Sąd Okręgowy w Łodzi
XIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy
Sygnatura akt: XIII Ga 438/16
Data wyroku: 2016-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Sędzia S.O. Jarosław Pawlak
Słowa kluczowe: Umowa
Podstawa prawna: art. 385 k.p.c.

Sygnatura aktXIII Ga 438/16

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2016 roku Sąd Rejonowyw Kaliszu, w sprawie z powództwaT. G.przeciwkoR. K., o zapłatę, zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.647,45 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 07.06.2014 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 717,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Powyższe orzeczenie w całości apelacją zaskarżył pozwany, który zarzucając rozstrzygnięciu:

I
naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1
art. 233 Kodeksu postępowania cywilnegopoprzez dowolną, a nie jak wskazuje przepis swobodną, ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że powód wykazał podstawy swojego roszczenia oraz jego wysokość, kiedy w istocie nie potwierdził w sposób nie budzący wątpliwości, że wyegzekwował od(...) Sp. z o.o.należne pozwanemu kwoty oraz że mu je przekazał;

2
art. 207 § 6 Kodeksu postępowania cywilnegopoprzez jego niezastosowanie i brak pominięcia dowodów powoda złożonych wraz z pismem z dnia 22 października 2015 r., pomimo iż było one spóźnione, a strona powodowa nie uprawdopodobniła, że brak zgłoszenia w pozwie nastąpił bez jej winy, a także że brak lub uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności;

I
naruszenie prawa materialnego, obejmujące:

1
art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. 2014 poz. 915) poprzez jego niezastosowanie, mimo iż wskazuje on w sposób jednoznaczny i precyzyjny, że w cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym - w sytuacji gdy strony w umowie o obsługę wierzytelności z dnia 27 września 2013 r. jednoznacznie w §3 ust. 3 tiret 3 określiły stawkę prowizyjną bez określenia czy jest to stawka netto czy brutto (w odróżnieniu od §2 ust. 1 ww. umowy), a zatem ustalona stawka prowizyjna miała charakter stawki brutto;

2
art. 65 § 2 Kodeksu cywilnegopoprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zeznania powoda są wystarczające dla ustalenia zgodnego zamiaru stron umowy, kiedy w istocie dopiero po przesłuchaniu obu stron byłoby możliwe ustalenie wspólnego celu umowy i okoliczności czy wynagrodzenie na które umówiły się strony było wartością netto czy brutto;

wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji poprzez oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie zaś o uchylenie wyroku Sądu I instancji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Powód w odpowiedzi na apelację pozwanego wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja pozwanego podlegała oddaleniu jako niezasadna. Argumentacja strony pozwanej, przedstawiona w apelacji, jest zasadniczo tożsama z zarzutami podnoszonymi przez pozwanego w postępowaniu przed Sądem I instancji. Ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, jaką określaart. 233 k.p.c.Zarzut pozwanego oparty wyłącznie na odmiennej opinii, co do tej oceny nie pozwala na przyjęcie zasadności uchybieniaart. 233 k.p.c.Zgodnie bowiem z treścią powołanego przepisu Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Sąd oceni na tej samej podstawie, jakie znaczenie nadać odmowie przedstawienia przez stronę dowodu lub przeszkodom stawianym przez nią w jego przeprowadzeniu wbrew postanowieniu sądu. Powołany przepis stanowi wyraz obowiązującej w procedurze cywilnej zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych środków dowodowych stanowi podstawowe zadanie sądu orzekającego, przy czym powinna być ona dokonana w sposób konkretny, w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. W niektórych przypadkach ustawodawca "narzuca" określoną moc dowodową danego środka (np.art. 11, 246, 247 KPC). Przyjmuje się, że moc dowodowa oznacza siłę przekonania o istnieniu lub nieistnieniu weryfikowanego w postępowaniu dowodowym faktu, uzyskaną przez sąd wskutek przeprowadzenia określonych środków dowodowych. Z kolei wiarygodność danego dowodu wynika z jego indywidualnych cech i obiektywnych okoliczności, za względu na które zasługuje on w ocenie sądu na wiarę lub nie (zob. J. Klich-Rump, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia sądowego w procesie cywilnym, Warszawa 1977, s. 132 i n.). Swobodna ocena dowodów nie może być dowolna. Z tych względów przyjmuje się, że jej granice wyznaczane są przez kryteria: logiczne, ustawowe i ideologiczne (zob. wyr. SN z 12.2.2004 r., II UK 236/03, Legalis). Sąd ma obowiązek wyprowadzenia z zebranego w sprawie materiału dowodowego wniosków poprawnych logicznie. Zastrzeżona dla sądu swobodna ocena dowodów nie opiera się na ilościowym porównaniu przedstawionych przez świadków i biegłych spostrzeżeń oraz wniosków, lecz na odpowiadającemu zasadom logiki powiązaniu ujawnionych w postępowaniu dowodowym okoliczności w całość zgodną z doświadczeniem życiowym (wyr. SN z 20.3.1980 r., II URN 175/79, OSNC 1980, Nr 10, poz. 200). Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej wart. 233 KPC, choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne (wyr. SN z 27.9.2002 r., IV CKN 1316/00, Legalis). Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (wyr. SN z 27.9.2002 r., II CKN 817/00, Legalis; wyr. SN z 16.12.2005 r., III CK 314/05, OwSG 2006, Nr 10, poz. 110). Czynnik ustawowy ogranicza sąd w możliwości dokonania oceny jedynie tych dowodów, które zostały prawidłowo przeprowadzone, według reguł określonych przez ustawodawcę, z uwzględnieniem wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów i mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności (post. SN z 11.7.2002 r., IV CKN 1218/00, Legalis; wyr. SN z 9.3.2005 r., III CK 271/04, Legalis). Oznacza to, że przy ocenie mocy i wiarygodności dowodów sąd bierze pod rozwagę nie tylko "materiał dowodowy", ale także wyjaśnienia informacyjne stron, oświadczenia, zarzuty przez nie zgłaszane, zachowanie się stron podczas procesu przejawiające się np. w odmowie lub utrudnieniach w przeprowadzeniu dowodów, itp. (wyr. SN z 24.3.1999 r., I PKN 632/98, OSNAPiUS 2000, Nr 10, poz. 382). Za czynnik ideologiczny warunkujący granice swobodnej oceny dowodów uznaje się poziom świadomości prawnej sędziego, na którą składa się znajomość przepisów prawa, doktryny i orzecznictwa, jak ogólna kultura prawna oraz system pozaprawnych reguł i ocen społecznych (zob. W. Siedlecki, Realizacja zasady swobodnej oceny dowodów w polskim procesie cywilnym, NP 1956, Nr 4). Sąd II instancji może zmienić ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania wyroku sądu I instancji bez konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego uzasadniającego odmienne ustalenia (wyr. SN z 4.10.2007 r., V CSK 221/07, Legalis). Uprawnienie to w przypadku dowodów z zeznań świadków czy też z przesłuchania stron jest uzasadnione w szczególności wówczas, gdy dowody te mają jednoznaczną wymowę, a ocena sądu I instancji jest oczywiście błędna. Same, nawet poważne wątpliwości co do trafności oceny dokonanej przez sąd I instancji, nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez sąd II instancji odmiennego stanowiska, o ile tylko ocena ta nie wykroczyła poza granice zakreślone w powołanym przepisie (wyr. SN z 21.10.2005 r., III CK 73/05, Legalis). W kontekście przedstawionych rozważań Sąd Okręgowy uznał ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji za prawidłową, zgodną z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. W szczególności pozwany nie formułując konkretnych naruszeń zasad logiki czy innych nieprawidłowości, nie mógł skutecznie powołać zarzutu naruszeniaart. 233 k.p.c.Co do zarzutu naruszeniaart. 207 k.p.c.wskazać należy, że zgłaszane przez powoda dowody w toku postępowania nie doprowadziły do przewlekłości postępowania, co czyni powołany zarzut nietrafnym.
W zakresie naruszeń prawa materialnego zauważyć należy, że podatek VAT jest zawsze czynnikiem cenotwórczym, a strony będące przedsiębiorcami muszą uwzględniać go we wzajemnych rozliczeniach. Powszechną praktyką jest doliczanie podatku VAT do ceny netto, a w niniejszej sprawie wynika to również z postanowień załączonej do akt sprawy umowy łączącej strony.
Mając na uwadze powyższe apelacja pozwanego jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.