Sąd Rejonowy w Wołowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 88/15
Data wyroku: 2016-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Paprocki
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 186 § 1 kk

Sygnatura aktII K 88/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 kwietnia 2016 r.
Sąd Rejonowy w Wołowie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Tomasz Paprocki
Protokolant  Edyta Lickiewicz
po rozpoznaniu w dniach 1 października 2015 r., 16 listopada 2015 r., 12 stycznia 2016 r. i 20 kwietnia 2016 r.
sprawy
1.T. G., synaK.iK.z domuK.,urodzonego w dniu (...)wW.
oskarżonego o to, że
I. w dniu 8 lutego 2013 r. w Autoryzowanym Punkcie Sprzedaży(...) S. A.wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zawarłumowę nr (...)na świadczenie usług telekomunikacyjnych i wyłudził telefon komórkowymarki S. (...)w promocji za kwotę 1,00 zł oraz zawarł umowę nr(...)i wyłudził telefon komórkowy marki(...)S. (...)w promocji za kwotę 99,00 zł, z których nie miał zamiaru się wywiązać powodując straty z tytułu nieuregulowanych należności za usługi telekomunikacyjne na kwotę 2815,07 zł o łącznej wartości strat 3263,25 zł, czym działał na szkodę(...) S. A.wW.reprezentowanej przezM. R.,
tj. o czyn zart. 286 § 1 kk
2.A. G., córkiA.iL.z domuS.,urodzonej (...)wB.
oskarżonej o to, że
II. w dniu 8 lutego 2013 r. wW.podżegałaT. G.w ten sposób, że w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nakłoniła go do wyłudzenia dwóch telefonów poprzez zawarcie w Autoryzowanym Punkcie Sprzedaży(...) S. A.wW.umowy nr (...)na świadczenie usług telekomunikacyjnych na telefon komórkowymarki S. (...)w promocji za kwotę 1,00 zł oraz umowy nr(...)na telefon komórkowy marki(...)S. (...)w promocji za kwotę 99,00 zł powodując straty z tytułu nieuregulowanych należności za uługi telekomunikacyjne na kwotę 448,18 zł i z tytułu sprzedaży aparatów komórkowych w ofercie promocyjnej na kwotę 2815,07 zł o łącznej wartości strat 3263,25 zł czym działała na szkodę(...) S. A.wW.reprezentowanej przezM. R., przy czym powyższego czynu dopuściła się działając w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazaną prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w(...)o sygn. akt II K 396/10 za czyn zart. 286 § 1 kkw związku zart. 270 § 1 kkiart. 275 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kkna karę pozbawienia wolności, z której co najmniej 6 m-cy odbyła w okresie od 15.06.2013 r. do 15.02.2014 r. w systemie dozoru elektronicznego,
tj. o czyn zart. 18 § 2 kkw związku zart. 286 § 1 kkw związku zart. 64 § 1 kk

******************

I
uznaje oskarżonego  
T. G.
            za winnego tego, że w dniu 8 lutego 2013 r. wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził(...) SAPolska z siedzibą wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że zawarł w Autoryzowanym Punkcie Sprzedaży(...) SAdwie umowy na świadczenie usług telekomunikacyjnych, wprowadzając sprzedawcę w błąd, co do zamiaru uiszczania abonamentu, i wyłudził w ten sposób dwa telefony komórkowe, które zakupił w promocyjnych cenach, tj. telefon LGS. (...)o wartości 1856,07 zł, który otrzymał za kwotę 99 zł oraz telefonS. (...)o wartości 1059 zł, który otrzymał za kwotę 1 zł, powodując tym samym straty w łącznej kwocie 2915,07 zł, to jest uznaje oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1 kki za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
uniewinnia oskarżoną  
A. G.
            od popełnienia zarzuconego jej czynu;

III
na podstawieart. 69 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kki na podstawieart. 70 § 1 kkwarunkowo zawiesza oskarżonemu  
T. G.
            wykonanie wymierzonej kary pozbawienia wolności na okres 1 (jednego) roku próby;

IV
na podstawieart. 46 § 1 kkzobowiązuje oskarżonegoT. G.do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz(...) SAz/s wW.kwoty 2915,07 zł (dwa tysiące dziewięćset piętnaście złotych i siedem groszy);

V
na podstawieart. 73 § 1 kkoddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

VI
na podstawieart. 72 § 1 pkt 5 kkw zw. zart. 4 § 1 kkzobowiązuje oskarżonegoT. G.do powstrzymania się od nadużywania alkoholu;

VII
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. G.kwotę 959,40 zł z VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonejA. G.z urzędu;

