Sąd Okręgowy w Ostrołęce
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1031/14
Data wyroku: 2016-01-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Dymke
Słowa kluczowe: Odszkodowanie, Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art 822 kc, art. 455§1 kc, art. 444 §1 kc, art 189 kc

Sygn. akt:I C 1031/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 stycznia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Ostrołęce Wydział I Cywilny
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Jerzy Dymke

Protokolant:

sekr. sąd. Ewelina Puławska

po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r.
na rozprawie sprawy
z powództwaA. B.
przeciwko(...) SAV.(...)z siedzibą wW.
o zadośćuczynienie, odszkodowanie, rentę i ustalenie

orzeka:
I. zasądza od pozwanego(...) SAV.(...)z siedzibą wW.na rzecz powodaA. B.:

1
zadośćuczynienie pieniężne w kwocie 38.000 (trzydzieści osiem tysięcy) zł, płatne wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 23 maja 2014r. do dnia zapłaty;

2
odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów opieki w kwocie 1.344 (tysiąc trzysta czterdzieści cztery) zł, płatne wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 20 sierpnia 2014r. do dnia zapłaty;

3
odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów dojazdu w kwocie 1.097,48 (tysiąc dziewięćdziesiąt siedem 48/100) zł, płatne wraz z odsetkami ustawowymi, poczynając: od kwoty 440,36 zł - od dnia 30 grudnia 2014r., od kwoty 327,44 zł - od dnia 25 marca 2015r. i od kwoty 329,68 zł - od dnia 10 grudnia 2015r., we wszystkich przypadkach do dnia zapłaty;

4
odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów leczenia w kwocie 246,11 (dwieście czterdzieści sześć 11/100) zł, płatne wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 25 marca 2015r. do dnia zapłaty;

II. ustala odpowiedzialność pozwanego(...) SAV.(...)z siedzibą wW.wobec powodaA. B.za szkody mogące powstać w przyszłości, wynikłe z wypadku komunikacyjnego, jakiemu powód uległ w dniu 17 września 2013r.;
III. oddala powództwo w pozostałym zakresie;
IV. nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa - Sąd Okręgowy w Ostrołęce od pozwanego(...) SAV.(...)z siedzibą wW.opłatę stosunkową od sumy zasądzonego roszczenia pieniężnego w kwocie 2.035 (dwa tysiące trzydzieści pięć) zł oraz opłatę ostateczną od ustalenia prawa, którą określić na kwotę 200 (dwieście) zł; odstępuje od ściągnięcia pozostałej części należnej opłaty stosunkowej z roszczenia zasądzonego na rzecz powodaA. B.;
V. zasądza od powodaA. B.na rzecz pozwanego(...) SAV.(...)z siedzibą wW.kwotę 587 (pięćset osiemdziesiąt siedem) zł tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu.
sygn. I C 1031/14

UZASADNIENIE
W pozwie wniesionym w dniu 6 października 2014 r. powódA. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił przeciwko(...) S.A.V.(...)z siedzibą wW.z roszczeniami odszkodowawczymi związanymi ze szkodą na osobie doznaną przez niego w wypadku drogowym w dniu 17 września 2103 r. Powód żądał ostatecznie zasądzenia na jego rzecz od pozwanego, jako ubezpieczyciela sprawcy wypadku: (1) zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę w wysokości 88.000 zł, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 22 kwietnia 2014 r.; (2) odszkodowania w kwocie 2.835,30 zł, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia doręczenia odpisu pozwu, z tytułu utraconego dochodu z pracy zarobkowej; (3 ) odszkodowania w kwocie 13.184 zł, wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 5 sierpnia 2014 r., tytułem zwrotu kosztów opieki osoby drugiej; ( 4 ) odszkodowania w kwocie 2.286,76 zł ( po rozszerzeniu żądania w pismach procesowych z dnia 18 marca 2015 r. i 3 grudnia 2015 r. ), wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia odpisu pozwu, tytułem zwrotu kosztów dojazdu do placówek medycznych; ( 5 ) odszkodowania w kwocie 1.006,36 zł ( po rozszerzeniu żądania w piśmie procesowym z dnia 18 marca 2015 r.), wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia odpisu pozwu, tytułem zwrotu kosztów leczenia; ( 6) renty w wysokości 500 zł mies., płatnej poczynając od 1 marca 2015 r., do dnia 10. każdego miesiąca, z tytułu zwiększonych potrzeb powoda ( roszczenie w kształcie sprecyzowanym w piśmie procesowym z dnia 18 marca 2015 r.). Ponadto powód wniósł o ustalenie w wyroku odpowiedzialności pozwanego wobec niego za szkody mogące powstać w przyszłości, a wynikłe z wypadku komunikacyjnego, jakiemu powód uległ w dniu 17 września 2013 r. oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu wg norm przepisanych.
