Sąd Rejonowy w Rybniku
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX K 524/15
Data wyroku: 2016-08-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Kucal
Słowa kluczowe: Akt oskarżenia
Podstawa prawna: art. 178a § 1 i 4 kk

Sygn. akt IX K 524/15
1 Ds 2305/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 sierpnia 2016r.
Sąd Rejonowy w Rybniku IX Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Kucal
Protokolant: stażysta Katarzyna Musiał
przy udziale Prokuratora Sławomira Soli
po rozpoznaniu dnia 17 listopada 2015r., 22 grudnia 2015r., 19 stycznia 2016r., 9 lutego 2016r., 1 marca 2016r., 5 kwietnia 2016r., 10 maja 2016r., 7 czerwca 2016r., 23 czerwca 2016r., 19 lipca 2016r. sprawy:
Ł. S.(S.)
s.E.iC.
ur. (...)wR.
oskarżonego o to, że:
w dniu 15.11.2014 roku wR.naul. (...)a następnie(...)znajdując się w stanie nietrzeźwości, wynik badania na urządzeniu Alkometr A 2.0: 0,28 mg/l i 0,31 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował pojazdem mechanicznym marki(...)onr rej. (...)na drodze publicznej w ruchu lądowym, przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego wyrokiem Sądu Rejonowego w Mikołowie z dnia 27 lutego 2012r. sygn. akt II K 20/12
tj. o czyn zart. 178a § 4 kkw zw. zart. 178a § 1 kk

1
uznaje oskarżonegoŁ. S.(S.) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego ustawowe znamiona przestępstwa zart. 178a § 4 kkw zw. zart. 178a § 1 kki za to na mocyart. 178a § 4 kkwymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

2
na mocyart. 42 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed dniem 18 maja 2015r. w zw. zart. 4 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięć) lat;

3
na mocyart. 49 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed dniem 18 maja 2015r. w zw. zart. 4 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł (pięćset złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

4
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonegoŁ. S.w całości od ponoszenia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa.

Sędzia
Sygn. akt IX K 524/15

UZASADNIENIE
W dniu 15 listopada 2014r. około godziny 23.00A. C.wraz z kolegamiŁ. S.iM. M. (1)wyjechała zJ.doR.samochodem marki(...)onr rej. (...)stanowiącym własność oskarżonego na dyskotekę wklubie (...). Samochodem kierowałŁ. S., a obok niego na miejscu pasażera siedziałM. M. (1).A. C.siedziała na kanapie z tyłu. W dyskotece spędzili około trzech godzin, spożywali tam alkohol. Przed godziną 03.00 wyszli z klubu i skierowali się do samochodu z zamiarem udania się doJ..A. C.usiadła na tylnym siedzeniu pojazdu zM. M. (1), a jako kierowca usiadłŁ. S.. Jadącul. (...)wR.Ł. S.zauważył patrol policji, który przeprowadzał kontrolę statyczną w zakresie stanu trzeźwości kierujących pojazdami. Na widok policjantów gwałtownie zwolnił i zjechał na pobliską stację paliw(...)przyul. (...)od strony, gdzie ustawiony jest znak „zakaz wjazdu”. Funkcjonariusze policji, a toT. B.iŁ. O.widząc zachowanie kierującego samochodem(...)natychmiast udali się za tym pojazdem nie tracąc z nim kontaktu wzrokowego. W międzyczasieŁ. S.zdołał opuścić fotel kierowcy i przechodząc przez siedzenia usiadł na kanapie z tyłu po lewej stronie, za fotelem kierowcy. Na środku usiadłaA. C., a z jej prawej strony siedziałM. M. (1). Policjanci zastali więc zaparkowany samochód przy wyjeździe ze stacji paliw z trzema osobami siedzącymi z tyłu, od których była wyczuwalna woń alkoholu. Z przednich siedzeń wyrwane były zagłówki, które później policjanci odnaleźli w tylnej części pojazdu. Na pytanie kto z nich kierował samochodem pasażerowie(...)nie przyznali się do tego i twierdzili, że kierowcą był ich kolega o pseudonimie(...), który po zatrzymaniu samochodu miał uciecul. (...)w kierunku ul.(...). Nie potrafili wskazać jego imienia i nazwiska ani miejsca zamieszkania, nie byli również w stanie opisać jego wyglądu czy ubioru. W celu potwierdzenia bądź wykluczenia tej wersjiT. B.udał się osobiście do siedziby Straży Miejskiej wR.w celu przejrzenia nagrania zapisu z monitoringu miejskiego. Po przejrzeniu monitoringu obejmującego stację paliw(...)przyul. (...)wR.ustalono jednoznacznie, że nikt nie wysiadał z samochodu(...).T. B.powrócił na miejsce interwencji i poinformował o tym przebywające w samochodzie osoby. Ponowił również pytanie kto z nich kierował pojazdem(...). Rozmowy w tym zakresie prowadzone były na osobności. WówczasA. C.przyznała, że samochód prowadził jego właścicielŁ. S..
