Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUz 14/16
Data wyroku: 2016-03-21 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Barbara Białecka, Anna Polak, Beata Górska
Słowa kluczowe: Odrzucenie Pozwu
Podstawa prawna: art. 477^9^kpc

Sygn. akt III AUz 14/16

POSTANOWIENIE
Dnia 21 marca 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Anna Polak

Sędziowie:

SSA Beata Górska(spr.)
SSA Barbara Białecka

po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wnioskuW. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.
o wydanie decyzji
na skutek zażalenia ubezpieczonegoW. K.
na postanowienie Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt VI U 792/15
p o s t a n a w i a :

I
oddalić zażalenie.

SSA Beata Górska  SSA Anna Polak   SSA Barbara Białecka
Sygn. akt III AUz 14/16

UZASADNIENIE
UbezpieczonyW. K.pismem z dnia 11 października 2015 roku wniósł o „uzupełnienie i wyjaśnienie uzasadnienia decyzji” z 9 czerwca 2000 roku. Tymczasem decyzja ta była już przedmiotem rozpoznania Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim. Postanowieniem z dnia 14 października 2005 roku Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił odwołanie ubezpieczonego od decyzji z dnia 9 czerwca 2000 roku (sygnatura akt: VI U 949/05). Ubezpieczony nie zaskarżył tego orzeczenia.
W wyroku z dnia 27 września 2012 roku wydanym w sprawie III AUa 364/11, Sąd Apelacyjny oddalił apelację ubezpieczonego w części dotyczącej wniosku o przeliczenie świadczeń w zbiegu od 11 maja 2000 roku i ich wyrównania z odsetkami, w której to Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił odwołanie od decyzji z 9 czerwca 2000 roku. Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku potwierdził, że decyzja z dnia 9 czerwca 2000 roku była przedmiotem procesu w sprawie VI U 949/05 i została prawomocnie rozstrzygnięta w dniu 14 października 2005 roku, a zatem jej odrzucenie z powodu res iudicata było prawidłowe.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 listopada 2015r. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił odwołanie.
Sąd Okręgowy wskazał na treśćart. 4779k.p.c.w świetle którego odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Dalej Sąd ten wskazał, że ubezpieczony twierdził, że jego wniosek złożony został w trybiekodeksu postępowania administracyjnegoo uzupełnienie decyzji. Skoro zaś organ rentowy nie wydał decyzji w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia roszczenia w sposób przepisany, odwołanie można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu. Tymczasem organ rentowy decyzją z 9 czerwca 2000 roku odmówił zmiany zakresu podstawy wymiaru renty i odniósł się w całości do żądania ubezpieczonego.
Sąd Okręgowy następnie powołał się na stanowisko Sądu Najwyższego, który wielokrotnie wypowiadał się co do wykładni przepisuart. 4779§ 3 k.p.c.i w postanowieniu z dnia 29 września 1999 roku wydanym w sprawie II UKN 490/99 stwierdził: „wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego po upływie 18 miesięcy od dnia doręczenia jej odpisu jest nadmiernie spóźnione i uzasadnia jego odrzucenie na podstawieart. 4779§ 3 k.p.c.(opublikowane OSNP 2001/2/57).
Mając na względzie treśćart. 199 ust.1 pkt. 2 k.p.c., w ocenie Sądu Okręgowego roszczenie zgłaszane przez ubezpieczonego w jego piśmie z 11 października 2015 roku było już prawomocnie rozstrzygnięte w postępowaniu sądowym i dlatego nie może być ponownie dochodzone, chyba że skarżący wskaże na nowe dowody nieznane w chwili wydawania prawomocnych orzeczeń. Tymczasem ubezpieczony w swoim piśnie żadnych nowych dowodów nie wskazał, nie powołał się także na żadne nowe okoliczności.
Następnie Sąd I instancji przywołał treśćart. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2015 roku, poz. 748 ze zmianami i wywiódł, że wnioskodawca nie przedłożył nowych dowodów i nie wskazał na okoliczności istniejące przed wydaniem decyzji. Nie może zatem podważyć prawomocnej decyzji organu rentowego, tym bardziej, że jej zgodność z prawem wynika z prawomocnych orzeczeń sądowych.
