Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
VIII Wydział Cywliny
Sygnatura akt: VIII C 2901/15
Data wyroku: 2016-04-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Sosińska-Halbina

Sygn. akt VIII C 2901/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący:  S.S.R. Małgorzata Sosińska-Halbina
Protokolant:  sekr. sąd. Izabella Bors
po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 roku w Łodzi
na rozprawie
z powództwa MiastaŁ.Zarządu Lokali Miejskich wŁ.
przeciwkoP. G.,T. G.iM. M.
o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego

1
nakazuje pozwanejT. G.opróżnienielokalu mieszkalnego numer (...)położonego przyulicy (...)wŁ.;

2
oddala powództwo w stosunku doP. G.,M. M.iJ. G.;

3
orzeka, że pozwanejT. G.nie przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego;

4
nie obciąża pozwanejT. G.obowiązkiem zwrotu kosztów procesu należnych stronie powodowej.

Sygn. akt VIII C 2901/15

UZASADNIENIE
W dniu 7 września 2015 roku powódka GminaŁ.– Administracja Zasobów KomunalnychŁ.wŁ.(aktualnie GminaŁ.Zarząd Lokali Miejskich wŁ.), reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wytoczyła przeciwko pozwanym:T. G.,P. G.iM. M.powództwo o nakazanie opróżnienialokalu mieszkalnego nr (...)położonego wŁ.przyulicy (...)oraz wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu powódka podniosła, żeT. G.była najemcą lokalu, o którym mowa wyżej. Umowa najmu została wypowiedziana ze skutkiem na dzień 1 października 2010 roku z powodu zaległości czynszowych, najemczyni nie uiszczała bowiem opłat za korzystanie z lokalu. Pomimo wypowiedzenia umowy najmu pozwana nie opuściła zajmowanego lokalu. Wraz z pozwaną w lokalu zamieszkująP. G.iM. M..
(pozew k.  2-5 )
Na rozprawie w dniu 28 października 2015 roku pełnomocnik powódki nie stawił się. PozwanaT. G.wniosła o oddalenie powództwa w całości.
Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 28 października 2015 roku wezwano do udziału w sprawie w charakterze pozwanego małoletniegoJ. G..
Na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 roku pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości, nadtoP. G.działająca także jako przedstawiciel ustawowy małoletnich pozwanychM. M.iJ.G., oświadczyła, że od września 2014 roku nie zamieszkuje w lokalu, którego sprawa dotyczy.
Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej ogłoszenie wyroku pełnomocnik powódki podtrzymał żądanie pozwu, pozwanaP. G., działająca także jako przedstawiciel ustawowy małoletnich pozwanych, wniosła o oddalenie powództwa.
(protok ół rozprawy k. 33-34, postanowienie k. 34,  protok ół rozprawy k. 42-43, k. 57-58)
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 10 maja 2007 roku pozwanaT. G.zawarła z poprzednikiem prawnym powódki umowę o najemlokalu mieszkalnego numer (...)położonego wŁ.przyul. (...). Umowa została zawarta na czas nieoznaczony. Zgodnie z treścią umowy, wynajmujący zobowiązał się wydać najemcy przedmiotowy lokal do używania, a pozwana zobowiązała się do uiszczania czynszu i opłat eksploatacyjnych, które to świadczenia na dzień zawarcia umowy wynosiły łącznie 65,33 zł i podlegały zapłacie do dnia 10-go każdego miesiąca. Wynajmujący mógł wypowiedzieć umowę najmu na miesiąc naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego, jeśli najemca był w zwłoce z zapłatą czynszu i opłat, co najmniej przez trzy pełne okresy płatności, pomimo uprzedzenia dokonanego przez wynajmującego na piśmie o zamiarze wypowiedzenia najmu i wyznaczenia dodatkowego miesięcznego terminu do zapłaty zaległych należności.
(umowa o najem lokalu mieszkalnego k.  8-8v , okoliczności bezsporne)
