Sąd Okręgowy w Białymstoku
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 23/16
Data wyroku: 2016-06-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marzenna Roleder, Tadeusz Rosiński
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zb. z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk

Sygn. akt III K 23/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 czerwca 2016 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku III Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca: SSO Marzenna Roleder
Ławnicy: Tadeusz Rosiński
Ryszard Konstanty Woronowicz
Protokolant:  Paulina Sokół
przy udziale Prokuratora  Pawła Dacewicza
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 19 kwietnia 2016 roku, 20 kwietnia 2016 roku, 16 maja 2016 roku, 6 czerwca 2016 rok, 23 czerwca 2016 roku sprawy:
K. C.,s.W.iT.z d.B.,ur. (...)wS.,
P. K. (1),s.Z.iH., z d.(...),ur. (...)wG.,
oskarżonych o to, że:
w dniu 11 czerwca 2015 roku wK.u zbieguulic (...)iulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innym nieustalonym mężczyzną, usiłowali dokonać rozboju z użyciem niebezpiecznego przedmiotu jakim był samochód osobowy markiH.model Accord(...), na osobachW. B.iR. B. (1), w ten sposób, że umyślnie doprowadzili do kolizji wspomnianego pojazdu m-kiH., kierowanego przez nieustalonego dotąd mężczyznę z samochodem markiM.onr rej. (...), którym podróżowali pokrzywdzeni, zmierzając do doprowadzenia ich do stanu bezbronności w celu dokonania kradzieży przewożonych przez nich pieniędzy w kwocie około 200 000 zł, jednak zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na postawę pokrzywdzonych, jednocześnie powodując uszkodzenia wymienionego wyżej pojazdu markiM., na łączną sumę strat 80000 zł na szkodęR. B. (1), przy czym czynu zarzuconego dopuścili się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

1
OskarżonychK. C.iP. K. (1)w ramach zarzuconego im czynu uznaje za winnych tego, że w dniu 11 czerwca 2015 roku wK.u zbieguulic (...), działając wspólnie i w porozumieniu z trzecim nieustalonym mężczyzną, usiłowali dokonać rozboju na osobachW. B.iR. B. (1)w ten sposób, że trzeci współsprawca umyślnie doprowadził do kolizji kierowanego przez siebie samochodu osobowego markiH.model Accord(...)z samochodem markiM.onr rej. (...), którym do pracy w kantorze jechali pokrzywdzeni, zmierzając w ten sposób do doprowadzenia ich do stanu bezbronności i dokonania kradzieży przewożonych przez nich pieniędzy w kwocie około 200 000 zł, a oskarżeni w ramach uzgodnionego podziału ról czekali w pobliżu skrzyżowaniaulicy (...), by informować kierowcęH.o trasie przejazdu pokrzywdzonych, zabrać łup i uciec do pozostawionego dalej samochodu, jednak zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na postawę pokrzywdzonych, swoim zachowaniem powodując uszkodzenia pojazdu markiM.w kwocie 64100zł na szkodęR. B. (1), przy czym tego czynu dopuścili się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne tj. czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to mocyart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart.11§2 kkskazuje ich, zaś na mocyart.14§1 kkw zw. zart. 280§1 kkw zw. zart.64§1 kkw zw. zart. 11§3 kkwymierza im kary po 5 (pięć) lat pozbawienia wolności;

2
na mocyart. 63§1 k.k.na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej oskarżonemuP. K. (2)zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 11 czerwca 2015 roku do 24 czerwca 2016 roku;

3
na mocyart. 46 § 1 k.k.orzeka od oskarżonychK. C.iP. K. (1)solidarnie na rzeczR. B. (1)kwotę(...)(sześćdziesięciu czterech tysięcy stu) złotych tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

4
zwalnia oskarżonychK. C.iP. K. (1)od kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa.

Sędzia Sądu Okręgowego Marzenna Roleder Ławnicy: Tadeusz Rosiński
R. W.
III K 23/16

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 11 czerwca 2015 roku przed godziną 8.00K. C.,P. K. (1)i trzeci nieustalony mężczyzna przyjechali samochodem markiO.onumerze rejestracyjnym (...)doK.i zatrzymali samochód w pobliżu budowy przyul. (...). Mieli plan dokonania rozboju na osobachK.IR. B. (1), o którychwiedzieli, że będą jak zwykle rano jechać do swego kantoru z pieniędzmi koniecznymi do handlu walutami.P. K. (1)iK. C.pozostali przy aucie, natomiast trzeci mężczyzna udał do pozostawionego w pobliżu zielonego pojazdu markiH. (...)onumerze rejestracyjnym (...)(który wcześniej przechowywali na parkingufirmy (...)wŁ.), którym przejechał i zaparkował w rejoniesklepu (...)naulicy (...), oczekując na samochódK.iR. B. (1).
K. B.jest właścicielem dwóch kantorów wB., w których pracuje razem ze swoim synemR. B. (1). W dniu 11 czerwca 2015 roku około godziny 8.00 rano mężczyźni, jak codzień wyjechali ze swojego domu wK.zulicy (...)samochodem osobowym markiM.onumerze rejestracyjnym (...). W samochodzie przewozili w dwóch torbach pieniądze polskie oraz waluty zagraniczne o łącznej wartości około 200 tysięcy złotych, przeznaczone do handlu w kantorze. Po wyjechaniu z garażu mężczyźni dojechali do skrzyżowania, gdzie skręcili wulicę (...)i na skrzyżowaniu tej ulicy z Litewską i Długą z przeciwka najechał na nich samochódH. (...)onumerze rejestracyjnym (...), doprowadzając do czołowego zderzenia obydwu pojazdów. Wygląd kierowcyH., który był ubrany w grubą kamizelkę, chroniący głowę kask czy dużą czapkę, miał zakrytą twarz wskazywał, że celowo doprowadził on do zderzenia, a nie był to żaden wypadek komunikacyjny, zatem wzbudziło to czujność podróżującychM.. Próbowali oni ponownie uruchomić swój uszkodzony samochód, by uciec z miejsca zdarzenia, obawiając się, że teraz sprawca i ewentualnie pozostali współsprawcy będą starali się odebrać im pieniądze, które były powodem unieruchomienia ich samochodu i sposobem wejścia w posiadanie toreb z pieniędzmi.
