Sąd Okręgowy w Warszawie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX Ka 1078/15
Data wyroku: 2016-05-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Izabella Rzewuska, Marek Sobkowicz, Edyta Snastin

Sygn. aktIX Ka 1078/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 maja 2016 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:SSO Marek Sobkowicz
Sędziowie: SO Izabella Rzewuska
SR (del.) Edyta Snastin (spr.)
Protokolant: sekr. sąd. Karolina Rogala
przy udziale Prokuratora Doroty Miszkurki - Sokół
po rozpoznaniu w dniu 12.05.2016r.
sprawy:
R. C.,synaZ.iS.zd.S.,urodz. (...)wK.
oskarżonego o czynzart. 284 § 2 k.k.
R. K.,synaJ.iT.zd.P.,urodz. (...)wW.
oskarżonego o czynzart. 270 § 1 k.k.i inne
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonegoR. K.i obrońcę oskarżonegoR. C.
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie
z dnia 17 marca 2015r., sygn. akt III K 2173/06

orzeka:

1
zmienia zaskarżony wyrok wobecR. C.i podstawieart. 435 kpkwobecD. D.w ten sposób, że uniewinnia oskarżonychR. C.iD. D.od popełnienia przypisanych im czynów;

2
w pozostałym zakresie wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. B.kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych podwyższoną o stawkę podatku VAT tytułem wynagrodzenia za obronę udzieloną oskarżonemuR. C.z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

4
zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonegoR. K.300 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz pozostałe koszty sądowe postępowania odwoławczego;

5
koszty procesu w części uniewinniającej oskarżonychR. C.

iD. D.ponosi Skarb Państwa.
Sygn.aktIX Ka 1078/15

UZASADNIENIE
R. K.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 8 lipca 2005 r. na terenie posesji przyul. (...)wŁ.pomagałR. C.iD. D.w ukryciu samochodu markiV. (...)onr. rej. (...)o wartości 71.338 zł, wiedząc, że pojazd ten pochodzi z przestępstwa przywłaszczenia mienia na szkodę(...) Sp. z o.o.;

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.

II
w okresie pomiędzy 7 kwietnia 2005 r. a 8 lipca 2005 r., w nieustalonym miejscu nabył a następnie ukrywał poprzez zmianę tablic rejestracyjnych na nr(...)(...)na terenie posesji przyul. (...)wŁ.samochód markiB.onr. rej. (...)o wartości 50.100 zł, pochodzący z kradzieży na szkodęS. L.;

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.

III
w okresie pomiędzy 7 kwietnia 2005 r. a 8 lipca 2005 r. wŁ.przerobił oznakowania identyfikacyjne samochodu markiB.onr. rej. (...), w ten sposób, że w miejsce oryginalnego oznakowania nadwozia oraz silnika naniósł numery przyporządkowane do samochodu markiB.onr. rej. (...);

tj. o czyn zart. 306 k.k.

IV
w dniu 18 marca 2006 r. posłużył się jako autentyczną sfałszowaną fakturą VAT z dnia 13 marca 2005 r. wystawioną przez nieistniejącąfirmę (...), przesyłając ten dokument do Prokuratury Rejonowej Warszawa Żoliborz, celem potwierdzenia legalności samochodu markiB.;

tj. o czyn zart. 270 § 1 k.k.
R. C.został oskarżony o to, że w okresie od 24 lutego 2005 r. do 11 lipca 2005 r. wŁ., działając wspólnie i w porozumieniu zD. D.przywłaszczył sobie powierzony mu samochód markiV. (...)onr. rej. (...)

0
wartości 71.338,77 zł, czym działał na szkodę(...) Sp. z o.o.; tj. o czyn zart. 284 § 2 k.k.

D. D.został oskarżony o to, że w bliżej nie ustalonym czasie, w okresie o 24 lutego 2005 r. do lipca 2005 r. w miejscowościŁ., działając wspólnie

1
w porozumieniu zR. C.przywłaszczył pochodzący z leasingu samochód markiV. (...)onr. rej. (...)o wartości 71.338,77 zł, w ten sposób,

że rozporządził nim jako swoim mieniem, zlecając zdemontowanie przedmiotowego pojazdu na części, czym działał na szkodę(...) Sp. z o.o.; tj. o czyn z art. 284 §2k.k.
Wyrokiem z dnia 17 marca 2015r., sygn. akt III K 2173/06 Sąd Rejonowy dla Warszawy - Żoliborza w Warszawie :

