Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 126/16
Data wyroku: 2016-11-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Tyrała, Grzegorz Salamon
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 284 § 2 kk

Sygn. akt II AKa 126/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 listopada 2016 roku
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący Sędzia SA - Grzegorz Salamon
SA - Dorota Tyrała
- Hanna Wnękowska ( spr.)
Protokolant - sekr. sąd. Łukasz Jachowicz
przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka
po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2016 roku
sprawy
A. S.ur. (...)wW.
s.M.iB.zd.K.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 17 listopada 2015 roku
sygn. akt XVIII K 92/15

I
zaskarżony wyrok w stosunku doA. S.zmienia w ten sposób , że:

- ustala wartość przywłaszczonego samochodu na kwotę nie większą niż 160 000 zł. i eliminuje z opisu czynu zapis „znacznej wartości”,
- za podstawę prawną skazania i wymiaru kary przyjmuje art.284§2k.k.;

II
w pozostałej części tenże wyrok utrzymuje w mocy.

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 180 zł opłaty za drugą instancję oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 listopada 2015 roku
oskarżonyA. S.został skazany na podstawieart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k., a na podstawieart. 294 § 1 k.k.wymierzono mu karę jednego roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby lat dwóch.
W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego zarzucając obrazę prawa procesowego wniósł o uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje.
Apelacja jest zasadna w części zarzucającej niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy celem dokonania wyceny przedmiotowego samochodu ( zarzut 1 ) , w pozostałym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadny jest wprawdzie także zarzut ( pkt. 3) kwestionujący przyjętą przez Sąd Okręgowy datę przypisanego oskarżonemu czynu , jednak Sąd Apelacyjny nie mógł skorygować wyroku w tej części, gdyż byłaby to zmiana na niekorzyść oskarżonego, a wyrok zaskarżony został tylko przez jego obrońcę. Zwrócić jednak należy uwagę ,że data czynu została przez Sąd Okręgowy ustalona nieprawidłowo. Jako datę czynu należało bowiem przyjąć dzień następny po dniu , w którym oskarżony - zgodnie z ogólnymi warunkami umowy - zobowiązany był do nabycia samochodu lub do jego zwrotu . Zważywszy, że umowa leasingu wygasła dnia 31 października 2012 roku , datę tę stanowi dzień 1 grudnia 2012 roku.
Jak wynika z opinii biegłego sądowegoG. B., powołanego przez Sąd Apelacyjny, wartość przedmiotowego samochodu we wskazanej wyżej dacie wynosiła 205 900 zł, a zatem przekraczała próg ( 200 000 zł. ) decydujący o kwalifikowanym typie przestępstwa określonym wart. 294 § 2 k.k.Tymczasem wartość tegoż samochodu w dacie przyjętej przez Sąd Okręgowy biegły ocenił na kwotę około 160 000 zł. – co skutkować musi wyeliminowaniemart. 294 § 2 k.k.z podstawy prawnej skazania oskarżonego i przyjęciem za podstawę prawną wymiaru karyart. 284 § 2 k.k.Nie ulega zatem wątpliwości, że zmiana wyroku w części ustalającej datę czynu przypisanego oskarżonemu czynu byłaby zmianą na niekorzyść .
Wbrew zarzutom podniesionym w pkt. 2 i 4 apelacji , Sąd Okręgowy prawidłowo dokonał pozostałych ustaleń faktycznych należycie oceniając ujawniony materiał dowodowy a uzasadnienie wyroku sporządził zgodnie z wymogamiart. 424 k.p.k.Prawidłowa jest także ocena prawna poczynionych ustaleń faktycznych.
Niespornym jest , że oskarżony nie zwrócił przedmiotowego samochodu mimo upływu okresu leasingu ( w dniu 31 października 2012 roku ) i przez okres ponad dwóch lat tj. do dnia zatrzymania w dniu 15 grudnia 2014 roku nie nawiązał żadnego kontaktu z(...) sp. z o.o.Podniesiony w wywodach apelacji argument, że oskarżony nigdy nie został powiadomiony o wypowiedzeniu umowy oraz nie zostały mu doręczone wezwania do zwrotu przedmiotu leasingu – abstrahuje od treści zawartej umowy leasingu i stanowiących jej integralną część Ogólnych warunków umowy , z których jednoznacznie wynika, że to na oskarżonym ciążył obowiązek albo nabycia samochodu w terminie 30 dni po upływie okresu leasingu albo jego zwrotu. Obowiązek ten nie był uzależniony od żądania ze strony Finansującego.
Podkreślenie wymaga ,że oskarżony miał możliwość zwrócić się ( co najmniej 30 dni przed upływem podstawowego okresu leasingu) do Finansującego o przedłużenie okresu obowiązywania umowy leasingu na dotychczasowych warunkach ( § 7 ust. 2 o.w.u.). A zatem jeśli – jak podnosi skarżący – oskarżony miał zamiar wykupić przedmiotowy samochód po poprawieniu swojej sytuacji finansowej winien z możliwości tej skorzystać. Tymczasem oskarżony przestał płacić raty i nie zwrócił samochodu.
Przypomnieć trzeba, że na podstawie umowy leasingu oskarżony otrzymał samochód w posiadanie z prawem korzystania z niego w zakresie określonym umową. Z upływem okresu leasingu i następujących po nim 30 dni , w trakcie których miał prawo nabyć samochód – oskarżony utracił prawo do posiadania i korzystania z niego. Okoliczność , iż nie skontaktował się z Finansującym przez okres ponad dwóch lat bezprawnie korzystając z samochodu jak z własnego świadczy o tym ,że działał z zamiarem zatrzymania go dla siebie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga okoliczność, że oskarżony - mimo obowiązku wynikającego z § 39 o.w.u. nie powiadomił finansującego o zmianie swojej siedziby i zmianie adresu.
Prawidłowo zatem uznawano za doręczoną korespondencję dotyczącą prowadzonych czynności windykacyjnych wysyłaną na adres wskazany przez oskarżonego zarówno w umowie leasingu jak i w protokole odbioru przedmiotu leasingu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności , przy uwzględnieniu argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku , Sąd Apelacyjny podzielił ocenę Sądu Okręgowego, że przedmiotowe działanie oskarżonego polegające na bezprawnym niezwróceniu samochodu po upływie okresu w którym zgodnie z umową leasingu oskarżony mógł go użytkować, skutkujące uniemożliwieniem rozporządzania nim przez uprawniony podmiot , włączenie go swego majątku , z zamiarem zatrzymania dla siebie - wyczerpuje dyspozycjęart. 284 § 2 k.k.
Zważywszy , że oskarżony podpisał umowę leasingową, znane mu były jej warunki oraz warunki określone w o.w.u. - podniesioną w apelacji sugestię jakoby oskarżony działał w błędzie co do bezprawności władania przedmiotem leasingu, uznać należy za oczywiście bezzasadną.
Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do złagodzenia orzeczonej wobec oskarżonego kary, mimo zmiany podstawy prawnej jej wymierzenia . Kara jednego roku pozbawienia wolności jest bowiem współmierna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu a także w należyty sposób uwzględnia w swej wysokości wszystkie okoliczności podmiotowe . Okoliczności te znalazły także wyraz w zastosowaniu dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary.
Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.