Sąd Rejonowy w Kłodzku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 2316/16
Data wyroku: 2016-12-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Daria Ratymirska
Słowa kluczowe: Zobowiązanie
Podstawa prawna: art. 471 kc

Sygn. akt I C 2316/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 grudnia 2016 roku

Sąd Rejonowy w Kłodzku, I Wydział Cywilny

w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Daria Ratymirska
Protokolant: sekr. sądowy Daria Paliwoda
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 roku w Kłodzku
sprawy z powództwa(...) Bank (...) S.A.z siedzibą weW.
przeciwkoM. L.
o zapłatę kwoty 2.807,83 zł

I
zasądza od pozwanegoM. L.na rzecz strony powodowej(...) Bank (...) S.A.z siedzibą weW.kwotę 2.629,76 zł (dwa tysiące sześćset dwadzieścia dziewięć złotych 76/100) z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od 29 czerwca 2016 roku do dnia zapłaty, z zastrzeżeniem, że wysokość tych odsetek nie może przekraczać w stosunku rocznym wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie;

II
zasądza od pozwanegoM. L.na rzecz strony powodowej(...) Bank (...) S.A.z siedzibą weW.kwotę 117 zł tytułem zwrotu kosztów procesu

Wygłoszone ustne uzasadnienie tego wyroku. Strona powodowa(...) Bank (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą weW.wniosła pozew przeciwkoM. L.o zapłatę kwoty 2.807 złotych 83 grosze. W uzasadnieniu tego pozwu wskazała, że powód w dniu 7 września 2015 roku udzielił pozwanemu kredytu w zakresie umowy kredytu na zakup towaru numer(...)w ratach, które to pozwany otrzymał kredyt w wysokości 2.629 złotych i 76 groszy. Pozwany na podstawie tej umowy zobowiązał się do spłaty kredytu zgodnie z harmonogramem spłaty jednakże pomimo wezwań i monitów nie wywiązał się z obowiązku spłaty. W związku z tym jak wskazano w uzasadnieniu pozwu po upływie terminu, do którego pozwany był zobowiązany uregulować zadłużenie całość stała się wymagalna z dniem 18 czerwca 2016 roku. Przed skierowaniem sprawy na drogę sądową powód wezwał pismem z 30 marca 2016 roku pozwanego do zapłaty wymagalnego zobowiązania to wezwanie zostało wysłane na adres pozwanego wskazany w umowie jak wskazała strona powodowa zostało doręczone w sposób umożliwiający jego odbiór i zapoznanie się z jego treścią. Wobec jednak dalszego braku spłaty zadłużenia powód dochodzi niniejszym pozwem należności w oparciu o zawartą umowę i wskazane w wyciągu z ksiąg banku z dnia 28 czerwca 2016 roku zadłużenie w kwocie, na którą składają się następujące należności: należność główna 2.629 złotych i 76 groszy, odsetki za okres od 7 września 2015 roku do dnia wystawienia wyciągu z ksiąg banku w kwocie 78 złotych i 7 groszy, koszty opłaty i prowizje w kwocie 100 złotych oraz dalsze odsetki naliczane od dnia następnego po wystawieniu wyciągu z ksiąg banku do dnia zapłaty obliczone od kwoty niespłaconego kapitału to jest od kwoty 2.629 złotych i 76 groszy według czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku z zastrzeżeniem, że powód dochodzi tych odsetek w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie wynikających zartykułu 481 paragraf 2 (1) Kodeksu Cywilnego. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa zgłosił zarzut nieudokumentowania roszczenia oraz niewyliczenia kosztów, a także nieustalenia daty wymagalności roszczenia zarzucił, że wyciąg z ksiąg banku nie jest dowodem w postępowaniu cywilnym w odpowiedzi na sprzeciw w piśmie z 3 listopada 2016 roku strona powodowa podtrzymała dotychczasowe stanowisko i wskazała, że roszczenie stało się w całości wymagane w zakresie kapitału, odsetek i kosztów z chwilą uprawomocnienia się oświadczenia powoda o wypowiedzeniu. Podniosła, że odpis pisma zawierającego wypowiedzenie umowy wraz z potwierdzeniem nadania tego wypowiedzenia listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na wskazany w umowie adres pozwanego wówczas(...)
