Sąd Rejonowy w Chojnicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 838/15
Data wyroku: 2016-09-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Radosław Wyrwas

Sygn. akt: II K 838/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 września 2016r.
Sąd Rejonowy w Chojnicach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Radosław Wyrwas
Protokolant: staż. sąd.S.G.
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Chojnicach:A. C.
po rozpoznaniu w dniach 13 maja, 17 czerwca i 9 września 2016r. na rozprawie sprawy z oskarżenia Prokuratury Rejonowej w Chojnicach przeciwko
W. P.,ur. (...)wC., s.Z.iU.z d.P.
oskarżonego o to, że

I
w dniu 14 lipca 2015r. w miejscowościC.przyul. (...), zbliżając się doK. P., nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Chojnicach z dnia 16.01.2014r. w sprawie II K 774/13 zakazu zbliżania się doK. P.na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres 6 lat,

tj. o czyn zart. 244 k.k.

II
w okresie od 24 sierpnia 2015r. do 25 sierpnia 2015r. w miejscowościC., na płycie rynku miejskiego, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Chojnicach w sprawie II K 1173/10 z dnia 20 lutego 2011r. za przestępstwo podobne zart. 189§1 kkna karę jednego roku i siedmiu miesięcy pozbawienia wolności, po odbyciu w okresie od dnia 05.03.2012r. do dnia 07.06.2013r. całości w/w kary, kierował groźbę pobicia i pozbawienia życia wobecI. L., a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,

tj. o czyn zart. 190§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.
***

I
OskarżonegoW. P.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia uznaje za winnego tego, że w dniu 14 lipca 2015r. około godz. 15, przebywając wC.naulicy (...)naprzeciwko budynkuP.(...), zbliżył się doK. P.na odległość mniejszą niż 50 metrów wiedząc, że przebywa ona w tym budynku i widząc ją, czym nie zastosował się do zakazu zbliżania się doK. P.orzeczonego na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Chojnicach z dnia 16.01.2014r. w sprawie II K 774/13, tj. popełnienia występku zart. 244 k.k.i za to, na mocyart. 244 k.k.skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
OskarżonegoW. P.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia uznaje za winnego tego, że w dniu 25 sierpnia 2015r. wC., w rozmowie z pracownicąI. L.D. C. (1)groziłI. L.pobiciem i pozbawieniem go życia przewidując i godząc się na to, że treść tych gróźb zostanie przekazana pokrzywdzonemu, zaś groźby te wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że będą spełnione, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 05.03.2012r. do 07.06.2013r. kary łącznej roku i siedmiu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd Rejonowy w Chojnicach na mocy wyroku łącznego z dnia 20.02.2011r. w sprawie II K 1173/10, łączącego jednostkową karę roku pozbawienia wolności orzeczoną na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Chojnicach z dnia 29.08.2007r. w sprawie II K 273/06 za przestępstwo zart. 189§1 k.k.w zb. zart. 158§1 k.k.w zb. zart. 191§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k., tj. popełnienia występku zart. 190§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.i za to, na mocyart. 190§1 k.k.skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
Na mocyart. 85§1 k.k.iart. 86§1 k.k.łączy orzeczone wobec oskarżonegoW. P.w pkt I i II wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierza oskarżonemu w ich miejsce łączną karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
Na mocyart. 626§1 k.p.k.,art. 624§1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego w całości od obowiązku zapłaty kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa.

Sygn. akt: II K 838/15

UZASADNIENIE
W toku przewodu sądowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyW. P.pozostawał w związku małżeńskim zK. P.. Rozwiązanie ich małżeństwa przez rozwód nastąpiło około 9 lat temu.
W dniu 16 stycznia 2014r. Sąd Rejonowy w Chojnicach w sprawie II K 774/13 wydał wyrok skazującyW. P.za przestępstwo zart. 190a§1 k.k., które polegało na tym, że w okresie od 11 czerwca 2013r. do 9 lipca 2013r. wC.iC.gminaC.uporczywie nękał byłą żonęK. P.w ten sposób, że wielokrotnie dzwonił do niej i wysyłał krótkie wiadomości tekstowe, nachodził w miejscu pracy, pozostawiał kwiaty za wycieraczką samochodu, a dniu 13 czerwca 2013r. groził jej dokonaniem ciężkiego uszkodzenia ciała, która to groźba wzbudziła w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, czym wzbudził u pokrzywdzonej uzasadnione poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszył jej prywatność. Przestępstwo to zostało popełnione w warunkach powrotu do przestępstwa określonych wart. 64§1 k.k.Na mocy tego wyroku przypisano oskarżonemu popełnienie innych jeszcze przestępstw i orzeczono łączną karę roku pozbawienia wolności. W pkt II tego wyroku, w związku ze skazaniem za wyżej opisane przestępstwo zart. 190a§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k., orzeczono wobec oskarżonegoW. P.zakaz jakiegokolwiek kontaktowania się z pokrzywdzonąK. P.oraz zbliżania się doK. P.na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres 6 lat. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 17 kwietnia 2014r., a to w związku z nie uwzględnieniem przez Sąd Okręgowy w Słupsku w sprawie VI Ka 112/14 apelacji od wyroku wniesionej przez obrońcę oskarżonego.