I
oskarżonegoR. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia czynu, który stanowi występek zart. 291 §1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 roku włącznie tj. przed wejściem w życieustawy z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianie ustawy - kodeks karny, ustawy - kodeks postępowania karnego, ustawy - kodeks karny wykonawczy, ustawy - kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. 2009.206.1589) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 291 §1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 7.06.2010 roku włącznie w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzył mu karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoR. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt IV aktu oskarżenia czynu, który stanowi występek zart. 270§1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 roku włącznie tj. przed wejściem w życieustawy z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianie ustawy - kodeks karny, ustawy - kodeks postępowania karnego, ustawy - kodeks karny wykonawczy, ustawy - kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. 2009.206.1589) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 270§1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 7.06.2010 roku włącznie w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzył mu karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone w punktach I i II wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemuR. K.karę łączną 1 (jeden) roku i 2 (dwa) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
oskarżonegoR. C.w ramach zarzuconego mu czynu uznał za winnego tego, iż w nieustalonym dokładnie dniu przypadającym w okresie pomiędzy dniem 24 lutego 2005 r. a dniem 8 lipca 2005 r. wŁ.przywłaszczył powierzony mu na podstawie umowy leasingu samochód markiV. (...)onr. rej. (...)o wartości 71.338,77 zł, w ten sposób, iż przekazał przedmiotowy pojazdD. D.w celu uregulowania długu go obciążającego wynikającego z zawartej między nimi ustnej umowy pożyczki, czym działał na szkodę(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW., którym to zachowaniem wypełnił znamiona występku zart. 284 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 roku włącznie tj. przed wejściem w

życieustawy z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianie ustawy - kodeks karny, ustawy - kodeks postępowania karnego, ustawy - kodeks karny wykonawczy, ustawy - kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. 2009.206.1589) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 284§2 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 7.06.2010 roku włącznie w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzył mu karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 69§1 i 2 k.k.w zw. zart. 70§1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 7.06.2010 roku włącznie wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoR. C.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzy) lat próby;

VI
oskarżonegoD. D.w ramach zarzuconego mu czynu uznał za winnego tego, iż w nieustalonym dokładnie dniu przypadającym w okresie pomiędzy dniem 24 lutego 2005 r. a dniem 8 lipca 2005 r. wŁ.przywłaszczył przekazany mu przezR. C., wbrew umowie leasingu zawartej przez tego ostatniego z właścicielem tego samochodu(...) Sp. z o.o.z siedzibą w Polsce, samochód markiV. (...)onr. rej. (...)o wartości 71.338,77 zł, w ten sposób, że rozporządził nim jak swoim mieniem, zlecając zdemontowanie tego pojazdu w celu jego pomalowania i dokonania innych napraw, czym działał na szkodę(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW., którym to zachowaniem wypełnił znamiona występku zart. 284§1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 roku włącznie tj. przed wejściem w życieustawy z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianie ustawy - kodeks karny, ustawy - kodeks postępowania karnego, ustawy - kodeks karny wykonawczy, ustawy - kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. 2009.206.1589) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 284§1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 7.06.2010 roku włącznie w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 69§1 i 2 k.k.w zw. zart. 70§ 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 7.06.2010 roku włącznie wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoD. D.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 (dwa) lat próby;

VIII
na podstawieart. 71 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 7.06.2010 roku włącznie wymierzył oskarżonemuD. D.karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając na podstawieart. 33§3 k.k.wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych);