Pozwany zakład ubezpieczeń wnosił o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Nie kwestionując zasady swojej odpowiedzialności, pozwany zarzucił w odpowiedzi na pozew, że dochodzone pozwem roszczenia są niezasadne lub nieudowodnione. Wskazał, że w toku postępowania likwidacyjnego zapłacił poszkodowanemu kwotę 32.000 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego, która jest, jego zdaniem, odpowiednia w pojęciuart. 445 par. 1 k.c., a ponadto zwrócił mu uzasadnione wydatki rzeczowe.
Po przeprowadzeniu rozprawy Sąd Okręgowy w Ostrołęce ustalił i zważył, co następuje:
PowódA. B.,ur. w (...)r., zamieszkały wK.k.O., w dniu 17 września 2013 r. w godzinach rannych w m.Z.P.., stojąc na chodniku, został potrącony przez samochód osobowy m-kiM., onr rej. (...), prowadzony przezD. T.. Sprawcą wypadku był kierowcam., którego wina została stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. II K 1030/14( v. k. 294 załączonych akt karnych ).Miał on zawartą umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdów mechanicznych z pozwanym(...) S. A.V.(...)z siedzibą wW.(polisa nr (...)– v. akta likwidacji szkody nr(...)- (...)).Na skutek wypadkuA. B.doznał poważnych obrażeń ciała w postaci urazu wielomiejscowego – głowy z utratą świadomości, barku lewego, podudzia prawego, kręgosłupa szyjnego i klatki piersiowej. Rozpoznanie lekarskie wykazało u niego złamanie wieloodłamowe trzonu kości piszczelowej prawej, złamanie kości strzałkowej prawej w 1/3 bliższej, złamanie wieloodłamowe trzonu obojczyka lewego, złamanie żeber II-VII po stronie lewej i VI-IX po stronie prawej, powikłane stłuczeniem płuca prawego i lewego, stłuczenie głowy z niepamięcią wsteczną, złamanie zęba obrotnika. Doznane obrażenia spowodowały trwały uszczerbek na zdrowiu powoda wynoszący 39 %. ( v. opinia lekarska biegłego sądowego z zakresu(...)z dnia 5.10.2015r., k. 309 ).Bezpośrednio z miejsca zdarzenia nieprzytomny powód został przewieziony doSzpitala (...)wW., gdzie przebywał na leczeniu do dnia 5 października 2013r., najpierw na oddziale chirurgii ( do 25.09.13 r. ), a następnie oddziale ortopedii.( v. karta medyczna, k. 112-113; karty informacyjne, k. 87, 89; karta obserwacji, k. 103-104 ).W dniu 25 września 2013 r. powód przeszedł repozycję otwartą obojczyka lewego ze zespoleniem płytą i takąż repozycję goleni prawej ze zespoleniem gwoździem śródszpikowym. Po operacji nosił ortezę barku przez 4 tygodnie, zaś w związku z urazem kręgosłupa szyjnego nosił przez 6 miesięcy kołnierz stabilizujący. Ponownie znalazł się w tym szpitalu w okresie od 16 do 18 kwietnia 2015 r. w powodu opóźnionego zrostu kości piszczelowej prawej, w związku z czym wykonano mu drugą operację, połączoną z przeszczepem kości. Następnie przebył leczenie rehabilitacyjne w placówkach medycznych wO.iO., łącznie 4-5 turnusów po 2 tygodnie każdy. W perspektywie najbliższych 1- 2 lat przewidziany jest kolejny zabieg operacyjny w celu usunięcia zespolenia wewnętrznego z podudzia prawego. Do października 2015 r. powód poruszał się przy pomocy kul łokciowych. ( v. dokumentacja lekarska w aktach sprawy, opinia biegłego lekarzaJ. W.j.w., zeznanie powoda w charakterze strony, k. 344 )Badanie powoda przeprowadzone przez biegłego lekarza w dniu 14 lipca 2015 r. wykazało utrzymujące się ograniczenia w stopniu umiarkowanym ruchomości w stawie ramienno-łopatkowym lewym i w stawie kolanowym i skokowym prawym oraz ograniczenie ruchomości kręgosłupa szyjnego i bolesność klatki piersiowej w miejscu złamanych żeber. Biegły stwierdził, że aktualny stan zdrowia powoda jest w całości następstwem obrażeń doznanych przez niego w czasie wypadku. Rokowania na przyszłość są dobre. Zrost kości podudzia postępuje prawidłowo. Istnieje możliwość dalszej poprawy ruchomości stawów i kręgosłupa w wyniku rehabilitacji. Ograniczenia w życiu codziennym, z jakimi powód musi się nadal liczyć, potrwają jeszcze około pół roku ( licząc od daty sporządzenia opinii w dniu 5.10.2015 r.). Po uzyskaniu pełnego zrostu kostnego powód będzie mógł pracować w swoim zawodzie.