/dowód: zeznania świadkaK. P., k. 159; odpisy wyroków, k. 22-24, 27; karta karna, k. 59/
W okresie od 5 marca 2012r. do 7 czerwca 2013r. oskarżonyW. P.odbył karę łączną roku i siedmiu miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną przez Sąd Rejonowy w Chojnicach na mocy wyroku łącznego z dnia 20.02.2011r. w sprawie II K 1173/10, łączącego jednostkową karę roku pozbawienia wolności orzeczoną na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Chojnicach z dnia 29.08.2007r. w sprawie II K 273/06 za przestępstwo zart. 189§1 k.k.w zb. zart. 158§1 k.k.w zb. zart. 191§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.
Oprócz tego oskarżony był kilkakrotnie karany za inne przestępstwa.
/dowód: odpis wyroku z adnotacją o odbyciu kary, k. 54-55; odpisy wyroków, k. 56, 57, 76, 77-79; karta karna, k. 59/
W dniu 14 lipca 2015r.K. P.przebywała na I piętrze budynkuP.(...)wC.przyul. (...), albowiem jest pracownikiem tej instytucji. Jej kolegą z pracy jestP. P. (2).
Przed godz. 15 oskarżonyW. P.przybył naulicę (...)i nie wchodził do budynku KRUS celem załatwienia jakichkolwiek spraw. Usiadł natomiast na krawężniku chodnika znajdującego naprzeciwko budynku KRUS. Twarzą zwrócony był do tego budynku. Odległość pomiędzy oskarżonym a budynkiem wynosiła kilkanaście metrów. Oskarżony znajdował się wówczas pod wpływem alkoholu.
Około godz. 14:45P. P. (2)opuszczał miejsce pracy i zauważył oskarżonego, który siedział w wyżej opisanym miejscu.P. P. (2)wiedząc, że jest to były mąż jego koleżanki z pracy, którego ponadto obowiązuje zakaz zbliżania się do niej, cofnął się i poinformowałK. P.o fakcie obecności oskarżonego na chodniku przyul. (...). O tym samymK. P.poinformowała także koleżanka z pracyI. S., która przechodząc korytarzem zauważyła na zewnątrz oskarżonego.
O godz. 15:00K. P.zakończyła pracę i zeszła do przeszklonych drzwi wejściowych znajdujących się na parterze budynku, wychodzących naul. (...).K. P.nie wyszła jednak z budynku, albowiem zauważyła oskarżonego, który stał na chodniku po przeciwnej stronie jezdni i patrzył się na nią. W międzyczasie wszyscy pracownicy KRUS opuścili już budynek, a oskarżony nadal obserwował byłą żonę.K. P.obawiała się wyjść z budynku i w związku z tym wezwała telefonicznie Policję. Na miejsce przybył patrol Policji i funkcjonariusze wylegitymowali oskarżonego. W tym czasieK. P.opuściła budynek i oddaliła się.
/dowód: zeznania świadków:K. P., k. 158v.;P. P. (2), k. 164-164v.;I. S., k. 164v.-165/
I. L.w 2015r. prowadził na płycieS.wC.ogródek piwny, na który składały się rozstawione stoliki z krzesełkami pod parasolami. Zatrudniał wówczas jako barmankęD. C. (1)iS.G., które pracowały na zmiany.
/dowód: zeznania świadkaD. C. (1), k. 169v./
W okresie letnim 2015r. oskarżonyW. P.przychodził do tego ogródka i niepokoił klientów, prosząc ich o pieniądze lub papierosy. Znajdował się wówczas pod wpływem alkoholu i zachowywał się na tyle agresywnie, że klienci obawiali się go. W takich sytuacjach czasami interweniowałI. L., który wypraszał oskarżonego.
W dniu 24 sierpnia 2015r. oskarżonyW. P.ponownie przyszedł do wyżej opisanego miejsca i zaczął zaczepiać klientów, prosząc ich o pieniądze i papierosy. WłaścicielI. L.podjął wobec oskarżonego interwencję, chcąc go wyprosić z terenu ogródka. Doszło pomiędzy nimi do szarpaniny, na skutek której została rozerwana koszulka oskarżonego.
Następnego dnia, tj. 25 sierpnia 2015r. do ogródka piwnego przyszedł oskarżonyW. P.i trzymał w ręce nóż. Podszedł do baru, za którym stałaD. C. (1). Oskarżony rzucił za ladę baru swoją podartą koszulkę, wbił nóż w blat baru i powiedział, że jej szef ma zapłacić mu za tę koszulkę. Oświadczył, że jeżeli tego nie zrobi, to dzisiaj o godz. 20 przyjdzie tu z ekipą. Wypowiedział także słowa „nóż mu w dupę wbiję”, gestykulując przy tym ręką z nożem, który wcześniej wyciągnął z blatu. Po chwili oskarżony poszedł od tyłu baru, gdzie nadal odgrażał się. Wypowiedział m.in. słowa, że spali tę budę. Następnie oddalił się.