IX. oskarżonegoR. K.uniewinnił od popełnienia czynów zarzuconych mu w pkt I i III aktu oskarżenia.
Sąd Rejonowy orzekł także o wynagrodzeniu dla obrońców z urzędu i kosztach sądowych.
Apelację od w/w wyroku wywiedli oskarżonyR. K.i obrońca oskarżonegoR. C.. Wyrok wobec oskarżonegoD. D.uprawomocnił się.
OskarżonyR. K.kwestionując swoje sprawstwo w zakresie przypisanych mu czynów, wniósł o uniewinnienie ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Pismo procesowe, nazwane „Uzupełnienie apelacji", formułujące zarzuty wniósł także obrońca z wyboru oskarżonego, ustanowiony na etapie postępowania odwoławczego.
Obrońca oskarżonegoR. C., na podstawieart. 425 § 1 i 2 kpkiart. 444 kpkzaskarżył wyrok w całości w zakresie dotyczącymR. C.i na podstawieart. 427 § 1 i 2 i art. 438 pkt 1, 2, 3 kpkzaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
a)art. 2 par. 2 kpkpoprzez naruszenie zasady prawdy materialnej z uwagi na dokonanie wybiórczej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie,art. 7 kpkpoprzez dokonanie przez Sąd dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie i w konsekwencji uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, w szczególności: -bezzasadne odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim wskazywał, iż nie miał zamiaru przywłaszczenia samochodu markiV. (...),
błędnym uznaniu, iż działał na szkodę Leasingodawcy, albowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż samochód został oddany do Leasingodawcy,
-pominięcie okoliczności, że przez okres obowiązywania umowy leasingowej, dokonywano spłat rat leasingowych,
pominięcie okoliczności, iż oskarżony dokonał przy zawarciu umowy leasingu zapłaty kwoty 16.393, 44 zł oraz faktu, iż zawarł umowę w związku z przeznaczeniem przedmiotu leasingu na taksówkę,
pominięcie okoliczności, iż po otrzymaniu wezwania oskarżony wystosował do Leasingodawcy pismo informujące o przyczynach braku spłaty raty, w którym zobowiązał się do jej uiszczenia,
b) błędna wykładniaart. 284 par. 2 kkpolegająca na ustaleniu przez Sąd, iż działanie oskarżonego wyczerpuje znamiona ustawowe tego czynu podczas gdy faktycznie oskarżony nie miał zamiaru przywłaszczenia pojazdu, a samochód został zwrócony do Leasingodawcy.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w instancji odwoławczej oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.
Sąd  Okresowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoR. C.jest zasadna, skutkowała zatem zmianą zaskarżonego wyroku wobec tego oskarżonego i uniewinnieniem go od popełnienia przypisanego mu czynu.
Sąd Rejonowy w ramach zarzucanego oskarżonemuR. C.czynu uznał go za winnego, tego, że w nieustalonym dokładnie dniu przypadającym w okresie pomiędzy dniem 24 lutego 2005 r. a dniem 8 lipca 2005 r. wŁ.przywłaszczył powierzony mu na podstawie umowy leasingu samochód markiV. (...)onr. rej. (...)o wartości 71.338,77 zł, w ten sposób, iż przekazał przedmiotowy pojazdD. D.w celu uregulowania długu go obciążającego wynikającego z zawartej między nimi ustnej umowy pożyczki, czym działał na szkodę(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW., którym to zachowaniem wypełnił znamiona występku zart. 284 § 2 k.k.Wskazać należy, iż Sąd Okręgowy nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji. Z uzasadnienia wyroku w tej części wynika, iż Sąd Rejonowy ustalił, żeR. C.przedmiotowy pojazd przekazałD. D.do użytkowania, zdając sobie sprawę, iż zgodnie z umową leasingu nie ma prawa tego uczynić. Sąd I instancji ustalił ponadto, iż w dniach 26.04.2005r. i 27.06.2005r. podczas użytkowania doszło do uszkodzenia pojazdu i o powyższych zdarzeniach został powiadomionyV.(...), ubezpieczyciel wypłacił odszkodowanie na jego rzecz z tytułu pierwszego zdarzenia, a w odniesieniu do drugiego odmówił wypłaty odszkodowania. Bezsporne jest również to, iż w dniu 30 czerwca 2005r. doR. C.skierowano ostateczne wezwanie do zapłaty, które odebrał w dniu 1 lipca 2005r. Wskazano,