Po zderzeniu mężczyzna kierującyH., wydostał się przez okno swego rozbitego auta i zbliżył się w stronęM.. W tym samym czasie, po nieudanej próbie uruchomienia uszkodzonego samochodu przez synaK. B.również wysiadł z samochodu i wyciągając broń hukową należącą do syna zagroził mężczyźnie jej użyciem. Nieznajomy mężczyzna zawahał się, po czym odwrócił się w kierunkuul. (...)i spojrzał na stojących tam dwóch wspólników, również ubranych w kombinezony robocze. Mężczyznami tymi byliK. C.iP. K. (1), którzy przemieścili się w rejon skrzyżowania i oczekiwali na ewentualne odebranie łupu, a wcześniej obserwowali jadącychM.i informowali kierowcęH.o drodze przejazdu pokrzywdzonych. Wymienieni widząc, że jadącyM.nie zostali obezwładnieni, a wręcz przeciwnie aktywnie się przeciwstawili bezpośredniemu napastnikowi odstąpili od dalszych działań i wrócili do samochodu pozostawionego naulicy (...). Przebrali się ,P. K. (1)poszedł na teren pobliskiej budowy, gdzie pożyczył od pracującego tam pracownika budowlanegoŁ. W.śrubokręt. Następnie za jego pomocą zmienił tablice rejestracyjneO.z wskazanych wyżej na litewskie(...). Po przejechaniu około 100 metrów zatrzymali się i wyrzucili w rejonieulicy (...)w rosnące przy drodze zarośla: dwa kombinezony, dwie kominiarki, tablice rejestracyjne NO(...)oraz dokumenty pojazduH. (...), przenośny zagłuszasz radiowy, 2 młotki, dwie tablice rejestracyjne(...), krótkofalówkę, dwa pojemniki z gazem, po czym odjechali z miejsca zdarzenia.
W tym samym czasieP. K. (1)iK. C.obserwowali funkcjonariuszeP. E.M.iW. K., którzy w tym czasie nie pełnili służby, a przypadkowo byli na posesji, przy której stał samochódO. (...)początkowo na numerach NO(...), a potem(...). Mężczyźni ci zaalarmowani sygnałami jeżdżących w okolicy radiowozów ustalili, że wK.doszło do napadu rabunkowego, stąd zainteresowali się samochodem, w którym zmieniono tablice rejestracyjne i nim jadącymi. Policjanci pojechali swoim cywilnym samochodem za w/w mężczyznami, wiedzieli też, jak wyrzucają oni coś z samochodu w zarośla obok drogi, ały czas utrzymując kontakt telefoniczny z dyżurnym I Komisariatu Policji, w wyniku czegoP. K. (1)iK. C.zostali zatrzymani. W samochodzieO., którym jechali znaleziono świecę dymną, CB radio, 3 pary rękawiczek, dwa kombinezony niebieskie, dwie sztuki tablic rejestracyjnych(...).
Po ucieczce nieustalonego mężczyzny i oddaleniu sięK. C.orazP. K. (3)iR. B. (2)zabrali zM.gotówkę, po czym zaczęli biec w stronę domu. Po drodze spotkali jadącą samochodem sąsiadkę, która zawiozłaK. B.do kantoru, gdzie zostawił on pieniądze, a następnie wrócił na miejsce zdarzenia.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznań świadkaK. B.(k. 1212, 1215v, 1250- 1251v), zeznań świadkaR. B. (1)(k. 58- 59v, 478-479, 708, 1251v- 1253v; 1491-1491v, k. 702-703 i 709-710- wraz z protokołami okazania), zeznań świadkaK. W. (1)(k. 106-107, 188-189, 231-232- wraz z protokołami okazania), zeznań świadkaŁ. W.(k. 1241- 1242, 1245, 1247- wraz z protokołami okazania), zeznań świadkaD. M.(k. 1291- 1292-(...)- (...)- wraz z protokołem okazania), zeznań świadkaG. M.(k. 1298, 1301-1302, 1303-1305, 1330- 1331v), zeznań świadkaW. K.(k. 1306v, 1309-1310, 1312-1313, 1331v-1332), zeznań świadkaP. M.(k. 1314, 1333v), zeznań świadkaP. C.(k. 1316v, 1333v), zeznań świadkaI. K.(k. 1319-1320, 1333v- 1334v), zeznań świadkaE. A. (1)(k. 1322v, 1334v- 1335), zeznań świadkaP. P.(k. 1326-1327, 1335), zeznań świadkaR. M.(k. 1389v, 1410v- 1411), zeznań świadkaK. G.(k. 1392-1393), zeznań świadkaP. Z.(k. 1408, 1412-1412v), zeznań świadkaT. P.(k. 1489v- 1490v), zeznań świadkaM. P.(k. 1490v- 1491v), notatek urzędowych (k. 1-13, 18, 19, 86-88, 90, 100,), protokołów oględzin (k. 21-23, 33-36, 39-44, 112-116, 203-218, 353- 355), szkicu usytuowania pojazdów (k. 37), materiałów poglądowych (k. 48-52, 121-126), protokołów zatrzymania (k. 62-76), protokołów okazania (k. 179-189, 226- 230, 702-703, 709-710, ), opinii biegłych (k. 325-330, 576-582, 660-663, 780, 944-948), odpisów wyroków (k. 407-411, 417-420, ), protokołu eksperymentu procesowego (k. 493-504), wywiady środowiskowe i opinię biegłych (k. 828-849), szkic (k. 1418-1419), informację odP.(k.(...)).
OskarżonyK. C.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił przed Sądem, że w dniu 11 czerwca 2015 roku wraz zP. K. (2)udał się doB.w celu popełnienia przestępstwa, ale nie związanego z usiłowaniem rozboju naB., o którym nie może się wypowiedzieć z uwagi na grożącą mu odpowiedzialność karną. Przyznał, że samochód którym się poruszali znajdował się około 1 km od miejsca zdarzenia, w którym doszło do kolizjiM.zH.i gdy zorientowali się, że coś się dzieje, wyrzucili z samochodu jego zawartość (k. 1249- 1249v).