( v. opinia biegłego j.w., k.309-310 )Powód wymagał stałego leczenia farmakologicznego w zakresie profilaktyki przeciwzakrzepowej i leków przeciwbólowych przez okres 2 miesięcy po wypadku. Obecnie przyjmuje okresowo leki przeciwbólowe oraz suplementy diety przyśpieszające zrost kostny. W związku ze skutkami odniesionych obrażeń, w szczególności unieruchomieniem kończyny górnej lewej i kończyny dolnej prawej powód wymagał opieki innych osób przez okres 6 tygodni po wypisaniu ze szpitala w wymiarze 6 godzin dziennie ( pomoc przy ubieraniu, toalecie ciała, przyrządzaniu posiłków ), a przez kolejne 12 tygodni w wymiarze 1 godziny dziennie. (opinia biegłego j.w., k. 310 i zeznanie powoda, k. 344 )Przyjmując stawkę 10 zł za godzinę pracy opiekuna, koszt niezbędnej opieki nad powodem ze strony innej osoby w okresie nasilenia jego choroby wyniósł 3.360 zł ( 42 dni x 6 godzin + 84 dni x 1 godzina = 336 godzin x 10 zł ). Udokumentowane koszty leczenia powoda, które nie zostały mu do tej pory zrekompensowane, wynosiły łącznie 246,11 zł i obejmowały zakup lekarstw w dniach 10.10 i 5.11.2014 r. (v. paragony na k. 272) oraz wydatki na specjalistyczne konsultacje lekarskie w dniach: 10.12.2014 r.( v. paragon na k. 273) i 26.01.2015 r.( v. paragon na k. 274 ).PowódA. B.jest z zawodu elektrykiem. Jest kawalerem, nie ma dzieci. Mieszka wraz z rodzicami podO.. Do miejscowego szpitala odległość z jego domu wynosi ok. 9 km, a do najbliższej przychodni lekarskiej wO.ok. 3-4 km. Porusza się samochodema. (...)z 1998 r. na benzynę i gaz, który spala do 15 l na 100 km. Po opuszczeniu szpitala powód poniósł koszty dojazdu do placówek medycznych na badania i rehabilitację( v. jego zeznanie, k. 342 w zw. z k. 228 ),które wynosiły: w okresie do dnia 12 sierpnia 2014 r. - 440,36 zł( v. zestawienie na k. 40 ), a w okresach późniejszych: do dnia 18 lutego 2015 r. - 327,44 zł ( v.wyliczenie w piśmie z k. 263 i dołączone doń paragony)i do dnia 18 kwietnia 2015 r. - 329,68 zł( v. wyliczenie w piśmie z k. 314 i dołączone faktury). W dacie wypadku powód był zatrudniony wfirmie (...)D. D.wO.na stanowisku montera instalacji elektrycznych na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, z wynagrodzeniem w wysokości najniższej płacy krajowej. (v. zeznanie powoda, k. 344 w zw. z k. 228, oraz zaświadczenie z miejsca pracy, k. 59 )Wobec przedłużania się niezdolności do pracy zarobkowej, wywołanej wypadkiem, powód po wyczerpaniu okresu zasiłku chorobowego uzyskał prawo do otrzymywania świadczenia rehabilitacyjnego, najpierw przez 6 miesięcy(orzeczenie lekarza ZUS z 19.03.2014 r., k. 81-82 ),a następnie przez dalsze 4 miesiące (orzeczenie lekarza ZUS z 25.09.2014 r., k. 83-84). Z uwagi na zakwalifikowanie zdarzenia jako wypadku przy pracy świadczenie to sięgało 100% zarobków powoda, wynosząc ok. 1200 zł mies. netto( v. zeznanie powoda, k. 342 odw.)Decyzją z dnia 27 marca 2015 r.(...) - OddziałwP.przyznał powodowi rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okres od dnia 12 marca 2015 r., tj. od zaprzestania pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, do dnia 31 marca 2016 r.( v. decyzja, k. 331-332 i orzeczenie lekarza ZUS z 11.03.15 r., k. 265-266 ) ).Renta wynosi 899 zł mies. netto( v. decyzja, k. 334 i zeznanie powoda, k. 342 odw. ).Obrażenia ciała odniesione przez powoda w wypadku były liczne i przyniosły mu wiele bólu i cierpień psychicznych. (v. w szczególności jego zeznania, k. 342 odw. w zw. z k. 227-228 ).Leczenie było trudne, wymagało przeprowadzenia wielu badań oraz dwu operacji, a planowana jest kolejna. Powód już od ponad 2 lat jest wyłączony z normalnego funkcjonowania, spotkało go wiele ograniczeń życia codziennego, szczególnie dokuczliwych w okresie pierwszych miesięcy po wypadku. Musi nadal przechodzić żmudną rehabilitację. Proces leczenia nie został jeszcze zakończony i mogą ujawnić się komplikacje zdrowotne. Powód wystąpił do pozwanego ubezpieczyciela po raz pierwszy o naprawienie szkody powypadkowej, żądając zadośćuczynienia 120.000 zł oraz kosztów leczenia w kwocie 2056,57 zł i utraconego dochodu w kwocie 1490,58 zł, w piśmie datowanym 14 kwietnia 2014 r., które zostało doręczone adresatowi w dniu 22 kwietnia 2014 r.