Sąd Apelacyjnyw Warszawie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 748/15
Data wyroku: 2016-05-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Małgorzata Micorek-Wagner, Magdalena Tymińska, Bożena Lasota
Słowa kluczowe: Wysokość Emerytury
Podstawa prawna: art. 25 a ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt III AUa 748/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 maja 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący - Sędzia: SA Małgorzata Micorek-Wagner
Sędziowie:    SA Magdalena Tymińska (spr.)
SO del. Bożena Lasota
Protokolant: st. sekr. sądowy Anna Kapanowska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. w Warszawie
sprawyJ. C.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.
o wysokość emerytury
na skutek apelacjiJ. C.
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 3 lutego 2015 r. sygn. akt  VII U 1763/14
zmienia zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.z dnia 30 lipca 2014 r. znak:(...)w ten sposób, że przy ustaleniu wysokości emerytury zgodnie zart. 26 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. z 2013 r., poz. 1440, z późń. zm.) należy uwzględnić zasady waloryzacji składek i kapitału początkowego jak w decyzji z dnia 10 czerwca 2014 r.

UZASADNIENIE
J. C.wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.z dnia 30 lipca 2014r., znak:(...), dotyczącej ustalenia wysokości i podjęcia wypłaty emerytury. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony podniósł, że według decyzji o przyznaniu emerytury z dnia 10 czerwca 2014r. jego emerytura została wyliczona na kwotę 5.409,91 zł, natomiast po ponownym wyliczeniu emerytury w decyzji z dnia 30 lipca 2014 r. wyniosła ona już tylko 5.029,70 zł. Odwołujący się zakwestionował zasadność obniżenia wysokości emerytury o kwotę 380,21 zł miesięcznie.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu stanowiska organ rentowy wskazał, że decyzją z dnia 10 czerwca 2014 r. przyznano ubezpieczonemu emeryturę, przy czym do ustalenia wysokości emerytury zgodnie z art. 26 ustawy emerytalnej - jako świadczenia bardziej korzystnego - przyjęto kwotę składek na ubezpieczenie emerytalne oraz kapitału początkowego z uwzględnieniem waloryzacji składek i kapitału początkowego zaewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przyznano emeryturę. Wypłata emerytury została zawieszona na podstawie art. 103a ustawy emerytalnej, ponieważ ubezpieczony kontynuował zatrudnienie. Po zgłoszeniu przez ubezpieczonego w dniu 20 czerwca 2014r. wniosku o wznowienie wypłaty oraz ponowne ustalenie emerytury organ rentowy ponownie ustalił podstawę emerytury, obliczył emeryturę, ponownie ustalił okres, o którym mowa w art. 185 ust. 1 ustawy emerytalnej, co oznaczało konieczność ponownego ustalenia wysokości kapitału początkowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 lipca 2014 r. organ rentowy podjął wypłatę oraz ustalił ostateczną wysokość emerytury od 1 czerwca 2014 r., tj. od miesiąca w którym zgłoszono wniosek, przy czym ostatniej waloryzacji składek i kapitału początkowego dokonano za cały rok 2013, w wyniku czego wysokość składki i kapitału początkowego uległy obniżeniu w porównaniu do decyzji o przyznaniu emerytury.
Wyrokiem z dnia 3 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
J. C.(ur. (...)) wystąpił w dniu 12 maja 2014r. o przyznanie emerytury. Decyzją z dnia 10 czerwca 2014 r. organ rentowy przyznał odwołującemu się emeryturę. Do ustalenia wysokości emerytury zgodnie z art. 26 ustawy emerytalnej - jako świadczenia bardziej korzystnego - przyjęto kwotę składek na ubezpieczenie emerytalne oraz kapitału początkowego z uwzględnieniem waloryzacji składek i kapitału początkowego zaewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przyznano emeryturę. Kwota składki zaewidencjonowanej na koncie z uwzględnieniem waloryzacji wynosiła 347.668,63 zł, kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego 993.095,88 zł, średnie dalsze trwanie życia - 244,70 miesięcy. Emerytura - 5.479,22 zł - stanowiła równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, które ustalono na dzień zgłoszenia wniosku o emeryturę, zgodnie z art. 183, do której przyjęto: 20% emerytury obliczonej na podstawie art. 53 ustawy emerytalnej wynoszącej 1.026,53 zł (tj. 5132,63 zł - kwota emerytury ustalona zgodnie z art. 53 x 20% = 1026,53 zł) oraz 80% emerytury obliczonej na podstawie art. 26 ustawy emerytalnej, wynoszącej 4.383,38 zł (tj. 5479,22 zł x 80% = 4.383,38 zł). Wypłata tak ustalonej emerytury podlegała zawieszeniu na podstawie art. 103a ustawy emerytalnej, ponieważ ubezpieczony kontynuował zatrudnienie.
