Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1517/15
Data wyroku: 2016-03-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Dyrda, Marcin Rak, Maryla Majewska-Lewadowska
Słowa kluczowe: Najem
Podstawa prawna: art. 691 kc

Sygn. akt III Ca 1517/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 marca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Andrzej Dyrda (spr.)
Sędzia    SO Marcin Rak
Sędzia    SR (del.) Maryla Majewska - Lewadowska
Protokolant    Aleksandra Sado-Stach
po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. w Gliwicach
na rozprawie
sprawy z powództwaA. S.
przeciwko GminieZ.
o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu
na skutek apelacji powódki
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I C 203/15

1
oddala apelację;

2
nie obciąża powódki kosztami postępowania odwoławczego.

SSR (del.) Maryla Majewska-Lewandowska SSO Andrzej Dyrda SSO Marcin Rak
Sygn. akt III Ca 1517/15

UZASADNIENIE
PowódkaA. S.domagała się ustalenia wstąpienia w stosunek najmu lokalu mieszkalnego położonego wZ.przyul. (...), stanowiącego własność GminyZ.oraz zasądzenie na swoją rzecz od pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając żądanie pozwu wskazała, że swoje roszczenie wywodzi z art. 30 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego z dnia 21 czerwca 2010r. orazart. 691 k.c.Nadto powołała się na szeroko rozumiane zasady współżycia społecznego argumentując, że w mieszkaniu przeprowadziła remont, spłaciła zadłużenie, a od czterech lat uiszcza należności z tytułu czynszu, które określiła jako „kaucję”.
W odpowiedzi na pozew pozwana GminaZ.wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Podniosła, że powódka nie kwalifikuje się do wstąpienia w stosunek najmu lokalu gdyż nie spełnia warunków określonych § 22a uchwały nr XXXII/329/04 Rady Miejskiej wZ.z dnia 11 października 2004r. w sprawie wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy MiejskiejZ..
Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem z dnia 27 maja 2015r. oddalił powództwo oraz odstąpił od obciążania powódki kosztami procesu.
Orzeczenie to poprzedził ustaleniem, że lokal położony wZ.przyulicy (...)wchodzi obecnie w skład mieszkaniowego zasobu Gminy MiejskiejZ.. Powódka wprowadziła się do niego z rodzicami i siostrą w grudniu 1990 r.. Była wówczas ośmioletnim dzieckiem. Ojciec powódki,M. H. (1), otrzymał prawo do lokalu w związku z pracą na kopali. W tym czasie lokal znajdował się w tzw. hotelu robotniczym. W kwietniu 1991r. ojciec powódki zginął w wypadku samochodowym, a wyłącznym najemcą lokalu została matka powódkiM. H. (2), która dwa lata później wyszła ponownie za mąż, zmieniając nazwisko naG..
Powódka wyprowadziła się z lokalu przyul. (...)w 2002 r., mając dwadzieścia lat. W 2003 r. wyszła za mąż. Jej siostraP. H.pozostała w mieszkaniu wraz ojczymem i matką, która zmarła w 2004 r. Po śmierci żony najemcą lokalu zostałI. G.(ojczym powódki), który po roku również wyprowadził się z mieszkania wraz z młodszym bratemA. S.. Od tego czasu lokal zajmowała siostra powódki.
W 2010r.A. S.rozwiodła się i wraz z dziećmi wróciła do „rodzinnego” mieszkania przyul. (...), w którym ojczym ją zameldował. Mieszkanie jest zadłużone.I. G.utracił tytuł prawny do lokalu. Powódka wzięła kredyt, aby spłacić te zaległości. Za namową powódki i jej siostry ojczym podjął starania, by odzyskać status najemcy lokalu, co było warunkiem, aby w dalszej kolejności pozwana podpisała umowę najmu z siostrą powódkiP. H., o coA. S.zabiegała. Ostatecznie okazało się to niemożliwe, albowiem siostra powódki wyszła za mąż i miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w innym lokalu.
W 2014r. powódka otrzymała od pozwanej wezwanie do dobrowolnego opróżnienia i opuszczenia lokalu przyul. (...)wZ.. Powódka interweniowała w Jednostce(...)i u wiceprezydentaZ., co skutkowało czasowym wstrzymaniem procedury eksmisyjnej.