( v. pismo, k. 51-55 i potwierdzenie odbioru, k. 56 odw. ).Pozwany poinformował go pismem z dnia 19 maja 2014r. o przyznaniu tylko zadośćuczynienia pieniężnego w wysokości 32.000 zł, powołując się m.in. na własne ustalenie o 27% uszczerbku powoda na zdrowiu( v. pismo, k. 57 i decyzja, k. 58 ).Na skutek ponownego wystąpienia powoda w piśmie z dnia 30 lipca 2014 r.( v. k. 63-64 )pozwany przyznał mu w piśmie z dnia 20 sierpnia 2014 r. ( v. k. 61-62 )ponadto odszkodowanie w kwocie 2.016 zł tytułem zwrotu kosztów opieki osoby trzeciej ( licząc 42 dni po 6 godzin x 8 zł/h ) oraz kwoty 80 zł i 33 zł tytułem zwrotu kosztów zakupu kuli łokciowej i temblaka i kwotę 488,64 zł wydatkowaną na lekarstwa. Poza świadczeniami wypłaconymi przez pozwany zakład ubezpieczeń powódA. B.nie otrzymał żadnych innych kwot podlegających zaliczeniu na poczet naprawienia szkody doznanej w wypadku( v. zeznanie powoda, k. 342 odw. ).
Powyższe ustalenia faktyczne Sąd poczynił na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i po jego kompleksowej analizie. W pierwszej kolejności ustalenia opierały się na dowodach imiennie wyżej wskazanych. Szczególną wagę i znaczenie dla rozstrzygnięcia Sąd przypisał dowodowi z opinii biegłego lekarzaJ. W. (2), którą wykorzystał w całości. Żadna ze stron nie zgłosiła zastrzeżeń do jej treści i wniosków. Opinia była jasna, stanowcza i – na użytek tej sprawy - dostatecznie pełna. Zakres ustaleń faktycznych został dostosowany do potrzeb wynikających z treści żądań pozwu i okoliczności przywołanych na ich poparcie. W ocenie Sądu, były to ustalenia niewątpliwe, w zdecydowanej większości niesporne i wystarczające do prawidłowego wyrokowania.
Przechodząc do problematyki prawnej, trzeba zacząć od zwrócenia uwagi na dwa ogólniejsze aspekty procedowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze, w obecnie obowiązującym kontradyktoryjnym modelu procesu cywilnego zasadą jest, że sąd orzeka na podstawie dowodów przedstawionych przez same strony, zgodnie z ciężarem dowodzenia wynikającym zart. 6 k.c.iart. 232 k.p.c.W okolicznościach konkretnej sprawy ciężar ten spoczywał głównie na powodzie, który powinien był udowodnić fakty uzasadniające jego poszczególne, kazuistycznie sformułowane roszczenia odszkodowawcze. Nie było właściwe wyręczanie go w tym zadaniu przez sąd, tym bardziej że od początku procesu dysponował profesjonalną pomocą prawną. Po drugie, sąd orzeka jedynie w granicach żądania, wyznaczonych jego podstawą faktyczną, której określenie należy wyłącznie do powoda. Implikuje to konieczność starannego przygotowania i zredagowania powództwa. W tej sprawie wzgląd na powyższe doprowadził w końcowym rozrachunku do oddalenia powództwa w stosunkowo dużym zakresie. Zasada odpowiedzialności pozwanego nie budziła w tej sprawie wątpliwości i nie wymaga szerszego naświetlania. Wystarczy powiedzieć, że wynikała z przejścia odpowiedzialności za skutki cywilne czynu niedozwolonego sprawcy wypadku na zakład ubezpieczeń w związku z zawarciem z tym zakładem przez posiadacza pojazdu mechanicznego stosownej umowy obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego. Kodeksową podstawą prawną skierowania roszczeń do ubezpieczyciela byłart. 822 k.c.Naprawienie szkody na osobie wyrządzonej czynem niedozwolonym obejmuje wszelkie w wynikłe z tego powodu koszty i może nastąpić w rozmaitych formach, przewidzianych wart. 444 i art. 445 k.c.Powód wystąpił w tej sprawie z kilkoma roszczeniami, które wyznaczały granice orzekania i zostaną kolejno omówione.
