Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 771/16
Data wyroku: 2016-10-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. aktV Ka 771/16

UZASADNIENIE
C. W.został oskarżony o to, że w dniu 11 września 2015 roku w miejscowościŻ.woj.(...)prowadził pojazd mechaniczny w postaci ciągnika rolniczegom-ki U.onr rej. (...)w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,63 mg/l, 0,61 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu mając orzeczony przez Sąd Rejonowy w Łowiczu wyrok łączny sygn. akt II K 19/11 zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerowych w ruchu lądowym na okres 7 lat,
tj. o czyn zart. 178a § 1 i § 4 k.k.
Wyrokiem z dnia 08 kwietnia 2016 roku, w sprawie o sygn. akt II K 442/15, Sąd Rejonowy w Łowiczu:

1
oskarżonegoC. W.w miejsce czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 11 września 2015 roku w miejscowościŻ.w woj.(...)prowadził pojazd mechaniczny w postaci ciągnika rolniczegom-ki U.onr rej. (...)w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,63 mg/l, 0,61 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu będąc uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Łowiczu z dnia 22 stycznia 2010 roku w sprawie o sygn. akt II K 855/09 pochłoniętym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Łowiczu w sprawie o sygn. akt II K 19/11 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w okresie obowiązywania orzeczonego wyrokiem w sprawie II K 855/09 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 7 lat co wyczerpuje dyspozycjęart. 178a § 1 i § 4 k.k.i za to na podstawieart. 178a § 4 k.k.w.zw. zart. 37 a k.k.i w zw. zart. 34 § 1a pkt 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywaniem nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;

2
na podstawieart. 42 § 3 k.k.orzekł wobec oskarżonego dożywotnio środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych;

3
na podstawieart. 43a § 2 k.k.orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych ;

4
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 452,10 złotych z tytułu części kosztów sądowych w pozostałym zakresie kosztami obciążając Skarb Państwa.