PozwanaT. G.zalegała z opłatami za wynajmowany lokal. W dniu 6 stycznia 2010 roku powódka wystosowała doT. G.„wezwanie pod rygorem wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego” wzywająceją do uregulowania zaległości czynszowych w terminie miesiąca od daty otrzymania wezwania, pod rygorem, w przypadku braku zapłaty, wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia. Zaległość, o której mowa, według stanu na dzień wystawienia wezwania wynosiła 2.046,17 zł należności głównej oraz 302,87 zł z tytułu odsetek, wielokrotnie przekraczając miesięczny czynsz. Pozwana w terminie zakreślonym w wezwaniu, nie uregulowała zaległości czynszowych.
Pismem doręczonym pozwanej w dniu 2 sierpnia 2010 roku, a opatrzonym datą 29 lipca 2010 roku, powódka wypowiedziała z dniem 31 sierpnia 2010 roku umowę najmu lokalu mieszkalnego, o którym wyżej mowa,  z powodu zaległości czynszowych, z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia, który upłynął w dniu 30 września 2010 roku. Według stanu na dzień 29 lipca 2010 roku zadłużenie przedmiotowego lokalu wynosiło łącznie 2.995,38 zł, w tym 2.566,79 zł z tytułu należności głównej za opłaty czynszowe i 428,59 zł z tytułu odsetek.
W dniu 27 czerwca 2012 roku skierowano do pozwanej wezwanie do uregulowania zaległości z tytułu opłat za używanie mieszkania. Zadłużenie na ten dzień wynosiło łącznie 6.149,49 zł. Pismem z dnia 30 października 2014 roku powódka wystosowała doT. G.wezwanie do dobrowolnego opróżnienia mieszkania oraz uregulowania zaległości zwianych z korzystaniem z lokalu, które na ten dzień kształtowały się na poziomie 10.034,44 zł łącznie. Zaległość pozwanej na dzień 31 maja 2015 roku wynosiła łącznie 12.179,59 zł
(wezwanie do zapłaty  wraz z potwierdzeniem nadania listem poleconym  k. 1 1-11v , wypowiedzenie umowy najmu lokalu mieszkalnego  wraz z dowodem odbioru k. 10 ,  wezwanie k. 12, wezwanie k. 13, stan finansowy konta za lata styczeń 2014 – maj 2015 k. 15-20, stan finansowy konta za lata styczeń 2009 – grudzień 2013 k. 52-56,  okoliczności bezsporne)
Do sierpnia 2014 roku w przedmiotowym lokalu wraz z najemczynią zamieszkiwała jej wnuczka pozwanaP. G.wraz z synemM. M.. Od tego czasu pozwana ta wraz zM. M.iurodzonym w dniu (...)J.G.zamieszkuje wZ.naulicy (...), tam też ma wszystkie swoje rzeczy. Syn pozwanejM. M.chodzi do szkoły wZ.. Dom ten stanowi centrum życiowe pozwanej i jej rodziny.
( dowód z przesłuchania pozwanejP. G.k. 43,  umowa  najmu k. 45-45v,  okoliczności bezsporne)
Pomimo wypowiedzenia umowy najmuT. G.nie opuściła przedmiotowego lokalu.
(okoliczności bezsporne)
PozwanaT. G.nie figuruje w rejestrze Powiatowego Urzędu Pracy wŁ.jako osoba bezrobotna.T. G.ma 67 lat, z zawodu jest technikiem budowlanym, obecnie jest na emeryturze, którą uzyskuje w wysokości 1.400 zł netto. Pozwana ma nadciśnienie tętnicze, ma migotanie przedsionków i jaskrę. Pozowana nie ma orzeczenia o niepełnosprawności. Pozwana w powodu choroby wykupuje leki, za które płaci 126 zł miesięcznie.
(dowód z przesłuchania pozwanejT. G.k. 34, pismo z PUP k. 27, okoliczności bezsporne)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił jako bezsporny jak również na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów z dokumentów, które nie budziły wątpliwości, co do prawidłowości ani rzetelności ich sporządzenia, nie były także kwestionowane przez żadną ze stron procesu. Podstawę ustaleń faktycznych stanowił ponadto dowód z przesłuchania pozwanychT. G.iP. G..
Sąd Rejonowy zważył ,  co następuje:
Powództwo jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie w stosunku do pozwanejT. G., natomiast w stosunku do pozwanychP. G.i jej dzieci–M. M.iJ. G.jako niezasadne podlega oddaleniu.
