Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 237/15
Data wyroku: 2016-02-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Czecharowski, Maria Mrozik-Sztykiel, Hanna Wnękowska
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu, Przestępczość Zorganizowana
Podstawa prawna: art. 258 § 2 kk, art. 282 kk

Sygn.akt. II AKa 237/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 lutego 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSA Maria Mrozik - Sztykiel /spr./
Sędziowie: SA Hanna Wnękowska
SA Marek Czecharowski
Protokolant: sekr.sąd. Łukasz Jachowicz
przy udziale prokuratora Hanny Gorajskiej-Majewskiej
po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2016 r.
sprawy1.D. K. (1)ur. (...)wW.s.J.iE.zd.P.
oskarżonego o czyn zart. 258 § 2 kk, zart. 159 dkkw zw. zart. 58a dkk, zart. 159 dkkw zb. zart. 156 § 2 dkkw zw. zart. 10 § 2 dkkw zw. zart. 58a dkk, zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 282 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 kk(×2), zart. 18 § 2 i 3 kkw zw. zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 65 kk
2.P. B. (1)ur. (...)wW.s.F.iK.zd.D.
oskarżonego o czyn zart. 258 § 2 kk, zart. 159 dkkw zw. zart. 58a dkk, zart. 159 dkkw zw. zart. 58a dkk, zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 282 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 kk
3.D. B. (1)ur. (...)wP.s.W.iT.zd.K.
oskarżonego o czyn zart. 258 § 2 kk, zart. 263 § 1 kkw zb. zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 91 § 1 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 56 ust. 1w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 kk, zart. 191 § 1 kk, zart. 272 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, zart. 273 kkw zb. zart. 272 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk, zart. 282 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
4.E. J. (1)ur. (...)wP.s.E.iM.zd.M.
oskarżonego o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
5.R. D.ur. (...)wM.s.M.iM.zd.C.
oskarżonego o czyn zart. 258 § 2 kk, zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 282 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 245 kk

    6.T. B. (1)
ur. (...)wN. (...)s.T.iA.zd.G.

oskarżonego o czyn zart. 258 § 2 kk, zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 65 kk
7.D. S. (1)ur. (...)wM.s.S.iH.zd.N.
oskarżonego o czyn zart. 282 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk(×2), zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
8.J. Ł. (1)ur. (...)wP.s.T.iT.zd.L.
oskarżonego o czyn zart. 258 § 2 kk, zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 282 kkw zw. zart. 65 kk
9.P. P. (2)ur. (...)wG.s.J.iZ.zd.S.
oskarżonego o czyn zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 282 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk(×2), zart. 282 kkw zw. zart. 65 kk(×4), zart. 263 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk, zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 191 § 2 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 kk(×2), z art. 47 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 91 § 1 kk, zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kk, zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 284 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
10.M. P. (1)ur. (...)wW.s.W.iJ.zd.K.
11.N. B. (1)ur. (...)wW.s.M.iT.zd.S.
oskarżonych o czyn zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 65 kk
12.P. P. (3)ur. (...)wW.s.J.iM.zd.K.
13.K. M. (1)ur. (...)wW.s.M.iI.zd.P.
oskarżonych o czyn zart. 258 § 2 kk, zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 65 kk
14.R. G. (1)ur. (...)wW.s.H.iD.zd.K.
oskarżonego zart. 258 § 2 kk, zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 263 § 2w zw. zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
15.M. W. (1)ur. (...)wW.s.M.iM.zd.B.
oskarżonego o czyn zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
16.A. K. (1)ur. (...)wJ.s.S.iA.zd.K.
oskarżonego o czyn zart. 258 § 2 kk, zart. 282 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 65 kk, zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 kk, zart. 171 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
17.P. O. (1)ur. (...)wW.s.E.iD.zd.Ś.
oskarżonego o czyn z art. zart. 284 § 1 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, zart. 18 § 2 kkw zw. 282kkw zw. zart. 64 § 1 kk, zart. 18 § 1 kkw zw. zart. 191 § 2 kkw zw. zart. 12 kk, zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk(×2),
18.I. P.ur. (...)wM.c.M.iJ.zd.K.
oskarżonej o czyn zart. 291 § 1 kk
19.M. K. (1)ur. (...)wP.s.H.iC.zd.B.
oskarżonego o czyn zart. 258 § 2 kk, zart. 282 kk
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych oraz prokuratora wobec 15 oskarżonych za wyjątkiem oskarżonych ad. 4, 8, 15,19
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 30 października 2013 r. sygn. XVIII K 104/08
Na mocyart. 105 § 1 i 2 kpkprostuje w zaskarżonym wyroku oczywistą omyłkę pisarską w ten sposób, że jako miejsce urodzenia oskarżonegoR. D.wpisujeM.zamiastP., zamiast nazwiska rodowego matki oskarżonegoT. B. (1)G.wpisujeG.oraz zamiast nazwiska rodowego matki oskarżonegoM. P. (1)K.wpisujeK., nadto w punkcie 33 zaskarżonego wyroku zamiast imienia „G.” wpisuje „P.”.
I.zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 w ten sposób, że przyjmuje, iż czyn przypisany oskarżonymD. K. (1),P. B. (1),D. B. (1),P. P. (3),R. G. (1),A. K. (1),M. K. (1)wyczerpuje dyspozycję – przy zastosowaniuart. 4 § 1 kk–art. 258 § 2 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r. i przepis ten stanowi podstawę prawną skazania i wymiaru kary oskarżonym;
II.zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonychD. K. (1),P. B. (1),D. B. (1),R. D.,T. B. (1),J. Ł. (1),P. P. (2),P. P. (3),K. M. (1),R. G. (1)w ten sposób, że w zakresie wszystkich przypisanych im czynów jako popełnionych w warunkachart. 65 kkprzyjmuje w kwalifikacji prawnej czynów im przypisanych i podstawie prawnej skazania zamiastart. 65 kk–art. 65 § 1 kk.
III. wobec oskarżonegoD. K. (1)
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a)uchyla orzeczenie o karze łącznej
b)w zakresie czynu zarzucanego w punkcie IV aktu oskarżenia eliminuje z jego opisu imię i nazwiskoJ. P.iK. K. (8)
c)w zakresie punktu 4 zaskarżonego wyroku odnośnie zarzutu V przyjmuje, iż oskarżony brał udział w obrocie opisaną znaczną ilością kokainy, który polegał na przekazaniu kokainyP. P. (2)i ustalonej osobie w celu dalszej sprzedaży, w zakresie czynu VI w jego opisie imię i nazwiskoM. S. (1)zastępuje zwrotem „ustalonej osobie”, nadto w zakresie obu czynów przyjmuje kwalifikację prawną – przy zastosowaniuart. 4 § 1 kk– zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 65 § 1 kkuznając, iż czyny te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw i z mocy w/w przepisów skazuje oskarżonego wymierzając przy zastosowaniuart. 4 § 1 kkna podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 91 § 1 kkjedną karę 2 (dwa) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych
d)odnośnie czynu przypisanego w punkcie 5 zaskarżonego wyroku (zarzut VII) ustala, że oskarżony podżegał do popełnienia przestępstwa ustaloną osobę, której udzielił opisanej pomocy i w tym zakresie zaskarżony wyrok uchyla i na mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkpostępowanie umarza, obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa;
2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
3. na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkiart. 91 § 2 kkorzeka wobec oskarżonego karę łączną 6 (sześć) lat pozbawienia wolności, na poczet której z mocyart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 7 lipca 2001 r. do dnia 29 grudnia 2006.
IV . wobec oskarżonegoP. B. (1)
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a)uchyla orzeczenie o karze łącznej
b)w zakresie czynu I przyjmuje jako końcowy okres udziału oskarżonego w związku przestępczym o charakterze zbrojnym dzień 27 kwietnia 2001r.
c)w zakresie czynu IV z jego opisu eliminuje nazwiskoJ. P.iK. K. (8);
d)uchyla orzeczenie zpunktu 6zaskarżonego wyroku dotyczące czynu zarzucanego w punkcie VIII aktu oskarżenia i na mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkpostępowanie w tym zakresie umarza obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa;
e)odnośnie czynu zarzucanego w punkcie IX imię i nazwiskoM. B. (1)zastępuje zwrotem „z ustaloną osobą”, nadto przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę prawną skazania – przy zastosowaniuart. 4 § 1 kk– zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 65 § 1 kk, a podstawę prawną wymiaru kary uzupełnia oart. 4 § 1 kk
2.w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
3. na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego karę łączną 5(pięć) lat i 9 (dziewięć) miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której z mocyart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 28 kwietnia 2001 r. do dnia 18 listopada 2004 r.
V. odnośnie oskarżonegoD. B. (1)
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a)uchyla orzeczenie o karze łącznej

    b)odnośnie czynów przypisanych w punkcie 9 zaskarżonego wyroku dotyczących czynów opisanych w wyroku w punktach X i XI (zarzut XII i XIII a/o) ustala, iż oskarżony udział w handlu bronią wziął od 1996 r., z punktu Xa eliminuje „1995 r.”, odnośnie czynu z punktu Xd przyjmuje zamiast miejscowościG. (...)–M., odnośnie czynu Xe ustala, że oskarżony broń palną w postaci pistoletu(...)i pistoletmarki M.wraz z amunicją bez wymaganego zezwolenia przekazał celem sprzedaży ustalonej osobie iP. P. (2), zaś w zakresie czynu Xf nazwiskoM. S. (1)zastępuje zwrotem „ustalonej osobie”
c)odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 10 zaskarżonego wyroku (zarzut XII/XIV) eliminuje z jego opisu zwrot „przy czym czynu tego dopuścił sie w związku mającym na celu popełnianie przestępstw”, a z kwalifikacji prawnejart. 65 kki przyjmuje, że czyn ten stanowi wykroczenie zart. 122 § 1kw i w tej części na mocyart. 104 § 1 pkt 7kpsw w zw. zart. 5 § 1 pkt 4kpsw wyrok uchyla i postępowanie umarza, obciążając w tym zakresie wydatkami w sprawie Skarb Państwa
d)odnośnie czynu przypisanego w punkcie 11 zaskarżonego wyroku opisanego jako zarzut XIII (zarzut XV a/o) w punkcie XIIIa słowaR. P.zastępuje zwrotem „ustalonej osobie”,  w punkcie XIIIb słowaM. B. (1)zastępuje zwrotem „ustalonej osobie”, nadto przyjmuje kwalifikację prawną czynu i podstawę prawną skazania – przy zastosowaniuart. 4 § 1 kk– zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 65 § 1 kk, a podstawę prawną wymiaru kary uzupełnia oart. 4 § 1 kk
2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy
3.na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkiart. 91 § 2 kkorzeka wobec oskarżonego karę łączną 6 (sześć) lat pozbawienia wolności, na poczet której z mocyart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 listopada 2001 r. do dnia 28 grudnia 2006 r.
VI.odnośnie oskarżonegoE. J. (1)zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu przypisanego w punkcie 16 czynu eliminuje zwrot „czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu”, określa kwalifikację prawną czynu i podstawę prawną skazania jakoart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. przy zastosowaniuart. 4 § 1 kk, podstawę prawną wymiaru kary uzupełnia oart. 4 § 1 kk, nadto zmienia orzeczenie w zakresie grzywny orzekając ją w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
VII. odnośnie oskarżonegoR. D.
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a)uchyla orzeczenie o karze łącznej i orzeczenie na podstawieart. 63 § 1 kkz punktu 54 zaskarżonego wyroku
b)z opisu czynu I przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku eliminuje zwrot „o charakterze zbrojnym”, przyjmuje, iż czyn tak przypisany wyczerpuje dyspozycjęart. 258 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r. przy zastosowaniuart. 4 § 1 kki w związku z tym wyrok w tej części uchyla i postępowanie z mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkumarza, obciążając wydatkami w tym zakresie Skarb Państwa

    c)uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie XXIII aktu oskarżenia (pkt 19 wyroku) i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Mokotowa w Warszawie

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy
3. na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego karę łączną 3 (trzy) lata i 4(cztery) miesięcy pozbawienia wolności,
VIII. odnośnie oskarżonegoT. B. (1)
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że
a)uchyla orzeczenie o karze łącznej
b)z opisu czynu I przypisanego w punkcie 1 zaskarżonego wyroku eliminuje zwrot „o charakterze zbrojnym”, przyjmuje, iż czyn tak przypisany wyczerpuje dyspozycjęart. 258 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r. przy zastosowaniuart. 4 § 1 kki w związku z tym wyrok w tej części uchyla i postępowanie z mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkumarza, obciążając wydatkami w tym zakresie Skarb Państwa
c)w zakresie czynu przypisanego w punkcie 17 zaskarżonego wyroku przyjmuje, iż czyn został popełniony do sierpnia 1999 r.
2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy
IX. odnośnie oskarżonegoD. S. (1)
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a)uchyla orzeczenie o karze łącznej
b)odnośnie czynu przypisanego w punkcie 24 zaskarżonego wyroku opisanego jako zarzut XXV (zarzut XXIX a/o) kwalifikację prawną czynu uzupełnia oart. 18 § 3 kki w tym zakresie zaskarżony wyrok uchyla i postępowanie na mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkumarza, obciążając w tej części wydatkami Skarb Państwa
2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy
3.na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego karę łączną 4 (cztery) lata  pozbawienia wolności, na poczet której z mocyart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 17 sierpnia 2003 r. do dnia 21 sierpnia 2006 r.
X. odnośnie oskarżonegoJ. Ł. (1)
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że
a)uchyla orzeczenia o karze łącznej
b)z opisu czynu I przypisanego w punkcie 1 zaskarżonego wyroku eliminuje zwrot „o charakterze zbrojnym”, przyjmuje, iż czyn tak przypisany wyczerpuje dyspozycjęart. 258 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r. przy zastosowaniuart. 4 § 1 kki w związku z tym wyrok w tej części uchyla i postępowanie z mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkumarza, obciążając wydatkami w tym zakresie Skarb Państwa
2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy
3. na mocyart. 63 § 1 kkna poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoJ. Ł. (1)w punkcie 20 zaskarżonego wyroku zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 17 września 2002 r. do dnia 17 września 2004 r.
XI. odnośnie oskarżonegoP. P. (2)
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a)uchyla orzeczenie o karze łącznej i orzeczenie na podstawieart. 63 § 1 kkz punktu 54 zaskarżonego wyroku
b)odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 26 zaskarżonego wyroku określonego jako zarzut XXVII (zarzut XXXI a/o) słowaM. S. (1)zastępuje zwrotem „ustaloną osobą”, wartość samochoduV. (...)ustala na kwotę 25.684 zł i odnośnie tego czynu oraz czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 32 zaskarżonego wyroku określonego jako zarzut XXXV (zarzut XXXIX a/o), nadto odnośnie czynu przypisanego w punkcie 36 określonego jako zarzut XL (zarzut XLV a/o), w zakresie którego przyjmuje wartość pierwszego obrazu na kwotę 5000 zł zaskarżony wyrok uchyla i na mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkpostępowanie umarza, obciążając w tej części wydatkami Skarb Państwa
c)w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 29 zaskarżonego wyroku przyjmuje, że czyn został popełniony między 5 a 8 grudnia 1999 r.
d)odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 33 zaskarżonego wyroku oraz czynu przypisanego w punkcie 40 w zakresie, którego nazwiskoD. K. (1)zastępuje zwrotem „nieustaloną osobę” przyjmuje, iż czyny te wyczerpują – przy zastosowaniuart. 4 § 1 kk– dyspozycjęart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 65 § 1 kk, nadto, że zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw i z mocy w/w przepisów w zw. zart. 91 § 1 kkwymierza oskarżonemu na mocy 56ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. przy zastosowaniuart. 4 § 1 kkjedną karę 3 (trzy) lata pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych
e)odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 38 zaskarżonego wyroku określanego jako zarzut XLII (zarzut XLVII a/o) eliminuje z opisu czynu zwrot „wprowadzenie w błądM. M. (7), iż mogą rozporządzać przedmiotowym samochodem i”, a z kwalifikacji prawnej czynu oraz podstawy skazaniaart. 286 § 1 kki w związku tym uchyla zaskarżony wyrok w tym zakresie i na mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkpostępowanie umarza, obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa
f)w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie XXXVII (zarzut XLI a/o) słowaM. B. (1)zastępuje zwrotem „ustaloną osobą”
2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy
3.na mocyart. 85 kk,art. 86 § 1 kkiart. 91 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego karę łączną 7 (siedem) lat pozbawienia wolności.
XII. odnośnie oskarżonychM. P. (1)iN. B. (1)
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a)w zakresie czynu przypisanego oskarżonym w punkcie 37 zaskarżonego wyroku z jego opisu eliminuje ustalenie, że oskarżeni czynu dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw, a z kwalifikacji prawnej czynuart. 65 kk
b)w zakresie orzeczenia z punktu 54 wobec oskarżonegoM. P. (1)na mocyart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 13 stycznia 2003 r. do dnia 25 lutego 2003 r., od dnia 11 czerwca 2003 r. do dnia 28 sierpnia 2003 r., od dnia 22 września 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r.
2.w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
XIII. odnośnie oskarżonegoK. M. (1)
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a)uchyla orzeczenie o karze łącznej
b)z opisu czynu I przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku eliminuje zwrot „o charakterze zbrojnym”, przyjmuje, iż czyn tak przypisany wyczerpuje dyspozycję – przy zastosowaniuart. 4 § 1 kk–art. 258 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r. i w związku z tym wyrok w tej części uchyla i postępowanie z mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkumarza, obciążając wydatkami w tym zakresie Skarb Państwa
2.w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
3.na mocyart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 7 stycznia 2003 r. do dnia 7 kwietnia 2004 r.
XIV. odnośnie oskarżonegoR. G. (1)
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że :
a)uchyla orzeczenie o karze łącznej
b)odnośnie czynu przypisanego w punkcie 24 zaskarżonego wyroku opisanego jako zarzut XXV (zarzut XXIX a/o) kwalifikację prawną czynu uzupełnia oart. 18 § 3 kki odnośnie tego czynu zaskarżony wyrok uchyla i postępowanie na mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkumarza, obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa
c)w ramach czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 25 zaskarżonego wyroku określanego jako zarzut XXVI (zarzut XXIX a/o) uznaje oskarżonego za winnego tego, że wP.posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci strzelbyM.wraz z amunicją w okresie od jesieni 1999 r. do października 2000 r. oraz w postaci dwóch pistoletów(...)od sierpnia do października 2000 r., przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw, tj. czynu zart. 263 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kki z mocy tych przepisów skazuje oskarżonego wymierzając na podstawieart. 263 § 2 kkkarę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności
2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy
3.na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego karę łączną 2 (dwa) lata i 7 (siedem) miesięcy  pozbawienia wolności, na poczet której z mocyart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 1 października 2002 r. do dnia 4 lutego 2005 r.
XV.odnośnie oskarżonychM. W. (1)iP. P. (3)zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
na mocyart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonegoP. P. (3)kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 7 stycznia 2003 r. do dnia 26 sierpnia 2003 r.
XVI. odnośnie oskarżonegoA. K. (1)
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a)w zakresie czynu przypisanego w punkcie 39 zaskarżonego wyroku eliminuje zwrot „oraz w związku mającym na celu popełnianie przestępstw”, a z kwalifikacji prawnejart. 65 kk
b)w zakresie czynu przypisanego w punkcie 40 zaskarżonego wyroku nazwiskoD. K. (1)zastępuje zwrotem „nieustaloną osobę”, z opisu tego czynu eliminuje zwrot „oraz w związku mającym na celu popełnianie przestępstw” i przyjmuje, iż kwalifikację prawną tak przypisanego czynu, i podstawę skazania stanowiart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. przy zastosowaniuart. 4 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, zaś podstawę wymiaru karyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. przy zastosowaniuart. 4 § 1 kk, nadto zmienia orzeczenia w zakresie kary grzywny orzekając grzywnę w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 100(sto) złotych;
c).odnośnie punktu 41 zaskarżonego wyroku dotyczącego zarzutu XLV (zarzut L a/o) na mocyart. 439 § 1 pkt 8 kpkuchyla w tym zakresie zaskarżony wyrok i postępowanie umarza obciążając w tej części wydatkami Skarb Państwa
2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
XVII. odnośnie oskarżonegoP. O. (1)
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że ;
a)uchyla orzeczenie o karze łącznej i orzeczenie na podstawieart. 63 § 1 kkz punktu 54 zaskarżonego wyroku
b)w ramach czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 43 zaskarżonego wyroku określanego jako zarzut XLII (zarzut XLVII a/o) uznaje oskarżonego za winnego tego, że w listopadzie 2000 r. działając wspólnie i w porozumieniu zP. P. (2)i ustaloną osobą przywłaszczył samochód markiD. (...)nr rej. (...)stanowiący własnośćP. S.w ten sposób, że wyraził w/w osobom zgodę na zbycie tego samochodu, tj. czynu zart. 284 § 1 kki na mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkpostępowanie w tym zakresie umarza, obciążając w tej części wydatkami Skarb Państwa
c)w ramach czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 44 zaskarżonego wyroku określanego jako zarzut XLVI (zarzut LIV a/o) uznaje oskarżonego za winnego tego, że latem nie później niż 4 lipca 1999 r. wP.chcąc, abyP. P. (2)dokonał czynu zabronionego nakłaniał go do popełnienia przestępstwa na szkodęW. K.polegającego na zmuszeniu go poprzez stosowanie groźby bezprawnej lub przemocy do konkretnie określonego działania, tj. czynu zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 191 § 1 kki na mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkpostępowanie w tym zakresie umarza, obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa
d)odnośnie czynu przypisanego w punkcie 45 zaskarżonego wyroku określonego jako zarzut XLIX (zarzut LVII a/o) w jego opisie zwrotM. S. (1)zastępuje zwrotem „ustalonej osoby” i zaskarżony wyrok w tym zakresie uchyla a postępowanie na mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkumarza, obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa
e)odnośnie punktu 47 zaskarżonego wyroku określonego jako zarzut XLVIII (zarzut LVI a/o) na mocyart. 439 § 1 pkt 8 kpkuchyla w tym zakresie zaskarżony wyrok i postępowanie umarza obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa
2.utrzymuje zaskarżony wyrok w zakresie punktu 53 dotyczącego zarzutu XLVII ( zarzut LV a/o)
XVIII. odnośnie oskarżonejI. P.uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 48 i postępowanie w tym zakresie na mocyart. 17 §1 pkt 6 kpkumarza, obciążając wydatkami Skarb Państwa.
XIX. odnośnie oskarżonegoM. K. (1)w zakresie czynu zart. 258 § 2 kk(pkt 50 zaskarżonego wyroku) ustala okres popełnienia przestępstwa na lata 1997 do 1999 roku; w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy
XX.zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych w części ich skazującej wydatki za postępowanie odwoławcze przypadające na każdego z nich, zwalniając ich od ponoszenia opłaty za obie instancje.
XXI.zasądza od Skarbu Państwa kwoty po 738 zł, w tym 23 % VAT, tytułem obrony z urzędu pełnionej w postępowaniu odwoławczym na rzecz adwokatów:A. A.,K. Z. (1),T. W.,M. W. (2),G. W.,K. P.,A. B.,A. K. (2),K. Ż.,S. L.,R. K. (1),P. J.,E. S.,L. M. (1),L. Z.,A. W.,M. N.,A. Z.,M. Ł.,B. A.oraz kwotę 1476 zł, w tym 23 % VAT na rzecz adw.E. L.tytułem obrony z urzędu oskarżonychP. B. (1)iR. D..

UZASADNIENIE
Prokurator oskarżył:D. K. (1),P. B. (1),D. B. (1),R. D.,T. B. (2),P. P. (3),K. M. (1),R. G. (1),J. Ł. (1),A. K. (1)o to, że:

I
wW.,P.,P.i innych miejscowościach na terenie kraju brali udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw takich jak wymuszenia rozbójnicze, napady rabunkowe, obrót bez wymaganego zezwolenia środkami odurzającymi i psychotropowymi, obrót samochodami uzyskanymi za pomocą czynów zabronionych przy czym

-D. K. (1)- w okresie od 1994r. do lipca 2001r.
-P. B. (1)- w okresie od 1994r. do grudnia 2001r.
-D. B. (1)- w okresie od początku 1990r. do sierpnia 2000r.
-R. D.- w okresie od co najmniej czerwca 1999r. do sierpnia 2000r.
-T. B. (1)- w okresie od czerwca 1995r. do sierpnia 2000r.
-P. P. (3)- w okresie od końca 1998r. do sierpnia 2000r. -K. M. (1)- w okresie od końca 1998r. do sierpnia 2000r.
-R. G. (1)- w okresie od co najmniej grudnia 1997r. do sierpnia 2000r. -J. Ł. (1)- okresie od co najmniej czerwca 1995r. do sierpnia 2000r. -A. K. (1)- w okresie od stycznia 2001r. do 13 czerwca 2001r.,
tj. o czyn zart. 258 § 2 k.k.,
a nadtoD. K. (1)P. B. (1)o to, że:

II
w dniu 4 kwietnia 1997r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wzięli udział w pobiciu z użyciem noża i niebezpiecznych narzędziD. Ś.narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszkodzenia ciała, w ten sposób, że przy użyciu niebezpiecznych przedmiotów – w postaci drewnianych krzeseł spowodowali obrażenia w postaci rany tłuczonej prawej okolicy ciemieniowej oraz licznych drobnych ran twarzoczaszki, krwiaków w obrębie tkanek miękkich głowy, skutkujących powstaniem krwiaka podtwardówkowego prawej okolicy skroniowej, które to obrażenia naruszyły sprawne funkcjonowanie organizmu na czas przekraczający 7 dni, przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn zart. 159 d.k.k.w zw. zart. 58a d.k.k.

III
w dniu 4 kwietnia 1997r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wzięli udział w pobiciu z użyciem noża i niebezpiecznych narzędziD. S. (2)narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszkodzenia ciała, w ten sposób, że przy użyciu niebezpiecznych przedmiotów - w postaci drewnianych krzeseł spowodowali obrażenia w postaci rany tłuczonej prawej okolicy ciemieniowej oraz licznych drobnych ran twarzoczaszki, krwiaków w obrębie tkanek miękkich głowy skutkujących powstaniem krwiaka podtwardówkowego prawej okolicy skroniowej, które to obrażenia naruszyły sprawne funkcjonowanie organizmu na czas przekraczający 7 dni, przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn zart. 159 d.k.k.w zw. zart. 58a d.k.k.przyjmując , żeD. K. (1)spowodował uD. S. (2)rany kłute uda lewego naruszając sprawne funkcjonowanie organizmu na czas poniżej 7 dni, tj. o czyn zart. 159 d.k.k.w zb. zart. 156 § 2 d.k.k.w zw. zart. 10 § 2 d.k.k.w zw. zart. 58a d.k.k.

IV
w okresie od końca lutego 2000r. do końca marca 2000r. działając wspólnie i w porozumieniu zJ. P.iK. K. (8)i innymi osobami działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej grożąc zamachem na życie i zdrowieM. K. (2)usiłowali doprowadzić go niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 40.000 USD, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na postawę pokrzywdzonego , przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
a nadtoD. K. (1)o to, że:

V
w grudniu 2000r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zM. S. (1),P. P. (2)orazA. K. (1)wprowadził do obrotu znaczną ilość środków odurzających w postaci 48 gram kokainy, w ten sposób, że nadał zP.doP., transportem(...)paczkę z zawartością kokainy we wskazanej ilości , w celu dalszej dystrybucji przezP. P. (2),A. K. (1)i inną osobę, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn zart. 56 ust. 1w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart. 65 k.k.

VI
w okresie od czerwca 2000r. do sierpnia 2000r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wprowadził do obrotu znaczną ilość środków odurzających w postaci kokainy w ilości nie mniejszej niż 400 gramów, w ten sposób, że przekazał te środkiM. S. (1)w celu dalszego wprowadzenia do obrotu , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 56 ust. 1w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart. 65 k.k.

VII
w nieustalonym okresie 2000r. wP.iN.podżegałP. P. (2)i inne osoby do dokonania czynu zabronionego - zniszczenia przez podpalenie samochodu markiM. (...), typu(...)stanowiącego własnośćG. C.oraz udzielił tym osobom pomocy w dokonaniu tego czynu , w ten sposób, że wskazał miejsce parkowania przedmiotu przestępstwa oraz udzielił środków do jego popełnienia -benzyny oraz innych środków , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn zart. 18 § 2 i § 3 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
a nadtoP. B. (1)o to, że:

VIII
w nieustalonym dniuJ. R. (1)iM. L., nie wcześniej niż 5 października 1995r. wP.przyjęli odM. S. (1)samochód markiM. (...)nr rej.(...)o wartości 67 620 zł. , wiedząc że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego - popełnionego w dniu 5 października 1995r. wK.na szkodęK. (...), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

    tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart.294 § l k.k.w zw. zart. 65 k.k.,

a nadto:

IX
w nieustalonym dniu we wrześniu lub październiku 1999r. wP.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. B. (1)iD. B. (1)i inną osobą wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 30 gram kokainy, w ten sposób, że przyjął je odD. B. (1), w celu dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się w działając z związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 56 ust. 1w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. 65k.k.
a nadtoD. B. (1)o to, że:

X
w okresie od czerwca 1995r. do października 2000r. wziął udział w handlu bronią palną -pistoletami(...)oraz strzelbąM.wraz z amunicją, w tym:

a. w nieustalonym okresie w 1995r. i 1996r. nabył co najmniej dwie jednostki broni palnej marki(...)o nieustalonych parametrach wraz z amunicją,
b. w nieustalonym dniu na trasieO.-P.nabył odM. W. (1)broń palną -pistolet marki(...)bez oznaczeń fabrycznych wraz z amunicją w ilości nie mniejszej niż 15 szt.(...)
c. w nieustalonym dniu na trasieO.-P., jesienią 1999r. nabył odM. W. (1)pistolet marki(...)wraz z amunicją , w ilości nie mniejszej niż 15 sztuk kal.(...)
d. w nieustalonym dniu, jesienią 1999r. wG.nabył od nieustalonej osoby strzelbę marki(...)wraz z amunicją,
e. w październiku 2000r. wW.iP.działając wspólnie i w porozumieniu zM. S. (1),P. P. (2)bez wymaganego zezwolenia zbyłA. K. (1)broń palną w postaci pistoletu marki(...)oraz pistoletu marki(...)wraz z amunicją,
f. w październiku 2000r. wW.iP.udzielił pomocyS. K.w zbyciu broni palnej będącej w jego posiadaniu - pistoletu marki(...)w ten sposób, że przekazał tę broń w celu sprzedażyM. S. (1)iP. P. (2), przy czym czynu tego dopuścił się w działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,
tj. o czyn zart. 263 § 1 k.k.w zb. zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 263 § l k.k.w zw. 11§ 2 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

XI
w okresie od co najmniej 1995r. do października 2000r. wP.i innych miejscowościach posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci co najmniej dwóch pistoletów(...), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

XII
w nieustalonym dniu nie wcześniej niż w okresie od 25 sierpnia 1998r. do 23 listopada 1998r. , przyjął doM. S. (1)sprzęt(...)makiP.o nieustalonej dotychczas wartości w postaci golarki(...)o łącznej wartości nie mniejszej niż 250 zł., wiedząc pochodzi on z przestępstwa popełnionego w okresie od 25 sierpnia 1998r. do 24 listopada 1998r. na szkodęfirmy (...)wP.przyul. (...), przy czym czynu tego dopuścił się w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart.65 k.k.

XIII
w okresie od 1995r. do 1999r. wW.,P.i innych miejscowościach na terenie kraju działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami oraz w warunkach ciągu przestępstw uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi i psychotropowymi , w tym amfetaminą , kokainą i ekstazy w znacznej ilości , nie mniejszej niż 2 kg w ten sposób , że nabywał je od nieustalonych osób, bądź zlecał ich nabycie w swoim imieniu, a następnie zbywał je lub przekazywał do zbycia innym osobom, w tymP. P. (2), czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu w tym: a. w październiku 1995r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu zM. L.wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 24 gram kokainy i środków psychotropowych w postaci 100 torebek ekstazy , w ten sposób, że zbył jeR. P., b. w nieustalonym dniu , we wrześniu lub październiku 1999r. wP.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. B. (1)iP. B. (1)i inną osobą wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 30 gram kokainy, w ten sposób, że przekazał jeM. B. (1)iP. B. (1)w celu dalszej dystrybucji,

c. w nieustalonych dniach , na przestrzeni 1997r. i 1998r. wP.iP.co najmniej dwukrotnie wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci kokainy , w ilości nie mniejszej niż 1 kg, w ten sposób, że nabył je odE. J. (1)w celu dalszej dystrybucji,
d. w nieustalonym dniu wP.wiosną 1999r. wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci kokainy , w nieustalonej dotychczas ilości , w ten sposób, że przyjął je odE. J. (1)w celu dalszej dystrybucji,
e. w nieustalonym dniu, wiosną 1999r. wP.i wW., działając wspólnie i w porozumieniu zP. P. (2)w celu niedozwolonego wytworzenia substancji psychotropowej - amfetaminy, nabył prekursor- (...)w ilości nie mniejszej niż 1 litr- substancję przeznaczoną do wytworzenia środka odurzającego,
f. w nieustalonym okresie na początku 1999r. wP.wziął udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej - ekstazy, w ilości nie mniejszej niż 1000 tabletek ekstazy przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełniania przestępstw,
tj. o czyn zart. 56 ust. 1w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart. 91 § 1 k.k.orazart. 65 k.k.

XIV
w nieustalonych dniach - w okresie luty- marzec 2000r. wP.oraz w miejscowościN.stosował przemoc wobecM. K. (3)oraz jej mężaJ. K. (1)do zaniechania dochodzenia zwrotu długu,

tj. o czyn zart. 191 § 1 k.k.

