Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 133/16
Data wyroku: 2016-04-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Składowska, Iwona Podwójniak, Barbara Bojakowska
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art. 14 ustawy o ochronie praw lokatorów

Sygn. akt I Ca 133/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 kwietnia 2016 roku
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Barbara Bojakowska
Sędziowie SSO Iwona Podwójniak
SSO Joanna Składowska
Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak
po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 roku w Sieradzu
na rozprawie sprawy
z powództwaGminy M.S.
przeciwkoS. K.
o opróżnienie lokalu mieszkalnego
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu
z dnia 13 października 2015 roku, sygnatura akt I C 457/15

1
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 w ten tylko sposób, że uzupełnia jego treść poprzez dodanie słów: „w terminie do 30 września 2016 roku”;

2
w pozostałym zakresie apelację oddala;

3
nie obciąża pozwanego obowiązkiem zwrotu powódce kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt I ca 133/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 października 2015 r. Sąd Rejonowy w Sieradzu nakazałS. K.opróżnićlokal mieszkalny nr (...)położony wS.przyulicy (...), orzekając jednocześnie o braku uprawnienia do lokalu socjalnego i obciążając go kosztami procesu w kwocie 337 złotych.
Apelacjęod wyroku wniósł pozwany, zaskarżając go w całości w części jego dotyczącej.
Nie przedstawił żadnych zarzutów zaskarżonemu rozstrzygnięciu.
Podniósł jedynie, że jego sytuacja rodzinna uległa zmianie, ponieważ urodziło mu się dziecko i obecnie zamieszkuje w lokalu stanowiącym przedmiot eksmisji z żonąI.i córkąM.,urodzoną (...)Spłaca zadłużenie w kwocie po 250 zł oraz bieżący czynsz. Natomiast o zadłużeniu mieszkania dowiedział się dopiero po śmierci jego matki – głównego najemcy, która zmarła 5 października 2014 r.
W konkluzji wnosił o uchylenie wobec niego nakazu eksmisji, ewentualnieo orzeczeniu uprawienia do lokalu socjalnego.
Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja jest co do zasady bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, w kierunku postulowanym przez skarżącego.
Na wstępnie jednak należy zaznaczyć, że zgodnie z treściąart. 387 § 21k.p.c.z uwagi na brak zarzutów w apelacji dotyczących ustaleń faktycznych oraz w związku z tym, że sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, ani nie zmienił ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji, uzasadnienie wyroku zawiera jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia Sądu pierwszej instancji i przyjmuje je za własne nie znajdując potrzeby ponownego ich przytaczania. Trafnie także została dokonana ocena prawna ustalonego stanu faktycznego, to jestart. 2, 11 ust. 2 pkt 2 oraz 14 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorówmieszkaniowym zasobie gminy i o zmianiekodeksu cywilnego( Dz. U. nr 71 poz. 733). Zresztą skarżący nie zarzuca Sądowi pierwszej instancji, że dokonał błędów w ustalonym stanie faktycznym , który nie był sporny, ani też, co do zasady, nie podnosi zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego.
Jednym jego argumentem zawartym w apelacji, to nowe okoliczności w postaci zmiany jego sytuacji rodzinnej ( urodzenie dziecka i zamieszkanie w lokalu, który ma opuścić, jego żonyI. K.z córkąM.), na dowód czego załączył stosowne dokumenty. Rozpoznając apelację należało w pierwszej kolejności rozważyć, czy okoliczności te istotnie zmieniają stan sprawy, a przede wszystkim, czy przez sam fakt zamieszkania w przedmiotowym lokalu rodziny pozwanego stają się oni lokatorami w rozumieniuustawy o ochronie praw lokatorówi czy przysługuje im ochrona z art. 14 tejże ustawy. Na to pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Jak trafnie zauważył Sąd Rejonowy sam apelujący uzyskał status lokatora jako osoba bliska głównego najemcy lokalu socjalnego, czyli swej matkiE. K.. W związku z tym , że na skutek niepłacenia czynszu umowa najmu została wypowiedzianaE. K., z dniem 31 października 2010 r. utracił też prawo do zamieszkiwania, a tym samym status lokatoraS. K.. Skutkuje to tym, że nie posiada on już uprawniania do użyczenia tegoż lokalu swej żonie i dziecku, a więc przez samo zamieszkanie nie stali się oni lokatorami.