OskarżonyP. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i identycznie, jakK. C.wskazał, że doB.przyjechali, by dokonać innych przestępstw, co do których nie będzie wyjaśniał. Podkreślił, przy tym, że nie mieli zamiaru dokonać rozboju, a zawartość z samochodu wyrzucili słysząc syreny policyjne i bojąc się zatrzymania. Nie mieli jakiejkolwiek wiedzy co do zamiarów kierującegoH.(k. 1249v).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Przechodząc do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazać należy, iż wyjaśnieniaK. C.iP. K. (1)nie mogły zostać uznane przez Sąd za wiarygodne, były bowiem jawnie sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami pokrzywdzonych i świadków oraz rezultatami innych czynności procesowych.
I tak wyjaśnienia oskarżonych przyjęte dopiero w toku postępowania przed Sądem, po zapoznaniu się z ustaleniami śledczymi, ewidentnie stanowią przyjętą linię obrony sprowadzającą się do wykazania, że w pobliżu miejsca zdarzenia i z to z przedmiotami służącymi do dokonania przestępstwa- świeca dymna, kominiarka, ubrania robocze, krótkofalówka, czemu już zaprzeczyć nie byli w stanie z uwagi na ustalenia dowodowe, znaleźli się w związku z przestępstwem, ale innym, niż to, o które chodzi w sprawie. Linie obrony która ujawnia liczne braki logiczne
Skoro musieli odstąpić od popełnienia zaplanowanego przestępstwa w obliczu niesprzyjających okoliczności to w jakim celu zdecydowali o zmianie tablic rejestracyjnych samochodu? To właśnie to zachowanie wzbudziło zainteresowanie świadków, w tym policjanta poza służbą. Dlaczego oskarżeni, którzy jedynie planowali popełnić jakieś przestępstwo nie ujawnili jego szczegółów? Tym bardziej, że wbrew twierdzeniom o grożącej im odpowiedzialności taka im nie groziła - w polskim prawie karnym sam zamiar nie jest nigdy karalny, a przygotowanie jedynie w nielicznych przypadkach (trudno sobie jednak wyobrazić jakie przestępstwo w karalnym stadium przygotowania oskarżeni mogliby popełnić wK.). Innymi słowy nie wskazywali jakiego konkretnie przestępstwa pragnęli dokonać, bowiem w rzeczywistości taka okoliczność nie zachodziła i nie dałoby się jej uprawdopodobnić. A przecież stanęli pod zarzutem powrotu do przestępstwa rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia, zatem realne wskazanie na inne rzeczywiste zamiary mogłoby ich od takiej odpowiedzialności uchronić.
W przedmiotowej sprawie w zasadzie bezsporne było, że nieustalony mężczyzna kierującyH.umyślnie spowodował zderzenie z pojazdem pokrzywdzonych. Mężczyzna ten nie hamował, bezpośrednio po wjechaniu na skrzyżowanie skierował swój samochód na pas na którym stałM.pokrzywdzonych i uderzył w niego. Uszkodzenia pojazdów, a w szczególnościH.wskazują, że sprawca uderzył bezpośrednio środkiem swojego auta, było do zderzenie czołowe (k. 21-23, 33-36). Przede wszystkim jednak pamiętać należy, iż mężczyzna już przed zdarzeniem zachowywał się i był ubrany nietypowo- w grube ubranie, czapkę (na co zwrócił uwagę świadekR. M.- k. 1387v), po zderzeniu nałożył kominiarkę (co potwierdziła również świadekE. A. (1)- k. 1334v), wysiadł z samochodu i zrobił krok w stronę pojazduB., a następnie po interwencji właściciela kantoru uciekł.
Rzeczą kluczową w tej sprawie jest ustalenie, czy znajdujący się w pobliżuK. C.iP. K. (1)działali wspólnie i w porozumieniu z kierowcąH., który celowo najechał na samochódB.jadących z pieniędzmi do kantoru.
Istotne w tym zakresie były przede wszystkim zeznania pokrzywdzonych- w szczególnościR. B. (1).
K. B.już w trakcie pierwszego przesłuchania w śledztwie wskazał, że wydawało mu się, że przyul. (...), w odległości około 4-5 metrów stała jakaś osoba (k. 1212), co potwierdził podczas kolejnego przesłuchania (k. 1215v) oraz przed Sądem (k. 1250 v). Pokrzywdzony w trakcie dynamicznego i gwałtownego zdarzenia skupiał się przede wszystkim na zażegnaniu niebezpieczeństwa grożącego jemu oraz synowi ze strony mężczyzny wysiadającego zH., na którym skupiał całą swoją uwagę. Nie budzi więc wątpliwości, iż nie miał on możliwości szczegółowego obserwowania osób stojących w pobliżu skrzyżowania, czego zresztą uczciwie w swoich zeznaniach nie ukrywał- „Zdawało mi się, że przy warsztacie usługowym przyul. (...)stały jakieś osoby, co najmniej dwie, nie wiem czy były w kombinezonach, nie wiem czy one miały związek z tym napadem,” (k. 215v); „On się zatrzymał w tym czasie i spojrzał w tą stronę, gdzie stały dwie osoby. Nie przyjrzałem się tym osobom” (k. 1250v). W ocenie Sądu ta relacja nie budzi wątpliwości co do swojej rzetelności, w zakresie w jakim wskazał dwóch obserwujących zajście mężczyzn.
Jego zeznania znajdują bowiem potwierdzenie nie tylko w zeznaniach jego syna, ale również jego sąsiadkiP. Z., która już w trakcie pierwszego przesłuchania, dzień po zdarzeniu, zeznała, że odwożąc pokrzywdzonych z miejsca zdarzeniaK. B.relacjonował jej przebieg napadu, wskazując, że wH.siedział jeden sprawca, „pozostali dwaj byli gdzieś obok” (k. 1408).
Zdecydowanie na obecność dwóch mężczyzn stojących przyul. (...)wskazałR. B. (1). Wymieniony już w trakcie pierwszego przesłuchania, bezpośrednio po zdarzeniu w dniu 11 czerwca 2015 roku wskazał, że około 5 metrów od skrzyżowania naul. (...)stały dwie osoby w kombinezonach, takich jak kierowcaH.(k. 1218), co powtórzył w trakcie kolejnego przesłuchania (k. 1220v) oraz przed Sądem (k. 1251v-1252). Pokrzywdzony zwrócił uwagę na ich nietypowe w sytuacji, która się wydarzyła zachowanie: wypadek nie zrobił na nich żadnego wrażenia, nie byli oni zaskoczeni tym zdarzeniem. Żaden z mężczyzn nie udzielił również pokrzywdzonym pomocy, nawet nie spytał co się stało (k. 1252v). Co do kierowcyH., to świadek wskazał, że gdy wydostał się on z samochodu to spojrzał w stronę stojących i pobiegł w ich stronę.
