Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 42/16
Data wyroku: 2016-02-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Taberska, Dariusz Śliwiński, Bożena Ziółkowska

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 lutego 2016 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział IV Karny - Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Dariusz Śliwiński (spr.)
SSO Ewa Taberska
SSO Bożena Ziółkowska

Protokolant prot. sąd.M. W.
przy udziale Prokuratora Prokuratury Wojskowej del. do Prokuratury Okręgowej w PoznaniuM. N.
rozpoznawał sprawęR. W.
oskarżonego zart. 178 a § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego oraz obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto wP.
z dnia 08.12.2015 r., sygn. akt VIII K 426/15

1
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonegoR. W.od popełnienia zarzucanego mu czynu.

2
Kosztami procesu za obie instancje obciąża Skarb Państwa.

B. Z.D. E.T.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 rok Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto wP.uznał oskarżonegoR. W.za winnego popełnienia przestępstwa zart. 178a § 1 k.k., za co wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (wyrok k. 1034a akt).
Wyrok powyższy w całości na swoją korzyć zaskarżył oskarżonyR. W.(apelacja oskarżonego k. 1071 akt) oraz obrońca tego oskarżonego (k. 1050-1053 akt), którzy wnieśli o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesione apelacje zasługiwały na uwzględnienie.
Sąd Odwoławczy po zapoznaniu się z aktami niniejszej sprawy, treścią wyroku, jego pisemnym uzasadnieniem oraz lekturą złożonych apelacji podnosi, iż rację mają wyżej wymienieni skarżący twierdząc, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala ponad wszelką wątpliwość uznać, iżby oskarżonyR. W.dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu.
Przede wszystkim należy przypomnieć, iż wydanie przez sąd rozstrzygający wyroku skazującego w jakiejkolwiek sprawie, musi być logiczną konsekwencją wynikającego ze swobodnej oceny dowodów przeświadczenia tegoż sądu, że wina została udowodniona w sposób przewidziany przepisamikodeksu postępowania karnego. Wydanie bowiem wyroku skazującego mimo występowania niepewności dowodów winy nie licowałoby z powagą ustanowionego prawa, które wyraźnie zobowiązuje sąd rozstrzygający sprawę, aby w obliczu istnienia wątpliwości dowodowych, wątpliwości te, zgodnie z zasadą sformułowaną wart. 5 § 2 k.p.k., rozstrzygnąć na korzyść danego oskarżonego, nie zaś przeciwnie.
Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd II instancji podnosi, iż w pełni podzielił stanowisko obydwu skarżących co do tego, że w realiach niniejszej sprawy brak jest pewnych dowodów potwierdzających tezę wniesionego do Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto wP.w dniu 15 maja 2015 roku skargi publicznej.
Przechodząc natomiast do szczegółów sąd II instancji podnosi, iż przeprowadzona kontrola instancyjna wykazała ponad wszelką wątpliwość, że w toku prowadzonego postepowania pierwszoinstancyjnego udało się i to w sposób pewny ustalić cztery mające miejsce w dniu 19 lutego 2006 roku fakty. Po pierwsze fakt, że w godzinach wczesnorannych dnia 19 lutego 2006 roku funkcjonariusze PolicjiR. S.iK. U. (1)pełnili służbę na terenie właściwości KPPP.. Po wtóre fakt ujawnienia i zatrzymania przez wyżej wymienionych do kontroli drogowej o godzinie 4:25 pojazdu mechanicznego marki(...)onumerze rejestracyjnym (...). W toku prowadzonego przez Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto wP.postepowania udało się również w sposób pewny ustalić właściciela pojazdu marki(...)onumerze rejestracyjnym (...), którym okazała się byćA. W.. Wreszcie w sprawie niniejszej w sposób pewny można było ustalić, że kierowca zatrzymanego do kontroli drogowej w dniu 19 grudnia 2006 roku pojazdu znajdował się w stanie nietrzeźwości.
Analiza akt niniejszej sprawy, jak również lektura pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wykazuje, iż w istocie jedynym dowodem w oparciu o który sąd rozstrzygający ustalił sprawstwo i winę oskarżonego w zarzuconym mu zakresie były zeznania świadkaK. U. (1)– funkcjonariusza Policji dokonującego w dniu 19 lutego 2006 roku naulicy (...)wP.czynność zatrzymania do kontroli drogowej pojazdu marki(...)onumerze rejestracyjnym (...).