XV
w dniu 15 maja 2001r. wO., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą podrobił wniosek o wydanie karty wędkarskiej na nazwiskoT. K.w ten sposób, że podpisał się danymi personalnymiT. K., a następnie w dniu 15 maja 2001r. wO.działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wyłudził poświadczenie nieprawdy poprzez podstępne wprowadzenie w błąd urzędnika Urzędu MiastaO.w ten sposób, że złożył opisany wyżej wniosek o wydanie karty wędkarskiej w Wydziale Gospodarki Komunalnej Urzędu MiastaO.wraz ze stwierdzającym nieprawdę zaświadczeniemZwiązku (...)wO.z dnia 14 maja 2001r., żeT. K.zdał egzamin na kartę wędkarską i na tej podstawie podając się zaT. K.i posługując się zaświadczeniem o tożsamości dot. wymienionego wydanym przez Urząd MiastaO.z dnia 11 maja 2001r. uzyskał kartę wędkarską nr(...)na nazwiskoT. K., zawierającą fotografięD. B. (1),

tj. o czyn zart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart.275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

XVI
w okresie od 14 czerwca 2001r. do 10 sierpnia 2001r. wP., działając w krótkich odstępach czasu , w wykonaniu z góry powziętego zamiaru używając dokumentu stwierdzającego nieprawdę - karty wędkarskiej(...)na nazwiskoT. K.uzyskał zezwolenie na połów ryb o nr(...)i(...)wydane przezGospodarstwo (...),

tj. zart. 273 k.k.w zb. z ar. 272k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.
a ponadtoM. W. (1)o to, że:

XVII
w nieustalonym okresie jesienią 1999r. nie później niż w listopadzie 1999r. w okolicachP.działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru zbyłD. B. (1)2(dwie) jednostki broni palnej w postaci pistoletów marki(...)wraz z amunicją i tak:

a
w nieustalonym dniu na trasieO.iP.zbyłD. B. (1)broń palną w postaci pistoletu marki(...), bez oznaczeń fabrycznych wraz z amunicją w ilości nie mniejszej niż 15 szt. kal.(...)

b
w nieustalonym dniu na trasieO.-P.zbył pistolet marki(...)wraz z amunicją w ilości nie mniejszej niż 15 szt. kal.(...),

tj. o czyn zart. 263§ 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
a nadtoE. J. (1)o to, że:

XVIII
w okresie od co najmniej 1997r. do 1999r. wP.i innych miejscowościach , działając w warunkach ciągu przestępstw, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi - kokainą w znacznej ilości w ten sposób, że nabywał je od nieustalonych osób , a następnie zbywał je lub przekazywał do zbycia innym osobom, w tymD. B. (1), czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, w tym:

a. w nieustalonych dniach, na przestrzeni 1997r. i 1998r. co najmniej dwukrotnie wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci kokainy , w ilości nie mniejszej niż 1 kg , w ten sposób, że zbył jeD. B. (1)w celu dalszej dystrybucji,
b. w nieustalonym dniu wP.wiosną 1999r. wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci kokainy o nieustalonej dotychczas ilości , w ten sposób, że przekazał jeD. B. (1)w celu dalszej dystrybucji,
tj. o czyn zart. 56 ust. 1w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart. 91 § 1 k.k.
ponadto:R. D.T. B. (1)o to, że:
XIX. w okresie od września 1997r. do października 1999r. wK., działając w krótkich odstępach czasu , w podobny sposób , wspólnie i w porozumieniu groziliK. Z. (2)użyciem przemocy- pobiciem, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze oraz towar w postaci kart telefonicznych ,papierosów , biletów na kolejkę(...)w łącznej kwocie nie mniej niż 8 500zł. na szkodęK. Z. (2), przy czym czynu tego dopuścili się działając w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne działając w związku o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw,
tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.z zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
a nadtoR. D.o to, że:
XX. w okresie od marca 2000r. do sierpnia 2000r. wK.działając w krótkich odstępach czasu , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej grożąc natychmiastowym użyciem przemocy na osobieK. Z. (2), stosując przemoc na rzeczy - polegającą na pocięciu gazet oraz co najmniej pięciokrotnym wybiciu szyb , a nadto co najmniej trzykrotnie posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża i drewnianej pałki nabitej gwoździami zabrał w celu przywłaszczenia towar w postaci biletów o wartości nie mniejszej niż 600 zł., a nadto papierosów i kart telefonicznych o nieustalonej wartości, pieniędzy, powodując łączne szkody w kwocie nie mniejszej niż 15000 zł. na szkodęK. Z. (2), przy czym czynu tego dopuścił się działając w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.,art. 280 § 2 k.k.,art. 282 k.k.w zw. zart. 91§ l k.k.w zw. zart.64 § 1 k.k.
XXI. w nieustalonym dniu, w maju i czerwcu 2002r., nie wcześniej niż w dniu 23 maja 2002r. wW., na terenie Aresztu ŚledczegoW.S.nakłaniał telefonicznie tj. przez telefon którym dysponował w celiH. B.do wywarcia wpływu poprzez użycie przemocy i gróźb bezprawnych na świadka toczącego się postępowania przygotowawczego IDs 25/02-K. Z. (2),
tj. o czyn zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 245 k.k.
a nadtoJ. Ł. (1)o to, że:
XXII. w nieustalonym dniu, w lipcu 1997r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu z pięcioma nieustalonymi mężczyznami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej grożącM. Z. (1)iK. Z. (2)uprowadzeniem i popełnieniem przestępstwa na ich szkodę - spaleniem domu usiłował doprowadzićK. Z. (2)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - pieniędzmi w kwocie 10 000 zł., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego i interwencjęS. K.ps. (...), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
a nadtoD. S. (1)o to, że:

XXIII
w okresie od sierpnia 1995r. do kwietnia 2000r. wK.działając wspólnie i w porozumieniu zM. S. (2)oraz z innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, grożąc zamachem na życie i zdrowieK. Z. (2)- prowadzącego działalność gospodarczą(...)wK.oraz gwałtownym zamachem na mienie - podpaleniem kiosku doprowadziłK. Z. (2)do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem- pieniędzmi w kwotach od 100 do 300 USD miesięcznie, o łącznej kwocie nie mniejszej niż 25.000 USD oraz towarem o łącznej wartości nie mniejszej 2.000zł. przy czym czynu tego dopuścił się w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

XXIV
w nieustalonych dniach na przestrzeni 1998r. wK.działając wspólnie i w porozumieniu zM. S. (2)doprowadziłK. Z. (2)i inne osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem , w ten sposób, że wprowadzili go w błąd co do faktu , że działają w imieniu jego wierzycielaT. R., a ich działanie ma na celu uregulowanie zobowiązań, przyjęli od niego pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 9900 USD, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
a nadtoD. S. (1),R. G. (1)o to, że:

XXV
w nieustalonych dniach, w okresie kwiecień-maj 2000r. działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi osobami na trasieP.-Z.kołoN., udzielili pomocy w zbyciu ładowarki(...)o wartości nie mniejszej niż 100 000 zł., w ten sposób, że wiedząc, że ładowarka została uzyskana z pomocą czynu zabronionego przewiózł ją do nabywcy -J. K. (2), przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 291 § l k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
a nadtoR. G. (1)o to, że:

XXVI
od nieustalonego czasu , nie wcześniej niż od listopada 1999r. do października 2000r. wP.posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci co najmniej dwóch pistoletów(...)oraz strzelby marki(...)wraz z amunicją, a następnie w październiku 2000r. udzielił pomocy w handlu tą bronią, w ten sposób, że na polecenieD. B. (1)przekazał ją do zbyciaM. S. (1)iP. P. (2), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 263 § 2 k.k.,art. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
P. P. (2)o to, że:

XXVII
w okresie od 24 czerwca 1994r. do listopada 1994. wK.,C.i innych miejscowościach , działając w krótkich odstępach czasu , wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dokonał zaboru w celu przywłaszczenia co najmniej dwóch samochodów stanowiących mienie znacznej wartości w tym:

- w dniu 24 czerwca 1994r. wK., działając wspólnie i w porozumieniu zM. S. (1)po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń zabrał w celu przywłaszczenia samochód osobowy markiV. (...)nr rej.(...)koloru czerwonego, o wartości 56.840 zł. na szkodę obywatelN.-E.T.,
- w nieustalonym czasie, w miejscowościC., działając wspólnie i w porozumieniu zM. S. (1)po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń - wyłamaniu zamków i złamaniu stacyjki usiłował zabrać w celu przywłaszczenia samochód osobowy markiM. (...)koloru srebrnego o nieustalonych numerach rejestracyjnych , na szkodę dotychczas nieustalonej osoby, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję pokrzywdzonego , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,
tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.,art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

XXVIII
w okresie od stycznia 1999r. do 7 lutego 1999r. w miejscowościS.iP., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzićW. K.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że przemocą zmuszał go do wypłaty pieniędzy w kwocie 2000 USD, a wobec braku pieniędzy zmusiłW. K.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - wydania samochodu osobowego markiP.nr rej.(...)wartości nie mniejszej niż 2500 zł. stanowiącego własnośćB. K., a następnie przekazał ten pojazd wraz z dokumentami , w tym umową sprzedaży podpisaną przezB. I.P., w celu rejestracji, przy czym czynu tego dopuścił się w związku o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

XXIX
w dniu 21 lipca 1999r. wS.działając wspólnie w porozumieniu z innymi osobami, grożąc gwałtownym zamachem na zdrowieM. P. (2)-pobiciem i spowodowaniem poparzeń doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem - wydania pieniędzy w kwocie 7000 zł., przy czym czynu tego dopuścił się w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

XXX
w nieustalonym dniu, latem 1999r., działając wspólnie i w porozumieniu zM. S. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej groźbą zamachu na zdrowieR. K. (2)prowadzącego działalność - nauka tańca zmusił go do wydania pieniędzy w kwocie 1500 USD, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

XXXI
w okresie od listopada do grudnia 1999r. wK.iP.posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną -(...)wraz z amunicją przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn zart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

XXXII
w październiku 2000r. wP.działając w ciągu przestępstw wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wziął udział w handlu bronią palną i amunicją i tak:

-

w październiku 2000 r. sprzedałA. K. (1)za kwotę 3000 zł. pistolet marki(...)wraz z amunicją,

październiku 2000r. działając wspólnie i w porozumieniu zD. B. (1)ps. (...)i inną osobą sprzedałD. P. (1)broń palną w postaci dwóch jednostek broni - pistoletu marki(...)oraz strzelby typu(...)wraz z amunicją , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

XXXIII
w okresie od grudnia 1999r. do 31 lipca 2001r. wP., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru , wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej groźbą gwałtownego zamachu na mienie oraz używając przemocy polegającej na zniszczeniu mienia - asortymentu sklepu znajdującego się na terenie stacji benzynowej(...)wP.zmusiłT. N.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - pieniędzmi w kwocie nie mniejszej niż 16.000 zł. miesięcznie, w ten sposób, że w wymienionym okresie tankował paliwo do samochodu, z którego w tym czasie korzystał - markiO. (...)nr rej. (...),F. (...)nr rej. (...)- bez uiszczenia należności, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

XXXIV
w okresie w 1999r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą na zlecenieP. O. (1)ps. (...)przemocą polegającą na odebraniu samochoduR. (...)nr rej. (...), dwukrotnie zmusiłP. K. (1)do zwrotu wierzytelności w kwocie nie mniejszej niż 4000zł. na rzeczP. O. (1), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

XXXV
w nieustalonym okresie latem 2000r. wP.iN.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, usiłował zniszczyć przez podpalenie samochód markiM. (...), typu(...)stanowiący własnośćG. C., w ten sposób, że działając na zlecenieD. K. (1)podejmował próby spowodowania podpalenia przedmiotowego pojazdu , lecz z uwagi na niemożność podejścia na wystarczającą odległość do podłożenia substancji inicjującej zapłon - benzyny zamierzonego celu nie osiągnął , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

XXXVI
w okresie od 1995r. do 1999r. wW.,P.i innych miejscowościach na terenie kraju działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami oraz w warunkach ciągu przestępstw uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi i psychotropowymi, w tym amfetaminą , kokainą i ekstazy w znacznej ilości , nie mniejszej niż 2 kg, w ten sposób, że przyjmował te środki odD. B. (1), w celu dalszej dystrybucji , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 56 ust. 1w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

XXXVII
w okresie od co najmniej wiosny 1999r,. do maja 2000r. wW.,P.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu niedozwolonego wytworzenia substancji psychotropowej - amfetaminy, nabył prekursor- (...)substancje przeznaczoną do wytworzenia środka odurzającego - amfetaminy i tak:

- w nieustalonym dniu wiosną 1999r. wP.i wW., działając wspólnie i w porozumieniu zD. B. (1)w celu niedozwolonego wytworzenia substancji psychotropowej - amfetaminy, nabył prekursor- (...)w ilości nie mniejszej niż 1 litr - substancję przeznaczoną do wytworzenia środka odurzającego - amfetaminy,
- w nieustalonym okresie na przestrzeni kwietnia i maja 2000r. działając wspólnie i w porozumieniu zM. B. (1)ps. (...)i innymi osobami nabył od dotychczas nieustalonego mężczyzny o imieniuC.co najmniej 0,5 litra(...)oraz(...)w postaci(...),
- w nieustalonym okresie na przestrzeni kwietnia i maja 2000r. działając wspólnie i w porozumieniu zM. B. (1)ps. (...)i innymi osobami na(...)na terenie dzielnicyU.wW.przyjął od dotychczas nieustalonego mężczyzny o imieniu(...)litry(...), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,
tj. o czyn zart. 47 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. 75 poz. 468 z późniejszymi zmianami) w zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
a nadto:P. P. (2)D. D. (3)S.o to, że:

XXXVIII
w okresie od stycznia 1998r. do grudnia 1999r. wO., działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi osobami, działając w krótkich odstępach czasu , w wykonaniu z góry powziętego zamiaru , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziliL. M. (2)- właścicielabaru (...)wO.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że grożąc gwałtownym zamachem na mienie i uniemożliwieniem prowadzenia działalności gospodarczej korzystali z usług baru - urządzali tam imprezy towarzyskie i stołowali się nie uiszczając należności, przy czym czynu tego opuścili się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw ,

tj. o czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
a ponadtoP. P. (2),D. S. (1)o to , że:
XXXIX. w okresie od połowy 1999r. do sierpnia 2000r. wB.,W.,P.,G.i innych miejscowościach na terenie kraju, działając ciągiem przestępstw, w podobny sposób, w krótkich okresach czasu wspólnie i w porozumieniu zD. S. (3)i z innymi osobami , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili inne osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem , w ten sposób, że wprowadzili ich w błąd co do faktu , że działają w imieniu wierzyciela, a ich działanie ma na celu uregulowanie zobowiązań, w tym:

-

od czerwca 1999r. do sierpnia 2000r. wB.i innych miejscowościach, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błądG. B. (1)- właściciela firmy budowlanej wB.przyul. (...)co do faktu ,że działają w imieniu wierzyciela -firmy (...)z siedzibąH.w miejscowościA.zajmującej się handlem owocami egzotycznymi doprowadzili wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem spółki w kwocie nie mniejszej 2000zł. miesięcznie oraz towarem o wartości nie mniejszej niż 1760 zł,

- w okresie od sierpnia do września 1999r. wspólnie i w porozumieniu oraz zG. D.i inną osobą, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili osoby uprawnione do rozporządzenia mieniem wfirmie (...)z siedzibą wW.ul. (...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem spółki, w ten sposób, że wprowadzili je w błąd co do faktu, że działają w imieniu wierzycielaspółki (...)ul. (...)i w celu uregulowania zobowiązań , a następnie zrealizowali co najmniej 3 czeki wystawione przezfirmę (...), na łączną kwotę nie mniejszą niż 34.418,39 zł. podczas gdy nie mieli zamiaru przekazania tej kwoty wierzycielowi czylispółce (...)ul. (...), przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
a nadto:P. P. (2)o to, że:
XL. w okresie od 11 sierpnia 2000r. wW.działając w krótkich odstępach czasu , w podobny sposób, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami nabył dwa obrazy o znacznej wartości uzyskane za pomocą czynu zabronionego,
- nie wcześniej niż 11 sierpnia 2000r. wW.działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą nabyli od innej osoby obraz olejny na płótnie przedstawiający(...)o wartości 50.000 zł pochodzący z kradzieży z włamaniem domieszkania nr (...)przyul. (...)wW.na szkodęJ. G. (1)iJ. G. (2),
- w nieustalonym dniu , nie wcześniej niż 25 sierpnia 2000r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu i innymi osobami nabyli od innej osoby obraz przedstawiający żółte róże autorstwaP. K. (2)wartości 10.000 zł. pochodzący z kradzieży z włamaniem domieszkania nr (...)przyul. (...)wW.w dniu 11 sierpnia 2000r. na szkodęJ. G. (1)iJ. G. (2), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,
tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
P. P. (2),M. P. (1),N. B. (1),K. M. (1),P. P. (3)o to, że:
XLI. w okresie kwiecień-maj 2000r., nie później niż 5 maja 2000r. w miejscowościŁ., działając wspólnie i w porozumieniu wprowadzili w błądS. W. (1), iż znajdujący się w jego posiadaniu pojazd typu - ładowarka(...)pochodzi z przestępstwa , a prawnym właścicielem jestM. S. (1), a następnie doprowadzili pokrzywdzonego do wydania tej maszyny, o znacznej wartości, nie mniejszej niż 90.000 zł , przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
a nadto:P. P. (2),P. O. (1)o to, że:
XLII. w listopadzie 2000r. działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną osobą przywłaszczyli powierzone mu mienie - samochód markiD. (...)nr rej. (...)stanowiący własnośćP. S., a następnie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błądM. M. (7), iż mogą rozporządzać przedmiotowym samochodem i sfałszowanie umowy kupna sprzedaży poprzez podrobienie przez inną osobę właściciela zbyli za kwotę co najmniej 15.000 zł. przedmiotowy pojazd na rzecz matki wymienionego mężczyzny zam.P.ul. (...), przy czymP. O. (1)czynu tego dopuścił się działając w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 284 § 2 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
zaśP. P. (2)czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,
tj. o czyn zart. 284 § 2 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
a nadtoP. P. (2),A. K. (1)o to, że :
XLIII. w dniu 13 października 2000r. wK.działając wspólnie i porozumieniu zT. S.i innymi osobami, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przemocą polegającą na zaborze samochodu markiP. (...)nr rej. (...)zmusiłM. A. (1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - pieniędzmi w kwocie 6000 USD,
tj. o czyn zart. 282 k.k.
przy czymP. P. (2)czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,
tj. o czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
zaśA. K. (1)dopuścił się go działając w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne oraz w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,
tj. o czyn zart. 282 k.k.w zw. z ar. 64§ 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
a nadto:P. P. (2),A. K. (1)o to, że:
XLIV. w grudniu 2000r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną osobą wprowadzili do obrotu znaczną ilość środków odurzających w postaci 48 gram kokainy, w ten sposób, że odebrali na dworcu kolejowym wP.paczkę z zawartością kokainy, nadaną przezD. K. (1)w ilości wskazanej powyżej, a następnie w celu dalszej dystrybucji rozważyli kokainę na porcje po 0,4 gr., przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,
tj. o czyn zart. 56 ust. 1w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179,poz. 1485) w zw. zart.65 k.k.
A. K. (1)o to, że:
XLV. w okresie od co najmniej października 2000r. do marca 2001r. wP.i innych miejscowościach na terenie kraju posiadał bez wymaganego zezwolenia przedmioty zawierające substancje wybuchowe, które mogły spowodować bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia wielu osób oraz mienia w znacznych rozmiarach, i tak:
- w nieustalonym dniu, nie wcześniej niż w październiku 2000r. wP.przyul. (...)posiadał bez wymaganego zezwolenia przedmiot zawierający materiały wybuchowe i przekazał goM. S. (1)iP. P. (2)w celu przechowania go przez okres około miesiąca,
- w nieustalonym dniu na początku 2001r., nie później niż w marcu 2001r. w nieustalonych miejscach posiadał bez wymaganego zezwolenia przedmiot zawierający materiał wybuchowy , a następnie w miejscowościK.przekazał goM. S. (1)iP. P. (2)w celu przechowania przez okres około miesiąca, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw,
tj. o czyn zart. 171 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.
a nadto:P. O. (1)o to, że :
XLVI. w nieustalonych dniach , nie później niż 4 lipca 1999r. wP.i miejscowościS.chcąc żebyP. P. (2)iM. S. (1)dokonali czynu zabronionego, nakłaniał ich do popełnienia przestępstwa na szkodęW.iB. K.- wymuszenia rozbójniczego polegającego na doprowadzeniu wymienionych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - wydania samochodu markiP.nr rej. (...)wartości nie mniejszej niż 2500 zł. oraz udzielił pomocyM. S. (1)iP. P. (2)w popełnieniu tego czynu , w ten sposób, że przekazał informacje o miejscu zamieszkaniaW.iB. K.oraz o numerze telefonu wymienionych, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 18 § 2 i 3 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
XLVII. w nieustalonym okresie w 1999r. wP.i innych miejscowościach kierował wykonaniem czynu zabronionego dokonanego przezM. S. (1)iP. P. (2)polegającego na dwukrotnym zmuszeniuJ. K. (3)przemocą polegającą na odebraniu samochodu markiR. (...)nr rej.(...)od zwrotu wierzytelności - pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 4000zł.,
tj. o czyn zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
XLVIII. w nieustalonym dniu nie wcześniej niż 11 sierpnia 2000 wW.nabył za kwotę nie mniejszą niż 6000 zł. od innej osoby obraz olejny na płótnie przedstawiający(...)o wartości 50.000 zł pochodzący z kradzieży z włamaniem domieszkania nr (...)przyul. (...)wW.na szkodęJ. G. (1)iJ. G. (2), przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
XLIX. w nieustalonym dniu , nie wcześniej niż od 25 sierpnia 1998r. wP., nabył odM. S. (1)50 golarekmarki P.wiedząc, że przedmioty te pochodzą z czynu zabronionego - przywłaszczenie w okresie od 25 sierpnia 1998r. do 28 listopada 1998r. mienia na szkodęfirmy (...)wP.ul. (...), przy czym czynu tego dopuścił się działając w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart.291 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
a nadto:I. P.o to, że:
L. w dniu 4 lipca 1999r. wP., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami nabyła samochód osobowy markiP.nr rej. (...)wartości nie mniejszej niż 2500zł. stanowiący własnośćB. K., wiedząc o tym , że rzecz ta pochodzi z czynu zabronionego - wymuszenia rozbójniczego na osobieW. K.,
tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.
a nadto:M. K. (1)o to że:
LI. w okresie od początku 1995r. do sierpnia 2001r. wW.,P.,P.i innych miejscowościach na terenie kraju brał udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw takich jak wymuszenia rozbójnicze, obrót bez wymaganego zezwolenia środkami odurzającymi i psychotropowymi , obrót samochodami uzyskanymi za pomocą czynów zabronionych,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 2 k.k.
LII. w dniu 21 lipca 1999r. wS.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami , grożąc gwałtownym zamachem na , zdrowieM. P. (2)- pobiciem i spowodowaniem poparzeń doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem wydania pieniędzy w kwocie 7000zł,
tj. o przestępstwo zart. 282 k.k.
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 30 października 2013 r., sygn.XVIII K 104/08 orzekł:

1
oskarżonychD. K. (1),P. B. (1),D. B. (1),R. D.,T. B. (1),P. P. (3),K. M. (1),R. G. (1),J. Ł. (1),A. K. (1)uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im wpunkcie 1stanowiącego występek określony wart. 258§ 2 k.k.i za czyn ten z mocyart.258 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004r. wymierzyłD. K. (1),P. B. (1),D. B. (1),R. D.,J. Ł. (1),T. B. (1)iR. G. (1)kary po 2 lata pozbawienia wolności,P. P. (3),R. M.,A. K. (1)wymierzył kary 1 roku pozbawienia wolności,

2
w ramach czynów zarzucanychD. K. (1)iP. B. (1)w punktach II. i III. po ustaleniu, że w dniu 4 kwietnia 1997r. wW.wspólnie i w porozumieniu i z innymi osobami wzięli udział w pobiciuD. S. (2)iD. Ś., który to czyn wyczerpał znamiona występku zart. 158 § 1 k.k., na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.postępowanie umorzył z uwagi na przedawnienie karalności czynu,

3
oskarżonychD. K. (1)iP. B. (1)uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im wpunkcie IVz tym , że ustalił iż działali z innymi osobami tj. popełnienia występku określonego wart. 13§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart.65 k.k.i za czyn ten mocyart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.wymierzył im kary po 2 lata pozbawienia wolności,

4
oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu wpunktach V i VIstanowiących występki określone wart. 56 ust. lw zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart. 65 k.k.i za to z mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu do dnia 9 grudnia 2011 r. wymierzył mu kary za czyn zpunktu Vroku pozbawienia wolności , za czyn zpunktu VIroku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za każdy z czynów wymierzył mu kary grzywny w ilości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,

5
oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie VIIstanowiącego występek zart. 18 § 2 i § 3 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.za to z mocyart. 19§ 1 k.k.w zw. zart.288 k.k.wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności,

6
oskarżonegoP. B. (1)uznał za innego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie VIIIstanowiącego występek określony wart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za to z mocy zart. 91 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

7
oskarżonegoP. B. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie IXstanowiącego występek zart. 56 ust. 1w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart. 65 k.k.i za to z mocyart. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu do dnia 9 grudnia 2011 r. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,

8
na mocyart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzyłP. B. (1)karę łączną 5 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności,

9
oskarżonegoD. B. (1)uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu wpunktach X i XIustalając , że stanowią one jedno przestępstwo zart. 263 § 1 k.k.w zb. zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart.263§ l k.k.w zw.art. 263 § 2 k.k.w zw. 11§ 2 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart.65 k.k.i za czyn ten z mocyart. 263 § 1 k.k.wymierzył mu karę 3 lata pozbawienia wolności,

10
oskarżonegoD. B. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XIIstanowiącego występek zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za czyn ten z mocyart. 291 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

11
oskarżonegoD. B. (1)uznał za winnego popełnienia

czynu zarzucanego mu wpunkcie XIIIstanowiącego występek zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) z zw.art. 65 k.k.i za to z mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu do dnia 9 grudnia 2011 r. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,

12
D. B. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XVstanowiącego występek zart.272 kkw zb. zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart.275 § 1 k.k.w zw. zart.11 § 2 k.k.i za to z mocyart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę sześć miesięcy pozbawienia wolności,

13
oskarżonegoD. B. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXXVIIIstanowiącego występek zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za czyn ten z mocyart. 282 k.k.wymierzył mu karę 2 lata pozbawienia wolności,

14
na mocyart. 85 k.k.iart. 85 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemuD. B. (1)karę łączną 6 lat pozbawienia wolności,

15
oskarżonegoM. W. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XVIIstanowiącego występek zart. 263§ 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to z mocyart. 263 § 1 k.k.wymierzył mu karę roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności,

16
oskarżonegoE. J. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XVIIIstanowiącego występek zart. 56 ust. 1w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) i za to z mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu do dnia 9 grudnia 2011 r. wymierzył mu karę 3 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,

17
oskarżonychR. D.iT. B. (1)uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im wpunkcie XIXstanowiącego występek zart. 280 § 1 k.k.w zw. z 12k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.po ustaleniu, że działali w warunkach czynu ciągłego i za to z mocyart. 280§ 1 k.k.wymierzył im kary po 2 lata pozbawienia wolności,

18
oskarżonegoR. D.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXstanowiącego przestępstwo zart.280§ 1 k.k.w zw. zart.280 § 2 k.k.w zb. zart.282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.po ustaleniu, że działał w warunkach czynu ciągłego i za to z mocyart. 280§ 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności,

19
oskarżonegoR. D.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXIstanowiącego występek zart. 18§ 2 k.k.w zw. zart. 245 k.k.i za czyn ten z mocyart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 245 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

20
oskarżonegoJ. Ł. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXIIstanowiącego występek zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za to z mocyart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności,

21
na mocyart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzyłJ. Ł. (1)karę łączną 4 lata pozbawienia wolności,

22
oskarżonegoD. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXIIIprzy czym ustalił , że nie działał on związku mającym na celu popełnianie przestępstw tj. popełnienia występku zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to z mocyart. 282 k.k.wymierzył mu karę 2 lata pozbawienia wolności,

23
oskarżonegoD. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXIVprzy czym ustalił , że nie dopuścił się go działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw tj. popełnienia występku zart. 286 § 1 k.k.i za to z mocy w/w przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności,

24
oskarżonychD. S. (1)iR. G. (1)uznał winnymi popełnienia czynu zarzucanego im wpunkcie XXVstanowiącego występek zart. 291 § 1 k.k.w odniesieniu doD. S. (1)po ustaleniu, że nie dopuścił się go w związku mającym na celu popełnienie przestępstw , a w odniesieniu doR. G. (1)również zart.65 k.k.i za to za mocyart. 291 § 1 k.k.wymierzył im kary po 1 roku pozbawienia wolności,

25
oskarżonegoR. G. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXVItj. przestępstwa zart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za to z mocyart. 263 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

26
oskarżonegoP. P. (2)uznał za winnego popełnienia czynu zrzucanego mu wpunkcie XXVIIprzy czym ustalił, że nie dopuścił się go działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw i w warunkach ciągu przestępstw oraz z ustaloną osobą tj. popełnienia występku zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart 13 § l k.k.w zw. zart.279 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to z mocyart. 279 § 1 k.k.wymierzył mu karę 2 lata pozbawienia wolności,

27
oskarżonegoP. P. (2)uznał za innego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXVIIIstanowiącego występek zart. 282 k.k.w zw. zart. 12.k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za to z mocyart. 282 k.k.wymierzył mu karę roku i 2 miesiące pozbawienia wolności,

28
oskarżonegoP. P. (2)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXIXstanowiącego występek zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za czyn ten z mocyart. 282 k.k.wymierzył mu karę roku i 2 miesiące pozbawienia wolności,

29
oskarżonegoP. P. (2)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXX, z tym że ustalił , że dopuścił się go z ustaloną osobą tj. popełnienia występku zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za to z mocyart. 282 k.k.wymierzył mu karę roku i 2 miesiące pozbawienia wolności,

29. oskarżonegoP. P. (2)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXXIstanowiącego występek zart. 263§ 2 k.k.w zw.art. 65 § 1 k.k.i za czyn ten z mocyart.263 § 2 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

30
oskarżonegoP. P. (2)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXXIIstanowiącego występek zart. 263§ 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za to z mocyart.263 § 1 k.k.wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności,

31
oskarżonegoP. P. (2)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXXIIIstanowiącego występek zart. 282 k.k.w zw. zart .65 k.k.i za czyn ten z mocyart. 282 k.k.wymierzył mu karę roku i 2 miesiące pozbawienia wolności,

32
oskarżonegoP. P. (2)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXXVstanowiącego występek zart. 13§ 1 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za to z mocyart. 14§ 1 k.k.w zw.art. 288 § 1 k.k.wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności,

33
oskarżonegoP. P. (2)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXXVIstanowiącego występek zart. 56 ust. 1w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart. 65 k.k.i po ustaleniu, że oskarżony nie działał w warunkach ciągu przestępstw i z mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu do dnia 9 grudnia 2011 r. wymierzył mu karę 2 lata pozbawienia wolności oraz karę grzywny po 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,

34
oskarżonychP. P. (4)iD. S. (1)uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie XXXVIII przy czym ustalił, żeD. S. (1)nie działał w ramach związku mającego na celu popełnianie przestępstw tj. popełnienia występku zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.a w odniesieniu doD. S. (4)zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za czyn ten z mocyart.282 k.k.wymierzył im kary po 1 roku i 2 miesiące pozbawienia wolności,

35
oskarżonychP. P. (2)iD. S. (1)uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie XXXIX , przy czym ustalił, żeD. S. (1)nie dopuścił się go w związku mającym na celu popełnianie przestępstw tj. występku zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.a w odniesieniu doP. P. (2)również zart. 65 k.k.i za to z mocyart. 286 § 1 k.k.wymierzył im kary po 1 roku pozbawienia wolności,

36
oskarżonegoP. P. (2)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XLstanowiącego występek zart. 291§ k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za z mocyart. 291 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

37
oskarżonychP. P. (2),M. P. (1),N. B. (1),K. M. (1),P. P. (3)uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im wpunkcie XLIstanowiącego występek zart. 286 § 1 k.k.w zw.art. 65 k.k.i za to z mocyart. 286 § 1 k.k.wymierzył im kary po 1 roku i 3 miesiące pozbawienia wolności,

38
oskarżonegoP. P. (2)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XLIIstanowiącego występek zart. 284§ 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to z mocyart. 286 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

39
oskarżonychP. P. (2)iA. K. (1)uznał za winnych popełniania czynu zarzucanego im wpunkcie XLIIIstanowiącego występek zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k., a w odniesieniu doA. K. (1)również zart. 64 § 1 k.k.i za to z mocyart. 282 k.k .wymierzył im kary po 1 roku i 2 miesiące pozbawia wolności,

40
oskarżonegoP. P. (2)iA. K. (1)uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im wpunkcie XLIVstanowiącego występek zart. 56 ust. 1w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart. 65 k.k.i za to z mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu do dnia 9 grudnia 2011 r. wymierzył im kary po roku pozbawienia wolności oraz kary grzywny w ilości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,

41
oskarżonegoA. K. (1)uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XLV,

42
na mocyart. 85 k.k.,art. 86 § 1 i 2 k.k.wymierzył oskarżonym kary łączne pozbawienia wolności oraz kary łączne grzywny:D. K. (1)karę łączną 6 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w ilości 100 stawek dziennych po 50 złotych każda,R. D.karę łączną 4 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności,T. B. (2)karę łączną 2 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności,D. S. (1)karę łączną 4 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności.P. P. (2)karę łączną 8 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w ilości 100 stawek po 50 złotych każda,P. P. (3)karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,K. M. (1)roku i 6 miesięcy pozbawania wolności,R. G. (1)3 lata pozbawienia wolności,A. K. (1)2 lata i 3 miesiące pozbawienia wolności,

43
oskarżonegoP. O. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XLIIstanowiącego występek określony wart. 284 § 1 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11§ 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za czyn ten z mocyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

44
oskarżonegoP. O. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XLVIustalając, że stanowi on występek określony wart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart.64 § 1 k.k.i wyeliminował z tak przypisanego czynu określenie „udzielił pomocy” i za to z mocyart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności,

45
oskarżonegoP. O. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XLIXstanowiącego występek określony wart. 291 § 1 k.k.w zw. zart.64 § 1 k.k.i za to z mocyart. 291 § 1 k.k.wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,

46
na mocyart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzyłP. O. (1)karę łączną 2 lata pozbawienia wolności,

47
oskarżonegoP. O. (1)uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XLVIII,

48
oskarżonąI. P.uznał za winną popełnienia zarzucanego wpunkcie Lczynu stanowiącego występek określony wart. 291 § 1 k.k.i za to z mocyart. 291 § 1 k.k.wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

49
na podstawieart.69 § 1 i 2 k.k.iart.70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił określając okres próby na 2 lata,

50
oskarżonegoM. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie LIstanowiącego występek określony wart. 258§ 2 k.k.i za to z mocyart. 258 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004r. wymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności,

51
oskarżonegoM. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie LIIstanowiącego występek określony wart. 282 k.k.i za czyn ten z mocyart. 282 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

52
na mocyart. 85 k.k.iart.86§ 1 k.k.wymierzyłM. K. (1)karę łączną 1 roku pozbawienia wolności,

53
na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.postępowanie przeciwko oskarżonemu:D. B. (1)w zakresie czynów zarzucanych mu w punktach. XIV i XVI,P. P. (2)w zakresie czynów zarzucanych mu w punktach XXXIV i XXXVII,P. O. (1)w zakresie czynu zarzucanego mu w punkcie XLVII - umorzył z uwagi na przedawnienie karalności czynów,

54
na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności: -D. K. (1)od dnia 7 lipca 2001r. do dnia 29 grudnia 2006r.