Powódka uiszcza na rzecz pozwanej opłaty za korzystanie z lokalu w wysokości ok. 650 zł miesięcznie. Przeprowadziła w nim remont. Obecnie ma troje dzieci w wieku 12, 10 i 3 lata. PozaA. S.i jej dziećmi w lokalu zameldowana jest również siostra powódkiP. K..
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał, że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że podstawę prawną żądania ustalenia wstąpienia w stosunek (prawny) stanowiłart. 189 k.p.c., a powódka, wnosząc o ustalenie, że wstąpiła w stosunek najmu na podstawieart. 691 k.c., wykazała interes prawny w rozumieniuart. 189 k.p.c., a to wobec faktu wystosowania wobec niej przez pozwaną wezwania do opuszczenia lokalu, w którym zakwestionowano istnienie tytułu prawnegoA. S.do lokalu.
Powódka, uzasadniając okoliczność wstąpienia w stosunek najmu lokalu przyul. (...)wZ., w pierwszej kolejności jako podstawę prawną żądania wskazała przepis art. 30 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego z dnia 21 czerwca 2010r. (tekst jednolity: Dz.U. z 2014r., poz. 150 z późniejszymi zmianami). Sąd wskazał, że zgodnie z tym przepisem, osoba zajmująca lokal bez tytułu prawnego do dnia wejścia w życie ustawy przez okres nie krótszy niż 10 lat wstępuje z mocy prawa w stosunek najmu tego lokalu po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli właściciel nie wniesie w tym okresie powództwa o nakazanie tej osobie przez sąd opróżnienia lokalu lub jeżeli w tym samym terminie nie wniesiono powództwa o ustalenie nieistnienia stosunku najmu.
Sąd wskazał, że powódka wraz z rodzicami wprowadziła się do lokalu przyul. (...)wZ.w grudniu 1990r. Sąd nie uznał jednak, że powódka jako dziecko, zajmowała mieszkanie bez szereg lat tytułu prawnego w rozumieniu tego przepisu, skoro tytuł taki przysługiwał jej rodzicom (opiekunom prawnym).
Sąd uznał nadto, że powództwo nie znajdowało uzasadnienia w treściart. 691 k.c., zgodnie z którym, w razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu lokalu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu, dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których najemca był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą. Osoby wymienione w § 1 wstępują w stosunek najmu lokalu mieszkalnego, jeżeli stale zamieszkiwały z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci (art. 691 § 2 k.c.).
Sąd wskazał, że przytoczona norma prawna dotyczy wyłącznie zdarzenia w postaci śmierci najemcy, a nie utraty tytułu prawnego do lokalu na skutek innych okoliczności.
Sąd uznał, że powódka nie mogła skutecznie wstąpić w stosunek najmu po śmierci matki 25 marca 2004r., gdyż nie zamieszkiwała z nią w tej dacie w lokalu przyul. (...)wZ.wskazując przy tym, że zgodnie z poglądem ukształtowanym w judykaturze Sądu Najwyższego, stałe zamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym oznacza, że lokal ten stanowi centrum życiowe określonej osoby.
Sąd Rejonowy rozważał nadto, czy powódka nie wstąpiła w stosunek najmu lokalu po śmierci ojca w kwietniu 1991r. W tej dacieart. 691 k.c.stanowił, że w razie śmierci najemcy mieszkania osoby bliskie najemcy, które stale z nim mieszkały aż do chwili jego śmierci, wstępują w stosunek najmu (…). Definicję osób bliskich zawierał przepisart. 9 prawa lokalowego z 1974r., a powódka, jako zstępna najemcy, do takich osób należała. Sąd Rejonowy wskazał, że na gruncie tych przepisów, w orzecznictwie przyjęto, że jeżeli po śmierci najemcy lokalu mieszkalnego pozostaje po nim kilka osób bliskich, które stale mieszkały z nim aż do chwili śmierci, to każda z nich wstępuje z mocy prawa w stosunek najmu i sąd nie może dokonać wyboru na rzecz jednej z nich, kierując się np. stopniem bliskości czy długością okresu wspólnego zamieszkania. Sąd jednak stwierdził brak podstaw do przyjęcia, że powódka wstąpiła w stosunek najmu lokalu po śmierci ojca w kwietniu 1991r., gdyżart. 691 k.c.nie znajdował zastosowania to tzw. mieszkań zakładowych.