Został on poddany na miejscu badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem Alco-Sensor IV CM z wynikiem: I badanie o godzinie 4.14 - 0,34 mg/l, II badanie o godzinie 4.34 – 0,33 mg/l.
W toku dalszych czynności wszystkie trzy osoby zostały przewiezione do KMP wR.. Na miejscu poddano ich badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu na urządzeniu Alkometr A2.0. U oskarżonego stwierdzono o godzinie 05.00 obecność 0,28 mg/l, zaś o godzinie 05.02 0,31 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.
Zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu uA. C.o godzinie 04:26 wynosiła 0,19 mg/l, o godzinie 04.05 wynosiła 0,13 mg/l. Z kolei uM. M. (1)o godzinie 04.24 stwierdzono 0,59 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, zaś o godzinie 04.57 stwierdzono 0,53 mg/l alkoholu
Ponadto ustalono, że oskarżony nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi.
(zeznaniaT. B.k. 10-11, k. 138, zeznaniaŁ. O.k. 13, 138-139, częściowo zeznaniaA. C.k. 22, k. 94, k. 104, k. 195-196, zeznaniaA. J.k. 216v, zeznaniaK. L.k. 216v-217, zeznaniaP. H.k. 241, protokół oględzin płyty k. 39-40, protokoły z przebiegu badania stanu trzeźwości k. 2, k. 4, k. 6, k. 8, świadectwa wzorcowania k. 3, k. 5, k. 7, k. 9)
OskarżonyŁ. S.nie zdradza objawów choroby psychicznej, endogennych zaburzeń nastroju, nie doznawał on również innych zakłóceń czynności psychicznych. Nie rozpoznano u niego zespołu zależności alkoholowej. Jest sprawny intelektualnie, nie zdradza objawów otępiennych, zdolność planowania, przewidywania i rozumienia sytuacji społecznych w normie. Rozpoznano natomiast u oskarżonego zaburzenia osobowości o obrazie osobowości nieprawidłowej. Posiada on istniejące od dłuższego czasu trudności adaptacyjne. Typowy dla oskarżonego jest brak stałości emocjonalnej. Cechuje go obniżone przystosowanie społeczne i emocjonalne. Prezentowane przez niego zaburzenia osobowościowe jak i zaburzenia emocji oraz zachowania, z powodu których korzysta z porad psychiatrycznych i psychologicznych, nie mają wpływu na ocenę jego poczytalności w okresie objętym zarzutem. Jego poczytalnośćtempore criminis jak i tempore procedendinie budzi jakichkolwiek wątpliwości.
(opinia sądowo psychiatryczno-psychologiczna k. 152-158)
Oskarżony był wielokrotnie karany (karta karna k. 237-240)
M.in. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Mikołowie z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie sygn. akt II K 20/12Ł. S.został skazany za przestępstwo zart. 178a § 1 k.k.popełnione w dniu 22 października 2011r. na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin, którą to karę wykonał w dniu 25 marca 2013 r.
(odpis wyroku k. 46)
Również prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju z dnia 6 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt II K 1127/12Ł. S.został skazany za przestępstwo zart. 244 k.k.popełnione w dniu 21 sierpnia 2012r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby oraz karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 zł.