Zadośćuczynienie pieniężneza doznaną krzywdę. Było żądaniem najbardziej znaczącym pod względem wartościowym, które znajdowało oparcie w regulacjiart. 445 par. 1 k.c.Zadośćuczynienie stanowi formę rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej w postaci szeroko rozumianej krzywdy, wynikającej z ogółu doznanych cierpień psychicznych i bólu fizycznego. Jego wysokość jest zawsze kwestią indywidualną, zależną od realiów danego przypadku i poddaną uznaniowości sędziowskiej. W orzecznictwie i doktrynie utrwaliły się trafne poglądy, że zadośćuczynienie spełnia funkcję kompensacyjną i tym samym musi stanowić ekonomicznie odczuwalną wartość, ale jednocześnie jego wysokość nie powinna nadmierna i odpowiadać aktualnym stosunkom majątkowym panującym w społeczeństwie; należy je ustalać z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mających wpływ na rozmiar krzywdy, jak stopień cierpień, ich intensywność i długotrwałość, rodzaj naruszonego dobra, charakter następstw, indywidualne właściwości i subiektywne odczucia osoby pokrzywdzonej. Ma charakter całościowy i obejmuje wszystkie cierpienia psychiczne i fizyczne, zarówno już doznane, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości. Po rozważeniu wszystkich ustalonych okoliczności, mających znaczenie, oraz podkreślając, że poszkodowanyA. B.w niczym nie przyczynił się do wypadku i że zdrowie człowieka należy do jego najcenniejszych dóbr podlegających ochronie prawnej( v. wyrok SN z 4.11.2010r., IV CSK 126/10 – Lex nr 898263), Sąd uznał, żein concretouzasadnionym, słusznym i sprawiedliwym będzie zasądzenie na rzecz powoda kwoty 38.000 zł, która, wespół z wypłaconą mu wcześniej z omawianego tytułu kwotą 32.000 zł, złoży się na finalne zadośćuczynienie w wysokości 70.000 zł, stanowiącej „odpowiednią sumę” w rozumieniuart. 445 par. 1 k.c.Trzeba było wyeksponować, że wypadek wyłączył powoda z normalnego życia już na ponad dwa lata, a niektóre ograniczenia w codziennym bytowaniu, a także niezdolność do pracy zarobkowej, nadal jeszcze występują, że dotknął młodego mężczyznę w najlepszym okresie życia na rozwój osobisty i założenie rodziny, że przeszedł dwie operacje i czeka go następna, że jego udziałem, szczególnie w pierwszym okresie po zdarzeniu, był wielki ból fizyczny, że poniósł trwały uszczerbek na zdrowiu wynoszący 39 %. Z drugiej strony należało też widzieć, że następstwa zdrowotne nie okazały się, mimo wszystko, szczególnie tragiczne, że powód zachował siłę psychiczną i optymizm życiowy, że jego leczenie wydaje się zmierzać do końca z pozytywnym rokowaniem. Od brakującej sumy zadośćuczynienia należały się powodowi odsetki ustawowe za opóźnienie na zasadzieart. 481 par. 1 k.c.Sąd przyłącza się do stanowiska dominującego w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego, że wyrok zasądzający zadośćuczynienie pieniężne ma charakter deklatoryjny i w związku z tym odsetki za opóźnienie powinny być zasądzone od dnia, w którym stosownie do obowiązujących przepisów zobowiązany ma zadośćuczynienie zapłacić( np. wyrok SN z 8 lutego 2012 r., V CSK 57/11- Lex nr 1147804). Jest to zobowiązanie z natury rzeczy bezterminowe, które przekształca się w terminowe stosownie do treściart. 455 k.c., to jest w wyniku wezwania wierzyciela ( pokrzywdzonego) skierowanego do dłużnika ( podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody ) do spełnienia świadczenia( v. np. wyrok SN z 22 lutego 2007 r., I CSK 433/06 – Lex nr 274209 ).Reguła ta, w zakresie terminu spełnienia świadczenia, podlega modyfikacji w przypadku, gdy podmiotem zobowiązanym do naprawienia szkody jest zakład ubezpieczeń, bo wówczas termin wyznacza unormowanieart. 817 par. 1 i 2 k.c., przewidujące, jako zasadę, termin 30 dni od daty otrzymania zawiadomienia o zaistniałym wypadku ubezpieczeniowym. W niniejszej sprawie liczony w powyższy sposób termin na likwidację szkody omawianego rodzaju skończył się w dniu 22 maja 2014 r. ( v. data wpływu zgłoszenia na k. 56 odw. ), toteż od dnia następnego pozwany znalazł się w opóźnieniu uzasadniającym zasądzenie odsetek. Dlatego Sąd orzekł jak w sentencji w pkt I.1 na podstawieart. 445 par. 1 oraz art. 481 par. 1 i par. 2 zd. 1 k.c.(w brzmieniu sprzed ostatniej nowelizacji ). Dalej idące powództwo w tej części ( co do wysokości zadośćuczynienia oraz daty początkowej odsetek ) oddalił jako wygórowane i bezzasadne, orzekając o tym w ramach pkt III sentencji.
