Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 622/16
Data wyroku: 2016-11-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Społeczna szkodliwość czynu, Postępowanie odwoławcze
Podstawa prawna: art. 178a§1 kk

Sygn. akt. IV Ka 622/16

UZASADNIENIE
P. S.został oskarżony o to, że w dniu 27 października 2015 roku około godziny 15.25 na trasieO.–W.droga wojewódzka nr (...)woj.(...)będąc w stanie nietrzeźwości (2,73 promila alkoholu etylowego we krwi) kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym markiA.nr rejestracyjny (...)
tj. o czyn zart. 178 a§1 kk
Sąd Rejonowy w Opocznie wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2016 roku w sprawie II K 48/16oskarżonegoP. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu i na podstawieart. 178 a § 1 kkwymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych.
Na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł w stosunku do oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat .
Na podstawieart. 63 § 4 kkna poczet orzeczonego środka karnego zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 27.10.2015 roku .
Na podstawieart. 43 a § 2 kkorzekł w stosunku do oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej .
Wymierzył oskarżonemu opłatę w kwocie 100 złotych, natomiast w pozostałej części zwolnił go od opłat i kosztów postępowania w sprawie.
Apelację od powyższego wyroku w całości na korzyść wniósł oskarżonyP. S..Apelacja bez wskazania podstawy prawnej zarzuca zaskarżonemu wyrokowi :

1
Obrazę przepisów prawa materialnego tj.art. 178a § 1 kkprzez zastosowanie.

2
Obrazę przepisów postępowania: zasady swobodnej oceny dowodów przez błędną ocenę jego wyjaśnień oraz zeznań świadków obrony na okoliczność, że nie prowadził pojazdu w stanie nietrzeźwości.

