Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 6751/15
Data wyroku: 2016-03-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Łukasz Biliński
Teza: Parkowanie pojazu zgodnie ze znakiem informacyjnym a utrudnienie ruchu na drodze publicznej

Sygn. akt XI W 6751/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 marca 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Łukasz Biliński
Protokolant: Katarzyna Zielińska-Kupczyk
w obecności oskarżyciela publicznego:E. K.,J. K.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 12 października 2015 roku, 16 listopada 2015 roku, 22 grudnia 2015 roku, 25 stycznia 2016 roku, 26 lutego 2016 roku, 3 marca 2016 roku wW.
sprawyK. B.
córkiJ.iL.z domuK.
urodzonej dnia (...)wW.
obwinionej o to, że:
w dniu 30 października 2014 r. około godz. 10:30 wW.wal. (...)naruszyła zasady przewidziane w art. 49 ust. 2 pkt 1 PoRD w ten sposób,że zaparkowała samochód markiV.nr rej. (...)w ten sposób, że utrudniła wyjazd kierującemu samochodem markiS.nr rej. (...)z bramy,
to jest o wykroczenie z art. 90 kw,

orzeka

I
obwinionąK. B.uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu;

II
na podstawie art. 118 § 2 kpw ustala, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt XI W 6751/15

UZASADNIENIE
K. B.została obwiniona o to, że w dniu 30 października 2014 r., około godz. 10:30 wW.wal. (...)naruszyła zasady przewidziane w art. 49 ust. 2 pkt 1 PoRD, w ten sposób, że zaparkowała samochód markiV.nr rej. (...), w ten sposób, że utrudniała wyjazd kierującemu samochodem markiS.nr rej. (...)z bramy, tj. o wykroczenie z art. 90 kw.
Na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych ujawnionych w toku rozprawy głównej Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 30 października 2014 roku około godziny 10:30 wW.,K. B.kierując pojazdem markiV.onr. rej. (...)dokonała postoju naAl. (...)na wysokości budynku numer(...). Pojazd został zaparkowany po lewej stronie przedmiotowej alei, w ten sposób, że koła jego lewego boku znajdowały się na chodniku, a koła prawego boku na jezdni. W stosunku do stojącego w taki sposób pojazdu po drugiej stronie jezdni, w linii przekątnej, znajdowała się brama wyjazdowa zposesji przy numerze (...). Za i przed pojazdem obwinionej po obu stronach jezdni zaparkowane były inne samochody.
Tego samego dnia, w późnych godzinach popołudniowych,W. W., kierując pojazdem markiS.onr. rej. (...)po wyjeździe z bramyposesji nr (...), nie zachował bezpiecznego odstępu od prawidłowo stojącego w/w pojazdu obwinionej w wyniku czego doprowadził do kontaktu obu pojazdów. Skutkiem tego było zarysowanie przedniego zderzaka i błotnika z prawej strony pojazdu markiV.onr. rej. (...). Za popełnienie tego wykroczenia z art. 97 kw,W. W.został prawomocnie skazany wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia, XI Wydział Karny, z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt XI W 5535/15.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: częściowo wyjaśnienia obwinionej (k. 71), częściowo zeznania świadkaW. W.(k. 104-104verteprotokołu rozprawy), protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o wykroczeniu (k. 1-2), pismo ZTP (k. 51) wraz ze szkicem (k. 52), protokół oględzin (k. 11-12), jak i protokół oględzin z k. 11 oraz wyrok nakazowy z dnia 17 czerwca 2015 r. (k.33), z akt sprawy tutejszego Sądu, o sygn. akt XI W 5535/15.
K. B.w chwili zarzucanego jej czynu miała 33 lata. Jest mężatką, na jej utrzymaniu pozostaje 3 dzieci. Posiada średnie wykształcenie. Z zawodu jest technikiem ekonomistą. Prowadzi działalność gospodarczą z tytułu czego osiąga miesięczny dochód w wysokości 3.000 złotych. Jest osobą niekaraną (dane osobowo-poznawcze k. 70).