-P. B. (1)od dnia 28 kwietnia 2001r. do dnia 29 grudnia 2006r.,
-D. B. (1)od dnia 22 listopada 2001r. do dnia 29 grudnia 2006r.,
-E. J. (1)od dnia 12 grudnia 2002r. do dnia 10 maja 2006r.,
-R. D.od dnia 31 stycznia 2002r. do dnia 29 stycznia 2006r.,
-D. S. (1)od dnia 31 października 2002r. do dnia 21 lipca 2006r.,
-P. P. (2)od dnia 22 października 2002r.do dnia 29 grudnia 2006r.,
-M. P. (1)od dnia 13 stycznia 2003r. do dnia 31 marca 2004r.,
-N. B. (1)od dnia 8 stycznia 2003r. do dnia 31 marca 2004r.,
-K. M. (1)od dnia 7 stycznia 2003r. do dnia 2 lipca 2004r.,
-M. W. (1)od dnia l9 sierpnia 2002r.do dnia 28 stycznia 2004r., -R. G. (1)od dnia 1 października 2002r. do dnia 4 lutego 2005r.,
-P. O. (1)od dnia 2 stycznia 2003r. do dnia 6 grudnia 2004r.,
Na mocyart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonych od obowiązku zapłaty kosztów sądowych w całości.
Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych i prokurator.
Apelacja obrońcy oskarżonychD. K. (1),P. B. (1)iR. D.zaskarża wyrok w części, tj. w punktach 1, 3, 4, 5, 6, 7 zarzucając:
1) obrazęart. 424 § 1 i 2w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wszelkimi zasadami nałożonymi na sąd przez ustawodawcę, a w szczególności:

a
nie wskazanie ustalonego stanu faktycznego,

b
nie wskazanie dowodów, w oparciu o które sąd stan faktyczny ustalił,

c
nie dokonanie analizy materiału dowodowego,

d
nie opisanie poszczególnych dowodów, którym sąd dał wiarę, a którym jej odmówił;

e
nie wskazanie w odniesieniu do każdego oskarżonego indywidualnie strony przedmiotowej i podmiotowej przypisanego mu przestępstwa,

f
globalne powołanie się przez Sąd na dowody zgromadzone w toku postępowania, bez ustalenia zależności każdego z nich w całości ku konkretnym fragmencie od poszczególnych okoliczności faktycznych;

g
nie wyjaśnienie sprzeczności w wyjaśnieniach i zeznaniach poszczególnych świadków,

h
nie wskazanie okoliczności, jakimi kierował się sąd przy wymiarze kary za poszczególne czyny w odniesieniu do poszczególnych oskarżonych;

i
sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nie poddający się kontroli, a poprzez to uniemożliwienie realnej obrony w postępowaniu odwoławczym, co powoduje jednocześnie obrazęart. 6 k.p.k.;

2) obrazęart. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, na co wskazuje brak rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonych, a także brak wyczerpującego i logicznego - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - umotywowania przekonania Sądu w uzasadnieniu wyroku.
W konkluzji skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Apelacje obrońców oskarżonegoD. B. (1)zarzucają wyrokowi:
Apelacja adw.A. A.zarzuca mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisu postępowania, a mianowicieart. 424 § 1 k.p.k.poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób rażąco odbiegający swą treścią i formą od wymogów wskazanych wart. 424 § 1 k.p.k.i uniemożliwiający kontrolę odwoławczą, a to z powodu sprowadzenia treści uzasadnienia do arbitralnych stwierdzeń, przy całkowitym pominięciu obowiązkowego wszak odniesienia się do oceny poszczególnych dowodów, jak również braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięć dotyczących czynów przypisanych oskarżonemuD. B. (1)w punktach 10,11 i 13 wyroku.
Na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.apelacja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Apelacja adw.K. Z. (1)zarzuca:

1
naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku, tj.art.424 § 1 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku bez wskazania, jakie fakty Sąd Okręgowy uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych oraz poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku;

2
naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku, tj.:art. 4 k.p.k.,art. 5 § 1 i § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.iart. 424 k.p.k.przez rozstrzygniecie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonegoD. B. (1), przekroczenie swobodnej oceny dowodów, oparcie orzeczenia jedynie na podstawie dowodów obciążających tego oskarżonego z pominięciem dowodów go odciążających, bez należytego, przekonującego, odwołującego się do wiedzy i zasad doświadczenia życiowego wyjaśnienia takiego stanowiska w pisemnym uzasadnieniu wyroku;

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym przyjęciu, że oskarżonyD. B. (1)wyczerpał swoim zachowaniem znamiona czynów opisanych w pkt. I, X, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI i XXXVIII części wstępnej wyroku, w sytuacji, gdy z analizy dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie nie można było wyprowadzić takiego wniosku.

Podnosząc powyższe zarzuty apelacja wnosi o:

1
uchylenie orzeczenia o karze łącznej, tj. pkt. 14 sentencji (tenor) wyroku;

2
zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i odmienne orzeczenie co do istoty przez uniewinnienie oskarżonegoD. B. (1)od przypisanych mu czynów, ewentualnie

3
uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Apelacja obrońcy oskarżonegoE. J. (1)zarzuca wyrokowi:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k., polegającą na braku jakiejkolwiek oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, a w tym bezpośrednio odnoszącego się doE. J. (1), nie poczynienia na jego podstawie określonych ustaleń faktycznych, co w kontekście wymienionego oskarżonego jest szczególnie jaskrawe w sytuacji, gdy o jego osobie, w odniesieniu do stawianych mu zarzutów, choćby w najmniejszym stopniu nie ma mowy w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia,

2
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., poprzez niewskazanie przez Sąd I instancji, jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a dodatkowo dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego niezwykle ogólnikowo i wybiórczo, bez dokładnej i rzetelnej analizy zeznań szeregu świadków, w tym zwłaszcza świadków koronnych oraz wyjaśnień oskarżonych, co w efekcie doprowadziło do sytuacji, że kompletnie nie wiadomo, na jakiej podstawie zachowanieE. J. (1)zostało uznane za przestępne i na podstawie, jakich dowodów.

Powołując się na przepisyart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 k.p.k.skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu, jako Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Apelacja obrońcy oskarżonegoT. B. (1)zarzuca wyrokowi:

1
obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 8 § 1 k.p.k.a contrariow zw. z art.art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.iart. 424 § 2 k.p.k.wszystkie w zw. zart. 6 k.p.k.poprzez uchybienie przez Sądmeritizasadzie samodzielności jurysdykcyjnej co wyrażało się transponowaniem do uzasadnienia wyroku, w miejsce opisu stanu faktycznego, który winien zostać odtworzony w sprawie, opisów czynów zarzucanych oskarżonym a/o i na tym poprzestanie, a jednocześnie, w dalszej części, sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku w sposób sprzeczny z wymaganiami, które dla jego treści przewidujek.p.k., w szczególności:

a) w odniesieniu do niemalże wszystkich relewantnych okoliczności sprawy - zaniechanie wskazania, które z nich zostały uznane za udowodnione, które zaś nie i w tym zakresie, bez wskazania powodów za tym stojących, poprzestanie na podkreśleniu, iż Sądmeritidał wiarę relacjom świadków nie precyzując przy tym których(poza zeznaniamiM. S. (1),M. K. (2)iJ. S. (1), które nie dotyczyły oskarżonegoT. B. (1)- przyp. własny)składanych w początkowej fazie postępowania, także i tego nie konkretyzując;
b) bez przytoczenia okoliczności, które miał Sądmeritina względzie przy ustalaniu wymiarów kar zastosowanych względem oskarżonegoT. B. (1);
co - w odniesieniu do pkt. 1 a) - 1 b) powyżej - uzasadnia twierdzenie, iż
zaskarżony wyrok, w części dotyczącej oskarżonegoT. B. (1), został błędnie wydany albowiem tak przy tak sporządzonym uzasadnieniu wyroku niemożliwa jest jego kontrola instancyjna, zaś oskarżony pozbawiony jest możliwości podjęcia rzeczowej polemiki z rozumowaniem Sądu Okręgowego, która jest wyrazem prawa do obrony w sensie materialnym,
ewentualnie
2. obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 6 k.p.k., prowadzącą do niezasadnego przyjęcia, iż oskarżonyT. B. (1)brał udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym w okresie od czerwca 1995 r. do sierpnia 2000 r., pomijając przy tym, iż w tym czasie oskarżony, co najmniej od 12 czerwca 1995 r. do 15 października 1995 r., od 18 listopada 1995 r. do 4 grudnia 1996 r. i od 12 kwietnia 2000 r. do 13 czerwca 2000 r. był pozbawiony wolności, co powodowało, iż nie mógł w ww. okresach czasu wyrażać gotowości do realizacji zadań z zakresu działań tego związku, a jednocześnie brak wskazania - z uwzględnieniem ww. okoliczności - jak miał przedstawiać się proces jego rekrutacji i przystąpienia do tego związku;
co uzasadnia twierdzenie, iż zaskarżony wyrok, w części dotyczącej oskarżonegoT. B. (1), został błędnie wydany albowiem tak przy tak sporządzonym uzasadnieniu wyroku niemożliwa jest jego kontrola instancyjna, zaś oskarżony pozbawiony jest możliwości podjęcia rzeczowej polemiki z rozumowaniem Sądu Okręgowego, która jest wyrazem prawa do obrony w sensie materialnym;

2
obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 417 k.p.k.poprzez brak weryfikacji okresów, w których oskarżonyT. B. (1)był tymczasowo aresztowany do innych spraw, które były prowadzone równocześnie z niniejszą, w których został oczyszczony z zarzutów mu przedstawionych, umorzono wobec niego postępowanie, bądź odstąpiono od wymierzenia mu kary w celu weryfikacji możliwości i zaliczenia tych okresów na poczet wykonania kary pozbawienia wolności, która wymierzona mu została w niniejszej sprawie.

Mając powyższe zarzuty skarżący wnosi o:

1
uchylenie zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej oskarżonegoT. B. (1), w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji,

ewentualnie

2
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoT. B. (1)od obydwu zarzucanych mu a/o czynów.

Apelacja obrońcy oskarżonegoD. S. (1)zarzuca wyrokowi:
1. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj.art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw.art. 410 k.p.k.poprzez niewskazanie przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku jego podstawy faktycznej, tj. faktów, jakie Sąd ten uznał za udowodnione lub nie udowodnione, dowodów, na jakich się w tej mierze oparł oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych - w odniesieniu do wszystkich przypisanych oskarżonemuD. S. (1)czynów, co uniemożliwia całkowicie kontrolę rozumowania Sądu Okręgowego, a zatem brak jest należytej oceny dowodów i dokonania ustaleń faktycznych, jak również uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,
2. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj.art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.poprzez niewyjaśnienie przez Sąd Okręgowy podstawy prawnej wyroku - w odniesieniu do czynów przypisanych oskarżonemuD. S. (1)w pkt. 22, 24 oraz 34 wyroku,
a ponadto, z ostrożności procesowej, ww. wyrokowi zarzucił:

3
mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów skutkującej uznaniem zeznań pokrzywdzonegoK. Z. (2)za wiarygodne i oparciu w całości wyłącznie na nich, przy braku innych świadczących na niekorzyść oskarżonego dowodów w sprawie, rozstrzygnięcia co do winy oskarżonego w przypisanych mu w pkt. 22 i 23 wyroku czynach, pomimo ich niespójności i wewnętrznej sprzeczności, jak również poprzez pominięcie dla ich oceny zeznań złożonych w sprawie przez świadkaT. R.oraz pomimo iż z okoliczności sprawy wynika, że świadekK. Z. (2)w niniejszym postępowaniu jest osobą wysoce zainteresowaną osobiście w obciążeniu oskarżonegoD. S. (1)oraz innych osób oskarżonych w sprawie,

4
mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów skutkującej uznaniem za wiarygodne zeznań świadka koronnegoM. S. (1)i oparciu na nich rozstrzygnięcia o winie oskarżonegoD. S. (1)w przypisanych mu w pkt. 24, 34 i 35 wyroku czynach, pomimo: a) ich oczywistej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie, zwłaszcza z zeznaniami świadkaS. G. (1)oraz wobec nierozpoznania oskarżonegoD. S. (1)przez świadków zdarzenia, a także pomimo licznych niespójności oraz braku konsekwencji w składanych przez świadka koronnegoM. S. (1)zeznaniach - co do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 24 wyroku,

b
nierozpoznania oskarżonegoD. S. (1)oraz niewskazywania na jego osobę jako korzystającą z usługbaru (...)wO.zarówno przez pokrzywdzonego właścicielabaru (...), jak i pozostałych bezpośrednich świadków czynu - co do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 34 wyroku,

c
ich oczywistej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie, tj. z zeznaniami pokrzywdzonegoG. B. (1)i pominięcie ich dla oceny tychże zeznań - co do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 35 tiret pierwsze wyroku,

5
mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i ukształtowanie swego przekonania z pominięciem faktów płynących z dowodu z zeznań pokrzywdzonego czynem opisanym w pkt. XXXVIII skarżonego wyrokuL. M. (2)oraz świadkaJ. M. (1), z których wynika, iż żaden z oskarżonych o wskazany czyn, w tym w szczególności oskarżonyD. S. (1), nigdy nie stosowali wobec nich ani osób pracujących wbarze (...)wO.przemocy, groźby zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy i niewłaściwym przyjęciem, iż oskarżonyD. S. (1)wypełnił swoim zachowaniem ww. znamiona czynu zart. 282 k.k.,

6
mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i ukształtowanie swego przekonania z pominięciem faktów płynących z dowodu z zeznań świadkaM. S. (1), z których wynika, iż decyzja o nieoddaniu wierzycielowi wyegzekwowanych odfirmy (...)kwot zapadła już po ich przejęciu, o czym zdecydował oskarżonyD. B. (1), co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy i niewłaściwym przyjęciem, iż oskarżonyD. S. (1)działał w chwili czynu opisanego w pkt. XXXIX tiret drugie wyroku w zamiarze bezpośrednim kierunkowym, tj. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Podnosząc powyższe apelacja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w wyżej wskazanym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Apelacje obrońców oskarżonego JerzegoŁukowiakazarzucają wyrokowi:
Apelacja adw.K. P.zarzuca:

1
na mocyart. 438 pkt 3 k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miało niewątpliwy wpływ na treść tego orzeczenia poprzez uznanie, iż oskarżonyJ. Ł. (1)

- brał udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw, gdy zebrane dowody negują jego sprawstwo;
- usiłował doprowadzićK. Z. (3)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem grożącM. Z. (2)iK. Z. (3)uprowadzeniem i popełnieniem przestępstwa na ich szkodę, gdy brak jest dowodów potwierdzających powyższe ustalenie.

2
na mocyart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, w szczególności:

-art. 7 k.p.k.z uwagi na naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, iż oskarżonyJ. Ł. (1)brał udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw, gdy ustalenia te zostały zanegowane przez świadka koronnegoJ. S. (1);
-art. 410 k.p.k.poprzez uznanie, iż oskarżony popełnił zarzucane czyny w sytuacji gdy całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej wynika, iż brak jest obiektywnych dowodów potwierdzających, że oskarżony wypełnił znamiona zarzucanych przestępstw;
-art. 424 § 1 i 2 k.p.k.z uwagi na nie wskazanie w uzasadnieniu na jakich dowodach Sąd I instancji uznał, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych występków, a ponadto pominął wyjaśnienie podstawy prawnej zarzucanego mu usiłowania wymuszenia rozbójniczego.

3
na mocyart. 438 pkt 1 k.p.k.obrazę przepisu prawa materialnegoart. 63 § 1 k.k.poprzez nie zaliczenie oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresów rzeczywistego pozbawienia wolności.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnosi o:
zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżanegoJ. Ł. (1)od zarzucanych występków;
ewentualnie o
uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Apelacja adw.A. B.zarzuca wyrokowi:

1
obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj.:

-art. 2 § 2 k.p.k.,art.4 k.p.k.,5 § 2 k.p.k.oraz7 k.p.k., 410k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie w sposób dowolny, że na podstawie zebranego materiału dowodowego można uznać, że oskarżony popełnił czyny za które został skazany w pkt 1,20 wyroku w sytuacji gdy materiał dowodowy nie dawał do tego podstaw ,przy całkowitym pominięciu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonegoJ. Ł. (1)wynikający z zeznańK. Z. (2)iM. Z. (1)odnośnie zarzutu usiłowania dokonania wymuszenia rozbójniczego i nie uwzględnienia zeznańJ. S. (1)odnośnie czynu zart. 258 § 2 k.k., nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyśćJ. Ł. (1)a także nie odniesienie się do całości zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia ustaleń faktycznych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy z naruszeniem zasady prawdy materialnej.
-art.424 § 2 k.p.k.z uwagi na niewskazanie w uzasadnieniu na jakich dowodach Sąd I instancji uznał, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów oraz pominął wyjaśnienie podstawy prawnej zarzucanego mu usiłowania wymuszenia rozbójniczego.
2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 63 § 1 k.k.poprzez nie zaliczenia oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresów rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.
W konkluzji skarżąca wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonegoJ. Ł. (1)od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Apelacje obrońców oskarżonegoP. P. (2)zarzucają wyrokowi:
Apelacja adw.M. W. (3)zarzuca:

1
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.:

(i
art. 7 k.p.k.,92 k.p.k.iart. 410 k.p.k., polegającą na oparciu wyroku jedynie na części okoliczności ujawnionych w toku postępowania, tj. na zeznaniach świadków składanych wyłącznie w początkowej fazie postępowania przy jednoczesnej - nieuzasadnionej w sposób należyty i kompleksowy - odmowie uznania za wiarygodne ich zeznań w pozostałym zakresie, a jednocześnie na zupełnej odmowie - również nieuzasadnionej w sposób należyty i kompleksowy - przyznania prymatu wiarygodności spójnym i logicznym wyjaśnieniom wszystkich oskarżonych w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co spowodowało błędne ustalenie przez Sąd I instancji, ze oskarżonyP. P. (2)popełnił zarzucane mu czyny;

(ii
art. 5 § 2 k.p.k., poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy zgromadzony w toku sprawy materiał dowodowy nie przesądza w sposób stanowczy i jednoznaczny, że oskarżonyP. P. (2)popełnił zarzucane mu czyny;

((...)
art. 424 § 1 k.p.k., polegającą niedokonaniu przez Sąd I instancji w treści uzasadnienia stanowczych i jednoznacznych wyjaśnień, na podstawie których konkretnie faktów uznanych za udowodnione w toku przedmiotowego postępowania (i na podstawie których konkretnie dowodów) oskarżonyP. P. (2)popełnił zarzucane mu czyny, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że oskarżonyP. P. (2)rzeczywiście te czyny popełnił.

2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść, stanowiący następstwo obrazy ww. przepisów postępowania i polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżonyP. P. (2)popełnił zarzucane mu czyny, w sytuacji gdy brak jest wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o winie niniejszego oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania.
Podnosząc powyższe zarzuty apelacja wnosi o zmianę wyroku w całości wobec oskarżonegoP. P. (2)i uniewinnienie go od zarzucanych mu czynów.
Apelacja adw.A. K. (2)zaskarża wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach 26-40 zarzucając:
I. w oparciu oart. 427 § 1 i 2 i art. 438 pkt 2 k.p.k.zarzucam obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj.:
1) art. 424 § 1 pkt 1 i 2 14.p.k. polegającą na całkowitym zaniechaniu sporządzenia uzasadnienia wyroku skazującego w zakresie czynów zarzucanych oskarżonemu, a wskazanych w punktach XXVIII, XXIX, XXX, XXXI, XXXII, XXXIII, XXXV, XXXVI, XXXVIII, XXXIX, XL, XLI, XLIII i XLIV wyroku zgodnie z wymogami zawartymi w tym przepisie oraz niewskazaniu w uzasadnieniu wyroku w zakresie czynów zarzucanych oskarżonemu, a opisanych w punktach XXVII i XLII które fakty sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich dowodach się oparł i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, ograniczając się wyłącznie do zbiorczego, ogólnego powołania się na przeprowadzone w toku postępowania dowody bez dokonania jakiejkolwiek analizy przeprowadzonych dowodów, a w szczególności zeznań wszystkich przesłuchiwanych świadków, jak również wyjaśnień oskarżonego, a zwłaszcza nieustosunkowanie się do rozbieżności wynikających z zeznań świadka koronnegoM. S. (1)i innych świadków, co w rezultacie całkowicie uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania Sądu Ι instancji w zakresie uznania oskarżonegoP. P.za winnego zarzucanych mu czynów, dokonanie oceny prawidłowości tego rozumowania Sądu a quo, sformułowanie zarzutów apelacyjnych, a w konsekwencji narusza prawo oskarżonego do obrony i nie dozwala na poddanie tego wyroku prawidłowej kontroli instancyjnej;
2)art 442 § 3 k.p.k.w zw. zart7k.pk poprzez niezastosowanie się przez Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy do wskazań Sądu Apelacyjnego w Warszawie co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku z dnia 22 września 2006 r., sygn. akt II AKa 243/06 wydanym na skutek szeregu apelacji, w tym i apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, VIII Wydział Karny z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt VIII K 71/03 w odniesieniu do czynów zarzucanych oskarżonemuP., pomimo iż wskazania te mają charakter wiążący dla sądu, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, czego przejawem było:
a) ponowne ogólne powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na przeprowadzone dowody, w tym głównie zeznania świadków, pomimo wskazania przez Sąd Apelacyjny w Warszawie, iż koniecznym jest wykazanie, które i dlaczego dowody w całości lub w konkretnym fragmencie zadecydowały o dokonanych ustaleniach i to wobec każdego czynu zarzucanego każdemu z oskarżonych, co w konsekwencji nie dozwala na zindywidualizowanie, które dowody i w jakim zakresie zostały uznane przez Sąd a quo za wiarygodne bądź niewiarygodne w odniesieniu do czynów zarzucanych oskarżonemuP.;
b) niedokonanie wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego zgodnie z wymogamiart. 7 k.p.k.
c) ponowne uznanie oskarżonego za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XXX wyroku bez dokonania, wbrew wskazaniom Sądu Apelacyjnego w Warszawie, analizy zeznań świadkówR. K. (2),D. K. (2),M. M. (8)i świadka koronnegoM. S. (1), pomimo, iż zeznania te odnośnie do tego samego zdarzenia różnią się oraz niesporządzenie uzasadnienia w tym zakresie, co uniemożliwia dokonanie jakiejkolwiek kontroli przeprowadzonego przez Sqda quo rozumowania;
d) ponowne nieodniesienie się do rozbieżności zaistniałych pomiędzy czynami zarzuconymi oskarżonemu wskazanymi w punktach XXXIII i XXXIX wyroku (odpowiednio XXXVII i XLIII aktu oskarżenia z dnia 18 października 2007 r.) a zarzutami stawianymi oskarżonemu w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów w zakresie różnej daty popełnienia przestępstwa, wysokości powstałej szkody i ilości samochodów skarżących jakoby do popełnienia tego czynu (czyn z punktu XXXIII) oraz wysokości szkody (czyn z punktu XXXIX) i wydanie wyroku odnośnie do czynów zarzuconych aktem oskarżenia różnych od przedstawionych mu w fazie postępowania przygotowawczego, co stanowiło ponadto rażące naruszenie prawa oskarżonego do obrony;
3)art 410 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k.poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wynikających z wyjaśnień oskarżonegoP. P. (2)złożonych na rozprawie w dniu 24 lipca 2009 r. w zakresie, w jakim wskazał, iż między oskarżonym a świadkiem koronnymM. S. (1)istniał od dawna silny konflikt osobisty związany z faktem, iżM. S. (1)nie zwrócił oskarżonemu pożyczonych pieniędzy, za co został pobity i poniżony przez oskarżonego, i oparcie ustaleń faktycznych głównie na dowodach z zeznań świadka koronnegoM. S. (1), podczas gdy wzięcie pod uwagę wyjaśnień oskarżonego uzasadnia konstatację, iż zeznania tego świadka wynikają wyłącznie z chęci pomówienia oskarżonego, są „odwetem” tego świadka na oskarżonym, a zatem nie mogą stanowić wiarygodnego materiału dowodowego dozwalającego na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie;
4)art. 7 k.p.k.iart. 5 § 2 k.p.k.zw. zart. 2 § 2 i art. 4 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, rozstrzygnięciu wątpliwości, wbrew zasadzie in dubio pro reo na niekorzyść oskarżonego i oparcie się przy rozstrzyganiu wyłącznie lub niemal wyłącznie o zeznania świadków koronnych, zwłaszczaM. S. (1), które w żadnym razie nie mogą być uznawane za dowód uprzywilejowany, priorytetowy lub bardziej wiarygodny w porównaniu do innych dowodów, np. wyjaśnień oskarżonych, czy zeznań innych świadków, co w konsekwencji stanowiło nieznajdującą we wskazanych przepisach podstępowania podstawę prawną niekorzystnego dla oskarżonego rozstrzygnięcia Sądu;
2. w oparciu oart. 427 § 1 i 2 i art. 438 pkt 3 k.p.k.z uwagi na wskazane wyżej naruszenia, w konsekwencji zarzucam błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżonyP. P. (2)dopuścił się zarzucanych mu czynów, podczas gdy prawidłowa analiza całego zebranego materiału dowodowego, a zwłaszcza wyjaśnień większości oskarżonych, zeznań świadków a także innych przeprowadzonych dowodów nie dozwala na przyjęcie, iż oskarżonyP.dopuścił się przedmiotowych czynów, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania.
Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący wnosi o:
uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Apelacja obrońcy oskarżonegoM. P. (1)zarzuca wyrokowi:
naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na orzeczenie w postaciart. 410 k.p.k.w związku zart. 424 k.p.k.polegające na braku oparcia wyroku na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, braku wskazania na których dowodach Sąd Okręgowy się oparł, całkowitym zaniechaniu uzasadnienia wyroku w części dotyczącej oskarżonegoM. P. (1)w sposób uniemożliwiający jakąkolwiek kontrolę instancyjną wyroku Sądu Okręgowego.
Podnosząc powyższe zarzuty apelacja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie w zakresie dotyczącym oskarżonegoM. P. (1)i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Apelacja obrońcy oskarżanegoN. B. (1)zarzuca wyrokowi:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia poprzez: - niezasadne niezastosowanie i pominięcie treściart. 424 k.p.k.polegające na tym, iż uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie, w szczególności nie zawiera wskazania jakie fakty Sąd uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach, nie wyjaśnił podstawy prawnej wyroku oraz okoliczności odnoszących się do wymiaru kary;

- niezasadne naruszenieart. 410 k.p.k.i424 § 1 i 2 k.p.k.poprzez nie uwzględnienie całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności poprzez pominięcie wyjaśnień oskarżonego oraz okoliczności obiektywnej jaką była uprzednia kradzież koparki.
2. obrazę prawa materialnego:
-art. 286 k.k.polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż w niniejszym przypadku miało miejsce doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błądS. W. (1);
-art. 65 k.k.polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżonyN. B. (1)dopuścił się czynu działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnienia przestępstwa.
3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na niezasadnym przyjęciu, iż oskarżonyN. B. (1)dopuścił się przestępstw oszustwa w związku mającym na celu popełnianie przestępstw podczas, gdy w/w jedynie uczestniczył w spotkaniu i odbył rozmowę telefoniczną mająca doprowadzić do spotkania właściciela z jej obecnym dysponentem.
Podnosząc ww. zarzuty skarżący wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieN. B. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie:
o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Apelacja obrońcy oskarżonegoP. P. (3)zarzuca wyrokowi:

a
obrazę przepisów postępowania, co miało wpływ na treść wyroku, a w szczególności :rażącą obrazęart. 424 § 1 i § 2 k.p.k.w związku zart. 410 k.p.k.ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na przeprowadzenie jego kontroli, bowiem Sąd Okręgowy nie dokonał żadnych ustaleń faktycznych a ograniczając się do bardzo ogólnych sformułowań nie odniósł się do szeregu istotnych okoliczności wynikających z przeprowadzonych dowodów,

b
Sąd Okręgowy nie wskazał w oparciu o jakie dowody i dlaczego przypisałosk. P. P.udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym i na czym ten udział miał polegać,

c
Sąd Okręgowy nie wskazał dlaczego przyjął za aktem oskarżenia, że czyn na szkodę św.S. W.popełniony został w okresie „ Kwiecień - maj, nie później niż 5 maja 2000 r.” mimo, iż z zeznań wielu świadków (np.M. K. (4), ,S. G., i innych) wynika, że czyn taki został popełniony w innym czasie, co - w przypadku uwzględnienia tych dowodów – eliminowałoby udział oskarżonego w tym zdarzeniu,

d
Sąd Okręgowy nie dokonał żadnej weryfikacji zeznań świadka koronnegoM. S. (1), dowodu na podstawie którego skazani zostali wszyscy oskarżeni (por. str. 21-22 uzasadnienia wyroku) mimo, iż w stosunku do osk.P. P. (3)są one wewnętrznie sprzeczne, nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach, a wręcz przeciwnie pozostają z nimi w rażącej sprzeczności (por. zeznania świadków wyżej powołanych a także zez. św.K.i umowa nabycia przez niego ładowarki (k.4173 – 4175), notatka urzędowa z 24 maja 2002 r. (k.4140) , zez. św.S.(k.4115-16) ,K. B.(k .4157) i in.),

e
Sąd Okręgowy w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu do prawie wszystkich dowodów i wynikających z nich okoliczności dotyczącychosk. P. P.ujawnionych w toku rozprawy, co pozwala na przyjęcie domniemania, że nie zostały one uczynione podstawą zaskarżonego wyroku ,

f
rażącą obrazęart. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k., albowiem Sąd Okręgowy pominął wszystkie dowody i okoliczności przemawiające na korzyśćosk. P. P., zarówno w zakresie przypisanego temu oskarżonemu udziałowi w związku przestępczym o charakterze zbrojnym, jak i w działaniach wymierzonych wW.,

g
błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a w szczególności, żeosk. P. P.brał udział w związku przestępczym, że wprowadził w błąd św.S. W., że brał udział w jakichkolwiek z nim rozmowach, że wprowadził tego świadka w błąd, że doprowadził pokrzywdzonego do wydaniaM. S. (1)lub innym osobom ładowarki, że stosował względem pokrzywdzonego przemoc i groźby karalne ,a także, że oskarżeni, co należy rozumieć, że iosk. P. P.nie przyznawali się do popełnienia zarzucanych im przestępstw, „choć nie zaprzeczali, że w danym czasie znaleźli się w krytycznym miejscu” (por. str. 21 uzasadnienie wyroku ), ponadto,

h
Sąd w pkt. 54 sentencji wyroku nie zaliczył osk.P. P. (3)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 7 stycznia 2003 r. do dnia 7 grudnia 2004 do czego był zobowiązany na podstawieart. 63 § 1 k.k.

Podnosząc powyższe zarzuty apelacja wnosi o

1
uchylenie wyroku zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie, ewentualnie,

2
zmianę wyroku w zaskarżonej części przez uniewinnienie osk.P. P. (3)od przypisanych mu dwóch czynów przestępnych (pkt. 1 i sentencji wyroku).

Apelacja obrońcy oskarżonegoK. M. (1)zarzuca wyrokowi:
1. obrazę przepisów postępowania, co miało wpływ na treść wyroku, a w szczególności:
1.1. rażącą obrazęart. 424 § 1 i § 2 k.p.k.w związku zart. 410 k.p.k., ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na przeprowadzenie jego kontroli, gdyż - Sąd Okręgowy nie dokonał żadnych ustaleń faktycznych a ograniczając się do bardzo ogólnych sformułowań nie odniósł się do szeregu istotnych okoliczności wynikających z przeprowadzonych dowodów,
- Sąd Okręgowy nie wskazał w oparciu o jakie dowody i dlaczego przypisałosk. K. M.udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym i na czym ten udział miał polegać,
- Sąd Okręgowy nie wskazał dlaczego przyjął za aktem oskarżenia, że czyn na szkodę św.S. W.popełniony został w okresie „Kwiecień - maj, nie później niż 5 maja 2000 r.” mimo, iż z zeznań wielu świadków (np. M.K.,K. B.,S. G.i innych) wynika, że czyn taki został popełniony w innym czasie, co - w przypadku uwzględnienia tych dowodów - eliminowałoby udział oskarżonego w tym zdarzeniu,
- Sąd Okręgowy nie dokonał żadnej weryfikacji zeznań świadka koronnegoM. S. (1), dowodu na podstawie którego skazani zostali wszyscy oskarżeni (por. str. 21 - 22 uzasad. wyr. ) mimo, iż w stosunku doosk. K. M.są one wewnętrznie sprzeczne, nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach, a wręcz przeciwnie pozostają z nimi w rażącej sprzeczności (por. zeznania świadków wyżej powołanych a także zez. św.K.i umowa nabycia przez niego ładowarki (k.4173 – 4175), notatka urzędowa z 24 maja 2002 r. (k.4140) ,zez. św.S.i in.),
- Sąd Okręgowy w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu do nieomal wszystkich dowodów i wynikających z nich okoliczności dotyczącychosk. K. M.ujawnionych w toku rozprawy, co pozwala na przyjęcie domniemania, że nie zostały one uczynione podstawą zaskarżonego wyroku,
1.2. rażącą obrazęart. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k., albowiem Sąd Okręgowy pominął wszystkie dowody i okoliczności przemawiające na korzyśćosk. K. M.a przeciwko wersji przyjętej przez Sąd, zarówno w zakresie przypisanego temu oskarżonemu udziałowi w związku przestępczym o charakterze zbrojnym, jak i w działaniach wymierzonych wS. W..
2. błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku a w szczególności, żeosk. K. M.brał udział w związku przestępczym, że wprowadził w błąd św.W., że brał udział w jakichkolwiek z nim rozmowach, że wprowadził tego świadka w błąd, że doprowadził pokrzywdzonego do wydaniaM. S. (1)lub innym osobom ładowarki, że stosował względem pokrzywdzonego przemoc i groźby karalne a także że oskarżeni, co należy rozumieć, że iosk. K. M.nie przyznawali się do popełnienia zarzucanych im przestępstw,„choć nie zaprzeczali, że w danym czasie znaleźli się w krytycznym miejscu” (por. str. 21 uzasad. wyr. ).
Wskazując na wyżej podniesione powody odwoławcze skarżący wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie osk. KM.od przypisanych mu dwóch czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.
Apelacje obrońców oskarżonegoR. G. (1)zarzucają wyrokowi:
Apelacja adw.E. S.zarzuca: obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku a mianowicieart. 4, 5 § 2, 7, 410 i art. 424 k.p.k.polegającą na przekroczeniu przez Sąd Okręgowy zasady swobodnej oceny dowodów, dokonaniu ich dowolnej oceny, naruszeniu zasad obiektywizmu i nie uwzględnieniu przez Sąd przy wyrokowaniu całości okoliczności ujawnionych w toku rozprawy sądowej poprzez uznanie za istotne jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, a nie uwzględnieniu okoliczności przemawiających na jego korzyść, a zwłaszcza uznaniu za niewiarygodne w całości wyjaśnień oskarżonegoR. G. (1), pominięciu zeznań świadkaA. P., z których wynika, że nie rozpoznał on w oskarżonym mężczyzny przekazującemu świadkowi torbę z bronią i dodatkowo nieustosunkowanie się do wątpliwościA. P., że w przekazywanej mu torbie, z uwagi na jej wymiary z całą pewnością nie zmieściłaby się broń. Sąd uwzględnił jedynie te fragmenty materiału dowodowego, a w szczególności zeznań świadka koronnegoM. S. (1), które obciążały oskarżonego.
Nadto pominięcie w uzasadnieniu wyroku kwestii braku jakichkolwiek szczegółów popełnianych przestępstw z udziałem oskarżonegoR. G. (1)z innymi oskarżonymi, którym Sąd przypisał udział w związku zbrojnym, czy braku odniesień co do popełnia innych przestępstw przezR. G. (1)- co w konsekwencji doprowadziło do uznania winy oskarżonego w ramach przypisanych mu czynów.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu Okręgowego do ponownego rozpoznania lub zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów.
Apelacja adw.L. M. (1)zarzuca:

I
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku a mających wpływ na jego treść przez ustalenie niezgodne z treścią dowodów przeprowadzonych na rozprawie poprzez:

1
przyjęcie, „że oskarżony w nieustalonych dniach w okresie kwiecień- maj 2000r., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami na trasieP.-Z.kołoN., udzielił pomocy w zbyciu ładowarki(...)w ten sposób że wiedząc iż ładowarka została uzyskana z pomocą czynu zabronionego przewiózł ją do nabywcy -J. K. (4), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw”.

