Sąd Rejonowy w Wołominie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1144/13
Data wyroku: 2016-06-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Kulesza

Sygn. akt II K 1144/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 czerwca 2016 r.
Sąd Rejonowy w Wołominie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący : SSR Jacek Kulesza
Protokolant : Rafał Kawałowski
W obecności Prokuratora Roberta Sakowicza
po rozpoznaniu w dniach 9.10.2015 r., 15.12.2015 r., 5.02.2016 r., 13.06.2016 r.
sprawyU. J.urodz. (...)wR.córkiE.iZ.z d.M.
oskarżonej o to, że:
w dniu 9 sierpnia 2013 roku wR.na posesji znajdującej się naulicy (...), pow.(...), woj.(...)uderzyła kilkukrotnie nogami w nogi swojej matkiZ. W. (1)w wyniku czego w/w doznała obrażeń ciała w postaci zasinienia przednio-bocznej powierzchni podudzia lewego w 1/3 dalszej przechodzące na stopę o wymiarach 15 cm x 12 cm oraz podbiegnięć krwawych na przedniej powierzchni podudzia lewego o wymiarach 3,5 cm x 1 cm, powodujących naruszenie czynności narządu ciała, trwające nie dłużej niż 7 dni,
tj. przestępstwo określone wart. 157§ 2 kk,
orzeka

1
OskarżonąU. J.uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu;

2
Orzeka, iż koszty procesu ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 1144/13

UZASADNIENIE
U. J.została oskarżona o to, że w dniu 9 sierpnia 2013 roku wR.na posesji znajdującej się naulicy (...), pow.(...), woj.(...)uderzyła kilkukrotnie nogami w nogi swojej matkiZ. W. (1)w wyniku czego w/w doznała obrażeń ciała w postaci zasinienia przednio-bocznej powierzchni podudzia lewego w 1/3 dalszej przechodzące na stopę o wymiarach 15 cm x 12 cm oraz podbiegnięć krwawych na przedniej powierzchni podudzia lewego o wymiarach 3,5 cm x 1 cm, powodujących naruszenie czynności narządu ciała, trwające nie dłużej niż 7 dni, tj. przestępstwo określone wart. 157 § 2 k.k.
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i ujawnionego w toku rozprawy głównej sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PokrzywdzonaZ. W. (1)zamieszkuje parter domu znajdującego się przyul. (...)wR.. Mieszka tam razem ze swoim synemZ. W. (2). NatomiastU. J.jest córką pokrzywdzonej oraz siostrąZ. W. (2). Mieszka w tym samym budynku, w mieszkaniu znajdującym się bezpośrednio nad pomieszczeniami zajmowanymi przezZ. W. (1)iZ. W. (2). Korzysta z oddzielnego wejścia do domu.U. J.jest od wielu lat w konflikcie zZ. W. (1)iZ. W. (2). Przedmiotem konfliktu jest wspólny majątek stron.
W dniu 9 sierpnia 2013 r. ok godzinie 23:00U. J.po powrocie z pracy przesunęła rynnę odprowadzającą wodę, ażeby skierować strumień wody w innym kierunku. Wtedy z domu wyszliZ. W. (2)Z. W. (1)i doszło do awantury miedzy nimi. Interweniujący funkcjonariusze PolicjiK. K. (1)iK. L.przeprowadzili rozmowę z uczestnikami zdarzenia, pouczyli ich, po czym odjechali.
W dniu 21 sierpnia 2013 r.Z. W. (1)złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa dotyczące kopania jej w nogi przez oskarżoną, w wyniku czego pokrzywdzona miała doznać obrażeń ciała w postaci zasinienia przednio – bocznej powierzchni podudzia lewego w 1/3 dalszej przechodzące na stopę o wymiarach 15 cm x 12 com oraz podbiegnięć krwawych na przedniej powierzchni podudzia lewego o wymiarach 3,5 cm x 1 cm.
OskarżonaU. J.zarówno podczas pierwszego przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 20 września 2013 r., jak i na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Potwierdziła fakt, iż od wielu lat jest w konflikcie zZ. W. (1)orazZ. W. (2). Zeznała, iż przyczyną kłótni rodzinnej w dniu 9 sierpnia 2013 r. było złe zamontowanie rynny przezZ. W. (2), w wyniku czego woda deszczowa spływała przed jej wejście do domu. Wskazała, iż starała się jedynie odciągnąć rynnę, natomiastZ. W. (1)przepychała ją w drugą stronę. Po pewnym czasie rynna uległa uszkodzeniu, a na miejsce zdarzeniaZ. W. (2)wezwał funkcjonariuszy Policji, którzy po przeprowadzeniu rozmowy z uczestnikami awantury odjechali. Wyjaśniła, iż podczas interwencjiZ. W. (1)nie mówiła funkcjonariuszom, że coś jej się stało oraz że ma jakiekolwiek obrażenia. Po odjeździe PolicjiZ. W. (1)wraz zeZ. W. (2)nadal mieli dokuczaćU. J., dlatego ta rowerem pojechała na komisariat, gdzie została pouczona przez funkcjonariusza dyżurnego.
Według wyjaśnień oskarżonej następnego dnia tj. 10 sierpnia 2013 r. o godzinie 5:00Z. W. (1)orazZ. W. (2)wyszli z domu i udali się na bazar.Z. W. (2)jechał samochodem, natomiastZ. W. (1)pchała wózek ze skrzynkami. Tego samego dnia o bliżej nie ustalonej godzinie oskarżona miała widziećZ. W. (2)orazZ. W. (1)sprzedających warzywa na bazarze. Oskarżona czas stanowczo twierdziła, że nie kopała w nogęZ. W. (1)oraz podkreślała, że od wielu latZ. W. (1)wraz zeZ.dokuczają jej, ze względu na konflikt dotyczący podziału majątku.
Sąd zważył co następuje:

I

II
Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy sąd uznał, iż nie daje on podstaw do uznania oskarżonej winnej popełnienia zarzucanego jej czynu. Wina w procesie karnym musi być bowiem udowodniona ponad wszelką wątpliwość, a w przedmiotowej sprawie brak jest dowodów wskazujących na winę oskarżonej. Zatem wszystkie ujawnione w toku postępowania wątpliwości, których nie dało się usunąć, należy rozstrzygać na korzyść oskarżonej.

Kwestią niewątpliwie bezsporną jest istniejący zaogniony konflikt między stronami dotyczący podziału majątku. Istotnym jest także, iż niniejsze postępowanie nie jest jedynym, które dotyczy sytuacji panującej między oskarżonąU. J.i pokrzywdzonąZ. W. (1). Analiza zeznań oskarżycielki posiłkowej pozwala na wywiedzenie wniosku, iż wieloletni konflikt panujący między nią, a oskarżoną skutkuje odbieraniem zachowania drugiej strony jako złośliwego i niewłaściwego mimo, iż obiektywna ocena zaprzecza trafności takich wniosków.
Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na inne postępowania karne prowadzone z inicjatywy oskarżycielki posiłkowej, w których podnosiła fakt zakłócania spokoju nocnego oraz znęcania się psychicznego i fizycznego przezU. J.. Wskazać należy, iż w sprawie 3 Ds. 1199/13 (gdzie zostało złożone zawiadomienie dot. znęcania się nad pokrzywdzoną i uszkodzenie ciała w dniu 9 sierpnia 2013 roku) prokurator wyłączył do odrębnego rozpoznania materiały dot. zdarzenia w dniu 9 sierpnia 2013 roku, a następnie skierował akt oskarżenia. Jednocześnie post. z dnia 23.12.2013r. umorzył dochodzenie w sprawie znęcania się psychicznego i fizycznego nadZ. W. (1). W uzasadnieniu wskazano „W trakcie postepowania, nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego. Nie zdołano ustalić innych osób, których zeznania w sposób jednoznaczny potwierdziłyby wersje któreś ze stron. W przedmiotowej sprawie strony przedstawiły dwie rozbieżne, wzajemnie wykluczające się wersje przebiegu zdarzeń z których każda jest w różnym stopniu prawdopodobna.” (k. 56) Prokurator jednakże w żaden sposób nie uzasadnił jakie dowody wskazują na sprawstwo oskarżonej odnośnie zdarzenia z 9 sierpnia 2013 roku tym bardziej biorac pod uwagę uzasadnienie decyzji z dnia 23.12.2013r.
Jednocześnie w sprawie o sygn. akt II K 1102/11 Sąd Rejonowy wW.w dniu 8 sierpnia 2012 r. uniewinnił oskarżonąU. J.od stawianych jej zarzutów (k. 67 akt II K 1102/11). Sąd Okręgowy(...)na skutek apelacji utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (k. 207 akt II K 1102/11). Również w sprawach o sygn. akt II W 476/12 oraz II W 760/13 Sąd Rejonowy wW.uniewinniłU. J.od stawianych jej zarzutów (k. 54 akt II W 476/12; k. 54 akt II W 760/13).
Ponadto należy zwrócić uwagę, iż w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. Policja odnotowała 16 zgłoszonych interwencji pod adresemul. (...)wR.. Interwencje te zgłaszane były przezZ. W. (2)orazU. J.. Z danych Policji (k. 24 i verte) wynika, iżZ. W. (2)zgłaszał m.in., żeU. J.dokucza jemu oraz ich matceZ. W. (1), ubliża im, awanturuje się i głośno się zachowuje. Z koleiU. J.zgłaszała, żeZ. W. (2)opluł ją oraz znieważył, używał słów wulgarnych, a także zakłócał spokój nocny. Każda ze zgłoszonych interwencji zakończyła się pouczeniem.
Natomiast w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 5 września 2013 r. Policja odnotowała 5 zgłoszonych interwencji. W dniu 30 stycznia 2013 r. o godzinnie 9.50Z. W. (1)zgłosiła, żeU. J.zniszczyła odpływ rynny, w wyniku czego woda zalewa komórkę. Z kolei w dniu 25 lutego 2013 r.Z. W. (1)zgłosiła, żeU. J.zakłóca jej spoczynek nocny. Dnia 5 kwietnia 2013 r. o godzinie 23:04Z. W. (2)zgłosił, żeU. J.celowo usunęła rurę spustową, natomiast 26 czerwca 2013 r.U. J.zgłosiła, żeZ. W. (2)celowo uszkodził jej worki z węglem. Wreszcie w dniu 9 sierpnia 2013 r. o godzinie 23:00Z. W. (2)zgłosił awanturę domową, będącą przedmiotem niniejszej sprawy.
Sąd dał częściowo wiarę wyjaśnieniom oskarżonej, które znalazły potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w niniejszej sprawie. Z dostarczonych dowodów nie wynika bowiem, aby oskarżona kopała w nogi pokrzywdzonejZ. W. (1), a tym samym wypełniła znamiona czynu zart. 157 § 2 k.k.Opinia lekarska z dnia 13 sierpnia 2013 r. co prawda wskazuje, iż faktycznie doszło do obrażeń ciała pokrzywdzonej, jednak nie sposób wbrew twierdzom pokrzywdzonej uznać, aby obrażenia te z całą pewnością powstały w okolicznościach podanych przezZ. W. (1).
Zeznania pokrzywdzonejZ. W. (1)należy oceniać ostrożnie. Podczas postepowania przygotowawczego zeznała ona, iżU. J.niszczyła rynnę. Po zwróceniu jej uwagi miała zacząć wyzywaćZ. W. (1)słowami wulgarnymi , obrażać ją, a następnie podejść i kopać po nogach oraz szarpać za ubranie. Podczas szarpaniny matki z córkąZ. W. (2)zadzwonił na Policję. Z kolei na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. pokrzywdzonaZ. W. (1)zeznała, iżU. J.w dniu 9 sierpnia 2013 r. przekręciła rynnę w stronę po której chodzi ona wraz z synem, co spowodowało silne wzburzenie u pokrzywdzonej oraz wezwanie Policji przezZ. W. (2). Następnie po interwencji funkcjonariuszy Policji oskarżona miała ubliżać jej, grozić siekierą oraz uderzać w lewą nogę kijem. Dopiero po odczytaniu zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym pokrzywdzona oświadczyła, iż oskarżona zarówno kopała ją i uderzała. Według jej relacjiZ. W. (2)w tym czasie stał obok i mówił oskarżonej żeby się uspokoiła. Natomiast na rozprawie w dniu 5 lutego 2016 r.Z. W. (1)zeznała, iż kiedy wyszła na zewnątrz domu dnia 9 sierpnia 2013 r. okazało się, że rynna jest zepsuta i dlatego wraz z synem zaczęli ją naprawiać. Według pokrzywdzonejU. J.podeszła do niej i kilkukrotnie uderzyła ją w nogę szczotką z kijem, a następnie poszła do domu po siekierę. W tym samym czasieZ. W. (2)miał zadzwonić po Policję, a kiedy ta przyjechała, oskarżona miała trzymać w ręku siekierę i szczotkę, którą uderzałaZ. W. (1). Ponadto pokrzywdzona wskazała, iż „Policjant pytał co się ze mną dzieje, a ja mówiłam, że zostałam uderzona kilkakrotnie w nogę”.
Wielokrotnie zeznaniaZ. W. (1)były niezrozumiałe, niespójne oraz posiadały liczne rozbieżności. Pokrzywdzona mieszała wątki oraz opowiadała o wydarzeniach zupełnie nie związanych z niniejszą sprawą. Wielokrotnie podpierała się synemZ. W. (2), jako osobą posiadającą dokładne informacje na temat zaistniałego zdarzenia, gdyż na pytania Przewodniczącego dotyczące szczegółów zdarzenia z dnia 9 sierpnia 2013 r. odpowiadała m.in.: „nie umiem tak bardzo wytłumaczyć. Syn powie”, „syn to więcej wie i on powie”, „może syn to za mnie zrobi”, „resztę już syn powie”. Dlatego w toku postępowania w sprawie niniejszej dopuszczony został dowód z opinii biegłej sądowej z zakresu psychologiiJ. W.. W swojej ustnej opinii biegła wskazała m.in., że funkcje poznawcze pokrzywdzonejZ. W. (1)są obniżone ze względu na wiek. Nie ujawniła ona zaburzeń spostrzegania, jednakże stwierdziła, iż zapamiętywanie i odtwarzanie zapamiętanego materiału jest obniżone w znacznym stopniu. Biegła sądowa wskazała, iż pokrzywdzona zapamiętuje fragmenty ze swojego życia, ale nie umiejscawia ich w czasie, a dodatkowo wykazuje cechy zaburzeń w sferze emocji, poprzez poczucie krzywdy. Zgodnie z opinią psychologiczną pokrzywdzona relacjonuje głównie emocje, a nie obiektywne fakty, co może mieć wpływ na wyolbrzymianie problemu. Tym samym biegłaJ. W.w sposób logiczny, jasny i przekonujący wykazała, że brak jest podstaw do stwierdzenia, żeZ. W. (1)kłamie, jednakże ze względu na jej wiek nie można wykluczyć, iż ma tendencję do wypełniania luk pamięciowych zmyśleniami. Tym samym biegła wyraźnie zaznaczyła, że z psychologicznego punktu widzenia zeznania pokrzywdzonej nie spełniają warunków psychologicznej wiarygodności zeznań.
Mając na względzie powyższe sąd doszedł do przekonania, że powyższa opinia jest jasna i rzetelna, zatem nie było podstaw, aby w jakikolwiek sposób ją zakwestionować. Tym samym mogła być podstawą ustaleń sądu dotyczących wiarygodności psychologicznej zeznań pokrzywdzonejZ. W. (1).
Sąd nie dał wiary także wyjaśnieniom świadkaZ. W. (2), który zeznał, że po interwencji funkcjonariuszy PolicjiU. J.zaczęła wymachiwać siekierą i grozić jemu orazZ. W. (1). Świadek zeznał również, że widział jakU. J.uderzaZ. W. (1), kopię ją, łapie za nos i włosy. Według jego relacji prosił oskarżoną „o zachowanie spokoju, o rozsądne podejście do sytuacji”. Ponadto podniósł, iż chciał pogodzić kobiety „słowami, a nie siłą i agresją”. Zdaniem sądu mało prawdopodobnym jest, aby dorosły mężczyzna w sile wieku stał bezczynnie i przyglądał się całemu zdarzeniu podczas kiedy jego matka byłaby bita lub kopana. Następnego dnia, jak wynika z wyjaśnień oskarżonej i innych świadków o których będzie mowa niżej, zarówno on jak i pokrzywdzona udali się na bazar, gdzie sprzedawali warzywa. Doświadczenie życiowe nakazuje przyjąć, iż gdybyZ. W. (1), jako osobę w podeszłym wieku faktycznie bolała noga po silnym uderzaniu przez inną osobę, to nie byłaby w stanie chodzić, a tym bardziej pracować. Ponadto pokrzywdzona nie zgłosiła interweniującym policjantom, iżU. J.ją „biła, kopała, w końcu zaczęła ganiać z siekierą”, po czym zawiadomienie o przestępstwie zostało zgłoszone do Prokuratury Rejonowej wW.dopiero w dniu 21 sierpnia 2013 r., a więc po 12 dniach od zdarzenia.
Poczynieniu ustaleń faktycznych w sprawie posłużyły zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym przezK.K.iK. L., tj. funkcjonariuszy Policji, którzy brali udział w interwencji dnia 9 sierpnia 2013 r., których zeznania sąd ocenił jako wiarygodne. Potwierdzili oni, iż interwencja ta dotyczyła awantury domowej dotyczącej uszkodzenia rynny odpływowej, jednakże nie byli świadkami zdarzenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy. ŚwiadekK. L.zeznał, iż w ich obecności na pewno nikt się nie bił, ponieważ gdyby tak się działo, to wraz zK.K.by zareagowali. Tym samym wbrew temu, co zeznała pokrzywdzonaZ. W. (1), iżU. J.„uderzyła ją przy Policji” oraz „przy sobie miała siekierę jak była Policja”, świadkowieK. K. (1)iK. L.wskazali, że „to było drobne nieporozumienie – nic takiego, co wymagałoby poważniejszej interwencji”.