Przestraszona zachowaniem oskarżonegoD. C. (1)skontaktowała się telefonicznie zI. L., który przybył na miejsce, a wcześniej polecił jej wezwać Policję.D. C. (1)opowiedziała mu o przebiegu zdarzenia oraz o groźbach wypowiadanych pod jego adresem przez oskarżonego. Groźby te wzbudziły wówczas wI. L.uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, do czego przyczynił się fakt, iż oskarżony posługiwał się nożem.
/dowód: zeznania świadków:I. L., k. 159-159v.;D. C. (1), k. 169v., 170, ze zbioru C k. 65v.; nagranie z płyty CD z k. 43/
W czasie popełnienia obu opisanych powyżej czynów oskarżony miał zachowaną zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Przejawia jedynie cechy organicznego uszkodzenia osobowości o etiologii pourazowej.
/dowód: opinia sądowo-psychiatryczna, k. 114-116/
Przesłuchany w toku postępowania przygotowawczego oskarżonyW. P.nie przyznał się do popełnienia przestępstwa zart. 244 k.k.na szkodęK. P.. Przyznał, że w tym dniu rzeczywiście był w KRUS wC., ponieważ jest petentem – właścicielem gruntu na terenie gminyC.. Chciał wówczas wyrobić sobie legitymację. W sprawie tej był w biurze na parterze, gdzie od razu otrzymał legitymację. Po wyjściu z budynku chciał chwilę odpocząć i usiadł na chodniku naprzeciwko budynku. Po chwili przyjechała Policja. Nie złamał zakazu zbliżania się do byłej żony, ponieważ nie widział jej od ponad dwóch lat. W tym dniu również jej nie widział. Nie wchodził na piętro budynku, gdzie pracuje jego była żona.
Przesłuchany po raz drugi w toku postępowania przygotowawczego oskarżonyW. P.nie przyznał się do popełnienia przestępstwa zart. 190§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.na szkodęI. L.. Wyjaśnił, że w tym dniu jedynie podszedł do właściciela i poprosił o szklankę wody, zaś osoba ta zaatakowała go i rozerwała mu koszulkę. Po tym zajściu oskarżony usunął się stamtąd. Następnego dnia oskarżony był w tym miejscu, albowiem chciał porozmawiać z przebywającym pod parasolami znajomymD. L.. Nie przypomina sobie, aby miał przy sobie nóż. W tym dniu w ogóle nie widział właściciela i nie miał z nim styczności. Nie wie nic o tym, aby miał wbijać w coś jakiś nóż.
Sąd zważył, co następuje:
Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie przepisówKodeksu postępowania karnegoobowiązujących w okresie od 1 lipca 2015r. do 16 kwietnia 2016r. Oznacza to, że Sąd zwolniony był z obowiązku przeprowadzania dowodów z urzędu, ciężar wykazania określonych faktów spoczywał na stronach. Sąd jedynie dokonał oceny materiału dowodowego zaoferowanego przez strony. Analiza tego materiału dowodowego dała podstawę do poczynienia opisanych powyżej ustaleń faktycznych, w kontekście których należy przypisać oskarżonemuW. P.popełnienie dwóch odrębnych przestępstw.
Sprawa niniejsza dotyczy w istocie dwóch odrębnych, nie związanych ze sobą przestępstw popełnionych przez oskarżonego, a zatem Sąd oddzielnie omówi materiał dowodowy dotyczący każdego z tych dwóch czynów.
Odnośnie zdarzenia z dnia 14 lipca 2015r. Sąd w całości uznał za wiarygodne zeznania pokrzywdzonejK. P.złożone na rozprawie w dniu 13.05.2016r. (k. 158-159). Są one szczegółowe, chronologicznie przedstawiają przebieg zdarzenia, ponadto znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadkówI. S.iP. P. (2).
P. P. (2)zeznał, że w dniu 14 lipca 2015r. widział oskarżonego siedzącego na krawężniku. Z jego zeznań złożonych na rozprawie nie wynika, aby cofnął się i poinformował o tym fakcieK. P., jednakże Sąd w tym zakresie oparł się na zeznaniach pokrzywdzonej uznając, że skoro sprawa dotyczy jej bezpośrednio, to lepiej pamięta szczegóły zaistniałe w tym dniu. Natomiast zeznania świadkaI. S.potwierdziły (k. 165) ten szczegół wskazany w zeznaniach pokrzywdzonej, że zobaczyła oskarżonego przez okno i poinformowała o tym swoją koleżankę z pracy –K. P..