Zdaniem Sądu powyższe ustalenia wskazują, że po tym, jakK. B.podjął skuteczną próbę obrony przy użyciu broni palnej (hukowej- o czym oskarżeni jednak nie wiedzieli) napastnicy zrezygnowali z kontynuowania przestępstwa i uciekli z miejsca napadu. I dotyczy to wszystkich napastników: kierowcyH.i stojących nieopodal obydwu oskarżonych.
Przedstawione wyżej zeznania świadków należało uznać za wiarygodne, bowiem były ze sobą wzajemnie zgodne i uzupełniające się. Osoby przesłuchane nie mają żadnego powodu, by bezpodstawnie obciążać oskarżonych – trudno uznać za realny powód chęć uzyskania za rozbity samochód przezR. B. (1)- przecież w razie nieustalenia sprawców mógłby korzystać on z pomocy ubezpieczyciela.
Kluczowe znaczenie dla ustalenia sprawstwa oskarżonych miały także inne czynności procesowe w postaci okazań.
W trakcie pierwszego okazaniaR. B. (1)wskazał naP. K. (1), jako tego, który z sylwetki podobny jest do mężczyzny stojącego w pobliżu miejsca napadu (k. 1224).R. B. (1)w sposób zdecydowany wskazał naK. C., którego po twarzy i sylwetce zidentyfikował jako tego, którego widział w trakcie napadu. Miał wątpliwości, czy był to mężczyzna kierującyH., czy stojący przy skrzyżowaniu z drugim mężczyzną (k. 1226).
Na rozprawie świadek bez wątpliwości wskazał na oskarżonegoP. K. (1)jako jednego ze stojących przy skrzyżowaniu, do których odwrócił się kierowcaH., wyjaśniając swoje niezdecydowanie podczas okazania sprzed 6 miesięcy w ten sposób, że w trakcie okazania ten oskarżony miał szczuplejszą twarz niż w trakcie zdarzenia (k.1252). Pokrzywdzony w sposób logiczny argumentował, że czas jaki upłynął od zdarzenia do rozprawy pozwolił mu na analizę zdarzenia w którym wówczas uczestniczył, przez co jest przekonany, że sprawca uderzenia miał coś na głowie, podczas gdy mężczyźni, których zaobserwował na skrzyżowaniu nakryć głowy ani kominiarek nie mieli, jak ich zobaczył.
Zdaniem Sądu rozpoznanie oskarżonych przez pokrzywdzonego było prawidłowe. Ich znaczenia w żadnym stopniu nie podważają świadkowie zgłoszeni przez obronę- pracownicy okolicznych warsztatów samochodowych, którzy mogli znajdować się w pobliżu miejsca zdarzenia jako gapie.
T. P.zeznał, że jak zobaczył dwa rozbite samochody, to już w nich nikogo nie było, przy nich również. Opisał, że jak szedł w kierunku skrzyżowania to minęła go jakąś biegnąca osoba. Przyznał, że był wówczas ubrany w kombinezon roboczy( na rozprawę świadek stawił się tymże, który stanowiły niebieskie spodnie ogrodniczki, co Sąd odnotował w protokole przesłuchania)- (k. 1489v-1490v).
Te zeznania wskazują, że świadek znalazł się w pobliżu już po momencie ucieczki sprawców z miejsca zdarzenia, bowiem kierowców pojazdów na miejscu, w jego relacji, już nie było. Zatem nie ma fizycznej możliwości, by to jegoR. B. (1)dostrzegł w pobliżu skrzyżowania i wziął za wspólnika sprawcy. Co więcejR. B. (1)dodał, że znaT. P.z widzenia, bardzo często mijał się z nim idąc do sklepu, zatem nie mógł go pomylić z rozpoznanymP. K. (2)(k. 1491-1491v).
Również zeznaniaM. P.-kolejnego właściciela warsztatu samochodowego położonego wK.nie osłabiły w najmniejszym stopniu wyników okazań osób podejrzanych, bowiem świadek zeznał, że widział zdarzenia, które miało miejsce około 900 metrów od jego warsztatu.
Zatem reasumując ten wątek linia obrony polegająca na podważeniu prawidłowego okazania przezR. B. (1)nie powiodła się.
Również analiza innych dowodów osobowych zgromadzonych w sprawie - zeznań szeregu przypadkowych świadków, pozwoliła powiązać oskarżonych z kierowcąH..
KierowcęH.opisał jedynie świadekR. M.(k.1387-1388), gdy jechał swoim samochodem około 7.45 do szkoły. Zwrócił on uwagę świadka, bo jechał on zielonąH.ulicą (...)i miał na głowie jakąś dużą czapkę lub kask. Wracając po 10 minutach świadek widział tego kierowcę ponownie, jak siedział w stojącej naulicy (...). Przyjrzał mu się i opisał, że był ubrany w gruby waciak, z powodu którego miał nienaturalnie duży tułów.
ŚwiadekD. M.zeznał, że w dniu 11 czerwca 2015 roku około godziny ósmej rano, gdy szedł do posesję naulicę (...)zauważył samochód markiO. (...)koloru ciemnozielonego na polskich tablicach rejestracyjnych rozpoczynających się od liter NO, z którego wysiadło trzech mężczyzn, ubranych w robocze uniformy. Zaobserwował, że jeden z nich był wyraźnie grubszy od pozostałych i on oddzielił się od pozostałych i poszedł w kierunkuulicy (...), dwaj pozostali przy samochodzie. Z obserwacji świadka wynikało, że wszyscy, których widział mieli chyba czapki na głowach. Świadek opisał, że około godziny 8.30 zobaczył tego samegoO., jak zawracał przed posesją, gdzie świadek przebywał, ale miał już zmienione tablice rejestracyjne na litewskie rozpoczynające się od liter NO. Swoją obserwacją podzielił się z panemG., który był policjantem i ten zaalarmowałP.. (k. 1291-1292).
Świadek w trakcie okazania osób wskazał naP. K. (1)jako jednego z trzech mężczyzn, których widział przy opisywanymO., w którym zmieniono tablice rejestracyjne (k.1295). Przyznał jednak, że nie ma co do tego całkowitej pewności 100% pewności, co podkreślił również przed Sądem (k. 1329v).
