Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 122/16
Data wyroku: 2016-04-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak, Jerzy Kozaczuk, Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt II Ka 122/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 kwietnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak (spr.)

Sędziowie:

SSO Jerzy Kozaczuk
SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

staż. Renata Olędzka

przy udziale Prokuratora Luby Fiłoc

po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r.
sprawyA. S. (1)iR. W.
oskarżonych o przestępstwo zart. 272 kki in.
na skutek apelacji, wniesionych przez oskarżonąA. S. (1)oraz obrońców obojga oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim
z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt II K 538/14
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.J. W.wS.kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonejA. S. (1)w postępowaniu odwoławczym; zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych:
-R. W.250,00 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze;
-A. S. (1)80,00 zł tytułem opłaty za II instancję oraz 120,00 zł tytułem zwrotu części wydatków postępowania odwoławczego stwierdzając, że pozostałą część wydatków tego postępowania ponosi Skarb Państwa.
Sygn. akt II Ka 122/16

UZASADNIENIE
A. S. (1)iR. W.zostali oskarżeni o to, że:

I
w okresie od 7 do 8 września 2011 r. w miejscowościW.i w miejscowościD., gminaD., powiat(...), województwo(...), działając wspólnie i w porozumieniu wyłudzili poświadczenie niepraw­dy w postaci Decyzji nr(...)z dnia 23 września 2011 r., w ten sposób, iż w dniu 7 września 2011 r.R. W.podrobił dokument w po­staci wniosku o wydanie pozwolenia na wycięcie drzew podpisując go imieniem i nazwiskiemT. K., a następnie dokument ten złożył w Urzędzie Gminy wD., po czym w dniu 8 września 2011 r. wspólnie wzięli udziałw oględzinachdziałki numer (...)przeprowadzanych przez funkcjonariusza publicznego pracownika Urzędu Gminy wD.wprowadzając go w błąd, co do rzeczywistych granicdziałki numer (...)oraz liczby rosnących na niej drzew, podrabiając jednocześnie dokument w postaci protokołu oględzin, po­przez złożenie podpisu przezR. W.o treściT. K., następ­stwem czego było wydanie decyzji Nr(...)przez Urząd GminyD.,

tj. o czyn zart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

II
w okresie od 8 września 2011 r. w miejscowościW., gminaD., powiat(...), województwo(...), działając wspólnie i w poro­zumieniu dokonali wyrębu a następnie zaboru w celu przywłaszczenia 65 sztuk drzew wartości 3326 zł, na szkodęM. M.,

tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II K 538/14, Sąd Rejonowyw Mińsku Mazowieckim:

I
oskarżonychA. S. (1)iR. W.ustalając, że czyny opisane w punktach I. i II. aktu oskarżenia stanowiły jeden czyn zabro­niony uznał za winnych tego, że w okresie od 7 do 8 września 2011 r. w miej­scowościW.i w miejscowościD., gminaD., powiatm., województwo(...), działając wspólnie i w porozumieniu wyłudzili poświadczenie nieprawdy w postaci Decyzji nr(...)z dnia23 wrze­śnia 2011 r., w ten sposób, iż w dniu 7 września 2011 r.R. W.podrobił dokument w postaci wniosku o wydanie pozwolenia na wycięcie drzew podpisując go imieniem i nazwiskiemT. K., a następnie dokument ten złożył w Urzędzie Gminy wD., po czym w dniu 8 września 2011 r. wspólnie wzięli udział w oględzinachdziałki numer (...)przeprowadzonych przez funkcjonariusza publicznego pracownika Urzędu Gminy wD.wpro­wadzając go w błąd, co do rzeczywistych granicdziałki numer (...)oraz liczby rosnącej na niej drzew, podrabiając jednocześnie dokument w postaci protokołu oględzin, poprzez złożenie podpisu przezR. W.o treściT. K., następstwem czego było wydanie decyzji Nr(...), przez Urząd GminyD., a następnie w okresie od 8 września 2011 r. w miejsco­wościW.oskarżeni, działając wspól­nie i w porozumieniu doko­nali wyrębu, a następnie zaboru w celu przywłasz­czenia 65 sztuk drzew o warto­ści 3326 zł, na szkodęM. M., tj. popełnienia występku zart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 37a k.k.skazał ich na kary po 80 stawek dziennych grzywny i ustalił, dlaA. S. (1)wysokość stawki dziennej na kwotę 10 złotych, zaś dlaR. W.wysokość stawki dziennej na kwotę 30 złotych,

II
na podstawieart. 290 § 2 k.k.orzekł odA. S. (1)oraz odR. W.na rzecz pokrzywdzonegoM. M.nawiązkiw kwo­tach po 6652 złote,

III
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataK. K.929,88 złotych tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę spra­wo­waną z urzędu,

IV
zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonejA. S. (1)tytułem opłaty – kwotę 80 złotych oraz zwolniłA. S. (1)od obowiązku zwrotu wydatków postępowania wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa w związku z jej udziałem w postępowaniu, zaś od oskarżonegoR. W.zasądził tytułem opłaty – kwotę 240 złotych i tytułem zwrotu części wydatków postępowania związanych z udziałem tego oskarżonego – kwo­tę 697,45 złotych.