W części II pkt 3 decyzji z dnia 10 czerwca 2014 r. zawarta została informacja, że zgodnie z art. 25 ustawy emerytalnej, podstawę obliczenia emerytury wykazanej w części II pkt 2 stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne oraz kapitału początkowego z uwzględnieniem waloryzacji składek i kapitału początkowego, zaewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, która to wysokość zostanie ustalona w ostatecznej kwocie z chwilą podjęcia wypłaty emerytury.
W dniu 20 czerwca 2014 r. ubezpieczony złożył wniosek o podjęcie wypłaty emerytury oraz ponowne ustalenie jej wysokości. Do wniosku załączył świadectwo pracy wystawione przez(...) S.A.wW.z dnia 20 czerwca 2014 r.. Rozpoznając powyższy wniosek, organ rentowy ponownie ustalił podstawę obliczenia emerytury, uwzględniając również kwotę składek na ubezpieczenie emerytalne, zaewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca kalendarzowego poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Następnie organ rentowy obliczył emeryturę, dzieląc podstawę obliczenia przez średnie dalsze trwanie życia obowiązujące w dniu zgłoszenia wniosku o podjęcie wypłaty emerytury, ponownie ustalił okres, o którym mowa w art. 185 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, co oznaczało konieczność ponownego ustalenia wysokości kapitału początkowego.
Decyzją z dnia 30 lipca 2014 r. organ rentowy podjął wypłatę emerytury i ustalił jej wysokość od 1 czerwca 2014 r., tj. od miesiąca zgłoszenia wniosku.
Kwota emerytury ustalonej w myśl art. 26 ustawy emerytalnej - świadczenia mniej korzystnego - wyniosła 5.001,87 zł i została ustalona zgodnie z następującymi wartościami: kwotą składki zaewidencjonowanej na koncie z uwzględnieniem waloryzacji - 319.460,91 zł, kwotą zwaloryzowanego kapitału początkowego 900.496,05 zł, średnim dalszym trwaniem życia 243,90 miesięcy. W dniu podjęcia wypłaty ubezpieczony miał ukończone 61 lat i 5 miesięcy, zatem średnie dalsze trwanie życia wynosiło 243,90 miesięcy. Emerytura ustalona zgodnie z art. 183 ustawy emerytalnej wyniosła 5.029,70 zł. Organ rentowy podjął jej wypłatę, gdyż jest ona świadczeniem korzystniejszym od emerytury obliczonej na podstawie art. 26 ustawy emerytalnej.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie zważył, że odwołanieJ. C.nie zasługuje na uwzględnienie.
W myślart. 25 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. 2013r. poz. 1440), podstawę obliczenia emerytury, o której mowa wart. 24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego wart. 173- 175oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa wart. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust. la i lb orazart. 185.