Sam oskarżony przyznał, że był wówczas obecny w tym miejscu, przy czym linia jego obrany polegała na twierdzeniu, że wszedł do budynku KRUS, aby załatwić sprawę urzędową – uzyskać legitymację. Sąd nie neguje, że oskarżony mógł potencjalnie przyjść do tego urzędu celem załatwienia określonej sprawy, albowiem jak wynika z zeznańK. P.(k. 159) – jeszcze jako małżonkowie posiadali grunty rolne, na których oskarżony pracował i był ubezpieczony w KRUS. Ponadto, z zeznańP. P. (2)iI. S.wynika, że oskarżony jest świadczeniobiorcą KRUS. To jednak nie oznacza, aby rzeczywiście oskarżony w dniu 14 lipca 2015r. załatwiał jakąkolwiek sprawę urzędową i w tym celu wchodził do tego budynku. Gdyby tak było, to musiałby być obsługiwany przezI. S., która pod nieobecność przebywającej wówczas na urlopieD. C. (2)wykonywała swoje obowiązki w biurze obsługi interesantów.I. S.zna oskarżonego i z całą pewnością zapamiętałaby fakt obsługiwania go w tym dniu.
Zeznania świadkaD. C. (2)potwierdzają jedynie to, że dniu 14 lipca 2015r. nie była ona obecna w pracy i jej obowiązki w biurze obsługi interesanta wykonywałaI. S.. Nie ma podstaw do zanegowania wiarygodności zeznań tej osoby.
Niezależnie od powyższych rozważań stwierdzić należy, iż nawet gdyby oskarżony był obsługiwany w budynku KRUS, to i tak należałoby przypisać mu popełnienie przestępstwa zart. 244 k.k.Istotnym bowiem dla jego odpowiedzialności karnej jest fakt, że około godz. 15 przebywał na chodnikuulicy (...), naprzeciwko budynku KRUS i to w czasie, gdy pracownicy tej instytucji kończyli już pracę. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że patrzył on naK. P., która stała za drzwiami wejściowymi. Drzwi te są przeszklone, a zatem obie osoby widziały się wzajemnie. Nie było racjonalnego powodu, dla którego oskarżony stał wówczas na chodniku i patrzył się na swoją byłą żonę. Z oczywistych względów miał świadomość, żeK. P.widzi go, a pomimo tego nie oddalił się z tego miejsca. W związku z takim właśnie zachowaniem wypełnił znamiona czynu zabronionego zart. 244 k.k., o czym jeszcze w dalszej części uzasadnienia.
W związku z powyższymi ustaleniami i rozważaniami nie miała znaczenia okoliczność dotycząca faktycznej odległości od miejsca, w którym znajdował się oskarżony, do pokoju, w którym na I piętrze budynku pracujeK. P.. Istotna w tej sprawie jest odległość od miejsca, w którym znajdował się oskarżony, do przeszklonych drzwi wejściowych do budynku, albowiem to tam znajdowała się pokrzywdzona, gdy oboje nawiązali ze sobą kontakt wzrokowy. Z zeznań pokrzywdzonej oraz świadkówP. P. (2)iI. S.wynika jednoznacznie, że była to odległość kilkunastu – do dwudziestu kilku metrów metrów. Dokładne jej ustalenie nie było konieczne, albowiem ponad wszelką wątpliwość była to odległość mniejsza, aniżeli 50 metrów. Pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzoną była tylko jezdniaulicy (...)i chodnik z parkingiem przed budynkiem.
Ustalając stan faktyczny w powyższym zakresie Sąd oparł się także na dokumentach w postaci odpisów wyroku w sprawach II K 774/13 Sądu Rejonowego w Chojnicach i VI Ka 112/14 Sądu Okręgowego w Słupsku. Wynika z nich, że od dnia 17 kwietnia 2014r. obowiązywał oskarżonegoW. P.zakaz zbliżania się doK. P.na odległość mniejszą niż 50 metrów, na okres 6 lat. Z oczywistych względów zakaz ten obowiązywał w dniu 14 lipca 2015r.
Jednocześnie nie było podstaw do uznania, aby oskarżony nie zdawał sobie sprawy z tego, że taki zakaz go obowiązuje. Okoliczność taka nie wynika z treści jego wyjaśnień złożonych w toku postępowania przygotowawczego. Nie stawiając się na rozprawy oskarżony pozbawił się możliwości złożenia jakichkolwiek dodatkowych wyjaśnień.
Ustalając stan faktyczny odnośnie zdarzeń z 24 i 25 sierpnia 2015r. Sad oparł się na zeznaniach pokrzywdzonegoI. L.oraz świadkaD. C. (1). Sąd miał przy tym na uwadze, że świadkowie podczas przesłuchania na rozprawie prezentowali dość daleko posuniętą niepamięć szczegółów. Nie było jednak podstaw, aby zakwestionować ogólną wiarygodność zeznań tych osób. Świadkowie ci starali się przedstawić przebieg zdarzeń z całą starannością i Sąd nie stwierdził, aby prezentowali treści, które miałyby bezpodstawnie obciążyć oskarżonego.