Co do dochodzonych pozwem pozostałych roszczeń odszkodowawczych.  Zostały one uwzględnione w zakresie, w jakim powód zdołał je udowodnić, co było jego obowiązkiem w obliczu postawy zajętej w sprawie przez pozwanego, bacząc przy tym jednocześnie na podane przez powoda podstawy faktyczne poszczególnych żądań. Uprawnione było spostrzeżenie, że odnośne czynności procesowe powoda nie cechowały się zbytnią starannością i dokładnością, być może ze względu na relatywnie niską wartość większości tych roszczeń.
Zwrot kosztów opieki.Rozmiar czasowy niezbędnej opieki nad powodem w okresie jego choroby ze strony osoby drugiej ( w jego przypadku sprawowała ją faktycznie głównie matka ) Sąd ustalił w oparciu o wiarygodną i kompetentną opinię biegłego lekarzaJ. W. (2). Stawkę godzinową pracy opiekuna określił w kwocie 10 zł, powszechnie przyjmowanej na tutejszym terenie w owym czasie (II połowa 2013 r.) w podobnych przypadkach jako minimalna. Była to stawka zharmonizowana z wysokością przeciętnego wynagrodzenia w sektorze opieki zdrowotnej i pomocy społecznej, wynikającą z danych statystycznych Głównego Urzędu Statystycznego na jego oficjalnej stronie internetowej, i niższa od stawek profesjonalnej opieki świadczonej przez ośrodki pomocy społecznej. Powodowi należała się w rezultacie z powyższego tytułu kwota 3360 zł ( 336 godzin x 10 zł ), a ponieważ otrzymał od pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego 2016 zł, zasądzeniu na jego rzecz podlegała różnica w wysokości 1.344 zł. Odsetki za opóźnienie tej dopłaty należały się w tym wypadku od dnia 20 sierpnia 2015 r., to jest od dnia decyzji pozwanego(v. k. 61-62 ), odmawiającej wypłacenia powodowi wyższej kwoty, zgłoszonej przez niego w piśmie z dnia 30 lipca 2014 r. (v. k. 63 ).Dlatego Sąd orzekł jak w sentencji w pkt I.2 na mocyart. 444 par. 1 zd. 1 k.c.Zwrot kosztów dojazdów.Z uzasadnienia pozwu wyraźnie wynikało, że w tym punkcie powód przedstawił formalnie do osądu tylko te koszty, które poniósł on sam „po wypisaniu ze szpitala” na przejazdy do placówek medycznych (v. s. 5 pozwu ).W późniejszych pismach procesowych nie rozszerzył uzasadnienia tego żądania. Skoro tak, to w podstawie faktycznej żądania nie mieściły się – i tym samym podlegały od razu pominięciu - kwoty, które miały być wydatkowane przez jego bliskich na dojazdy doW.w celu odwiedzin go jeszcze w czasie pobytu w szpitalu i zostały wyliczone w górnej tabelce w załączniku do pozwu z k. 40 na sumę 1.518,96 zł. W rachubę w tej sprawie wchodziło natomiast zasądzenie zwrotu zgłoszonych kosztów dojazdów własnych powoda na wizyty kontrolne u lekarzy w okresie od 3 czerwca do 12 sierpnia 2014 r. w łącznej kwocie 440, 36 zł, wg wykazu zawartego w tabelce dolnej na k. 40, a ponadto kosztów poniesionych na przejazdy w styczniu i lutym 2015 r. w kwocie 327,44 zł (v. k. 263) i w marcu i kwietniu 2015 r. w kwocie 329,68 zł( v. 314 ).Sąd ostatecznie uwzględnił w całości to żądanie w powyższym, okrojonym kształcie, mimo pewnych niedostatków formalnych dowodów zgłoszonych na jego poparcie w postaci paragonów i faktur. Unikając zbędnej małostkowości, Sąd wyszedł z założenia, że dochodzona kwota łączna 1.097,48 zł za dojazdy w okres od czerwca 2014 do kwietnia 2015 r. jawi się jako niewygórowana i jest wysoce prawdopodobna w okolicznościach sprawy, ocenionych przez pryzmat wiedzy ogólnej i doświadczenia życiowego. Było bowiem pewne, że we wskazanym okresie stan zdrowia powoda wymagał leczenia i rehabilitacji, którego nie mógł uzyskać w swoim miejscu zamieszkania na wsi i w związku z tym musiał dojeżdżać do placówek medycznych. Jego twierdzenia na omawiany temat w czasie przesłuchania w charakterze strony zasługiwały na wiarę. Dlatego Sąd orzekł jak w pkt I.3 sentencji na podstawieart. 