Zgodnie natomiast z art. 25a ust. 1 -8 powołanej ustawy, przy ustalaniu wysokości emerytury kwota składek na ubezpieczenie emerytalne zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego po dniu 31 stycznia roku, za który przeprowadzono ostatnią waloryzację, o której mowa w art. 25, jest waloryzowana kwartalnie (ust.1). W przypadku ustalania wysokości emerytury:
1) w pierwszym kwartale danego roku - ostatniej kwartalnej waloryzacji składek dokonuje się za trzeci kwartał poprzedniego roku; 2) w drugim kwartale danego roku - ostatniej kwartalnej waloryzacji składek dokonuje się za czwarty kwartał poprzedniego roku; 3) w trzecim kwartale danego roku - ostatniej kwartalnej waloryzacji składek dokonuje się za pierwszy kwartał danego roku; 4) w czwartym kwartale danego roku - ostatniej kwartalnej waloryzacji składek dokonuje się za drugi kwartał danego roku (ust.2). Waloryzacji kwartalnej podlega kwota składek zewidencjonowanych na ostatni dzień pierwszego miesiąca kwartału, za który przeprowadzana jest waloryzacja, powiększona o kwoty uzyskane w wyniku poprzednich waloryzacji kwartalnych (ust.3). Waloryzacja kwartalna składek polega na pomnożeniu zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego składek przez wskaźnik waloryzacji określony w ust. 5. W wyniku przeprowadzonej waloryzacji stan konta nie może ulec obniżeniu (ust.4). Wskaźnik waloryzacji kwartalnej składek jest równy wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w kwartale, za który przeprowadzana jest waloryzacja w stosunku do poprzedniego kwartału, powiększonemu o wzrost realny sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne w kwartale, za który przeprowadzana jest waloryzacja w stosunku do kwartału poprzedniego. Wskaźnik waloryzacji składek nie może być niższy niż wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w kwartale, za który przeprowadzana jest waloryzacja w stosunku do poprzedniego kwartału (ust.5). Wskaźnik wzrostu realnego sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne, o którym mowa w ust. 5, otrzymuje się poprzez podzielenie wskaźnika wzrostu nominalnego sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne w kwartale, za który jest przeprowadzana waloryzacja w stosunku do kwartału poprzedniego, przez wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem ustalony dla analogicznego okresu (ust.6). Wskaźnik wzrostu nominalnego sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne, o którym mowa w ust. 6, stanowi iloraz sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne w kwartale, za który jest przeprowadzana waloryzacja, i w kwartale poprzednim (ust.7). Wskaźnik waloryzacji składek ustala się z dokładnością do setnych części procentu (ust.8).
Organ rentowy na mocy zaskarżonej decyzji z dnia 30 lipca 2014 r. ustalił wysokość emerytury ubezpieczonego od 1 czerwca 2014 r., czyli od miesiąca zgłoszenia wniosku o oświadczenie oraz podjął wypłatę emerytury. Kwota emerytury ustalonej w myśl art. 26 ustawy emerytalnej wyniosła 5.001,87 zł. Została ona ustalona na podstawie następujących danych: kwota składki zaewidencjonowanej na koncie z uwzględnieniem waloryzacji - 319.460,91 zł, kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego - 900.496,05 zł, średnie dalsze trwanie życia 243,90 miesięcy. Z kolei emerytura ustalona zgodnie z art. 183 wyżej powołanej ustawy wyniosła 5.029,70 zł i jest świadczeniem korzystniejszym od emerytury ustalonej w myśl art. 26 ustawy emerytalnej. Organ rentowy zasadnie zatem, zdaniem Sądu Okręgowego, podjął wypłatę emerytury obliczonej na podstawie przepisu art. 183 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, jako świadczenia bardziej korzystnego.
Sąd Okręgowy podniósł, że w decyzji o przyznaniu emerytury z dnia 10 czerwca 2014 r. począwszy od dnia 1 maja 2014 r. przyjęto kwoty składki zaewidencjonowane na koncie z uwzględnieniem waloryzacji oraz kwotę zwaloryzowanego kapitału początkowego, również przyjmując waloryzację za rok 2013 kwartalną zwaloryzowaną wskaźnikiem waloryzacji 100%. W zaskarżonej decyzji z dnia 30 lipca 2014 r. dokonano natomiast ostatniej waloryzacji składek i kapitału początkowego za cały rok 2013. Zastosowanie w tej decyzji mechanizmów waloryzacji, zgodnych z obowiązującymi przepisami, w sytuacji, gdy wskaźnik waloryzacji rocznej nie jest średnią arytmetyczną wskaźników kwartalnych, spowodowało, że wysokość składki i kapitału początkowego uległy obniżeniu w porównaniu do decyzji z dnia 10 czerwca 2014 r. o przyznaniu emerytury.
Zdaniem Sądu Okręgowego, organ rentowy wydał zaskarżoną decyzją prawidłowo, stosując obowiązujące przepisy. Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.