W ocenie jednak Sądu Okręgowego, w okolicznościach niniejszej sprawy, tenże to materiał dowodowy nie pozwalał na pewne ustalenie tego, że osobą, która w dniu 19 lutego 2006 roku kierowała stanowiącym własnośćA. W.samochodem osobowym marki(...)onumerze rejestracyjnym (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości – zatrzymaną do kontroli drogowej przez między innymi funkcjonariusza Policji w osobieK. U. (1)był właśnie oskarżonyR. W..
Zauważyć należy, iż wskazany wyżej świadek wypowiadał się na okoliczności związane z zatrzymaniem do kontroli drogowej w dniu 19 lutego 2006 roku pojazdu marki(...)onumerze rejestracyjnym (...)dwukrotnie, to jest odpowiednio w dniu 19 lutego 2006 roku (k. 687 akt) i w dniu 28 sierpnia 2015 roku (k. 875-876 akt).
Lektura wypowiedzi wyżej wymienionego świadka nie daje jednak pewności, czy rzeczywiście osobą, która została przez niego zatrzymana do kontroli drogowej w dniu 19 lutego 2006 roku był oskarżony. Zaznaczyć bowiem należy, iż jakkolwiek wypowiadając się po raz pierwszy świadekK. U. (1)wskazał personalia oskarżonego oraz stwierdzony w przeprowadzonym u niego badaniu stopień stanu jego nietrzeźwości, to niemniej w rzeczonej wypowiedzi świadka brak jest jakiejkolwiek informacji w oparciu o którą ów funkcjonariusz ustalił, że osobą kierującą w dniu 19 lutego 2006 roku, a zatrzymaną do kontroli drogowej przez świadka osobą był właśnieR. W.. Lektura znajdującego się na karcie 687 akt dokumentu w postaci protokołu przesłuchania świadkaK. U. (1)nie zawiera jakiejkolwiek informacji na powyższą okoliczność. Co prawda wypowiadając się w dniu 19 lutego 2006 roku świadek ten podał, że „kierującym okazał się byćR. W.zam.S.ulica (...)”, to niemniej nie wskazał sposobu, w jaki doszło do poczynienia tego rodzaju ustalenia. Okoliczność ta nie wynika również z zeznań świadkaK. U. (1)wyartykułowanych na odbywającej się w dniu 28 sierpnia 2015 roku rozprawie. Z wypowiedzi świadka z tego dnia wynika jedynie, że ujęty w dniu 19 lutego 2006 roku, a nietrzeźwy kierowca został następnie przetransportowany na Komisariat Policji, gdzie „musiano potwierdzić jego dane”. Z zeznań świadka nie wynika jednak żadną miarą w jaki konkretnie sposób do rzeczonego potwierdzenia danych oskarżonego doszło.K. U. (1)wskazał, co oczywiste, sposoby w jakich dokonuje się potwierdzenia personaliów osób zatrzymanych. Niemniej wyżej wymieniony wskazał jedynie na istniejące metody uczynienia tego.K. U. (1)nie wskazał jednak sposobu, jaki konkretnie został zastosowany w dniu 19 lutego 2006 roku do potwierdzenia personaliów osoby kierującej zatrzymanym do kontroli drogowej samochodem osobowym marki(...)onumerze rejestracyjnym (...), co słusznie zauważyli skarżący.
Co więcej, wypowiadając się w dniu 28 sierpnia 2015 roku świadekK. U. (1)jasno wskazał, że nie pamięta, czy zatrzymany w dniu 19 lutego 2006 roku miał dowód osobisty (k. 875 akt). Nie można wreszcie pominąć, że składając swoją relację w dniu 28 sierpnia 2015 rokuK. U. (1)jasno podał, że „nie pamiętam tej sytuacji o której mowa w moich zeznaniach” (k. 876 akt). Bacząc zatem na wypowiedź świadkaK. U. (1), której treść stanowiła, co należy przypomnieć, podstawę uznania sprawstwa i winyR. W.nie można pominąć, że w istocie rzeczy świadek ten nie przekazał sądowi I instancji pewnych informacji na temat sposobu ustalenia danych osoby zatrzymanej w dniu 19 lutego 2006 roku jako kierowcy samochodu dobowego marki(...)onumerze rejestracyjnym (...). Powyższe zresztą nie może dziwić jako, że wypowiadając się w dniu 28 sierpnia 2015 rokuK. U. (1)czynił to po upływie niemal 10 lat od pozostającego w kręgu zainteresowania sądu rozstrzygającego zdarzenia. Co oczywiste zatem, upływ czasu i ilość zdarzeń w których świadek z racji wykonywanych obowiązków uczestniczył, co należy podkreślić, podobnych do takiego zdarzenia, jak te, które miało miejsce w dniu 19 lutego 2006 roku, były czynnikami, które miały prawo zatrzeć w pamięciK. U. (1)szczegóły tej konkretnej sprawy.