VIII
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. Z.kwotę 1284,12 zł z VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemuT. G.z urzędu;

IX
na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonegoT. G.od zapłaty kosztów sądowych, w tym od opłaty, a na podstawieart. 632 pkt 2 kpkw części uniewinniającej kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 88/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
T. G.iS. S. (2)zamieszkują razem w mieszkaniu wW..
W dniu 8 lutego 2013 r.S. S. (2)zaproponowałT. G.sposób na „wyjście z długów”, który miałby polegać na tym, aby zakupić telefony komórkowe, a następnie je sprzedać.
W związku z powyższym w tym samym dniuT. G.udał się dosalonu (...)wW., gdzie zawarł dwie umowy na świadczenie usług telekomunikacyjnych, przy czym zakupił w promocyjnych cenach dwa telefony, tj. telefon LGS. (...)o wartości 1856,07 zł za 99 zł i telefonS. (...)o wartości 1059 zł za 1 zł. Wyboru telefonówT. G.pomagała dokonaćA. G..
T. G.nie miał zamiaru wywiązać się z zawartych umów i opłacać abonamentu. W związku z tym w tym samym dniu sprzedał zakupione telefony i nigdy nie uiścił żadnych należności w związku z zawartymi przez siebie umowami.
Dowód:
- zeznaniaM. R., k. 11-12,
- umowy, k. 13-20,
- zeznaniaW. B., k. 31-32, 149-150,
- zeznaniaS. S. (2), k. 38-40, 148-149,
- wyjaśnieniaT. G., k. 132-133,
- wyjaśnieniaA. G., k. 133,
- pismo T-M., k. 141,
- pisma z lombardów, k. 147, 158,
- zeznaniaA. S., k. 60-61, 149.
W toku postępowania przygotowawczegoT. G.nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i wyjaśnił, że po podpisaniu umów telefony przekazałA. G.. Podobne wyjaśnieniaT. G.złożył przed sądem.
A. G.również nie przyznała się do popełnienia zarzuconego jej czynu i odmówiła składania wyjaśnień. Przed sądem nie przyznała się do popełnienia zarzuconego jej czynu i złożyła wyjaśnienia.
Sąd zważył:
W świetle przeprowadzonych dowodów jedynie sprawstwo i wina oskarżonegoT. G., co do przypisanego mu wyrokiem czynu, nie budziły wątpliwości.
Ustalając stan faktyczny, sąd opierał się na dowodach z wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadków i dowodach z dokumentów.
Dowodom z dokumentów dano wiarę w całości, jako nie budzącym wątpliwości i niekwestionowanym przez strony.
Nie dano wiary wyjaśnieniomT. G.w tej części, w której oskarżony przeczył swojemu sprawstwu i w której jego wyjaśnienia odbiegały od poczynionych przez sąd ustaleń faktycznych.
Na sprawstwo i winęT. G.wskazywały w pierwszej kolejności jego wyjaśnienia.
Już w postępowaniu przygotowawczym oskarżony przyznawał, że po podpisaniu umów miał rzekomo przekazać telefonyA. G.. Zatem już z tej okoliczności wynika, że intencją oskarżonego nie było zawarcie umów w celu faktycznego osobistego korzystania z telefonów.
W postępowaniu sądowym oskarżony przyznał, że w dniu zdarzenia był pod wpływem alkoholu. Co za tym idzie wnioskować należało, że przedstawiona przez niego wersja wydarzeń mogła nie odpowiadać w pełni zdarzeniom rzeczywistym. Świadczy o tym na przykład wewnętrzna sprzeczność w wyjaśnieniach, w których oskarżony raz podawał, że do zakupu telefonów namawiał go w domuS. S. (2)z oskarżoną, aby potem stwierdzić, że jednak wówczasS. S. (2)był sam.
Nadto stwierdzał, że toS. S.mówił, iż telefony będzie opłacała nieznajoma osoba z Niemiec, gdy tymczasem przed sądemS. S. (2)stwierdził, że „nie było żadnej mowy o człowieku z Niemiec”.
Ponadto z jednej strony oskarżony stwierdzał, że to oskarżona sprzedała zakupione przez niego telefony, a z drugiej nie wiedział, czy był taki plan, że on miał wziąć na siebie telefony, a oskarżona miała je sprzedać, jednocześnie twierdząc, że to oskarżona go „do tego” namówiła. Tu podkreślić należy, że nieistotnym dla oceny sprawstwa oskarżonego było ustalenie kto namówił go do popełnienia przestępstwa.