(odpis wyroku k. 33)
OskarżonyŁ. S.w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień (k. 21). Na rozprawie głównej w dniu 17 listopada 2015r. również nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił (k. 137v-138), że tego dnia samochód prowadziłaA. C., on był pewien, że jest trzeźwa. Na początku myślał, że to policjanci chcieli go „wrobić”, nie przyszło mu na myśl, żeA. C.powie, że to on prowadził samochód. Później rozmawiał z nią na ten temat, pytał ją czy policjanci ją zastraszyli, stwierdziła, że tak, że udało im się to zrobić.
Na pytanie Przewodniczącej wskazał, że jak wracali z klubu stwierdzili, że nie mogą jechać samochodem bo wypili alkohol.A.powiedziała, że w takim razie to ona pojedzie. Gdyby się nie zgodziła mieli iść do hotelu, bo taka była początkowa wersja, że złożą się na hotel.A.stwierdziła, że może jechać, że wcześniej już prowadziła auto i zapewniła, że jest trzeźwa. Wskazał, że samochód zJ.doR.prowadziłM.. W drodze powrotnej wsiedli do tyłu, a Ania siedziała z przodu. On siedział za Anią, a kolega siedział po drugiej stronie. W momencie zatrzymania ich przez Policję od razu powstała wersja po stronie policjantów, że to on musiał prowadzić. Nie wie czy to dlatego, żeA.bała się powiedzieć prawdę, nie wie jak to wyglądało. W momencie kontroli przez Policję on siedział po lewej stronie,A.na środku, aM.po prawej stronie.A.przeskoczyła środkiem przez siedzenie. Przyznał, że początkowo powiedział policjantom, że samochód miał prowadzić jego znajomy o pseudonimie(...), powiedział tak dlatego, że nie chciał nikogo wrobić.A.po prostu przeskoczyła z przodu na tył, siedzenia z przodu samochodu nie miały zagłówków, były one wyjęte dużo wcześniej.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego uznając je za efekt przyjętej linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełniony występek. Wskazać należy, że wyjaśnienia te zupełnie nie korelują ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniamiA. C.złożonymi w toku postępowania przygotowawczego, które Sąd w całości podzielił uznając je za wiarygodne, spójne i logiczne. Na etapie dochodzenia świadek była trzykrotnie przesłuchiwana i za każdym razem przedstawiała tę samą wersję zdarzenia: w dniu 16 listopada 2014r. (k. 22v), w dniu 29 maja 2015r. (k. 94v) i w dniu 1 czerwca 2015r. (k. 104v). Wskazywała, że oskarżony prowadził pojazd mechaniczny zarówno w drodze doR.jak i w drodze powrotnej. Kiedy zauważył patrol Policji zjechał na pobliską stację paliw i przesiadł się na tylne siedzenie za fotel kierowcy. Poinstruował ich, że w przypadku gdyby policjanci pytali kto prowadził samochód mają powiedzieć, że był to ich kolega, który miał gdzieś uciec. Przyznała, że początkowo okłamała funkcjonariuszy i podała wersję zasugerowaną jej przez oskarżonego. Później jednak przestraszyła się konsekwencji i powiedziała prawdę, że kierującym byłŁ. S.. Zaprzeczyła aby oferowała, że będzie prowadzić samochód zR.doJ., gdyż nie potrafi jeździć autami. Tamtej nocy cały czas kierowałŁ. S.. W trakcie przesłuchania w dniu 29 maja 2015r. zaznaczyła, że po całym zajściu gdyŁ. S.opuścił komendę spotkała go i oskarżony chciał, żeby wzięła całą winę na siebie ponieważ otrzymałaby najmniejszą karę, a on ma więcej do stracenia. Chciał jej nawet zapłacić, ale odmówiła.
ZeznaniaA. C.złożone w toku postępowania przygotowawczego korespondują z zeznaniami interweniujących policjantówT. B.iŁ. O.. Funkcjonariusze wskazywali, że początkowo osoby siedzące w samochodzie(...)twierdziły, że kierowcą był mężczyzna o pseudonimie(...), który uciekł na widok Policji. Kiedy sprawdzony został zapis z monitoringu miejskiego i ustalono, że nikt z tego pojazdu nie wysiadał, policjanci podjęli decyzję o zatrzymaniu wszystkich osób znajdujących się w samochodzie. Wówczas rozpytywana na osobności o rzeczywisty przebieg zdarzeniaA. C.wskazała, że pojazdem kierował oskarżony. Policjanci zaprzeczyli aby stosowali jakieś naciski, ponawiali tylko pytanie, kto prowadził pojazd. Z rozmów z oskarżonym iM. M. (1)nie wynikało aby kierującą pojazdem miała byćA. C..M. M. (1)był bardzo nietrzeźwy, kontakt z nim był bardzo ograniczony, twierdził, że nie pamięta kto kierował samochodem.