Apelacje od przedstawionego wyżej wyroku wywiedli oskarżonaA. S. (1)oraz obrońcy obojga oskarżonych.
OskarżonaA. S. (1)zakwestionowała wyroku Sądu I in­stan­cji w całości, zarzucając mu:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a w szczegól­ności naruszenie zasady równości stron, obiektywizmu i swobodnej oceny dowo­dów oraz interpretację wszystkich okoliczności sprawy na niekorzyść oskarżonejA. S. (1)z pominięciem dowodów przeciwnych, istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia i wydania wyroku, co w konsekwencji dopro­wadziło do wadliwego i sprzecznego ze wskazaniami wiedzy i doświad­czenia ży­cio­wego, co w konsekwencji doprowadziło do przypisania oskarżonej odpo­wiedzial­ności karnej,

2
obrazę procedury oraz przepisów generalnie obowiązujących w RP polegającąna niczym nieuzasadnionym udziale w sprawie Sędziego Sądu Rejonowego w So­ko­ło­wie Podlaskim Michała Todorskiego, który do tego Sądu został nagle prze­niesiony z Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim,

3
niewspółmierne faworyzowanie osoby rzekomo pokrzywdzonego, co skutkowało orzeczeniem na jego rzecz nawiązki przeszło czterokrotnie przekraczającej wartość wyciętych drzew oznaczonej w sprawie na kwotę 3.326,00 złotych.

W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołująca się wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie jej od popełnienia czynów zarzucanych aktem oskarżenia, ewentualnie zaś o uchylenie zanegowanego wyroku i umorzenie postępo­wa­nia, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancjido ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonejA. S. (1)zanegował wyrok Sądu Re­jo­nowego w całości, zarzucając mu:

1
naruszenie prawa procesowego, co mogło mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.:

a
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.

-
    poprzez dokonaniedowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie poprzez naruszenie zasad obiektywizmu, polegające na uznaniu zeznańJ. P. (1)w części w której wskazuje ona na okazywanie granic oskarżonej za w pełni wiarygodne, podczas gdy zeznania tego świadka były niespójne i sprzeczne z zezna­niamiM. M., który zeznał, żeJ. P. (2)„nie była na chodzie”i gra­nice działki przez zakupem wskazywał mu synJ. P. (2)(k. 5-6, 229- 230);
-poprzez oparcie wydanego w sprawie wyroku z pominięciemrozważenia tych oko­liczności i tego materiału dowodowego, który był korzystny dla oskarżonej, w szcze­gólności zeznań świadkówT. K.w zakresie w jakim wskazywał, iż upo­ważniłA. S. (1)do podjęcia wszelkich czynności zmierzających do „oczysz­czenia” działki (k. 61v, 230v- 231, 332v- 333),M. M.w zakresiew ja­kim wskazywał, iż w dacie czynu granice działki nie były oznaczone oraz, iż wska­zywał, żeJ. P. (2)„nie była na chodzie” i granice działki przed zaku­pem, wskazywał mu syn PaniP.(k. 5- 6, 229- 230) w odniesieniu do rze­ko­mego wskazywania granic działki przezJ. P. (2), której zeznania jaki zeznaniaM. M.Sąd obdarzył wiarygodnością;E. C.w za­kresie w jakim wskazywała, iż to na urzędniku spoczywa obowiązek sprawdzenia dokumentacji i granic oraz iż działka była zakrzaczona, co utrudniało wejście na nią, jak również w zakresie, w którym wskazywała, iż nie wie czyA. S. (1)była w momencie podpisywania dokumentów przezR. W.oraz, iż wie­działa, żeR. W.to nieT. K., co wynika także z korespondencji mailowej (k. 51v, 118- 119, 123- 124, 231- 232, 332-332v oraz k. 63); jak również pominięcie faktu, iż decyzja administracyjna została wydana dopiero po podpisaniu dokumentów przezT. K.;
b)art. 410 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez oparcie się na materiale dowodowym nie ujawnionym w toku rozprawy sądowej i powołaniu się na zeznania świadków niewystępujących w sprawie, wyjaśnień oskarżonej nie występującejw spra­wie, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zapadłego orzeczenia;
c)art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.poprzez nieokreślenie daty dokonania wyrębu drzewa oraz jego przywłaszczenia, wskazując jedynie, iż od 8 września 2011 r. w sytuacji, gdy wycinka nastąpiła z pewności po wydanej decyzji (bezsporne) oraz niewłaściwe określenie przypisanego oskarżonej czynu opisanego w punkcie I. wyroku, poprzez pominięcie określenia zamiaru, z jakimA. S. (1)podejmowała przestępne działanie;
2. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegający na niezasadnym przyjęciu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przypisanie oskarżonej popełnienia czynu zart. 270 § 1 k.k.w zb.zart. 272 k.k.w zb. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., w sytuacji gdzie:
a) oskarżona nie miała wiedzy, żeR. W.podpisując protokół wpisał, zamiast swojego imienia i nazwiska, wyrazy:T. K.,
b) oskarżona nie miała wiedzy, co do przebiegu granic działki wskazując je urzędni­kowi gminy orazR. W.,
c) przyjęte daty czynu są datami niepokrywającymi się z ustaleniami faktycznymii wg opisu czynu wyrąb drzewa nie miał daty końcowej,
d) zgromadzony w sprawę materiał dowodowy wskazywał, iż czyn oskarżonej nie wyczerpał znamion przestępstwa, dla którego zaistnienia konieczne jest stwierdzenie zamiaru bezpośredniego po stronie oskarżonego.
W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonejA. S. (1)od dokonania przypisanego czynu.
Przedstawiciel procesowyR. W.zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając mu:

1

    mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodówz wy­ja­śnień oskarżonych, która to dowolna ocena dowodów polegała na odmo­wie przyznania wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych i uznaniu przez Sąd, że oskarżeni mieli oczywiste powody, aby podawać nieprawdę i wyjaśnie­nia te stanowiły wyłącznie przyjętą linię obrony, co w konsekwencji dopro­wadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i uznania przez Sąd, że oskarżonyR. W.doskonale zdawał sobie sprawę z przebiegu granic i sytuacji prawnej działki, miał też pełną świadomość, że za działkąT. K.znajdowała się inna działka oraz że działał on z pełną świadomością, że dokonuje wyrębu drzewa rosnącego na działce, która nie należała doT. K.i uznania oskarżonegoR. W.za winnego popełnienia występku zart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;

2
mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodówz ze­znań świadkaJ. P. (2)i uznanie zeznań świadka za wiarygodne jako osoby niebędącej zainteresowaną wynikiem w sytuacji, gdy świadek ta zainte­resowana była wynikiem postępowania jako osoba, która wprowadziła w błąd co do granic działki oskarżonąA. S. (1), co miało wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji uznanie oskarżonegoR. W.za winnego popełnienia występku zart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 278§ 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;

3

    mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj.art. 410 k.p.k.poprzez pominięcie z zeznań świadkaE. C.fragmentu wskazującego na fakt, że świadek dowiedziała się, że właścicielem nierucho­mo­ści jestT. K., nieobecny przy pierwotnych oględzinach działki bezpośrednio po dokonaniu czynności na działcei powrocie wraz z oskarżonymi do Urzędu Gminy oraz poinformowaniu przez świadka oskarżonejA. S. (1), że konieczna jest wizyta właściciela nieruchomości, a zatem wiedze tę Urząd Gminy posiadał jeszcze przed wydaniem decyzji nr(...)oraz

    poprzez pominięcie okoliczności wynikających z zeznań świadkaT. K., że był osobiście w Urzędzie Gminy wD.i podpisał dokumento wydanie decyzji na zezwolenie na wycięcie drzewi to na podstawie tego właśnie dokumentu, nie zaś dokumentu podpisanego przez oskarżonegoR. W., wydana została decyzja nr(...)w przedmiocie pozwole­nia na wycięcie drzew, a w/w obraza przepisów postępowania doprowadziłado uznania, że oskarżonyR. W.działał z zamiarem wyłudzenia po­świad­czenia nieprawdy i w konsekwencji uznanie oskarżonegoR. W.za winnego popełnienia występku zart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zb.zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;

4
błąd w ustaleniach faktycznychpolegający na uznaniu, że wszystkie działania oskarżonegoR. W.były dokonane ze z góry powziętym zamiarem nakierowanym na pozorne zalegalizowanie późniejszego wyrębu i zaboru drzewa, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że czyny opisane w pkt. 1i 2 aktu oskarżenia stanowiły jeden czyn zabroniony wypełniający znamionaart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11§ 2 k.k., podczas gdy prawidłowe ustalenia faktyczne winny prowadzić do wnio­sku, że czyny opisane w pkt. 1 i 2 aktu oskarżenia stanowią dwa odrębne czyny.

