Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 925/16
Data wyroku: 2016-11-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: 437 § 1 kpk, 109 § 2 kpw, 636 § 1 kpk, 119 kpw

Sygnatura akt VI Ka 925/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia3 listopada 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata
Protokolant Marzena Mocek
po rozpoznaniu w dniu 28 października 2016 r.
sprawyJ. Ś.ur. (...)wI.,
synaA.iB.
obwinionego z art. 121§2 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 14 czerwca 2016 r. sygnatura akt IX W 2283/15
na mocyart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwiart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych.

Sygn. akt VI Ka 925/16

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.
Apelacja obrońcy nie jest zasadna i na uwzględnienie nie zasługuje. Sąd orzekający dokonał bowiem w przedmiotowej sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych i nie naruszył w żadnym stopniu prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Nie nasuwa wątpliwości rozstrzygnięcie w kwestii sprawstwa i winyJ. Ś.oraz prawnej kwalifikacji przypisanego mu wykroczenia. Także wymierzona kara 100-zł grzywny nie zawiera w sobie cech represji nadmiernej ani też nie przekracza finansowych i majątkowych możliwości obwinionego.
Sąd merytoryczny starannie i w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe, a wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy poddał następnie należytej analizie oraz ocenie, wyprowadzając trafne i logiczne wnioski końcowe. Tok rozumowania i sposób wnioskowania Sądu jurysdykcyjnego zaprezentowany w części sprawozdawczej zaskarżonego wyroku jest prawidłowy i zgodny ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Nie przekroczono przy tym ram swobodnej oceny dowodów, jak i nie popełniono uchybień tego rodzaju, że mogłyby one spowodować konieczność uchylenia wyroku i przekazania sprawy do rozpoznania ponownego.
Sąd I instancji wskazał na jakich oparł się dowodach, dlaczego dał im wiarę oraz należycie wyjaśnił w jakim stopniu dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego, w jakim zaś wiary tej odmówił. Sąd odwoławczy nie doszukał się najmniejszych podstaw do odmiennej aniżeli Sąd Rejonowy oceny przeprowadzonego na rozprawie głównej materiału dowodowego, jak również do podważenia ustaleń faktycznych i ocen prawnych poczynionych w postępowaniu rozpoznawczym. Ponadto wszelkim wymogom formalnym zakreślonym przez obowiązujące przepisy prawa odpowiada pisemne uzasadnienie zapadłego orzeczenia, co umożliwia kontrolę instancyjną.
W badanym przypadku nie budziło wątpliwości, żeJ. Ś.wjechał kierowanym przez siebie samochodem na parking płatny – wyraźnie oznaczony tablicami informacyjnymi umieszczonymi po obu stronach drogi, którą wymieniony się poruszał i zawierającymi znak D44. Położenie tablic widać jednoznacznie na szkicu sytuacyjnym znajdującym się w aktach postępowania (vide: k-12). Obwiniony zaparkował tym samym swój pojazd w strefie płatnego parkowania.
Wspomnianych tablic i zarazem wkomponowanych w nie znaków wręcz nie sposób było nie zauważyć poruszając sięulicą (...)wG.– na wprost, a następnie skręcając w lewo – na parking – tak jak czynił to obwiniony.
W konsekwencji nie do przyjęcia pozostawały twierdzeniaJ. Ś.jakoby nie miał świadomości, że zatrzymuje pojazd na parkingu płatnym, gdyż powyższych oznaczeń „nie widział”, nie dostrzegł ich, czy nawet, iż ich tam w ogóle nie było – twierdzenia powtórzone następnie w apelacji. Logika zdarzenia wskazywała natomiast na to, że obwiniony zignorował i zlekceważył owe tablice informacyjne (skoro „wcześniej nie były tam ustawione”) i nie zapoznał się w ich treścią.