W ocenie Sądu rozpoznanie dokonane przez świadka było jednak prawidłowe, bowiemK. C.sam przyznał, że w dniu zdarzenia widział zeznającego świadka przechodził koło niego z psem, ale zastrzegł, że stał wtedy tylko zP. K. (2)przy samochodzie naprzeciw działki (k. 1329v).
Oceniając zeznania tego świadka należy uznać je za prawdziwe i to także dodatkowo z powodu wysoce wiarygodnych powodów, dla jakich świadekD. M.zwrócił uwagę właśnie na pasażerówO.i dokładnie ich obserwował. Świadek wskazał, że w okolicy nie było innych osób, a obecność tych które zobaczył wzbudziła jego zdziwienie, bowiem zaparkowali samochód na świeżo skoszonej trawie, a dookolno są jedynie działki z nowobudowanymi domami jednorodzinnymi. Zastanowiło go jaką pracę oni mają wykonywać, bowiem byli roboczo ubrani, a dodatkowo w niedługim czasie jechali samochodem, który miał już zmienione tablice rejestracyjne. Obiektywnie oceniając takie okoliczności mogą one budzić zainteresowanie przypadkowego przechodnia, tym bardzie, że nie było to centrum miasta i duże nasilenie ruchu osób i pojazdów. Osoby mieszkające na osiedlach domów jednorodzinnych zupełnie inaczej postrzegają i dostrzegają zmiany w swoim bezpośrednim otoczeniu niż mieszkańcy bloków i dużych osiedli mieszkaniowych.
Dodatkowo zeznaniaD. M.znajdują potwierdzenie w zeznaniachG. M.iW. K.- funkcjonariuszyP., którzy nie byli jednak na służbie i w chwili zdarzenia przypadkowo znaleźli się w pobliżu.
G. M.zeznał, że w dniu zdarzenia ok. godz. 8. 15 przejeżdżającul. (...)zauważył dwóch mężczyzn w pobliżu zielonego samochodu markiO.na polskich numerach rejestracyjnych zaczynających się od(...)zauważył dwóch mężczyzn, w których później w czynnościach okazania rozpoznałP. K. (1)jako kierowcę zielonegoO.iK. C.(k. 1298, 1301-1302, 1303-1305) jako stojącego przy tym samochodzie zaparkowanym przyulicy (...). Świadek opisał, że po 10 minutach koło nich przejechał ten sam zielonyO.z tymi mężczyznami, których świadek widział wcześniej, tylko teraz miał już zmienione tablice rejestracyjne na litewskie rozpoczynające się od liter(...). Świadek zeznał, że widząc, że dzieje się coś bowiem w okolicy jeździły radiowozy na sygnale, o swoich spostrzeżeniach powiadomiłP.i w tym czasie dodatkowo zauważył, że osoby z zielonegoO.zatrzymali się i coś w zarośla wyrzucali z samochodu, po czym odjechali. Świadek po otrzymaniu od dyżurnego informacji, że w okolicy był napad wsiadł z kolegą do swojego samochodu i pojechali za zielonymO., pomagając policjantom w jego zatrzymaniu i wskazując miejsce, gdzie mężczyźni pozbyli się przedmiotów z swojego samochodu.
W. K.zeznał, że po spotkaniu zG. M.iD. M.wymienili się spostrzeżeniami, co do samochodu markiO., w którym zmieniono tablice rejestracyjne. Potem widział, jak mężczyźni z tego samochodu wyrzucali coś w krzaki. Świadek w osobachP. K. (1)iK. C.- k. 1309-1310, 1312-1313 rozpoznał tych, którzy jechaliO.i coś z niego wyrzucali.
Powyższe zeznania trzech osób tworzą razem spójną i logiczną całość. Niczym dziwnym nie jest, że sytuacja wzbudziła czujność u osób, które wykonują na co dzień zawód policjantów, a swoim działaniem przyczynili się do zatrzymania uciekających z miejsca przestępstwa sprawców i odnalezienia przedmiotów przeznaczonych do dokonania przestępstwa. Innymi słowy odnaleźli się oni w zaistniałej sytuacji, jak profesjonaliści i nie w tym niczego wątpliwego, tak co do ich zeznań, jak i zachowania.
Innego rodzaju spostrzeżenia ujawniła świadekI. K.( k.1319-1320), która ze swojego miejsca pracy dostrzegła szybko jadącą zielonąH.i po chwili huk uderzenia. Po wybiegnięciu ze sklepu widziała uciekającego mężczyznę zH.w stronęulicy (...)i dwóch mężczyzn , którzy wysiedli z drugiego samochodu i krzycząc, że miał miejsce napad pobiegli w stronęulicy (...). Świadek zapewniła, że nie widziała żadnych innych podejrzanych osób w pobliżu sklepu.
Podobnie świadekE. A. (1)(k. 1322v) zeznała, że po zderzeniu pojazdów z jednego samochodu mężczyzna wydostał się przez okno i miał zasłoniętą twarz kominiarką, a poza tym miał jeszcze coś naciągnięte na głowę. Pobiegł w stronęulicy (...), a dwaj mężczyźni z drugiego samochodu jeszcze przed nim zaczęli uciekać w stronę, z której przyjechali. Innych osób świadek nie widziała.
Oceniając te zeznania przypadkowych świadków z miejsca zdarzenia wskazać należy, że kobiety były bardzo emocjonalnymi świadkami: całą swoją uwagę skoncentrowały na samym zdarzeniu i ich uczestnikach. Gwałtowność i przebieg tej sytuacji spowodowały, że ich postrzeganie i relacja z niego uległy zakłóceniu:I. K.twierdziła, że broń miał pasażerM., aE. A. (2)- że kierowca drugiego pojazdu,I. K.wskazywała, że nie widziała, by uciekający zH.był zamaskowany lub miał coś na głowie, podczas gdy drugi świadek wskazywała, że miał kominiarkę i jeszcze coś dodatkowego na głowie, pierwsza wskazywała, że najpierw uciekał kierowcaH.potem dwaj z drugiego pojazdu, druga kobieta – wskazała na kolejność odwrotną. Generalnie jednak zeznania te w żadnym wypadku nie wykluczyły obecności w pobliżu skrzyżowania oskarżonych w sytuacji gdy ich uwaga skierowana była w całości na uczestników samego zderzenia się pojazdów i zachowania osób w nich jadących.