(...)wL., które wróciło do powoda z adnotacją nie podjęto w terminie dołączono wraz z pozwem do materiału dowodowego. Zdaniem powoda powyższe poświadcza, iż pozwany mógł się zapoznać z niniejszym oświadczeniem w myślartykułu 61 Kodeksu Cywilnego. W związku z czym roszczenie stało się wymagalne z dniem 20 czerwca 2016 roku. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 7 września 2015 roku strony zawarły umowę kredytu na zakup towarów w postaci laptopaL., odkurzacza automatycznegoi.oraz w postaci oprogramowania o wartości 2.348 złotych. Na podstawie tej umowy strona powodowa udzieliła pozwanemu pożyczki w kwocie 2.629 złotych i 76 groszy, a pozwany zobowiązał się rozliczyć ją wraz z odsetkami oraz pozostałymi kosztami w dwunastu ratach miesięcznych w wysokości po 219 złotych i 15 groszy każda płatnych zgodnie z harmonogramem do siódmego dnia każdego miesiąca począwszy od 7 października 2015 roku. W przypadku uchybienia płatności którejkolwiek z rat pozwany zobowiązał się do pokrycia wynikających z tego faktu odsetek w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP. Dowodem na zawarcie umowy i zaciągnięcie takiego zobowiązania jest dokument w postaci umowy kredytu z 7 września 2015 roku dołączony do pozwu oraz do akt sprawy jak na karcie 20, 21 do 23. Pismem z 29 marca 2016 roku strona powodowa wypowiedziała powyższą umowę pożyczki pozwanemu z 30-dniowym okresem wypowiedzenia i jednocześnie w piśmie tym bank poinformował pozwanego, że po upływie okresu wypowiedzenia cała należność z tytułu udzielonego kredytu stanie się wymagalna. W piśmie tym wskazała, że wymagane zadłużenie wyliczone na dzień 29 marca 2016 roku wynosi łącznie 2.745 złotych i 29 groszy, w tym z tytułu kapitału 2.629 złotych 76 groszy, z tytułu odsetek od kapitału 35 złotych i 53 grosze, z tytułu kosztów opłat i prowizji 80 złotych. Pismo to zostało wysłane Pocztą, za potwierdzeniem odbioru, na adres pozwanego, wskazany w umowie kredytu. Przesyłka była awizowana dwukrotnie, nie została odebrana przez pozwanego z Urzędu Pocztowego. Sąd zważył, co następuje: powództwo zasługiwało na uwzględnienie, odpowiedzialność kontraktowa znajduje zastosowanie w stosunkach między wierzycielem i dłużnikiem, którzy są stronami określonego stosunku zobowiązaniowego, zgodnie zart. 471 Kodeksu cywilnego. Dłużnik nie wykonuje zobowiązania, jeżeli przez swoje zachowanie nie doprowadzi do osiągnięcia przez wierzyciela określonej kontraktem korzyści. Ciężar dowodu istnienia przesłanek odpowiedzialności kontraktowej w świetleart.6 Kodeksu cywilnegospoczywa na wierzycielu, jako osobie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne. Musi on, zatem udowodnić istnienie ważnego zobowiązania określonej treści, w stosunku, do którego czyni dłużnikowi zarzuty jego naruszenia. Strona powodowa w niniejszej sprawie przedłożyła dowód w postaci umowy kredytu zawartej przez strony w dniu 7 września 2015 roku. Na podstawie tej umowy powód udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie 2.629 złotych 76 groszy a pozwany zobowiązał się do spłaty w 12 miesięcznych ratach, w wysokości po 219 złotych i 15 groszy każda rata, począwszy od 7 października 2015 roku. Zgodnie z umową w przypadku uchybienia płatności którejkolwiek z rat, pozwany zobowiązał się od pokrycia wynikającego z tego faktu odsetek w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP. Strona powodowa precyzyjnie wyjaśniła sposób wyliczenia kwoty dochodzonej pozwem zarówno w jego uzasadnieniu jak i w wyciągu z ksiąg Banku, który został dołączony do pozwu. Wbrew zarzutom pozwanego, wyciąg z ksiąg Banku jest dowodem w postępowaniu cywilnym, jest dokumentem prywatnym i jako taki stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie danej treści. Wprawdzie dowód ten nie korzysta z domniemania prawdziwości zawartych w nim twierdzeń, jednakże pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty nie zaprzeczył faktom zgłoszonym w pozwie oraz w wyciągu z ksiąg Banku, odnośnie istnienia wymagalnego zobowiązania, zaciągniętego na podstawie przedmiotowej umowy kredytu oraz jego wysokości. W sytuacji, gdy zachowanie