3
Błędną ocenę zeznań i materiału dowodowego w postaci zeznań pozostałych świadków na niekorzyść oskarżonego.

W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie od dokonania przypisanych mu przestępstwa, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 22 listopada 2016 roku
Oskarżony popierał wniesioną apelację i wnioski w niej zawarte. Podnosił, że świadekG.na policji stwierdził, że samochód prowadziła osoba w wieku 50 lat. Wskazał, iż nie było żadnego okazania. Natomiast na sali sądowej został rozpoznany przez świadkaG.bo siedział na ławie oskarżonych. Podał również, że dane są niespójne w zeznaniach funkcjonariuszy policji, którzy według niego mijają się z prawdą. Oświadczył także, że popiera wszystkie argumenty, które podniósł w skardze apelacyjnej.
Prokurator wnosił o nieuwzględnienie apelacji oskarżonego i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Skarga apelacyjna oskarżonego nie jest zasadna.
Na wstępie przedmiotowych rozważań podnieść należy, że wywody skarżącego, sprowadzające się w istocie rzeczy do zanegowania prawidłowych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy, opierają się na odmiennej interpretacji zebranych w sprawie dowodów i nie przedstawiają jakichkolwiek przekonywujących argumentów, podważających prawidłowość i słuszności rozumowania Sądu I instancji.
Dokonane bowiem przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne w pełni odpowiadają zebranym w sprawie dowodom, a nade wszystko są wynikiem wszechstronnej oraz wnikliwej ich analizy. Apelujący nie wykazał w żaden sposób, aby rozumowanie Sądu meriti było wadliwe bądź nielogiczne. Zarzuty przedstawione bowiem w skardze apelacyjnej mają w istocie charakter polemiczny i opierają się wyłącznie na odmiennej subiektywnej ocenie zebranych dowodów. Dokonane bowiem przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne w pełni odpowiadają zebranym w sprawie dowodom, a nade wszystko są wynikiem wszechstronnej oraz wnikliwej ich analizy. Zważyć trzeba, iż przekonanie Sądu I instancji o istnieniu niepodważalnych dowodów o sprawstwie i winie oskarżonegoP. S., pozostaje pod ochroną prawa procesowego, jako że nie wykracza poza ramy zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w treściart. 7 kpk. Jednocześnie zaś konkluzje Sądu I instancji stanowią wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), a nade wszystko zostały wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania – uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku (art. 424§1 pkt 1 k.p.k.).
Nie budzi wątpliwości, że Sąd I instancji rzetelnie odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego. Skarżący zaś negując dokonaną w sposób prawidłowy przez Sąd I instancji ocenę dowodów oraz podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, nie przytacza w rzeczywistości żadnych, dostatecznych argumentów, które podważałyby trafność konkluzji Sądu meriti w tej materii.
W aspekcie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w pełni uprawniona jest konstatacja Sądu I instancji, iż istnieją przekonywujące zarówno osobowe, jak i nieosobowe źródła dowodowe pozwalające na przypisanie oskarżonemuP. S.sprawstwa inkryminowanego mu czynu. Bowiem podstawą prawidłowych ustaleń faktycznych na kanwie analizowanej sprawy stanowiły zeznania świadkówP. G. (1),M. A.iK. W., które to są spójne, logiczne i wzajemnie ze sobą korespondują oraz protokoły pobrania krwi i sprawozdania ( k 8-9, 11-12). Brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności powołanych źródeł dowodowych, wbrew sugestiom skarżącego.
Przede wszystkim zauważyć należy, iż istotne źródło dowodowe na kanwie analizowanej sprawy stanowi świadekP. G. (1), który obserwował sposób jazdy samochodu markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...), dwukrotnie podejmował próbę wyprzedzenia tego pojazdu, a po wyprzedzeniu go nie dostrzegł w przedmiotowym pojeździe nikogo, oprócz oskarżonego, który kierował tym pojazdem. Bez wątpienia był on jedynym naocznym świadkiem zdarzenia i wbrew argumentom apelującego nie ma podstaw, aby zdeprecjonować wartość dowodowa jego depozycji. Tym bardziej, ze zeznania świadkaP. G. (1)cechuje obiektywizm, spójność i zbieżność z innymi dowodami zebranymi w przedmiotowej sprawie. Chodzi tu oczywiście o depozycje świadkówM. A.iK. W., którzy wraz ze świadkiemP. G. (1)odnaleźli samochód markiA. (...)na jednej z dróg leśnych, - w odległości 70 m od drogi asfaltowej na trasieO.-Ż.-, w środku którego za kierownicą spał oskarżonyP. S., a silnik pojazdu był jeszcze ciepły.
Wprawdzie oskarżonyP. S.nie przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu, niemniej jego wyjaśnienia, iż nie kierował pojazdem nie posiadają przymiotu wiarygodności. W związku z tym, nie zasługują na aprobatę sugestie apelującego, jakobyP. G. (2)nie widział go kierującego przedmiotowym pojazdem i nie rozpoznał go w trakcie okazania, a funkcjonariusze policji mijali się z prawda. Bowiem z lektury zeznań naocznego świadka zdarzeniaP. G. (1)jednoznacznie wynika, że w środku pojazdu znajdował się tylko kierowca w osobie oskarżonegoP. S.i rozpoznał go na rozprawie głównej w dniu 7 lipca 2016 r (k 65v-66), nie mając żadnych wątpliwości. Do takiego wniosku i takiego przekonania wiedzie jednoznaczny zapis w protokole rozprawy głównej z dnia 7 lipca 2016 r. „ widziałem w tym samochodzie tylko jedną osobę i to był kierujący, tym kierującym był oskarżony” (k 66 – 5 i 6 wierszy od góry). Niewątpliwie zeznania wymienionego wyżej świadka przesądziły o sprawstwie i winie oskarżonegoP. S., niemniej jednak w istocie nie były jedynym środkiem dowodowym, na którym oparł się Sad I instancji. Bowiem okoliczności wskazane przez świadkaP. G. (1)-, w części dotyczącej zawiadomienia policji odnalezienia samochodu markiA. (...)na jednej z dróg leśnych, w środku którego za kierownica spał oskarżonyP.S., a silnik pojazdu był ciepły-, znajdują potwierdzenie w zeznaniach funkcjonariuszy policjiM. A.iK. W.. Tym bardziej, że oskarżony nie wskazał w jakim fragmencie swoich depozycji świadkowieM. A.iK. W.mijali się z prawda.
Podzielić zatem należy stanowisko Sądu I instancji, że świadekP. G. (1)nie miał żadnego motywu, aby bezpodstawnie pomawiaćP. S.. Tym samym nie ma racji skarżący, negując ocenę źródeł dowodowych, przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę prawidłowych ustaleń faktycznych. Prawidłowa i logiczna jest również ocena zeznań świadków:M. Ś.,E. S.,G. C.iW. R.. Bowiem wersja oskarżonego, iż pojazdem kierowałM. Ś.jest przyjętą przez oskarżonego linią obrony i ma na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej. Tym bardziej, że zeznania świadkaM. Ś.w zakresie zachowania oskarżonego w dniu zdarzenia są wewnętrznie sprzeczne oraz niespójne z wyjaśnieniami oskarżonego odnośnie wjazdu do lasu. Natomiast świadekE. S.,G. C.iW. R.nie byli naocznymi świadkami przedmiotowego zdarzenia i ich depozycje są nieprzydatne do ustalenia, czy oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, tj. kierowania w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym będąc w stanie nietrzeźwości.
Reasumując stwierdzić należy, że na gruncie analizowanej sprawy, wina oskarżonegoP. S.została ustalona na podstawie nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych, co do okoliczności prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Pozwalał na to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który został przez Sąd I instancji rzetelnie i trafnie oceniony. Przy czym stwierdzić należy, że Sąd meriti rzeczowo i jasno uzasadnił swoje stanowisko odnośnie oceny poszczególnych źródeł dowodowych, zarówno osobowych, jak i nieosobowych, wskazując na podstawy i zakres przyznania im waloru wiarygodności.
Argumentacja zaprezentowana przez Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku nie narusza w żaden sposób zasady swobodnej oceny dowodów. Bowiem swobodna ocena dowodów nakazuje, aby Sąd ocenił znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego w sprawie na podstawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, nie będąc przy tym związany żądnymi ustawowymi regułami dowodowymi (tak też SN w wyroku z 8.04.1997 r., IV KKN 58/97, Prokuratura i Prawo 1998/217). W ocenie Sądu Okręgowego rozumowanie przytoczone przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku spełnia te wymogi, albowiem Sąd I instancji w prawidłowy sposób ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonał trafnych ustaleń faktycznych.
Zatem nie zasługują na uwzględnienie podnoszone przez oskarżonego zarzuty obrazy przepisów prawa procesowego i błędu w ustaleniach faktycznych. Prawidłowa jest również kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu zart. 178a § 1 kk. Natomiast orzeczona kara zasadnicza w postaci grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda oraz środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat i świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, nie są rażąco niewspółmierne w sensie ich surowości.
Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, jako słuszny i odpowiadający prawu.
Ponieważ obciążenie oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze byłoby dla oskarżonego nadmiernie dolegliwe, Sąd Okręgowy mając na uwadze jego trudną sytuacje materialną i rodzinną zwolnił go od opłaty za drugą instancję i zwrot wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postepowaniu odwoławczym.