iż w przypadku braku spłaty zaległości w terminie 7 dni pismo to stanowić będzie wypowiedzenie umowy leasingu i oskarżony winien natychmiast zwrócić pojazd. W dniu 8 lipca 2005r. funkcjonariusze policji zabezpieczyli pojazd, ujawniony przypadkowo w toku czynności procesowych i w dniu 11 lipca 2005r. został on zwrócony właścicielowi. W dalszej części uzasadnienia wyroku Sąd I instancji wykazując, iż oskarżonyR. C.swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zart. 284§ 2 kkwskazał, że zdaniem Sądu oskarżony w pełni zdawał sobie sprawę z tego, że przekazując samochódD. D.dopuszcza się czynu sprzecznego z treścią zawartej przez niego umowy z leasingodawcą, tym samym postąpił z pojazdem jak właściciel. Z drugiej zaś strony Sąd I instancji prawidłowo powołuje się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i ugruntowane stanowisko, iż dla ustalenia znamion strony podmiotowej niezbędne jest wykazanie, że sprawca postępując z rzeczą w sposób sprzeczny z uzgodnieniami poczynionymi z właścicielem, działał w celu włączenia rzeczy do swojego majątku idefinitywnegopozbawienia osoby uprawnionej jej własności (vide: k. 20 uzasadnienia). Zatem dla przyjęcia realizacji znamion przestępstwa przywłaszczenia od strony podmiotowej konieczne jest wykazanie, że oprócz obiektywnego rozporządzenia cudzą rzeczą przez sprawcę, jego działaniu towarzyszył zamiar tzw. animus rem sibi habendi, tj. zamiar zatrzymania rzeczy dla siebie albo dla innej osoby, bez żadnego ku temu tytułu. Zdaniem Sądu Odwoławczego, w realiach niniejszej sprawy nie sposób poczynić takich ustaleń, czego de facto nie czyni również Sąd meriti. Sąd Odwoławczy podziela stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II AKa 420/15, iż jako przywłaszczenie mienia nie może być traktowane oddanie przedmiotów leasingu w podnajem, nawet gdy zakaz taki wynika z umowy, jeśli nie towarzyszy temu zamiar tzw. animus rem sibi habendi. Tymczasem Sąd Rejonowy swoje rozważania oparł jedynie na ustaleniu, iż oskarżonyR. C.przekazał pojazd w trakcie trwania umowy leasingu w użytkowanie. Nie zostało wykazane, by miał zamiar trwałego pozbawienia właściciela własności samochodu.V.(...)był informowany o tym, iż samochód został uszkodzony, uzyskał odszkodowanie, z tego wynika, iżR. C.nie ukrywał pojazdu przed jego właścicielem. Poza tym nie sposób zgodzić się z ustalonym przez Sąd meriti okresem, w jakim sprawca miał dopuścić się przestępstwa przywłaszczenia. Przyjęto okres „w nieustalonym dokładnie dniu przypadającym w okresie pomiędzy dniem 24 lutego 2005 r. a dniem 8 lipca 2005 r.". Wówczas przecież umowa leasingu nadal łączyła jej strony, a na oskarżonym nie ciążył obowiązek zwrotu przedmiotu leasingu. OskarżonyR. C.pismo z dnia 30 czerwca 2005r. otrzymał w dniu 01 lipca 2005r., zatem do 8
lipca 2005r. tj. do dnia zabezpieczenia pojazdu przez funkcjonariuszy policji, nie doszło do rozwiązania umowy. Rozważania jakby z pojazdem postąpiłR. C.po dniu 08 lipca 2005r. byłyby czysto hipotetyczne i zupełnie nieprzydatne czy nawet niedopuszczalne przy ocenie zachowania oskarżonego w okresie przypisanym w zaskarżonym wyroku.
Reasumując tą część rozważań wskazać trzeba, iż w ocenie Sądu Odwoławczego, skoro sam fakt przekazania przedmiotów leasingu w użytkowanie innej osobie nie może być jeszcze uznany za dostateczny dowód na wyczerpanie znamion przestępstwa przywłaszczenia mienia, w okresie przypisanym w zaskarżonym wyroku nie doszło do rozwiązania umowy leasingu, na oskarżonym nie ciążył obowiązek zwrotu przedmiotu leasingu, a co najistotniejsze, w świetle wyjaśnień oskarżonegoR. C.i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie sposób przyjąć, iż oskarżony w jakikolwiek sposób uzewnętrznił cel swojego działania jakim musiałaby być wola zerwania więzi łączącej właściciela z przedmiotowym pojazdem i definitywnego włączenia go do swojego majątku, a tym samym by zamanifestował swój zamiar przywłaszczenia tego pojazdu, nie można przyjąć, iż wyczerpał on swoim zachowaniem znamiona przestępstwa zart. 284§2 kk. O zamiarze przywłaszczenia może świadczyć zarówno odmowa zwrotu cudzej rzeczy, jak i zaprzeczenie jej posiadania, sprzedaż czy też darowanie innej osobie, a nawet zniszczenie jej, w których to zachowaniach przejawia się zamiar zatrzymania ww. rzeczy na własność. Do takich zachowań w przedmiotowej sprawie nie doszło. W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że nie sposób, w ocenie Sądu Odwoławczego, uznać winę oskarżonegoR. C.w zakresie przypisanego mu czynu, a dokonana prawidłowa ocena całokształtu materiału dowodowego skutkować musiała uznaniem, że nie doszło przez niego do wyczerpania znamion występku zart. 284 § 2 k.k., zatem Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego w rozumieniuart. 