Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 258/16
Data wyroku: 2016-06-08 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt V Ka 258/16

UZASADNIENIE
D. T.został oskarżony o to, że w dniu 22 lutego 2015 roku wŁ.po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń fabrycznych w postaci zamka drzwi i stacyjki dokonał kradzieży z włamaniem samochoduT. (...)wartości 13.000 złotych na szkodęM. K.tj o czyn zart. 279 § 1 kk.
Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego czynu.
Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator. Zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego.
Zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść wyroku tjart. 7 kpk,art. 366 kpkorazart. 410 kpkpoprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, co w konsekwencji skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na uznaniu, że oskarżonyD. T.nie popełnił zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego wskazuje, że oskarżony zarzucany czyn popełnił.
W konkluzji prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Apelacja jest niezasadna. Analiza akt sprawy a przede wszystkim treści uzasadnienia środka odwoławczego prowadzi do wniosku, że oskarżyciel publiczny zdaje się nie dostrzegać problemu tkwiącego w przedmiotowej sprawie. Stoi bowiem na stanowisku, że zatrzymanie oskarżonego w samochodzie markiT. (...)należącym doM. K.po upływie dwóch dni od kradzieży i nie uwzględnienie jego wyjaśnień co do okoliczności, w jakich znalazł się w samochodzie przesądza, iżD. T.jest sprawcą kradzieży z włamaniem pojazdu. Jest to pogląd nie do obrony. Powyższe świadczy jedynie o tym, iżD. T.miał związek z przestępstwem kradzieży z włamaniem samochodu markiT. (...). Pojęcie związku z przestępstwem naturalnie nie oznacza przesądzenia jego sprawstwa. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku przeprowadził wnikliwą analizę dowodów i wyciągnął prawidłowe wnioski. Stwierdzenie zawarte w apelacji, że Sąd „nie pochylił się” nad występującymi w sprawie zagadnieniami należy traktować w kategorii nieporozumienia. Niezrozumiałe są również twierdzenia, iż sąd meriti winien dokonać analizy do czego mógł służyć pręt zabezpieczony przy oskarżonym i czy w/w prętem można było uszkodzić stacyjkę samochodu. Nie wiadomo dlaczego to miałoby być istotne w niniejszej sprawie. Bez odpowiedzi pozostaje również pytanie, z jakiego powodu nie uczyniono tego w postępowaniu przygotowawczym, czyli używając określenia zawartego w apelacji, „nie pochylono się” w należyty sposób nad tak ważkimi zagadnieniami. W tym miejscu wystarczy poprzestać na stwierdzeniu, że do kategorii notoryjności należy fakt, iż metalowym prętem można uszkodzić szereg przedmiotów i do ich grona można zaliczyć również stacyjki samochodowe. Problem jednak polega na tym, że nie w tym tkwi istota niniejszej sprawy. W przedmiotowej sprawie rzeczywiście występowało szereg interesujących kwestii, ale pozostały one poza sferą zainteresowania autora apelacji. Taką kwestią była przede wszystkim problematyka granic aktu oskarżenia i związana z nią ocena prawna zachowaniaD. T.w dniu 24 lutego 2015 roku, czyli w okresie bezpośrednio poprzedzającym jego zatrzymanie. Sąd Rejonowy dostrzegł wszystkie te problemy, omówił je i dokonał bardzo precyzyjnej oceny trafnie powołując treść licznych orzeczeń Sądu Najwyższego i Sądów Apelacyjnych. Słusznie uznał, iż w granicach aktu oskarżenia, który obejmował określone zdarzenie faktyczne / kradzież z włamaniem samochodu popełnioną w nocy z 21/22 lutego 2015 roku / nie można było przypisać oskarżonemu popełnienia w dniu 24 lutego 2015 roku ewentualnie innego przestępstwa. Prawidłowo również wskazał, że wyrok uniewinniający nie powoduje zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej / powaga rzeczy osądzonej/ uniemożliwiającej prowadzenie przeciwko oskarżonemu kolejnego postępowania obejmujący inne zdarzenie faktyczne, czyli te, które zaistniało w dniu 24 lutego 2015 roku. Na tym właśnie winien skoncentrować się skarżący zamiast brnąć w z góry niejako przegraną sprawę przypisaniaD. T.przestępstwa zarzuconego w zupełnie nietrafnym akcie oskarżenia. Jeszcze raz należy podkreślić, że zatrzymanie oskarżonego po upływie 2 dni w uprzednio skradzionym samochodzie nie przesądza, że jest sprawcą kradzieży z włamaniem opisanej w zarzucie. Wyczerpującą argumentację takiego stanu rzeczy podał Sąd I instancji i nie ma potrzeby jej powtarzać. Odnosząc się zaś do szeroko akcentowanej w środku odwoławczym kwestii wyjaśnień oskarżonego, który wskazywał okoliczności i motywy znalezienia się w samochodzieT. (...)wypada wskazać na kwestię wręcz oczywistą, która się z nich wyłania. Skarżący nie dostrzega, żeD. T.– najprawdopodobniej odpowiednio poinstruowany – złożył określonej treści wyjaśnienia nieprzypadkowo, ale wcale nie po to, aby bronić się przed zarzutem zawartym w akcie oskarżenia, a przynajmniej nie tylko po to. Wyjaśnienia te służyły obronie przede wszystkim przed ewentualnym potraktowaniem jego zachowania jako nie obojętnego prawnie, które miało miejsce w dniu 24 lutego 2015 roku, a nie dwa dni wcześniej.
W tym stanie rzeczy prokurator powinien jeszcze raz przeanalizować sprawę i w sytuacji, gdyby doszedł do wniosku, że zachowanieD. T.przedsiębrane w dniu 24 lutego 2015 roku stanowiło przestępstwo podjąć przewidziane przez prawo czynności, gdyż stanowisko Sądu Rejonowego przedstawione w końcowej części pisemnego uzasadnienia jest jedynie wypowiedzianym określonym poglądem – w tym przypadku kontrowersyjnym - i nie wiąże oskarżyciela.
Uwzględniając powyższe i nie podzielając argumentów zawartych w apelacji Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkutrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Na podstawieart. 636 § 1 kpkkosztami postępowania odwoławczego należało obciążyć Skarb Państwa.