Obecność oskarżonych wK.w okolicyulicy (...)potwierdzili świadkowieK. W. (1)(k.1234v-1235) iŁ. W.(k.1241-1242), której to okoliczności oskarżeni nie zaprzeczali, zatem nie ma potrzeby analizowania tych zeznań.K. W. (1)podał, iż oskarżeni przebywali przy budowie około 10- 15minut (k. 1235, 1256).Ł. W.zeznał natomiast, że przed godziną 8 w pobliże warsztatu przyjechałO., a po około 5-10 minutach przyszedł mężczyzna (świadek rozpoznałP. K. (1)- k. 1245).
Generalnie z zeznań tych świadków wynikało, że nie zwracali oni uwagi na mężczyzn zO.i na okres czasu, jaki znajdowali się oni w pobliżu ich budowy(k.1255v, k. 1256v). Zeznania te okazały się jedynie potwierdzić, że oskarżeni po nieudanym rozboju powrócili do samochodu i zmienili tablice rejestracyjne, do czego potrzebny był im pożyczony od świadków śrubokręt. Przecież w momencie zatrzymania samochódO.posiadał tablice rejestracyjne(...), a w bagażniku pod tapicerką błotnika lewego ujawniono zawinięte w materiał dwie tablice rejestracyjne(...), które zostały zdjęte przez oskarżonych (k.51, 43v, 41).
(...)na temat powyższych polskich tablic rejestracyjnych udzielili świadkowie:J. D.(k. 137-138, 1254) iK. D.(k. 168-169, 1254v- 1255), którzy wskazali jedynie, że posiadali w przeszłości samochód na takich tablicach rejestracyjnych i nie wiedzieli jak w ich posiadanie weszli oskarżeni. ŚwiadkowieP. M.iP. C.wskazali, że przed siedzibąfirmy (...)wŁ.od początku 2015 roku przez dłuższy czas stał samochód markiH. (...)na(...)numerach rejestracyjnych, który jednak w końcu zniknął (k. 1314v, k.1316v).
ŚwiadekP. P.zeznał natomiast, że był właścicielem pojazdu markiH. (...)onumerze rejestracyjnym (...), który jednak sprzedał handlarzowi samochodów (k. 1326-1327, 1335).
Zeznania przytoczonych świadków w połączeniu z zeznaniamiK. G., który wskazał, żeO. (...)został zarejestrowany na jego nazwisko, za co zapłacił mu nieznany mężczyzna (k. 1054-1055) wskazują, że samochody uczestniczące w przestępstwie (O.iH.), „przygotowywane” były jako narzędzia mające służyć do popełnienia przestępstwa- na co wskazuje fakt rejestracjiO.na dane postronnej osoby, zaopatrywanie się w dodatkowe tablice rejestracyjne.
O tym, że oskarżeni współdziałali z nieustalonym kierowcąH. (...)w usiłowaniu dokonania przestępstwa rozboju dowodzi też analiza charakteru i przeznaczenia przedmiotów, zarówno tych ujawnionych podczas przeszukania pojazdu(...), jak i tych, które z tego pojazdu zostały wyrzucone i ukryte w krzakach w okolicachulicy (...)(k.577-580), (k.660-661). Ewidentnie CB radio i zagłuszacz radiowy miały służyć komunikowaniu się sprawców w dwóch pojazdachH.iO.jeszcze przed zderzeniem, ewentualnie w trakcie ucieczki pozwolić na nasłuch radiowy, świeca dymna pomocy w późniejszej ucieczce, po dokonanym rozboju, kombinezony -w zakamuflowaniu swojej obecności na miejscu zdarzenia i „wtopieniu się” w tłum, kominiarki i rękawiczki do utrudnienia swojej identyfikacji, młotki i gaz łzawiący do obezwładnienia napadniętych. Tyle tylko, że nie przewidzieli, ze napadnięci nie będą osobami bezbronnymi, które najpierw da się zatrzymać i obezwładnić, a potem przy pomocy posiadanych narzędzi pozbawić własności posiadanych środków pieniężnych, wiezionych do miejsca pracy w kantorze wymiany walut.
Na koniec wskazać należy, że w sprawozdaniu z badań biologicznych niektórych rzeczy ukrytych na poboczuulicy (...)w postaci rękawiczek, kominiarek stwierdzono obecność DNA ludzkiego pochodzącego odP. K. (1)iK. C.(k.944-948), co w zestawieniu z zeznaniami świadkówW. K.iG. M.pozwala na połączenie tychże rzeczy z osobami oskarżonych, którzy po przestępstwie chcieli pozbyć się przedmiotów łączących ich z przestępstwem, którego dokonanie się nie udało na skrzyżowaniuulicy (...). Przy czym wymowy tego dowodu nie osłabia fakt, że nie na wszystkich zabezpieczonych rzeczach ujawniono DNA oskarżonych, bowiem zgodnie z opinią przyczyną takiego stanu rzeczy mógł być brak lub podprogowa ilość wyjściowego materiału badawczego.
Finalnie dowodem najważniejszym i obiektywnie niepodważalnym, który nierozerwalnie łączy oskarżonych ze sprawcą uderzenia wM. (...)iR. B. (1)są dokumenty pojazdu markiH. (...)w postaci: dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, polisy ubezpieczeniowej, potwierdzenia opłaty polisy ubezpieczeniowej, ujawnione jednak nie jak by się wydawało w samochodzieH. (...), ale pośród innych rzeczy wyrzuconych z samochoduO. (...)koloru zielonego początkowo poruszającego się nanumerach rejestracyjnych (...), a później na numerach(...), a którym to poruszali się oskarżeni, którego to faktu nie kwestionowali w obliczu zeznań świadków tę okoliczność relacjonujących.
Reasumując powyższe ustalenia Sąd uznał oskarżonychK. C.iP. K. (1)za winnych usiłowania przestępstwa rozboju i zniszczenia mienia w warunkach powrotu do przestępstwa.