D. C. (1)podczas przesłuchania na rozprawie skupiła się na zdarzeniu z dnia 25 sierpnia 2015r., albowiem to do niej bezpośrednio podszedł oskarżony, który wykrzykiwał groźby, a ponadto trzymał w ręce nóż, który w pewnym momencie wbił w blat baru, za którym świadek stała. Tak drastyczne zachowanie oskarżonego utkwiło świadkowi bardziej w pamięci, aniżeli zdarzenie zaistniałe dzień wcześniej. ŚwiadekD. C. (1)początkowo nie pamiętała, że dzień wcześniej to ona, a nie jej koleżankaS. G., była wówczas w pracy. W dalszej części przesłuchania świadekD. C. (1)przypomniała sobie te okoliczności. Rzeczywiście była ona świadkiem zdarzenia z dnia 24 sierpnia 2015r., kiedy to oskarżony zachowywał się niewłaściwie na terenie ogródka piwnego iI. L.podjął interwencję wobec niego, wyprowadzając go stamtąd. Z zeznańD. C. (1)wynika, że doszło wówczas do szarpaniny pomiędzy pokrzywdzonym a oskarżonym (k. 170). Świadek kojarzyła też jakąś okoliczność z podartą koszulką. Mając w tym zakresie na uwadze wyjaśnienia oskarżonego (k. 49v.) oraz fakt, że dnia następnego przyszedł do baru właśnie z koszulką, Sad ustalił, iż podczas tej szarpaniny w dniu 24 sierpnia 2015r. doszło do uszkodzenia koszulki oskarżonego.
Sąd miał na uwadze, że pokrzywdzonyI. L.stosunkowo opornie przedstawiał przebieg zdarzenia z dnia 24 sierpnia 2015r. Na pytanie oskarżyciela publicznego zeznał wprost (k. 159v.), że dzień wcześniej (czyli 24 sierpnia 2015r.) nic się nie działo w ogródku z udziałem oskarżonego. Zaprzeczył, aby siłą wyprowadził oskarżonego. Przyznał jedynie, że wziął oskarżonego pod pachę i wyprowadził go. Zaprzeczył, aby rozerwał mu koszulkę. Pomimo tego jednak Sąd poczynił ustalenia takie, jak wskazano powyżej. W tym zakresie Sąd uznał, że świadekI. L.albo rzeczywiście nie pamiętał podczas przesłuchania na rozprawie tych szczegółów, albo celowo nie chciał ich wskazać. To jednak nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem ostatecznie, z przyczyn wskazanych w dalszej części uzasadnienia, zachowanie oskarżonego z dnia 24 sierpnia 2015r. nie stanowiło czynu zabronionego. Zatem ustalenie okoliczności faktycznych zaistniałych w dniu 24 sierpnia 2015r. miało znaczenie tylko celem wyjaśnienia niejako przyczyn, dla których oskarżony pojawił się ponownie w ogródku piwnym następnego dnia. Oskarżony miał pretensje związane z uszkodzeniem jego koszulki.
Sam fakt wypowiadania gróźb przez oskarżonego w dniu 25 sierpnia 2015r. doD. C. (1)pod adresemI. L.wynika zarówno z zeznań świadkaD. C. (1), jak i z w pełni obiektywnego dowodu w postaci nagrania monitoringu. Odtworzenie na rozprawie płyty CD z tym nagraniem (k. 43) potwierdziło wiarygodność zeznań świadkaD. C. (1)w tym zakresie i pozwoliło na dokładne ustalenie zachowania i wypowiedzi oskarżonego. Nie było przy tym żadnych podstaw, aby zakwestionować wartość dowodową tego zapisu obrazu i dźwięku.
Istotnym dla odpowiedzialności karnej oskarżonego było ustalenie, czy groźby wypowiadane w dniu 25 sierpnia 2015r. przez oskarżonego dotarły doI. L., a jeżeli tak, to czy wzbudziły w nim uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione. Na obydwa te pytania należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Z zeznańD. C. (1)iI. L.wynika, że pracownica niezwłocznie skontaktowała się telefonicznie ze swoim pracodawcą i opisała zaistniałą sytuację. Została wezwana Policja iI. L.niezwłocznie przybył na miejsce. Pokrzywdzony zeznał, że wcześniejsze groźby oskarżonego nie wzbudzały w nim obawy, że zostaną spełnione, pokrzywdzony traktował oskarżonego jako osobę naprzykrzającą się, lecz stosunkowo niegroźną. Ocena ta była odmienna odnośnie zdarzenia z dnia 25 sierpnia 2015r. i nie może ulegać wątpliwości, że czynnikiem o tym decydującym był fakt posłużenia się nożem przez oskarżonego. Pokrzywdzony zeznał wprost (k. 159v.): „Ja obawiam się tych gróźb. Ja widziałem, jak on się zachowuje, gdy jest pijany”. Takie stwierdzenia świadka Sąd uznaje za w pełni wiarygodne, albowiem znajdują potwierdzenie w zasadach doświadczenia życiowego. Do dnia 24 sierpnia 2015r. włącznieI. L.mógł traktować oskarżonego jako osobę uciążliwą, lecz stosunkowo niegroźną. Sytuacja zmieniła się, gdy oskarżony w dniu 25 sierpnia 2015r. przyszedł do baru z nożem. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że taka eskalacja w wykonaniu osoby w stanie nietrzeźwości może prowadzić do różnych niebezpiecznych sytuacji, z możliwością ataku na mienie i życie włącznie. Nie może zatem dziwić stwierdzenie pokrzywdzonego, że obawiał się gróźb wypowiedzianych przez oskarżonego pod jego adresem i to pomimo tego, że nie spotkał wówczas oskarżonego osobiście.