Powyższy wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zaskarżył w całości apelacjąJ. C., zarzucając naruszenie prawa materialnego: 1)art. 25 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tj.Dz.U. z 2009 r. Nr 159, poz. 1227 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i przyjęcie za prawidłowe dokonanie przez organ rentowy ostatniej waloryzacji składek i kapitału początkowego za cały rok 2013, podczas gdy w niniejszej sprawie zastosowanie przy waloryzacji składek i kapitału początkowego powinien znaleźć przepisart. 25a ust. 2 pkt 2ww. ustawy; 2)art. 25a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychprzez zaniechanie jego zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy, podczas gdy w przypadku ustalania wysokości emerytury w czerwcu danego roku (w drugim kwartale) ostatniej kwartalnej waloryzacji składek oraz kapitału początkowego dokonuje się wskaźnikiem za czwarty kwartał poprzedniego roku.
Z powyższych względów, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i ustalenie, że kwota składek oraz kwota kapitału początkowego zaewidencjonowane na jego koncie podlega ostatniej kwartalnej waloryzacji według wskaźnika za czwarty kwartał 2013 roku oraz nakazanie organowi rentowemu wypłaty zaległej miesięcznej kwoty świadczenia w kwocie prawidłowo wyliczonej wraz z ustawowymi odsetkami, począwszy od 1 czerwca 2014 r.
W uzasadnieniu apelacji skarżący podniósł, m.in., że formuła corocznej waloryzacji składek ustalona w art. 25 w/w ustawy podlega uszczegółowieniu w art. 25a poprzez odesłania zawarte w ust. 3 art. 25 {„z uwzględnieniem art. 25a"). Przepis art. 25a ustawy pozostaje w relacji wynikowej do art. 25, zachowując przy tym charakter szczególnej regulacji waloryzacji dla potrzeb pierwotnego ustalenia wysokości emerytury. W ocenie skarżącego, w przypadku wysokości emerytury ustalanej przez organ rentowy w czerwcu, ostatniej waloryzacji składek oraz kapitału początkowego dokonuje się za czwarty kwartał roku poprzedniego według zasad opisanych w art. 25a ustawy o emeryturach i rentach z FUS przy przyjęciu kwartalnych wskaźników waloryzacyjnych za cztery kwartały 2013 r., a nie jak wynika ze stanowiska organu rentowanego i Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie - wyłącznie według zasad opisanych w art. 25 ww. ustawy, tj. wskaźnikiem waloryzacji rocznej za 2013 r. Dostrzeżenia bowiem wymaga, iż wprowadzając zmianę w sposobie waloryzacji, wolą ustawodawcy była zmiana częstotliwości waloryzacji składek dla osób przechodzących na emeryturę, tak aby stan ich konta uwzględniał przyrost przypisu składek przypadających po ostatniej waloryzacji rocznej. Ustanowiony został mechanizm obliczenia waloryzacji pomiędzy wskazaną w art. 25a ust. 2 ostatnią kwartalną waloryzacją a ostatnią waloryzacją roczną. Punktem wyjścia winien być zatem kwartał wskazany w ww. przepisie i dokonana waloryzacja kwartalna, powiększona o kwoty uzyskane w wyniku poprzednich waloryzacji kwartalnych. Zastosowana przez organ rentowy w niniejszej sprawie praktyka waloryzacyjna, usankcjonowana przez Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie prowadzi do niedopuszczalnego zróżnicowania sposobu ustalenia wysokości emerytury w trakcie jednego kwartału (odrębnego ustalania wysokości emerytury w czerwcu każdego roku) - ze skutkiem w postaci nierównego traktowania wszystkich ubezpieczonych - wyrażonej wart. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz. U. z 2015 r., poz. 121), a także "reguły równości i niedyskryminowania stron stosunku ubezpieczenia społecznego”, o której mowa wart. 2awskazanej.
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie zważył, co następuje:
Apelacja jest uzasadniona.
