Sąd Rejonowy w Zakopanem
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 1884/15
Data wyroku: 2016-04-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Torbińska

Sygn. akt II W 1884/15

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 kwietnia 2016 r.
Sąd Rejonowy w Zakopanem Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Torbińska
Protokolant: Weronika Jarosz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 16 lutego 2016 r. i 1 kwietnia 2016r. wZ.sprawy z oskarżenia Komendy Powiatowej Policji wZ.
przeciwkoD. G., synowiB.iE.zd.S.,urodz. (...)wN.,
obwinionemu o to, że:
- w dniu 15 sierpnia 2015 roku, około godziny 18.30, w miejscowościZ., naulicy (...), kierując samochodem markiC., onumerze rejestracyjnym (...), nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru omijania innego pojazdu, w wyniku czego najechał na stojący znak drogowy U-20a, stwarzając zagrożenie bezpieczeństwa dla przewożonego pasażera,

tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw
I obwinionegoD. G.uznaje za winnego tego, że w dniu 15 sierpnia 2015 roku, około godziny 18.30, w miejscowościZ., naulicy (...), kierując samochodem markiC., onumerze rejestracyjnym (...), wymijając się z stojącym pojazdem, nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanej po prawej stronie zapory drogowej U-20a do wygradzania pasa drogowego wzdłuż jezdni, co stanowi wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowymi za to na podstawie powołanego przepisuart. 97kwwymierzamu karę grzywny w kwocie 100 (stu) złotych,
II na zasadzieart. 626 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądza od obwinionegoD. G.na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania, w tym na podstawieart. 118 § 1, § 3 i § 4 kpww zw. z§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaobciążaobwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w wysokości 100 (stu) złotych, a na podstawieart. 1, art. 3 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychwymierzaobwinionemu opłatę w kwocie 30 (trzydziestu) złotych.-
Sygn. akt II W 1884/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
W dniu 15 sierpnia 2015 roku, około godziny 18.30 obwinionyD. G.kierował należącym do niego samochodem osobowym markiC.,nr rej. (...), jadąc z pasażeremJ. M.ulicą (...)wZ.w kierunkuul. (...), jaką poprzedza znak drogowy - strefa zamieszkania. Po prawej stronie drogi z powodu znajdującej się w jezdni wyrwy, naulicy (...), w okolicach usytuowanego tam mostku stała ustawiona na drodze, zawężająca jezdnię na ok. 1,20 m zapora drogowa - znak U-20a, pasami biało - czerwonymi odwrócona w stronęulicy (...), a tyłem - szarą częścią w kierunku z jakiego nadjechał obwiniony. GdyD. G.wymijał się na tym odcinku z taksówkę markiV., która jechała z przeciwnego kierunku, zjechała na prawo i zatrzymała się - odbił w prawo, w wyniku czego zahaczył prawym zewnętrznym lusterkiem o zaporę drogową, która przewracając się poza lusterkiem zarysowała w jego pojeździe także szybę w prawych przednich drzwiach, słupek prawych tylnych drzwi oraz drzwi tylne prawe. Miejsce zdarzenia poprzedzał prosty odcinek drogi. Zapora drogowa U-20a mimo swego ustawienia była dobrze widoczna z większej odległości. Od strony z jakiej nadjechał obwiniony poza znakiem strefa zamieszkania, ustawiony był znak drogowy pionowy A12-b - zwężenie jezdni prawostronne.
(dowód: notatka urzędowa Komendy Powiatowej Policji wZ.z dnia 16 sierpnia 2015r. - k. 3,  protokół oględzin Komendy Powiatowej Policji wZ.pojazdu markiC.,nr rej. (...)z dnia 15 sierpnia 2015r. - k. 5-6, wydruki komputerowe 10 zdjęć - k. 7-9 oraz  zeznania świadkówJ. M.- k. 11,Ł. K.- 00:05:28 - 00:31:54 iM. G.- 00:31:54 - 00:54:07).
ObwinionyD. G.jest zatrudniony wfirmie (...), jako pracownik logistyki, za wynagrodzeniem około 2.000 zł miesięcznie. Posiada działkę rolną o powierzchni 11 arów, a także samochód markiC. (...). Pozostaje ujawniony w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego - rok wstecz od daty zdarzenia dwukrotne za przekroczenie prędkości.
(dowód: oświadczenie obwinionegoD. G.złożone do protokołu Komendy Powiatowej Policji wZ.przesłuchania w charakterze osoby co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie z dnia 7 września 2015 r. - k. 17, I nformacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dot. obwinionegoD. G.z dnia 30 października 2015 r. - k. 21 ).