Sąd nie znalazł żadnych podstaw, aby kwestionować zeznania policjantów, a toT. B.orazŁ. O.. Świadkowie to funkcjonariusze publiczni, którzy w dniu zdarzenia pełnili powierzone im obowiązki służbowe, trudno więc doszukiwać się w ich zeznaniach próby zeznawania na niekorzyść oskarżonego, oczerniania go czy pomawiania o czyn, którego nie popełnił.
Natomiast późniejsze zeznaniaA. C.złożone na rozprawie głównej w dniu 5 kwietnia 2016r. (k. 195-196) ocenić należy za zupełnie niewiarygodne, pozbawione logiki, mające stanowić wsparcie dla linii obrony skonstruowanej przez oskarżonego. Twierdziła bowiem zgodnie z relacją oskarżonego, że to ona prowadziła samochód w drodze powrotnej zR.doJ.pomimo tego, że nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami. Wystraszyła się widoku policjantów i szybko przesiadła się do tyłu siadając obok szyby z lewej strony. Podała, że na Policji zeznała trzykrotnie nieprawdę wskazując naŁ. S.gdyż bała się odpowiedzialności karnej. Przyznała, że pouczano ją o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Nie stawiała się do Sądu, ignorowała kierowane do niej wezwania, gdyż bała się kary. Stwierdziła nawet, że sama wymyśliła historię z(...), który miał uciec z samochodu, jak również to, że podczas składania jednych zeznań podała, żeŁ. S.chciał jej zapłacić za zmianę zeznań. Podtrzymała, że w żadnym momencie podróżyM. M. (1)nie prowadził samochodu i toŁ. S.był kierującym w drodze doR.. Twierdziła też, że to jej kolegaK. L.nauczył ją kierować samochodem. Namawiała też kiedyś swego innego kolegęP. H.aby dał jej poprowadzić swój samochód, ale nie zgodził się. O tym, że zamierza zmienić zeznania w Sądzie mówiła tylko swojemu byłemu chłopakowiA. J..
Analiza zeznańA. C.uprawnia do wniosku, że ostatecznie pod wpływem oskarżonego zmieniła bezkrytycznie po upływie półtora roku wersję zdarzenia dopasowując ją do relacjiŁ. S.iM. M. (1). Zapomniała jednak, że ponad wszelką wątpliwość w chwili interwencji Policji siedziała na środku tylnej kanapy a nie po lewej stronie. Po lewej stronie za fotelem kierowcy siedział bowiemŁ. S., który sam to potwierdził. Wypada jednak zauważyć, że podtrzymała, iż w drodze zJ.doR.samochód prowadził oskarżony, a nieM. M. (1), który w żadnym momencie nie kierował pojazdem. Nie przyjęła zatem identycznej wersji uzgodnionej i forsowanej przez oskarżonego i świadkaM. M. (1).
Sąd weryfikując prawdziwość relacjiA. C.przesłuchał w charakterze świadkaK. L.,A. J.,P. H..