Z postanowieniem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim nie zgodził się ubezpieczony. Wskazał, że skargę z dnia 11 października 2015r. złożył w związku z niewydaniem decyzji przez ZUS na odwołanie złożone w terminie tj. 21 czerwca 2000r. celem zobowiązania ZUS do wydania decyzji zgodnie zart. 47714§ 3 kpc. Podał również, że jest to skarga na bezczynność ZUS z powodu bezskutecznego upływu terminu do wydania decyzji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań, wskazać należy, że mimo obszernego uzasadnienia zażalenia i jego uzupełnienia ubezpieczony nie sprecyzował zarzutów merytorycznych bezpośrednio skierowanych do treści zaskarżonego postanowienia. Nie odniósł się do podniesionych w uzasadnieniu treści i nie naprowadził dowodów przeciwnych.
W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy słusznie odrzucił odwołanie, przyjmując za podstawę swojego rozstrzygnięcia przepisart. 4779§1 k.p.c.Bezspornym bowiem jest, że wyrokiem z dnia 27 września 2012r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie oddalił apelację w zakresie odwołania od decyzji z dnia 9 czerwca 2000r. przyjmując, że ubezpieczony złożył skuteczne proceduralnie odwołanie od kwestionowanej przez siebie decyzji i odwołanie to było przedmiotem prawomocnego rozpoznania sądu postanowieniem z dnia 14 października 2005r.. Zatem nie znajduje uzasadnienia stanowisko ubezpieczonego, że organ rentowy nie nadał biegu jego odwołaniu z dnia 21 czerwca 2000r. Organ rentowy nadał bieg odwołaniu zgodnie z procedurą rozpoznawania spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych. Wbrew twierdzeniu skarżącego wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego nie obliguje organu do wydania nowej decyzji uwzględniającej zarzuty zawarte w odwołaniu, a jedynie do przekazania sprawy do Sądu Okręgowego celem rozpoznania odwołania. Mając na względzie powyższe, zdaniem Sądu Apelacyjnego słusznie Sąd Okręgowy przyjął, że roszczenie zgłoszone przez ubezpieczonego w piśmie z dnia 11 października 2015 było prawomocnie rozstrzygnięte w postepowaniu sądowym i dlatego nie może być ponownie dochodzone. Ubezpieczony nie wskazał nowych dowodów ani nie powoływał się na nowe okoliczności co mogłoby skutkować ponownym ustaleniem prawa do świadczeń.
W świetle poczynionych ustaleń faktycznych skarga ubezpieczonego na milczenie organu rentowego oraz jego odwołanie od decyzji ZUS z dnia 9 czerwca 2000 r. nie zasługiwały na uwzględnienie. Stosownie bowiem do treściart. 4779§ k.p.c.w sytuacji, gdy organ rentowy nie wydał decyzji w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia roszczenia w sposób przewidziany, odwołanie (skargę na milczenie organu) można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu. Jak słusznie zostało to wyartykułowane w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 września 2012r. sygn. akt III A Ua 364/11 – procedura rozpoznawania odwołania (zawartego w piśmie z dnia 21 czerwca 2000r.) zakończyła się wraz z uprawomocnieniem się postanowienia z dnia 14.10.2005r. Stosownie zaś do regulacjiart. 47714§ 3 k.p.c.jeżeli odwołanie wniesiono w związku z niewydaniem decyzji przez organ rentowy, sąd w razie uwzględnienia odwołania zobowiązuje organ rentowy do wydania decyzji w określonym terminie, zawiadamiając o tym organ nadrzędny, lub orzeka co do istoty sprawy. Jednocześnie sąd stwierdza, czy niewydanie decyzji przez organ rentowy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając na względzie powyższe ustalenia uznać należało za Sądem Okręgowym, że odwołanie było prawomocnie rozstrzygnięte, co w ocenie Sądu Apelacyjnego skutkuje uznaniem, że zażalenie  ubezpieczonego należało oddalić, o czym orzeczono na podstawieart. 385 k.p.c.w związku zart. 397 § 2 k.p.c.
SSA Beata Górska  SSA Anna Polak   SSA Barbara Białecka