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na dokumentach w postaci odpisów wyroków znajdujących się w aktach sprawy, które to dokumenty nie budziły żadnych zastrzeżeń. Wynika z nich zarówno fakt obowiązywania zakazu zbliżania się doK. P., jak i fakt odbycia przez oskarżonego kary pozbawienia wolności, co było podstawą do przypisania oskarżonemu faktu popełnienia przestępstwa zart. 190§1 k.k.w warunkach powrotu do przestępstwa określonych wart. 64§1 k.k.
Uzasadnienie kwalifikacji prawnej i wymiaru kary:
Oceniając powyżej ustalony stan faktyczny zaistniały w dniu 14 lipca 2015r. uznać należy, iż zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu zabronionego zart. 244 k.k.Zgodnie z treścią tego przepisu – podlega karze sprawca, który nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zbliżania się do określonych osób. Zakaz taki obowiązywał oskarżonego w tym dniu, wynikał z prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo zart. 190a§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.i odnosił się do osobyK. P.. Zakaz ten został w wyroku sformułowany jednoznacznie i precyzyjnie, w sposób nie pozostawiający miejsca na wątpliwości.
Nie wypełnia znamion czynu zabronionego osoba, wobec której taki zakaz orzeczono, a przypadkowo znalazła się w pobliżu osoby, do której zbliżać się nie może. Ponadto, zakaz taki nie może uniemożliwiać osobie zobowiązanej do jego przestrzegania załatwiania różnych spraw urzędowych. Zatem oskarżonyW. P.miał prawo załatwiać swoje sprawy w budynku KRUS wC., nawet jeżeli wówczas zbliżyłby się doK. P.na odległość mniejszą, niż 50 metrów. Takie jednak okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że przebywanie oskarżonego na chodniku przyul. (...)w dniu 14 lipca 2015r. około godz. 15 miało charakter intencjonalny. Oskarżony zdawał sobie sprawę, że za przeszklonymi drzwiami wejściowymi do budynku stoi jego była żona, a pomimo tego nie oddalił się stamtąd. Nie miał przy tym żadnego racjonalnego powodu, aby w tym miejscu pozostawać. Skoro jednak pozostał po zauważeniu pokrzywdzonej, to oznacza to jednoznacznie, iż działał z zamiarem bezpośrednim naruszenia obowiązującego go zakazu zbliżania się doK. P.. Nie było to incydentalne i przypadkowe spotkanie, a wręcz przeciwnie - oskarżony z uporem znajdował się naprzeciwko budynku wiedząc i widząc, że za drzwiami stoiK. P.. Oskarżony miał pełną możliwość opuścić to miejsce niezwłocznie po zauważeniu byłej żony. Jego pobyt w tym miejscu nie może być tłumaczony chęcią załatwienia jakichkolwiek spraw w urzędzie, albowiem po pierwsze ustalono, że takich spraw w tym dniu nie załatwiał, a po drugie – o tej godzinie urząd został już zamknięty, wszyscy inni pracownicy opuścili miejsce pracy.
Zachowanie oskarżonego wypełniając znamiona czynu zabronionego zart. 244 k.k.stanowiło jednocześnie przestępstwo, albowiem stopień społecznej szkodliwości czynu był wyższy, niż znikomy, zaś oskarżonemu należy przypisać winę – jest on osobą dorosłą zdatną do zawinienia i nie zaszły żadne okoliczności, które uzasadniałyby powstanie wątpliwości odnośnie stanu jego zdrowia psychicznego.
Reasumując tę część rozważań – Sąd w pkt I wyroku uznał oskarżonegoW. P.za winnego tego, że w dniu 14 lipca 2015r. około godz. 15, przebywając wC.naulicy (...)naprzeciwko budynkuP.(...), zbliżył się doK. P.na odległość mniejszą niż 50 metrów wiedząc, że przebywa ona w tym budynku i widząc ją, czym nie zastosował się do zakazu zbliżania się doK. P.orzeczonego na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Chojnicach z dnia 16.01.2014r. w sprawie II K 774/13, tj. popełnienia występku zart. 244 k.k.
Za przypisane oskarżonemu przestępstwo Sąd skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Występek zart. 244 k.k.zagrożony jest karą pozbawienia wolności od miesiąca do 3 lat. Zatem wymierzona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności oscyluje w dolnej granicy ustawowego zagrożenia i nie może być uznana za rażąco surową. Zachowanie oskarżonego wywołało uK. P.negatywne i silne emocje, konieczne było wezwanie patrolu Policji. Oskarżony był uprzednio kilkakrotnie karany, w tym za przestępstwa na szkodę byłej żony. Orzeczona kara w ocenie Sądu spełnia należycie cele prewencji ogólnej, a przede wszystkim szczególnej. Oskarżony musi sobie uświadomić, że działanie na szkodęK. P.poprzez nie stosowanie się do orzeczonego zakazu zbliżania się do niej skutkować będzie realną sankcją karną. Jednocześnie nie zaszły podstawy do orzeczenia, na podstawieart. 37a k.k., kary łagodniejszego rodzaju. Wynika to przede wszystkim z uprzedniej karalności oskarżonego. Ponadto, stan majątkowy oskarżonego nie gwarantuje możliwości uiszczenia grzywny.