ZeznaniaK. L.ponad wszelką wątpliwość wykazały, żeA. C.przed Sądem, uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zeznała nieprawdę.K. L.wskazywał (k. 216-217), żeA. C.jest jego znajomą i opowiedziała mu o niniejszej sprawie. Przekazała mu, że jechała jako pasażerka z oskarżonym i jeszcze jednym kolegą. Pojazdem kierował oskarżony, cała trójka była pijana. Zanim pojawiła się Policja oskarżony wyszedł z samochodu czy się przesiadł. Mieli uzgodnioną wersję, że ktoś innych prowadził samochód, ale ona powiedziała, że kierowcą byłŁ. S.. Świadek podkreślił, że kiedyś przywiózłA. C.do Sądu na rozprawę, która została odroczona. Wówczas dowiedział się o zdarzeniu z listopada 2014r. Pomylili sądy, spóźnili się i rozprawa została odroczona. Opowiedziała mu również, że dziewczyna oskarżonego zapraszała ją w dniach rozpraw na zakupy, na lody i wmawiała jej, że oskarżony też się nie stawia do sądu, w związku z czym ona również nie musi, a jak nikt się nie stawi to w końcu sprawa zostanie zamknięta. Świadek dodał, że nawet w dzień wyjazdu do sądu, dziewczyna oskarżonego wmawiałaA. C., że oskarżony śpi w domu i nie stawi się na rozprawę, co nie było prawdą.K. L.nadto zaprzeczył aby kiedykolwiek uczyłA. C.prowadzenia samochodów. Wskazał, że jak otrzymał wezwanie na rozprawę, skontaktował się zA. C.i zapytał ją czy stawiła się do sądu. Stwierdziła, że się nie stawiła, sprawa została zakończona i zamknięta. Kiedy zarzucił jej kłamstwo gdyż sam otrzymał wezwanie na rozprawę wtedy powiedziała mu, że była już w sądzie, że została zatrzymana na 24 godziny, bała się, nie wiedziała co powiedzieć i powiedziała, że to on ją uczył jeździec samochodem, co jest jego zdaniem nieodrzeczne.
Sąd uznał w całości za wiarygodne zeznania świadkaK. L., albowiem były spójne i logiczne. Wskazać należy, żeA. C.wielokrotnie nie stawiła się na wezwanie Sądu, również pomimo ukarania ją karą porządkową. Rzeczywiście miała miejsce sytuacja, co wynika z notatki urzędowej na k. 185, że o godzinie 14.30 w dniu 9 lutego 2016r. na salę rozpraw stawiła sięA. C., która oświadczyła, że pomyliła sądy i pojechała do sądu okręgowego. Wniosła o uchylenie nałożonej wcześniej kary porządkowej. Doręczono jej wówczas osobiście wezwanie na kolejny termin rozprawy w dniu 1 marca 2016r. pouczając, że jeżeli się nie stawi to zostanie zatrzymana i przymusowo doprowadzona przez Policję. W związku z tym, że nie stawiła się na rozprawę w dniu 1 marca 2016r., postanowieniem zarządzono jej zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie na termin kolejnej rozprawy w dniu 5 kwietnia 2016r.
Na rozprawie głównej w dniu 17 listopada 2015r. Sąd przesłuchał w charakterze świadka na wniosek obrońcy oskarżonegoK. A., która jest znajomą oskarżonego iA. C.. Świadek utrzymywała (k. 139v), żeA. C.potrafi kierować samochodami, widziała ją kilkakrotnie jadącą czerwonym samochodem. NadtoA. C.miała nalegać na kolegęP. H.aby dał jej prowadzić swój samochód, na co ten się zgodził. O zdarzeniu wR.dowiedziała się od oskarżonego, który twierdził, że pojazdem jechałaA. C., a na widok Policji przesiadła się do tyłu.A. C.informowała ją, że będzie zmieniała zeznania w Sądzie.
Sąd nie dał wiary zeznaniom tego świadka gdyż jedynym jej celem było uwiarygodnienie wersji zdarzenia prezentowanej przez oskarżonego. PrzesłuchanyP. H.zaprzeczył aby kiedykolwiekA. C.prosiła go o to aby dał jej do prowadzenia swój samochód. Nigdy też nie widział byA. C.prowadziła samochód ani nigdy z nim samochodem nie jechała. Samochód posiadał 2, 3 lata temu, było to czarne(...), miał go przez okres pół roku. O całej sprawie opowiedziała muK. A., z którą był w związku, powiedziała mu, żeA. C.prowadziła samochód. Sąd nie znalazł żadnych podstaw, aby odmówić świadkowiP. H.wiary. Jego zeznania Sąd ocenił jako logiczne, pozbawione wewnętrznych sprzeczności.