Od powyższego wyroku apelacje wnieśli prokurator oraz obrońca oskarżonegoC. W..
Prokurator, na podstawieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.iart. 444 k.p.k.iart. 447 § 2 k.p.k., zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych na niekorzyść oskarżonegoC. W..
Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 4 k.p.k.prokurator wyrokowi powyższemu zarzucił rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary, poprzez orzeczenie wobec niego przy zastosowaniuart. 37a k.k.jedynie kary 1 roku i 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, podczas gdy prawidłowa ocena stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, a także uprzednia jego karalność za podobne rodzajowo przestępstwo, jak również wzgląd na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa oraz realizację wobec oskarżonego celów wychowawczych i zapobiegawczych, powinny stanowić podstawę do orzeczenia surowszej kary.
Podnosząc powyższy zarzut, w oparciu o przepisyart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 i 2 k.p.k.prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobecC. W.kary 1 roku pozbawienia wolności.
Obrońca oskarżonegoC. W., na podstawieart. 444 k.p.k., zaskarżył powyższy wyrok w części, tj. w zakresie pkt. 1 na korzyść oskarżonego.
Na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.obrońca oskarżonego zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu rażącą niewspółmierność orzeczonej kary ograniczenia wolności określonej w pkt. 1 przedmiotowego wyroku w wymiarze jednego roku i trzech miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, która w okolicznościach niniejszej sprawy jest karą nazbyt surową, nieuwzględniającą w sposób właściwy osobowości oskarżonego, jego wieku, chęci poprawy, a także krytycznego stosunku do popełnionych przestępstw.
W konkluzji apelacji obrońca oskarżonegoC. W., na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.wniósł o zmianę orzeczenia w zaskarżonej części na korzyść oskarżonego i orzeczenie wobec niego kary ograniczenia wolności w wymiarze 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, z ostrożności procesowej, na mocyart. 437 § 1 k.p.k.obrońca oskarżonego alternatywnie wniósł o uchylenie orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje.
Obie apelacje – zarówno obrońcy oskarżonegoC. W., jak i prokuratora nie zasługują na uwzględnienie.
Przeprowadzając kontrolę instancyjną przedmiotowej sprawy należało stwierdzić, że sąd rejonowy w sposób rzetelny i kompetentny zebrał materiał dowodowy, wnikliwie go rozważając i słusznie dochodząc do przekonania o sprawstwie i winie oskarżonegoC. W.w zakresie zarzuconego mu czynu przestępczego.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w niniejszej sprawie tego rodzaju uchybień, które skutkowałyby koniecznością zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie rozmiaru kary orzeczonej wobecC. W.(o co wnosili obaj skarżący) albo koniecznością uchylenia wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (o co wnosił obrońca oskarżonego).
Również orzeczenie o karze zawarte w zaskarżonym wyroku, w ocenie sądu odwoławczego jest prawidłowe i nie wymaga zmiany. Sąd rejonowy w sposób wnikliwy i rzetelny rozważył wszystkie okoliczności niniejszej sprawy i wymierzył oskarżonemu karę jednego roku i trzech miesięcy ograniczenia wolności, która nie nosi znamion kary ani rażąco niewspółmiernie łagodnej, ani rażąco niewspółmiernie surowej w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.i która odpowiada dyrektywom wymiaru kary określonym wart. 53 k.k.
W utrwalonym orzecznictwie wskazuje się, że „rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna różnica (dysproporcja) pomiędzy sumą kar zasadniczych i środków karnych orzeczonych przez sąd pierwszej instancji a karą jaką należałoby sprawcy wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw sądowego wymiaru kary określonych wart. 53 k.k.Ma to miejsce zatem wówczas, gdy orzeczona kara nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie jej społecznego oddziaływania i celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do skazanego. Praktycznie zachodzi zaś wtedy, gdy orzeczona kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, to jednak nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy - innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 września 2010 roku, sygn. akt II AKa 266/10, opubl. LEX nr 686862).
Kontrola instancyjna skarżonego rozstrzygnięcia pozwoliła natomiast na stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji kierował się i w pełni uwzględnił zasady i dyrektywy sędziowskiego wymiaru kary określone wart. 53 k.k., nie naruszając przy tym granic swobodnego uznania sędziowskiego. Sąd w sposób właściwy uzasadnił swój pogląd dotyczący prawidłowej reakcji karnej na popełnione przez oskarżonego przestępstwo. Za słuszne należy przy tym uznać stanowisko sądu rejonowego, zgodnie z którym orzeczenie wobec oskarżonego kary ograniczenia wolności jest adekwatną reakcją karnoprawną na popełnione przez niego przestępstwo. Należy przy tym zauważyć, iż wymierzając oskarżonemu karę w takim kształcie sąd pierwszej instancji zastosował nową instytucję prawa karnego, statuowaną wart. 37a k.k., która pozwala na wymierzenie kary ograniczenia wolności zamiast kary pozbawienia wolności, w sytuacji gdy ustawa przewiduje za dane przestępstwo zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat. Czyn zarzuconyC. W.zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, nie było zatem przeszkód by wymierzyć oskarżonemu karę z zastosowaniem instytucji zart. 37a k.k.
W uzasadnieniu wniesionej przez oskarżyciela publicznego apelacji znajduje się szereg argumentów mających uzasadniać wniosek o wymierzenie oskarżonemuC. W.kary w wyższym wymiarze, podobnie, jak w apelacji obrońcy oskarżonego znajduje się szereg argumentów mających przemawiać za wymierzeniem mu karę łagodniejszej. Wskazać jednakże należy, iż argumenty te mają jedynie charakter polemiczny. Wszystkie bowiem podnoszone okoliczności zostały wnikliwie rozważone przez sąd pierwszej instancji.
Za niesłuszne uznać należy zdanie prokuratora, iż „przyznanie się oskarżonego do winy wynika z niepodważalnych, obciążających dowodów, jakie zgromadzono w toku postępowania i nie powinno to być przeceniane przy wyrokowaniu”. W orzecznictwie wskazuje się, iż przyznanie się sprawcy do popełnienia przestępstwa należy oceniać jako najpoważniejszą – po czynnym żalu i przebaczeniu ofiary – okoliczność łagodzącą wymiar kary. Przyznanie bowiem sprawia, że cele postępowania zostają osiągnięte jeszcze przed wydaniem wyroku, bo przyznając się, oskarżony sam siebie potępia i żałuje swojego czynu, co jest symptomem dążenia do poprawienia się, a to z kolei stanowi jeden z prewencyjnych celów postępowania (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2009 roku, sygn. akt II AKa 116/09, opubl. KZS 2009/7-8/56). Oskarżony zrozumiał naganność swojego postępowania i wyraził skruchę, co prowadzić musi do wniosku, że osadzenie go w zakładzie karnym jest w niniejszej sprawie zbędne.
Z kolei odnosząc się do zarzutów obrońcy oskarżonegoC. W., iż orzeczona kara jest zbyt wysoka i że sąd pierwszej instancji nie uwzględnił przy jej wymiarze wszystkich okoliczności, zwłaszcza zaś stanu zdrowia oskarżonego, wskazać należy, iż również one są chybione. Sąd pierwszej instancji rozważył wszystkie okoliczności sprawy, w tym wiek i stan zdrowia oskarżonego i słusznie wskazał, iż orzeczona kara ograniczenia wolności ma polegać na nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, która – jak zasadnie wskazał sądmeriti– zwykle polega na wykonywaniu lekkich prac o charakterze porządkowym, nie przekracza zatem możliwości fizycznych oskarżonego. Nie ma przy tym również racji obrońca oskarżonegoC. W., iż sąd rejonowy wymierzył oskarżonemu karę w jej górnej granicy – zgodnie z treściąart. 34 § 1 k.k.karę ograniczenia wolności wymierza się w rozmiarze od miesiąca do 2 lat. Wymierzona oskarżonemuC. W.kara 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oscyluje zatem raczej wokół połowy możliwego jej wymiaru, nie zaś w górnej jego granicy.
Zatem wbrew twierdzeniom tak prokuratora, jak i obrońcy oskarżonegoC. W., wymierzając oskarżonemu karę jednego roku i trzech miesięcy ograniczenia wolności, sąd pierwszej instancji w dostatecznym stopniu uwzględnił ujawnione w toku sprawy okoliczności dotyczące popełnionego czynu oraz jego sprawcy. Orzeczona wobec oskarżonego kara stanowi właściwą odpłatę za popełnione przestępstwo oraz uwzględnia potrzebę kształtowania właściwych postaw społecznych, jest przy tym karą, która nie nosi znamion rażąco niewspółmiernej w rozumieniu przepisuart. 438 pkt 4 k.p.k.
W tym stanie rzeczy, mając na względzie podniesione wyżej okoliczności, Sąd Okręgowy w Łodzi na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie wniesione apelacje za bezzasadne.
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.iart. 624 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy w Łodzi zwolnił oskarżonegoC. W.od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając że w świetle jego obecnej sytuacji rodzinnej i majątkowej oraz okoliczności, że ma on do zapłacenia świadczenie pieniężne w znacznej kwocie, uiszczenie tych kosztów byłoby dla niego zbyt uciążliwe; zaś kosztami sądowymi związanymi z apelacją prokuratora obciążył Skarb Państwa.