2
przyjęcie, „że od nieustalonego czasu, nie wcześniej niż od listopada 1999r. do października 2000r., wP.posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci co najmniej dwóch pistoletów(...)oraz strzelbymarki M.wraz z amunicją a następnie w październiku 2000r., udzielił pomocy w handlu tą bronią w ten sposób, że na polecenieD. B. (1)przekazał ją do zbyciaM. S. (1)iP. P. (2), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw”.

II
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia:

1. przez naruszenieart. 2 § 2 k.p.k.- poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wszystkie dokonane przez Sąd ustalenia są prawdziwe,
2. przez naruszenie zasady in dubio pro reo, tj.art. 5 § 1 i §2 k.p.k.poprzez nieuwzględnienie na korzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości.
III. z ostrożności procesowej zarzucam niewspółmierną surowość kary orzeczonej wobecR. G. (1)w wymiarze 3 lat pozbawienie wolności w sytuacji braku dowodów wskazujących na popełnienie przez oskarżonego czynów objętych aktem oskarżenia i licznych czynów z tego wynikających, a także wynikających ze sprzecznych zeznań świadków i oskarżonych w tym procesie bądź też z braku zeznań obciążających oskarżonego w sposób niebudzący wątpliwości.
Podnosząc powyższe zarzuty apelacja wnosi o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoR. G. (1)od przypisywanych mu aktem oskarżenia czynów, ewentualnie

2
uchylenie wobecR. G. (1)zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.

Apelacja obrońcy oskarżanegoM. W. (1)zarzuca wyrokowi:
1) mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 424 k.p.k.:

a
poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd I instancji przypisał oskarżonemuM. W. (1)czyn zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., jakie fakty i okoliczności doprowadziły do takiego rozstrzygnięcia oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, przyjętej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemuM. W. (1), podczas gdy Sąd tego typu rozważania czyni co do innych oskarżonych, pomijając przy tym zupełnie oskarżonegoM. W. (1). Powyższe uchybienia całkowicie uniemożliwiają odtworzenie procesu myślowego Sądu i tym samym ustalenie, czym kierował się Sąd, uznając oskarżonegoM. W. (1)za winnego popełnienia czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., a w konsekwencji uniemożliwiają także poddanie zapadłego rozstrzygnięcia merytorycznej kontroli instancyjnej, wskazują na niewłaściwy proces podejmowania decyzji co do winy oskarżonegoM. W. (1)oraz czynią nierealnym zapewnienie w/w oskarżonemu prawa do obrony i realizacji naczelnej zasady procesu karnego, jaką jest zasada prawdy materialnej,

b
poprzez brak wskazania na podstawie, jakiego zgromadzonego materiału dowodowego Sąd przyjął, iż zarzuty sformułowane w akcie oskarżenia (wobec wszystkich dziewiętnastu oskarżonych, w tym oskarżonegoM. W. (1)) zostały wykazane w toku przewodu sądowego, zeznaniom, których świadków Sąd dał wiarę oraz dlaczego uznał wyjaśnienia oskarżonych za mające jedynie na celu ich ekskulpację od zarzutów, podczas gdy Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku posługuje się tylko ogólnym określeniem materiał dowodowy wobec wszystkich oskarżonych i przypisanych im czynów, nie dokonując nawet sumarycznego powołania zebranych dowodów, przy czym w odniesieniu do czynu oskarżonegoM. W. (1)Sąd meriti nie wskazuje żadnych dowodów, które doprowadziły do uznaniaM. W. (1)za winnego popełnienia czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i wymierzenia mu kary 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności, co z uwagi na wskazane także w pkt a) uchybienia w konstrukcji uzasadnienia uniemożliwia całkowicie jakąkolwiek weryfikację stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy w odniesieniu do czynu przypisanegoM. W. (1).

Na zasadzieart. 427 § 1 k.p.k.i§ 1 i 2 k.p.k.Zarzucając powyższe skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej uznania oskarżonegoM. W. (1)za winnego popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt XVII sentencji wyroku a co do którego rozstrzygnięcie znalazło się w pkt 15 sentencji wyroku i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.
Apelacja obrońcy oskarżonegoA. K. (1)zarzuca wyrokowi:
obrazę prawa procesowego,która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj.
-art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.polegającą na braku w merytorycznej części uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, wskazania przez Sąd jakie fakty w stosunku do oskarżonegoK.Sąd I instancji uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych,
-art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.polegającą na całkowitym zaniechaniu wyjaśnienia w pisemnym uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej wyroku wydanego wobecA. K. (1)w tym w jaki sposób tj. jakim konkretnie swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona zarzucanych mu czynów,
-art. 424 § 2 k.p.k.polegającą na całkowitym zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu wyroku okoliczności, które Sąd miał na względzie przy wymiarze kary orzeczonej w stosunku doA. K. (1).
W konkluzji skarżący wnosi, aby Sąd Apelacyjny w oparciu o treśćart. 437 § 11 2 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok w stosunku doA. K. (1)i przekazał jego sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Apelacja obrońcy oskarżonegoP. O. (1)zarzuca wyrokowi:
1) naruszenieart. 424 § 1 i 2 k.p.k.poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku, jakie fakty Sąd I instancji uznał za udowodnione w stosunku do oskarżonegoP. O. (1)i na jakich konkretnie dowodach się oparł; Sąd I instancji ograniczył się bowiem do lakonicznego wymienienia nazwisk kilku świadków (k.21,22), którzy zeznawali na okoliczność związku przestępczego (art. 258 § 2 kk), w którym nie brał udziału osk.P. O. (1)i nawet nie miał postawionego zarzutu w akcie oskarżenia; nadto Sąd I instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu podstawy prawnej wyroku w stosunku do osk.P. O. (1);
2) naruszenieart. 4, art. 7, art. 410 i art. 424 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej sprzecznej zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego oceny dowodu w postaci wyjaśnień osk.P. O. (1), który nie przyznał się do winy, poprzez uznanie ich za niewiarygodne w sytuacji gdy brak było dowodów, które wskazywałyby na zasadność postawionych oskarżonemu zarzutów z aktu oskarżenia.
Na podstawieart. 427 § 1 oraz art. 437 § 1 k.p.k.skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części oraz uniewinnienie oskarżonegoP. O. (1).
Apelacje obrońców oskarżonegoM. K. (1)zarzucają wyrokowi:
Apelacja adw.M. Ł.zarzuca wyrokowi:
- obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.polegającą na całkowitym pominięciu osoby oskarżonegoM. K. (1)w merytorycznej części uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, skutkującą brakiem informacji jakie fakty w stosunku do tego oskarżonego Sąd I instancji uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych,
- obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.polegającą na całkowitym zaniechaniu wyjaśnienia w pisemnym uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej wyroku wydanego wobecM. K. (1),
- obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 424 § 2 k.p.k.polegającą na całkowitym zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu wyroku okoliczności, które Sąd miał na względzie przy wymiarze kary orzeczonej m stosunku doM. K. (1).
W konkluzji apelacja wnosi, aby Sąd Apelacyjny w oparciu o treśćart. 437 § 1 i 2 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok w stosunku doM. K. (1)i przekazał jego sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Apelacja adw.B. A.zarzuca wyrokowi:
- obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a toart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.polegającą na pominięciu osoby oskarżonegoM. K. (1)w merytorycznej części uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, skutkującą brakiem informacji jakie fakty w stosunku do tego oskarżonego Sąd I instancji uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, Sąd całkowicie pominął osobę oskarżonegoM. K. (1)w pisemnych motywach wyroku;
- obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.polegającą na całkowitym zaniechaniu wyjaśnienia w pisemnym uzasadnieniu orzeczenia podstawy prawnej wyroku wydanego wobec oskarżonegoM. K. (1),
-obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 424 § 2 k.p.k.polegającą na całkowitym zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu wyroku okoliczności, które Sąd miał na względzie przy określeniu wymiaru kary orzeczonej względem oskarżonegoM. K. (1).
Na podstawieart. 427 § 1 k.p.k., w oparciu o treśćart. 437 § 1 i 2 k.p.k., skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku doM. K. (1)i przekazanie jego sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Apelacja prokuratorazaskarża wyrok wobec oskarżonych:

1
D. K. (1)- w całości

2
P. B. (1)- w całości

3
D. B. (1)- w części dotyczącej orzeczenia o karze odnośnie zarzuconych mu czynów z pkt.: I, X,XI,XII,XIII,XXXVIII części wstępnej zaskarżonego wyroku

5
R. D.- odnośnie orzeczenia o karze

6
T. B. (1)- odnośnie orzeczenia o karze

7
D. S. (1)- w całości

9.P. P. (2)- w całości, oprócz czynu z pkt XXXI części wstępnej wyroku
10.M. P. (1)- odnośnie orzeczenia o karze

11
N. B. (1)- odnośnie orzeczenia o karze

12
P. P. (3)- odnośnie orzeczenia o karze za czyn XLI części wstępnej wyroku

13
K. M. (1)- odnośnie orzeczenia o karze za czyn XLI części wstępnej wyroku

14
R. G. (1)- odnośnie orzeczenia o karze

16.A. K. (1)- w całości
17.P. O. (1)- co do winy odnośnie czynu z pkt XLVIII części wstępnej wyroku
18.I. P.- odnośnie orzeczenia o karze na niekorzyść w/w oskarżonych.
Na podstawieart. 438 pkt 1,2 i 4 k.p.k.wyrokowi temu zarzuca:

1
obrazęart. 101 § 1 pkt 3 k.k.w zw. zart. 102 k.k., polegającą na umorzeniu postępowania odnośnie czynu z pkt. XXXIV części wstępnej wyroku, kwalifikowanego zart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k., zarzuconegoosk. P. P., z powodu upływu okresu przedawnienia, który to okres upływa dopiero w 2019 roku, oraz umorzeniu z powodu przedawnienia czynu z pkt XXXVII wobecosk. P. P., gdzie okres przedawnienia mija w 2020 roku;

2
obrazęart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającą na braku w uzasadnieniu wyroku jakiejkolwiek informacji, dlaczego sąd:

a
czyny z pkt II (kwalifikowany zart. 159 d.k.k.w zw. zart. 58a d.k.k.) i III (kwalifikowany zart. 159 d.k.k.w zb z art.§ 2 d.k.k.w zw. zart. 58a d.k.k.) części wstępnej wyroku, zarzucone oskarżonymD. K.iP. B., uznał jako jeden czyn, kwalifikowany wyłącznie zart. 158§ 1 kk, co w konsekwencji doprowadziło do umorzenia w tym zakresie postępowania z powodu przedawnienia ścigania;

b
z czynów XXIII, XXIV, XXV, XXXVIII i XXXIX, zarzucanychosk. D. S.oraz z czynu XXVII, zarzucanegoosk. P. P., wyeliminował działanie w zorganizowanej grupie przestępczej, tj.art. 65 § 1 k.k., ponadto z czynu XXVII działanie w warunkach ciągu przestępstw, tj.art. 91 § 1 k.k., co mogło skutkować orzeczeniem znacznie łagodniejszych kar, niż wnioskowanych przez oskarżyciela publicznego;

c
uniewinniłosk. A. K.od zarzucanego mu czynu z pkt. XLV, orazosk. P. O.od zarzuconego mu czynu z pkt XLVIII

- co uniemożliwia jakąkolwiek merytoryczną ocenę zasadności powyższych orzeczeń.
3. rażącą niewspółmierność kar orzeczonych wobec oskarżonych:

1
D. K.- za czyny z pkt I, IV, V, VI, VI oraz orzeczonej kary łącznej;

2
P. B.- za czyny z pkt I,IV,VIII,IX oraz orzeczonej kary łącznej;

3
D. B.- za czyny z pkt I,X,XI,XII,XIII,XXXVIII oraz orzeczonej kary łącznej;

5
R.D.- za wszystkie zarzucone mu czyny (pkt I,XIX,XX,XXI);

6
T. B.- za oba zarzucone mu czyny (pkt I,XIX);

7
D.S.- za wszystkie zarzucone mu czyny (pkt XXIII,XXIV,XXV,XXXVIII,XXXIX)

9. P.P.- za czyny z pkt. XXVII, XXVIII, XXIX, XXX,XXXII, XXXIII, XXXV, XXXVII, LXIV, XXXVIII,X XXIX, XL, XLI, XLII, XLIII oraz orzeczonej kary łącznej;
10. M.P.– (czyn XLI);
11.N. B.– (czyn XLI);
12.P. P.– za czyn XLI;
13.K. M.za czyn XLI;
14.R. G.– za wszystkie zarzucone mu czyny (pkt I, XXV, XXVI);
16.A. K.– za czyny z pkt I, XLIII, XLIV oraz orzeczonej kary łącznej;
- polegającą na wymierzeniu kar znacznie poniżej wniosków złożonych przez oskarżyciela publicznego;
18. I.P.– (czyn L), polegającą na warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej wobec niej kary pozbawienia wolności, bez orzeczenia w takim wypadku jakiejkolwiek kary grzywny.
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wnosi o:

1
Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w części dotyczącej:

a
uniewinnieniaosk. A. K.od winy za czyn z pkt XLV;

b
uniewinnieniaosk. P. O.od winy za czyn z pkt. XLVIII;

c
umorzenia postępowania wobec oskarżonychD. K.iP. B.odnośnie zarzuconych im czynów z pkt II i III;

d
umorzenia postępowania wobecosk. P. P.odnośnie zarzuconych mu czynów z pkt. XXXIV i XXXVII.

2
Zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonym:

1
D. K.za czyny z pkt:

I - kary 5 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 500 zł grzywny;

IV
- kary 5 lat pozbawienia wolności oraz 100 st. po 500 zł. grzywny;

V
i VI - po uznaniu, iż stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 kkkary 4 lat pozbawienia wolności oraz 150 st. po 500 zł. grzywny;

VII
- kary 2 lat pozbawienia wolności;

oraz wymierzenie kary łącznej 15 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej 540 st. po 500 zł grzywny.

2
P. B.za czyny z pkt.:

I - kary 5 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 400 zł grzywny;
IV - kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 100 st. po 500 zł grzywny;

VIII
- kary 3 lat pozbawienia wolności oraz 5000 zł grzywny na podst.art. 215 § 1 d.k.k.;

IX
- kary 2 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 100 st. po 500 zł grzywny;

oraz orzeczenie kary łącznej 14 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej 350 st. po 500 zł. grzywny.
3)D. B.za czyny z pkt.:
I - kary 5 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 400 zł grzywny;
X i XI - uznanych jako ciąg przestępstw zart. 91 § 1 k.k.- kary 6 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 400 zł grzywny;
XII – kary 2 lat pozbawienia wolności:
XIII - kary 8 lat pozbawienia wolności oraz 300 st. po 400 zł grzywny;
XXXVIII - kary 2 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 200 st. po 400 zł grzywny;
oraz orzeczenie kary łącznej 15 lat pozbawienia wolności oraz 540 st. po 400 zł grzywny.

5
R.D.za czyny z pkt.:

I - kary 4 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 150 st. po 300 zł grzywny;

XIX
- kary 4 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 200 st. po 300 zł grzywny;

XX
- kary 6 lat pozbawienia wolności oraz 300 st. po 300 zł grzywny;

XXI
- kary 2 lat pozbawienia wolności;

oraz orzeczenia kary łącznej 14 lat pozbawienia wolności oraz 400 st. po 300 zł grzywny;

6
T. B.za czyny z pkt.:

I - kary 3 lat pozbawienia wolności;
XIX - kary 3 lat pozbawienia wolności oraz 50 st. po 100 zł grzywny;
oraz wymierzenie kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności

7
D.S., po przyjęciu, że każdego z zarzuconych mu czynów dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. w zw. zart. 65 § 1 k.k.za czyny z pkt.:

XXIII
- kary 7 lat pozbawienia wolności oraz 300 st. po 200 zł grzywny;

XXIV
- kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 200 zł grzywny;

XXV
- kary 2 lat pozbawienia wolności oraz 50 st. po 100 zł grzywny;

XXXVIII
- kary 2 lat pozbawienia wolności oraz 150 st. po 100 zł grzywny;

XXXIX
- kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 200 zł grzywny;

oraz kary łącznej 13 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz kary łącznej 540 st. po 200 zł.

9
P.P.za czyny z pkt.:

XXVII - po przyjęciu, że osk. działał w zorganizowanej grupie przestępczej, kary 3 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 70 st. po 100 zł grzywny;
XXVIII - kary 2 lat pobawienia wolności oraz 30 st. po 100 zł grzywny;
XXIX - kary 3 lat pozbawienia wolności oraz 70 st. po 100 zł grzywny;
XXX - kary 2 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 50 st. po 100 zł grzywny;
XXXII - kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 50 st. po 100 zł grzywny;
XXXIII - kary 3 lat pozbawienia wolności oraz 150 st. po 100 zł grzywny;
XXXV - kary 3 lat pozbawienia wolności;
XXXVI i XLIV- po uznaniu, że stanowią one ciąg przestępstw zart. 91 § 1 kk, kary 7 lat pozbawienia wolności oraz 300 st. po 100 zł grzywny;
XXXVIII - kary 2 lat pozbawienia wolności oraz 150 st. po 100 zł grzywny;
XXXIX - kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 100 zł grzywny;
XL - kary 2 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 100 st. po 100 zł grzywny; XLI - kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 100 zł grzywny;
XLII - kary 3 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 100 zł grzywny;
XLIII - kary 3 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 200 st. po 100 zł grzywny;
oraz orzeczenie kary łącznej 15 lat pozbawienia wolności oraz 540 st. po 100 zł. grzywny.

10
M.P.,

11
N. B.,

12
P. P.,

13
K. M.,

za zarzucony im czyn z pkt. XLI kary po 2 lata pozbawienia wolności po 30 st. po 100 zł. grzywny oraz po 15.000 zł tytułem naprawienia szkody.