Oskarżony przed sądem stwierdził wprost: „Nie miałem zamiaru absolutnie korzystać z tych telefonów i płacić abonamentu”. Podkreślał również, że w dniu zdarzenia dysponował swoim telefonem i nie miał potrzeby dokupować następnych.
Powyższa deklaracja oskarżonego w połączeniu z faktem, że po zawarciu umów oskarżony telefony sprzedał i nigdy nie opłacił żadnych związanych z tym należności, jasno pokazuje, że od początku zamiarem oskarżonego było wprowadzenie w błąd pracownikafirmy (...)co do rzeczywistego zamiaru regulowania należności. Tu podkreślić trzeba, że nieistotnym dla oceny sprawstwa oskarżonego było, czy telefony sprzedał sam, czy też, jak twierdził, przekazał je w tym celuA. G..
Nie było wątpliwości, że oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pomimo tego, że przed sądem stwierdził, iż nie pamięta, czy za podpisanie umów miał otrzymać jakieś pieniądze.
ŚwiadekS. S. (2)potwierdził przed sądem, że oskarżony został do kupna i sprzedaży telefonów namówiony przez świadka oraz że oskarżony od początku miał zamiar zakupić telefony i je sprzedać, aby „wyjść z długów”.
ŚwiadekW. B.stwierdzała, że od początkuT. G.mówił, że bierze te telefony, aby sprzedać je od razu tego samego dnia.
Brak było wystarczających dowodów, aby przypisać oskarżonej sprawstwo i winę co do zarzuconego jej aktem oskarżenia przestępstwa.
Po pierwsze podkreślenia wymaga, że zarówno oskarżona, jak i świadekW. B., przedstawiały przed sądem i w postępowaniu przygotowawczym spójną, logiczną i wzajemnie się uzupełniającą wersję wydarzeń, wedle której oskarżona nie popełniła przestępstwa.
Z powyższej wersji wydarzeń wynika, że oskarżona, jak zresztą sama wyjaśniła, wiedziała iżT. G.chce sprzedać telefony, ale nie wiedziała, czy będzie za nie płacił, czy nie.
ŚwiadekS. S. (2), którego zeznania z postępowania przygotowawczego stały się podstawą do poczynienia ustaleń, wedle których to oskarżona namówiła oskarżonego do popełnienia przestępstwa, podczas przesłuchania przed sądem zmienił zeznania i ujawnił nowe okoliczności zdarzenia. Świadek zeznał bowiem, że to on namówił oskarżonego do kupna i sprzedaży telefonów, aby w ten sposób oskarżony mógł uwolnić się z długów.
Nie sposób było zatem przyjąć, jak to ujęto w zarzucie aktu oskarżenia, żeA. G.podżegałaT. G.do wyłudzenia telefonów, gdyż zaprzeczała temu oskarżona i świadekW. B., zaś wyjaśnienia oskarżonego (będącego w dniu zdarzenia pod wpływem alkoholu) były niespójne, a świadekS. S.stwierdzał przed sądem wprost, że: „Powiedziałem mu, że jest wyjście z sytuacji, pod warunkiem, że weźmie telefony. Ja się nie orientowałem w tych telefonach. Takie rzeczy się robi na mieście. Najpierw był nasz pomysł. A później ja rozmawiałem z oskarżoną, czy zna może ludzi i czy jest możliwość sprzedaży telefonów”.
PonadtoW. B.stwierdziła, żeS. S. (2)mówił jej, iż ma zT. G.wstępną zgodę wsalonie (...)na „wzięcie telefonów”, ale potrzebny do tego jest opłacony rachunek za gaz.
W tym stanie rzeczy uznać należało, że osobą, która ewentualnie podżegała oskarżonego do popełnienia przestępstwa byłS. S. (2), a nie oskarżona.
W toku postępowania oskarżony iS. S. (2)przedstawiali taką wersję wydarzeń, wedle której rola oskarżonej nie miała się ograniczyć wyłącznie do doradztwa oskarżonemu w zakresie wyboru telefonów. Oskarżony iS. S. (2)wskazywali, że oskarżona miała nie tylko namówić oskarżonego do przestępstwa (o czym była już mowa wcześniej), ale również odebrać mu telefony i sprzedać je w pobliskim lombardzie. Przeprowadzone przez sądem dowody nie pozwoliły na poczynienie tego rodzaju kategorycznych ustaleń.
T. G.stwierdzał, że od razu „była umowa”, że ma przekazać telefony oskarżonej, a tymczasem za telefony zapłacił sam. Nie było żadnych dowodów na to, aby to oskarżona płaciła za nabywane przez oskarżonego telefony. Nielogicznym byłoby zatem, że oskarżony zdecydował się zapłacić za telefony, które następnie miał od razu oddać oskarżonej.