Obwiniona w postępowaniu sądowym (k. 70-71) nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. W szczególności wyjaśniła, iż samochód zaparkowała prawidłowo, dwoma kołami na chodniku i dwoma kołami na ulicy. Ponadto wyjaśniła, iż jeżeliby jej samochód faktycznie utrudniał ruch, zapewne zostałyby zawiadomione inne organy, takie jak Straż Miejska i byłoby też kilka zgłoszeń innych użytkowników, że mają problem z wyjazdem. Natomiast, jak wyjaśniła obwiniona zgodnie z jej wiedzą nikt tamtego dnia nie zgłaszał, że jej pojazd utrudnia wyjazd z bramy. Obwiniona wyjaśniła,iż w momencie kiedy zobaczyła, że jej samochód jest zarysowany, znalazła kartkę za wycieraczką z numerem rejestracyjnym samochodu, który przytarł jej auto i zawiadomiła Policję. Według obwinionej nikt ze strony Policji nie chciał przyjechać na miejsce ujawnionego zdarzenia celem ocenienia, czy jej samochód był zaparkowany prawidłowo. Następnie obwiniona wyjaśniła, iżAl. (...)jest ślepą uliczką o standardowej szerokości 4-5 metrów ze znakiem, który określa, jak parkować. Wyjaśniła również, iż wjeżdżając w ulicę można zaparkować po jednej i drugiej stronie, wjeżdżając kołami na chodnik. Obwiniona wyjaśniła także, iż zaparkowała po lewej stronie, ale nie na wysokości swojej bramy i nie zastawiła bramy po drugiej stronie. Zdaniem obwinionej, jak samochody są zaparkowane z dwóch stron, to dwa samochody chcące przejechać nie zmieszczą się obok siebie. Obwiniona ponadto zaznaczyła na okazanym jej planie organizacji ruchu (k. 52), poprzez koło miejsce w którym zaparkowała swój pojazd a poprzez krzyżyk bramę wbudynku nr (...). Na koniec obwiniona wyjaśniła, iż samochód zostawiła o 10:30, a wsiadła do niego o 22:00.
ŚwiadekW. W.w swoich zeznaniach (k. 104 – 104v) wskazał, iż wynajmuje garaż na posesji przyAl. (...)wW.. W dniu gdy doszło do uszkodzenia pojazdu obwinionej, świadek wyjeżdżał z bramy budynku przyAl. (...), przodem, skręcając w lewo, w kierunkuul. (...). Według świadka w czasie wyjazdu miał wrażenie, że „uderzył o krawężnik” chodnika, po tej stronie ulicy z której wyjeżdżał i nie „zarejestrował” nic poza obecnością samochodu obwinionej. Świadek oznaczył na szkicu stałej organizacji ruchu wAl. (...)wW.(k. 52) poprzez kwadrat, gdzie jego zdaniem parkował samochód obwinionej.
Sąd zważył co następuje:
Sąd częściowo dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej (k. 71). W ocenie Sądu za wiarygodne należało uznać te wyjaśnienia, gdzie obwiniona wskazała, po której stronie ulicy i w jaki sposób zaparkowała swój pojazd. W tym zakresie jej wyjaśnienia były spójne, logiczne oraz korespondowały z pozostałym, uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym. Za niewiarygodne uznano natomiast wyjaśnienia obwinionej (k. 71), co do dokładnego miejsca postoju swojego pojazdu, jakie w postaci kółka zaznaczyła na okazanym jej szkicu (k. 52). Miejsce postoju wskazane bowiem przez obwinioną nie może zostać uwzględnione w świetle uznanego za wiarygodny materiału dowodowego. Gdyby, przyjąć to miejsce postoju wskazane przez obwinioną, to nie mogłoby dojść do kontaktu do jakiego doszło między pojazdem obwinionej, a pojazdem świadkaW. W., wyjeżdżającego z bramy przodem i skręcającego w lewo.