Omówione wyżej dowody wskazują, że oskarżeni współdziałali w ramach uzgodnionego podziału ról z trzecim nieustalonym dotąd sprawcą. W ramach tego podziału ról zadaniem trzeciego sprawcy było fizyczne obezwładnienie pokrzywdzonych, unieruchomienie kierowanego przez nich pojazdu- co ostatecznie nastąpiło w wyniku najechania kierowanego przez tą osobę pojazdu markiH.na jadący z naprzeciwka samochód, którym przemieszczali sięK. W. (2)iR. B. (2). Do zadań oskarżonych należało natomiast przede wszystkim informowanie trzeciego sprawcy o trasie (i czasie przejazdu) pokrzywdzonych, udzielenie trzeciemu sprawcy pomocy po zderzeniu aut, tj. zabrać łup oraz umożliwić ucieczkę pozostawionym w pobliżu samochodem markiO..P. K. (1), jak iK. C.obserwowali zderzenie samochodów mające miejsce na skrzyżowaniuul. (...). Ubrani byli w takie same kombinezony robocze jak sprawca zderzenia, a po podjęciu obrony przez pokrzywdzonych i ucieczce współdziałającego również odstąpili od dalszych działań i wrócili do samochodu (przy czym w żadnym wypadku nie było to odstąpienie dobrowolne w rozumieniuart. 15 § 1 k.k., a wynikało jedynie z niemożności osiągnięcia celu zaboru mienia z uwagi na aktywną obronę napadniętych).
Z opisu drogi zarówno w protokole (k.493-495), jak i zapisu fotograficznego (k.501-504) wynika, że od skrzyżowaniaulicy (...)doulicy (...), gdzie stał samochódO. (...)oskarżonych jest odległość około 900 metrów drogą publiczną. Zatem przyjmując, że średni chód człowieka pozwala na przejście 5 kilometrów w ciągu godziny, odległość 900 metrów można było przebyć w ciągu około 10 minut. Zatem najwcześniej zobaczył ich jeszcze we trójkęD. M., a potem po około pół godzinie ponownie tylko samych oskarżonych. Podobne spostrzeżenia poczyniłŁ. W., który ocenił, że oskarżonyK.podszedł do nich po 5-10 minutach, jak podjechał samochód.G. M.wskazał, że o 8.15 dwóch mężczyzn było już przy samochodzie i po 10 minutach odjechali.
Z informacji zK.wB.wynika (k.(...)), że zgłoszenia o zdarzeniu nastąpiły już o 8.06, zatem do przestępstwa doszło o godzinie 8 lub trochę przed ósmą. StądŁ. W.iG. M.widzieli oskarżonych, którzy już wrócili z miejsca usiłowania przestępstwa i przygotowywali się do odjazdu. NatomiastR. M.już o 7.45 widział, jak trzeci nieustalony sprawca zmierzał w pobliżeulicy (...), gdzie oczekiwał na samochód oskarżonych.
Oskarżeni znajdowali się w bezpiecznej odległości od miejsca zdarzenia- 900 metrów, zatem uznając, że w żaden sposób nie mogą być powiązani z trzecim sprawcą spokojnie zmienili ubrania, tablice rejestracyjne pojazdu, pozbyli się z pojazdu przedmiotów, które mogły ich łączyć z przestępstwem rozboju naB.i obciążyć odpowiedzialnością i odjechali zK., nie doceniając spostrzegawczościR. B. (1)i obserwujących ich przypadkowych świadków – w tym policjantów poza służbą.
Sąd uznając winę oskarżonych usiłowania dokonania przestępstwa rozboju (próbowali wraz z trzecim sprawcą przy użyciu samochodu doprowadzić pokrzywdzonych jadących samochodem do stanu bezbronności, by zabrać od nich w celu przywłaszczenia przewożone przez nich pieniądze) nie podzielił kwalifikacji prawnej zaproponowanej przez oskarżyciela publicznego w zakresie dotyczącym posługiwania się przez oskarżonych niebezpiecznym przedmiotem, jakim miałby być samochód osobowy markiH. (...), w rozumieniuart. 280 § 2 k.k.Zgodnie zart. 280 § 2 k.k.kwalifikowany typ przestępstwa rozboju popełnia jego sprawca, który posługuje się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym albo działa w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu lub wspólnie z inną osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem, środkiem lub sposobem.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjmuje ugruntowane w orzecznictwie i doktrynie prawa karnego poglądy, zgodnie z którymi o uznaniu konkretnego przedmiotu za „przedmiot niebezpieczny” w rozumieniu w/w przepisu prawa decyduje nie sposób jego użycia, a jego właściwości, wynikające z jego konstrukcji, budowy i normalnego przeznaczenia. Poza tymart. 280 § 2 k.k.wymaga, by przedmiot służący do popełnienia przestępstwa był podobnie niebezpieczny do broni palnej, noża.
W niniejszej sprawie zatem należało ocenić, czy samochód osobowy markiH. (...)może być uznany za przedmiot „podobnie niebezpieczny”.
Jednak auto osobowe z samej swojej istoty nie posiada właściwości wskazujących, by jego normalne, zgodne z przeznaczeniem użycie groziło zdrowiu i życiu ludzi. Oczywistym jest, że podstawową funkcją samochodu jest transport, przemieszczanie się osób- samochód użytkowany przez osobę przeszkoloną, zgodnie z wszystkimi zasadami kierowania nim i w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami sam w sobie nie może być uznany za przedmiot niebezpieczny, o stopniu „niebezpieczeństwa” zbliżonym do broni palnej czy noża.
Jak słusznie wskazał Sąd Apelacyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 listopada 2000 r. w sprawie II AKa 199/00 niewłaściwy i krytykowany jest pogląd, zgodnie z którym o niebezpieczeństwie przedmiotu decydują nie jego obiektywnie niebezpieczne cechy, ale sposób użycia. Z takiego punktu widzenia zaś każdy przedmiot może być niebezpieczny. Sąd Okręgowy w Białymstoku w pełni podziela przytoczone poglądy. Nie budzi przecież wątpliwości, że praktycznie każdy występujący w życiu codziennym przedmiot, z uwagi na swoją konstrukcję, formę materialną oraz właściwości ciała ludzkiego może być użyty w sposób stanowiący zagrożenia dla zdrowia, a nawet życia ludzkiego (np. możliwe jest uduszenie człowieka poduszką; uszkodzenie ciała, a nawet zabicie człowieka przy pomocy ołówka, czy długopisu, celowe potrącenie przez inny niż samochód pojazd np. przez rozpędzony rower- nie sposób jednak uznać tego rodzaju przedmiotów za niebezpieczne w rozumieniuart. 280 § 2 k.k.). Przyjmując nawet, że w konkretnej sytuacji faktycznej rozpędzony samochód uderzył celowo w nadjeżdżający z przeciwka drugi samochód faktycznie powodując realne zagrożenie dla zdrowia pokrzywdzonych, to jednak nie było ono porównywalne z użyciem wobec nich broni palnej lub noża.