Oskarżona i świadekW. B.kategorycznie zaprzeczały takiemu przebiegowi wydarzeń i stwierdzały zgodnie, że oskarżony sam dokonał sprzedaży telefonów w nieznanym im miejscu.
S. S. (2)stwierdzał, że widział, jak oskarżona wchodziła do lombardu przyul. (...), aby sprzedać telefony. Tymczasem świadekA. S., właściciel lombardu przy tej ulicy, stwierdził, że w dniu zdarzenia nie skupował tego typu telefonów, jakie nabył oskarżony. Podkreślał przy tym, że przy każdym skupie telefonów sporządza stosowną pisemną umowę.
Również inne lombardy znajdujące się w okolicy nie skupowały tego typu telefonów, o czym świadczą uzyskane w toku postępowania sądowego pisemne oświadczenia.
W zeznaniachS. S. (2)ujawniały się również inne istotne sprzeczności.
I tak w postępowaniu przygotowawczym świadek stwierdzał, żeA. G.zapewniałaT. G.o tym, że rachunki za telefony będzie opłacałjej znajomy. Tymczasem już przed sądem świadek stwierdzał, że nie wiedział, kto miałby kupić telefony i nie stwierdzał, że miałby to być znajomy oskarżonej.
Nadto świadek zeznał, że „nie było żadnej mowy o człowieku z Niemiec”, zaprzeczając tym samym wersji wydarzeń przedstawionej przez oskarżonego, wedle której miałby przekazać oskarżonej telefony, a abonament miałaby opłacać właśnie jakaś osoba z Niemiec.
Świadek stwierdzał również, że oskarżony otrzymał od oskarżonej pieniądze i miał mówić, że była to kwota 150 zł. Tymczasem sam oskarżony przed sądem wyjaśnił: „Za te telefony to nie pamiętam, czy za podpisanie umowy coś miałem dostać”.
W tym stanie rzeczy uznać należało, że w zeznaniachS. S. (2)i wyjaśnieniach oskarżonego, a także między tymi dowodami a wyjaśnieniami oskarżonej i zeznaniamiW. B., zachodzą tego rodzaju sprzeczności, które uniemożliwiały jednoznaczne określenie roli oskarżonej.
Ponadto pomimo twierdzeń oskarżonego o tym, że oba telefony oddał oskarżonej, w skierowanym przez siebie do T-M.piśmie (k. 21) przyznawał: „Jeden telefon wziąłem dla siebie (...)”.
Abstrahując od powyższego podkreślenia wymaga, że nawet gdyby przyjąć (czego sąd nie czyni), że oskarżona przyjęła od oskarżonego telefony, wiedząc, że pochodzą one z popełnionego przez oskarżonego przestępstwa, czyn taki ewentualnie mógłby wypełniać znamiona przestępstwa zart. 291 lub 292 kk, który jednak pozostawałby poza granicami oskarżenia.
Tym samym sąd uznał, że oskarżonaA. G.winna zostać uniewinniona od popełnienia zarzuconego jej czynu.
OskarżonyT. G.swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa zart. 286 § 1 kk.
Wymierzając oskarżonemu karę, sąd miał na uwadze dyspozycje zart. 53 kk.
Sąd wziął pod uwagę, że oskarżony nie był uprzednio karany, choć nie traktował tej okoliczności za łagodzącą.
Sąd uznał za właściwe orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody. Z uwagi na ujawnione w toku postępowania wątpliwości co do osoby, która miałaby korzystać z telefonów po ich zakupie i w związku z tym doprowadzić do powstania należności z tego tytułu, obowiązek naprawienia szkody (jak i opis przypisanego oskarżonemu czynu) został przez sąd ograniczony do zwrotu wartości zakupionych telefonów.
Mając na uwadze powyższe, jak również fakt, że oskarżony został do popełnienia przestępstwa namówiony przez inną osobę, sąd przyjął za właściwe wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres jednego roku próby.
Sąd oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego oraz zobowiązał go do powstrzymania się od nadużywania alkoholu. Dozór i nałożony obowiązek mogą zdaniem sądu przyczynić się do tego, aby oskarżony nie wszedł ponownie w konflikt z prawem.
Ponieważ oskarżony w zasadzie nie uzyskuje żadnych dochodów, zwolniono go od zapłaty kosztów sądowych.
Kosztami procesu w części uniewinniającej, zgodnie z art. 632 pakt 2kpk, obciążono Skarb Państwa.