Wobec zaprezentowanych zarzutów skarżący wniósł o ustalenie, że czyny opisane w pkt. 1 i 2 aktu oskarżenia stanowią dwa odrębne czyny, a w konsekwencji:
- co do czynu opisanego w pkt. 1 aktu oskarżenia wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu zart. 272 k.k.orazart. 11 § 2 k.k.i uchylenie zaskarżonego wyroku oraz umorzenie postępowania karnego co do czynu opisanego wart. 270 § 1 k.k.wobec oskarżonegoR. W.z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość,
- co do czynu opisanego w pkt. 2 aktu oskarżenia zmianę zaskarżonego wyroku co do czynu zart. 278 § 1 k.k.i uniewinnienie oskarżonegoR. W..
W toku rozprawy apelacyjnej obrońca oskarżonejA. S. (1)poparł obie apelacje i wnioski w nich zawarte. Wniósł o zasądzenie kosztów obrony z urzędu oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości, ani w części. Obrońca oskarżonegoR. W.poparł swoją apelację i wnioski w niej zawar­te. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie obu apelacji i utrzymanie zaskarżo­nego wyroku w mocy. Oskarżyciel posiłkowy przyłączył się do stanowiska prokura­tora. OskarżeniR. W.iA. S. (1)nie stawili się po­mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy odwoławczej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wywiedzione apelacje okazały się bezzasadne. Sąd Rejonowy nie dopuścił się podniesionych w nich uchybień.
W wyprzedzeniu zasadniczej części rozważań podkreślić trzeba, że treściowa zbieżność argumentacji podniesionej na uzasadnienie wniesionych środków odwo­ławczych nakazała poddanie ich łącznej analizie.
Przede wszystkim nie ma racji przedstawiciel procesowyA. S. (1)jeżeli formułuje zarzut obrazyart. 410 k.p.k.przez uczynienie podstawą wyroku oświadczeń procesowych niewystępujących w sprawie oskarżonej i świadka. Mimo, że treść pisemnego uzasadnienia zanegowanego orzeczenia odnosi się do wyja­śnień(...)(m.in. k. 629) oraz zeznań(...)(k. 630),to jednak kontekst wywodów Sądu I instancji prowadzi do nieodpartego wniosku,iż w pierwszym przypadku chodziło oA. S. (1), zaś w drugimoJ. P. (1). Aczkolwiek okoliczność podniesiona przez obrońcę oskarżonej dowodzi występowania oczywistych omyłek pisarskich we wskazanym dokumencie, to jednak fakt ten nie stanowi o oparciu orzeczenia na dowodach nieujawnionychw toku rozprawy głównej.
Skarżący mylą się także o tyle, o ile kwestionują pierwszoinstan­cyjną ocenę materiału dowodowego. Motywy tej oceny zostały przedstawione w pi­sem­nym uza­sadnieniu zanegowanego orzeczenia i analiza przytoczonych tam argu­mentów wykazuje, iż ocena ta jest prawidłowa. Sąd Rejonowy należycie uwzględnił dyrektywyart. 7 k.p.k., a skoro tak, to Sąd Okręgowy nie jest władny podważyć jego rozu­mowania i wysnutych na tej podstawie ostatecznych wniosków. Już w tym miejscu zaznaczyć trzeba, że wykazanie, iż w sprawie doszło do naruszenia zasady swo­bod­nej oceny dowodów wymaga wskazania, którą konkretnie regułę i w jaki sposób Sąd naru­szył. Nie można natomiast twierdzić, że ocena dokonana została w sposób dowolny zastępując uzasadnienie tego twierdzenia wywodami na temat wła­snej wizji przebiegu inkryminowanego zdarzenia (videpostanowienie Sądu Naj­wyż­szego z 4 stycznia2007 r., V KK 262/06, LEX nr 459667).
Wbrew wywodom przedstawicieli procesowych oskarżonych, informacje pły­nące ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie nakazują dyskredytacji ze­znańJ. P. (2)(k. 49, 231- 231v, 368- 369, 371v- 372), a tym samym nie podważają trafności przyjęcia, żeA. S. (1)znała przebieg granic działki stanowiącej własnośćT. K.. Inaczej niż chcą tego obrońcy, roz­bież­ności występujące pomiędzy twierdzeniami wskaza­nego świadka i zeznaniamiM. M.nie są na tyle poważne, aby można było mówić o pró­bie świa­domego zafałszowania rzeczywistości przez którąkolwiek z tych osób. Zważyć w tym kontekście trzeba, żeM. M.(k. 5- 5, 229- 230, 321v- 322, 531- 531v) nigdy nie zeznał, iżJ. P. (2)nie była w stanie opuścić samochodu. Okoliczność, że wedle twierdzeń pierwszego z wymienionych świadków, granice działek, w związ­ku z zamierzonym przezeń zakupem, przedstawiałS. P.(k. 230),zaś wedle twierdzeńJ. P. (2), to ona dokonała tejże czynności, aczkolwiek dowodzi roz­bieżności pomiędzy tymi środkami dowodowymi, to jednak nie podważa możliwości przyjęcia, że do wskazania tychże granic doszło. Brak jest zarazem logicz­nych podstaw dla założenia, by pod­noszoną rozbieżność, jako odno­szącą się do od­mien­nych zdarzeń, przenosić na grunt oceny wiarygodności zeznańJ. P. (1)w aspekcie okazania granicA. S. (1). Do odmówienia wiary twierdzeniomJ. P. (2)nie mogło doprowadzić także powołanie się na zeznaniaM. S.(k. 272v- 273, 334v, 563v- 564) iJ. J.(k. 322v- 323, 545v- 546). Nie negując, iż zeznania tychże odpowiadają wyja­śnieniom oskarżonej, skarżącemu przypomnieć należy, że w polskim procesie karnym, jeśli chodzi o ocenę dowodów, nie obowiązuje kryterium ilościowe. W tym zakresie decydują kryteria określone wart. 7 k.p.k.Nie można zatem zgodzić się z obrońcąA. S. (1), jeżeli na odosobnienie relacjiJ. P. (2)powołuje się dla uzasadnienia tezy o niewiarygodności jej zeznań (

    videwyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 19 listopada 2014 r., II AKa 240/14, LEX nr 1649264). Niewiarygodności zeznań wymie­nionego świadka nie sposób upatrywać także w rze­ko­mej sprzeczność w ich treści. Faktem jest, iż w toku rozprawy głównej w dniu19 lipca 2012 r.J. P. (2)podała zarówno, że okazując przebieg granicy działkiA. S. (1)nie poruszała się przy wykorzystaniu laski, jak i że laski tej zaczęła używać 10 lat wcześniej (k. 231). Zestawienie informacji zawartych w przywołanym oświadczeniu procesowym z datą zawarcia przez wyżej wymienione osoby warun­kowej umowy sprzedaży nieruchomości, tj. z dniem 10 paź­dziernika 2003 r. (k. 35) wskazuje, żeJ. P. (2)posługiwać się miała laską już przed wskazaną trans­akcją, co teoretycznie pozwala na powątpiewanie w wiary­godność jej twierdzeń w przedmiocie okazania przebiegu granicydziałki nr (...). Przytoczony tok rozu­mowa­nia, aczkolwiek z pozoru słuszny, oparty jest na błędzie na­tury logicznej. Wniosko­wanie apelującego opiera się bowiem na założeniu o precyzyj­nym wskazaniu przezJ. P. (2)czasu posługiwania się laską. W przekonaniu Sądu Okręgowego, twierdzenie świadka w przedmiotowej materii ma charakter jedy­nie orien­tacyjny i nie pozwala na kategoryczne negowanie wartości dowodowej jej zeznań. Do rezultatu takiego doprowadzić nie może również arbitralne zakładanie przez obrońcęR. W., żeJ. P. (2)była zainteresowana wynikiem postępowania, jako osoba która wprowadziłaA. S. (1)w błąd co do granicdziałki nr (...). Założenie takie jawi się jako irracjonalne, albowiem zakłada niemal zupełną nieświadomość oskarżonej jako strony umowyz dnia 10 października 2003 r. Zamykając rozważania poświęcone zagadnieniu oceny zeznańJ. P. (2)podkreślić trzeba, że uznanie wiarygodności jej relacji ucina wszelkie spekulacje apelujących w przedmiocie działania przezA. S. (1), a za jej pośrednictwem także przezR. W., w warun­kach błędu.
Nie sposób zgodzić się z obrońcą oskarżonej, o ile podważa on prawidłowość oceny jej wyjaśnień, poprzestając na stwierdzeniu, że mimo, iż wymieniona popadała w rozbieżności w zakresie powierzchni działki stanowiącej własnośćT. K.to jednak różnice w tym zakresie pozbawione były dla niej znaczenia. W ślad za Sądem Rejonowym (k. 632) podkreślić trzeba, że nie odpowiada zasadom doświadcze­nia życiowego zakładanie, iżA. S. (1)kupując działkę, a następ­nie ją sprzedając nie znała nie tylko przebiegu jej granic, lecz nawet powierzchni. Niezależnie od powyższego określanie powierzchni działki początkowo na 1 ha(k. 151), następnie zaś na 800 m(
    2)(k. 228v) musi być uznawane za przejaw rażącej niekonsekwencji, zwłaszcza, że w toku rozprawy głównej oskarżona stwierdziła,iż druga z podanych wartości miała zostać podana jej wprost przezJ. P. (2).
Na aprobatę nie zasługiwało również zakwestionowanie przez przedstawiciela procesowegoR. W.pierwszoinstancyjnego wartościowania tej części wy­ja­śnień tegoż, w której podał on, iż nie był świadom ani przebiegu granic działkinr 159/7, ani faktu wycinania drzew bez zgody faktycznego właściciela. SkoroR. W.brał aktywny udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym de­cyzją nr(...), mimo, że wiedział, iż znana mu od dziecka i powią­zana z nim rodzinnieA. S. (1)(k. 530v) nie jest właścicielkądziałki nr (...), to nie odpowiada zasadom doświadczenia życiowego zakładanie, iż współo­skar­żona mogła świadomie wprowadzać go w błąd w odniesieniu do właści­wych sto­sunków własnościowych w miejscowościW.. Nie bez zna­czeniadla uznania prawidłowości pierwszoinstancyjnej oceny wyjaśnień oskarżonego pozo­staje także fakt, iż to właśnie on zorganizował wycinkę drzew, a następnie stał się je­dy­nym beneficjentem prac przeprowadzonych na działceM. M.. Zamy­kając rozważania w przedmiotowej materii podkreślić zarazem trzeba, że jest zupełnie nielogicznym podejmowanie szeroko zakrojonych prac związanych z wy­cinką drzew bez uprzedniego upewnienia się co do możliwości podjęcia tychże prac.
Zatem ocena materiału dowodowego poczyniona przez Sąd I instancji nie nosi cech dowolności. Nie zmienia tego konstatacja obrońców o konsekwencji wyjaśnień oskarżonych nieprzyznających się do winy.
Kontrola zanegowanego orzeczenia nie pozwoliła także na podzielenie tezyo po­jawieniu się w toku rozumowania Sądu Rejo­nowego szeregu błędów w usta­leniach faktycznych. Inaczej niż chcą tego apelujący, wnioskowanie przeprowadzone przez Sąd Rejonowy było w pełni prawidłowe.