Świadkowie nie mieli powodu, by narażając się na odpowiedzialność karną oraz dyscyplinarną, zeznawać w toku niniejszego postępowania nieprawdę. Zaznaczyć trzeba, że w swojej spójnej, konsekwentnej i logicznej relacji opisali znane im fakty, stronili przy tym od wyrażania własnych ocen oraz opinii. Okoliczności negatywnie wpływającej na ocenę zeznańK.K.iK. L.nie może stanowić fakt, iż w toku postępowania jurysdykcyjnego wyżej wymienieni pewnych okoliczności sprawy nie pamiętali, co znajduje pełne uzasadnienie w charakterze wykonywanej przez nich pracy zawodowej, wymagającej podejmowania wielu, nierzadko podobnych czynności w sprawach analogicznych do niniejszej.
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miały znaczenie również zeznania świadkaS. B., która zeznała, iż jako funkcjonariusz Policji była kilka razy na interwencji w domu przyul. (...)wR.. Według niejZ. W. (1)jest pod wpływem synaZ. W. (2). To on ją zawsze przyprowadzał do komisariatu. Ponadto świadek wskazała, iż oskarżona wielokrotnie zgłasza się do niej z problemem, żeZ. W. (2)jej dokucza. W ocenieS. B.U. J.wydaje się być osobą wycofaną, natomiastZ. W. (2)był zawsze donośny i nadpobudliwy, przyjmował postawę czynną oraz krzyczał. W tej sytuacji tym bardziej niewiarygodna jest wersjaZ. W. (2), że stał bezczynnie i przyglądał się całemu zdarzeniu podczas kiedy jego matka była bita i kopana przez oskarżoną. Według zeznań świadkaU. J.zgłosiła się do Ośrodka Pomocy(...), gdzie została jej założona niebieska karta. Korzysta również z pomocy psychologa. Zaznaczyć należy, żeS. B.jest osobą obcą dla stron postępowania, funkcjonariuszem publicznym, nie posiadającym osobistego interesu w składaniu nieprawdziwych zeznań. Zatem jej zeznania również należało ocenić jako wiarygodne.
Poczynieniu ustaleń faktycznych posłużyły również w znacznej mierze zeznania świadkówF. K.orazJ. K., których zeznania sąd ocenił jako wiarygodne. Jako sąsiedzi uczestników postępowania wskazywali, iż w nocy, kiedy miało miejsce zdarzenieZ. W. (2)wraz zZ. W. (1)zachowywali się głośno, krzyczeli oraz używali słów wulgarnych wobecU. J., a następnie zadzwonili na Policję. Według oceny ww. świadkówU. J.nigdy nie używała przemocy wobec członków swojej rodziny. NatomiastZ. W. (2)jest osobą agresywną i porywczą. Razem zZ. W. (1)dokuczają oskarżonejU. J., używają wobec niej słów wulgarnych oraz plują na nią, co powoduje, że oskarżona boi się ich. Również świadekF. K.na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. bała się zeznawać obecnościZ. W. (2), co niewątpliwie świadczy o jego charakterze.
Świadkowie w swoich zeznaniach potwierdzili również fakt, iż pomiędzy stronami postępowania istnieje wieloletni oraz zaogniony konflikt, co pokrywa się z ustaleniami sądu. Poświadczyli również, iżZ. W. (1)na drugi dzień po zdarzeniu prowadziła handel na bazarze, co wskazuje, że zdarzenie nie przebiegało tak jak wskazywali pokrzywdzona i jej syn.
Podobnie jak w odniesieniu do ww. świadków sąd ocenił zeznania świadkaK. M.. Nie była ona świadkiem przedmiotowego zdarzenia, niemniej jednak wskazała, iż jej matkaU. J.od wielu lat doświadcza regularnie poniżania, presji oraz przemocy psychicznej ze stronyZ. W. (1)orazZ. W. (2). Jako osoba wychowująca się w domu przyul. (...)wR.wielokrotnie była świadkiem awantur i wyzwisk kierowanych wobec oskarżonej, utrudniania jej wychodzenia i wchodzenia do domu, a nawet opluwaniaU. J.przezZ. W. (2). W ocenieK. M.Z. W. (1)„jest osobą bardzo agresywną, wulgarną, wszczynającą awantury i nieuczciwą”. Przyznała, iż sama też jej się boi. NatomiastZ. W. (2)jest „agresywny fizycznie”. O niniejszej sprawie świadek dowiedziała się od oskarżonejU. J.. W jej ocenie oskarżona nie mogłaby uderzyćZ. W. (1), tym bardziej, żeZ. W. (2)na tyle jest silnym i agresywnym człowiekiem, że nie mogłoby dojść przy nim do takiego zdarzenia.