Po wtóre, pewnym pozostawało też umieszczenie na przedniej szybie samochoduJ. Ś.– za wycieraczką – protokołu nałożenia opłaty parkingowej – wbrew odmiennym wyjaśnieniom obwinionego. Wynikało to bowiem nie tylko z relacji świadkaJ. A., lecz nade wszystko z utrwalonego na płycie CD (znajdującej się w aktach sprawy) nagrania przedstawiającego autoJ. Ś.na przedmiotowym parkingu – włączonego przez Sąd I instancji w poczet materiału dowodowego (vide: k-44 verte).
Opłata parkingowa tymczasem uregulowana nie została.
Obwiniony, a co za tym idzie – jego obrońca nie mogą skutecznie powoływać się – w pierwszej kolejności na brak odpowiednich oznaczeń przedmiotowego parkingu jako parkingu płatnego, a potem – na brak świadomości tego stanu rzeczy po stronieJ. Ś., aż wreszcie – na jego niewiedzę, co do faktu nałożenia nań opłaty parkingowej.
Co się z kolei tyczy oceny prawnej, to w grupie wykroczeń stypizowanych regulacją przepisu § 2 artykułu 121 Kw mieszczą się również wyłudzenia opłaty parkingowej, przejazdu taksówką, przyłączeń do sieci telewizyjnej (vide: post. SN z dnia 29 września 2004 r. – I KZP 21/04, CzPKiNP z 2006 r., Nr 1, str. 241, podobnie: Kodeks wykroczeń. Komentarz – redakcja naukowa Tadeusz Bojarski, Wolters Kluwer, Warszawa 2015 r., str. 484 i dalsze komentarze pod redakcją Marka Kulika oraz Bolesława Kurzępy).
Wyliczenie wskazane przez art. 121 § 2 kw nie jest przy tym enumeratyczne, a przykładowe. Lista ta nie jest zamknięta i należy ją interpretować szeroko. Stosunkowo nietrudno zarazem wskazać podobieństwa o charakterze przedmiotowym pomiędzy wyłudzeniem opłaty parkingowej, a najmniej częścią świadczeń wymienionych w powołanym wyżej przepisie, a to w postaci wstępu na imprezę artystyczną, rozrywkową lub sportową. W tych ostatnich przypadkach chodzi bowiem o odpłatne udostępnienie udziału – uczestnictwa w tego rodzaju imprezie, o odpłatne zajęcie na niej miejsca, których liczba jest typowo ograniczona. Gdy natomiast chodzi o odpłatne zajęcie miejsca na parkingu, analogicznie – następuje jego udostępnienie za opatą również w sytuacji ograniczonej ilości stanowisk do parkowania pojazdów. Tego rodzaju udostępnienie samo w sobie stanowi przewidzianą tu przez ustawodawcę usługę i świadczenie. Obojętne jest przy tym w jaki sposób organizator imprezy, dysponent, czy „usługodawca” usługę tę nazywa – przykładowo: „najem” miejsca i czy określenie to ściśle odpowiada jego cywilnoprawnej definicji.
Skoro tym samym obwiniony lekceważąc ewidentnie widoczną i zauważalną z łatwością informację opatrzoną znakiem drogowym zajął miejsce na odpłatnym parkingu, gdy w okolicznościach takich nie mógł on skutecznie powoływać się na brak wiedzy oraz świadomości – należało przyjąć, iż doszło do zawarcia per facta umowy na zasadach regulaminowych, a tym samym, że powstał z jego strony obowiązek poniesienia wskazanej opłaty.J. Ś.posiadał wszelkie możliwości uchylenia się od przystąpienia do powyższej umowy, gdyż wystarczyło choćby pobieżne zapoznanie się z wystawioną na widok publiczny i widoczną (wręcz z daleka) informacją i odjechanie z parkingu jeżeli nie akceptowałby zaproponowanych warunków. Za bezprzedmiotowe i obojętne z punktu widzenia przypisanych obwinionemu znamion kodeksowych wykroczenia z art. 121 § 2 kw pozostają w konsekwencji dalsze wywody przedstawione w apelacji obrońcy.
Sąd orzekający prawidłowo też ustalił, wskazał oraz ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wybór rodzaju i rozmiaru kary. Zastosowana kara grzywny jest adekwatna do stopnia zawinieniaJ. Ś.oraz stopnia szkodliwości społecznej popełnionego przezeń czynu, nie razi również nadmierną surowością. Spełni zatem należycie swe cele zapobiegawcze, wychowawcze i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Mając to wszystko na uwadze i uznając zaskarżony wyrok za trafny Sąd Okręgowy utrzymał go w mocy.
O zryczałtowanych wydatkach postępowania odwoławczego oraz o opłacie za drugą instancję orzeczono jak w pkt. 2 wyroku niniejszego.