Nieuprawnionym jest podnoszenie przez przedstawiciela procesowego oskar­żonej, że Sąd I instancji zignorował zeznaniaT. K.(k. 61, 230v- 231, 563) w tym zakresie, w którym wskazał on na upo­ważnienieA. S. (1)do podjęcia czynności zmierzających do upo­rząd­kowania zakupionej przezeń działki. Lektura pisemnego uzasadnienia zaskar­żonego wyroku wskazuje, iż w tym zakresie relacje wyżej wymienionego zo­stały obdarzone walorem wiary (k. 631), a więc ewi­dentnie uwzględnione. Sam obrońca oskarżonej zaniechał zarazem wskaza­nia, jakie wnioski z rzeczonego faktu wypro­wadza. Nie sposób w tym kontekście odmówić racji przedstawicielowi proceso­wemuR. W., który zaznacza, że zgoda osoby, której podpis podrobiono nie wyłącza bezprawności czynu (k. 661).
Zupełnie dowolnym okazało się sformułowanie przez obrońcęA. S. (1)zarzutu zignorowania tego fragmentu relacjiE. C., w którym ma konstatować ona, iż obowiązkiem urzędnika jest weryfikacja twierdzeń w przedmiocie granic działek. Wskazany świadek (k. 51v, 118- 119, 123- 124, 231v- 232, 332- 332v, 531v- 532) nie tylko nigdy nie złożyła oświadczenia procesowego takiej treści, lecz również podała, że urzędnik nie ma obowiązku sprawdzania granic działki (k. 532). Zważyć przy tym trzeba, że fotokopia decyzji nr(...)uwidacznia adnotację, w myśl której Urząd Gminy wD.nie ponosi kon­sekwencji prawnych z tytułu błędnego wskazania działki lub jej granic oraz nie bierze na siebie odpowiedzialności za ewentualne spory wynikłe z tytułu współwłasności lub in­nych należności majątkowych (k. 26). Niezrozumiałym było także zaakcentowanie przez wskazanego przedstawiciela procesowego pominięcia tych twierdzeńE. C., w których podawać ma ona, iż nie pamięta, czyA. S. (1)była obecna w trakcie czynności podpisywania doku­mentów niezbędnych dla pro­wa­dzonego postę­powania administracyjnego. Abstrahując of faktu, iż tezy takiej nie sposób wywieść wprost z relacji wyżej wymienionej, zaakcentować należy, że samaA. S. (1)potwierdziła swą wiedzę w przedmiocie podpisa­nia dokumentów przez posłużenie się imieniem i nazwiskiemT. K.(k. 151). Całkowicie chybionym było także podkreślenie przez obrońcę podsądnej, żeE. C.zdawała sobie sprawę z faktu, iżR. W., podpisujący się jakoT. K., nie jest właścicielem nieruchomości, na której miało dojść do wy­cinki drzew. Zważyć należy, że wpro­wadzenie w błąd funkcjonariusza publicznegow osobie pracownika Urzędu Gminy wD., o któ­rym mowa w opisie czynu przypisanego oskarżonym, odnosi się jedynie do rzeczy­wistych granicdziałki numer (...)oraz liczby rosnących na niej drzew, nie zaś do rzeczywistej woli właściciela nieruchomości, tak jak chce tego każdy z apelujących. Wobec faktu, iż z zeznańJ. P. (2)wynika, żeA. S. (1)doskonale zdawała sobie sprawę z przebiegu granic działki skła­dającej się na nieruchomość zbytąT. K., do skutku zamierzonego przez apelującego nie mogła doprowadzić także możliwość wywnioskowania z zeznańM. M.braku wyraźnego ozna­czenia tychże granic w inkryminowanym czasie. Niezrozumiałym jest także podkre­ślanie przez przedstawiciela procesowego wyżej wymienionej, iż nie bywała ona nadziałce nr (...). Oskarżona wskazała bo­wiem, że kiedy była właścicielem jeździła na wspomnianą działkę i opiekowała się nią (k. 151).
Wbrew wywodom obrońcyA. S. (1), fakty ustalone przez Sąd Rejonowy pozwoliły na wyprowadzenie wniosków o realizacji przez nią znamion strony podmiotowej występków zart. 278 § 1 k.k.,art. 270 § 1 k.k.iart. 272 k.k.Zważyć trzeba, że ustalenia faktyczne nie zawsze muszą bezpośrednio wynikać z kon­kretnych dowodów. Mogą one także wypływać z nieodpartej logiki wydarzeń stwier­dzonej innymi dowodami, jeżeli owe wydarzenia są tego rodzaju, że stanowią oczy­wistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie życiowe nasuwa jedno­znaczny wniosek, iż dana okoliczność istotnie miała miejsce (
    videwyrok Sądu Apela­cyj­nego we Wrocławiu z 13 sierpnia 2015 r., II AKa 177/15, LEX nr 1843379).
W myślart. 278 § 1 k.k.występku kradzieży dopuszcza się ten, kto zabiera cudzą rzecz ruchomą w celu przywłaszczenia. Popełnienie tego czynu zabronionego wchodzi zatem w rachubę wyłącznie wówczas, gdy sprawca działa w zamiarze bezpo­średnim zabarwionym celem przywłaszczenia m.in. cudzej rzeczy ruchomej (