Drugorzędne znaczenie dla sprawy miały zeznaniaA. J.(k. 216), albowiem nie miał on konkretnej wiedzy odnośnie incydentu z dnia 15 listopada 2014r. Świadek przyznał, żeA. C., która jest jego byłą dziewczyną w rozmowie telefonicznej poinformowała go o zamiarze zmiany swoich zeznań w niniejszej sprawie. Pytała go o to czy otrzymał wezwanie na rozprawę, czy będzie w sądzie, bo się prawdopodobnie zobaczą. Natomiast świadek nie posiadał żadnej wiedzy o kierowaniu przezA. C.pojazdami mechanicznymi. Nigdy nie widział żebyA. C.prowadziła samochód. O niczym takim na pewno nie mówiła muK. A.. Sąd wobec braku dowodów przeciwnych uznał zeznania tego świadka za obiektywne.
Analizują powyższe zeznania trudno nie oprzeć się wrażeniu, że wiedzę o sprawie, o przebiegu rozpraw sądowych posiadało bardzo wiele osób z otoczeniaŁ. S.iA. C., które nie były bezpośrednimi uczestnikami incydentu z 15 listopada 2014r. Wiele osób zostało zaangażowanych aby uwiarygodnić wersję zdarzenia prezentowaną przez oskarżonego.
Sąd w całości odmówił wiary zeznaniomM. M. (1)- kolegi oskarżonego, którego celem było również zaprezentowanie wersji zdarzenia jak najbardziej korzystnej dla oskarżonego. Świadek w trakcie kontroli drogowej zasłaniał się niepamięcią odnośnie osoby kierującego, dopiero w toku dochodzenia wskazał naA. C..
WedługM. M. (1)(k. 27, k. 99-101, k. 163-164) w drodze doR.samochodem kierował właśnie on, oskarżony nie chciał prowadzić, gdyż wtedy już spożywał alkohol. Wklubie (...)zgodziła się prowadzić samochód z powrotem do domu, co też uczyniła. W pewnym momencie zjechała na stację paliw i przesiadła się przez siedzenia do tyłu samochodu, nie wysiadając z niego. Usiadła pomiędzy nimi, na środku. Nie mówiła dlaczego się przesiadła, działo się to szybko. Świadek dodał, że po zdarzeniu rozmawiał z oskarżonym i dowiedział się, że ani on aniA. C.nie posiadają prawa jazdy. Symptomatyczne jest, że o tym, że samochód prowadziłaA. C.nie powiedział na miejscu interweniującym policjantom. Pokrętnie się przy tym tłumaczył, że nie chciał od razu tego powiedzieć, poznał ją dopiero tego dnia. Jak policjanci zapytali go czy kierowcą byłŁ. S.odpowiedział, że nie wie bo był pijany.
Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów zebranym w niniejszej sprawie, które zostały sporządzone przez uprawnione i kompetentne do tego osoby, w ich zakresie działania, zaś w toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności które mogłyby podważać ich wiarygodność, nadto nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.
Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wniosków zawartych w opinii sądowo-psychiatrycznej, uznając ją za jasną, pełną, logiczną i wewnętrznie spójną.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że oskarżonyŁ. S.swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa zart. 178a § 4 k.k.w zw. zart. 178a § 1 k.k.Oskarżony w dniu 15 listopada 2014 r. wR.naul. (...), a następnie naul. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, prowadził na drodze publicznej w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki(...)onr rej. (...), przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Mikołowie z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. akt II K 20/12. Mając na uwadze treśćart. 108 k.k., chronologię prawomocnych skazań z karty karnej oskarżonego, nie doszło do zatarcia skazania z w/w wyroku.
Poziom upicia oskarżonego nie był niski, a to 0,28 mg/l i 0,31 mg/l alkoholu w powietrzu wydychanym, czego oskarżony miał pełną świadomość, a mimo tego wsiadł za kierownicę pojazdu mechanicznego i pojechał. Zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym są regułami, które w oparciu o wiedzę i doświadczenie określają sposób korzystania z tego ruchu, sprowadzając jednocześnie związane z tym ryzyko dla życia i zdrowia człowieka do stopnia tolerowanego przez społeczeństwo. Same reguły i wprowadzone zakazy nie gwarantują bezpieczeństwa, lecz właśnie przestrzeganie ich ma minimalizować owe zagrożenie. Kierowca pojazdu zaś ma nie tylko prowadzić pojazd zgodnie z zasadami i zakazami, ale także winien go prowadzić rozważnie i ostrożnie, co trudno wykazać i stwierdzić w niniejszej sprawie.
Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu ocenić można jako wysoki. O stopniu tym decyduje rodzaj naruszonego nim dobra prawnego jakim jest nie tylko bezpieczeństwo w komunikacji, ale także życie i zdrowie człowieka. Stan nietrzeźwości w rozumieniuKodeksu karnegozachodzi wtedy, gdy zawartość alkoholu w 1 dm3wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość (art. 115 § 16 k.k.). Zawartość alkoholu w powietrzu wydychanym przekroczyła u oskarżonego dolną granicę określającą stan nietrzeźwości. Oskarżony prowadząc pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości naruszył jedną z podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a stopień jej naruszenia, biorąc pod uwagę zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego należy ocenić jako wysoki. Stwarzał on realne i poważne niebezpieczeństwo dla pozostałych uczestników ruchu. Prowadzenie przez oskarżonego pojazdu mechanicznego nie znajdowało żadnego racjonalnego uzasadnienia i uznać je należy za działanie zasługujące na szczególne potępienie. Dodatkowo oskarżony podjął decyzję o kierowaniu samochodem, pomimo tego, iż miał świadomość, że uprzednio już został skazany za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, godząc tym samym w dobro wymiaru sprawiedliwości. Był również wcześniej karany za naruszenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, za co został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jastrzębiu Zdroju z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie os sygn.. akt II K 1127/12.
Czyn przypisany oskarżonemu jest zawiniony. Można mu przypisać winę w czasie jego popełnienia, bowiem uzasadnionym było w konkretnej sytuacji wymagać od oskarżonego zachowania zgodnego z normą prawną, a nie zachodziły jednocześnie przyczyny, które odmowę takiego zachowania uzasadniałyby. Można oskarżonemu zarzucić zatem, że mając możliwość wyboru postępowania, nie dał posłuchu normie prawnej.
Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze, aby nie przekraczała ona stopnia winy oraz uwzględniała stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu. Sąd baczył, by orzeczona kara spełniała swe cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec oskarżonego, uświadamiając mu naganność jego postępowania. Wpływ na wymiar kary miały też względy prewencji ogólnej. Wymierzona kara ma być przestrogą dla potencjalnych uczestników ruchu drogowego, którzy w stanie nietrzeźwości zamierzaliby prowadzić pojazd mechaniczny. Kara ta świadczy o braku tolerancji dla zachowania, jakiego dopuścił się oskarżony. Kara ta ma również uświadomić społeczeństwu konieczność respektowania obowiązujących zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, wskazuje także na to, że brak poszanowania obowiązującego prawa, jego lekceważenie powoduje szereg niekorzystnych i dotkliwych konsekwencji.
Sąd uznał zatem, że karą adekwatną, spełniającą swoje funkcje i obejmującą jednocześnie całą karygodność działania sprawcy będzie wymierzona na mocyart. 178a § 4 k.k.kara 1 roku pozbawienia wolności.
Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił także właściwości i warunki osobiste oskarżonego. OskarżonyŁ. S.ma 25 lat, posiada wykształcenie średnie ogólne, bez zawodu, utrzymuje się z prac dorywczych, z czego osiąga dochód średnio 500-600 zł, nie jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy, nie posiada osób na swoim utrzymaniu. Był już wcześniej wielokrotnie karany.