Autentyczność zgromadzonych w sprawie pozostałych dowodów nieosobowych w postaci: zawiadomienia, zaświadczenia, obdukcji, dokumentacji fotograficznej, opinii, danych o karalności, pism kserokopii postanowień i wyroków nie budziła żadnych wątpliwości sądu, nie była również przedmiotem zarzutów stron. Z tych względów sąd nie podważył wiarygodności wskazanych wyżej dowodów.
Mając na względzie powyższe rozważania w kontekście analizy całokształtu materiału dowodowego ocenianego swobodnie, sąd doszedł do przekonania, że zarówno sprawstwo, wina oskarżonej jak i okoliczności popełnienia przypisanego jej czynu budzą wątpliwości. Opisany materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania oskarżonej winną zarzucanego jej czynu. Należy również zauważyć, iż niniejsza sprawa jest zdaniem sądu konsekwencją konfliktu pomiędzyZ. W. (1)orazZ. W. (2), aU. J.i także w tym konflikcie należy upatrywać przyczyn, którymi pokrzywdzona kierowała się składając zawiadomienie o popełnieniu czynu zart. 157 § 2 k.k.
Za przestępstwo zart. 157 § 2 k.k.odpowiada ten, kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, przy czym zagrożenie karą podlega złagodzeniu jeśli (§ 3) sprawca czynu określonego w§ 2działa nieumyślnie. Przedmiotem tego przestępstwa jest zdrowie i czyn może być popełniony zarówno przez działanie, jak i zaniechanie, a jego skutkiem jest lekki (w rozumieniu poniżej dni 7) uszczerbku na zdrowiu. Przestępstwo zart. 157 § 2 k.k.można przypisać tylko tej osobie, która swoim działaniem lub zaniechaniem spowodowała konkretne obrażenia, powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż siedem dni(wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2011 roku, II AKa 151/10).
W przedmiotowej sprawie zebrany materiał dowodowy w żadnym razie nie pozwala stwierdzić, że oskarżona spowodowała naruszenie czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia lub też dopuściła się zaniechania, które było przyczyną lekkiego uszczerbku na zdrowiuZ. W. (1)trwającego poniżej 7 dni. Trudno bowiem uznać, iż pokrzywdzona nie zgłosiła interweniującym Policjantom, iżU. J.ją „biła, kopała, w końcu zaczęła ganiać z siekierą”, po czym zawiadomienie o przestępstwie zostało zgłoszone do Prokuratury Rejonowej wW.dopiero w dniu 21 sierpnia 2013 r. Interwencja funkcjonariuszy Policji w dniu 9 sierpnia 2013 r. związana była jedynie z konfliktem o rynnę, nie dotyczyła natomiast uszkodzenia ciałaZ. W. (1). Zdaniem sądu gdyby doszło do jakiegokolwiek naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonej, to przedmiotem interwencji byłoby z pewnością to zdarzenie. Natomiast już dzień po zdarzeniu udała się wraz z synem na bazar aby sprzedawać warzywa. Ponadto przeprowadzona w dniu 13 sierpnia 2013 r. obdukcja lekarska, a następnie opinia biegłego sądowego z dnia 13 września 2013 r. nie jest podstawą do jednoznacznego ustalenia, iż uszkodzenie nogi pokrzywdzonej było następstwem uderzania jej przez oskarżoną. Brak jest na to wystarczających dowodów, a wiec nie wykluczone, że obrażenia pokrzywdzonej mogły powstać w innych okolicznościach.
Reasumując, w świetle zebranych dowodów nie dało się przyjąć, że oskarżona dopuściła się popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu. W sprawie niniejszej nie udowodniono oskarżonej winy, a zgodnie z orzecznictwem ciężar dowodu obciąża oskarżyciela (wyrok S.A. w Krakowie z dnia 07.02.1991 r., KZS 1991/2/6).