14
R. G.za czyny z pkt.:

I - kary 3 lat pozbawienia wolności oraz 80 st. po 100 zł grzywny;
XXV - kary 2 lat pozbawienia wolności oraz 50 st. po 100 zł grzywny;
XXVI - kary 3 lat pozbawienia wolności;
oraz orzeczenie kary łącznej 6 lat 7 m-cy pozbawienia wolności oraz kary łącznej 100 st. po 100 zł grzywny.
16)A. K.za czyny z pkt.:
I - kary 1 rok pozbawienia wolności oraz 50 st. po 80 zł grzywny;
XLIII - kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 100 zł grzywny;
XLIV - kary 3 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 150 st. po 100 zł grzywny;
oraz orzeczenie kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej 300 st. po 100 zł grzywny.
18) I.P.za zarzucony jej czyn zpkt. Lobok orzeczonej kary pozbawienia wolności, kary grzywny - na podstawieart. 33 § 2 k.k.- w wymiarze 30 st. po 50 zł grzywny.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności celowym jest przedstawienie historii niniejszej sprawy, bowiem jej dotychczasowy przebieg nie jest bez znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Do Sądu Okręgowego w Warszawie wpłynął akt oskarżenia z dnia 17 lutego 2003 r. przeciwko 29 oskarżonym, w tym oskarżonym objętych przedmiotowym wyrokiem ( t 52). W dniu 4 lutego 2005 r. po stosownych decyzjach procesowych zapadł wyrok wobec 26 oskarżonych (sygn. VIII K 71/03 k 6413 t.82). Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy 18 oskarżonych oraz prokurator na niekorzyść oskarżonychD. K. (1),P. B. (1),D. B. (1),R. D.,M. S. (2),D. S. (1),P. P. (2),R. G. (1)iA. K. (1)w części dotyczącej orzeczenia o karze.Wyrok ten został przez Sąd Apelacyjny uchylony wobec oskarżonychD. K. (1),P. B. (1),D. B. (1),E. J. (1),R. D.,T. B. (1),M. S. (2),D. S. (1),G. D.,M. P. (1),N. B. (1),P. P. (3),K. M. (1),R. G. (1),M. W. (1), w części skazującej wobecP. P. (2),A. K. (1)iP. O. (1)oraz na mocyart. 435 kpkwobecJ. R. (1),M. L.,J. Ł. (1),D. P. (1),I. P.oraz wobecT. S.w zakresie czynów L i LIII i sprawa w powyższym zakresie została przekazana do ponownego rozpoznania (t 92).
Sąd Okręgowy na mocy art. 345 § 1 i 2 przekazał sprawę prokuratorowi w celu uzupełnienia śledztwa. Prokurator złożył do Sądu Okręgowego nowy akt oskarżenia z dnia 18 października 2007 r. przeciwko 24 oskarżonym (t 100) Objęci tym aktem oskarżenia oskarżeniJ. R. (1),M. L.,M. S. (2),G. D.,T. S.,D. P. (1)poddali się karze i wobec nich został wydany w dniu 28 kwietnia 2008 r. wyrok, który uprawomocnił się w dniu 5 maja 2008 r. (k 11448). W tej sytuacji do rozpoznania pozostała sprawa 18 oskarżonych, a nadto sprawaM. K. (1)(sygn. XVIII K 129/08) połączona do wspólnego rozpoznania. W dniu 30 października 2013 r. został wydany zaskarżony wyrok. W wyroku tym Sąd Okręgowy zastosował własną numerację zarzutów przedstawionych w akcie oskarżenia, bowiem pomijając zarzuty stawiane w/w oskarżonym, którzy poddali się karze, nadał zarzutom stawianym pozostałym oskarżonym kolejne numery. I tak zarzut postawiony oskarżonemuA. K. (1)zart. 171 § 1 kkw zw. zart. 12 kkiart. 65 kk, dotyczący posiadania materiałów zawierających substancje wybuchowe, został w nowym akcie oskarżenia oznaczony numerem 50 (poprzednio nr 52), a w zaskarżonym wyroku jako zarzut 45; zarzut postawiony w akcie oskarżeniaP. O. (1)w punkcie 56 (poprzednio 58) zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkdotyczący nabycia obrazu pochodzącego z przestępstwa w zaskarżonym wyroku oznaczono jako zarzut 48.
Powołano powyższe zarzuty stawiane oskarżonymA. K. (1)iP. O. (1), ponieważ z urzędu należy stwierdzić, że w tym zakresie Sąd Okręgowy dopuścił się rażącego uchybienia stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną wart. 439 § 1 pkt 8 kpk. Postępowanie karne co do tych czynów zarzucanych oskarżonym zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 24 lutego 2005 r. sygn. VIII K 71/03. Wyrokiem tym obaj oskarżeni zostali uniewinnieni od dokonania wyżej określonych czynów (pkt 74 i 82) i to rozstrzygnięcie nie zostało zaskarżone przez prokuratora, a wyrok odnośnie obu oskarżonych uchylono tylko w części skazującej. Nowy akt oskarżenia obejmował w/w czyny i Sąd Okręgowy bezkrytycznie wydał ponowne rozstrzygnięcie uniewinniając obu oskarżonych od dokonania tych czynów. W związku z tym mając na uwadzeart. 439 § 1 pkt 8 kpkorzeczenie w tym zakresie podlegało uchyleniu a postępowanie umorzeniu. W takiej sytuacji zarzutyapelacji prokuratoraodnoszące się do w/w czynów zarzucanych oskarżonymA. K. (1)iP. O. (1)są bezprzedmiotowe.
Przechodząc do zarzutów zawartych w apelacjach to trzeba zgodzić się z obrońcami wszystkich oskarżonych oraz prokuratorem, że Sąd Okręgowy w sposób rażący naruszył przepisart. 424 § 1 i 2 kpk, bowiem przy sporządzaniu motywów pisemnych zaskarżonego wyroku nie spełnił chociażby minimalnych wymogów tego przepisu i choćby skrótowo ustosunkował się w części motywacyjnej orzeczenia względem wszystkich oskarżonych oraz istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia okoliczności o charakterze faktycznym i prawnym. Uzasadnienie, mimo, że sporządzane przez okres kilkunastu miesięcy, nie odnosi się do wszystkich oskarżonych, nie przedstawia podstawy faktycznej orzeczenia, nie wskazuje dowodów, które zadecydowały i dlaczego o przyjęciu winy konkretnych oskarżonych w zakresie konkretnych zarzucanych im czynów za udowodnioną, nie wyjaśnia podstawy prawnej orzeczenia oraz okoliczności, które zdeterminowały wymiar kar oskarżonym. Innymi słowy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wyjaśnia dlaczego zapadł takiej treści wyrok wobec 19 oskarżonych. Tak wadliwie sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie tylko utrudnia kontrolę odwoławczą, ale także utrudnia stronom skontrolowanie wyroku, a w konsekwencji skonstruowanie apelacji.
Pomimo uznania zarzutu wszystkich apelacji za zasadny to ich wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie podlegał uwzględnieniu przede wszystkim ze względu na treśćart. 455a kpkobowiązującego od dnia 1 lipca 2015 r. Warto zauważyć, że apelacje były sporządzane przed dniem 1 lipca 2015 r., niemniej jednak nie można uznać, aby wadliwość uzasadnienia wyroku i w tamtym okresie automatycznie przesądzała o uchyleniu wyroku. Szczególnie uwaga ta odnosi się do apelacji prokuratora, dla którego wyznacznikiem przy jej sporządzaniu powinien być przepisart. 434 § 1 kpk, aby można rozważać zasadność apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonych.
Podkreślić trzeba, że kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku nie sprowadza się tylko do kontroli jego uzasadnienia, jednak nie można też uznać, aby prawidłowo sporządzone motywy pisemne nie miały znaczenia w toku tej kontroli. Stanowią one bowiem punkt wyjścia dla zbadania zasadności rozstrzygnięcia, o czym decyduje całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, a niespełnienie wymagań określonych wart. 424§ i 2kpkwskazuje na potrzebę przeprowadzenia szczególnie wnikliwej i skrupulatnej kontroli zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie punkt wyjścia do kontroli odwoławczej stanowi treść wyroku i ogólne wnioski Sądu Okręgowego co do oceny zeznań świadków, pokrzywdzonych oraz świadków koronnych mających w przeważającej części istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.
Obrońcy większości oskarżonych obok zarzutu obrazyart. 424 kpkstawiają zarzut obrazyart. 410 kpkiart. 7 kpkkwestionując możliwość dokonania ustaleń faktycznych na podstawie zeznań szczególnie świadka koronnegoM. S. (1). Z takim stanowiskiem zgodzić się nie można.
Na wstępie warto przypomnieć, że instytucja świadka koronnego to instytucja ustawowa, która z istoty rzeczy ma zastosowanie wobec osoby podejrzanej w toczącym się przeciwko niej postępowaniu karnym, i która była członkiem związku lub grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, a więc współuczestnikiem przestępstw, do których odnoszą się zeznania. Skorzystanie z uprawnień ustawowych jest prawem osoby podejmującej taką decyzję, a warto zauważyć, że nie są to decyzje nieprzemyślane, czy podjęte pod wpływem impulsu, tym bardziej, że nie są one łatwe dla tych osób z racji różnego rodzaju przestępczych, ale i emocjonalnych, powiązań, jak też ze względu na ostracyzm środowiska, w którym dotychczas przebywali, skutkujący nawet zagrożeniem życia. Podjęcie przez podejrzanego decyzji o współpracy to nie tylko przewidziane ustawowo prawo, ale i zobowiązania, określone wart. 3 ustawy o świadku koronnym, które bierze na siebie dana osoba. W razie wykazania, że świadek koronny złożył nieprawdziwe zeznania grożą mu poważne konsekwencje (art. 10,11 ustawy o świadku koronnym), bowiem wolą ustawodawcy było skłonienie świadka do mówienia prawdy i wyeliminowanie możliwości składania fałszywych zeznań.
Nie można uznać, iż wobec tego rodzaju świadków winien istnieć założony z góry nakaz nieufności skoro zeznają oni w określonej sytuacji procesowej, oczywistym też jest, że nie jest to „superdowód”, ale dowód, który podlega skrupulatnej analizie, aby wnioski z niej wyprowadzone spełniały warunekart. 2 § 2 kpk. Nie można też uznać, iż dowody tego rodzaju podlegają prawnej dyskwalifikacji tylko dlatego, że brak jest ich potwierdzenia innym dowodem (dowodami). Dowód z zeznań świadka koronnego jak i zeznań świadków, którzy w swojej sprawie karnej podjęli współpracę celem skorzystania zart. 60 § 3 kk, podlega ocenie w ramachart. 7 kpki ocena ta dokonywana jest zarówno z uwzględnieniem treści i wymowy konkretnego dowodu, jak i w sposób kompleksowy mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Świadkowie koronni przesłuchani w niniejszej sprawie –J. S. (1),M. S. (1)a nadto skazanyJ. R. (1)korzystający zart. 60 § 3 kk– swoimi zeznaniami dostarczyli dowodów przede wszystkim wskazujących na popełnienie przez siebie szeregu przestępstw, odnośnie których musieli podać osoby z nimi współdziałające, opisać ich role i okoliczności popełnionych przestępstw. Nie jest to przerzucenie odpowiedzialności za własne czyny na te osoby, czy minimalizowanie swojej winy, ale wypełnianie przyjętego na siebie zobowiązania. Ich relacje były konsekwentne, jednoznaczne i wzajemnie korespondujące, znajdowały też potwierdzenie w innych dowodach tworząc z nimi spójną całość.
Sąd odwoławczy nie kwestionuje, iż odnośnie niektórych czynów (o czym niżej) zarzucanych oskarżonym na ich sprawstwo wskazywał jedynie świadek koronnyM. S. (1). Nie oznacza to, że z tego powodu dowód ten powinien zostać zdyskredytowany i to w sytuacji, gdy żadna z apelacji nie wykazała, aby pomówienia były wynikiem fałszywego obciążenia oskarżonych, bądź motywowane chęcią przerzucenia własnej odpowiedzialności na inne osoby. Nie można czynić zarzutu Sądowi I instancji, iż wiarygodność świadka oceniał też na podstawie wielogodzinnego bezpośredniego kontaktu ze świadkiem. Sposób składania zeznań, gesty, mimika, nie pozostają bez znaczenia dla oceny wiarygodności osoby przesłuchiwanej.
Nie sposób też uznać za niewiarygodne zeznania świadka koronnego tylko dlatego, że zawierają drobne nieścisłości, gdy uwzględni się rozmiar składanych zeznań oraz zakres czasowy, którego one dotyczyły, a także upływ czasu od popełnienia czynów do momentu składania zeznań. W realiach niniejszej sprawy nie ma miejsca sytuacja, aby każdy ze świadków składając zeznania odmiennie obrazował te same zdarzenia, aby zeznania zawierały ewidentne sprzeczności, czy dopiero po upływie wielu miesięcy przedstawiał okoliczności, które z punktu widzenia doświadczenia życiowego, nie mogły zostać zapomniane bezpośrednio po zdarzeniu będącym przedmiotem depozycji.
Faktem jest, że świadkowie nie zawsze potrafili precyzyjnie określić datę popełnionych przestępstw, nie są to jednak okoliczności, które podważać by miały wiarygodność ich zeznań. Świadkowie nie prowadzili ewidencji dokonanych przestępstw, a ich zeznania są spontanicznymi relacjami tego co zapamiętali. Nie ukrywali, iż pewnych okoliczności nie pamiętają, czy też w pewnych zakresach nie mają wiedzy.
Oceniając zeznania przesłuchanych świadków koronnych trzeba mieć również na uwadze to, że organy ścigania nie tyko nie znały współsprawców, ale w zdecydowanej większości przypadków nie miały wiedzy o popełnionych przestępstwach, ponieważ pokrzywdzeni o tym nie zawiadamiali policji. Ustalenia co do osób pokrzywdzonych nastąpiły po przesłuchaniuM. S. (1)i wówczas składane przez pokrzywdzonych zeznania potwierdzały w pełnym zakresie jego depozycje. Relacje tego świadka dotyczyły przestępstw przez niego dokonanych we współdziałaniu z konkretnymi oskarżonymi, których znał jako członków „grupy(...)”, zdarzeń, w których brał udział wraz z innymi oskarżonymi i co do zasady była to wiedza innego rodzaju niż świadka koronnegoJ. S. (1). Ta różnica wynikała z pozycji jaką w strukturze „grupy(...)” obaj zajmowali i w konsekwencji jakiego rodzaju przestępczą działalność prowadzili. Opis tej działalności, działalności „grupy(...)”, jej skład, organizacja, okoliczności dotyczące posiadania broni przez tę „grupę”, rodzaj dokonywanych przestępstw, sposób rozliczania pieniędzy, podawany przezJ. S. (1)iM. S. (1)jest nie tylko jednoznaczny i konsekwentny, ale zeznania tych świadków w pełni korespondują ze sobą. Znajdują też potwierdzenie w zeznaniach innych członków „grupy(...)”, tj.S. K.,J. R. (1),M. S. (2), a także w wyjaśnieniach oskarżonegoM. K. (1)składanych w śledztwie. Dlatego trafne jest twierdzenie, iż zeznania świadków, ze szczególnym uwzględnieniem świadków koronnychM. S. (1)iJ. S. (1), zasługują na wiarę, co powoduje, iż stanowią podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku.
Odnośnie apelacji obrońców oskarżonychD. K. (1),P. B. (1),D. B. (1),R. D.,T. B. (1),P. P. (3),K. M. (1),R. G. (1),J. Ł. (1),A. K. (1)iM. K. (1)w zakresie czynu zart. 258 § 2 kk
W sprawie nie może budzić wątpliwości, iż zebrane dowody jednoznacznie przekonują o istnieniu związku przestępczego – tzw. grupy(...)– który spełniał wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku warunki świadczące o zasadności stanowiska Sądu Okręgowego. Związek ten miał na celu popełnianie przestępstw w postaci kradzieży i obrotu tak uzyskanymi samochodami, rozbojów, wymuszeń rozbójniczych, obrotu narkotykami.
Okoliczności powyższe wynikają jednoznacznie z zeznań świadków koronnychJ. S. (1)(k 12619v t.108; k 12711 t.109; 13262 t.111) iM. S. (1)(k 12101 t.106, 12333; 12497 t.107; 13022, 13033, 13116, 13140, t.110; 13154 – 13202 t.111), a także zeznańS. K.(k 13909 t. 114),J. R. (1)(k 13215 t. 111; 13713 t.113; 14061 t.115),M. S. (2)(k 11445v t.101; 12797 t.107; 14462, 14505 t.117; 14717 t. 118),R. P.(13777v t. 114),I.Ł.(k 13730v) oraz z wyjaśnieńM. K. (1)złożonych w postępowaniu przygotowawczym (k 11950/ k 328 -341 zał. akt SR XVIII K 129/08).
Dowody powyższe w sposób jednoznaczny wskazują, iż został założony związek przestępczy, tzw. grupa(...), z biegiem czasu bardzo liczebna i prowadząca rozległą działalność przestępczą. Była to grupa ludzi wysoce zorganizowana, z wyraźnym przywództwem tzw. zarządem, któremu podlegały osoby dowodzące poszczególnymi grupami, (m.in. taką osobą byłJ. S. (1),J. P.), na których czele stały też konkretne osoby w charakterze przywódców. Hierarchiczna organizacja, podporządkowanie członków grupy ich przywódcom, tworzyło specyficzną, trwałą strukturę przestępczą, którą świadekJ. S. (1)określił jako „wojskową”, był rozkaz to podlegał wykonaniu (k 145 i nast.). Działania przestępcze były planowane, uzgadniane, polecenia podlegały bezwzględnemu wykonaniu, niejednokrotnie dochodziło do wymuszania posłuszeństwa, a niesubordynacja podlegała karze finansowej, fizycznej, bądź wykluczeniu z grupy. Proponowane działania przestępcze w zależności od ich wagi musiały zyskać akceptację przywódców tzw. kapitanów, bądź „zarządu”. Poszczególne osoby były przyjmowane do „grupy”, każda z osób wchodzących w jej miała określoną pozycję, była możliwość awansowania za przestępcze zasługi na wyższy szczebel w tej przestępczej hierarchii. Kontakty z osobami stojącymi najwyżej w strukturze „grupy(...)” były ograniczone, mogły je mieć tylko konkretne osoby, taka zasada komunikacji dotyczyła też „kapitanów”. Pieniądze pochodzące z przestępstw dokonywanych przez konkretne osoby zawsze były dzielone kaskadowo, aby kolejno ostatecznie trafić w uzgodnionej części do osób stanowiących „zarząd”. Członkowie „grupy(...)” akceptowali te cele i zasady, był to podstawowy warunek przynależności, którego należało bezwzględnie przestrzegać, byli dyspozycyjni, gotowi do realizacji wyznaczonych zadań, zależni od woli i decyzji przywódców podgrup, a ci w ważnych decyzjach przestępczych zależni od swoich „przełożonych”. Wszystkich członków tego związku łączyła wspólna wola popełniana przestępstw i świadomość, że mają poparcie, pomoc i ochronę „grupy”.
W świetle ww. dowodów nie może budzić wątpliwości, iż ten związek przestępczy określany mianem „grupy(...)” miał charakter zbrojny. Dysponował bowiem różnymi jednostkami broni, amunicji, m.in. pistoletami(...)i bronią gładkolufowąM., przeznaczonymi do dyspozycji jego członków w miarę potrzeby, która w pewnym okresie przechowywana była przez członka tej grupy oskarżonegoR. G. (1). Wynika, to w sposób zdecydowany z zeznańJ. S. (1)(k 233, 324, 371-3),M. S. (1)(k 13165/675, 862, 1054, 1082,1089),S. K.(k 3347, 3388, 3394, 3409,3359),M. S. (2)(k 11445v, 12797). Broń będąca w posiadaniu grupy została zakupiona w roku 1996 i 1999 przez oskarżonegoD. B. (1)z pieniędzy grupowych. Broń była też w dyspozycji podgrupy określanej jako „grupaB.”, której przywództwo tworzyli oskarżeniD. K. (1),P. B. (1)orazM. B. (1),J. M. (2),J. R. (1)i do pewnego czasuM. L.oraz podgrupyM. S. (2), w skład której m. in. wchodzili m.in. oskarżeni,R. G. (1),M. S. (3),P. P. (3), którzy odłączyli się z podgrupyJ. S. (1), przechodząc, razem zP. K. (3), do dyspozycjiJ. P..
Udział w związku przestępczym, tzw. grupie(...), oskarżonychD. B. (1),D. K. (1),P. B. (1),R. D.,T. B. (1),J. Ł. (1),P. P. (3),K. M. (1),R. G. (1),A. K. (1),M. K. (5), a takżeJ. S. (1),M. S. (1),P. P. (2),D. S. (1),J. R. (1),S. K.,M. S. (2)wynika z ww. dowodów. Świadkowie ci zeznając wielokrotnie, ze względu na rozległą działalność przestępczą, w której sami uczestniczyli, w sposób konsekwentny, zdecydowany i wzajemnie ze sobą korespondujący opisali udział także oskarżonych w „grupie(...)” (i innych osób odpowiadających w innych procesach), rolę oskarżonych w strukturze grupy i podejmowane przez nich działania przestępcze.
ŚwiadkowieJ. S. (1),M. S. (1),S. K., we wszystkich swoich zeznaniach składanych w śledztwie ( t I-VI i in.) oraz na rozprawie jednoznacznie twierdzili, iżD. B. (1)ps. (...)był w „grupie” od początku lat 90, później pod przywództwemJ. S. (1), miał „swoją strukturę” i pełnił znaczącą rolę w „grupie(...)”. Był łącznikiem między podgrupami aJ. S. (1), przekazywał niżej uzgodnione z nimi polecenia, członkowie podgrup z oskarżonym uzgadniali przedsięwzięcia przestępcze, jemu przekazywali określoną procentowo stawkę pochodzących z przestępstw pieniędzy, on był odpowiedzialny za broń związku, on kupował broń, miał swoich dilerów narkotyków m.in.P. P. (2). Rozszerzył działalność „grupy(...)” na inne miejscowości wP., m.in.O.,P.,L.. Jego bliskim „współpracownikiem” był m.in.S. K.ps. (...)oraz oskarżonyM. K. (1)(k 390, 673, 940, 949, 953,1035)). To oskarżony zwerbował do „grupy” świadkaM. S. (1), który stał się „wspólnikiem” oskarżonegoP. P. (2).
J. S. (1)podlegała też podgrupa określana jak „grupaB.”, w której równorzędny status decyzyjny posiadali oskarżeniD. K. (1),P. B. (1)ps. (...)orazM. B. (1),J. R. (1),J. M. (2)iM. L.. Mieli oni swoją grupę, której członkom wydawali polecenia, egzekwowali ich wykonanie, sami też stanowili ochronęJ. S. (1). Po aresztowaniuJ. S. (1)ich znaczenie i pozycja niezmiernie wzrosła, bowiem jak to określiłS. K.(k 3347) „zyskali władzę na całyP.”.
Inną podgrupę tworzyli m.in.M. S. (2), oskarżonyD. S. (1)oraz oskarżeniR. G. (1)iP. P. (3)określani przez świadków jako „żołnierze w bojówceS.” (k 234-258). OskarżeniD. B. (1),D. K. (1),P. B. (1),R. G. (1)ps. (...),M. K. (1)uczestniczyli, tak jak świadekM. S. (1), i inne wskazywane osoby, w codziennych spotkaniach zJ. S. (1), określanych jako „wieczorne spacery”, w czasie których relacjonowano i omawiano bieżące wydarzenia związane z działalnością przestępczą, podejmowano decyzje, uzgadniano propozycje przestępczych działań, oskarżonyD. B. (1)przekazywał pieniądze z dokonanych przestępstw, przedstawianoJ. S. (1)niektórych nowych członków grupy, w czasie tych spotkań zapadły też decyzje o zakupie broni i sposobie finansowania tego zakupu. Również na tych spotkaniach decydowano o udzielaniu pomocy aresztowanym członkom grupy, m.in.D. B. (1)zarządził zbiórkę pieniędzy wśród obecnych na spotkaniu „na wykupienie” z aresztu oskarżonychiK. M. (1)(zeznaniaM. S. (1)k 12356,13203/1121).
Od stycznia 2001 r. na udział w „grupie(...)” wyraził zgodę oskarżonyA. K. (1), dysponujący bronią w postaci pistoletu(...), prowadzący działalność przestępczą wJ.i okolicy, został zaakceptowany przezM. B. (1)i od tego czasu przekazywał 20% z uzyskanych z przestępstw pieniędzy „grupieB.” za pośrednictwemM. S. (1)i oskarżonegoP. P. (2)do czasu swojego aresztowania, tj. do dnia 13 czerwca 2001 r. (k 13146v i nast./946).
W świetle zeznań ww. świadków należy zaakceptować stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w zaskarżonym wyroku co do tego, iż oskarżeniD. K. (1),P. B. (1),D. B. (1),M. K. (1),P. P. (3),R. G. (1)iA. K. (1)brali udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw. Oskarżeni mieli pełną świadomość przynależności do tej organizacji przestępczej akceptowali jej cele, identyfikowali się z nią, mieli też wiedzę, iż związek dysponuje bronią, magazynowaną u konkretnej osoby, przechowywaną też przez oskarżonegoR. G. (1), którą posługiwano się w miarę potrzeby, a więc wtedy kiedy należało według przywódców co najmniej zademonstrować siłę wobec innych grup przestępczych. Po 5 grudnia 1999 r. tj. po zabójstwieA. K. (4)ps. (...)wzrosły obawyJ. S. (1)o swoje życie i w związku z tym pod jego domem członkowie grupy m.in. oskarżeniD. S. (1),M. K. (1),P. P. (2), świadkowieM. S. (1),S. K.na zmianę pełnili ochronę dysponując bronią przekazywaną sobie przy wymianie składów osobowych ochrony.
Jeżeli chodzi o pozostałych oskarżonych, którym postawiono zarzut zart. 258 § 2 kk, tj.R. D.,T. B. (1),J. Ł. (1)iK. M. (1),to należy zgodzić się, iż oni również brali udział w związku przestępczym mającym na celu popełnianie przestępstw tzw. „grupie(...)”. Gdyby oskarżonyK. M. (1)ps. (...)nie był członkiem tego związku, o czym zeznajeM. S. (1), to stojący wyżej w hierarchii grupy, nie zarządzili by zbierania pieniędzy na jego (i też oskarżonegoP. P. (3)) „wykupienie” z aresztu, ponadto nie przez przypadekM. S. (1)pojechał po tego oskarżonego iP. P. (3)gdy przystąpił wraz z innymi do realizowania zaplanowanego przestępstwa odnośnie ładowarkiS. W. (1)( zarzut 41)
OskarżonyR. D.według zeznańJ. S. (1),M. S. (1),M. S. (2),J. R. (1)był członkiem „grupy(...)” tak jak i oskarżonyT. B. (1)ps. (...), który został wskazany i rozpoznany przezJ. S. (1)jako członek tej „grupy” a zarazem podgrupy, w której byłR. D.(k 215, 295, 325). Dowodem w tym zakresie są też zeznaniaJ. R. (1)(k 13713 t.113; 14060) iK. Z. (2)(k 5373).
Jeżeli chodzi o oskarżonegoJ. Ł. (1)ps. (...)to według świadkówM. S. (1)(k 12341/959),J. S. (1)(k 12620/327),S. K.(k 3350, 3354v) był członkiem „grupy(...)”, w ramach której zajmował się obrotem kokainą. Świadkowie znali go, opisali nie tylko jego działalność zawodową, ale działania przestępcze, przy czym według ich relacji polegały one tylko na obrocie narkotykami. Faktem jest, co podnosi obrońca oskarżonego w apelacji, iżJ. S. (1)na rozprawie podał, iżJ. Ł. (1)ps. (...)to „taki bardziej wolny strzelec, był przyP.” (k 12620 t.108). Nie można jednak uznać, aby to twierdzenie, w świetle całokształtu zeznań ww. świadków, wieloletniego przestępczego działania oskarżonego prowadzącego obrót kokainą, „przyP.”, czyliJ. P.zajmującym w tymże związku przestępczym wyższą pozycję w hierarchii, przeczyły udziałowi tego oskarżonego w związku przestępczym. To, że oskarżony nie był w konkretnej podgrupie przestępczej, a bezpośrednio podlegałJ. P.nie może być uznane, jak sugeruje skarżący, iż oskarżony nie brał udziału w strukturach tegoż związku przestępczego.
Również podnoszony w apelacjach obrońców ww. oskarżonych fakt, że oskarżeni nie przyznali się do udziału w przestępczej „grupie(...)” nie może stanowić zasadnego argumentu, bowiem zebrane dowody przeczą stanowisku oskarżonych w sposób zdecydowany. Analiza zeznań świadków tak co do ich treści jak i we wzajemnej korelacji nie pozwala na uznanie argumentów apelacji za zasługujące na uwzględnienie. Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoR. G. (1)to podnieść trzeba, że uszło uwagi skarżącej, iż o udziale oskarżonego w związku przestępczym o charakterze zbrojnym świadczą zeznania nie tylkoM. S. (1), ale iS. K.orazJ. S. (1). Wbrew twierdzeniu autorki apelacjiJ. S. (1)rozpoznając oskarżonego wyraźnie określił okoliczności jego poznania w 1998 r. Podał bowiem, że przedstawił goD. B. (1)ps. (...)zeS. K.ps. (...)jako członka grupy, który był „w grupie uderzeniowejB.”, a na codzień instruktorem na siłowni (k 380). Również zeznaniaM. S. (1)iS. K.są jednoznaczne co do udziału i roli oskarżonego w grupie, w tym przechowywania broni (np. k 1054, 3407), a też z niej korzystania, co wynika z relacjiJ. S. (1)(k 154).
Jeżeli chodzi o okresy udziału oskarżonych w „grupie(...)” to przystąpienie do grupy poszczególnych oskarżonych wynika z zeznań świadkówJ. S. (1),M. S. (1),S. K.,J. R. (1), którzy również te okresy działalności w „grupie przestępczej” odnoszą do pewnych znaczących zdarzeń. Faktem jest, co podnosi obrońca oskarżonychD. K. (1)iP. B. (3), że odnośnie innego członka ich podgrupy, tj.M. B. (1)przyjęto w innej sprawie o sygn. VIII K 438/05 okres jego przynależności do tego związku przestępczego o charakterze zbrojnym od 1999 r. Jednak ta okoliczność nie może zdeterminować przedmiotowego rozstrzygnięcia, skoro w niniejszej sprawie zebrane dowody wskazują na prawidłowe przyjęcie tego okresu w akcie oskarżenia, a następnie w zaskarżonym wyroku.
Jeżeli chodzi o końcowy okres udziału oskarżonych w „grupie(...)”, za wyjątkiem oskarżonegoD. K. (1),P. B. (1),A. K. (1)to ustalony został na sierpień 2000 r., tj. czas gdy nastąpiły aresztowania wielu członków tejże grupy. OdnośnieD. K. (1)w tym zakresie nie podzielono argumentu apelacji. Oskarżony ten, jak wynika z zeznańM. S. (1), ukrywał się wP., gdzie następnie został zatrzymany, ale wcześniej nadal prowadził działalność jako członek „grupy(...)”, tak jak i oskarżonyA. K. (1)do czasu zatrzymania (k 946). Również nie uznano za zasadny argument apelacji obrońcy oskarżonegoP. P. (3)dotyczący aresztowania oskarżonego w dniu 5 maja 2000 r., w tym dniu został również zatrzymanyK. M. (1). Nie można uznać, iż z chwilą aresztowania zakończyli oni działalności w „grupie(...)”, skoroD. B. (1)organizował dla nich pomoc, jako członków tej grupy.
W powyższym zakresie dokonano korekty zaskarżonego wyroku odnośnie oskarżonegoP. B. (1), bowiem został on tymczasowo aresztowany w dniu 28 kwietnia 2001 r. i brak jest dowodów, aby można uznać jego udział w „grupie” do sierpnia 2001 r., dlatego datę 27 kwietnia 2000 r. przyjęto jako końcowy okres jego udziału w związku przestępczym o charakterze zbrojnym.
Zmiany również wymagał okres udziału w „grupie(...)” oskarżonegoM. K. (1), który sam w śledztwie określił, że było to od 1997 roku. Jednocześnie podał okoliczności „zerwania kontaktów” z tą „grupą” (k 328 i nast. zał akt XVIII K 129/08), które wskazują, że było to po aresztowaniuJ. S. (1).J. S. (1)został tymczasowo aresztowany w dniu 18 grudnia 1999 r., a świadekM. S. (1)zeznał, iż właśnie w tym czasie nastąpiło wykluczenie oskarżonego z „grupy(...)” ( k 13154v). Ta korelacja między wyjaśnieniami oskarżonegoM. K. (1)złożonymi w śledztwie a konsekwentnymi zeznaniamiM. S. (1)pozwala na stwierdzenie, iż wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie i odwołujące w sposób nieprzekonywujący wyjaśnienia pierwotne, stanowią przyjętą formę obrony.
Dokonując kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny nie znalazł dowodów, które wskazywałyby, że oskarżeniR. D.,T. B. (1),K. M. (1)iJ. Ł. (1), jako członkowie związku mającego na celu popełnianie przestępstw posiadali wiedzę, obejmowali swoją świadomością, bądź co najmniej godzili się na to, że związek, w którym uczestniczyli posługuje się bronią. Do uznania winy w tym zakresie nie wystarczy ustalenie, że „grupa(...)’ stanowiąca związek mający na celu popełnianie przestępstw miała charakter zbrojny, ale koniecznym jest ustalenie w tym zakresie okoliczności podmiotowych.
ŚwiadkowieJ. S. (1),M. S. (1),S. K.nie mieli wątpliwości, co wynika z zeznań z rozprawy i ujawnionych zeznań ze śledztwa, że ww. oskarżeni byli członkami „grupy(...)”, wiedzieli, że oskarżonyJ. Ł. (1)ps. (...)„rozprowadzał” narkotyki, żeR. D.iT. B. (1)podporządkowani byliJ. P., aK. M. (1), według zeznańM. S. (1), był „wspólnikiem”P. P. (3)i dla obu była organizowana pomoc, gdy zostali aresztowani. Nie zostały jednak w toku postępowania przedstawione inne dowody, które pozwoliłyby na ustalenie, że ww. oskarżeni mieli świadomość co do zbrojnego charakteru związku przestępczego, w którym brali udział, jak też z przeprowadzonych dowodów nawet nie można wyprowadzić takiego wniosku. Niewątpliwie z całą stanowczością nie można też wykluczyć tego, że oskarżeniR. D.,T. B. (1),K. M. (1),J. Ł. (1)orientowali się, że „grupa(...)”, której są członkami dysponuje bronią palną. Jednak ustalenia co do winy oskarżonych nie mogą opierać się na przypuszczeniach, czy domniemaniach, dlatego odnośnie ww. oskarżonych Sąd odwoławczy uznał, iż nie można przypisać im popełnienia czynu zart. 258 § 2 kk. Oskarżeni swoim działaniem, polegającym na udziale w związku mającym na celu popełnianie przestępstw, co zostało udowodnione, wyczerpali dyspozycjęart. 258 § 1 kk– ze względu na treśćart. 4 § 1 kk– w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r.
Mając na uwadze upływ czasu od chwili popełnienia tego czynu przez oskarżonychR. D.,T. B. (1),K. M. (1),J. Ł. (1), zagrożenie ustawowe nieprzekraczające trzech lat pozbawienia wolności za czyn zart. 258 § 1 kkw brzmieniu do dnia 1 maja 2004 r. ze względu naart. 4 § 1 kkoraz treśćart. 101 § 1 pkt 4 kpkiart. 102 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. należy stwierdzić, że nastąpiło przedawnienie karalności tego przestępstwa. Dlatego w tym zakresie wyrok uchylono i postępowanie na mocyart. 17 § 1 pkt 6umorzono.
Nie nastąpiło natomiast przedawnienie karalności przestępstwaart. 258 § 2 kkw brzmieniu, ze względu na treśćart. 4 § 1 kk, obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r., którego dopuścili się oskarżeniP. B. (1),D. B. (1),P. P. (3),R. G. (1),A. K. (1)iM. K. (1). Czyn ten był zagrożony karą pozbawienia wolności do 5 lat, a więc przedawnienie karalności, zgodnie zart. 101 § 1 pkt 3 kknastępuje po 10 latach, a ponieważ w tym okresie zostało wszczęte postępowanie to z mocyart. 102 kkw brzmieniu obowiązującym od dnia 3 sierpnia 2005 r. okres ten przedłuża się o kolejne 10 lat, bowiem do dnia 3 sierpnia 2005 r. czyn ten nie uległ przedawnieniu (art. 2 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks Karny). Przepisart. 102 kkobowiązujący od dnia 1 lipca 2015 r. nie może mieć zastosowania, bowiemart. 258 § 2 kkz tego okresu nie jest względniejszy dla oskarżonych (zagrożenie do 8 lat pozbawienia wolności), a nie jest dopuszczalne przyjęcie za podstawę skazania ustawy poprzednio obowiązującej jako ustawy względniejszej dla oskarżonych i równoczesne ustalenie terminów przedawnienia według przepisów ustawy nowej. W odniesieniu do oskarżonegoD. K. (1)nie nastąpiło przedawnienie karalności przypisanego jemu czynu i to bez względu na to, z jakiego okresu obowiązywania stosowany byłbyart. 258 § 2 kkiart. 102 kk.
W tym miejscu podnieść trzeba, że ustanie karalności wynikające z przedawnienia przestępstwa zart. 258 § 1 kknie wyklucza automatycznie możliwości przypisania przestępstwa określonego typu jako popełnionego w warunkach obostrzenia zart. 65 § 1 kk. Jeżeli wymienione w tym przepisie warunki wynikają z ustaleń sprawy, to zasadnym jest zastosowanie tego unormowania, tym bardziej, że przepis ten nie tworzy nowego rodzaju przestępstwa, a przedawnienie dotyczy przestępstw, a nie okoliczności wpływających na obostrzenie odpowiedzialności o jakich mowa zart. 65 § 1 kk.
Ponadto przepis ten, zgodnie z orzecznictwem i poglądami doktryny, może być zastosowany również w sytuacji, gdy formalnie nie zarzucono oskarżonym popełnienia przestępstwa zart. 258 kk, bowiem nie jest warunkiem sine qua non dla przypisania sprawcy popełnienia czynu w warunkachart. 65 § 1 kkskazanie zart. 258 kkuprzednie czy jednoczesne. Sąd orzekający jest uprawniony do samodzielnego ustalenia, możliwości odpowiadania przez oskarżonego w warunkachart. 65 § 1 kk, posiada bowiem swobodę w zakresie ustalania wszelkich okoliczności faktycznych, a w zakresieart. 65 § 1 kkbada, czy sprawca popełnił przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa.
W powyższym zakresie nie można nie zauważyć, żeart. 65 § 1 kkobowiązujący obecnie iart. 65 kkobowiązujący do dnia 1 maja 2004 r. w realiach zarzutów stawianych oskarżonym są przepisami o tożsamej treści. Przyjmowanie więc przez Sąd I instancji w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonymart. 65 kknie znajduje prawnego uzasadnienia. Dlatego w tym zakresie zaskarżony wyrok wymagał zamiany.
Odnośnie apelacji obrońców oskarżonychD. B. (1),M. W. (1),P. P. (2),R. G. (1)w zakresie zarzutów zart. 263 § 1 i 2 kk
Apelacje w powyższym zakresie nie są zasadne.
Jak wyżej wykazano dowody zebrane w sprawie uzasadniają stanowisko, iż „grupa(...)” była związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym.
Z zeznańJ. S. (1),S. K.ewidentnie wynika, iż oskarżonyD. B. (1)osobiście posiadał broń, był też odpowiedzialny za uzbrojenie grupy i to on w 1996 r. dokonał zakupu broni, po uzyskaniu za pośrednictwem tego świadka, zgody „zarządu grupy”. Ten oskarżony następnie uzupełniał uzbrojenie w 1999 r. i ta okoliczności wynika również z zeznańM. S. (1). ŚwiadekM. S. (1)opisał okoliczności zakupu jesienią 1999 r. dwóch pistoletów(...), zaś świadekS. K.zakupu broniM.od nieustalonego mężczyzny w barze wM.(nie jak w a/o wG.M..) (zarzut 10a,b,c,d i 11/12a,b,c,d i 13’’ a/o).
Pistolety(...)oskarżonyD. B. (1)nabył od oskarżonego

M. W. (1)
ps. (...)(zarzut 17/20). Pistolety te przechowywałM. S. (1), jeden był okresowo w posiadaniuS. K., były też w dyspozycji członków grupy, m.in. oskarżonego

P. P. (2)
(zarzut 31/35), gdy ochraniali domJ. S. (1)między 5 a 8 grudnia 1999 r. Od sierpnia 2000 r. pistolety zostały przekazane na przechowanie oskarżonemu

R. G. (1),który przechowywał też brońM., bowiem następnego dnia po jej zakupie przekazał mu jąS. K.(zarzut 26/30).R. G. (1)broń przechowywał do października 2000 r. kiedy to na polecenie oskarżonegoD. B. (1)wydał ją teściowiM. S.–A. P., który z kolei zgodnie z umową przekazał jąM. S. (1).M. S. (1)te trzy jednostki broni przewiózł doP., gdzie obaj zP. P. (2)wówczas ukrywali się, celem sprzedaży na polecenie

D. B. (1)(zarzut 10e.f/13e.f). Pistolet(...)został sprzedany przezM. S. (1)i oskarżonego

P. P. (2)
(zarzut 32/36) oskarżonemuA. K. (1), zaś drugi pistolet(...)iM.przekazany skazanemuD. P. (2).
Powyższe okoliczności uzasadniają treść zaskarżonego wyroku i nie może być wątpliwości, iż wynikają one w sposób jednoznaczny z zeznańJ. S. (1)(k 116, 154, 185, 234, 323-4, 330, 371-373, 1088),M. S. (1)(k 12339, 12349, 12352, 13166/ 457, 701, 862-3, 956, 1054,3498 )S. K.(13909v/ 3347, 3338, 3346,, 3388, 3394-6, 3407,9) tworząc spójny i jednoznaczny obraz działania oskarżonych w powyższym zakresie. Analizując te dowody nie można uznać, aby zaskarżony w tej części wyrok wobec oskarżonychD. B. (1),M. W. (1),P. P. (2),R. G. (1)nie spełniał wymoguart. 2 §2 kpk. Treść zaskarżonego wyroku przekonuje, iż Sąd Okręgowy nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonych, co w świetle zeznań wyżej wskazanych świadków nie może być uznane za naruszenie zasadyart. 7 kpk.
ŚwiadkowieJ. S. (1),M. S. (1),S. K.składając zeznania nie koncentrowali się tylko na przekazaniu informacji o osobach związanych z nabywaniem broni dla „grupy”, czy jej przechowywaniem. Te informacje były logicznym następstwem relacjonowania działalności „grupy(...)”, dlatego podawali je w czasie różnych przesłuchań, które stanowiły kontynuację zeznań, a w których szczegółowo opisywali okoliczności poszczególnych zdarzeń w konsekwencji objętych zarzutami aktu oskarżenia. Relacje z różnych okresów przesłuchań odnośnie nabycia broni, przestrzeliwania pistoletu(...), posiadania, przechowywania, sprzedaży broni są spójne, jednoznaczne i konsekwentne, o czym przekonuje lektura tych zeznań.
ŚwiadekM. S. (1)iS. K.znali oskarżonegoM. W. (1)z wcześniejszych kontaktów zD. B. (1), bowiem załatwiał jemu wczasy wŁ., nabył samochód odD. B.i świadkowie opisali okoliczności związane z tą transakcją,M. S. (1)na polecenieD. B. (1)odwoził oskarżonego samochodem, przekazał treść wówczas prowadzonej przez niego rozmowy. Znajomości z oskarżonymD. B. (1)oskarżony nie kwestionował, potwierdził korzystanie z odwiezienia samochodem przezM. S. (1), okoliczności transakcji dot. nabycia samochodu, zaprzeczając aby sprzedałD. B. (1)dwa pistolety(...).
Okoliczności sprzedaży broni przez oskarżonegoM. W. (1)opisał szczegółowoM. S. (1), który był razem z nabywcą czyliD. B. (1)dwukrotnie w miejscu przekazania za każdym razem pistoletu(...).
S. K.odD. B. (1)dowiedział się, że pistolety(...)nabył on od oskarżonegoM. W. (1)określanego pseudonimem(...). Jeden z tych pistoletów w pewnym okresie był w dyspozycji tego świadka, oba były też przechowywane przezM. S. (1), a od czerwca 2000 r. przechowywał je oskarżonyR. G. (1).J. S. (1)wiedział, że w 1999 r.D. B. (1)uzupełniał poprzez zakup broń grupową.
ŚwiadekM. S. (1)opisał też szczegółowo okoliczności sprzedaży broni w czasie gdy wraz z oskarżonymP. P. (2)ukrywali się wP.. Z zeznań tych jednoznacznie wynika rola tego oskarżonego, jak i oskarżonegoD. B. (1)inicjatora transakcji. Te okoliczności znalazły potwierdzenie w zeznaniachS. K., jak teżA. P..
Brak jest okoliczności, które podważałyby wiarygodność zeznańM. S. (1)iS. K.w tym zakresie, takich też okoliczności nie wskazały apelacje oskarżonych. Powoływanie się przez oskarżonegoM. W. (1)na wykształcenie, charakter pracy zawodowej, czy podjęcie przez niego w późniejszym okresie współpracy z funkcjonariuszami policji w innej sprawie, nie mającej związku z przedmiotową, pozostaje bez wpływu na ocenę zeznań świadków. Powyżej wskazane okoliczności czynią zaskarżony wyrok zasadnym, a orzeczona wobec oskarżonego kara w wymiarze roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności nie może być uznana za karę rażąco niewspółmierną w sensie surowości.Z tych przyczyn zaskarżonego wyrok odnośnie oskarżonegoM. W. (1)utrzymano w mocy.
Jeżeli chodzi o argumenty apelacji obrońców oskarżonegoR. G. (1)to zauważyć trzeba, że zeznania świadkaA. P.– teściaM. S. (1)(k 14022), niewątpliwie podejmującego próbę obrony oskarżonego, nie podważają wiarygodności zeznańM. S. (1).M. S. (1)nie informował teścia, co będzie odbierał od oskarżonego, zwrócił się do niego z prośbą o odebranie paczki, ten torbę odebrał, nie zaglądał do niej, natomiast do oskarżonego skierował prośbę o takie zapakowanie broni, aby nie była widoczna. Nie jest też skutecznym argumentem odwołanie się do zeznańJ. S. (1), który podawał, iż magazyn broni „grupy(...)” był u mężczyzny o nazwiskuH.. Należy bowiem odróżnić „magazyn broni”, o którym zeznaje świadek, od przechowywania broni przez oskarżonegoR. G. (1). Przypomnieć trzeba skarżącemu, iż z zeznańM. S. (1)wynika, że od sierpnia 2000 r. pistolety(...)na przechowanie oskarżonemu przekazałD. B. (1)(k 675), zaś zeznańS. K.wynika, iż brońM.przekazał on na przechowanie oskarżonemu na drugi dzień po jej zakupie jesienią 1999 r. (k 3407),
Jeżeli chodzi o apelacje obrońców oskarżonychD. B. (1)iP. P. (2)poza ogólnym kwestionowaniem w tej części wyroku nie przedstawiają innych argumentów. Również Sąd Apelacyjny nie znalazł argumentów, które mogłyby podważyć wskazane wyżej dowody, a które z racji swej wiarygodności powinny decydować o ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku.
Natomiast poza zarzutami apelacji,z urzędustwierdzić trzeba, że zaskarżony wyroku wymagałzamiany odnośnie oskarżonychD. B. (1),P. P. (2)iR. G. (1).
W zakresie czynu przypisanego oskarżonemuD. B. (1)należało właściwie – w sposób zgodny z zeznaniami świadków – określić okres nabywania przez oskarżonego broni, miejsce nabycia broniM.oraz właściwy sposób działania w zakresie sprzedaży pistoletu(...)iM..A. K. (1)oskarżeni zbyli tylko pistolet(...), natomiast drugi pistolet(...)iM.oskarżony przekazał celem sprzedażyM. S. (1)iP. P. (2).
W zakresie czynu przypisanego oskarżonemuP. P. (2)zaskarżony wyrok wymagał korekty co do okresu posiadania broni. Niewątpliwie oskarżony posiadał pistolet(...)w okresie kiedy ochraniał wraz z innymi członkami „grupy(...)”J. S. (1)w dniach 5-8 grudnia 1999 r. Natomiast to, że zM. S. (1)byli wspólnikami, aM. S. (1)przechowywał pistolety, nie może być uznane za posiadanie broni przez oskarżonego, a jak należy przypuszczać tylko tego rodzaju okoliczność wynikająca z zeznańM. S. (1)iS. K.mogła zadecydować o treści zarzutu aktu oskarżenia.
Odnośnie czynu przypisanegoR. G. (1)należy stwierdzić, iż w ujawnionym stanie dowodowym sprawy brak jest podstaw, aby uznać, że oskarżony przekazując na polecenieD. B. (1)brońM. S. (1)iP. P. (2), za pośrednictwemA. P., udzielił im pomocy w handlu bronią. Prokurator nie wykazał, aby oskarżony wiedział o celu przekazania broni, aby swoim zamiarem obejmował udzielnie pomocy w handlu bronią. Nie można też podzielić zarzutu aktu oskarżenia, iż oskarżony dwa pistolety(...)przechowywał od listopada 1999 r., skoro z zeznańM. S. (1)jednoznacznie wynika, iż miało to miejsce od sierpnia 2000 r.(k 675, 1054). Dlatego w tym zakresie zaskarżony wyrok wymagał zmiany co do faktów, kwalifikacji prawnej czynu, którą stanowiart. 263 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kkoraz w zakresie wymiaru kary. Sąd uznał, iż karą adekwatną do stopnia winy oskarżonegoR. G. (1), stopnia społecznej szkodliwości czynu, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności wskazanych wart. 53 § 1 kk, będzie kara 10 miesięcy pozbawienia wolności.
W zakresieapelacji obrońców oskarżonegoR. G. (1)dotyczącej przypisanego czynu zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kkSąd odwoławczy nie podzielił argumentów, które ze swej istoty miały zakwestionować winę oskarżonego w tym zakresie. Faktem jest, żeM. S. (1)zabrał oskarżonego oraz oskarżonegoD. S. (1)„do towarzystwa”, ale należy zauważyć, iż poinformował ich o celu podróży, jakim była sprzedaż uzyskanej z przestępstwa ładowarki ( zarzut 25/ 29). Oczywistym jest, że oskarżony „nie brał udziału w zaborze ładowarki”, jednak nie wyklucza to udzielenia pomocy do jej sprzedaży, skoro wiedział, że taki cel przyświecał tej podróży. Dodatkowo można zauważyć, że cytowane w apelacji twierdzenieM. S. (1)nie jest pozbawione racji, skoro oskarżony jako należący do „grupy(...)” wiedział czym grupa iM. S. (1)zajmuje się, tym bardziej, żeM. S. (1)nie prowadził legalnej działalności gospodarczej i to w zakresie sprzętu budowlanego.
Trzeba również podkreślić, w aspekcie argumentów apelacji, iż z zeznańM. S. (1)wynika, iż doN.w celu sprzedaży ładowarki pochodzącej z przestępstwa jechał z oskarżonymR. G. (1)iD. S. (1).W okolicachN.spotkali się zA. O., który przyjechałF. (...), aby doprowadzić ich do umówionego nabywcy.A. O.zeznał, że w umówione miejsce przyjechałM. S. (1)„w towarzystwie dwóch mężczyzn” (k 4426). Nabywca ładowarkiJ. K. (2)zeznał, że zawierał transakcję z jednym mężczyzną, a przyjechało dwóch lub trzech (k 4173), zaśS. G. (1)transportujący ładowarkę zeznał, że jadący terenowym samochodem „chyba” trzej mężczyźni spotkali się z mężczyzną, który przyjechał samochodemF. (...)i pilotował ich do nabywcy (k 4115).
W związku powyższym należy uznać, iż dowody zebrane w sprawie uprawniały Sąd Okręgowy do uznania winy oskarżonegoR. G. (1)za udowodnioną, a działaniem swoim wyczerpał on dyspozycjęart.18 § 3 kkw zw. zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kk. Mając na uwadze, iż przestępstwo to zostało popełnione w 2000 r. należy stwierdzić, iż w świetle treści zart. 101 § 1 pkt 3 kkiart. 102 kkjego karalność uległa przedawnieniu. W związku z tym w tym zakresie wyrok uchylono, a postępowanie z mocyart. 17 § 1 pkt 6umorzono.
W tej sytuacji zachodziła konieczność orzeczenia wobecR. G. (1)nowej kary łącznej obejmującej skazanie za czyn I i XXVI. Orzeczono karę łączną w wymiarze 2 lat i 7 miesięcy  pozbawienia wolności uznając ją za karę współmierną, a na jej poczet z mocyart. 63 § 1 kkzaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 1 października 2002 r. do dnia 4 lutego 2005 r.
Odnośnie zarzutów dotyczącychobrotu narkotykami– apelacje obrońców oskarżonychD. K. (1)(pkt 4 wyroku dot. zarzutu 5 i 6 a/o),P. B. (1)(pkt 7; zarzut 9),D. B. (1)(pkt 11 wyroku dot. zarzutu opisanego w wyroku jako 13, a w a/o jako 15),E. J. (1)(pkt 16; zarzut 18/20),P. P. (2)(pkt 33 i 40 wyroku; zarzut 36 i 44/ 40 i 49; pkt 53 zarzut 37/41) iA. K. (1)(pkt 40 wyroku zarzut 44/49).
Należy zaakceptować, w przeciwieństwie do skarżących obronców, rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego co do winy ww. oskarżonych w zakresie obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi oraz w zakresie nabycia prekursora(...), bowiem znajduje ono potwierdzenie w zeznaniach przesłuchanych świadków, tj.J. S. (1),M. S. (1),S. K.,R. P..
J. S. (1),M. S. (1),S. K.w swoich zeznaniach opisali działalność przestępcząD. B. (1)w zakresie obrotu kokainą, sposób jego działania, od kogo nabywał kokainę, komu przekazywał do dalszej dystrybucji. Świadkowie ci byli członkami tej samej „grupy(...)”, byli w stałym kontakcie zD. B. (1), który część zarobionych na tym procederze pieniędzy przekazywałJ. S. (1)(k 145, 179, 388).S. K.wielokrotnie jak podał „pomagał”D. B. (1)w handlu narkotykami, przewoził je, był przy ich porcjowaniu przez oskarżonego (k 3358 i nast.). Z zeznańR. P.wynika, iż od oskarżonegoD. B. (1), odbierał, po wcześniejszym zamówieniu, 40 porcji po 0,6 g kokainy i tabletki extasy (k 13777v/3786), wiedział, że ten oskarżony uchodzący ‘”za prawą rękę(...)” zajmuje się handlem narkotykami (k 3795,3805).
M. S. (1)opisał sytuację, gdy na polecenieD. B. (1)przekazał oskarżonemuP. B. (1)będącemu razem zM. B. (1)30 g kokainy (k 937), a nadto sytuację dotyczącą sprzedaży przez tego oskarżonego 1000 tabletek extasy ( 1110). W zeznaniach tych podał również okoliczności związane z nabyciem przezD. B. (1)substancji do produkcji amfetaminy– (...)w ilości 1 litra, którą odebrał razem zP. P. (2)wW.od nieznanego mężczyzny.