Nadmienić także należy, iż kara w takim wymiarze nie przekracza stopnia winy oskarżonego, albowiem nie zaszły żadne okoliczności, które winę tę umniejszałyby.
Zachowanie oskarżonego w dniu 24 sierpnia 2015r. polegające na kierowaniu gróźb doI. L.nie wypełniło znamion czynu zabronionego zart. 190§1 k.k., albowiem groźby te nie wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnionej obawy, że zostaną spełnione. Jak wynika natomiast z ustalonego powyżej stanu faktycznego - przesłanka ta została spełniona odnośnie gróźb wypowiadanych przez oskarżonego w dniu 25 sierpnia 2015r. Ustalona przez Sąd treść wypowiedzi oskarżonego kierowanej doD. C. (1)zawierała niewątpliwie groźby pobicia, pozbawienia życia i zniszczenia mienia. Tak należy bowiem potocznie rozumieć sformułowanie, że oskarżony „przyjdzie z ekipą”, „wsadzi nóż w dupę”, „spali tę budę”. Treść tych gróźb dotarła jeszcze w tym samym dniu doI. L.i wzbudziła w nim obawę, że zostaną spełnione. Była to obawa w pełni uzasadniona. Oskarżony jawił się pokrzywdzonemu jako osoba impulsywna, nadużywająca alkoholu. W tym miejscu w celu dodatkowego poparcia oceny Sądu należy odwołać się do orzecznictwa. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25.06.2014r. w sprawie II Aka 162/14 (Lex nr 1493813) stwierdził m.in.:„Dla zaistnienia przestępstwa groźby karalnej nie jest wymagane, by jej adresat miał pewność, był przekonany, że zapowiadane zdarzenie faktyczne nastąpi. Wystarczy, że jedynie przewiduje, że groźba może się urzeczywistnić, że liczy się z taką możliwością”.Sąd Okręgowy w Kielcach w wyroku z dnia 23.12.2013r. w sprawie IX Ka 1330/13 (Lex nr 1717601) stwierdził:„Przepisart. 190§1 k.k.mówi o „uzasadnionej obawie” osoby zagrożonej. Daje to asumpt do wykładni, iż znamię wzbudzenia obawy należy oceniać subiektywnie, nie zaś z punktu widzenia realnego niebezpieczeństwa spełnienia groźby. Subiektywna ocena jest konieczna, ale niewystarczająca, gdyż ustawa posługuje się zwrotem o uzasadnionej obawie. Decydują więc tutaj przesłanki odwołujące się do okoliczności i sposobu wyrażenia groźby, które mogą uzasadniać realną obawę, iż będą spełnione. Pozwala to wyeliminować z zakresu karalności groźby, których nikt rozsądny nie potraktowałby realnie (groźby dla żartu, ośmieszenia osoby naiwnej, dokuczenia partnerowi podczas kłótni małżeńskiej, itp.).”Podzielając tezy tych orzeczeń wskazać należy, iż przystają one do realiów niniejszej sprawy. Nie było konieczności ustalenia, aby pokrzywdzony miał pewność, że oskarżony zrealizuje swoje groźby. Wystarczające jest, iż przewidywał taką możliwość, liczył się z taką sytuacją. Groźby oskarżonego wywołały w pokrzywdzonym obawę, że mogą zostać spełnione, zaś powstanie takich obaw jest w okolicznościach sprawy w pełni uzasadnione.
Sąd miał na uwadze, że oskarżony nie wypowiadał gróźb bezpośrednio doI. L., którego przecież wówczas w barze nie było. Nie wyłącza to jednak odpowiedzialności karnej oskarżonego.W. P.wypowiadał te groźbyD. C. (1), jednakże w jednoznaczny sposób jego wypowiedzi odnosiły się do osobyI. L.. Oskarżony liczył przecież na to, żeD. C. (1)poinformuje swojego pracodawcę o takich wypowiedziach oskarżonego. Dla zaistnienia czynu zabronionego zart. 190§1 k.k.nie jest koniecznym, aby sprawca wypowiadał groźby bezpośrednio pokrzywdzonemu. Groźby mogą być wypowiadane do innej osoby, gdy sprawca liczy na to, że ta osoba przekaże ich treść osobie, której groźby te dotyczą.
Zachowanie oskarżonego wypełniając znamiona czynu zabronionego zart. 190§1 k.k.stanowiło jednocześnie przestępstwo, albowiem stopień społecznej szkodliwości czynu był wyższy, niż znikomy, zaś oskarżonemu z przyczyn wskazanych już powyżej należy przypisać winę.