Sąd uznając oskarżonych za winnych usiłowania rozboju na osobachK.iR. B. (1)uznał również, że zachowanie ich jednocześnie wypełniało znamiona przestępstwa zniszczenia mienia, tj. czynu zart. 288 k.k.Nie budzi wątpliwości, iż na skutek działania oskarżonych uszkodzeniu, a w zasadzie zniszczeniu (stwierdzono szkodę całkowitą) uległ samochód osobowy markiM.należący doR. B. (1), co musiało znaleźć odzwierciedlenie w kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu zgodnie zart. 11 § 2 k.k.
Orzekając o karze wskazać należy, że zarówno oskarżonyP. K. (1), jak i oskarżonyK. C.są osobami młodymi, zdrowymi psychicznie, a co za tym idzie posiadającymi możliwość swobody w podejmowaniu decyzji co do swego zachowania. W ocenie Sądu, co należy powtórzyć za biegłymi psychiatrami powołanymi w sprawie, w dacie czynu mieli oni pełną możliwość rozpoznania jego znaczenia, a co ważniejsze pokierowania swoim postępowaniem.
Wymierzając kary oskarżonym Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego im czynu, godzącego w podstawowe dobra każdego człowieka, jakimi są zdrowie i prawo własności.
Sprawcy działali w sposób przemyślany i zorganizowany. Ich działanie nie było nakazem chwili czy spontanicznym zrywem, ale było planowane przez kilka miesięcy. Byli wyposażeni w szereg przedmiotów służących do popełnienia tego przestępstwa, nie zaatakowali osób przypadkowych, ale takie, o których wiedzieli, że będą posiadać przy sobie znaczne środki finansowe. Zupełnie profesjonalnie podeszli nie tylko do samego napadu, ale i do zabezpieczenia sobie drogi ucieczki. Te okoliczności świadczą o znacznym natężeniu złej woli, planowaniu niebezpiecznego działania.
Fakt, że ostatecznieK.iR. B. (2)nie odnieśli obrażeń, a pieniędzy im nie odebrano, nie był wcale spowodowany łagodnym zachowaniem sprawców, ile zachowaniem pokrzywdzonych, którzy jechali zapięci pasami bezpieczeństwa i zabezpieczeni poduszkami powietrznymi w pojeździe, uzbrojeni w broń hukową.
Z drugiej strony doszło jednak do szkód materialnych spowodowanych działaniem oskarżonych, bowiem samochódM.został generalnie zniszczony.
Oskarżeni to sprawcy mało powiedzieć niepoprawni, to sprawcy zdemoralizowani.
K. C.od 14 listopada 2014 roku przebywał wolności z uwagi na udzieloną mu przerwę w odbywaniu kary pozbawienia wolności.
Nadto oskarżonyK. C.wyrokiem Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 5 stycznia 2011 roku (w sprawie II K 11/10) został skazany na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 7 lipca 2013 roku do 7 listopada 2014 roku. Przestępstwa objętego niniejszym postępowaniem dopuścił się więc w czasie 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne (obydwa przestępstwa zostały popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej), czym wyczerpał znamionaart. 64 § 1 k.k.
Także iP. K. (1)na wolności przebywał krótko, bowiem od dnia 22 grudnia 2014 roku przebywał na warunkowym przedterminowym zwolnieniu.
Dokonując przedmiotowego przestępstwa działał w warunkach recydywy zwyczajnej bowiem wyrokiem Sądu Rejonowego w Suwałkach z dnia 29 października 2007 roku (w sprawie II K 491/06), zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 17 stycznia 2008 roku (w sprawie II Ka 429/07) został skazany na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał od dnia 22 kwietnia 2012 roku do czasu warunkowego przedterminowego zwolnienia tj. 22 grudnia 2014 roku. Przestępstwa objętego niniejszym postępowaniem dopuścił się więc w czasie 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne (jedno z przestępstw przypisanych mu w/w sprawie Sądu Rejonowego w Suwałkach jest przestępstwem przeciwko mieniu, a więc przestępstwem tego samego rodzaju co rozbój).
Z wywiadów środowiskowych oskarżonych wynika, że obydwaj mieli rodziny, które ich wspomagały i w tym środowisku mogli spokojnie i uczciwie funkcjonować życiowo. Jednak taki sposób życia im nie odpowiadał i szukali w przestępstwie sposobu na uzyskanie szybkich i dużych pieniędzy, bowiem normalne, mozolne zarabianie na utrzymanie siebie i rodzin im nie odpowiadało.
Zatem wymierzona kara pozbawienia wolności jest karą sprawiedliwą i adekwatną, zarówno w zakresie społecznej szkodliwości przestępstwa, jak i stopnia zawinienia sprawców. Jest karą surową, bowiem tylko taka jest w stanie zmusić sprawców do zmiany swego zachowania i życia bez naruszania norm prawnych.
Działając na mocyart. 63 § 1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonemuP. K. (2)okres rzeczywistego, faktycznego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 czerwca 2015 roku do 24 czerwca 2016 roku na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności.
Sąd nałożył również na oskarżonych solidarnie obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoR. B. (1)kwoty 64.100 złotych- stanowiącej wysokość poniesionej przez pokrzywdzonego straty w związku z uszkodzeniem samochodu markiM.. Nałożenie tego obowiązku solidarnie, w ocenie Sądu, lepiej zabezpieczy uzasadniony interes w zaspokojeniu się pokrzywdzonego, który swobodnie będzie mógł wybrać od kogo dochodzić należności, w sytuacji na. Wcześniejszego opuszczenia aresztu przez jednego z oskarżonych lub lepszej sytuacji materialnej któregoś z nich.
Sąd zwolniłK. C.iP. K. (1)od kosztów sądowych uznając, iż z uwagi na ich sytuację majątkową (brak majątku, brak stałej pracy przed zatrzymaniem) oraz orzeczenie wysokiej kary pozbawienia wolności, uiszczenie tych kosztów nie będzie możliwe.