Sąd uznał zeznania świadkaW. W.również za częściowo tylko wiarygodne. W ocenie Sądu, zeznania świadka są wiarygodne w tej części, w której zeznaje, iż z bramy wyjeżdżał przodem pojazdu, skręcając przy tym w lewo, w kierunkuulicy (...). W tym zakresie bowiem zeznania świadka są spójne, logiczne oraz znajdują potwierdzenie w uznanym za wiarygodny materiale dowodowym. Tak samo zdaniem Sądu, wiarygodne jest zeznanie świadka w tej części, w której zaznacza na okazanym mu szkicu (k. 52) miejsce postoju pojazdu obwinionej. Miejsce wskazane przez świadka w ocenie Sądu zasługiwało na uwzględnienie z uwagi na takie okoliczności faktyczne jak: usytuowanie bramy, z której świadek wyjeżdżał, panujące wówczas warunki drogowe oraz szerokość jezdni w przedmiotowym miejscu. W związku z tym, mając na uwadze zasady logiki oraz doświadczenia życiowego do kontaktu pomiędzy dwoma pojazdami mogło dojść jedynie w miejscu wskazanym przez świadka. Z kolei, Sąd nie uznał za wiarygodne zeznania świadka w tej części, w której wskazuje, iż obwiniona dokonała postoju pojazdu bliżej środka jezdni. Zeznania świadka w tym zakresie nie znajdują, bowiem potwierdzenia w uznanym za wiarygodny materiale dowodowym. Gdyby rzeczywiście pojazd obwinionej zaparkowany był tak blisko środka jezdni, iż utrudniałby bardzo przejazd innych samochodów, to w czasie blisko dwunastu godzin gdy zaparkowany był wówczas pojazd obwinionej, należałoby się spodziewać interwencji, po skargach innych użytkowników tej drogi. Dodać należy, iż w takim przypadku większe (szersze) samochody niżS. (...)świadkaW. W.nie mogłyby przejechaćAl. (...), co musiałoby skutkować interwencją policji lub straży miejskiej i usunięciem pojazdu obwinionej.
Sąd uznał również za wiarygodne dowody w postaci dokumentów: pisma (k. 51) wraz ze szkicem (k. 52), protokołu przyjęcia ustnego zawiadomieniu o wykroczeniu (k. 1-2), notatek urzędowych (k. 6 i 15), protokołu oględzin (k. 11-12), sprzeciwu od wyroku nakazowego (k. 39-41), wydruku e-mail (k. 73), pisma (k. 88), jak i dokumentów ze sprawy XI W 5535/15 w postaci: protokołu oględzin z akt sprawy (k. 11 i 18), wniosku o ukaranie z (k. 29-31), wyroku nakazowego (k. 33), pouczenia (k. 43) i zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 37). W ocenie Sądu brak było podstaw do podważania wiarygodności tych dowodów. Strony w toku postępowania sądowego również nie podważały ich autentyczności i informacji w nich zawartych.
Sąd ujawnił bez odczytywania jako dokument w znaczeniu procesowym prawomocny wyrok nakazowy z dnia 17 czerwca 2015 r. z akt sprawy o sygn. akt XI W 5535/15. W rozumieniu art. 8 § 1 kpk w zw. z art. 8 kpw, tut. Sąd nie był związany rozstrzygnięciem poczynionym przez tamten Sąd i wszelkie zagadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnął samodzielnie. Ujawniony w toku przewodu sądowego w/w wyrok pełnił rolę posiłkową i wspomagającą w prowadzeniu postępowania dowodowego w niniejszej sprawie.
Sąd na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, uznał żeK. B.nie można przypisać winy co do popełnienia zarzucanego jej wykroczenia. Art. 90 kw stanowi, iż, „kto tamuje lub utrudnia ruchu na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, podlega karze grzywny albo grzywny”. W przypadku „utrudnienia” chodzi o takie zachowanie się sprawcy, sprzecznez obowiązującymi przepisami ustawy – Prawo o ruchu drogowym, które uniemożliwia jego płynną ciągłość, wprowadza dezorientację innych uczestników ruchu, tym samym powodując komplikację w ruchu drogowym (W. Jankowski (w:) T. H. Grzegorczyk,Kodeks wykroczeń. Komentarz, LEX 2013).