W niniejszej sprawie, kwestię sporną stanowi w istocie ocena czy do ustalenia podstawy obliczenia emerytury (w systemie zdefiniowanej składki) nabytej w drugim kwartale 2014 r., ale przed 1 czerwca 2014 r., której wypłata następuje jednak dopiero od 1 czerwca tego roku w związku z podjęciem wypłaty po uprzednim zawieszeniu emerytury na podstawieart.103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz.U. z 2013r., poz.1440 ze zm.; dalej jako: u.e.r.f.u.s.), jako ostatnia waloryzacja roczna jest dokonywana waloryzacja za rok 2012 na podstawieart.25 ust. 3, 4u.e.r.f.u.s. (składek zaewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego na dzień 31 stycznia roku, za który jest przeprowadzana waloryzacja), a następnie waloryzacja kwartalna zgodnie zart. 25a ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust.3-8u.e.r.f.u.s., czy też ostatnia waloryzacja roczna powinna być dokonana za 2013 r. i waloryzacje kwartalne jak w zaskarżonej decyzji z dnia 30 lipca 2014r. Należy w tym miejscu podkreślić, że powyższe kwestie dotyczą 80 % emerytury obliczonej na podstawieart. 26u.e.r.f.u.s. (tj. emerytury w systemie zdefiniowanej składki) zgodnie zart.183 ust. 5u.e.r.f.u.s. (tzw. emerytura mieszana).
Bezsporne jest, że prawo do spornej emerytury zostało przyznane ubezpieczonemu od dnia 1 maja 2014 r. na mocy decyzji z dnia 10 czerwca 2014 r.. Wysokość przedmiotowej części emerytury (części emerytury ustalonej w systemie zdefiniowanej składki)przyznanejubezpieczonemu od dnia 1 maja 2014 r. została obliczona przez organ rentowy z zastosowaniem zasad waloryzacji określonych w art.25, art.25a i art.173 ust.5a u.e.r.f.u.s. (tj. kwota składek należnych za 2011 r. na dzień 31 stycznia 2012 r. poddana została po raz ostatni rocznej waloryzacji za 2012 r., następnie została włączona w cykl waloryzacji kwartalnych, w tym za cztery kwartały 2013 r.; odpowiednio także zwaloryzowano rocznie i kwartalnie kapitał początkowy). W decyzji z dnia 10 czerwca 2014 r. część emerytury ustalonej w systemie zdefiniowanej składki (art.183 ust.5 w zw. z art.26 u.e.r.f.u.s.) wyniosła 4.383,38 zł. Po dodaniu do tej kwoty 20 % emerytury ustalonej w systemie zdefiniowanego świadczenia na podstawie art. 183 ust.5 w zw. z art. 53 u.e.r.f.u.s., tj. kwoty 1.026,53 zł, łącznie emerytura ubezpieczonego wyniosła 5.409,91 zł. Wypłata przedmiotowej emerytury podlegała jednak zawieszeniu z uwagi na kontynuację zatrudnienia przez ubezpieczonego (art.103a u.e.r.f.u.s.). Natomiast zaskarżoną decyzją z dnia 30 lipca 2014 r., wydaną w związku z wnioskiem ubezpieczonego o podjęcie wypłaty emerytury z dnia 20 czerwca 2014 r., w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, organ rentowy ustalił wysokość emerytury, tym razem na łączną kwotę 5029,70 zł i podjął wypłatę emerytury w tej kwocie od dnia 1 czerwca 2014 r.. Ustalając zaskarżoną decyzją z dnia 30 lipca 2014 r. wysokość emerytury, organ rentowy, przy obliczeniu części emerytury w systemie zdefiniowanej składki (80% - art.183 ust.5 w zw. z art.26 u.e.r.f.u.s.) nie zastosował waloryzacji rocznej za 2012 r. jako ostatniej waloryzacji rocznej i następnie odpowiednio waloryzacji kwartalnych zgodnie z przepisami art. 25a u.e.r.f.u.s., jak to uczynił w decyzji z dnia 10 czerwca 2014 r., lecz zastosował waloryzację roczną także za 2013 r., bez uwzględnienia waloryzacji kwartalnych jak w poprzedniej decyzji.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, w stanie faktycznym sprawy, który jest bezsporny, wyrok Sądu I instancji został wydany z naruszeniem przepisów art.183 ust.5 i ust.6, art. 108, art. 26, art.25 ust. i art.25a u.e.r.f.u.s.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że ubezpieczony nie zakwestionował prawidłowości ustalenia przez organ rentowy decyzją z dnia 10 czerwca 2014 r. podstawy wymiaru emerytury obliczonej na podstawie art.183 ust.5 w zw. z art. 26 u.e.r.f.u.s., przyznanej mu od 1 maja 2014 r. a zawieszonej jedynie z uwagi na kontynuowanie przez niego zatrudnienia u dotychczasowego pracodawcy bez rozwiązania stosunku pracy. Ubezpieczony nie wniósł odwołania od powyższej decyzji i decyzja ta stała się prawomocna.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, należało uznać, że w zaskarżonej decyzji z dnia 30 lipca 2014r. mamy do czynienia nie z przyznaniem emerytury i ustaleniem podstawy obliczenia jej wysokości lecz z ponownym ustaleniem wysokości emerytury ubezpieczonego na podstawie art. 108 w zw. z art. 183 ust. 6 u.e.r.f.u.s.. Sąd Apelacyjny podziela pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w uzasadnieniu postanowienia z dnia 6 października 2015 r., III UZP 9/15 (niepubl.) a także postanowienia z dnia 3 listopada 2015 r., III UZP 12/15 (niepubl.), że kwotę emerytury w systemie zdefiniowanej składki ustala się tylko raz. Do takiego ustalenia w przypadku ubezpieczonego w niniejszej sprawie doszło na mocy decyzji z dnia 10 czerwca 2014 r. od dnia 1 maja 2014 r.