444 par. 1 zd. 1 k.c.O dacie początkowej odsetek za opóźnienie orzekł wedle mechanizmu zaproponowanego w pozwie, to jest ustalając ją na dzień następny po dacie doręczenia pozwanemu odpisu pisma procesowego zawierającego żądanie zapłaty, które stanowiło odpowiednik wezwania przewidzianego wart. 455 k.c., wraz z jego konsekwencjami prawnymi. Ponieważ przedmiotowe żądanie składało z trzech części zgłoszonych w różnym czasie Sąd zróżnicował odpowiednio daty początkowe odsetek, kierując się pokwitowaniem odbioru pisma( v. k. 157), bądź - w braku takowego - doliczając zwyczajowy tydzień czasu do udokumentowanej daty wysłania pisma do pozwanego(v. k. 262 i 315 ).
Zwrot kosztów leczeniaŻądanie to w pozwie zostało uzasadnione tylko jednym zdaniem: „po wypisaniu ze szpitala, w trakcie kontynuacji leczeniaA. B.na własny koszt nabywał niezbędne środki medyczne na łączną kwotę 760,25 zł”. Twierdzenie to nie zostało później rozwinięte. Nie zostały mu też wprost przyporządkowane jakieś faktury i paragony fiskalne, dołączone do pozwu bez bliższego komentarza. W tej sytuacji żądanie, w wersji z pozwu, nie mogło zostać uwzględnione, tym bardziej jeśli zważyło się, że pozwany w toku likwidacji szkody zrefundował już powodowi różne lekarstwa na kwotę 488,64 zł. Można było na korzyść powoda zaliczyć jedynie wydatek danego rodzaju w kwocie 246,11 zł, zgłoszony w jego piśmie procesowym z dnia 18 marca 2015 r., w którym rozszerzył powództwo, ponieważ znajdował zindywidualizowane poparcie w dołączonych do pisma dokumentach kasowych i stanowił z pewnością szkodę nową, wcześniej nie zlikwidowaną. Dlatego Sąd na podstawieart. 444 par. 1 zd. 1 k.czasądził w pkt I.4 sentencji kwotę 246,11 zł wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia następującego po dacie doręczenia pozwanemu pisma rozszerzającego powództwo, którą to datę ustalił na tydzień po wysłaniu mu tego pisma ( k. 262 ).
Zwrot utraconych zarobkówWg pozwu chodziło tu o ścisłe określony uszczerbek powstały w okresie 10 miesięcy pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, wyrażający się w różnicy między wysokością tego świadczenia i zarobkami osiąganymi przez powoda w zakładzie pracy przed wypadkiem. Twierdzenie o wystąpieniu głoszonej szkody i jej wysokości nie znalazło wszelako żadnego potwierdzenia dowodowego. Z zeznań powoda złożonych na ostatniej rozprawie można było wręcz wnosić, że szkoda taka nie miała miejsca. Dlatego powództwo w tej części podlegało oddaleniu.RentaPełna treść tego żądania i jego podstawa faktyczna zostały doprecyzowane w piśmie procesowym powoda z dnia 18 marca 2015 r., jako comiesięczne świadczenie, płatne poczynając od 1 marca 2015 r., na pokrycie zwiększonych potrzeb powoda z tytułu ponoszonych kosztów leczenia i rehabilitacji oraz związanych z tym dojazdów i pomocy osób drugich. Roszczenie to pozostało nieudowodnione, zarówno co do zasady, jak i wysokości, która nie została niczym uprawdopodobniona. Z opinii biegłego lekarza nie wynikało, by po wskazanej dacie powód musiał systematycznie ponosić jakieś powtarzalne koszty leczenia lub rehabilitacji, które nadawałyby się do likwidacji w formie renty okresowej. Sam powód również ich nie wskazał, a z jego zeznań na rozprawie należało wnosić, że następuje poprawa jego stanu zdrowia i nie ponosi stałych wydatków na lekarstwa lub rehabilitację. Sporadyczne wydatki z powyższych tytułów powód może sobie każdorazowo oddzielnie rekompensować, co zresztą czynił już w ramach niniejszego postępowania, także z okresu objętego żądaniem renty. Dlatego żądanie zasądzenia renty zostało oddalone jako bezzasadne na gruncieart. 444 par. 2 k.c.(pkt III sentencji).