Analizując zachowanie oskarżonego, jego postawę, właściwości i warunki osobiste Sąd nie znalazł żadnych podstaw by orzekać wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, gdyż kara w tej postaci nie spełniałaby swoich funkcji. Podstawową przesłanką stosowania warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary jest bowiem przekonanie, że takie orzeczenie kary jest wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Zapobieżenie powrotowi do przestępstwa jest minimalnym zadaniem kary, ale wystarczającym dla oceny, czy można zastosować warunkowe zawieszenie wykonania kary. Stawiając prognozę kryminologiczną Sąd bierze pod uwagę możliwość oddziaływania na skazanego w okresie próby. Przekonanie Sądu o tym, że orzeczona kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczająca dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary ma być oparte przede wszystkim na postawie sprawcy, jego właściwościach i warunkach osobistych, dotychczasowym sposobie życia oraz zachowaniu się po popełnieniu przestępstwa. Postawa oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa i po nim wskazuje jednak na negatywną prognozę kryminologiczną. Sąd nie ma żadnych wątpliwości, że tylko izolacja oskarżonego i to we wskazanym powyżej wymiarze spełni swoje cele zapobiegawcze, zwłaszcza w zakresie prewencji indywidualnej. Oskarżony przypisanego mu przestępstwa dopuścił się pomimo uprzedniego skazania za czyn zart. 178a § 1 k.k.prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Mikołowie z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie sygn. akt II K 20/12. Przypisanego przestępstwa dopuścił się również w okresie próby wyznaczonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju z dnia 14 czerwca 2012r. w sprawie o sygn. akt II K 249/12, którym został uznany za winnego popełnienia czynu zart. 288 § 1 k.k.oraz w okresie próby wyznaczonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju z dnia 6 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt II K 1127/12, którym został uznany za winnego popełnienia czynu zart. 244 k.k.Założone wobec oskarżonego pozytywne prognozy kryminologiczne okazały się więc nietrafna i zupełnie chybione. Oskarżony jest sprawcą niepoprawnym, nieodpowiedzialnym, lekceważącym wydane wobec niego orzeczenie sądowe i cały wymiar sprawiedliwości, popełniającym brawurowo kolejne przestępstwa. Fakt wcześniejszego skazania za przestępstwa podobne nie zmienił jego postawy wobec dóbr chronionych prawem. Oskarżony zatem, w ocenie Sądu, nie wykazuje woli zmiany swego nagannego postępowania, co rodzi konieczność odpowiedniego oddziaływania na jego postawę w przyszłości poprzez orzeczenie mu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania w powyższym wymiarze, wobec braku pozytywnej prognozy jego przyszłego zachowania. Ponadto wskazać należy, że zgodnie zart. 69 § 4 k.k.wobec sprawcy przestępstwa określonego wart. 178a § 4 k.k.sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w szczególnie uzasadnionych wypadkach, a taki wypadek ponad wszelką wątpliwość w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Wymierzona oskarżonemu kara z pewnością uświadomi oskarżonemu naganność jego postępowania i wdroży go do przestrzegania porządku prawnego. Wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej oskarżonemu jest ponadto, w ocenie Sądu, odpowiedni również dla osiągnięcia jej celu w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i ugruntowania w nim przekonania o konieczności respektowania obowiązujących norm prawnych i orzeczeń sądowych.
Reasumując zatem wszystkie powyższe rozważania, w ocenie Sądu, orzeczona kara jest w pełni adekwatna i nie może zostać uznana ani za zbyt surową ani też za zanadto łagodną, a ponadto uczyni ona zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
Sąd na mocyart. 42 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed dniem 18 maja 2015r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Przy wymiarze tego środka karnego Sąd miał na względzie te same okoliczności, które brał pod uwagę przy wymiarze kary. W ocenie Sądu dolegliwość poniesiona przez oskarżonego w związku z pozbawieniem go uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi przez wskazany okres, powinna w nim wykształcić właściwy stosunek do obowiązujących norm, jak również powstrzymywać potencjalnych sprawców od popełniania tego typu przestępstw. Wytyczając okres, na jaki orzeczony został przedmiotowy środek karny Sąd wziął również pod uwagę stopień nietrzeźwości oskarżonego. Została bowiem przekroczona wartość, powyżej której ustawodawca przyjął, że kierowanie pojazdem w ruchu lądowym stwarza tak poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, że zachowanie kierującego należy kwalifikować jako przestępstwo. Mając także na względzie dotychczasową lekceważącą postawę oskarżonego wobec dobra prawnego jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji, w ocenie Sądu orzeczenie tego środka karnego w mniejszym rozmiarze, nie spełniłoby swoich celów wobec oskarżonego.
Nadto Sąd na mocyart. 49 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed dniem 18 maja 2015r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Środek ten będzie dodatkowym bodźcem dyscyplinującym zachowanie oskarżonego i jednocześnie sprawi dolegliwość w sferze majątkowej oskarżonego.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił Sąd oskarżonego w całości od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa, z uwagi na jego trudną sytuację osobistą i rodzinną.