Oczywiście Sąd II instancji zdaje obie sprawę, iż świadekK. U. (1)z racji charakteru pracy i tego, że dokonując w dniu 19 lutego 2006 roku zatrzymania kierowcy samochodu marki(...)onumerze rejestracyjnym (...)czynił to w ramach wykonywanych obowiązków służbowych i nie posiadał jakiegokolwiek interesu, aby celowo pomawiać akuratR. W.o niezgodne z prawem zachowanie, narażając się tym samym na odpowiedzialność dyscyplinarną i karną. Dostrzegając powyższe Sąd Okręgowy zauważa podnosi jednak, że uczynienie zadość określonej wart. 2 § 2 k.p.k.zakazie wymaga pewności , a nie prawdopodobieństwa dowodów obciążających.
W żaden sposób nie negując zatem prawdziwości złożonej przezK. U. (1)relacji Sąd II instancji wskazuje, iż z racji braku w nich danych o sposobie ustalenia tożsamości kierowcy samochodu marki(...)zatrzymanego w dniu 19 lutego 2006 roku, relacja wskazanego świadka nie może sama w sobie stanowić podstawy wyroku skazującego.
Tego typu sytuacja mogłaby mieć miejsce, ale jedynie w sytuacji, gdyby pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uzupełniał informacje, których z uwagi na upływ czasuK. U. (1)nie posiadał. Tymczasem, a czego dowiodła kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, tego rodzaju materiału dowodowego w aktach przedmiotowej sprawy nie stwierdzono.
W szczególności, podanych przez świadka informacji, w rzeczy samej natury ogólnej, jak to już zostało powyżej wykazane, nie można było w toku prowadzonego postepowania uzupełnić w oparciu o notatnik służbowyK. U. (2). Ze znajdującego nie na karcie 899 dokumentu autorstwa Dowódcy Pierwszego Oddziału Prewencji Policji wP.wynika, że notatnik służbowy świadka, w związku z upływem okresu jego przechowywania, został wybrakowany protokołem brakowania numer 201 z dnia 25 sierpnia 2011 roku, zatwierdzonym przez(...)wP.(k. 899- 900 akt).
Nadto w toku prowadzonego postepowania na którymkolwiek z jego etapów nie przeprowadzono czynności przesłuchania w charakterze świadka drugiego z funkcjonariuszy Policji przeprowadzającego w ramach wykonywania w dniu 19 lutego 2006 roku obowiązków służbowych czynność zatrzymania naulicy (...)wP.pojazdu marki(...)onumerze rejestracyjnym (...), o którym to funkcjonariuszu wspominał w swojej relacji z dnia 19 lutego 2006 roku świadekK. U. (1).
Nadto, a czego nie można pominąć, w aktach sprawy brak jest również protokołu z badania zatrzymanego w dniu 19 lutego 2006 roku kierowcy wyżej opisanego pojazdu urządzeniem na zawartość alkoholu w wdychanym powietrzu. Powyższe jest bezsporne i wynika wprost z karty 691 akt.
Co więcej, ze wspominanego dokumentu wynika również jasno, że nawet w archiwum Komisariatu PolicjiP.nie znajduje się rejestr użycia Alkometru z intersującego okresu z uwagi na wybrakowane w dniu 20 stycznia 2014 roku. Jak wynika przy tym z akt sprawy, konkretnie z karty 686 akt, odnośnie wskazanego braku istnieje podejrzenie popełnienia przestępstwa zart. 276 k.k.
Wreszcie, a czego nie można pominąć, znajdujący się na karcie 687 akt protokół przesłuchania świadkaK. U. (1)z dnia 19 lutego 2006 roku jest li tylko kopią tego rodzaju dokumentu, a nie oryginałem.
Zaakcentowane wyżej braki w materiale dowodowym sprawy, w połączeniu z lakonicznością wypowiedzi świadkaK. U. (1)stanowią na tyle istotne mankamenty, że w ocenie Sąd II instancji nie pozwalają na pewne uznanie zasadności tezy aktu oskarżenia.
Zresztą i zupełnie marginalnie Sąd Okręgowy zaważa, że zdaje się, i sam Sąd I instancji posiadał tego rodzaju wątpliwości, co wynika z pisemnego uzasadnienia dokumentu sprawozdawczego sąd rozstrzygającego.
W pewnej części tegoż to dokumentu, to jest w części zawierającej rozważania prawne, Sąd Rejonowy wyraził jedynie przypuszczenie, żeR. W.„mógł kierować ten pojazd” (k. 1043 akt – strona 3 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Co więcej, w tym to samym dokumencie sprawozdawczym Sąd I instancji podał różne imiona osoby o nazwiskuW.. Na stronie 4 swego dokumentu sprawozdawczego Sąd Rejonowy posłużył bowiem się imieniemA.–W., a zatem innym, aniżeli osoba wskazana przez oskarżyciela publicznego we wniesionym akcie oskarżenia (k. 1043 verte akt).
Tymczasem Sąd II instancji przypomina, iż sprawstwo czynu winno być dla sądu