    dolus di­rec­tus coloratus). Sprawca działa w celu przywłaszczenia zarówno wówczas, gdy zamierza włączyć przedmiot czynności wykonawczej do własnego majątku, jaki wtedy, gdy zamierza postępować z tym przedmiotem jak z własnym. Nie są istotne tutaj, inaczej niż chce tego obrońcaA. S. (1), pobudki, czy też motywacja sprawcy. Przywłaszczenie nie musi pokrywać się zawsze z osiągnięciem korzyści majątkowej, które to pojęcie jest zakresowo szersze od pojęcia przy­właszczenia (

    videG. Łabuda,

    Komentarz do art. 278 Kodeksu karnego, [w:] J. Giezek (red.),

    Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, LEX 2014, tezy 39.- 41.). Przenosząc powyższe na realia sprawyA. S. (1)stwierdzić trzeba, iż niewątpliwym jest, że oskarżona działała w celu postąpienia z drzewami usuniętymi z działkiM. M.jak ze swoją własnością. Skoro podsądna była świadoma przebiegu granicy działekT. K.i pokrzyw­dzonego, to polecając dokonanie wyrębu na nieruchomości ostatniego z nich zdawała sobie sprawęz naruszenia przysługującego mu prawa własności. Świadomość na­ruszenia prawa własności sprawiła, że nie mogła ona działać w celu uprzątnięcia działkiT. K., lecz musiała dążyć do uzyskania możliwości zadys­ponowania drzewami stanowiącymi przedmiot cudzej własności. Występująca po stro­nie oskarżonej świado­mość zabrania tychże drzew przezR. W.wskazuje natomiast, iż rzeczone zadysponowanie sprowadzało się do rozporządzenia nimi na jego rzecz. SkoroA. K.­snowska miała zaprezentowaną wiedzę w zakresie stosunków własnościowych, to doprowadzając do zamieszczenia w protokole sporządzonym przez pracownika Urzędu GminyD.w dniu 8 września 2011 r. informacji nieodpowiadających tejże wiedzy, które to nieprawdziwe informacje znalazły w osta­tecznym rozrachunku odzwierciedlenie w decyzji nr(...), musiała działać w zamiarze bezpośrednim wyłudzenia poświadczenia nieprawdy przez pod­stępne wprowadzenie funkcjonariusza publicznego w błąd (art. 272 k.k.). W dalszej kolejności zważyć trzeba, że skoroA. S. (1)dysponowała wzmian­kowaną wiedzą, lecz mimo to aktywnie uczestniczyła w oględzinach z dnia8 wrze­śnia 2011 r., to musiała dążyć do uzyskania decyzji administracyjnej odpo­wiadającej jej oświadczeniom. Skoro warunkiem wydania tejże decyzji było złożenie przezT. K.podpisów na wniosku o wydanie pozwolenia na wycięcie drzew oraz na protokole oględzin, a podsądna wiedziała, że nieobecność wyżej wymienionego uniemożliwia mu ich złożenie, to musiała obejmować swoją wolą pod­ro­bienie podpisów przez towa­rzyszą­cego jejR. W..
Nie sposób zgodzić się z przedstawicielem procesowymR. W., je­żeli wywodzi on, że brak jest podstaw dla uznania przypisanych mu zachowań za je­den czyn zabroniony. Mając na uwadze, że wyżej wymieniony dysponował wiedzą ana­lo­giczną do wiedzy posiadanej przezA. S. (1), skonstatować trzeba, iż poczynione wyżej rozważania w kwestii zamiaru odnoszą się także do jego osoby. Skoro oskarżonyR. W., podejmując każdą z akcji, działał w rea­lizacji tego samego zamiaru, dążąc do zawładnięcia drzewami pozyskanymi z działki nie stanowiącej własnościT. K., a brak jest podstaw dla kwestionowania zwartości czasowej i sytu­a­cyjnej jego zacho­wań, to uznać należy, że podjęte przezeń działania składały się na jeden czyn w rozu­mieniuart. 11 § 1 k.k.(

    podobnie:wyrok Sądu Apelacyjnego w Rze­szowie z 12 grudnia 2013 r., II AKa 106/13, LEX nr 1416283). Stanowisko takiej treści sprawiło, iż bezprzedmiotowym stało się prowa­dzenie rozważań w przedmiocie sygnalizowanego przez obrońcę znikomego stopnia społecznej szkodliwości tego fragmentu aktywnościR. W., który zrea­lizował znamiona występku zart. 270 § 1 k.k.Oczywistym jest bowiem, że ocenę stopnia społecznej szkodliwości prze­pro­wadza się w odniesieniu do czynu jako cało­ści, nie zaś w odniesieniu do poszcze­gólnych jego fragmentów.
Z tych wszystkich względów na aprobatę nie zasłużyły podniesione w apelacjiA. S. (1)zarzuty naruszenia zasad równości stron i obiektywi­zmu. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się także podstaw dla zaaprobowania arbitralnie sygnalizowanego przez wyżej wymienioną w uzasadnieniu środka odwoławczego zarzutu rozstrzygnięcia wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodo­wym na niekorzyść oskarżonego (art. 5 § 2 k.p.k.).
Efekty poczynionych wyżej rozważań umożliwiły Sądowi Okręgowemu ustosunkowanie się do podniesionego w apelacji obrońcyA. S. (1)zarzutu obrazyart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.Myli się skarżący, o ile podnosi, że opis czynu przypisanego oskarżonym jest niewłaściwy, albowiem nie określa zamiaru,z jakim wymienieni działali. Sąd Okręgowy w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w tezie i uzasadnieniu postanowienia Sądu Naj­wyż­szego z 28 maja 2003 r., WK 10/03, LEX nr 81328, zgodnie z którym wymóg dokładności określenia czynu przypisanego nie jest spełniony bez wskazania postaci zamiaru. Należy jednakże podkreślić, że wymaganiu temu odpowiada także zreda­gowanie opisu czynu w sposób niepozostawiający wątpliwości co do postaci zamiaru, co oznacza, iż dokładność w tym zakresie wynikać może również z opisu zachowania sprawcy (