Sąd nadto uznał, że powódka nie spełniała również przesłanek warunkujących przyznanie prawa najmu lokalu wymienionych w § 22a uchwały nr XXXII/329/04 Rady Miejskiej wZ.z dnia 11 października 2004r. w sprawie wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy MiejskiejZ.. Bezsprzecznie nie zamieszkiwała ona bowiem w lokalu przyul. (...)w chwili wejścia w życie uchwały nr XXXIII/436/08 Rady Miejskiej wZ.z dnia 15 grudnia 2008r. w sprawie zmiany uchwały tego organu nr XXXII/329/04 z 11 października 2004r.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 102 k.p.c., uznając, że obciążenie powódki kosztami procesu pozostawałoby w sprzeczności z poczuciem sprawiedliwości.
Apelację od tego orzeczenia wniosła powódka zaskarżając wyrok w całości.
Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:art. 691 k.c.poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że powódka nie mogła wstąpić skutecznie w stosunek najmu po śmierci ojca w kwietniu 1991 r. mimo spełnienia ustawowych przesłanek wynikających również z wówczas obowiązujących przepisów;art. 691 k.c.w zw. zart. 4 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o zmianie ustawy - Prawo lokalowe, (Dz. U. z dnia 25 lipca 1987 r.) poprzez niewłaściwą interpretację przepisów obowiązujących w chwili śmierci ojca powódki i przyjęcie, że powódka nie mogła wstąpić w stosunek najmu po śmierci ojca z uwagi na wyłącznie zastosowaniaart. 691 k.c., podczas gdy matka powódki, a żona ojca powódki wstąpiła w stosunek najmu lokalu po śmierci męża;art. 5 k.c.poprzez jego niezastosowanie i oddalenie powództwa, podczas gdy pozwana, sprzeciwiając się wstąpieniu przez powódkę w stosunek najmu, postępowała niezgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, zasadami współżycia społecznego oraz obowiązującymi przepisami prawa, oraz nie realizując postanowień § 22 pkt I Uchwały nr XXXII/329/04 Rady Miejskiej wZ.z dnia 10.2004 r. naruszała zasady współżycia społecznego oraz nadużywała swego prawa.
Nadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:art. 233 k.p.c.poprzez brak wszechstronnego rozważenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz sprzeczność ustaleń Sądu z okolicznościami i faktami podawanymi przez powódkę, którym pozwana nie zaprzeczyła, co spowodowało m.in. ograniczenie rozpoznawanej sprawy do dowodów i podstawy prawnej wskazanej przez powódkę;art. 187 §1 k.p.c.w zw. zart. 321 k.p.c.poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni i przyjęcie, że sąd jest związany wskazaną przez powódkę podstawą prawną powództwa (podczas gdy powódka w ogóle nie jest zobowiązana jej wskazywać) oraz nierozważenie w skutek tego wszystkich okoliczności i podstaw uprawniających powódkę do wstąpienia w stosunek najmu lokalu po zmarłym ojcu bądź po ojczymie;art. 212 §1 i 2 k.p.c.poprzez jego niezastosowanie i nieuzyskanie od powódki wyjaśnień koniecznych dla zgodnego z prawdą ustalenia podstawy faktycznej dochodzonego przez nią prawa oraz brak wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, które są sporne;art. 216 k.p.c.poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uniemożliwienie powódce dokładniejszego wyjaśnienia stanu sprawy oraz okoliczności faktycznych, które doprowadziłyby do ustalenia, że powódka spełniała przesłanki umożliwiające przyznanie prawa najmu do lokalu na podstawieart. 691 k.c.lub § 22 pkt 1 Uchwały nr XXXII/329/04 Rady Miejskiej wZ.z dnia 11.10.2004 r.;art. 299 k.p.c.poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony powodowej, co spowodowało, że nie zostało przez powódkę wyjaśnione i doprecyzowane jej żądanie oraz nie zostały przez Sąd rozważone inne istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy.
Na tych podstawach wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i ustalenie, że powódka wstąpiła w stosunek najmu lokalu mieszkalnego położonego wZ.przyul. (...)lc/9 oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego oraz opłatą od udzielonego pełnomocnictwa, za obie instancje, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania przy pozostawieniu temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego.