438 pkt 1 kpktj. 284§ 2 kk, i tym samym należało wyrok w zaskarżonej części zmienić i uniewinnić oskarżonegoR. C.od popełnienia przypisanego mu czynu.
Poza podmiotowym zakresem zaskarżenia pozostawała sprawaD. D., który zaskarżonym wyrokiem w ramach zarzuconego mu czynu został uznał za winnego tego, iż w nieustalonym dokładnie dniu przypadającym w okresie pomiędzy dniem 24 lutego 2005 r. a dniem 8 lipca 2005 r. wŁ.przywłaszczył przekazany mu przezR. C., wbrew umowie leasingu zawartej przez tego ostatniego z właścicielem tego samochodu(...) Sp. z o.o.z siedzibą w Polsce, samochód markiV. (...)onr. rej. (...)o wartości 71.338,77 zł, w ten sposób, że rozporządził nim jak swoim mieniem, zlecając zdemontowanie tego pojazdu
w celu jego pomalowania i dokonania innych napraw, czym działał na szkodę(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW., którym to zachowaniem miał wypełnić znamiona występku zart. 284§ 1 k.k.Wyrok w tej części uprawomocnił się. Jednak w ocenie Sądu Odwoławczego, w świetleart. 435 kpkwyrok tej treści nie może się ostać. Zgodnie z treściąart. 435 kpkSąd odwoławczy uchyla lub zmienia orzeczenie na korzyść współoskarżonych, choćby nie wnieśli środka odwoławczego, jeżeli je uchylił lub zmienił na rzecz współoskarżonego, którego środek odwoławczy dotyczył, gdy te same względy przemawiają za uchyleniem lub zmianą na rzecz tamtych. Sąd Okręgowy opowiada się w tym zakresie za szeroką interpretacjąart. 435 k.p.k., który odwołuje się do pojęcia współoskarżonych, a nie współsprawców i powinien mieć zastosowanie także do osób, których przestępstwo pozostaje w ścisłym związku z przestępstwem sprawcy, który wyrok zaskarżył. I taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z ustaleniami Sądu
I instancjiD. D.przywłaszczył samochód markiV. (...)onr. rej. (...)w ten sposób, że rozporządził nim jak swoim mieniem, zlecając zdemontowanie tego pojazduw celu jego pomalowania i dokonania innych napraw. Pojazd został przekazany mu przezR. C.i w związku z tym zachowaniemR. C.został skazany zaskarżonym wyrokiem, zatem niewątpliwie przestępstwo przypisaneD. D.pozostaje w ścisłym związku z przestępstwem przypisanym oskarżonemuR. C.. W świetle powyższych rozważań odnośnie strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa zart. 284 kk, których Sąd Odwoławczy nie będzie w całości powielać, podkreślić należy, iż wprawdzie przywłaszczenie rozumieć należy jako rozporządzenie jak swoją własnością cudzą rzeczą ruchomą lub cudzym prawem majątkowym z wykluczeniem osoby uprawnionej, jednak niezbędnym składnikiem przywłaszczenia jest pod względem podmiotowym zamiar sprawcy pozbawienia właściciela mienia stanowiącego jego własność, a znajdującego się w posiadaniu sprawcy i zatrzymanie tego mienia wbrew woli właściciela. Samo tylko bezprawne zatrzymanie cudzego mienia i nawet używanie go chociażby w celu osiągnięcia zysku, bez zamiaru jego zatrzymania nie stanowi przestępstwa przywłaszczenia" (wyrok SA w Lublinie z dnia 6 października 1998 r.,
II AKa 108/98, KZS 1999, z. 6-7, poz. 71). Sąd I instancji przyjął, że zlecajączdemontowanie pojazduD. D.postąpił z nim jak właściciel i taką argumentacjęuznał za wystarczającą do przypisani oskarżonemu popełnienia czynu zart. 284§1 kk. Takierozumowanie jest błędne. Podkreślić należy, iż w toku postępowania sądowego nie zostałowykazane byD. D.miał zamiar włączenia pojazdu do swojego majątku czy teżpostąpienia z nim jak z własnym w inny sposób, w konsekwencji czego miałoby dojść