Nie wymaga szerszego uzasadnienia ta okoliczność, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu zart. 190§1 k.k.w warunkach recydywy określonej wart. 64§1 k.k.W okresie 5 lat poprzedzającym popełnienie czynu oskarżony odbył karę pozbawienia wolności w wymiarze większym, niż 6 miesięcy. Na odbytą karę łączną składała się m.in. jednostkowa kara roku pozbawienia wolności orzeczona za przestępstwo zart. 189§1 k.k.w zb. zart. 158§1 k.k.w zb. zart. 191§2 k.k.Przestępstwo to zatem w zakresie dwóch z trzech odrębnych przepisów ustawy karnej wypełniło znamiona przestępstw przeciwko wolności.
Reasumując, w pkt II wyroku Sąd uznał oskarżonegoW. P.za winnego tego, że w dniu 25 sierpnia 2015r. wC., w rozmowie z pracownicąI. L.D. C. (1)groziłI. L.pobiciem i pozbawieniem go życia przewidując i godząc się na to, że treść tych gróźb zostanie przekazana pokrzywdzonemu, zaś groźby te wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że będą spełnione, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 05.03.2012r. do 07.06.2013r. kary łącznej roku i siedmiu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd Rejonowy w Chojnicach na mocy wyroku łącznego z dnia 20.02.2011r. w sprawie II K 1173/10, łączącego jednostkową karę roku pozbawienia wolności orzeczoną na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Chojnicach z dnia 29.08.2007r. w sprawie II K 273/06 za przestępstwo zart. 189§1 k.k.w zb. zart. 158§1 k.k.w zb. zart. 191§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k., tj. popełnienia występku zart. 190§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.
Za przypisany mu występek Sąd skazał oskarżonego na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Występek zart. 190§1 k.k.zagrożony jest alternatywnie kara grzywny, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do 2 lat. Orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny nie było możliwe z uwagi na jego stan majątkowy. Orzeczenie kary ograniczenia wolności w ocenie Sądu byłoby niewystarczającą reakcją karną z uwagi na uprzednia karalność oskarżonego oraz fakt działania w warunkach powrotu do przestępstwa. Sąd uznał, że jedyną adekwatną reakcją karną wobec oskarżonego powinna być kara pozbawienia wolności. Oskarżony działał publicznie, posługując się nożem dla wzmocnienia efektu swoich gróźb. Nie była to sytuacja incydentalna, skoro już wcześniejI. L.miał z oskarżonym problemy. Orzeczona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności oscyluje w dolnej granicy ustawowego zagrożenia i nie może być uznana za rażąco surową. Ponadto, kara w takim wymiarze nie przekracza stopnia winy oskarżonego – nie zaszły żadne okoliczności, które winę tę umniejszałyby.
W pkt III wyroku Sąd orzekł wobec oskarżonegoW. P.karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd mógł wymierzyć tę karę w granicach od 6 miesięcy do roku pozbawienia wolności. Orzekając karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności Sąd zastosował w przeważającej części zasadę kumulacji, albowiem nie było żadnego związku pomiędzy obydwoma przestępstwami przypisanymi oskarżonemu w niniejszej sprawie. Różna była ich kwalifikacja prawna, różne osoby pokrzywdzone, różne motywy działania oskarżonego. Sąd nie zastosował pełnej kumulacji tylko dlatego, że zachodzi pewna bliskość czasowa popełnienia obu przestępstw wynosząca kilka tygodni. Określenie kary łącznej w niższym wymiarze spowodowałoby w istocie znaczne ograniczenie odpowiedzialności karnej oskarżonego za jedno z przypisanych mu przestępstw, a nie było ku temu dostatecznych podstaw.
Odrębną kwestią jest możliwość zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary. Rozstrzygnięcie takie w niniejszej sprawie nie było jednak możliwe. Podobnie jak przy wymiarze kary, tak i w tym zakresie na przeszkodzie stała uprzednia karalność oskarżonego oraz działanie w warunkach powrotu do przestępstwa w zakresie drugiego z przypisanych mu przestępstw. Ponadto, postawa oskarżonego po popełnieniu przestępstw nie wskazuje, aby w przypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności nie popełnił w przyszłości kolejnego przestępstwa. Z zeznańK. P.wynika, że po w styczniu 2016r. oskarżony niepokoił ją. Ponadto, oskarżony nie stawił się na żadną z rozpraw. Miał takie prawo, jednakże w ten sposób zaniechał ewentualnych czynności, które chociaż w części zadośćuczyniłyby krzywdzie osób pokrzywdzonych.
Zart. 69§1 k.k.wynika, że Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności, .Nie jest to zatem rozstrzygnięcie obligatoryjne nawet wówczas, gdy zostaną spełnione przesłanki określone wart. 69 k.k.Jest to fakultatywne rozstrzygnięcie Sądu i w niniejszej sprawie Sąd nie dostrzegł realnej możliwości skorzystania z tego dobrodziejstwa.
W pkt IV wyroku Sąd zwolnił oskarżonego w całości od obowiązku zapłaty kosztów sądowych, mając na uwadze jego sytuację finansową.
Sąd omyłkowo w wyroku nie przyznał wynagrodzenia obrońcy wyznaczonemu oskarżonemu z urzędu. Rozstrzygnięcie takie nastąpi na mocy postanowienia po uprawomocnieniu się wyroku.