W odpowiedzi na apelację pozwana wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował roszczenie powódki przyjmując podstawę prawną swego rozstrzygnięcia przywołane przepisy prawne, a następnie ustalił wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Poczynione ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych mają podstawę w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym, który w zakresie dokonanych ustaleń jest logiczny i wzajemnie spójny, natomiast informacje zawarte w poszczególnych źródłach dowodowych nawzajem się uzupełniają i potwierdzają, przez co są w pełni wiarygodne.
Sad Okręgowy uzupełnił przy tym stan faktyczny o okoliczności ustalone na podstawie dowodów dopuszczonych w postępowaniu odwoławczym, tj. przesłuchania powódki na okoliczność spełnienia przesłanek zart. 691 k.c.w zakresie przedmiotowego lokalu.
Sąd Okręgowy ustalił, że powódka spłaciła zadłużenie w wysokości około 6.000 zł. Powódka zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od 3 grudnia 2010r. Umowa najmu lokalu mieszkalnego została wypowiedziana 17 grudnia 2010r. z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, którego termin upływa z dniem 28 lutego 2011r.
Z tym uzupełnieniem, ustalenia te Sąd Okręgowy przyjmuje za własne.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w apelacji, należy wskazać, że przepisart. 233 k.p.c.odnosi się wprost do oceny dowodów wskazując, według jakich kryteriów winna być ona przeprowadzona. Wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów stanowiąc w§ 1, że Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.
Stawiając zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.należy wykazać, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, które jedynie mogą zostać przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002r., II CKN 817/00). Z tego też wynika, że do skutecznego postawienia zarzutu naruszeniaart. 233 k.p.c.nie jest wystarczające przekonanie strony o ich odmiennej ocenie niż ocena Sądu (Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyrokach: z dnia 1 marca 2012r. I ACa 111/12; z dnia 3 lutego 2012r., I ACa 1407/11). Również same, nawet poważne wątpliwości co do trafności oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jeżeli tylko nie wykroczyła ona poza granice zakreślone wart. 233 § 1 k.p.c., nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez sąd drugiej instancji odmiennego stanowiska (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012r., I UK 347/11).
Powódka stawiając zarzut naruszenia powyższego przepisu przez Sąd I instancji wskazała, nierozważenie w sposób wszechstronny materiału dowodowego zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia, przez sprzeczność ustaleń Sądu z okolicznościami i faktami podawanymi przez powódkę, którym pozwana nie zaprzeczyła, co spowodowało m.in. ograniczenie rozpoznawanej sprawy do dowodów i podstawy prawnej wskazanej przez powódkę.
Sąd Okręgowy nie stwierdził jednakże w tym zakresie naruszenia tej zasady. Powódka w sposób dorozumiany kwestionuje bowiem nieprawidłowe zastosowanie zarównoart. 229 k.p.c.jak równieżart. 230 k.p.c.Tymczasem zgromadzony materiał dowodowy, rozpatrywany w kontekście uprawnień powódki, w szczególności okoliczności podniesione w odpowiedzi na pozew, nie daje podstaw do zastosowania tych norm prawnych, w sposób wskazany przez powódkę, a zatem w sposób zmierzający do uwzględnienia jej powództwa.
Sąd Rejonowy dokładnie zanalizował stan faktyczny i wbrew, stawianym w apelacji zarzutom, w szczególności naruszeniuart. 187 §1 k.p.c.w zw. zart. 321 k.p.c., dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie podstaw prawnych powództwa. Sąd Rejonowy, na podstawie wskazanych przez powódkę okoliczności (stanu faktycznego), zgodnie z zasadąda mihi factum dabo tibi ius,dokonał prawidłowej analizy zasadność podnoszonych w pozwie uprawnień powódki. Nie sposób zatem uznać, aby sąd ten, w motywach orzeczenia, wskazał, iż związał się podstawą prawną wskazaną w pozwie, przy czym wobec wskazanych przez powódkę w sposób wyczerpujący podstaw prawnych jej powództwa, zbędne było poszukiwanie dodatkowych podstaw prawnych jej roszczenia. W szczególności nie sposób zgodzić się z tezą, iż Sąd Rejonowy nieprawidłowo ustalił, żeart. 691 k.c.nie ma zastosowania do mieszkań zakładowych. Podzielając w pełni wywody poczynione przez ten sąd, Sąd Okręgowy zwraca uwagę, że teza ma swoje umocowanie również w orzecznictwie Sądu Najwyższego (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1999r., I CKN 1119/97 oraz uchwała Sądu Najwyższego (7 sędziów - zasada prawna) z dnia 5 sierpnia 1987r., III CZP 17/87). Z tych względów nie sposób uznać, aby odmowa zastosowaniaart. 691 k.c.do ustalonego stanu faktycznego była nieuzasadniona.