Podstawą żądania nakazania opróżnienia lokalu mieszkalnego jestart. 222 § 1 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, właściciel może żądać od osoby,która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. W myśl zaś przepisuart. 675 § 1 k.c., po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie niepogorszonym.
Jak ustalono w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego, pozwanaP. G.wraz z dziećmi – małoletnimi pozwanymiM. M.iJ.G.od sierpnia 2014 roku nie przebywa i nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, nie posiada w nim również swoich rzeczy. Pozwana ta wraz z mężem i dziećmi, na mocy umowy najmu, zamieszkuje wZ.przyul. (...).
Na marginesie wskazać w tym miejscu należy, że powód w żaden sposób nie odniósł się do tego twierdzenia pozwanych i przeprowadzonych na tę okoliczność dowodów, nie kwestionował go, ani nie złożył żadnych wniosków dowodowych w celu udowodnienia, że pozwanaP. G.wraz z dziećmi faktycznie włada jego rzeczą – zajmują przedmiotowy lokal mieszkalny lub mają w nim choćby swoje rzeczy.
Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 roku (I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76), że rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności jeżeli strona jest reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).
Skoro zatemP. G.wraz z małoletnimi pozwanymi nie zamieszkuje wlokalu nr (...)położonym wŁ.przyul. (...), powództwo w stosunku do w/w pozwanych, jako bezprzedmiotowe, musiało podlegać oddaleniu, co też Sąd uczynił orzekając jak w punkcie 2 sentencji wyroku.
PozwanaT. G.w dalszym ciągu zaś włada rzeczą cudzą, będącą własnością MiastaŁ., reprezentowanego w tej sprawie przez jednostkę organizacyjną, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie. Tym samym, żeby skutecznie przeciwstawić się żądaniu pozwu, pozwana ta winna wykazać, że przysługuje jej tytuł prawny do zajmowania lokalu, o którym mowa w sprawie. Dlatego też jedynym przypadkiem, w którym roszczenie powoda nie podlega uwzględnieniu jest skuteczność uprawnienia w/w pozwanej do władania rzeczą. Tak dzieje się, jeżeli wiąże ich z powodem np. umowa najmu. Sąd ustalił jednak, że taka okoliczność w niniejszej sprawie wobec pozwanejT. G.nie istnieje.
Stosownie do treści przepisu zart. 11 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(t.j. Dz.U. 2014, poz. 150), zwanej dalej ustawą, znajdującego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, jeżeli lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie umowy winno być dokonane - pod rygorem nieważności - na piśmie i określać przyczynę wypowiedzenia; właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny na miesiąc naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego, jeżeli lokator jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie co najmniej za trzy pełne okresy płatności, pomimo uprzedzeniago na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności.
Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, wszystkie wskazane wyżej wymogi rozwiązania przedmiotowej umowy najmu zostały spełnione przez wynajmującego.
T. G., będąca jako najemczyni przedmiotowego lokalu mieszkalnego, zobowiązana do zapłaty czynszu i opłat eksploatacyjnych, prawidłowo, ale bezskutecznie, była wezwana do spłaty zadłużenia w terminie miesiąca, pod rygorem wypowiedzenia umowy najmu, a w dacie zarówno przedmiotowego wezwania jak i wypowiedzenia umowy najmu zaległość najemcy z zapłatą czynszu i innych opłat za używanie lokalu wielokrotnie przekraczała trzy pełne okresy płatności. Samo wypowiedzenie zaś zostało sporządzone na piśmie i wskazywało przyczynę wypowiedzenia, a więc zostało dokonane prawidłowo. Umowa najmu została zatem skutecznie rozwiązana, wobec czegoT. G., jak również osoby wspólnie z nią zamieszkujące, utraciła tytuł prawny do zajmowania lokalu. Z upływem okresu wypowiedzenia, a zatem od dnia 1 października 2010 roku, MiastoŁ.mogło się skutecznie domagać odT. G.i osób wspólnie z nią zamieszkujących opróżnienia zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego, gdyż umowa najmu uległa rozwiązaniu. Po tej dacie wskazane osoby zajmują lokal bez tytułu prawnego.