do definitywnego pozbawienia właściciela własności pojazdu. Przecież Sąd I instancji ustalił, że w dniu 27.06.2005r. podczas użytkowania doszło do uszkodzenia pojazdu, a ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania oraz, że rozebranie samochodu nie miało na celu późniejszej sprzedaży poszczególnych jego części. W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego w rozumieniuart. 438 pkt 1 kpktj. 284§ 1 kk, i tym samym należało wyrok, w trybieart. 435 kpk, w zaskarżonej części zmienić i także oskarżonegoD. D.uniewinnić od popełnienia przypisanego mu czynu.
Natomiast apelacja oskarżonegoR. K.nie jest zasadna, tym samym nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji w tym zakresie przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, drobiazgowy i dokładny. Okoliczności zdarzenia zostały wyjaśnione w sposób wszechstronny. W sprawie zgromadzony został kompletny materiał dowodowy, który słusznie został uznany za wyczerpujący i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. W opinii Sądu Odwoławczego, Sąd Rejonowy dokonał kompleksowej i logicznej oceny dowodów, która w całości pozostaje pod ochronąart. 7 kpk. Kontrola odwoławcza nie dostrzegła błędów w logicznym rozumowaniu tego Sądu czy też ocen kłócących się z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy. Kierując się powyższym Sąd Rejonowy wywiódł trafny wniosek w przedmiocie winy oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów. Wskazać należy, iż Sąd I instancji wykazał na stronie 9 uzasadnienia wyroku na jakiej podstawie uznał winę oskarżonego i te rozważania Sąd Okręgowy w całości podziela. Oskarżony nie kwestionował faktu nabycia pojazdu markiB. (...)onr rej. (...), co więcej nie kwestionował także, że nabył elementy pojazduB. (...)- wskazując jedynie, że nie jest to cały pojazd, do czego Sąd Odwoławczy odniesie się w dalszej części uzasadnienia. Ustalono ponadto, iż dokonano połączenia nieuszkodzonych części z w/w pojazdów, umieszczono skrzynię biegów i radioodbiornik pochodzące z pojazduB. (...)i do tak powstałego samochodu oskarżony dokręcił tablice rejestracyjne o numerze(...)(vide: wyjaśnienia k. 870). Zachowanie się sprawcy przestępstwa określonego wart. 291 § 1 k.k.polega na nabyciu, pomocy do zbycia, przyjęciu lub pomocy do ukrycia rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego. Zatem dla zrealizowania znamienia skutku paserstwa muszą zostać spełnione dwa elementy. Po pierwsze rzecz musi uzyskana być za pomocą czynu zabronionego. Po drugie zachowanie sprawcy musi polegać na jednej z czterech w.w. form. W niniejszej sprawie taka sytuacja
miała miejsce. Niewątpliwie, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stwierdzić trzeba, iż oskarżony nabył samochód markiB.onr rej. (...), pochodzący z kradzieży. Sąd meriti ustalił, że oskarżony nabył nadwozie, silnik i inne elementy składające się na całość samochodu markiB. (...)- w tym skrzynię biegów, radioodbiornik, zatem tak istotne części, iż nie można negować nazwania, że nabył samochód. Oskarżony podnosił, że chciał zawieźć funkcjonariuszy policji do miejsca gdzie nabył ww pojazd. W ocenie Sądu Odwoławczego słusznie nie przychylono się do jego próśb czy też wniosków, gdyż oskarżony nie wykazał by ustalenie miejsca zakupu miało znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Oskarżony sam wyjaśnił, że nabył w/w elementy od osoby z ogłoszenia, w okolicachP., i te wyjaśniania Sąd I instancji przyjął. Jednak najistotniejsze dla oceny prawnokarnej zachowania oskarżonego, jak słusznie wskazuje Sąd Rejonowy, były okoliczności nabycia oraz postąpienie z nabytymi elementami w sposób opisany przez Sąd I instancji, a wynikający również z opinii biegłych. Skarżący ponadto twierdził, że jest w branży samochodowej od 15 lat, zatem ma ogromne doświadczenie w tym jak wygląda rynek sprzedaży części samochodowych czy samochodów, powinien zatem dodatkowo zabezpieczyć się przed zakupem pojazdów pochodzących z kradzieży. Podnoszone przez niego argumenty, iż nigdy nie sporządza się umowy kupna - sprzedaży, idąc do sklepu nie żąda się wykazania pochodzenia towaru są nielogiczne i nie są trafione w sytuacji, gdy nabywa