Ostatnie żądanie pozwu dotyczyłoustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość zaskutki wypadku i zostało uwzględnione w sentencji w pkt II na podstawieart. 189 k.p.c.Sąd miał na względzie, że proces leczenia powoda nie został jeszcze definitywnie zakończony i nie można wykluczyć pojawienia się komplikacji zdrowotnych lub nowych następstw związanych przyczynowo z wypadkiem, toteż powód miał interes prawny w dokonaniu wnioskowanego ustalenia. Za jego prawną dopuszczalnością - również pod rządami obecnie obowiązującego reżimu przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynu niedozwolonym – wypowiedział się Sąd Najwyższy( v. uchwała z 24.02.09, III CZP 2/09 - OSNC 09/12/168; wyrok z 11.03.11., IV CSK 410/09 –Lex 678021 ).Dostrzegając pewną teoretyczną kontrowersyjność zagadnienia, Sąd prezentuje w tym zakresie pogląd, że odmowa udzielenia określonej formy ochrony prawnej, o którą zwraca się w pozwie poszkodowany czynem niedozwolonym, musi znajdować każdorazowo niezbite uzasadnienie prawne, i patrząc z tej perspektywy nie znalazł wystarczającego argumentu, aby w okolicznościach konkretnej spawy odmówić jej powodowi, skoro uważa on, że będzie to mu pomocne w łatwiejszym ( pod względem dowodowym ) dochodzeniu dalszych roszczeń odszkodowawczych w przyszłości, których wystąpienie nie jest nieprawdopodobne.Koszty procesu.
Patrząc w skali całego powództwa, zostało ono ostatecznie uwzględnione częściowo, dlatego przy rozstrzyganiu o kosztach procesu powinien był mieć zastosowanie przepisart. 100 zd. 1 k.p.c., mówiący o ich stosunkowym rozdzieleniu. W ujęciu wartościowym w obrębie powództwa o zapłatę powód wygrał sprawę w ok. 35 % ( wartość przedmiotu sporu po rozszerzeniu wyniosła łącznie 113.480 zł, a powód uzyskał w sumie 40.688 zł ), co po uznaniowym skwitowaniu faktu, że powód wygrał ponadto w całości sprawę o ustalenie, upoważniało do posłużenia się na użytek rozliczenia wszystkich kosztów procesu proporcją 40:60 na korzyść pozwanego. Powód poniósł koszty procesu w kwocie 5.017 zł ( opłata od pozwu – 1000 zł, k. 133, wydatek na opinię biegłego- 400 zł, k. 286 w zw. z k. 344, i koszty adwokackie - 3617 zł), zaś pozwany w kwocie 4017 zł ( wydatek na opinię biegłego – 400 zł, k. 336 w zw. z k. 344, i koszty radcowskie – 3617 zł ). W sumie celowe i niezbędne koszty poniesione przez obie strony wyniosły 9.034 zł, z czego w myśl ustalonej zasady 60 % obciążało powód. W ramach końcowego rozliczenia między stronami należało więc zasądzić od powoda na rzecz pozwanego kwotę 587 zł, którą on nadpłacił; stąd postanowienie w pkt V sentencji. O brakujących kosztach sądowych, od których powód był zwolniony, Sąd postanowił jak w pkt IV sentencji na zasadzie art. 113 u.k.s.c. w zw. zart. 98 par.1 k.p.c.Obciążył pozwanego opłatą stosunkową należną Skarbowi Państwa od sumy uwzględnionego powództwa o zapłatę, wynoszącą 2.035 zł ( 5% od 40.688 zł ) oraz opłatą od ustalania prawa, którą określił ostatecznie na 200 zł ( art. 15 ust. 3 u.k.s.c. ). Z mocy art. 113 ust. 4 u.k.s.c. odstąpił od ściągania części opłaty stosunkowej należnej od sumy oddalonego powództwa z roszczenia zasądzonego na rzecz powoda.