Obowiązek sądu, nakazującego opróżnienie lokalu mieszkalnego, orzeczeniao uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, dotyczy tylko lokatorów w rozumieniu art.2 ust. 1 pkt 1 u.ochr.pr.lok., ponieważ z art. 1 u.ochr.pr.lok. wynika jasno, że reguluje ona zasady i formy ochrony praw lokatorów, a więc takich osób, o których mowa jest w art. 2 ust. 1 pkt 1. Przepis ten definiuje jako lokatorów najemców lokalu lub osoby używające lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności, a więc wyraźnie ogranicza krąg osób, którym ustawa udziela ochrony, do tych, które dysponują (dysponowały) tytułem prawnym do lokalu. Art. 14 zamieszczony jest w rozdziale 2 "Prawa i obowiązki lokatorów oraz ochrona ich praw", co wyraźnie przemawia na rzecz tezy, że osobami, których przepis ten dotyczy, są tylko lokatorzy odpowiadający definicji ustawowej, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 1.
Ten argument prowadzi do wniosku, że z ochrony przewidzianej wart. 14 ustawy o ochronie praw lokatorównie korzystają osoby, które nigdy nie dysponowały tytułem prawnym do zajmowanego lokalu, w tym osoby, które objęły go samowolnie lub został im udostępniony przez osobę , która utraciła przymiot lokatora. Sam fakt, że wart. 14 ust. 1użyto określenia "osób, których nakaz (opróżnienia lokalu) dotyczy", w kontekście całokształtu omówionych okoliczności, nie może stanowić wystarczającej podstawy do uznania, że przepis ten obejmuje osoby nie będące lokatorami w rozumieniu ustawy ( por. uchwałę Sądu Najwyższego z 15 listopada 2001 r. III CZP 66/01 publ. OSNC 2009/9/109).
Z powyższych rozważań wynika jednoznacznie, że nie ma racji apelujący, iż przez samo zamieszkanie w lokalu, już po wydaniu wyroku przez Sąd pierwszej instancji, jego żony i dziecka zmienił się na tyle stan faktyczny, który uzasadniałby przyznanie mu prawa do lokalu socjalnego, czy w ogóle oddalenia powództwa o eksmisję.
Mając jednak na uwadze te nowe okoliczności oraz zachowanie pozwanego, który pracuje dorywczo, płaci bieżący czynsz i stara się spłacać zadłużenie, a także niewątpliwie jego trudną sytuację materialną i rodzinną Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że winien znaleźć w rozpoznawanej sprawie zastosowanieart. 320 k.p.c., zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych wypadkach Sąd może w wyroku w sprawach o opróżnienie pomieszczenia wyznaczyć odpowiedni termin do spełnienia świadczenia, czyli odroczyć wydanie lokalu.
W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze podniesione wyżej argumenty Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że odroczenie wydania lokalu do 30 września 2016 r. z jednej strony umożliwi apelującemu podjęcie negocjacji z powodową gminą celem zawarcia ewentualnie umowy najmu lokalu, z jednoczesną spłatą zadłużenia, czy też podjęcia starań mających na celu znalezienie innego mieszkania, w którym potrzeby mieszkaniowe pozwanego i jego rodziny byłyby zaspokojone. Z drugie strony termin wydania lokalu nie jest odległy, co powoduje, że orzeczenie uwzględnia także interesy powodowej Gminy, której jednym z obowiązków jest zabezpieczenie lokali mieszkalnych dla osób eksmitowanych, których nie stać na wynajem lokali na wolnym rynku.
W świetle powyższych rozważań Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok jedynie w nieznacznej części, odraczając termin wydania lokalu, na podstawieart. 386 §1 k.p.c., natomiast w pozostałej części apelację oddalił na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w oparciu o treśćart. 102w zw. zart. 391 §1 k.p.c.Uwzględniając trudna sytuację materialną i rodzinną apelującego oraz podejmowane przez niego starania, których celem jest zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych nie tak swoich jak żony i dziecka, którzy nie są w stanie samodzielnie się, utrzymać Sąd Okręgowy uznał, że obciążanie go kosztami postępowania apelacyjnego byłoby sprzeczne z zasadą słuszności.