszegoS. B..
Wina oskarżonegoA. K.w zakresie zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości. Wobec oskarżonego nie zachodziły jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby poddawać w wątpliwość możliwość jego zawinienia.
Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego ocenić należy jako znaczny. Zgodnie zart. 115 § 2 k.k.przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości bierze się pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego wpływa przede wszystkim sposób i okoliczności popełnienia tego czynu przez oskarżonego. Oskarżony bowiem kierując samochodem markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...)naul. (...)wJ.nie obserwował należycie drogi przed pojazdem, spóźnił się z reakcją na wystąpienie stanu zagrożenia w postaci wkroczenia na jezdnię z lewej strony pieszegoS. B.. Pieszego zauważył, gdy znajdował się on, przy środku jezdni, przed maską samochodu. Potrącił samochodem pieszego. W następstwie zachowania oskarżonego pokrzywdzonyS. B.doznał obrażeń ciała, które skutkowały jego zgonem.
Sąd nie dopatrzył się wobec oskarżonego okoliczności obciążających.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod rozwagę dotychczasową niekaralność oskarżonego.
OskarżonyA. K.przypisanego mu czynu dopuścił się w dniu 23 grudnia 2014 r. Zgodnie zart. 4 § 1 k.k.jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Wymierzając oskarżonemuA. K.karę w niniejszej sprawie Sąd uwzględnił, iż w dniu 01 lipca 2015 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015.396). Rozważenia zatem zgodnie zart. 4 § 1 k.k.wymagało, który stan prawny określający odpowiedzialność oskarżonego – obowiązujący po 01 lipca 2015 r., czy też obowiązujący w dacie popełnienia przypisanego mu czynu jest dla niego względniejszy. Pojęcie "ustawa" użyte wart. 4 § 1 k.k.należy odnosić do całego stanu prawnego określającego odpowiedzialność sprawcy czynu zabronionego (por. wyrok SN z dnia 4 lipca 2001 r., V KKN 346/99, Orz. Prok. i Pr. 2001, nr 12, poz. 1). Natomiast przez zmianę ustawy karnej rozumie się zarówno zmianę całej ustawy (np. wejście w życie nowegok.k.), jak i poszczególnych jej przepisów, które w danej sytuacji mogą mieć zastosowanie (chodzi w szczególności o zmiany wynikające z ustaw nowelizacyjnych). Porównywanie „konkurujących” ustaw musi mieć charakter kompleksowy, czyli uwzględniający wszystkie ujemne konsekwencje wydanego w oparciu o te ustawy orzeczenia. Odrzuca się zarówno stanowisko, że poprzednia ustawa mogłaby być stosowana wyłącznie wówczas, gdyby orzeczona na jej podstawie kara nie mieściła się w widełkach ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie nowej, jak i pogląd, iż w przypadku gdy kara mieści się zarówno w przepisach ustawy obowiązującej poprzednio, jak i ustawy nowej, to nie można uznać, że przepis poprzedniej ustawy jest względniejszy. Jeżeli chodzi o wykładnię przepisuart. 4 § 1 k.k., to poza sporem jest, że zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i doktrynie, dominuje pogląd, iż oceny "ustawy względniejszej", w rozumieniu tego przepisu, powinno dokonywać się nie na płaszczyźnie abstrakcyjnej (poprzez porównywanie samej treści ustaw), lecz konkretnej, uwzględniając wszystkie okoliczności popełnionego czynu, biorąc pod uwagę faktyczne konsekwencje prawne, jakie mogą zostać orzeczone wobec sprawcy na podstawie podlegających ocenie ustaw. Sąd mając na uwadze powyższe uznał za względniejsze dla oskarżonegoA. K.w niniejszej sprawie przepisy ustawy obowiązującej w dacie popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu, z uwagi na możliwość orzeczenia wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze powyżej 1 roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i wydając wyrok w niniejszej sprawie zastosował te przepisy.
W tych warunkach jako współmierną do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu oskarżonegoA. K.Sąd wymierzył mu karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy, dotychczasowa niekaralność oskarżonego, pozwalają wnioskować, iż oskarżony zrozumiał naganność swojego postępowania i czyn będący przedmiotem niniejszego postępowania będzie jedynie incydentem w jego życiu. Stąd też w ocenie Sądu, mimo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonegoA. K.kary pozbawienia wolności, cele kary zostaną wobec niego osiągnięte, a w szczególności nie popełni on ponownie przestępstwa. Mając to wszystko na uwadze, na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k., Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoA. K.kary pozbawienia wolności na okres 5 lat próby. Tak ustalony okres próby będzie odpowiednim, aby zweryfikować pozytywną prognozę kryminologiczną postawioną wobec oskarżonego.
Wobec oskarżonego orzeczona została kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Aby oskarżony odczuł realną dolegliwość kary, Sąd obok kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, orzekł wobec oskarżonegoA. K.karę 150 stawek dziennych grzywny. Ustalając wysokość stawki dziennej, Sąd wziął pod rozwagę zgodnie ze wskazaniami zawartymi wart. 33 § 3 k.k.warunki osobiste oskarżonego, jak również jego stosunki majątkowe oraz wysokość osiąganych dochodów, na tej postawie ustalając wysokość jednej stawki dziennej na poziomie 10 złotych. OskarżonyA. K.nie pozostaje wprawdzie w zatrudnieniu, nie jest też zarejestrowany w PUP jako osoba bezrobotna, nie ma nikogo na utrzymaniu, utrzymuje się z pomocy rodziny, ma jednakże możliwości zarobkowe, ma wyuczony zawód technika telekomunikacji, posiada też wartościowy majątek w postaci samochodu osobowego markiA. (...)o wartości około 14.000 zł oraz samochodu osobowego markiA. (...)o wartości około 9.000 zł. Zatem tak określona stawka dzienna odpowiada jego sytuacji majątkowej i możliwościom zarobkowym.
Sąd orzekł, na podstawieart. 42 § 1 k.k., wobec oskarżonegoA. K.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat. Przesłanką stosowania tego środka karnego jest zagrożenie, które mógłby w przyszłości spowodować oskarżony. Zakres, a także czas trwania tego środka zależny jest od stopnia zagrożenia jakie może stwarzać powrót sprawcy do uczestnictwa w ruchu. Ten zaś oceniać należy na podstawie okoliczności konkretnego wypadku, okoliczności wskazujących na stosunek sprawcy do obwiązujących zasad bezpieczeństwa, na stopień jego poczucia odpowiedzialności. Decydującym jest tu także stopień zagrożenia dla ruchu ze strony sprawcy – im większe to spodziewane zagrożenie, tym dłuższy powinien być okres obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.R.legis środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych polega bowiem na tym, aby osoby nie przestrzegające zasad bezpieczeństwa w ruchu, czy to z braku wyobraźni, czy z braku poczucia odpowiedzialności z tego ruchu wyłączyć. Jest to najskuteczniejszy sposób wzmożenia bezpieczeństwa na drogach, zmuszenia naruszających zasady bezpieczeństwa do ich przestrzegania w przyszłości, przekonania wszystkich uczestników ruchu o potrzebie bezwzględnego podporządkowania się ustanowionym zasadom ruchu (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24.04.2982 r.(...)106/82, OSNPG 1982/8/108). Wobec powyższego mając na uwadze, iż oskarżonyA. K.nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że poruszając się lewym pasem ruchu nie obserwował należycie drogi przed pojazdem, spóźnił się z reakcją na wystąpienie stanu zagrożenia w postaci wkroczenia na jezdnię pieszego, w wyniku czego doprowadził do potrącenia przebiegającego przez jezdnię pieszegoS. B., który w wyniku potrącenia doznał obrażeń ciała skutkujących jego zgonem, Sąd uznał iż odpowiednio wychowawczym będzie orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat.
W ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie o karze oraz środku karnym uświadomi oskarżonemu naganność jego czynu i zapobiegnie ponownemu popełnieniu przezA. K.przestępstwa. Orzeczona wobec oskarżonego kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz orzeczona obok niej kara grzywny, zdaniem Sądu, uświadomią oskarżonemu konieczność przestrzegania obowiązujących zasad poruszania się po drogach publicznych. Natomiast w zakresie prewencji generalnej, rozstrzygnięcia te zaspokoją społeczne poczucie sprawiedliwości i będą pozytywnie kształtowały świadomość prawną społeczeństwa.
W toku postępowania w sprawie, w dniu 23 grudnia 2014 r. oskarżonemuA. K.zostało odebrane prawo jazdy. Na podstawieart. 63 § 2 k.k.na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych Sąd zaliczył zatem oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 23 grudnia 2014 r. do dnia 06 kwietnia 2016 r.
OskarżonyA. K.wprawdzie nie pozostaje w zatrudnieniu, jednakże sytuacja majątkowa oraz możliwości zarobkowe oskarżonego świadczą o tym, że uiszczenie przez niego kosztów sądowych nie będzie dla niego zbyt uciążliwe. Z tego względu Sąd na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonegoA. K.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tymart. 2 ust 1 pkt 4 i art. 3 ust 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychopłatę w kwocie 450 złotych.