W tym miejscu koniecznym jest wskazanie, iż pozwana w ogóle nie kwestionowała prawidłowości, czy zasadności dokonanego przez stronę powodową wypowiedzenia umowy najmu, ani faktu utraty przez nią tytułu prawnego. Podkreślenia wymaga także okoliczność, że nie można w żadnym razie uznać aby między stronami, po upływie okresu wypowiedzenia umowy najmu lokalu z dnia 10 maja 2007 roku, doszło do zawarcia kolejnej, nowej umowy najmu w sposób dorozumiany. Zawarcie umowy w sposób dorozumiany ma miejsce wyłącznie w przypadku, gdy dwa podmioty zgodnie chcą i dążą do zawarcia umowy oznaczonej treści oraz swoim zachowaniem jednoznacznie wskazują na wystąpienie i zrealizowanie takiej woli. Tym samym celem ustalenia czy między oznaczonymi podmiotami doszło do zawarcia umowy koniecznym jest niezwykle dokładne i szczegółowe zbadanie wszystkich okoliczności danego przypadku. W przedmiotowej sprawie strona powodowa po złożeniu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia 10 maja 2007 roku traktowała pozwaną jako osobę zajmującą lokal bez tytułu prawnego, zaś pozwana nadal nie regulowała należności tym razem już z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu. Znajduje to również potwierdzenie w załączonych do sprawy dokumentach.
W ocenie Sądu, brak było również podstaw do oddalenia powództwa w niniejszej sprawie na podstawieart. 5 k.c., a zatem w oparciu o to, że roszczenie powódki jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego lub społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. Powód był wynajmującym i jest jednocześnie właścicielem przedmiotowego lokalu. Prawo własności jest zaś prawem chronionym przezKonstytucjęi równocześnie jednym z fundamentalnych praw ustrojowych. Wobec tego, jak wynika z utrwalonego, aktualnego stanowiska judykatury i doktryny, stosowanieart. 5 k.c.w ogóle, a w przypadku roszczeń związanych z prawem własności w szczególności, winno mieć charakter wyjątkowy i winno być szczególnie uzasadnione.
Mając na uwadze powyższe, Sąd nakazał opróżnienie lokalu, którego sprawa dotyczy, przez pozwanąT. G..
Zgodnie zart. 14 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, przy czym przepis ten wyraźnie wskazuje w stosunku, do kogo Sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania takiego lokalu, samo zaś wyliczenie ma charakter enumeratywny. W ocenie Sądu w stosunku do pozwanejT. G.nie ustalono istnienia przesłanek do otrzymania lokalu socjalnego – ustalono, że pozwana nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, nie korzysta również ze świadczeń z pomocy społecznej, ani nie spełnia innych przesłanek warunkujących przyznanie jej uprawnienia do lokalu socjalnego, stąd orzeczono, że pozwanej tej nie przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 102 k.p.c., mając na uwadze trudną sytuację życiową i majątkową pozwanejT. G., która w ocenie Sądu oceniana przez pryzmat zasad współżycia społecznego, uzasadnia odstępstwo od podstawowych zasad decydujących o rozstrzygnięciu w przedmiocie kosztów procesu cywilnego. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W ocenie Sądu taki właśnie szczególny wypadek zachodzi w stosunku do pozwanej.