się części czy pojazd nieznanego pochodzenia od nieznanych osób. Oskarżony wskazywał również, że przecież dostał fakturę na przejazd z zakupionym samochodem, którą wystawił mu właściciel „szrotu", jednak w świetle ustaleń Sądu Rejonowego odnośnie autentyczności faktury VAT z dnia 13.03.2005r., które także Sąd Odwoławczy podziela, okoliczność podnoszona przez oskarżonego nie została potwierdzona wiarygodnymi dowodami. Sąd I instancji ustalił, że na zlecenie oskarżonego dokonano połączenia nieuszkodzonych części z powyżej wskazanych samochodów markiB. (...)iB. (...)jest, iż to oskarżony miał interes w takim działaniu, ponadto sam wyjaśnił, że auto zostało zespawane i uzbrojone (k. 285 - 286). W ocenie Sądu Okręgowego gdyby oskarżony nie miał świadomości nielegalności pochodzenia nieuszkodzonych części pojazduB. (...)to nie doszło by do przerobienia numerów identyfikacyjnych w taki sposób by pasowały do danych samochodu nabytego legalnie. Podkreślić trzeba, iż do czynności wykonawczych czynu zart. 291 §1 kknależy nabycie rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego, natomiast jej ukrywanie i sposób tego ukrywania może świadczyć właśnie o świadomości sprawcy, tak jak było w realiach niniejszej sprawy. Sąd I instancji dokonał także prawidłowej oceny opinii biegłych, które były sporządzane w niniejszej
sprawie. Skarżący polemizuje jedynie z wnioskami wynikającymi z opinii i przedstawia własną interpretacje ustaleń, w pewnym zakresie także niezgodną ze stanem faktycznym. Autor apelacji nie wykazał by wobec opinii z zakresu mechanoskopii zachodziły okoliczności wskazane wart. 201 kpk. BiegłyH. B., zdaniem oskarżonego, nie wskazał metody swej pracy, jednak podkreślić trzeba, iż decyzja co do doboru metod badawczych należy do biegłych i to oni decydują, jakimi metodami się posłużą dla udzielenia odpowiedzi na pytanie postawione w postanowieniu organu procesowego. Pomimo składania uzupełniającej opinii ustnej przez biegłego strony nie zadawały pytań w tym zakresie, nie podnoszone było by zastosowana przez biegłego metoda jest kwestionowana. Biegły zawarł w swej pisemnej opinii sformułowanie : „z danych uzyskanych od producenta". Nie sposób przyjąć, by informacja ta była nieprawdziwa, a niebudzącym wątpliwości jest fakt, iż po ponad 6 latach od sporządzenia przedmiotowej opinii biegły pewnych okoliczności mógł nie pamiętać np. tego czy do badań był wyjmowany silnik. Biegły nie wykluczył tego, a samo twierdzenie oskarżonego, iż jest to niemożliwe ze względu na wagę silnika jest gołosłowne, wobec możliwości technicznych i stanowiska biegłego. Kolejna okoliczność, na którą wskazuje skarżący to informacja, iż kierując się numerem skrzyni biegów bądź poduszki powietrznej nie można ustalić numeru nadwozia samochodu, ale przecież biegłyB.ustaleń tych dokonał, co wynika z opinii pisemnej, po numerze radioodbiornika. Skarżący twierdził ponadto, iż wymieniane były całe elementy bez ingerencji w numery , są to bowiem części wymienne, jednak z opinii, która została uznana prawidłowo przez Sąd I instancji za wiarygodną wynika jasno, że występujące na nadwoziu numery VIN i PKN nie są fabrycznie do przynależne do pojazdu (B. (...)) - w danym przypadku wycięto fragment karoserii, na którym zostały wybite, a w to miejsce wspawano fragmenty z aktualnymi oznaczeniami, także numer silnika nie był nieoryginalny - wykonany przez osobę nieuprawnioną. Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się sprzeczności pomiędzy ekspertyzą Laboratorium Kryminalistycznego(...)a opinią biegłego sądowegoH. B.. Biegły ustalił bowiem numer radioodbiornika i po tym numerze numer nadwozia, takich ustaleń nie dokonywałR. G.. Stwierdzenie w opinii tego ostatniego, że oznakowania nie noszą śladów przerabiania dotyczyło znaków składających się na numer , co nie oznacza, że całe numery nie zostały usunięte. Skarżący w tym zakresie właśnie manipuluje faktami i ustaleniami dokonanymi przez opiniujących. Kwestionując treść opinii biegłego z zakresu mechanoskopiiH. B.jednocześnie skarżący nie kwestionuje faktu, iż nabyte przez niego elementy składające się na pojazd pochodzą z pojazduB.m rej.(...)co wynika z tego, iż w uzasadnieniu apelacji powołuje się na treść zeznań świadka