J. S. (1),M. S. (1)iS. K.byli bezpośrednimi świadkami nabywania kokainy przez

D. B. (1)
od

E. J. (1)
–J. S. (1)dwukrotnie na przestrzeni 1997 i 1998 r. (k 381-2), jednokrotnie w 1999 r.M. S. (1)(k 958, 1055) i wielokrotnieS. K.(k 3347,3350,3358,3551).Świadkowie rozpoznali oskarżonegoE. J. (1)określanego w zeznaniach jako „G.zP.”, opisali przebieg transakcji, ilość nabywanej kokainy, sposób rozliczenia między oskarżonymi, jak też dalszą dystrybucję kokainy przezD. B. (1)za pośrednictwem m.in. oskarżonego

P. P. (2).OskarżonyP. P. (2)był stałym dileremD. B. (1), któremu – jak podałJ. S. (1)–B.przekazywał jednorazowo „przeważnie 100 porcji kokainy” (k 219, 308, 378), aJ. S. (1)miał stałe dochody z tej sprzedaży (k 308). ZdaniemS. K.oskarżonyD. B. (1)przekazał do dalszej dystrybucjiP. P. (2)co najmniej 2 kg kokainy (k 3354).
Z zeznańM. S. (1)jednoznacznie też wynika, że oskarżonyD. K. (1)przekazywał mu do dalszej dystrybucji kokainę, łącznie co najmniej 400 g, ponadto za jego pośrednictwem oraz oskarżonegoP. P. (2)wprowadził do obrotu 48 g kokainy, która następnie została sprzedana do dalszej dystrybucji oskarżonemuA. K. (1).Świadek wielokrotnie, w tym na rozprawach, opisał przebieg tej transakcji, do której finalnie doszło wP., gdzie świadek iP. P. (2)ukrywali się. Kokaina do sprzedaży doP.została przekazana z inicjatywyD. K. (1)jako przesyłka za pośrednictwem(...), którą odebrałM. S. (1). Następnie wrazP. P. (2)sprzedali kokainę w ilości ok. 80 porcji po 0,6 g każdaA. K. (1), a należność przekazaliD. K. (1), gdy przyjechał doP.(k 665). W tym zakresie należy zgodzić się z apelacją obrońcy, że w sprawie nie ma dowodu, który pozwalałby na uznanie za aktem oskarżenia, że to oskarżonyD. K. (1)osobiście nadał przesyłkę z kokainą za pośrednictwem(...)doP.. Natomiast to, że zainicjował telefonicznie jej sprzedaż, uczestniczył w obrocie tą kokainą, otrzymał zapłatę wynika jednoznacznie z zeznańM. S. (1). Lektura tych zeznań przekonuje o ich logiczności, spójności i w związku z tym należy zgodzić się z ogólnym wnioskiem Sądu I instancji o nadaniu im waloru wiarygodności.
To, że oskarżeni nie przyznali się do dokonania zarzucanych im czynów nie oznacza, iż świadkowie mówią nieprawdę, tym bardziej, że nie ujawniono okoliczności, które mogłyby podważyć ich wiarygodność. O roli oskarżonegoP. P. (2)w obrocie narkotykami nie tylko zeznajeM. S. (1), ale równieżJ. S. (1)iS. K.. Są to wzajemnie korespondujące ze sobą zeznania, dlatego brak jest podstaw do przyjęcia, że powoływany przez obrońcę oskarżonegoP. P. (2)konflikt między tym oskarżonym aM. S. (1)mógł mieć wpływ na treść jego zeznań. Istotne okoliczności wynikające z tych zeznań jak też z zeznań pozostałych świadków przeczą w sposób zdecydowany zarzutom apelacji obrońców ww. oskarżonych. Nie można uznać, aby dowody zebrane w tym zakresie nie były jednoznaczne, konsekwentne i aby przyjęcie ich za wiarygodne doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. Nie można też uznać, mimo uchybieniaart. 424 kpk, aby w tym zakresie – wbrew twierdzeniu apelacji obrońcy oskarżonegoD. B. (1)nie było dowodów, które należy uznać za odpowiadające rzeczywistości i aby ujawnione dowody zostały potraktowane wybiórczo. Gdyby nawet przyjąć jak skarżący za wiarygodne i nie mające na celu obrony oskarżonegoD. K. (1)zeznaniaJ. R. (1), że nie ma wiedzy na temat handlu narkotykami przezD. B. (1)i nie przypomina sobie w tym zakresie sytuacji jakie miałyby miejsce to stwierdzić trzeba, że tego rodzaju depozycje nie mogą ze swej istoty podważyć treści zeznańJ. S. (1),M. S. (1)czyS. K..
Zdaniem Sądu odwoławczego dowody zebrane w zakresie ww. czynów zarzucanych oskarżonymD. K. (1),P. B. (1),D. B. (1),E. J. (1),P. P. (2)iA. K. (1)w pełni uzasadniają rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego odnośnie winy tych oskarżonych. Wszyscy oskarżeni działaniem swoim wyczerpali dyspozycjęart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, przy czym ze względu na treśćart. 4 § 1 kkdotyczy to stanu prawnego obowiązującego do dnia 9 grudnia 2011 r. Ta okoliczność powoduje w zakresie czynów przypisanych oskarżonym konieczność prawidłowego określenia kwalifikacji prawnej i podstawy prawnej skazania oraz uzupełnienia podstawy wymiaru kary oskarżonym oart. 4 § 1 kk.
Konieczna stała się też korekta zaskarżonego wyroku, poza zarzutami wniesionych apelacji, odnośnie czynu przypisanegoE. J. (1)poprzez wyeliminowanie ustalenia, iż z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, ponieważ tego rodzaju ustalenie zostało dokonane po pierwszym rozpoznaniu sprawy (pkt 26 wyroku z dnia 4 lutego 2005 r.), a złożona wówczas apelacja prokuratora tych ustaleń nie kwestionowała. Również wówczas na niekorzyść nie zostało zakwestionowane stanowisko Sądu, iż czyny zarzucane oskarżonemuD. K. (1)oraz oskarżonemuP. P. (2)zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw. Sąd Okręgowy obecnie nie zastosowałart. 91 § 1 kk, co nie może ostać się w związku z treściąart. 443 kpkbez względu na prawidłowość konstrukcji wyroku w tym zakresie. Dlatego w tej części zaskarżonego wyroku dokonano zmiany, polegającej na orzeczeniu wobec oskarżonychD. K. (1)iP. P. (2)za czyny im przypisane jednej kary pozbawienia wolności i grzywny z mocyart. 91 § 1 kk, przy czym nie znaleziono okoliczności, które przy uwzględnieniu kierunku apelacji prokuratora, uzasadniałyby wymierzenie innych kar niż suma kar orzeczonych w zaskarżonym wyroku.
Jeżeli chodzi o czyn zarzucany oskarżonemuP. P. (2)zart. 47 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 kkto zasadne jest stanowisko Sądu Okręgowego, że w tym zakresie nastąpiło przedawnienie karalności i dlatego postępowanie zastało umorzone (pkt 53 wyroku).
Odnośnie apelacji prokuratora w zakresie czynów przypisanych oskarżonymD. K. (1)iP. B. (1)w punkcie 2 zaskarżonego wyroku.
Jeżeli chodzi o czyn przypisany oskarżonymD. K. (1)iP. B. (1)w punkcie 2 zaskarżonego wyroku w ramach zarzutów 2 i 3 aktu oskarżenia to apelacja obrońcy nie kwestionuje rozstrzygnięcia, tym samym akceptuje ustalenia faktyczne będące podstawą zaskarżonego wyroku, które w konsekwencji doprowadziły do umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności, co w świetle obowiązujących przepisów znajduje uzasadnienie. W związku z tym należało rozważy zasadność apelacji prokuratora domagającego się uchylenia wyroku w tej części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że uszło uwagi prokuratora, że odnośnie oskarżonegoP. B. (1)nie kwestionował on ustaleń faktycznych dokonanych uchylonym wyrokiem, a więc faktu, że oskarżony ten dopuścił się czynu zart. 158 § 1 dkk. W tej sytuacji apelacja w tym zakresie jest oczywiście bezzasadna, bowiem treśćart. 443 kpklimituje możliwość orzeczenia na niekorzyść oskarżonego. Można by rozważać kwestię niezastosowania art.art. 58a dkk(art.65 § 1 kk) ale tylko i wyłącznie wówczas gdyby w tym zakresie apelacja stawiała zarzut i wykazała uchybienia, a takiego stanowiska nie przedstawił autor apelacji. Taki sam wniosek dotyczy czynu przypisanego oskarżonemuD. K. (1), co do którego prokurator nie zakwestionował ustaleń faktycznych i nie wskazał uchybień, które mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. To, że Sąd I instancji uchybił przepisowiart. 424 § 1 i 2 kpkjest bezsporne, ale postawienie tylko tego rodzaju zarzutu nie może skutkować domniemaniem, że apelacja prokuratora kwestionuje ustalenia faktyczne stanowiące postawę zaskarżonego wyroku, tym bardziej, że nie zostało wykazane, aby prokurator nie zgadzał się z takimi ustaleniami. To, że prokurator nie ma informacji dlaczego czyn zarzucany oskarżonemuD. K. (1)został „wyłącznie zakwalifikowany zart. 158 § 1 kk” i Sąd „nie wyjaśnił na podstawie jakich dowodów i okoliczności zmienił opis czynów i kwalifikację prawną’ (str. 9 apelacji) nie oznacza, aby tym samym postawiono zarzut obrazy np.art. 410 kpk,art. 7 kpk, czy błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Mimo, że Sąd Apelacyjny zauważa zeznaniaJ. S. (1)(k 3737 i nast. t 69) iJ. R. (1)(k 12959) w przedmiocie użycia noża przez oskarżonegoD. K. (1)w pobiciu pokrzywdzonegoD. S. (2)to zaprezentowane w apelacji stanowisko prokuratora uniemożliwia, w świetleart. 434 § 1 kpk, innego rodzaju rozstrzygnięcie, niż utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.
Przed przystąpieniem do rozważenia wniesionych apelacji w zakresie czynów przypisanych oskarżonym zart. 282 kkcelowym jest przypomnienie, iż przestępstwo to polega na doprowadzeniu pokrzywdzonego do rozporządzenia mieniem lub zaprzestania działalności gospodarczej poprzez zastosowanie przemocy, groźby zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie. Groźba określona w tymże przepisie stanowi tzw. groźbę karalną i służy ona sprawcy do doprowadzenia w przyszłości do żądanego rezultatu, jednocześnie konieczne jest, aby wzbudzała ona u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę jej spełnienia w przypadku niezrealizowania żądania. Jest to forma wywarcia na pokrzywdzonym presji psychicznej i takie ukształtowanie jego psychiki, aby podjął żądaną przez sprawę decyzję odnośnie mienia. Groźba ta może być skierowane nie tylko przeciwko osobie, która ma dokonać rozporządzenia mieniem, ale również przeciwko innej osobie, w szczególności najbliższej pokrzywdzonemu. Ponadto zachowanie sprawcy wypełnia znamiona zart. 282 kkzarówno wtedy, gdy sprawca grozi własnym działaniem, jak i wtedy gdy groźba dotyczy mającego nastąpić w przyszłości działania innych osób (vide OSNKW 1997 nr 7-8, poz.61).
Groźba, o której mowa wart. 282 kk, może być wyraźnie wypowiedziana, ale również może zostać sformułowana w sposób dorozumiany, gdzie sprawca swoimi wypowiedziami może dać pokrzywdzonemu do zrozumienia, że w razie odmowy rozporządzenia mieniem naraża się na skutki określone w przepisieart. 282 kk. Groźba może także przybrać postać zachowań konkludentnych, które doprowadzają pokrzywdzonego do przekonania, że jest zagrożony. I tak właśnie w niniejszej sprawie postępowali oskarżeni wobec niektórych pokrzywdzonych, co miało na celu ich zmuszenie do rozporządzenia mieniem. W takiej sytuacji bez znaczenie pozostaje to, że oskarżeni w niektórych przypadkach zachowywali się spokojnie, bez agresji wobec pokrzywdzonych.
Nie można też pominąć wiedzy pokrzywdzonych o oskarżonych i atmosfery wokół nich panującej, a także wiedzy z przekazów medialnych. O tym zeznawał np. świadekL. M. (2). Inni świadkowie ze względu na posturę oskarżonych, ich zachowanie, informacje, że „są zP.”, „grupy(...)” rozporządzili mieniem obawiając się co najmniej o swoje zdrowie, czy gwałtownego zamachu na mienie. Potwierdzeniem tych zeznań są stwierdzeniaM. S. (1), że nie było potrzeby stosowania przemocy, wystarczyło odwołać się do tego, że „są zP.”, że są z „grupy(...)”, bo to wywoływało obawę, strach, co wiązało się z postępowaniem członków „grupy(...)”, a skutkowało rozporządzeniem przez pokrzywdzonych mieniem. Z powyższych przyczyn odwoływanie się przez niektórych skarżących do faktu niewypowiadania bezpośrednich gróźb wobec pokrzywdzonych nie może skutecznie podważyć rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonychD. K. (1)iP. B. (1)w zakresie pozostałych czynów im przypisanych.
OskarżeniD. K. (1)iP. B. (1)zostali skazani za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 282 kkw zw. zart. 12 kki w zw. zart. 65 kkpopełniony wobec pokrzywdzonegoM. K. (2)(pkt 3 wyroku; zarzut 4). ZeznaniaM. K. (2)(13275v) nie wykazują, aby zaskarżony wyrok w tej części zapadł z naruszeniem przepisów postępowania i aby doszło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Istota zdarzenia opisywana przez tego świadka bez względu na upływ czasu nie uległa zmianie, nie zmieniła się pewność świadka co do udziału w tym przestępstwie oskarżonychD. K. (1)iP. B. (1). Apelacja nie przedstawia argumentów, które mogłyby skutecznie podważyć zasadność zaskarżonego wyroku, a odwołanie się do fragmentu zeznańJ. R. (1)i własna jego ocena, nie może stanowić o niewiarygodności zeznańM. K. (2). ŚwiadekJ. R. (1), jednocześnie skazany za tenże czyn, nie kwestionuje co do zasady jego przebiegu i potwierdza udział w nim obu oskarżonych. To, że oskarżonyP. B. (1), będąc razem z innymi sprawcami, nie wypowiadał gróźb, nie żądał wydania pieniędzy nie oznacza, że przypisanego czynu nie dokonał. Obecność oskarżonych i innych osób z „grupy(...)”, a przede wszystkim – jak podał świadekJ. R. (1)– obecność jednego z przywódców, tj.J. P.tworzyła tego rodzaju atmosferę, że wzbudzała u pokrzywdzonego obawę i realne zagrożenie. Ponadto wypowiedź, że pokrzywdzony powinien być im wdzięczny, bo gdyby przyjechał ktoś inny to i rozmowa byłaby inna, bo „przy pomocy bejsboli” jest formą swoistej groźby i obawa pokrzywdzonego o swoje co najmniej zdrowie była uzasadniona.
Pokrzywdzony nie posiadał żadnych zobowiązań wobec sprawców, nie byli oni też umocowani do działania w imieniuJ. S. (1), który w tym czasie był aresztowany, bo to z nim pokrzywdzony miał rozliczenia. Te okoliczności były znane oskarżonym, a ich zachowanie było podyktowane jedynie chęcią osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie. W związku z powyższym ustalenia co do winy obu oskarżonych nie zostały podważone.
Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska apelacji postulującej uznanie, iż oskarżeni dobrowolnie odstąpili od dokonania wymuszenie rozbójniczego. Faktem jest, żeM. K. (2)nie spełnił żądania w określonym przez sprawców terminie, unikał zapłaty żądanej przez sprawców kwoty pieniędzy mimo kilkakrotnych żądań osobistych i telefonicznych, w lombardzie zatrudniłA. K. (5), aby tam nie przebywać, w konsekwencji nie doszło po stronie oskarżonych i innych sprawców do dokonania wymuszenia rozbójniczego na osobie pokrzywdzonego. Po upływie wyznaczonego ostatecznego terminu sprawcy czynu nie zgłosili się po żądane pieniądze, co pokrzywdzony a i świadekJ. R. (1)wiązał z faktem, że nastąpiły aresztowania wśród członków grupy i w związku z tym, wedługJ. R.doszło do zaniechania realizacji tego przestępstwa z poleceniaJ. P..
Odnosząc się do apelacji trzeba przypomnieć, że istota wymuszenia rozbójniczego polega na tym, że sprawca, stosując jeden ze środków oddziaływania określonych wart. 282 kk, przy czym może być to groźba dorozumiana, doprowadza inną osobę do rozporządzenia mieniem w przyszłości. W związku z tym samo zastosowanie przez sprawców jednego ze środków oddziaływania określonych w tymże przepisie nie połączone z reakcją pokrzywdzonego w postaci rozporządzenia mieniem stanowi usiłowanie wymuszenia rozbójniczego. Należy uznać, że tego rodzaju działanie stanowi usiłowanie dokończone, co oznacza, że mimo ukończenia ostatniej czynności przez sprawców nie doszło do powstania skutku. Ta okoliczność powoduje niemożność zastosowania wobec oskarżonychart. 15 § 1 kk, bowiem ma on zastosowanie tylko w przypadku odstąpienie od dokonania czynu zabronionego w fazie usiłowania nieukończonego, które występuje, gdy sprawca nie ukończył ostatniej czynności zmierzającej do dokonania czynu zabronionego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła, dlatego należało zaakceptować przyjętą kwalifikację prawą przypisanego oskarżonym czynu.
Sąd Apelacyjny nie uwzględnił apelacji obrońcy oskarżonychD. K. (1)iP. B. (1)w zakresie pozostałych czynów.
To, że oskarżonyD. K. (1)w 2000 roku podżegałM. S. (1)i udzielił jemu pomocy do podpalenia holownika stanowiącego własnośćG. C.(zarzut 7), a oskarżonyP. B. (1)w 1995 r. przyjął odM. S. (1)samochód markiM. (...)wiedząc, że pochodzi on z przestępstwa (zarzut 8) wynika z zeznań tegoM. S. (1). Opisał on na rozprawie i w śledztwie (k 965) okoliczności podżegania przez oskarżonegoD. K. (1), dostarczenia środków do realizacji celu, wskazania posesjiG. C., jak też okoliczności dostarczenia oskarżonemuP. B. (1)samochodu, który pochodził z kradzieży z włamaniem dokonanej przezM. S. (1), sposobu zapłaty i kwoty jaką w ramach rozliczenia otrzymał (k 13154v). Brak jest okoliczności, które podważałyby wiarygodność zeznańM. S. (1), dlatego przyjęcie przez Sąd I instancji, iż obaj oskarżeni dopuścili się dokonania omawianych czynów należy uznać za trafne. Jedynie należało zauważyć, iż z zeznańM. S. (1)jednoznacznie wynika, że oskarżonyD. K. (1)rozmowy na temat spalenia holownika prowadził tylko zM. S. (1), jego więc podżegał do dokonanie tego przestępstwa i jemu udzielił opisanej pomocy. To, żeM. S. (1)do realizacji tego czynu przybrał sobie oskarżonegoP. P. (2), a potem zlecił podpalenie holownika innym osobom nie może czynić przyjętą przez Sąd Okręgowy konstrukcję zarzutu aktu oskarżenia za zasadną. Dlatego w tym zakresie dokonano zamiany zaskarżonego wyroku.
Ponadto z urzędu należy obecnie stwierdzić, iż w stosunku do obu czynów nastąpiło przedawnienie ich karalności, dlatego w tym zakresie wyrok został uchylony, a postępowanie wobec oskarżonychD. K. (1)iP. B. (1)z mocy art. 17 § 1 pkt 6 podlegało umorzeniu.
W związku z powyższym rozstrzygnięciem zachodziła konieczność orzeczenia wobec obu oskarżonych nowej kary łącznej. I tak Sąd odwoławczy orzekł wobec oskarżonegoD. K. (1)karę łączną 6 lat pozbawienia wolności, na poczet której z mocyart. 63 § 1 kkzaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 7 lipca 2001 r. do dnia 29 grudnia 2006 r., a wobecP. B. (1)karę łączną 5 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której z mocyart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 28 kwietnia 2001 r. do dnia 18 listopada 2004 r. uznając tak orzeczone kary za kary nie noszące cech rażącej niewspółmierności w sensie surowości.
Odnośnie pozostałych czynów przypisanych oskarżonemuD. B. (1).
Jeżeli chodzi o apelację adw.A. A.obrońcy z urzędu oskarżonegoD. B. (1)to ograniczyła się ona do wskazania uchybienia zart. 424 § 1 kpk, co zostało omówione w pierwszej części niniejszego uzasadnienia. Drugi obrońca z urzędu – adw.K. Z. (1)w swojej apelacji zarzuciła Sądowi I instancji, obok obrazyart. 424 § 1 kpk, obrazęart. 410 kpk,art. 4, 5, 7 kpkoraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który miał wpływ na jego treść.
Zarzuty te obrońca wywodzi ze stwierdzonego rażącego uchybienia w zakresieart. 424 § 1 i 2 kk, co jednak nie może stanowić o ich zasadności. Sąd Okręgowy przeprowadził przewód sądowy, przesłuchał m.in. świadkaM. S. (1), jego zeznania uznał za wiarygodne, a to właśnie zeznania tego świadka zadecydowały o uznaniu winy oskarżonegoD. B. (1)w zakresie zarzutu 12/ 14 i 38/42.
Odnośniezarzutu 12M. S. (1)niezmiennie podawał (k 12349/690, 888), że ze skradzionych przez siebie na szkodęfirmy (...)golarek, jedną o wartości nie mniejszej niż 250 zł, przekazał w 1998 r. oskarżonemuD. B. (1), który wiedział, że pochodzi ona z przestępstwa, a mimo to w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przyjął tę golarkę, To, że u oskarżonego po kilku latach nie zabezpieczono tej golarki nie oznacza, iż zeznaniomM. S. (1)należy odmówić waloru wiarygodności. Ta relacjaM. S. (1)była następstwem opisu dokonanej przez niego kradzieży różnego sprzętu(...)z ww. firmy, w której był zatrudniony do 2 listopada 1998 r. Opisując dalsze losy skradzionego sprzętu podał spontanicznie o przekazaniu golarek i innego sprzętu konkretnym osobom w formie „prezentu”. Konsekwencja, jednoznaczność w zeznaniachM. S. (1), potwierdzenie kradzieży w dokumentacji ww. firmy (t.43), w zeznaniachS. W. (3), dokumentacji prowadzonego dochodzenia przekonuje o zasadności słuszności zaskarżonego wyroku, czego apelacja skutecznie nie podważyła. W tym zakresie ani skarżący, ani prokurator, a przede wszystkim Sąd Okręgowy nie zauważyli, iż czyn ten w czasie jego popełnienia, orzekania, wnoszenia apelacji, jak i obecnie stanowił wykroczenie zart. 122 § 1kw. Tym samym w czasie orzekania przez Sąd Okręgowy postępowanie podlegać powinno umorzeniu z powodu przedawnienia karalności tego czynu. Ponieważ Sąd Okręgowy nie uwzględnił powyższego zaskarżony wyrok w tym zakresie należało uchylić i postępowanie na mocyart. 104 § 1 pkt 7 kpw. w zw. zart. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.i w zw. zart. 45 § 1kw. umorzyć.
Utrzymano w mocy wyrok w części dotyczącej czynów przypisanych oskarżonemuD. B. (1)w zakresie zarzutu14/16 bowiem o zasadności wyroku przekonują zeznania pokrzywdzonejM. K. (3); zaś odnośnie zarzutów15/17 i16/18 oskarżony przyznał się do ich popełnienia, a przyznanie to, w świetle zebranych w tym zakresie dowodów, nie budzi wątpliwości. Nie budzi też wątpliwości umorzenie postępowania w zakresie ww. czynów, tj. czynu 14 zart. 191 § 1 kki czynu 16 zart. 273 kkw zb. zart. 272 kw zw. zart. 11 § 2kkiart. 12 kkze względu na przedawnienie karalności.
Aby uniknąć powtórzeń w zakresieczynu 38przypisanego oskarżonemuD. B. (1),a także oskarżonymD. S. (1)iP. P. (2)omówiono łącznie wniesione przez obrońców oskarżonych apelacje w tym zakresie.
W toku kontroli odwoławczej nie znaleziono podstaw do zakwestionowania zaskarżonego wyroku w zakresie czynu opisanego jako zarzut 38. ZeznaniaM. S. (1)(k 13166) i pokrzywdzonegoL. M. (2)(k 12388) tworzą spójny obraz działania oskarżonegoD. B. (1), jak też oskarżonychD. S. (1),P. P. (2)oraz świadkaM. S. (1). Osoby te jako członkowie „grupy(...)” korzystały „często” w latach 1998-1999 zusług (...)prowadzącegobar (...)wO.nie płacąc za nie. Była to forma „haraczu” (k 676, 6433) i jak wynika z zeznańM. S. (1)było to na skutek decyzji oskarżonegoD. B. (1). To właśnie oskarżony informował, iż wbarze (...)mogą korzystać z jego usług jako członkowie „grupy(...)” bezpłatnie. W związku z tym przez 2 lata oskarżonyD. B. (1)częściowo nie płaciłL. M. (2), a pozostałe ww. osoby, w tym oskarżeniD. S. (1)iP. P. (2)nie płaciły w ogóle za osobiste korzystanie z jego usług.L. M. (2)przystał na takie rozwiązanie „ze strachu” przed oskarżonymi, obawiając się „demolki”. Niepłacenie rachunków przez oskarżonych zgłaszał do policji, „ale co oni mogli zrobić”, „próbował protestować” prowadząc rozmowy zD. B. (1)iS. K., ale jak określiłM. S. (1)„stanęło na naszym”, a w związku z tym nie regulowano rachunków korzystając z usług baru traktując to jako „haracz” , co było przyjętym działaniem przestępczym przez członków „grupy(...)”. To, że oskarżonyD. B. (1)„czasami płacił” za usługi, z których korzystał wbarze (...), że pozostałe osoby płaciły, gdy korzystały z baru z rodzinami nie może przemawiać za niezasadnością zaskarżonego wyroku w tym zakresie. To nie z inicjatywyL. M. (2)nastąpiła powyżej opisana sytuacja, on nie gościł oskarżonych w barze, nie prowadził też działalności charytatywnej. Odbywało się to w formie „haraczu” co dla obu stron było oczywiste, nie płacił oskarżonym miesięcznie konkretnych kwot, ale w zamian oni nie płacili za konsumpcję w barze. Nie mogą w tej części zaskarżonego wyroku podważyć zeznania syna pokrzywdzonego, którego orientację w sytuacji nawet na podstawie jego zeznań trudno uznać za prawidłową, a jego zeznania odzwierciedlające rzeczywisty stan faktyczny.
Faktem jest, że oskarżeni i inne osoby z „grupy(...)”, które nie płaciły za usługi wbarze (...)nie stosowali wobec niego przemocy fizycznej. Nie była ona potrzebna, bowiem pokrzywdzony wiedząc kim są oskarżeni, jak zachowują się wobec niego i innych osób prowadzących działalność gospodarczą, z obawy o swoją osobę i mienie uznawał tę formę za „haracz” płacony członkom „grupy” ze względu na dorozumiane groźby. Oskarżeni nie musieli uciekać po skorzystaniu z usług baru, po prostu wychodzili nie płacąc, zachowywali się tak jakby „bar był ich”. Wiedzieli, że protesty pokrzywdzonego nie miały znaczenia, że oskarżonyD. B. (1)wymusił na pokrzywdzonym taką formę „haraczu” i z tej sytuacji w sposób nieograniczony korzystali. Każdy z oskarżonych korzystający z usługbaru (...)wiedział, że jest to w ramach „haraczu” i nie ma znaczenia, o czym wyżej, że w tym zakresie tylko oskarżonyD. B. (1)prowadził z pokrzywdzonym „rozmowy” w tym zakresie.
ŚwiadekM. S. (1)nie miał wątpliwości co do tego, że z baru w ten sposób korzystał on sam oraz m.in. oskarżeniD. B. (1),P. P. (2),D. S. (1)ps. (...). ŚwiadekL. M. (2)również w sposób jednoznaczny i konsekwentny wskazywał oskarżonegoD. B. (1). To, że „ludzie podlegli”D. B. (1)korzystali z usługbaru (...)i nie płacili za jedzenie wiedział też świadekJ. S. (1)(k 379)
Reasumując – zeznaniaL. M. (2)iM. S. (1)dają pełną podstawę do uznania winy oskarżonegoD. B. (1), a takżeD. S. (1)iP. P. (2)za udowodnioną w sposób dostateczny. Apelacja nie podważyła skutecznie wiarygodności tych dowodów, a i Sąd odwoławczy nie znalazł ku temu podstaw. Dlatego w tej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
W związku z umorzeniem postępowania przez Sąd Apelacyjny odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemuD. B. (1)wpunkcie 12zachodziła konieczność orzeczenianowej kary łącznejpozbawienia wolności, którą Sąd odwoławczy orzekł w rozmiarze 6 lat, uznając, iż tak orzeczona kara jest karą współmierną bez cech rażącej niewspółmierności w sensie surowości. Na poczet tej kary zaliczono oskarżonemu z mocyart. 63 § 1 kkokres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 listopada 2001 r. do dnia 28 grudnia 2006 r.
Odnośnie apelacji obrońców oskarżonychR. D.,T. B. (1),J. Ł. (1),D. S. (1).
Celowym jest, aby uniknąć powtórzeń, łączne ustosunkowanie się do apelacji obrońców ww. oskarżonych w zakresie czynów, którymi pokrzywdzony jestK. Z. (2)(zarzut 19/21,20/22, 22/2423/2524/26).
Apelacje obrońców oskarżonychR. D.iT. B. (1)koncentrują się na uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i uchybień w tym zakresie. Natomiast obrońcy oskarżonychJ. Ł. (1)iD. S. (1)w swoich apelacjach kwestionują wiarygodność zeznańK. Z. (2). Znaczna część argumentów apelacji to okoliczności drugorzędne dla oceny zeznań świadka bądź okoliczności pozostające bez wpływu na tę ocenę.
Zdarzenia będące przedmiotem rozpoznania miały miejsce w latach 1995-2000 w związku z tym nie jest okolicznością nadzwyczajną, żeK. Z. (2)składając zeznania na rozprawie nie wszystko pamiętał. Nie można też pominąć jego jednoznacznego stwierdzenia, że nie chce składać zeznań, bo „boi się oskarżonych”. Podkreślał też, że nie składał zawiadomienia do policji o popełnionych na jego szkodę przez ww. oskarżonych przestępstwach. Był przesłuchiwany w toku śledztwa i przekazane informacji, jak podał po ich ujawnieniu, są „zgodne z prawdą” (k 12019). Warto więc przypomnieć okoliczności wynikające z zeznańK. Z. (2):
K. Z. (2)prowadził kiosk w okolicy stacji(...)wK.. Według jego zeznań (k 12019, 12243 t.105 i 106) latem 1995 r. samochodem kierowanym przezD. B. (1)przyjechali znani mu z widzenia i pseudonimów skazanyM. S. (2)ps. (...)i oskarżonyD. S. (1)ps. (...). W rozmowie z pokrzywdzonym najpierwM. S. (2)wyjaśnił czy wie on „dla kogo jeżdżą”, gdy pokrzywdzony potwierdził, że wie, że „dla(...)” czyliJ. S. (1), zażądali comiesięcznej opłaty po 200 $, a jeśli się nie zgodzi to „przyjadą inni i inaczej będą rozmawiać”. Ponieważ pokrzywdzony obawiał się spełnia groźby, obawiał się że mogą go pobić to zgodził się i co miesiąc do kwietnia 2000 r. płacił „haracz” najpierw po 200 $, później po 300 $. Po odbiór tych kwot przyjeżdżały różne osoby, a po aresztowaniuJ. S. (1)(18.12.1999 r.) oprócz pieniędzy brały także towar „dla tych co w więzieniu” (k 5209 -5235) – zarzut 23.
W 1998 r. doK. Z. (2)przyjechali skazanyM. S. (2)i oskarżonyD. S. (1)i zażądali 10000 $ jako spłaty pożyczki zaciągniętej przez pokrzywdzonego uT. R..K. Z. (2)przekazał im tę kwotę w trzech ratach, jedną z rat w wysokości 3300 $ odbierałD. S. (1).T. R.w swoich zeznaniach (k 5418) zaprzeczył, aby zlecił oskarżonym egzekucję długu i aby otrzymał od nich pieniądze, jako spłatę długu przezK. Z. (2), Nie wykluczał, iżM. S. (2)mógł wiedzieć o istnieniu przedmiotowego długu – zarzut 24.
W lipcu 1997 r. doK. Z. (2)przyjechał znany mu z widzenia ipseudonimu (...)oskarżony

J. Ł. (1)
z kilkoma nieustalonymi mężczyznami. Poinformował pokrzywdzonego, że przejął jego dług jaki miał uB. U.i zażądał wypłaty 100 mln starych złotych (10 tys.zł po denominacji) na następny dzień, a jeśli nie zapłaci to, jeden z tych mężczyzn doK. Z. (2)i obecnej wówczas jego żonyM.skierował słowa, „to do lasu”.K. Z. (2)wcześniej pożyczył odB. U.50 mln złotych przed denominacją, co wynika z jej zeznań, jak również i to, że nie zwracała się do oskarżonego o pomoc w odzyskaniu długu.K. Z. (2)nie zapłacił oskarżonemu żądanych pieniędzy, bowiem zwrócił się o pomoc doS. K., a ten wyrażając swoje oburzenie, że „(...)ściąga pieniądze bez zgody(...)” nakazał oskarżonemu zaprzestania tego rodzaju działania, bo „to nie jego działka” (k 5209-5235).K. Z. (2)zapłaciłS. K.„za pomoc” 5000 zł – zarzut 22.
Do kioskuK. Z. (3)w okresie od września 1997 r. do października 1999 r. przychodził oskarżonyR. D.z innymi mężczyznami i żądał wydania pieniędzy, a gdy ten odmawiał zabierał pieniądze, towar - stosując groźby, bądź przemoc. W okresie do sierpnia 1997 r. oskarżonyR. D.przychodził m.in. z oskarżonymT. B. (1)ps. (...)i grożąc użyciem przez niego przemocy zabierał z kiosku pieniądze, towar w postaci kart telefonicznych, biletów, papierosów (k 5209, 5225v) zarzut 19.
Ponadto oskarżonyR. D.po opuszczeniu zakładu karnego w dniu 10 marca 2000 r. ponownie, do sierpnia 2000 r., wielokrotnie przychodził do kioskuK. Z. (2)i stosując wobec niego groźby, niszcząc gazety, wybijając szybę żądał wydania pieniędzy, a nadto posługując się nożem, drewnianą pałką nabitą gwoździami zabierał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwotach od 500zł do 700 zł, bilety, karty telefoniczne, papierosy– zarzut 20
Powyższe okoliczności wynikają z zeznańK. Z. (2), rozpoznał on oskarżonych, wyjaśnił skąd zna pseudonimy oskarżonych a i ich z widzenia, przypisał każdemu z oskarżonych konkretne wobec niego działania. Nie kwestionował, iż od wielu osób pożyczał pieniądze i ma wobec nich długi, jak też to, że został skazany za posiadanie broni. Co do tych ostatnich dwóch okoliczności nie można podzielić stanowiska apelacji obrońcy oskarżonegoD. S. (1), aby w zasadniczy sposób mogły wpływać na(...), tak jak i to, iż nieprecyzyjnie podawał on okresy prowadzenia kiosku.
Nie można nie zauważyć, że zeznaniaK. Z. (2)znalazły potwierdzenie w zeznaniachM. Z. (1), a takżeM. S. (1), który zeznał, że odM. S.i D.S.wiedział, że kiosk wK.przy stacji(...)jest „pod ich opieką” (k 959), że 2-3 razy podwoziłD. S. (1)do kiosku wK.po „haracz” (k 12349), świadkaS. K., który wiedział odM. S. (2), że bierze z tej budki pieniądze (k 3354) oraz świadkaM. S. (2), który zapamiętał, żeK. Z. (2)prosiłD. S. (1)o obniżenie długu (k 12792v), a nadto że on sam powoływał się naT. R.biorąc pieniądze odK. Z. (2)(k 11445v).
Dodatkowo można też zauważyć, że osoba wskazana przezK. Z. (2)jako odbierająca z kiosku gazety dlaJ. S. (1)to ta sama osoba, którą wskazałJ. S. (1)(k 5337). To, że jak on zeznał dawał pieniądze na gazety nie zaprzecza twierdzeniomK. Z. (2), że za te gazety nie była uiszczana należność. W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonegoD. S. (1)trzeba podnieść, żeJ. S. (1)nie posiadał wiedzy o każdym dokonanym przez członków „grupy(...)” przestępstwie, wiedział, że otrzymuje pieniądze z „haraczy”, co nie oznaczało, iż znał każdy punkt sprzedaży czy usługowy, gdzie ze strony członków tej „grupy” dochodziło do wymuszeń rozbójniczych. Brak konkretnej wiedzy tego świadka odnośnie działań wobecK. Z. (2)nie może być uznane, że tego rodzaju działań podejmowanych przez ww. nie było.
Konkludując – stwierdzić trzeba, że apelacje nie wykazały, aby zachodziły okoliczności, które podważałyby wiarygodność zeznań ww. świadków. Takich też argumentów nie znalazł Sąd odwoławczy.K. Z. (2)złożył jednoznaczne i konsekwentne zeznania, nie zgłaszał o zdarzeniach na policję, nie był zainteresowany wynikiem sprawy, i nie miał żadnych powodów, aby zeznać nieprawdę. Zeznawał niechętnie, obawiał się oskarżonych, co tym bardziej motywowało go do złożenia prawdziwych zeznań.
Dowody zebrane odnośnie omawianych czynów dawały, zdaniem Sądu odwoławczego, podstawę do przyjęcia winy oskarżonychR. D.,T. B. (1),D. S. (1)iJ. Ł. (1)za udowodnioną, co skutkuje nieuwzględnieniem apelacji w tym zakresie.
Należało dokonać zmiany zaskarżonego wyroku odnośnie oskarżonegoT. B. (1)co do okresu przestępczego działania, którego koniec wyznaczało tymczasowe aresztowanie oskarżonego.
Ponadto słuszny był wniosek apelacji obrońców oskarżonegoJ. Ł. (1)o zastosowanieart. 63 § 1 kk, bowiem oskarżony do niniejszej sprawy był tymczasowo aresztowany i w związku z tym na poczet kary orzeczonej za czyn 22 w rozmiarze 2 lat pozbawienia wolności zaliczono okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 17 września 2002 r. do dnia 17 września 2004 r., co powoduje, iż kara ta została odbyta.
Jeżeli chodzi o kwestionowanie w apelacji obrońcy oskarżonegoR. D.kwalifikacji prawnej czynu 20 w zakresieart. 280 § 2 kk, to fakt, że „Sąd nie widział tego noża, nie był sprowadzony jako dowód na rozprawę” jest tak pozbawiony racjonalności i zasadności, że nie wymaga dalszego omawiania. Natomiast w zakresieart. 12 kkapelacja nie przedstawia swojego stanowiska na tyle czytelnie, aby można podjąć stosowane rozważania.
Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemuR. D.w punkcie przyjętym jako21, a oznaczonym w akcie oskarżenia jako zarzut XXIII to nie tylko rażące uchybienie w zakresieart. 424 § 1 i 2 kpknie pozwala na przeprowadzenie kontroli odwoławczej, ale to, że jedyny świadek oskarżenia nie został przesłuchany przed Sądem, a nie można uznać, aby w realiach tego zarzutu wystarczyło uznanie za ujawnione zeznania tego świadka ze śledztwaW. B.(k 5434, 5459 t. 28). Nie można nie zauważyć sprzeczności w zeznaniach tego świadka odnośnie jego wiedzy w zakresie przekazania oskarżonemu telefonu, które winny podlegać wyjaśnieniu, tak jak i pochodzenie wiedzy procesowej świadka odnośnie innych osób, m.in. osoby ops. (...), wiedzy dotyczącej konkretnego numeru telefonu, na który miał dzwonić oskarżony „w sprawie kioskarza”. Konieczne jest też dokonanie konfrontacji jego zeznań z zeznaniamiH. B.,K. Z. (2), matki oskarżonego, z faktami podawanymi przez świadka, a także nie mogą pozostać poza zainteresowaniem sądu załączone wykazy rozmów telefonicznych. W związku z tym konieczne jest przeprowadzenie w tym zakresie przewodu sądowego, bowiem dopiero wówczas możliwa będzie analiza i ocena dowodów w aspekcie winy oskarżonegoR. D.. Dlatego zaskarżonego wyrok w tej części podlegał uchyleniu, a sprawa przekazaniu do ponownego rozpoznania według właściwości Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Mokotowa.
W związku ze zmianami zaskarżonego wyroku odnośnie oskarżonegoR. D.w zakresie czynu I i XXIII aktu oskarżenia koniecznym stało się orzeczenie wobec tego oskarżonego nowej kary łącznej, którą Sąd, przy nieuwzględnieniu apelacji prokuratora, orzekł w rozmiarze 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, uznając iż tak orzeczona kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności w sensie surowości. Nie zastosowano wobec oskarżonegoart. 63 § 1 kk, ponieważ z informacji uzyskanej z(...)nie wynika, aby zachodziły podstawy do zaliczenia na poczet kary orzeczonej w tej sprawie okresu tymczasowego aresztowania.
Rozpoznając apelację obrońcy oskarżonegoD. S. (1)w pozostałym zakresie należy stwierdzić, że również nie zasługuje ona na uwzględnienie (zarzut 25 i 30 omówiono wyżej).
Odnośnie czynu25nie powinno budzić wątpliwości, że oskarżonyD. S. (1)udzielił pomocyM. S. (1)do sprzedaży ładowarki wiedząc, że pochodzi ona z przestępstwa, a ze względu na czas popełnienia przestępstwa, zagrożenie ustawowe i treśćart. 101 § 1 pkt 3 kkiart. 102 kkpostępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu ze względu na przedawnienie karalności tego czynu.
Jeżeli chodzi o zarzut
    38to dodatkowo w odniesieniu do apelacji trzeba zauważyć, żeL. M. (2)określał, że z usług jego baru korzystali i nie płacili „ludzie z miasta, m.in.B.ze swoimi chłopakami (…)S.,P.,C.i inni” (k 6433). Na rozprawie wskazał spośród oskarżonych naP. P. (2)ps. (...),D. S. (1)iD. B. (1)ps. (...)(k 12390). To sprecyzowanie, wbrew twierdzeniu apelacji, nie wydaje się wątpliwym, skoro nie tylko tych trzech oskarżonych było na rozprawie, a ponadto widząc osoby niewątpliwie możliwe jest skojarzenie danej osoby z konkretną sytuacją. OskarżonegoD. S. (1)konsekwentnie wskazywałM. S. (1)ps. (...)jako osobę, która korzystała jako członek „grupy(...)” bezpłatnie w ramach „haraczu” z usługbaru (...)się trzeba z apelacją, że z dowodów nie wynika, aby oskarżony stosował wobec pokrzywdzonego przemoc. Nie jest to w realiach tego zarzutu, o czym była mowa wyżej, okoliczność, która mogłaby skutkować uznaniem apelacji za zasadną. Dlatego w tym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemuD. S. (1)w punkcie39celowym jest rozważenie apelacji jego obrońcy wraz zapelacjami obrońców oskarżonegoP. P. (2).
Jeżeli chodzi o czyn, którym oskarżeniD. S. (1)iP. P. (2)działając wspólnie i porozumieniu ze skazanymM. S. (2),G. D.oraz świadkiemM. S. (1)doprowadzilifirmę (...)z siedzibą wW.przy u.P.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie jej prezesa w błąd co do faktu, że działają w imieniu wierzycielaA. K. (6), to apelacje nie przedstawiają argumentów, które miałyby zakwestionować okoliczności podawane przezM. S. (1). Zeznania tego świadka znalazły pełne potwierdzenie w zeznaniachA. K. (6),J. S. (2), który poleciłM. S. (1)jako mężczyznę od egzekucji długów,L. I.– prezesafirmy (...),K. W.– dyrektora finansowegofirmy (...), załączonego do akt upoważnienia dlaM. S. (1)wystawionego przezA. K. (6)do przyjęcia kwoty 10000 zł odfirmy (...)(k 5985). Ponieważ dług wynosił 34412 zł, aA. K. (6)z ostrożności przekazał upoważnienieM. S. (1)tylko na kwotę 10 tys. zł to było ono kserowane celem kolejnego okazania, aby uzyskać pełną kwotę wierzytelności.M. S. (1)zeznał, że w kontaktach zA. K. (6)„wyczuli”, że chce zakończyć z nimi współpracę, mimo, że wcześniej były rozmowy o jeszcze innych zleceniach egzekucji długów. W związku z tym oskarżeni „postanowili na nim zarobić” (k 1076) i kiedy kolejno zrealizowali czeki wystawione przezfirmę (...)na łączną kwotę 34412 zł to pieniądze podzielili między siebie, z tym że 20 % ogólnej kwoty przekazaliD. B. (1)jako, że była to działalność przestępcza w ramach „grupy(...)”, a nadto oskarżonyD. S. (1)iG. D.dzielili się pieniędzmi zM. S. (2).A. K. (6)tytułem spłaty długu nie otrzymał pieniędzy, natomiast przedstawicielefirmy (...)byli przekonani do czasu, kiedy powzięli wiadomość o pozwie skierowanym do sądu przezA. K. (6), że dług na rzeczA. K. (6)został uregulowany
Powyższe okoliczności wynikają ze wskazanych dowodów, które są jednoznaczne w swej treści i tworzą spójną całość obrazującą przestępcze działania oskarżonych. W związku z tym wina oskarżonychD. S. (1)iP. P. (2)nie może budzić wątpliwości. Nie można zgodzić się z ze stanowiskiem apelacji obrońcy oskarżonegoD. S. (1)w zakresie zamiaru oskarżonego, jak i pozostałych osób, bowiem jak wynika z powyższego zamiar oskarżonych w aspekcieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kkniewątpliwie powstał przed wypłatą pierwszej transzy żądanej kwoty.
Również nie można uznać za skuteczne apelacje obrońców oskarżonychD. S. (1)iP. P. (2)odnośnie czynu 39 popełnionego na szkodęG. B. (1).
W powyższym zakresie oskarżeniP. P. (2),D. S. (1), świadekM. S. (1)z inicjatywyM. S. (2)działali w podobny sposób, jak wobecfirmy (...). W rozmowie zG. B. (1)przedstawili się, że są zP., że „grupa(...)” przejęła dług firmy holenderskiej handlującej owocami i z nimi musi się rozliczyć, okazali niezapłacone faktury (k 621). Pokrzywdzony płacił miesięcznie, bądź dawał materiały budowlane, bowiem w tym zakresie prowadził firmę.
G. B. (1)potwierdził, że jesienią 1999 r. przyjechało do niego 4-5 nieznanych mężczyzn, którzy zażądali spłaty długu, który miał mieć wobec firmy holenderskiej. Ich wygląd, sposób zachowania wzbudził w nim lęk i to tego rodzaju, że „mowę mu odjęło” (k 8177, 8198). Przyjeżdżali w kolejne miesiące 2000 r. brali materiały budowlane, za które nie zapłacili łącznie 1760 zł. Pokrzywdzony nie zgłaszał zdarzeń do policji, a jak wynika z akt sprawy został w czasie śledztwa zidentyfikowany na skutek zeznańM. S. (1).
Trzeba zauważyć, żeM. S. (2), zeznający bardzo zdawkowo, stwierdził, że potwierdza, że wprowadził w błądG. B., osobiście tam nie był, ale byliM. S. (1),P. P. (2), przekazywał jakieś dokumenty, nie pamięta co było z oskarżonymD. S., kojarzył „coś” z czekamifirmy (...), ale obecnie nie pamięta (k 11445v).
W powyższej sytuacji podnoszone przez apelacje obrońców oskarżonych rozbieżności między zeznaniamiM. S. (1)a zeznaniamiG. B. (1)nie mogą skutkować uznaniem stanowisk skarżących za zasadne. Co do istoty zdarzenia dowody te są spójne i nie wynika z nich, aby działania oskarżonych nie stanowiły przypisanego im zaskarżonym wyrokiem przestępstwa, aby w tym zakresie istniały wątpliwości i to tego rodzaju, iż nie pozwalałyby na dokonanie ustaleń w zakresie winy oskarżonych.
Zarzut apelacji obrońcy oskarżonegoP. P. (2)dotyczący rozbieżności pomiędzy postanowieniem o przedstawianiu zarzutów, a aktem oskarżenia w zakresie daty popełnienia przestępstwa na szkodęG. B. (1)i kwoty, którą sprecyzowano w akcie oskarżenia nie spełnia warunkuart. 438 pkt 2 kpkdlatego nie podlegał uwzględnieniu.
Wobec oskarżonegoD. S. (1)w związku z umorzeniem postępowania w zakresie czynu 25 należało orzec nowąkarę łączną,którą orzeczono w rozmiarze 4 lat pozbawienia wolności, a na jej poczet zaliczono z mocyart. 63 § 1 kkokres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.
Jeżeli chodzi oapelację prokuratora złożoną na niekorzyść oskarżonegoD. S. (1)to jej zarzut, wskazane uchybienie (art. 424 § 1 pkt 1 kpk) i argumentacja nie pozwalają – w świetle treściart. 434 § 1 kpk– na jej uwzględnienie. Prokurator domagając się przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemuart. 65 § 1 kknie zakwestionował stanowiska Sądu Okręgowego, bowiem to, że nie ma informacji dlaczego przepis ten nie został uwzględniony przez tenże Sąd nie oznacza, że zostały zakwestionowane ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku w tym zakresie. Z apelacji nie wynika nawet, czy prokurator nie zgadza się z tym stanowiskiem, bowiem to, że Sąd nie umotywował swojego rozstrzygnięcia, nie oznacza, że prokurator pozbawiony został możliwości postawienia procesowych merytorycznych zarzutów. Dlatego przy tak sformułowanej apelacji Sąd odwoławczy nie miał uprawnień do poprawienia zaskarżonego wyroku w tym zakresie, czyli w zakresie ustaleń faktycznych, jak też do podjęcia rozważań odnośnie orzeczonej wobec oskarżonego przez Sąd I instancji kary za poszczególne czyny.
Odnośne apelacji obrońców oskarżonegoP. P. (2)w zakresie pozostałych czynów.
P. P. (2)został oskarżony o popełnienie 18 przestępstw w zakresie zarzutów XXXI do XLIII i od XLIV do XLIX aktu oskarżenia, określonych w zaskarżonym wyroku jako zarzuty od XXVII do XLIV. Zaskarżonego wyrokiem uznano winę oskarżonego w tym zakresie (pkt 26-40), przy czym odnośnie dwóch czynów postępowanie umorzono z powodu przedawnienia karalności (pkt 53 wyroku).
Konfrontując treść zaskarżonego wyroku dotyczącą oskarżonegoP. P. (2)z materiałem dowodowym w tym zakresie należy stwierdzić, iż głównym dowodem są zeznaniaM. S. (1), który w ramach „grupy(...)” działał wspólnie zP. P. (2). W związku z tym opisując dokonane przez siebie przestępstwa opisał rolę i współdziałanie w ich popełnieniu przede wszystkimP. P. (2). Jego zeznania są w tym zakresie niezwykle konsekwentne, logiczne, spójne i brak w nich okoliczności, które wskazywać by mogły na chęć złośliwego pomówienia oskarżonego czy chęć umniejszenia swojej winy poprzez odwołanie się do udziału w dokonaniu przestępstw tegoż oskarżonego. Nie można też nie zauważyć, iż zeznaniaM. S. (1)znajdują potwierdzenie w innych dowodach. I tak zdaniem świadkaJ. S. (1)oskarżonyP. P. (2)był „wiodącym” członkiem podgrupy w strukturze oskarżonegoD. B. (1), przestępstw „najczęściej dokonywał” zM. S. (1)(k 109), który dołączył do oskarżonego i „szybko awansował na wspólnika” (k 378). To, że była to podgrupaJ. S. (1), któremu za pośrednictwemD. B.przekazywali pieniądze z obrotu narkotykami, jak i pochodzące z innych przestępstw, wynika także z zeznańS. K.(k 3347-3390 t.11). Oskarżony był uczestnikiem spotkań wieczornych zJ. S. (1), stanowił też ochronęJ. S. (1), o czym zeznają ww. świadkowie oraz świadekM. S. (2)(k 12797v).
Zarzuty apelacji obrońców oskarżonego w zakresie czynów: 31 i 32 zart. 263 kk; 36, 37, 44 dot. obrotu narkotykami; 39 zart. 286 § 1 kki 38 zart. 282 kkzostały omówione wyżej ze względu na łączność z zarzutami postawionymi oskarżonymR. G. (1),D. B. (1)iD. S. (1).
Rozważając apelacje co do pozostałych czynów w postaci wymuszeń rozbójniczych należy podkreślić, że zeznaniaM. S. (1)korespondują z zeznaniami pokrzywdzonych (za wyjątkiemW. K.) tworząc z nimi spójną całość. Ma to tym bardziej znaczenie z punktu(...), iż pokrzywdzeni (za wyjątkiemM. P. (2)) nie składali zawiadomień o przestępstwie, a zeznania złożyli po otrzymaniu wezwań na skutek zeznańM. S. (1)potwierdzając jego relacje. Jednocześnie nie można nie zauważyć, że zeznania te uzyskano po upływie pewnego czasu od inkryminowanych zdarzeń, nie zawsze pokrzywdzeni wszystko potrafili odtworzyć, niemiej jednak zeznania z postępowania przygotowawczego, jak słusznie uznał Sąd I instancji, znacznie precyzyjniej opisują zdarzenia niż składane po kilku latach na rozprawie, ponadto nie zawsze świadkowie byli wolni od obaw ze strony oskarżonych.
Reasumując – wyżej wskazane dowody i okoliczności z nich wynikające w połączeniu z wcześniejszymi rozważaniami w aspekcie instytucji świadka koronnego, pozwalają Sądowi odwoławczemu na stwierdzenie, iż nadanie waloru wiarygodności zeznaniomM. S. (1)co do przebiegu zdarzeń będących przedmiotem rozpoznania, nie uchybia zasadzie wyrażonej wart. 7 kpk. Twierdzenie obrońcy w związku z wyjaśnieniami oskarżonego „o zemście”M. S. (1)i jej powodach nie może być uznane w świetle zebranych dowodów za podważające stanowisko Sądu Okręgowego. Brak jest w tym zakresie okoliczności, które wskazywałyby, iżM. S. (1)składając zeznania jako świadek koronny kierował się innymi względami niż wyjawienie prawdy o przestępstwach dokonanych przez siebie, w tym we współdziałaniu z oskarżonymP. P. (2). SkoroM. S. (1)podjął decyzję o współpracy z organami ścigania to konsekwencją tego jest zrelacjonowanie nie tylko swojej działalności przestępczej, ale i osób z nim współdziałających, jak też osób, co do których posiadał wiedzę. Wiedza świadka odnośnie oskarżonegoP. P. (2)jest wiedzą bezpośrednią, obaj mężczyźni stanowili tandem przestępczy, co przecież wynika nie tylko z zeznańM. S. (1), „zlecenie” przestępstwa skierowane do jednego z nich oznaczało, w ramach struktur „grupy(...)”, współudział drugiego, rozliczali się między sobą, jak określiłM. S. (1)„z każdej złotówki”. Spotykali się też obaj prywatnie, towarzysko i brak jest dowodów, aby do końca działalności objętej niniejszą sprawą byli w konflikcie. Brak jest więc okoliczności, które podważałyby stanowisko Sądu Okręgowego odnośnie zeznańM. S. (1).
Zasadne też jest uznanie, że oskarżony przypisane czyny popełnił w warunkachart. 65 § 1 kk, bowiem popełniał je działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnienie przestępstw, o czym była mowa w rozważaniach w zakresieart. 258 § 2 kk.
Przechodząc do poszczególnych zarzutów stawianychP. P. (2)to obrona nie kwestionuje rozstrzygnięcia w zakresie czynu zart. 191 § 2 kkdokonanego przez oskarżonego we współdziałaniu zM. S. (1)iP. O. (1)w 1999 r. na szkodęP. K. (1)(zarzut 34). Postępowanie w tym zakresie zostało umorzone ze względu na przedawnienie karalności. Rację ma prokurator, że w czasie wydania zaskarżonego wyroku, jak i wnoszenia apelacji, nie minął okres czasu upoważniający do stwierdzenia przedawnienia ze względu na wówczas obowiązujące przepisy, a szczególnieart. 102 kk. Jednak obecnie – ze względu na zmianę treści tego przepisu od dnia 1 lipca 2015 r. – zarzut apelacji prokuratora stał się bezprzedmiotowy, ponieważ ze względu na treśćart. 101 § 1 pkt 3 kki obecnie obowiązującyart. 102 kknastąpiło przedawnienie karalności tego czynu, co skutkuje umorzeniem postępowania.
Umorzeniu z mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpk– ze względu na treśćart. 101§pkt 2a i 3 kkorazart. 102 kkw powiązaniu z czasem popełnienia przestępstw: zart. 279 § 1 kk(zarzut 27), zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 288 § 1 kk(zarzut 35), zart. 291 § 1 kk(zarzut 40) oraz ustawowe za nie zagrożenie – podlega postępowaniu odnośnie tych czynów, dlatego wyrok w tej części uchylono, a postępowanie umorzono.
Odnośnie tych trzech czynów nie można uznać, aby zachodziły okoliczności uzasadniające uniewinnienie oskarżonego od ich popełnienia. ZeznaniaM. S. (1)są jednoznaczne w swej wymowie, w sposób konsekwentny opisał on okoliczności dokonania tych przestępstw we współdziałaniu z oskarżonymP. P. (2).
Jeżeli chodzi o włamanie do samochodu(...)oraz usiłowanie włamania do samochodu markiM.w 1994 r. w miejscowościK.iC.to zostały te czyny opisane jako początek działalnościM. S. (1)w „grupie(...)”, a zarazem początek wspólnej działalności przestępczej z oskarżonym (k 596, 999). To, że ochroniarze parkingu, z którego zostały skradzione te samochody nie potwierdzili, aby ze sprawcami kradzieży weszli w porozumienie pozwalając na wyjazd samochodami z parkingu, za co otrzymywali zapłatę, nie może stanowić o zasadności apelacji. Potwierdzili oni fakt kradzieży aut z parkingu, natomiast zaprzeczanie pozostałym okolicznościom z istoty swej należy uznać za formę obrony przed postawieniem im zarzutów popełnienia przestępstw.
W tym zakresie pozbawiona słuszności jest teżapelacja prokuratoradomagająca się przyjęcia, iż ten czyn został przez oskarżonego popełniony w warunkachart. 65 § 1 kk. Bez względu na zawartość merytoryczną apelacji, a także okoliczności wynikające z zeznańM. S. (1), stwierdzić trzeba, że stanowisko prokuratora jest wbrew zasadzieart. 443 kpk(vide pkt 44 uchylonego wyroku dot. zarzutu 31 poprzedniego a/a).
Jedynie koniecznym stało się dokonanie korekty zaskarżonego wyroku w zakresie czynu 27, bowiem wartość samochodu VV golf zgodnie z twierdzeniem pokrzywdzonego wyniosła 256840 złotych przed denominacją, co oznacza, że obecnie jest to kwota 25684 zł., a nie 56840zł, jak omyłkowo przyjęto w akcie oskarżenia, a następnie bezkrytycznie w zaskarżonym wyroku.
Pozostałe dwa czyny popełnione w 2000 r., co do których Sąd odwoławczy umorzył postępowanie zostały również w sposób jednoznaczny, spójny opisane przez świadkaM. S. (1). Opisał on precyzyjnie okoliczności związane z podjętymi przez niego (za namowąD. K. (1)) i oskarżonegoP. P. (2)próbami spalenia holownika stanowiącego własnośćG. C., jak też podał okoliczności związane z nabyciem obrazów pochodzących z kradzieży. Z zeznań tych udział i rola w tych przestępstwach oskarżonego wynika w sposób wyraźny i nie może budzić wątpliwości. Szczegółowa relacja tego świadka, na rozprawie i w śledztwie, konsekwencja w opisie okoliczności, brak jakichkolwiek wątpliwości co do udziału w nich oskarżonego, a także brak okoliczności, które mogłyby podważyć wiarygodność zeznań przeczą w sposób zdecydowany stanowisku oskarżonego, iż czynów tych nie popełnił. Dlatego nie można uznać, aby stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w zaskarżonym wyroku było obarczone błędem. Jedynie należało zmienić zaskarżony wyrok poprzez określenie wartości pierwszego obrazu „konie atakowane przez wilki” na kwotę 5000 zł (vide pkt 58 uchylonego wyroku) ze względu na treśćart. 443 kpki brak poprzednio apelacji na niekorzyść w tej części.
Jeżeli chodzi o przestępstwa w postaci wymuszeń rozbójniczych to zeznaniaM. S. (1)znalazły pełne potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonych, które to osoby zostały ustalone na podstawie jego zeznań.
Jedynie odnośnie czynu28popełnionego na szkodęW. K.nie można mówić o zgodności relacji, bowiem pokrzywdzony (k 12086) i jego żonaB. K.(k 12087) zaprzeczali, aby na ich szkodę zostało dokonane przestępstwo. Logicznym jest, iż opisane okoliczności tego czynu z punktu widzenia pokrzywdzonego są dla niego zdecydowanie niekorzystne, świadczące o tym, że on sam wcześniej mógł popełnić przestępstwo, a to właśnie stanowiło źródło nieporozumień zP. O. (1)i dało początek inkryminowanemu czynowi. Otóż jak wynika z zeznańM. S. (1)(k 610, 949, 1025) do oskarżonegoP. P. (2)zwrócił się ich znajomyP. O. (1)o pomoc w postaci interwencji uW. K., który nie rozliczył się z nim z części skradzionego samochoduS., który otrzymał odP. O.do rozebrania na poszczególne elementy.M. S. (1)wraz z oskarżonym „wymyślili” sposób działania wobec pokrzywdzonego i przystąpili do konsekwentnej jego realizacji. Podali pokrzywdzonemu fikcyjny powód ich działania i nałożyli na niego karę w wysokości 2000 $, którą później obniżyli na skutek interwencji wspólnego znajomego do wysokości 1000 $, a jako zabezpieczenie tej „kary” zabrali mu samochód markiP.. PonieważW. K.z braku takiej kwoty nie zapłacił „kary” to doprowadzili do sporządzenia fikcyjnej umowy sprzedaży samochodu międzyB. K.a nieustalonym mężczyzną (k 6472) i w ten sposób doprowadzili do rozporządzenia przez niego tym samochodem. Z tego samochodu korzystałP. P. (2), a po kilku miesiącach zarejestrowała go na swoje nazwisko żona oskarżonegoP. I.P.po uprzednim sporządzeniu innej umowy kupna (k 6495).P. P. (2)rozliczył się zP. O. (1), a obaj sprawcy z oskarżonymD. B. (1)zgodnie z zasadą obowiązującą członków „grupy(...)”.
Analizując zebrane w tym zakresie dowody trzeba zauważyć, że zeznaniomW.iB. K.przeczy w sposób zdecydowany zeznanieM. S. (1), i potwierdzające je dokumenty w postaci umowy kupna-sprzedaży samochoduP., wykonania badania technicznego samochodu przezB. K.(k 6495-6) oraz informacja o kontroli drogowej oskarżonego w ww. samochodzieP..
W powyższej sytuacji nie można podzielić stanowiska skarżących, bowiem zdaniem Sądu odwoławczego treść zaskarżonego wyroku znajduje potwierdzenie w zgromadzanych dowodach.
Odnośnie czynu z punktu29zeznaniaM. S. (1)co do istoty zdarzenia znajdują potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonegoM. P. (2)(k 15192v w zw. z k 6110, 6122) i jego wierzycielaA. M.(k 12384), który zleciłM. S. (1)wyegzekwowanie długu odM. P. (2)zam. wS.. Pokrzywdzony opisał przebieg zdarzenia z dnia 21 lipca 1999 r., sposób działania trzech nieznanych mu mężczyzn, którzy stosując wobec niego przemoc i groźby zażądali wydania pieniędzy „wspominając ofirmie (...)”A. M.. Obawiając się o swoje życie pokrzywdzony wydał sprawcom 7000 zł, natomiast resztę pieniędzy (dług określono na ponad 20 tys.zł), pokrzywdzony miał wydać sprawcom w wyznaczonym przez nich terminie, tj. w dniu 1.08.1999 r. Po zdarzeniuM. P. (2)złożył zawiadomienie w(...)wS.(k 6108).
Zdarzenie w sposób korespondujący z zeznaniami pokrzywdzonego opisałM. S. (1), wyjaśniając, iż czynu tego dokonał z oskarżonymP. P. (2)i oskarżonymM. K. (1). Mimo, żeM. S. (1)powiadomiłA. M.o otrzymaniu odM. P. (2)pieniędzy to nigdy te pieniądze nie trafiły do niego. Zostały podzielone na trzech sprawców, tj.M. S. (1),M. K. (1)iP. P. (2), po uprzednim przekazaniu 1000 zł.D. B. (1)(k 1038).
OskarżonyM. K. (1)nie przyznał się do dokonania tego czynu a w toku śledztwa (k 328, 333, 341 zał. akt XVIII K 129/08) wyjaśnił, że domyśla się, że chodzi o sprawęS.. Był wówczas wP.przyjechał razem zD. B. (1), a oskarżonyP. P. (2)iM. S. (1)przyjechali drugim samochodem markiO. (...). Nic więcej nie wiedział.
Jak wynika z zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie przyjął wyjaśnień oskarżonegoM. K. (1), za prawdziwe. Z takim stanowiskiem należy się zgodzić, bowiem udział oskarżonego w dokonaniu przestępstwa na szkodęM. P. (2)wynika w sposób jednoznaczny i konsekwentny z zeznańM. S. (1)(k 12497/ k 612, 673, 1038). O spontaniczności tych zeznań dodatkowo świadczy jego twierdzenie, że wrazP. P. (2)zabrali oskarżonego doS.celem dokonania przedmiotowego przestępstwa, żeby sobie zarobił (k 940, 953, 689).
Rozpoznając apelację obrońcy oskarżonego, koncentrującą się na zarzucie zart. 424 kpk, nie ujawniono w niej argumentów, które mogłyby podważyć rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku odnośnie oskarżonegoM. K. (1).
Powracając do apelacji obrońców oskarżonegoP. P. (2)w zakresiezarzutu 30to przypomnieć trzeba, żeM. S. (1)jednoznacznie zeznał, że latem 1999 r. zwróciła się do niego dziewczyna- tancerka, z prośbą, aby odzyskał od prowadzącego szkołę tańcaR. K. (2)pieniądze w kwocie 6000 zł, które jest winien jako pracodawca.M. S. (1)podstępnie umówił się zR. K. (2)i na to spotkanie pojechał razem z oskarżonymP. P. (2). Zażądali odR. K. (2)spłaty długu oraz nałożyli na niego karę 2000 $, którą miał im przekazać za 2- 3 dni. Po interwencji na prośbęR. K. (2)innych członków „grupy(...)” obaj sprawcy obniżyli karę do 1500 $, którą to kwotę otrzymali. Z tej kwoty 20 % zgodnie z zasadami obowiązującymi w „grupie(...)” przekazaliD. B. (1). Pokrzywdzony zapłacił żądaną kwotę pieniędzy, bo jak stwierdził doM. S. (1)iP. P. (2)zna ich z widzenia i zapłaci, bo „nie chce mieć kłopotów” (k 625)
R. K. (2)w swoich zeznaniach (k 14318) potwierdził okoliczności zdarzenia opisane przezM. S. (1). W toku śledztwa rozpoznał oskarżonegoP. P. (2), który z nim rozmawiał iM. S. (1), który stał z boku. Podał, że jeden z mężczyzn już choćby swoim wyglądem i zachowaniem wzbudził w nim „przestrach”, ponadto grożono mu, że w przypadku niespełnienia żądania może „być połamany’ (k 8764 t. 45).
Jak z powyższego wynika nie można uznać, aby zeznaniaM. S. (1)iR. K. (2)nie korespondowały ze sobą co do istoty zdarzenia, a istniejące rozbieżności nie dyskwalifikują obu dowodów, które w sposób jednoznaczny wskazują na dokonanie przestępstwa na szkodęR. K. (2)przez oskarżonegoP. P. (2), jak teżM. S. (1).
Sąd Okręgowy przypisał oskarżonemuP. P. (2)popełnienie kolejnego przestępstwa, tj. wymuszenia rozbójniczego naT. N.będącym właścicielem stacji paliwG.(zarzut33).
Z zeznańM. S. (1)wynika, że zgodnie z informacjąJ. S. (1)niektórzy członkowie „grupy(...)” tankowali paliwo na stacji paliwG.T. N.nie płacąc. Po aresztowaniuJ. S. (1)w grudniu 1999 r.M. S. (1)wraz z oskarżonymP. P. (2)poinformowaliT. N., że „przejmują interes”, i jednocześnie przekazali podgrupie(...)w spisie swoich „interesów” przestępczych, że mają stację paliwT. N., gdzie zamiast „haraczu” można tankować paliwo za darmo (k 679, 962). Świadek opisał jak proceder ten przebiegał, kto z członków „grupy” nie płacił za pobrane paliwo i wskazał m.in. oskarżonegoP. P. (2). W tym zakresie zeznania te pozostają w całkowitej korelacji z zeznaniamiT. N., który również wskazał m.in. oskarżonegoP. P. (2)jako biorącego paliwo nie płacąc. Pokrzywdzony w prowadzonej ewidencji pobieranego bezpłatnie paliwa zapisywał też osoby i m.in. w zeszycie tym znajdują się zapisy dotyczące osoby określonej jako(...)(k 6334, 6355). Świadek określił kwotę pobranego przez członków „grupy(...)” paliwa, jak też opisał lęk pracowników i atmosferę jaka poprzedzała „zgodę” i warunki pokrzywdzonego na darmowe tankowanie. ŚwiadekM. S. (1)potwierdził, że warunków tych nie dotrzymywali.
Odnośnie czynu opisanego jako zarzut41to zaskarżonym wyrokiem zostali skazaniP. P. (2),M. P. (1),N. B. (1),K. M. (1),P. P. (3), dlatego celowym jest łączne rozważenie apelacji obrońców tychże oskarżonych.
Zarzuty apelacji dotyczące obrazyart. 424 kpkzostały już omówione i mimo ich zasadności nie prowadzą do uwzględnienia ich wniosków. Dlatego warto przypomnieć, iż wszystkim ww. oskarżonym zaskarżonym wyrokiem przypisano dokonanie czynu zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 65 kk. Czyn ten polegał na wprowadzeniu w błąd właściciela ładowarki(...)S. W. (1), iż faktycznym jej właścicielem jestM. S. (1), bowiem ta ładowarka została jemu skradziona i w związku z tym doprowadzili pokrzywdzonego do wydania ładowarki.
Do dokonania tego czynu doszło, jak wynika z zeznańM. S. (1), w następujący sposób:
–M. S. (1)na polecenieJ. M. (2)iM. B. (1)spotkał się wR.z oskarżonymM. P. (1), który był razem z oskarżonymN. B. (1). Na tym spotkaniu M.P.powiedział, że rok temu ukradli ładowarkę, sprzedali ją i teraz „wymyślił przekręt”, który miał polegać na odebraniu jej nabywcy w ten sposób, żeM. S. (1)poda się za właściciela tej ładowarki i wskaże charakterystyczną tabliczkę znamionową, umówili się tego samego dnia na realizacje tego przestępczego planu;
–M. S. (1)po tym spotkaniu pojechał doP., skąd zabrałP. P. (2),P. P. (3),K. M. (1), „aby w razie czego pobili” właściciela mówiąc im „w czym rzecz” (k 651 i nast.). Następnie pojechali na stację(...)wW.przyO., gdzie czekał na nich oskarżonyN. B. (1), który poinformował ich, że właściciel aktualnie tą ładowarką wykonuje prace w miejscowościŁ., w związku z tym pojechali do tej miejscowości
– na miejscu zdarzeniaN. B. (1)w rozmowie zeS. W. (1)powiedział, żeM. S.zginęła ładowarka i dlatego chce sprawdzić czy ta konkretna nie jest jego.M. S. (1)wiedząc gdzie jest i jak wygląda tabliczka znamionowa stwierdził, że to jego ładowarka i dlatego zabierają ją.S. W. (1)zaczął protestować,M. S. (1)dla „uwiarygodnienia” swoich słów uderzyłN. B. (1)jako pośrednika tej rzekomej transakcji. Wówczas pokrzywdzony zaczął uciekać, dogonili goP. P. (3)iK. M. (1)i pobili;
–P. P. (2)wykonał telefon, aby przyjechał holownik, wyjechał po niego, a po przyjeździe holownika wprowadzili ładowarkę na tę lawetę i została ona przewieziona doP., na terenfirmy (...);
– ładowarkę sprzedano wN., o czym była już mowa wyżej.
S. W. (1)zeznał, że zamierzał sprzedać ładowarkę, w tym celu dał ogłoszenie w prasie, rozmawiał też zM. P. (1)– synem jego sąsiadów, z jego inicjatywy spotkał się wW.na stacji paliw wW.przyO.z nim i drugim mężczyzną podobnym doN. B. (1)(k 4444, 4457), który poinformował go, że ma nabywcę na ładowarkę, a po 2- 3 tygodniach zatelefonowałM. P. (1), że są klienci. Mimo, że tego dnia wykonywał prace ładowarką w m.Ł.to na skutek nalegań oskarżonego zgodził się na spotkanie. Jeden z mężczyzn – przypominającyM. S. (1)(k 4145) – zainteresował się tabliczką znamionową, a gdy protestował to dwóch mężczyzn pobiło go – jeden przypominałP. P. (3)(k 4145), a mężczyzna przypominającyM. S. (1)(k 4145) uderzył w twarz tego, który był na spotkaniu przyO.zM. P. (1)mówiąc, „ja 2 lata szukam ładowarki, a ty chcesz ją sprzedać” (k 4142). Przyjechały jeszcze dwa samochody i laweta, na którą załadowali ładowarkę.
Przytoczone wypowiedzi ww. świadków wskazują jednoznacznie na spójność obu relacji tworzących logiczną całość. Obaj świadkowie konsekwentnie podawali okoliczności tego czynu i niewątpliwie zasadnym jest uznanie, że zeznania te są wiarygodne, w przeciwieństwie do wyjaśnień oskarżonych, którzy nie przyznali się do dokonania tego czynu. Jedynie oskarżonyN. B. (1)złożył w tym zakresie wyjaśnienia, w których nie kwestionował swoje obecności w m.Ł., kontaktów z właścicielem w sprawie ładowarki, ale chodziło o to, abyM. P. (1)dokonał oględzin ładowarki. Był razem z 4 mężczyznami na „oględzinach” ładowarki, stał 3-4 m od nich, a oni rozmawiali z właścicielem. Po kilku dniach odbył spotkanie zJ. M. (2), jego wspólnikiem i kilkoma nieznajomymi mężczyznami i ten wspólnik miał pretensje do niego, że wiedział iż koparka jest ich i nic nie powiedział, za co został pobity i ukarany kwotą 5000$.
W świetle zeznańS. W. (1)orazM. S. (1)wyjaśnienia oskarżonegoN. B. (1)nie mogą być uznane za wiarygodne, tak co do przebiegu zdarzenia, jak i zamiaru oskarżonego. Stanowią one pewnego rodzaju dopasowanie sytuacyjne, w celu zapewnienia sobie obrony przed uznaniem winy, która z zeznań ww. świadków rysuje się jednoznacznie. ŚwiadekM. S. (1)nie miał żadnych wątpliwości co do tego oskarżonego jak i pozostałych oskarżonych w dokonaniu przypisanego im przestępstwa, wskazał ich jednoznacznie opisał rolę każdego z nich w ustalonych działaniach. Odnośnie oskarżonychP. P. (3)ps. (...)iK. M. (1)ps. (...)również złożył konsekwentne zeznania (k 1052) które przeczą stanowiskom zawartym w apelacjach obrońców. Faktem jest, żeM. S. (1)zeznał m.in., że zostali oni zabrani na miejsce zdarzenia, „bo są dobrze zbudowani i robili wrażenie”, ale potrzebni byli nie tylko „aby robić wrażenie”, ale w konkretnym celu i „wiedzieli w czym rzecz”, o czym zostali poinformowani. Obaj byli przy prowadzonych z pokrzywdzonym rozmowach, a ich reakcja wobec uciekającego pokrzywdzonego dodatkowo to potwierdza. Wiedzieli też choćby z racji swojej „działalności”, że nie zostali zabrani na rozmowy biznesowe, a aby byli „użyteczni” to musieli być poinformowani „ w czym rzecz”, a więc o istocie czynu. To, że czyn ten został popełniony przez oskarżonych w ramach związku przestępczego wynika jednoznacznie z zeznańM. S. (1): polecenie spotkania zM. P. (1)otrzymał odJ. M. (2)– członka „grupyB.”, zabrał członków „grupy(...)” czyli swojego wspólnika działań przestępczychP. P. (2), jak też nie przypadkowo znanych sobie jako członków „grupy(...)”P. P. (3)i jego wspólnikaK. M. (1). To, że ci mężczyźni znali się, aK. M. (1)jest „dobrym kolegą”P. P. (3)wynika też z wyjaśnień tego ostatniego (k 4375).
Warto też zwrócić uwagę, że funkcjonariusz Straży MiejskiejK. B. (2), który był na miejscu zdarzenia, ponieważ przejeżdżając „zwrócił uwagę na trzech mięśniaków” wskazał na oskarżonegoP. P. (3)jako bardzo podobnego do mężczyzny będącego na miejscu zdarzenia (k 4157).
Jeżeli chodzi o odwołanie się w apelacji obrońcy oskarżonegoP. P. (3)i w bliźniaczej apelacji obrońcy oskarżonegoK. M. (1)do dat wskazanych czynności w kontekście tymczasowego aresztowania tych oskarżonych to nie można uznać, aby daty podawane przez świadków były na tyle precyzyjne, aby można jednoznacznie ustalić czas dokonywania konkretnych czynności związanych z ładowarką. W związku z upływem czasu od zdarzenia do czasu składania zeznań nie jest możliwe dokładne ustalenie, ile czasu upłynęło od zabrania ładowarki pokrzywdzonemu do jej sprzedaży i czy data umowy stanowi faktyczne odzwierciedlenie przeprowadzonej transakcji (vide zeznaniaA. O.k 4426), natomiast na podstawie zebranych dowodów możliwe jest ustalenie tylko co do tego, iż zdarzenie wobecS. W. (1)miało miejsce przed dniem 4 maja 2000 r.
Reasumując – brak jest okoliczności, które podważałyby wiarygodność zeznańM. S. (1), które znajdują potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonego, pośrednio częściowo w wyjaśnieniachN. B. (1), w protokole oględzin ładowarki (k 4184), w zeznaniachS. G. (1)(k 4387).
Zdaniem Sądu odwoławczego powyższe wskazuje, że zasadnie przypisano wszystkim ww. oskarżonym popełnienie czynu zart. 286 § 1 kk, a nadto oskarżonymP. P. (2),P. P. (3)iK. M. (1)dodatkowo popełnienie tego czynu w warunkachart. 65 kk(prawidłowoart. 65 § 1 kk). Jeżeli zaś chodzi o oskarżonychM. P. (1)iN. B. (1)to uszło uwagi Sądu Okręgowego, iż wyrokiem uchylonym nie przypisano im dokonania tego czynu w warunkachart. 65 kk(punkt 65 wyroku dot. ówczesnego zarzutu 48), i to rozstrzygnięcie wówczas nie było zaskarżone apelacją prokuratora. Z tych przyczyn koniecznym było dokonanie zamiany zaskarżonego wyroku w tej części, a zarazem uznanie apelacji prokuratora za bezzasadną. Nie uwzględniono również apelacji prokuratora w zakresieart. 46 § 1 kk, bowiem nie zostały wykazane jednoznacznie okoliczności związane z nabyciem ładowarki przezS. W. (1)odnośnie pochodzenia tej ładowarki i ewentualnie jego wiedzy w tym zakresie. Okoliczność ta pozostaje to bez wpływu na ustalenia co do istoty zarzutu, ale w skarżonym zakresie nie można jej nie zauważyć i uznać, że jest bez prawnego znaczenia.
Odnośnie czynu oznaczonego jako zarzut43przypisanego oskarżonymP. P. (2)iA. K. (1).
Apelacje obrońców oskarżonych w tej części również okazały się niezasadne i to nie tylko z powoduart. 455a kpk. Treść zaskarżonego wyroku w tym zakresie znajduje uzasadnienie w dowodach zebranych w sprawie, tj. w zeznaniachM. S. (1), pokrzywdzonegoM. A. (1),K. C.– inicjatora wymuszenia rozbójniczego na osobie pokrzywdzonego,M. B. (2),M. D..
To, że czynu tego dokonali oskarżeniP. P. (2),A. K. (1), a takżeM. S. (1)iT. S.wynika jednoznacznie z zeznańM. S. (1)orazK. C., przy czym w stosunku do świadków, pokrzywdzonego i pozostałych dowodów nie wykazano, aby zachodziły okoliczności podważające ich wiarygodność. Oskarżeni działając wspólnie i porozumieniu ze skazanymT. S.,M. S. (1)przemocą zmusiliM. A. (1)do zapłacenia im 6000 $, które to pieniądze podzielili między siebie z uwzględnieniem stosownej części dla(...).
Apelacje obrońców oskarżonych nie przedstawiły argumentów, które mogłyby wskazywać na niezasadność zaskarżonego wyroku, a i takich argumentów nie znalazł Sąd Apelacyjny. Dlatego w tym zakresie zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w mocy.
Uwzględnieniu częściowemu podlegał zarzut apelacji obrońcy oskarżonegoP. P. (3)w zakresie zaliczenia oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności tymczasowego aresztowania w niniejszej sprawie. W tym zakresie należało uwzględnić okresy pozbawienia wolności w innych sprawach, które w konsekwencji nie podlegały zaliczeniu w sprawie rozpoznawanej.
Przechodząc doapelacji obrońców oskarżonegoP. P. (2)i obrońcy oskarżonegoP. O. (1)w zakresie zarzutu42Sąd odwoławczy stwierdził, co następuje:
Z zeznańM. S. (1)i wyjaśnień oskarżonegoP. O. (1)wynika, że oskarżony użytkował samochód markiD. (...)stanowiący własnośćP. S.ps. (...)(zbieżność nazwisk przypadkowa).P. O. (1)samochód pożyczył oskarżonemuP. P. (2)iM. S. (1), gdy obaj ukrywali się wP.. Z zeznańM. S. (1)wynika, że w czasie korzystania z samochodu przez niego iP. P. (2)w listopadzie 2000 r. uległa uszkodzeniu skrzynia biegów i ze względu na wysoki koszt naprawy postanowili ten samochód sprzedać. Uzyskali na sprzedaż samochodu zgodę oskarżonegoP. O. (1). Samochód sprzedaliM. M. (7), który prowadził rozmowy w tej sprawie, zaś formalnie w umowie kupna-sprzedaży jako nabywca figurowała jego matka. Umowa została podrobiona, bowiem został sfałszowany podpisP. S.jako sprzedającego, co do którego oskarżony iM. S. (1)informowali nabywcę, że jest to bratM. S. (1). Po dwóch tygodniachM. M. (7)samochód sprzedał.
M. S. (1)iP. P. (2)po sprzedaży samochoduD.poinformowali o tym właściciela samochoduP. S., a on złożył fałszywe zawiadomienie do policji, iż samochód został przywłaszczony przez osobę określaną jakoC.. Postępowanie w tym zakresie zostało umorzone.
M. M. (7), jak zeznał na rozprawie, został skazany za nieumyślne pasterstwo. Potwierdza to, nadesłany w toku postępowania odwoławczego, wyrok Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 11 lutego 2004 r. sygn. V K 1799/02/10 (wyrok uprawomocnił się w dniu 18 kwietnia 2004 r.), z którego wynika, iżM. M. (7)został skazany za to, że w dniu 20 kwietnia 2004 r. nabył za kwotę nie większą niż 17 tys.zł samochódD. (...)o wartości 38 tys. zł w okolicznościach, w których powinien i mógł przypuszczać, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym działał na szkodęP. S., tj. za czyn zart. 292 § 1 kk.
Mając na uwadze przede wszystkim ww. wyrok, Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska Sądu I instancji wynikającego z zaskarżonego wyroku, iż oskarżeni dopuścili się czynu m.in. zart. 286 § 1 kk. Nie można bowiem w tej sytuacji uznać, aby oskarżeni doprowadziliM. M. (7)do niekorzystnego rozrządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd.
W tym zakresie trzeba też zauważyć zeznaniaM. S. (1)iJ. Ł. (2)odnośnie okoliczności sporządzania umowy kupna-sprzedaży samochodu, jak też pozostające z nimi w sprzeczności zeznaniaM. M. (7), który twierdził, że sprzedający okazał dowód osobisty na nazwiskoP. S.. Taka sytuacja nie wynika z zeznańM. S. (1)i rzeczywiście nie mogła mieć miejsca, bowiem oskarżonyP. P. (2)iM. S. (1)nie dysponowali dowodem osobistymP. S., a ponadto gdyby to on był rzeczywiście sprzedającym nie byłoby potrzeby podrabiania na umowie jego podpisu, a to potwierdzaP. S.iJ. Ł. (2).
Zaskarżony wyrok wykazuje, iż Sąd Okręgowy nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. O. (1), iż nie wiedział co stało się z samochodem, który on użytkował, a później pożyczył oskarżonemuP. P. (2)iM. S. (1). To stanowisko należy w świetle konsekwentnych i jednoznacznych ww. dowodów podzielić. Dowody te jednocześnie uzasadniają twierdzenie, że oskarżonyP. P. (2)iP. O. (1)przywłaszczyli samochódD. (...)stanowiący własnośćP. S.rozporządzając powierzonymi samochodem jak swoją własnością. Tego rodzaju działanie wyczerpuje dyspozycjęart. 284 § 2 kk. Ponieważ w tym zakresie Sąd Okręgowy przypisał oskarżonym popełnienie czynu zart. 284 § 1 kk, co nie zostało zakwestionowane przez prokuratora, to Sąd odwoławczy przyjął tę błędną kwalifikację, przy czym pozostało to bez wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie, bowiem w każdym przypadku czyn ten uległ przedawnieniu. W związku z tym w tej części wyrok uchylono, a postępowanie umorzono.
Umorzenie przez Sąd Apelacyjnym postępowania w zakresie czynów oznaczonych jako zarzut 27,35,40 i 42 spowodowało konieczność orzeczenia nowej kary łącznej wobec oskarżonegoP. P. (2), Orzeczono ją w wymiarze 7 lat pozbawienia wolności uznając, iż tak orzeczona kara pozbawienia wolności nie przeczy ustawowym kryteriom współmierności.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoP. O. (1)w zakresie pozostałych zarzutów.
Apelacja odwołuje się w sposób ogólny do wyjaśnień oskarżonegoP. O. (1)i z tego wywodzi naruszenieart. 410 kpkiart. 7 kpk. To, że oskarżony nie przyznał się do dokonania zarzucanych czynów nie oznacza automatycznie, że zaskarżony wyrok zapadł z obrazą przepisów prawa procesowego. Wyjaśnienia te podlegają takiej samej ocenie jak inne dowody zebrane w sprawie, a te w sposób zdecydowany przeczą wyjaśnieniom oskarżonego.
Odnośnie zarzutu 58 wyjaśnienie znajduje się na początku niniejszego uzasadnienia, zarzutu 42 rozważania zawarto wyżej, zaś odnośnie czynu z punktu47,co do którego Sąd Okręgowy umorzył postępowanie nie można uznać, aby to stanowisko obarczone było błędem. ZeznaniaM. S. (1), pokrzywdzonego, a także częściowo wyjaśnienia samego oskarżonego pozwalały na jednoznaczne odtworzenie przebiegu zdarzenia, co słusznie doprowadziło Sąd I instancji do wniosku, iż oskarżony popełnił czyn zart. 191 § 2 kk. To, że pokrzywdzony nie kwestionował długu u oskarżonego nie oznacza, że pozaprawne sposoby jego prywatnej egzekucji nie stanowią przestępstwa w rozumieniukodeksu karnego.
Poza zarzutami apelacji należy stwierdzić, że umorzeniu z powodu przedawnienia karalności podlegałczyn 49. W tym zakresie zeznaniaM. S. (1)nie pozostawiają wątpliwości, że oskarżony w 1998 r. nabył od niego 60 golarek wiedząc, że pochodzą z kradzieży. Są to zeznania jednoznaczne i konsekwentne, zarówno w śledztwie (k 10130) jak i na rozprawie (k 13167).M. S. (1)niezmiennie podawał, że oskarżony nabył od niego golarki wiedząc, że pochodzą z kradzieży. Okoliczności tego nabycia nie są związane z zatrzymaniem golarek przez policję, a następnie ich nabywaniu przez policjantów odM. S. (1), bowiem oskarżony nabył je wcześniej niż dokonano ich zabezpieczenia.
Jeżeli chodzi oczyn 46przypisany oskarżonemu to jest on nierozerwalnie związany z czynem 38 przypisanym oskarżonemuP. P. (2). Niewątpliwie oskarżonyP. O. (1)zainspirowałP. P. (2)orazM. S. (1)do popełnienia przestępstwa na szkodęW. K., co wiązało się z tym, jak zeznałM. S. (1), że miał rozliczenia z pokrzywdzonym dotyczące kradzionego samochodu markiS. (...). Okoliczności związane z rozliczaniem się obu mężczyzn zostały opisane przezM. S. (1)w sposób szczegółowy i jednoznaczny. Ponieważ według oskarżonegoW. K.nie wywiązał się należycie z zobowiązania to, aby je wykonał, oskarżony zwrócił się do znanego muP. P. (2)„aby pojechał do tego człowieka i załatwił sprawę”.P. P. (2)wspólnie zM. S. (1)”wymyślili” sposób wyegzekwowania pieniędzy (k 949) i jak wyżej wskazano poprzez wprowadzenie w błądW. K.doprowadzili do rozporządzenia przez niego i jego żonę samochodem markiP.na ich rzecz. Samochód do swojej dyspozycji przejąłP. P. (2)rozliczając się zP. O. (1).
Okoliczności podawane przezM. S. (1)nie pozwalają zdaniem Sądu odwoławczego uznać, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu zart. 18 § 2 i 3 kkw zw. zart. 282 kk. Sposób działania wobecW. K.został „wymyślony” przezP. P. (2)iM. S. (1), a z dowodów nie wynika, aby oskarżony został poinformowany o zastosowanym przez obu sprawców sposobie „załatwienia sprawy”. Niewątpliwie oskarżony ten zwracając się do ww. osób o pomoc nie prosił o pokojowe negocjacje. Wiedział do kogo zwraca się, że do członków „grupy(...)”, z którymi miał kontakty i jaki skutek może ich sposobem osiągnąć. Wiedział też, że sam nie osiągnął oczekiwanego rezultatu i nie miał możliwości prawnych dochodzenia w jego przekonaniu słusznych, ale związanych z przestępstwem, roszczeń. Dlatego zwrócił się do oskarżonegoP. P. (2), a w dalszej kolejności i doM. S. (1), wskazał osobę, wyrażając pełną zgodę na zastosowanie wobecW. K.groźby bądź przemocy, aby zmusić go do dokonania konkretnej czynności, tj. rozliczenia się z nim z nie przekazywania mu pozostałych części z pociętego samochodu. Tym działaniem oskarżony wyczerpał dyspozycjęart. 18 § 2 kkw zw. zart. 191 § 1 kk, a ze względu na upływ czasu wskazany wart. 101 § 1 pkt 4 kkiart. 102 kknastąpiło przedawnienia karalności tego czynu. W związku z tym postępowanie podlegało z mocyart. 17 § 1 pkt 6umorzeniu.
Jeżeli chodzi o osobistą apelację oskarżonegoP. O. (1)to brak jest podstaw, aby uznać, iż wobec niego zachodzą uzasadnione wątpliwości co do poczytalności. W toku dotychczasowego postępowania oskarżony nie podnosił tej kwestii, nie wykazał wówczas ani obecnie aby jego twierdzenie było zasadne. Oskarżony, jak wynika z akt sprawy, prowadził aktywną obronę w toku postępowania przed Sądem I instancji, składał wiele wniosków, ale nie dotyczyły one potrzeby przeprowadzenia badania sądowo-psychiatrycznego. Również na rozprawie apelacyjnej nie przedstawił dowodów, które mogłyby wskazywać na istnienie przesłanek uzasadniających istnienie uzasadnionej wątpliwości co do poczytalności oskarżonego.
Drugą kwestię, którą podnosił oskarżony w osobistej apelacji to nieobecność na ostatnim etapie procesu, w dniu 23 października 2013 r. z powodu zatrzymania przez policję i aresztowania.
Z informacji uzyskanej przez Sąd Apelacyjny wynika, że oskarżony jako poszukiwany listem gończy w związku z inną sprawą, został zatrzymany w dniu 23 października 2013 r. o godz. 12:05. Rozprawa w tym dniu wyznaczona była na godzinę 10, przewidziane były głosy stron i taki był przebieg tej rozprawy. Jeżeli przyjąć za wiarygodne twierdzenie oskarżonego, że policjanci do mieszkaniu gdzie przebywał przyjechali rano, to zważyć trzeba, że oskarżony nie informował policjantów, że w tym dniu odbywa się rozprawa, nie wnosił o jego ewentualne doprowadzenie, nie zawiadomił Sądu o zatrzymaniu, aresztowaniu, mimo, że wydanie wyroku było odroczone do 30 października 2013 r., o czym wiedział. Podnieść trzeba, że na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. głosy stron odbywały się po wznowieniu przewodu sądowego, bowiem wcześniej odbyły się przemówienia stron, w tym w ostatnim udzielono głosu oskarżonemu. Zważywszy na powyższe oraz to, że postępowanie przeciwko oskarżonemu z mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpknie może się toczyć i podlega umorzeniu nie uwzględniono wniosków przedstawionych przez oskarżonego.
Konieczne jeszcze jest ustosunkowanie się doapelacji prokuratoraw zakresie zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonych kar wobec oskarżonych, za wyjątkiem oskarżonychE. J. (1),J. Ł. (1),M. W. (1),P. O. (1)iM. K. (1), co do których prokurator wyroku nie zaskarżył.
Jeżeli chodzi o zarzut 1 i 2 apelacji to odniesiono się do nich przy rozważaniach dotyczących zaskarżonych czynów przypisanych oskarżonymD. K. (1),P. B. (1),D. S. (1)iP. P. (2), przy czym odnośnie dwóch pierwszych oskarżonych zauważyć trzeba, że w zakresie winy oskarżonych wyrok de facto został zaskarżony tylko odnośnie czynu przypisanego oskarżonym w punkcie 2 zaskarżonego wyroku.
W apelacji zarzut niewspółmierności kar wywodzony jest przez jej autora z wymierzenia wskazanym 14 oskarżonym „kar znacznie poniżej wniosków złożonych przez oskarżyciela publicznego”, co czyni orzeczone kary „łagodnymi”. To, że orzeczone kary wobec niektórych oskarżonych nie mogą uchodzić za kary surowe powinno być niewątpliwym, ale jednocześnie niewątpliwym musi być uznanie, iż wyznacznikiem niewspółmierności kar nie są wnioski prokuratora złożone w czasie końcowego przemówienia. Orzeczenie kar poniżej wniosków prokuratora nie oznacza, że orzeczono kary rażąco niewspółmierne, powołanie więc tylko takiego argumentu musi skutkować, w świetleart. 434 § 1 kpk, uznaniem apelacji za pozbawioną zasadności.
Warto więc przypomnieć, że stawiając zarzut rażącej niewspółmierności nie wystarczy powtórzyć treśćart. 438 pkt 4 kpk, ale należy wykazać albo nowe okoliczności w zakresie wymiaru kary, albo że okoliczności prawidłowo ustalone mają takie znaczenie i ciężar gatunkowy, których orzeczona kara bądź nie uwzględnia w ogóle, bądź uwzględnia je w stopniu niedostatecznym. Tego apelacja prokuratora nie wykazała, nawet nie podjęto w tym zakresie próby, a twierdzenie, że orzeczone kary są „łagodne” nie może też oznaczać istnienia ustawowej przesłankirażącejniewspółmierności orzeczonej kary. W związku z powyższym apelacja prokuratora uwzględnieniu i w tej części nie podlegała.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na mocyart. 437 § 1 i 2 kpkorzekł jak w wyroku. O wydatkach za postępowanie odwoławcze orzeczono na mocyart. 634 kpkw zw. zart. 627 kpk, odnośnie opłaty na mocyart. 624 § 1 kpkprzy uwzględnieniuart. 434 § 1 kpk, zaś odnośnie orzeczeń umarzających postępowanie o kosztach postępowania orzeczono na mocyart. 632 pkt 2 kpk.