ObwinionyD. G.w toku czynności wyjaśniającego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, korzystając z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Mimo prawidłowego wezwania na termin pierwszej z wyznaczonych rozpraw na dzień 16 lutego 2016r. - co sam potwierdził przekazanym w drugim dniu po dacie rozprawy usprawiedliwieniem nieobecności, jakie nie czyniło wskazanej przyczyny niestawiennictwa - wycinka drzew przy drodze dojazdowej, usprawiedliwioną przyczyną jego nieobecności - nie stawił się, podobnie zresztą jak na kolejny termin rozprawy z dnia 1 kwietnia 2016r., w następstwie czego zapadł w stosunku do niego wyrok zaoczny.
Sąd zważył, co następuje :
W przedmiotowej sprawie stan faktyczny ustalono w oparciu o zeznania świadkówJ. M.oraz funkcjonariuszy policjiŁ. K.iM. G.. Jadący z obwinionym jako pasażerJ. M.wskazał, iż wymijając się z taksówką jaka nadjechała z przeciwnego kierunkuD. G.odbił, uderzając w odwrócony do nich tyłem, zlewający się z asfaltem znak, którego żaden z nich nie zauważył. Potrącona zapora wywracając się porysowała auto. Wezwani przez obwinionego funkcjonariusze policji po przyjechaniu na miejsce zdarzenia zaporę drogową U-20a zastali podniesioną, zwróconą przodem w kierunkuul. (...), a tyłem w stronę z jakiej najechał obwiniony. Z relacji przekazanej im przez kierującego pojazdemD. G.wnosić należało, iż wymijając się na tym odcinku z jadącą z przeciwka taksówką, która zjechała na prawe pobocze i zatrzymała się, odbił w prawo - wcześniej jechał środkiem i wtedy zewnętrznym prawym lusterkiem zahaczył o znak jaki wywracając się zarysował mu auto. Zapory wcześniej nie widział, stała bowiem tyłem do jego kierunku jazdy. Po podniesieniu ustawiona została na poprzednim miejscu. W zasadniczym zakresie zeznania wszystkich świadków tworzą dość spójny przebieg zdarzeń, wzajemnie ze sobą korelując. Dostrzec należy, żeŁ. K.iM. G.są funkcjonariuszami policji, którzy zdarzenie obsługiwali ze względu na swe obowiązki zawodowe. Pewne wątpliwości w niniejszej sprawie może budzić ustawienie zapory w stosunku do jezdni, które w braku ku temu innych podstaw ustalono na podstawie wykonanych na miejscu, załączonych do akt zdjęć oznaczonych nr: 1, 6 i 10 oraz notatki urzędowej Komendy Powiatowej Policji wZ.z dnia 16 sierpnia 2015r., odnotowującej szerokość jezdni w miejscu poprzedzającym zaporę drogową - 4,60 m i na jej wysokości - 3,40 m, zestawiającym się z zeznaniami świadkówJ. M.iM. G.- jednocześnie przyjmując, iż po podniesieniu zapora ustawiona została w swym poprzednim miejscu. Przytaczane przez funkcjonariuszy policji zastrzeżenia co tego, że obwiniony wedle swej relacji miał nie widzieć zapory, a jednak wskazał jak była ustawiona, mające dyskwalifikować jego twierdzenia, nie przekonują Sądu - jest oczywistym, że po zdarzeniu odtwarzamy okoliczności i te dają mam podstawę do określonych stwierdzeń wyjaśniających zaistniałą sytuację. Dostrzec też należy, że świadekŁ. K.zeznał, że zapora gdy przyjechali na miejsce zdarzenia stała prostopadle do krawędzi jezdni, a następnie że w stosunku do przejeżdżającego samochodu usytuowana była raczej równolegle, z czego akurat trudno cokolwiek wnosić. Z kolei świadekM. G.zeznał, iż była ona ustawiona „w poprzek jezdni” i wchodziła w nią na około 1 metra, co potwierdzają czynności podjęte na miejscu zdarzenia - zdjęcia jak i pomiary. Tym samym należało przyjąć, iż zapora drogowa U 20a, służąca do wygradzania wzdłuż jezdni wchodziła w głąb jezdni i to na odcinku ok. 1,20 m, na co już dokładnie wskazują uwidocznione w notatce urzędowej zmierzone odległości. W następstwie takiego ustawienia zapory jej biało czerwone pasy skierowane były tylko w jedną stronę -ul. (...), a więc nie w kierunku z jakiego nadjechał obwiniony. ObwinionyD. G.właśnie ze względu na ustawienie znaku dokonał zgłoszenia zdarzenia policji, celem uzyskania potwierdzenia na jakie chciał się powołać występując o wypłatę odszkodowania z auto - casco. Nie wydaje się, by akurat w innym układzie wydarzeń podjął tego rodzaju decyzję. Marginalnie zauważyć od razu można, że wskazani wyżej funkcjonariusze policji -Ł. K.iM. G.przesłuchiwani w toku czynności wyjaśniających mylnie podali jako datę czynu - 16 sierpnia 2015r., co zostało przez nich sprostowane w zeznaniach złożonych w toku rozprawy - na dzień 15 sierpnia 2015r. i po zestawieniu ze sporządzoną dokumentacją, w tym protokołem oględzin pojazdu markiC. (...),nr rej (...), nie budzi żadnych wątpliwości.
