Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 3090/15
Data wyroku: 2016-02-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Teza: zakłócenie spokoju i spoczynku nocnego - uniewinnienie

Sygn. akt XI W 3090/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 lutego 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Paulina Adamska
przy udziale oskarżyciela posiłkowegoJ. Z.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 10 września 2015 roku, 6 października 2015 roku, 9 grudnia 2015 roku, 2 lutego 2016 roku wW.
sprawy przeciwkoK. D.
córceM.iB.
urodzonej (...)wW.
obwinionej o to, że:
w okresie czterech lat do dnia 11 grudnia 2014 roku w ciągu dnia i w ciągu nocywW.przyul. (...)zakłóciła spokój i spoczynek nocny, poprzez hałas spowodowany przesuwaniem mebli, rzucaniem jakiegoś przedmiotuo podłogę, libacje alkoholowe, głośne śmiechy, śpiew, tupanie, na szkodę panaJ. Z.lokatora mieszkaniaul. (...),
tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 kw,

I
obwinionąK. D.uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu;

II
na podstawieart. 118 § 2 kpwokreśla, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt XI W 3090/15

UZASADNIENIE
K. D.została obwiniona o to, że:
w okresie czterech lat do dnia 11 grudnia 2014 roku w ciągu dnia i w ciągu nocy wW.przyul. (...)zakłóciła spokój i spoczynek nocny, poprzez hałas, spowodowany przesuwaniem mebli, rzucaniem jakiegoś przedmiotu o podłogę, libacje alkoholowe, głośne śmiechy, śpiew, tupanie, na szkodę panaJ. Z., lokatora mieszkaniaul. (...),
tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 kw.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
J. Z., zamieszkały wW., przyul. (...)skarży się na hałas i inne odgłosy, które miały zakłócić jego spokój i spoczynek nocny w okresie czterech lat do dnia 11 grudnia 2014 roku.
Zdaniem oskarżyciela posiłkowego zakłócenia powoduje obwinionaK. D.(zeznaniaJ. Z.- k. 135-137, 2v), która zamieszkuje w tym samym budynku przyul. (...)wraz z mężemD. D.(okoliczność niesporna).
ObwinionaK. D.nie przyznała się do popełnienia zarzuconego jej czynu. Wyjaśniła w szczególności, że w domu wraz z mężem zachowuje się normalnie; czasami coś przesuwa, normalnie żyją, jak zwykli ludzie. Zdarzały się dwa razy w roku spotkania z okazji jakichś uroczystości, ale starali się nikomu nie przeszkadzać. Powołała się także na konflikt z oskarżycielem, w tym na fakt kierowania przez niego gróźb oraz wskazała na obawę przed zachowaniem oskarżyciela wobec niej (k. 75-77, 27).

Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej, która nie przyznała się do zakłócania spokoju i spoczynku nocnegoJ. Z.w sposób opisany w zarzucie wniosku o ukaranie. WyjaśnieniaK. D.są jasne, logiczne, konsekwentne, pełne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Zeznania oskarżyciela posiłkowego, mające potwierdzić zasadność zarzutu wniosku o ukaranie, nie znajdują natomiast potwierdzenia w innym materiale dowodowym.
Zdaniem Sądu - odgłosy, które oskarżyciel posiłkowy słyszy z mieszkania obwinionej, są to odgłosy normalnego, codziennego życia, które w zajmowanym przez siebie mieszkaniu emituje obwiniona, ale także jej mąż, któremunota benew sprawie niniejszej nie postawiono analogicznego zarzutu. Sąd uznaje, że treść zeznańJ. Z.determinowana jest w szczególności jego wrażliwym odbiorem tych normalnych odgłosów codziennego życia, dobiegających z mieszkania obwinionej. Wrażliwość oskarżyciela wynika z jego stanu zdrowia, w tym choroby słuchu (k. 137). Jak sam wskazał w swoich zeznaniach – hałas wpływa na niego stresująco (k. 136), każdy stuk powoduje, że wzdryga się na łóżku – to nie są głośne stuki, ale na tyle, że powodują u niego stres i poderwanie się z łóżka (k. 137). ZeznaniaJ. Z.w zakresie w jakim wskazuje on, że słyszy odgłosy z mieszkania obwinionej są wiarygodne. Natomiast – jak wyżej wskazano – są to odgłosy normalnego funkcjonowania obwinionej i jej męża w mieszkaniu.
Przesłuchany w sprawie niniejszej mąż obwinionej –D. D.(k. 96-97, 18-19) potwierdził jej wyjaśnienia. Z jego zeznań wynika, że w zajmowanym przez nich mieszkaniu wiedzie wraz z obwinioną normalny, zwyczajowo przyjęty tryb życia – nie rzucają niczego na podłogę, nie tańczą, nie śmieją się głośno, nie krzyczą; mają przyklejone specjalne filce pod krzesła; są wraz z żoną znerwicowani, to oni czują się nękani przez sąsiada. Z zeznań tego świadka wynika także, że akustyka budynku, w którym strony zamieszkują, jest taka, że słychać odgłosy normalnego życia sąsiadów z innych mieszkań. ZeznaniaD. D.korelują w całej rozciągłości z wyjaśnieniami obwinionej, są konsekwentne, logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym i - jako takie - Sąd uznaje je za wiarygodne.
Z zeznań świadkaD. Z.(k. 96) - który jest dzielnicowym funkcjonariuszem Policji dla stron - wynika, że wie on istnieniu konfliktu między nimi, jednakże nie doszukał się on żadnych zakłóceń ze strony obwinionej; inni sąsiedzi nie skarżą się na zachowanie obwinionej. Świadek tem potwierdził treść sporządzonej przez siebie notatki urzędowej z k. 23, z której to notatki wynika, że w mieszkaniu obwinionej nie zamieszkują inne osoby poza nią i jej mężem; nie posiadają oni zwierząt; telewizor użytkują wyłącznie jako monitor komputera; nie ujawniono specjalnego nagłośnienia; meble od spodu podklejone są filcem; w przedpokoju i kuchni podłogi wyłożone są gresem, w pokoju znajduje się parkiet. Sąsiedzi, z którymi dzielnicowy rozmawiał, stwierdzili, że obwiniona i jej mąż nie sprawiają żadnych problemów, natomiast oskarżyciel „jest dziwny”, „wszystko mu przeszkadza”. Zeznania świadka są wiarygodne. Jest on funkcjonariuszem publicznym, osobą obcą dla stron, a tym samym obiektywną.
Także z zeznań świadkówZ. S.(k. 97),M. M. (2)(k. 97),M. O.(k. 122) iJ. W.(k. 137-138), którzy są sąsiadami stron, wynika, że mieszkanie obwinionej nie jest źródłem odgłosów, które mogłyby być uznane za wykraczające poza ramy normalnego, codziennego funkcjonowania mieszkańców. Nie słyszą zakłóceń z mieszkania obwinionej.Z. S.określiła nawet obwinioną i jej męża jako „najlepszych sąsiadów, jacy mogą być”; zeznała, że są „cisi”. Z zeznańM. O.wynika, że to mieszkańcy lokalu znajdującego się wyżej nad jej mieszkaniem, zakłócają spokój. Zdaniem Sądu nie jest wykluczone, że oskarżyciel posiłkowy słyszy odgłosy dochodzące właśnie z tego mieszkania.
ŚwiadekM. K.(k. 121) zeznał, że około 4 lat temu wzywał Policję w związku z głośnymi imprezami u obwinionej. Po 2013 roku nie ma takich imprez, jest w miarę spokojnie. Czasami słyszy stukania, ale nie wie skąd, ciężko zlokalizować ich źródło. Obwiniona wyjaśniła w odpowiedzi na te zeznania, że na początku, jak się wprowadzili, nie wiedzieli, jak akustyczny jest blok i że mogą być słyszani i może faktycznie kilka razy przeszkadzali, ale nie chcieli przeszkadzać, nie są ludźmi złośliwymi i szanują ciszę (k. 121). Zdaniem Sądu niesporny fakt urządzenia przez obwinioną imprez towarzyskich w początkowym okresie po wprowadzeniu się, nie świadczy, że swoim zachowaniem wypełniła ona znamiona wykroczenia z art. 51 § 1 kw w postaci zarzucanej przez oskarżyciela publicznego w sprawie niniejszej na szkodę oskarżyciela posiłkowegoJ. Z..
Za wiarygodne uznano ujawnione w toku rozprawy dokumenty, nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, a strony w toku przewodu sądowego nie kwestionowały ich prawdziwości. Pisma złożone przez oskarżyciela posiłkowego potwierdzają jedynie niesporną okoliczność, że skarży się on na obwinioną. Raporty policyjne z przeprowadzonych interwencji nie potwierdzają zakłóceń z mieszkania obwinionej.
Wykroczenie z art. 51 § 1 kw popełnia ten, kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym.
Przedmiotem ochrony określonym w art. 51 kw jest prawo obywateli do niezakłóconego spokoju i porządku publicznego oraz niezakłócony spoczynek nocny, które to nie powinny być zakłócone jakimikolwiek zachowaniami wykraczającymi poza ogólnie, czy też zwyczajowo przyjęte normy społecznego zachowania się. Naruszenie tej normy w jej podstawowej postaci określonej w § 1 komentowanego przepisu może nastąpić poprzez przykładowo wyliczone przez ustawodawcę zachowania w postaci krzyku, hałasu, alarmu lub innego wybryku. A zatem takiego zachowania się człowieka, które odbiega od powszechnie, zwyczajowo przyjętych norm postępowania w określonej sytuacji, czyli w danym miejscu, czasie i okolicznościach, i które jest zdolne zakłócić spokój, porządek publiczny spoczynek nocny albo też wywołać zgorszenie w miejscu publicznym (Wojciech Jankowski, Komentarz do art. 51 kw, LEX).
Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 września 2002 roku (III KKN 327/02, LEX nr 55571) - istota "wybryku" spenalizowanego w art. 51 § 1 kw uzależniona jest od szczególnych znamion strony podmiotowej, charakteryzującej się umyślnym okazaniem przez sprawcę lekceważenia dla norm zachowania się.
W powyżej wskazanym rozumieniu wybryku na pewno nie zawiera się zachowanie obwinionej, która w normalny, niewykraczający poza przyjęte normy społeczne sposób funkcjonuje wraz z mężem w zajmowanym przez siebie mieszkaniu.
Mając zatem na względzie wszystkie wskazane wyżej okoliczności, Sąd uniewinniłK. D., od popełnienia zarzucanego jej czynu.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 118 § 2 kpw.