S. L.i wskazywany przez niego stan pojazdu w momencie kradzieży, co de facto zupełnie nie wyklucza jego stanu w chwili nabycia przez oskarżonego.
Odnośnie czynu zart. 270 § 1 kk, stwierdzić także trzeba, iż poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne mieszczą się w ramach swobodnej oceny dowodów albowiem poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy ujawnionych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Wskazać należy, iż okolicznością istotną dla ustalenia winy oskarżonego była data wystawienia faktury (przed datą kradzieży pojazdu) i jej treść (dot. pojazdu(...), gdy kupował elementy pojazdu(...)), więc fakt, iż firma, która miała być wystawcą faktury nie istniała nie miał kluczowego znaczenia, gdyż jak słusznie podnosił skarżący mógł o tej okoliczności nie wiedzieć. Skoro, jak twierdził oskarżony, faktura miała być wystawiona tylko na przejazd z zakupionym pojazdem, to niewątpliwie data jej wystawienia była ważna, a przecież nie była prawdziwa. Sąd Odwoławczy nie widzi konieczności wyjaśniania motywacji oskarżonego - dlaczego sam miałby przesłać do prokuratury fakturę która była sfałszowana - hipotetycznie przyjąć można, iż myślał, że nawet gdy prokurator zorientuje się, iż wystawca faktury nie istnieje, to przedstawi swoją linię obrony która choć okazała się nietrafiona to opierała się właśnie na założeniu, iż oskarżony dochował staranności przy nabywaniu samochodu uzyskując dowód legalnego jego nabycia.
Uwadze Sądu Odwoławczego nie uszło, iż świadekD. S.- brat oskarżonegoR. K., przesłuchiwany przed Sądem nie został pouczony o treściart. 182 §1 kpk, jednak w ocenie Sądu Okręgowego to uchybienie nie miało wpływu na treść orzeczenia (vide:art. 438 pkt 2 kpk). Sąd I instancji, w oparciu o zeznania tego świadka, nie dokonał ustaleń niekorzystnych dla oskarżonego.
Prawidłowo Sąd Rejonowy rozstrzygnął równie w zakresie wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych i kary łącznej, które w żadnej mierze nie noszą cech surowości. Sąd Odwoławczy uznał, że przy wymiarze kary należycie zostały uwzględnione dyrektywy wymiaru kary zawarte wart. 53 kk. W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy wziął pod uwagę dyrektywy wymiaru kary, okoliczności łagodzące, obciążające i wymierzył oskarżonemu kary jednostkowe adekwatne do stopnia winy i szkodliwości społecznej zarzuconych mu czynów. Za przypisane oskarżonemu czyny Sąd Rejonowy orzekł kary w wymiarze zdecydowanie odbiegającym od maksymalnego ustawowego zagrożenia i w uzasadnieniu wyroku szczegółowo wskazał, jakie względy zdecydowały o wysokości wymierzonych kar. Sąd Rejonowy słusznie ocenił uprzednią karalność oskarżonego jako
okoliczność obciążającą. Poza tym wskazać trzeba, iż z danych o karalności wynika, iż oskarżony dopuścił się już czynu zart. 291 § 1 kki wyrok w tej sprawie zapadł w 2015r. Nie sposób w tych okolicznościach postawić wobec oskarżonego pozytywną prognozę kryminologiczną na przyszłość, nawet w świetle treści wywiadu kuratora, który przecież nie wskazuje na okoliczności nadzwyczajne. W ocenie Sądu II instancji Sąd Rejonowy prawidłowo rozważył wszelkie okoliczności sprawy i wymierzona przez niego kara łączna jest karą sprawiedliwą.
Nie dopatrując się żadnych innych uchybień ze strony Sądu Rejonowego, Sąd Okręgowy wyrok w zaskarżonej części utrzymał w mocy.
Ze względu na udział w postępowaniu odwoławczym obrońcy z urzędu oskarżonegoR. C., Sąd orzekł odnośnie kosztów obrony oskarżonego w trakcie postępowania przed Sądem II Instancji.
Sąd Odwoławczy, na podstawieart. 634 kpk, zasądził od oskarżonegoR. K.na rzecz Skarbu Państwa koszty za postępowania odwoławcze, uznając, iż ich uiszczenie nie będzie dla niego zbytnią dolegliwości z uwagi na jego sytuację materialną.
Zgodnie z treściąart. 632 pkt 2 kpkkoszty procesu w części uniewinniającej oskarżonychR. C.iD. D.ponosi Skarb Państwa.
Mając wszystko powyższe na względzie Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.