meriti

bezsporne, a nie prawdopodobne i to nawet, gdy stopień tego prawdopodobieństwa  jest duży –

podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 kwietnia 2009 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II KK 303/08.

Jeżeli zatem tak oraz, jeżeli w sprawie jak ta, będąca obecnie przedmiotem niniejszej kontroli instancyjnej, występują tak znaczne i nie usunięte w toku przeprowadzonego postepowania wątpliwości, to oczywistym jest, iż w procesie nie zdołano udowodnić oskarżonemuR.W., że jest winien popełnienia zarzucanego mu czyn.
Jeżeli natomiast tak, to Sąd Rejonowy, bacząc na treśćart. 5 § 2 k.p.k., winien był wydać wyrok uniewinniającyR. W., nie zaś odwrotnie.
Dlatego też Sąd II instancji w pełni przychylając się do stanowiska skarżących zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto wP.i uniewinniłR. W.od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 178a § 1k.k., o czym orzekł, jak w punkcie 1 wydanego w dniu 10 lutego 2016 roku orzeczenia.
Kosztami natomiast całego procesu (za obie instancje), Sąd Okręgowy, na podstawieart. 632 punkt 2 k.p.k., obciążył Skarb Państwa, o czym orzekł z kolei, jak wpunkcie 2wydanego wyroku.
B. Z.D. E.T.