Powódka pomija bowiem, że domagając się ustalenia wstąpienia w stosunek najmu winna wykazać, zgodnie zart. 6 k.c., spełnienie przez nią przesłanek do ustalenia takiego prawa. Tymczasem postępowanie dowodowe, w żadnym zakresie nie wykazało aby od 2010r. nawiązała stosunek najmu chociażby w sposób dorozumiany.
Nie sposób nadto uznać, aby postępowanie pozwanej stanowiło nadużycie prawa podmiotowego zgodnie zart. 5 k.c.Wskazać bowiem należy, że przepisy prawa, jak również uchwała nr XXXII/329/04 Rady Miejskiej wZ.z dnia 11 października 2004r. w sprawie wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy MiejskiejZ.stanowią doprecyzowanie sposobu postępowania pozwanej w materii objętej przedmiotową sprawą. Powódka tymczasem podnosi, że działanie pozwanej, zgodne z przepisami prawa prowadzi do powstania po stronie powódki stanu bezdomności.
Sąd Okręgowy zwraca uwagę, że Trybunał Konstytucyjny w wielu orzeczeniach wskazywał na ograniczony charakter „prawa do mieszkania” wynikający zart. 75 ust. 1 Konstytucji RP, a któremu nadto przypisał charakter programowy (określa zadania państwa) a nie źródło praw podmiotowych jednostek (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 29 września 2003r., K 5/03), wskazał także, żeart. 75 ust. 2 Konstytucji RPstanowi, że ochrona praw lokatorów określa ustawa, tj.ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Stanowi ona, wskazaną wart. 64 ust. 3 Konstytucji RPdopuszczalną ingerencję w prawo własności z uwzględnieniem wynikającej zart. 64 Konstytucji RPgwarancji konstytucyjnej ochrony prawa własności oraz innych prawa majątkowych i prawa dziedziczenia. Wszelkie ograniczenia prawa własności nie mogą jednak naruszać istoty tego prawa, którym, zgodnie zart. 140 k.c., jest prawo do korzystania z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa.
Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 września 2003r. (SK 28/03) nakaz przeciwdziałania bezdomności, nie może być rozumiany w ten sposób, że nikt, kto zamieszkał w jakimś lokalu, nie może być z niego usunięty (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 września 2003r., SK 28/03). Na ochronę zasługują jedynie uzasadnione interesy lokatorów, gdyż bezwarunkowa ochrona lokatorów aktualnych stoi w sprzeczności z interesami osób starających się o taki status (lokatorów przyszłych), natomiast nadmierna ingerencja godzi w uprawnienia właścicielskie właścicieli lokali (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 maja 2006r. SK 51/05).
Uwzględniając powyższe, nie można zatem uznać, że odmowa zawarcia przez pozwaną umowy najmu stanowiła nadużycie prawa podmiotowego. Wskazać bowiem należy, że w niniejszym przypadku, również ze względu na uchwałę nr XXXII/329/04 Rady Miejskiej wZ.z dnia 11 października 2004r., pozwana została ograniczona w zasadzie swobody kształtowania stosunku prawnego. Pomimo, iż powódka poniosła określone nakłady na ten lokal, sama ta okoliczność nie może prowadzić do zastosowania w tym zakresie normy zart. 5 k.c., tym bardziej, że przysługują jej roszczenia wskazane wart. 224i następnychk.c.Uwzględniając przy tym zarówno uprawnienia powódki jak również ograniczenie pozwanej w sferzeart. 3531k.c., nie sposób uznać, aby działanie pozwanej było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji na podstawieart. 385 k.p.c.
Wobec przedmiotu postępowania jak również okoliczności spłacenia zadłużenia przedmiotowego lokalu, a także subiektywnego przeświadczenia o zasadności roszczenia wspartymi wywodami poczynionymi w apelacji przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd Okręgowy odstąpił od obciążenia powódki kosztami postępowania odwoławczego.

SSR (del.) Maryla Majewska - Lewandowska SSO Andrzej Dyrda SSO Marcin Rak