Zgodnie z art.183 ust.6 u.e.r.f.u.s. do ponownego ustalenia wysokości emerytury, o której mowa w ust. 1-5, z tytułu podlegania ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym po dniu przyznania emerytury stosuje się art. 108. Zgodnie z tym przepisem mechanizm ponownego ustalenia wysokości emerytury polega na zwiększeniu świadczenia obliczonego według reguł określonych w art. 26 tej ustawy o iloraz zwaloryzowanych składek zaewidencjonowanych na koncie pracującego emeryta po dniu ustalenia prawa do emerytury i wyrażonego w miesiącach średniego trwania życia ustalonego dla wieku danego ubezpieczonego w dniu złożenia wniosku o ponowne ustalenie wysokości świadczenia. W odniesieniu do emerytury nabytej na podstawie art. 24 u.e.r.f.u.s. nie ma odpowiednika art. 110 tej ustawy, pozwalającego na ponowne ustalenie świadczenia w sytuacji zawieszenia prawa ze względu na nierozwiązanie stosunku pracy. W dniu wejścia w życie art. 25 ust. 1 u.e.r.f.u.s. ryzykiem emerytalnym było osiągnięcie wieku emerytalnego, a zatem wypłata emerytury przysługiwała bez konieczności rozwiązania stosunku pracy. Decyzja wydawana była tylko jeden raz i w ustawie nie przewidziano przepisu ustalającego tryb przeliczenia podstawy wymiaru emerytury w systemie zdefiniowanej składki (zob. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2015 r., III UZP 12/15, niepubl.).
Stosownie do art. 26 ust. 1 u.e.r.f.u.s., emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art. 183 ustawy. Mający zastosowanie z mocy tego odesłania przepis art. 25 ust. 1 wskazuje - jako podstawę obliczenia emerytury - kwotę składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zaewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury oraz zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego wart. 173-175oraz kwot środków zaewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa wart. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznychz zastrzeżeniemust. 1a i 1b oraz art. 185u.e.r.f.u.s. Składki na ubezpieczenie emerytalne gromadzone na indywidualnych kontach ubezpieczonych jako składnik podstawy obliczenia emerytury podlegają waloryzacji. Zgodnie z art. 25 ust. 5 u.e.r.f.u.s., waloryzacja składek polega na pomnożeniu zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego składek przez wskaźnik waloryzacji, o jakim mowa w ust. 6-10 tego artykułu. W świetle art. 25 ust. 3 ustawy, składki te podlegają w pierwszym rzędzie waloryzacji rocznej, od dnia 1 czerwca każdego roku, poczynając od waloryzacji za 2000 rok, natomiast waloryzacja kwartalna, uregulowana w art. 25a ustawy, stanowi jej uzupełnienie. Art. 25 ust. 4 u.e.r.f.u.s. stanowi, że waloryzacji podlega kwota składek zaewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego na dzień 31 stycznia roku, za który jest przeprowadzona waloryzacja, powiększona o kwoty z tytułu przeprowadzonych waloryzacji. Wskaźnik waloryzacji składek jest równy wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w roku kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji w stosunku do poprzedniego roku powiększonemu o wzrost realny sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne w roku kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji w stosunku do roku poprzedniego. Wskaźnik waloryzacji składek nie może być niższy niż wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w roku kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji w stosunku do poprzedniego roku. Z powyższego wynika, że roczna waloryzacja polega na tym, że w czerwcu danego roku waloryzuje się składki należne do końca