III
Należy bowiem mieć na uwadze, że istota domniemania niewinności sprowadza się jak wiadomo do tego, że oskarżony jest w procesie karnym niewinny, a przeciwne musi mu być udowodnione, przy czym związana ściśle z domniemaniem niewinności zasadain dubio pro reowart. 5 § 2 k.p.k.nakazuje rozstrzygnąć nie dające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości (wyrok SN z dnia 24.02.1999 r., Prok. Pr. 1999/7-8/11). Nie znalazło to jednak odzwierciedlenia w niniejszej sprawie.

IV
Zgodnie z orzecznictwem zastosowanie regułyin dubio pro reojest uprawnione wtedy tylko, kiedy przedstawione przez Sąd wątpliwości związane z rozstrzygnięciem określonej kwestii nie dają się usunąć. Oznacza to, że kwestie faktyczne rodzące wątpliwości muszą być uprzednio wszechstronnie rozważone, ilustrując przyczyny i zakres wątpliwości. Zastosowanie regułyin dubio pro reouzasadnione jest wówczas wykazanym logicznie stanem niemożności racjonalnego rozstrzygnięcia wątpliwości (wyrok SN z dnia 08.11.2005 r., II KK 124/05).

V
Pomimo realizacji przez sąd zasady dociekania prawdy, pozostały wątpliwości, których postępowanie dowodowe nie usunęło i nie pozwoliło wyjaśnić. Co ważniejsze, wątpliwości te dotyczą okoliczności o istotnym dla przedmiotu niniejszego procesu znaczeniu. W świetle zebranych dowodów nie dało się przyjąć, że oskarżonaU. J.dopuściła się popełnienia zarzucanych jej czynów. U podstaw rozstrzygnięcia legło zatem nie całkowite przekonanie sądu o niewinności oskarżonej, lecz brak dostatecznych dowodów jej winy. W ocenie sądu w tej sytuacji nie jest dopuszczalne przypisanie oskarżonej zarzucanych jej czynów, bowiem chroni ją dyspozycjaart. 5 § 2 k.p.k.

Na zakończenie wskazać należy, iż strony sporu powinny podjąć starania ustalenia wzajemnych zwyczajów dotyczących użytkowania nieruchomości przyul. (...)wR., tak, aby korzystali z niej w sposób niepogłębiający konfliktu trwającego od wielu lat oraz zgodnie z poszanowaniem wzajemnych praw.

VI
Mając na uwadze powyższe sąd na podstawieart. 414 § 1 k.p.k.w związku zart. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.uniewinnił oskarżoną od popełnienia zarzucanego jej czynu.

VII
O kosztach procesu sąd orzekł wpkt 2. wyroku zgodnie z przepisemart. 632 pkt 2 k.p.k.