    videpostanowienie Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 2004 r., IV KK 421/03, LEX nr 162730). W przekonaniu Sądu Odwoławczego, opis czynu przypisanegoA. S. (1)iR. W.wątpliwości takich nie pozo­stawia. Skoro oskarżeni wyłudzili poświadczenie nieprawdy w postaci decyzjinr(...), a zatem działali w tymże celu w zamiarze bezpośrednim,to również z zamiarem bezpośrednim zrealizowali znamiona, niezbędnego z ich punk­tu widzenia, występku zart. 270 § 1 k.k.Zaznaczenie przez Sąd Rejonowy, że oskar­żeni dokonali zaboru 65 sztuk drzew w celu przywłaszczenia wskazuje natomiastna ich działanie z zamiarem bezpośrednim, niezbędnym dla bytu występku kradzieży. Z aprobatą nie mógł się także spotkać zarzut niedookreślenia daty wyrębu drzewa, przez poprzestanie na wskazaniu, iż doszło do niego w okresie od 8 września 2011 r. Wprawdzie dążyć trzeba do tego, aby czas popełnienia czynu zabronionego był określony w miarę możliwości dokładnie, to jednak nie oznacza to, iż określenia mniej precyzyjne nie są dopuszczalne. Ważne jest takie skonstruowanie opisu czynu, a więci określenie czasu jego popełnienia, aby nie było wątpliwości co do tożsamości zdarzenia, którego oskarżenie dotyczy (

    podobnie:postanowienie Sądu Najwyższegoz 11 marca 2005 r., V KK 307/04, LEX nr 148200). Na wątpliwości co do tożsamości czynu zarzucanego i przypisanego nie wskazywał przedstawiciel procesowyA. S. (1); nie dostrzegł ich także Sąd Okręgowy. Na marginesie zaznaczyć trzeba, że dookreślenie w postępowaniu odwoławczym czasowych granic czynu przy­pi­sanego oskarżonym byłoby niedopuszczalnym w zaistniałych realiach procesowych rozstrzygnięciem na ich niekorzyść.
Wymierzając oskarżonym karę, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy zważył tak stopień społecznej szkodliwości przypisanego im czynu, jak i okolicznościstricteosobiste sprawców. Orzeczona kara odpowiada dyrektywomart. 53 § 1 i 2 k.k.i nie nosi żadnych cech niewspółmierności. Spełni wszystkie swe funkcje w zakresie pre­wencji, tak szczególnej, jak i ogólnej. Nawiązując do tej części wywodów apelacjiA. S. (1), w której, w oparciu o wartość drzewa będącego przed­mio­tem zaboru, kwestionuje ona wysokość nawiązek orzeczonych od oskarżonych na rzecz pokrzywdzonegoM. M.podkreślić trzeba, że rozstrzygnięcie podjęte przez Sąd Rejonowy stanowi realizacjęart. 290 § 2 k.k.W myśl wskazanego przepisu, w razie skaza­nia za wyrąb drzewa albo za kradzież drzewa wyrąbanego lub powa­lonego, sąd orzeka na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w wysokości podwójnej war­to­ści drzewa. W przypadku kilku współsprawców jednego z tak określonych prze­stępstw nawiązkę w wysokości odpowiadającej podwójnej, ustalonej przez sąd warto­ści drzewa, które było przedmiotem zaboru przez poszczególnych sprawców, orzeka się wobec każdego ze współsprawców, przy czym każdy z nich płaci ja samodzielniei w całości (podobnie:wyrok Sądu Najwyższego z 15 listopada 2013 r., III KK 333/13, LEX nr 1396437).
Z tych wszystkich względów i przy braku przesłanek zart. 439 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej swego wyroku. Zaakcentować w tym miejscu trzeba, że w sprawie nie doszło w szczególności do zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.). O zaistnieniu wskazanego uchybienia nie może świadczyć sam tylko fakt wydania wyroku przez Sędziego delegowanego do Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim. Instytucja delegowania sędziego statuowana jest przepisamiart. 77 i n. ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych(tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 133 z późn. zm.) i sam tylko fakt jej wykorzystania, zgodnie z zasadą nie­sprzeczności systemu prawnego, nie może prowadzić do rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym.
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 615 z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.J. W.wS.kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonejA. S. (1)w postępowaniu odwoławczym (§ 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 paź­dziernika 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu- Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).
W oparciu o treśćart. 636 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.iart. 633 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych:
-R. W.250,00 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoław­czego; na rzeczoną sumę złożyło się 240 zł tytułem opłaty (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych- tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.;dalej:u.o.) i 10 zł tytułem wydatków (art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r.w spra­wie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym- tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 663),
-A. S. (1)80 zł tytułem opłaty (art. 3 ust. 1u.o.); na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy, uwzględniając sytuację majątkową oskarżonej, częściowo zwolnił wyżej wymienioną od wydatków postępowania odwoławczegoi dla­tego też zasądził od niej 120 zł tytułem zwrotu części wydatków postępowania odwoławczego, a także stwierdził, że pozostałą część wydatków tego postępowania ponosi Skarb Państwa.