się dłużnika w wykonaniu zobowiązania ma polegać na daniu lub czynieniu, przeprowadzenie przez wierzyciela dowodu na fakt nie wykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, o ile nie jest niemożliwe, to na pewno jest bardzo utrudnione. Dlatego w takich sytuacjach przyjmuje się, że to dłużnik broniąc się przed zarzutem niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania powinien przedstawić dowód spełnienia świadczenia. Obowiązujący system prawny uwzględnia oczekiwania dłużnika i wychodzi naprzeciw jego oczekiwaniom, pomagając mu w uzyskaniu dowodów wykonania zobowiązania, jak w przepisachart. 462, 463 Kodeksu cywilnego. W rozpoznawanej sprawie pozwany nie wykazał, że spełnił świadczenie zgodnie z wyżej wskazaną umową, jak również nie wykazał, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności, zgodnie zart. 471 Kodeksu cywilnego, w związku zart. 6 Kodeksu cywilnego. W wyciągu z ksiąg Banku, dołączonym do pozwu, powód wskazał, że na łączną kwotę 2.807 złotych i 83 grosze składają się: należność główna w kwocie 2.629 złotych 76 groszy oraz odsetki za okres od 7 września 2015 roku, w kwocie 78 złotych i 7 groszy, do dnia wystawienia wyciągu z ksiąg Banku. Te odsetki zostały szczegółowo wyliczone w wyciągu z ksiąg Banku, załączonym do pozwu. Wobec tego, że pozwany nie dokonał żadnej wpłaty na poczet przedmiotowego zadłużenia, zasadnym był obciążenie go odsetkami karnymi, wobec tego, że nie spełnił swojego świadczenia w terminie zgodnie z umową. Powód wskazał również w wyciągu z ksiąg Banku, co składa się na kwotę w wysokości 100 złotych, dochodzoną z tytułu opłat i prowizji, na podstawie zawartej umowy, za wystawienie wyciągu z ksiąg Banku 29 czerwca 2016 roku, wypowiedzenia umowy, listu przedegzekucyjnego oraz 3 - ch monitów. Wskazane zostały kwoty poszczególnych roszczeń z tego tytułu. Powód ponadto wskazał, że domagał się dalszych odsetek od dnia następnego po dniu wystawienia wyciągu z ksiąg Banku do dnia zapłaty, od kwoty kapitału, to jest 2.629,76 groszy według czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku, z ograniczeniem do wysokości odsetek maksymalnych. Skoro Bank spełnił swoje świadczenie wskazane w umowie w przedmiocie udzielenia pozwanemu kredytu, a pozwany nie spełnił swojego świadczenia w zakresie spłaty rat tego kredytu, wobec tego powództwo w zakresie kwoty żądanej w pozwie było w całości zasadne. Jeszcze raz wskazać należy, że pozwany nie zaprzeczył faktom wskazanym w pozwie oraz wyciągu z ksiąg Banku, dołączonym do pozwu. Zgodnie zart. 230 Kodeksu postępowania cywilnego, gdy strony nie wypowie się, co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, Sąd, mając na uwadze wynik całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. A zgodnie zart. 229 Kodeksu postępowania cywilnegonie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postepowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości. W myślart. 353 paragraf 1 Kodeksu postępowania cywilnegozobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia a dłużnik powinien świadczenie to spełnić. Z kolei przepisparagraf 1 art. 354 Kodeksu cywilnegostanowi, że dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający celowi społeczno - gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego. Skoro pozwany pobrał kwotę udostępnionej mu pożyczki oraz w terminie określonym umową jej nie zwrócił, oznacza to, że nie wywiązał się z postanowień umownych, strona powodowa poniosła szkodę w wysokości określonej w pozwie, w związku z czym pozwany powinien naprawić tą szkodę poprzez zapłatę kwoty wskazanej w pozwie wraz z odsetkami za opóźnienie. W konsekwencji przegrania przez pozwanego tego procesu, Sąd zasądził od niego na rzecz strony powodowej koszty procesu poniesione w tej sprawie, w skład, których wchodzi uiszczona opłata sądowa od pozwu w wysokości 100 złotych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych, na podstawieart. 98 paragraf 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego.