Sąd Okręgowy w Sieradzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 268/15
Data wyroku: 2016-02-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Podwójniak, Arleta Puzder, Jacek Klęk
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt II Ka 268/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 03 lutego 2016 r.
Sąd Okręgowy w Sieradzu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Marek Podwójniak
Sędziowie:   SO Jacek Klęk
SR del. Arleta Puzder
Protokolant: st. sekr. sąd. Zdzisława Dróżdż
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sieradzu Ryszarda Kostrzewy
po rozpoznaniu w dniu 03 lutego 2016 roku
sprawyA. S. (1)
skazanego wyrokiem łącznym
na skutek apelacji wniesionej przez skazanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu
z dnia 10 września 2015 r.    sygn. akt VI K 145/15
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.orazart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.:

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok ,

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. N.kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych podwyższoną o podatek VAT w kwocie 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejA. S. (1)w postępowaniu odwoławczym z urzędu

3
zwalnia skazanegoA. S. (1)od zapłaty poniesionych w postępowaniu odwoławczym wydatków obciążając nimi Skarb Państwa .

Arleta Puzder Marek Podwójniak Jacek Klęk
sygn. akt II Ka 268/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Wieluniu (VI Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą wP.) z dnia 10 września 2015 roku wydanym w sprawie VI K 145/15 orzeczono wobec skazanegoA. S. (1)łączną karę:

–

1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz jeden środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów w strefie ruchu lądowego na okres 10 lat w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności i w miejsce środków karnych zakazu prowadzenia rowerów w strefie ruchu lądowego wymierzonych wyrokami:

○

Sądu Rejonowego w Wieluniu (VI Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wP.) wydanym w sprawie VI K 433/12,

Sądu Rejonowego w Wieluniu (VI Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wP.) wydanym w sprawie VI 179/12,

skracając (na podstawieart. 71 § 2 kkw zw. zart. 4 § 1 kk) orzeczoną łączną karę pozbawienia wolności o 280 dni, to jest o okres odpowiadający sumie liczby uiszczonych stawek dziennych grzywien orzeczonych w sprawach VI K 433/12 i VI K 179/12,

–

1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzonych wyrokami:

○

Sądu Rejonowego w Wieluniu (VI Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wP.) wydanym w sprawie VI K 309/14,

Sądu Rejonowego w Wieluniu (VI Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wP.) wydanym w sprawie VI K 43/15

zaliczając na jej poczet jeden dzień zatrzymania w sprawie VI K 43/15 – od dnia 22 października 2014 roku godz. 16:45 do dnia 23 października 2014 roku godz. 15:20 – przyjmując, iż jest on równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności oraz okres odbytej kary pozbawienia wolności w sprawie VI K 309/14 od dnia 17 kwietnia 2015 roku.
Równocześnie uznano opisane wyroki w części kar pozbawienia wolności oraz środków karnych w postaci zakazu prowadzenia rowerów za pochłonięte niniejszym wyrokiem łącznym, a w pozostałym zakresie za podlegające odrębnemu wykonaniu. Na podstawieart. 572 k.p.k.umorzono postępowanie o wydanie wyroku łącznego co do wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu (VI Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą wP.) wydanego w sprawie VI K 317/09.A. S. (1)zwolniono od zapłaty kosztów sądowych (związanych z postępowaniem w sprawie o wydanie wyroku łącznego) obciążając nimi Skarb Państwa.
Opisany wyrok łączny zaskarżony został przez skazanegoA. S., który we wniesionej apelacji stwierdził, że wyrok ten jest w stosunku do jego osoby niesprawiedliwy „ze względu na wprowadzenie mi (A. S. (1)– M. P.) wyroku do odbycia, który przed wydaniem wyroku łącznego miałem (A. S. (1)– M. P.) w zawieszeniu”. Według skazanego w jego postępowaniu nie było żadnych elementów skutkujących takim właśnie orzeczeniem. Postulował on jednocześnie zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez „ponowne zawieszenie jego wyroku”.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Zaprezentowana w tym środku odwoławczym argumentacja sprowadza się jedynie do kwestionowania rozstrzygnięcia, którym orzeczono wobecA. S. (1)w ramach wyroku łącznego karę pozbawienia wolności bez zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia jej wykonania. Nastąpiło to w sytuacji, gdy jedna z wcześniej wymierzonych i podlegających łączeniu kar pozbawienia wolności orzeczona została właśnie z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Apelacja skazanego nie zawiera- poza dezaprobatą wskazanego rozstrzygnięcia – żadnych argumentów, jakie pozwoliłyby na wzruszenie zaskarżonego wyroku łącznego. Z tego też względu winno się ją ujmować w kategoriach oczywistej bezzasadności.
Przystępując do rozważań – mających na celu określić trafność kwestionowanego orzeczenia koniecznym zdaje się przedstawienie dotychczasowych wyroków skazującychA. S. (1). Wymienionemu wymierzono:

I
wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieluniu (VI Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą wP.) z 27 listopada 2009 roku wydanym w sprawie VI K 317/09 za przestępstwo określone wart. 207 § 1 k.k.popełnione w okresie od 2004 roku do 17 czerwca 2009 roku karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat – postanowieniem Sądu Rejonowego w Wieluniu (VI Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą wP.) z 31.08.2010 roku zarządzono wykonanie tej warunkowo zawieszonej kary,

II
wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieluniu (VI Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą wP.) z 24 stycznia 2013 roku wydanym w sprawie VI K 433/12 za przestępstwo określone wart. 178a § 2 k.k.iart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.popełnione w dniu 21 września 2012 roku 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz grzywnę w wymiarze 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych jak również środki karne w postaci:

○

zakazu prowadzenia rowerów w strefie ruchu lądowego na okres 10 lat,

świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 100 złotych,

podania wyroku do publicznej wiadomości;

postanowieniem Sądu Rejonowego w Wieluniu (w VI Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą wP.) z 27 maja 2015 roku zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności,

I
wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieluniu (w VI Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą wP.) z 06 czerwca 2013 roku wydanym w sprawie VI K 179/12 za przestępstwo określone wart. 178a § 2 k.k.iart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.popełnione w dniu 21 marca 2012 roku karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat oraz grzywnę w wymiarze 130 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych jak również środki karne w postaci:

○

zakazu prowadzenia rowerów w strefie ruchu lądowego na okres 10 lat,

świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 100 złotych,

podania wyroku do publicznej wiadomości;

postanowieniem Sądu Rejonowego w Wieluniu (w VI Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą wP.) z 27 maja 2015 roku zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności,

I
wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieluniu (w VI Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą wP.) z 29 stycznia 2015 roku wydanym w sprawie VI K 309/14 za przestępstwo określone wart. 244 kkpopełnione w dniu 1 października 2014 roku karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

II
wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieluniu (w VI Zamiejscowym Wydziale Karnym w siedzibą wP.) z 14 maja 2015 roku wydanym w sprawie VI K 43/15 za:

–

wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. karę 500 złotych grzywny,

przestępstwo określone wart. 279 § 1 k.k.popełnione w dniu 21 października 2014 roku karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz karę 50 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych z zaliczeniem na jej (grzywny) poczet jednego dnia zatrzymania od 22.10.2014 r. godz. 16:45 do 23.10.2014 r. godz. 15:20 przyjmując, iż jest on równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny.

Te dotychczasowe skazaniaA. S. (1)rozpatrywane pod kątem znajdującego się w apelacji zarzutu pozwalają na stwierdzenie, że autor apelacji kwestionuje orzeczenie wobec niego kary 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności (punkt 3 skarżonego wyroku łącznego), w przypadku jakiego to rozstrzygnięcia winno być wobec niego zastosowane dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania tej kary.
Tak jak to słusznie ujął organ meriti w przypadkuA. S. (1)winny mieć zastosowanie przepisyrozdziału IX Kodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym na dzień 30 czerwca 2015 roku, co jednoznacznie wynika z regulacji zawartej w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396 z 2015 r.). Dlatego więc Sąd Rejonowy w Wieluniu możliwość orzeczenia wobec skazanegoA. S.kary łącznej upatrywał poprzez ferowanie takiego rozstrzygnięcia w dwóch grupach sankcji odnoszących się odpowiednio do:

a
wyroków wydanych w sprawach VI K 433/12 i VI K 179/12,

b
wyroków wydanych w sprawach VI K 309/14 i VI K 43/15.

Podzielić przy tym należy trafne stanowisko tego sądu o potrzebie zastosowania w rozpatrywanej sprawie reguły (wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z 25 lutego 2005r. – I KZP 36/04 mającej moc zasady prawnej) stanowiącej odejście od „konfiguracyjnej” interpretacji zbiegu przestępstw i kary łącznej, które kieruje się ku wykładni „restryktywnej”, jaka nie daje swobody w doborze wyroków podlegających łączeniu, a w istocie kar jednostkowych wymierzonych nimi za poszczególne przestępstwa.
Jedynie w sposób sygnalityczny – ze względu na (o czym już wspomniano) zawarte w apelacji zarzuty – rozważyć winno się rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 zaskarżonego wyroku o orzeczeniu łącznej kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz jednego zakazu prowadzenia rowerów w strefie ruchu lądowego na okres 10 lat w miejsce kar i środków karnych wymierzonych wyrokami opisanymi w punktach II i III (wydanymi odpowiednio w sprawach VI K 433/12 i VI K 179/12). Zaprezentowana w pisemnych motywach skarżonego wyroku argumentacja w tej mierze jest w pełni akceptowana przez organ odwoławczy i brak jest podstaw do jej ponownego przytaczania.
Wbrew jednakże zawartemu w środku odwoławczymA. S.postulatu nie istnieją jakiekolwiek przesłanki do wzruszenia kwestionowanego wyroku w pozostałym zakresie. Sąd Rejonowy w Wieluniu jednoznacznie dał wyraz – co podziela Sąd Okręgowy – elementom skutkującym takim, a nie innym orzeczeniem zawartym w punkcie 3 wyroku łącznego. Tym rozstrzygnięciem, co należy przypomnieć – wymierzono skazanemu karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności w miejsce kar:

–

6 miesięcy pozbawienia wolności (wymierzonej wyrokiem wydanym w sprawie VI K 309/14),

1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat (wymierzonej wyrokiem wydanym w sprawie VI K 43/15).

Przy tym rozstrzygnięciu Sąd I instancji uwzględnił brzmienie (na dzień 30 czerwca 2015 roku)art. 89 § 1 k.k., który to przepis dawał możliwość (zgodnie z nowelizacjąKodeksu karnegodokonaną ustawy z 05 listopada 2009 r. obowiązującą od 08 czerwca 2010 roku, a więc już przed datami dokonania przypisanych powyższymi wyrokami czynówA. S.) orzeczenia łącznej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, gdy „łączone” są kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania, ale tylko wtedy gdy zachodzą przesłanki zart. 69 k.k.Jak słusznie w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku przedstawił organ go ferujący – te pozwalające na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej – czynniki po stronie skazanego nie istnieją. Sąd Rejonowy w Wieluniu dogłębnie przeanalizował, powołując się na zebrany – zgodnie również zart. 571 § 1 k.p.k.– materiał dowodowy, zachowanieA. S. (3), który jednoznacznie określa podejście skazanego do popełnionych przez niego przestępstw, ale również obrazuje jego zachowanie się w trakcie izolacji będącej efektem orzekanych wobec niego dotychczas sankcji. Z tego też względu zastosowanie wobecA. S.kolejny raz instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności w żaden sposób nie czyniłoby zadość celom kary, zwłaszcza w sytuacji gdy już wcześniej w sposób pożądany nie skorzystał on z danej mu – właśnie poprzez dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania orzekanych kar – szansy. Przecież wobec tak wymierzonych w sprawach VI K 317/09, VI K 433/12 i VI K 179/12 Sądu Rejonowego w Wieluniu sankcji podejmowano decyzje o zarządzeniu wykonania tych kar pozbawienia wolności. I w końcu – na co również uwagę zwrócił Sąd I instancji – o podejściuA. S. (1)do kwestionowanego w apelacji rozstrzygnięcia jednoznacznie świadczy jego wypowiedź na rozprawie w dniu 10 września 2015 roku. Nie mieści się ona z pewnością w ramach dopuszczalnej krytyki zapadłego wobec niego orzeczenia, a jedynie wina być ujmowana w kategoriach podejścia skazanego do obowiązującego porządku prawnego. Poza niedającymi się cytować elementami tej wypowiedzi aprobowane również nie może być stwierdzenie skazanego, jakoby wyrok łączny miał na celu polepszenie jego sytuacji. Wyrok łączny bowiem jest instytucją, jaka w sposób adekwatny jest w stanie odzwierciedlić właściwą reakcję karną wobec sprawców więcej niż jednego przestępstwa. Odmienne podejście stanowiłoby zły dla społeczeństwa sygnał o swoistej bezkarności tej kategorii skazanych.
Z przedstawionych względów zaskarżony wyrok utrzymano w mocy podkreślając, że zarzuty zawarte w apelacjiA. S. (1)stanowią jedynie pozbawioną podstaw polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego w Wieluniu (w VI Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą wP.).
Na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.w zw. z§ 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. poz. 461 z 2013 roku – tekst jednolity) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. N.kwotę 120 złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu w niniejszym postępowaniu odwoławczym, jakie to należności ani w całości, ani w części obrońcy temu nie zostały przezA. S.przekazane.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.w związku z tym, że skazany przebywa w zakładzie karnym, gdzie nie uzyskuje żadnych dochodów, a nadto nie posiada jakichkolwiek wartościowych przedmiotów Sąd Okręgowy zwolnił go od zapłaty poniesionych w postępowaniu odwoławczym wydatków obciążając nimi Skarb Państwa.
Arleta Puzder Marek Podwójniak Jacek Klęk