poprzedniego roku kalendarzowego, a podlegające zaewidencjonowaniu na koncie ubezpieczonego do dnia 31 stycznia roku, w którym przeprowadzana jest waloryzacja (roku waloryzacji). Waloryzację roczną składek przeprowadza się w dniu 1 czerwca z tego względu, że wskaźnik owej waloryzacji za poprzedni rok ogłaszany jest do dnia 25 maja kolejnego roku. Waloryzacja składek przeprowadzana w danym roku oznacza więc podwyższenie (zwaloryzowanie) kwoty składek należnych do końca poprzedniego roku, a wpłaconych do dnia 31 stycznia roku waloryzacji. Wyznaczenie daty 31 stycznia, jako dnia ustalenia stanu konta podlegającego rocznej waloryzacji, jest uzasadnione tym, że zgodnie zart. 47 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wpłaty składek za dany miesiąc należy dokonać do określonego dnia następnego miesiąca, zatem wpłata składki za grudzień danego roku następuje w styczniu kolejnego roku. Natomiast składki należne za okres po zakończeniu danego roku obrachunkowego, które nie zostaną objęte kolejną roczną waloryzacją (gdyż ta nastąpi już po przyznaniu i obliczeniu wysokości świadczenia) podlegają waloryzacji kwartalnej, o jakiej mowa w art. 25a u.e.r.f.u.s.. W trybie cytowanego powyżej przepisu waloryzowana jest kwota składek zaewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego na ostatni dzień pierwszego miesiąca kwartału, za który przeprowadzana jest waloryzacja, powiększona o kwoty uzyskane w wyniku poprzednich waloryzacji kwartalnych. Podobnie, jak w przypadku waloryzacji rocznych, także i w tym przypadku mechanizm waloryzacji ma narastający charakter i oznacza dodawanie kwoty wynikającej z poprzedniej waloryzacji i kwoty składek za dany kwartał oraz podwyższanie tak uzyskanej sumy wskaźnikiem waloryzacji. Sam wskaźnik waloryzacji jest wynikiem algorytmu podobnego do stosowanego przy waloryzacji rocznej, z tą różnicą, że chodzi o stosunek cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w kwartale, za który przeprowadzana jest waloryzacja do poprzedniego kwartału, powiększony o wzrost realny sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne w kwartale, za który przeprowadzana jest waloryzacja w stosunku do kwartału poprzedniego. Zastosowanie powyższych zasad oznacza, że podstawę obliczenia emerytury będzie stanowić suma składek po ostatniej waloryzacji rocznej powiększona o poddane waloryzacji kwartalnej składki należne za dalszy okres do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc początkujący wypłatę.
Przekładając powyższe rozważania na niniejszą sprawę należy stwierdzić, że organ rentowy ponownie ustalając wysokość emerytury zaskarżoną decyzją z dnia 30 lipca 2014r., poczynając od dnia 1 czerwca 2014 r., powinien dokonać tego zgodnie z art.183 ust.6 w zw. z art.108 u.e.r.f.u.s., w sposób wskazany w powyższych rozważaniach. Ustalenie wysokości emerytury (w systemie zdefiniowanej składki) ubezpieczonego powinno zatem zostać dokonane z uwzględnieniem zasad waloryzacji składek i kapitału początkowego zastosowanych w poprzedniej decyzji z dnia 10 czerwca 2014 r. przyznającej ubezpieczonemu emeryturę i ustalającej podstawę obliczenia tej emerytury.
Biorąc powyższe pod uwagę, należało zmienić zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.z dnia 30 lipca 2014 r. znak:(...)w ten sposób, że przy ustaleniu wysokości emerytury zgodnie z art. 26 u.e.r.f.u.s. należy uwzględnić zasady waloryzacji składek i kapitału początkowego jak w decyzji z dnia 10 czerwca 2014 r.
Z tych względów, Sąd Apelacyjny w Warszawie na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.orzekł, jak w wyroku.