Zgodnie z art. 49 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) zwanej dalej PRD: „zabrania się postoju w miejscu utrudniającym wjazd lub wyjazd, w szczególności do i z bramy, garażu, parkingu lub wnęki postojowej”.

K. B.swoim zachowaniem nie wypełniła znamienia zarzucanego jej czynu czyli
    „utrudnienia”wyjazdu z bramy kierującemu pojazdem markiS.onr. rej. (...). Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż postój pojazdu markiV.onr. rej. (...)w miejscu i sposób ustalonym powyżej był zgodny z obowiązującymiw tym zakresie art. 46 ust. 1 i 4 PRD. Przede wszystkim pojazd obwinionej był z dostatecznej odległości widoczny dla innych kierujących, a w szczególności dla kierującego pojazdem markiS.onr. rej. (...). Ponadto obwiniona dokonała postoju pojazdu w sposób wskazany pionowym, informacyjnym znakiem drogowym D-18 z tabliczką T-24. Poczynione ustalenia nie doprowadziły tut. Sądu do uznania,iż postój pojazdu obwinionej był dokonany wbrew szczególnemu zakazowi określonemuw art. 49 ust. 2 pkt 1 PRD, na co w treści zarzutu powołuje się oskarżyciel publiczny. Miejsce, w którym postoju pojazdu dokonała obwiniona nie może zostać, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, zakwalifikowane jako „miejsce utrudniające” wyjazd z bramy przyul. (...). Przyjaciół 4. W realiach rozpoznawanej sprawy mogłoby do tego dojść, gdyby obwiniona postoju pojazdu dokonała bezpośrednio obok bramy wyjazdowej lub w miejscu znajdującym się po drugiej stronie jezdni w linie prostej naprzeciwko niej, jednak zbyt blisko osi jezdni. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż samochód pozostawiony naprzeciwko bramy wbudynku nr (...)wAl. (...), zgodnie z treścią znaku informacyjnego D-18 z tabliczką T-24, nie może być uznany za przeszkodę utrudniającą wyjazd z tejże bramy. Gdyby tak bowiem miało być, odpowiednia przestrzeń ulicy naprzeciwko bramy powinna zostać wyłączona z możliwości postoju pojazdów, a jak wynika z planu organizacji ruchu (k. 52) tak w tym przypadku nie jest. Jeśli więc kierujący pojazdem stosuje się do znaku informacyjnego i dokonuje postoju zgodnie z jego treścią, to nie może zostać uznany za sprawcę wykroczenia polegającego na tamowaniu lub utrudnianiu ruchu.
Zgodnie z poczynionymi ustaleniami, samochód obwinionej, zaparkowany tak jak na znaku informacyjnym D-18 z tabliczką T-24, był oddalony od bramy na tyle, że nie mógł utrudniać z niej wyjazdu. Ubocznie zauważyć należy, iż nawet gdyby hipotetycznie uznać za wiarygodne wyjaśnienia obwinionej w zakresie wskazywanego przez nią miejsca postoju jej pojazdu (na szkicu k. 52 oznaczonego przez nią kołem), to również nie można byłoby przyjąć, aby ten pojazd utrudniał wyjazd z tejże bramy innym pojazdom, wyjeżdżającym w kierunkuul. (...).
Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd uniewinnił obwinioną od popełnienia zarzucanego jej czynu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje bowiem podstaw do przyjęcia, iż pojazd zaparkowany przez obwinioną w dniu 30 października 2014 r. utrudniać miał ruch wAl. (...)wW., w ten sposób, iż utrudniony był wyjazd z bramy wbudynku pod nr (...). W konsekwencji nie było podstaw do przyjęcia, że obwiniona swoim zachowaniem wyczerpać miała znamiona wykroczenia z art. 90 kw.
Sąd kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa, bowiem zgodnie z art. 118 § 2 kpw, w razie uniewinnienia obwinionego w sprawie, w której wniosek złożył oskarżyciel publiczny, koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.