Zdaniem Sądu w ustalonym stanie faktycznym nie można mówić o spowodowaniu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w tym jak sprecyzowano w zarzucie we wniosku o ukaranie - dla przewożonego pasażera. Znamię spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, występujące w art. 86 § 1 kw, wymaga by zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu było realnym, a nie hipotetycznym - pojawiła się groźba wypadku drogowego, kolizji. Obwiniony po odbiciu w prawo gdzie mógł zetknąć się jedynie z zaporą drogową, co nastąpiło - zahaczył o nią zewnętrznym prawym lusterkiem, nie powodując poza zarysowaniem obudowy lusterka dalej idących uszkodzeń. Uderzona zapora dopiero przewracając się doprowadziła do uszkodzeń - szyby w przednich prawych drzwiach, tylnych prawych drzwi i słupka prawych tylnych drzwi, również mających charakter jedynie zarysowań. Powyższe w ocenie Sądu nie przekłada się na rzeczywiste zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu. W pobliżu nie znajdowała się żadna osoba stąd zagrożenie przesunięto na pasażera jakie przy zamkniętej szybie i jej przerysowaniu nie przekłada się w ocenie Sądu na spowodowanie zagrożenia dla ruchu drogowego - samo zaś ewidentne niezachowanie przez obwinionego wymaganej ostrożności, nie wyczerpuje znamion z art. 86 § 1 kw. Marginalnie odnotować trzeba, że tego rodzaju zapory winny być wykonane z materiału nie stanowiącego zagrożenia dla osób i mienia - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa drogowego i warunków ich umieszczania na drodze poz.11.2Z.drogowe. W zaistniałym układzie okoliczności po uprzedzeniu stron o możliwości zmiany kwalifikacji czynu zart. 86 § 1kw naart. 97kw w zw. z art.art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowymprzyjęto, iż obwiniony swym działaniem dopuścił się wykroczenia polegającego na tym, że w dniu 15 sierpnia 2015 roku, około godziny 18.30, w miejscowościZ., naulicy (...), kierując samochodem markiC., onumerze rejestracyjnym (...), wymijając się ze stojącym pojazdem, nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanej po prawej stronie zapory drogowej U-20a do wygradzania pasa drogowego wzdłuż jezdni, co stanowi wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do treściart. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym- kierujący pojazdem jest obowiązany przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu lub przeszkody, a w razie potrzeby zmniejszyć prędkość, a nawet gdy zajdzie taka konieczność pojazd zatrzymać. Zgodnie z powołanym wyżejart. 97kw uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko przepisomustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowymlub przepisom wydanym na jej podstawie, podlega karze grzywny do 3000 złotych albo karze nagany. Obwiniony nie zachowując bezpiecznego odstępu od omijanej przeszkody, jaką stanowiła ustawiona na wyrwie w jezdni zapora drogowa - U-20a, zahaczył o nią zewnętrznym lusterkiem. Do zdarzenia doszło na prostym odcinku drogi, przy dobrej widoczności - było jasno, a sama zapora ustawiona w obszarze asfaltowej jezdni nie była niczym przesłonięta. Dodatkowo poprzedzał ją znak drogowy - pionowy A 12b - zwężenie prawostronne. Droga na odcinku poprzedzającym zaporę na mostku, była już zawężona. Poprzedzające zdarzenie zrelacjonowane przez obwinionego - poruszanie się środkiem jezdni, o czym miał informować funkcjonariuszy policji, przy zwężeniach drogi, ostatecznym do 3,40 na wysokości zapory, nie jest tożsame z oceną takiego sposobu poruszania się dokonywaną przy normalnej szerokości jezdni. Ten zresztą sposób poruszania na koniec, przy odbiciu w prawo prowadził do zetknięcia się z wchodzącą w jezdnię zaporą. Z zeznań słuchanych funkcjonariuszy policji wynika, iż nadjechali z tej samej strony co obwiniony i zapora mimo, że zwrócona w ich kierunku szarą strona była dla nich dobrze widoczna i to z większej odległości. Obwiniony poruszał się już w obszarze zabudowanym, jaki ogranicza prędkość do 20 km/ h dając większą możliwość odpowiedniego reagowania na zmieniającą się sytuację na drodze. Winien więc poruszać się z zachowaniem właściwego - bezpiecznego odstępu od pojawiającej przeszkody w postaci zapory, postawionej na wyrwie w jezdni.
Co do wymiaru kary :
Uznając obwinionegoD. G.za winnego wskazanego wyżej wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym- Sąd wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 zł. Określając ostateczny wymiar kary miano na uwadze okoliczności zdarzenia związane z nieprawidłowym ustawieniem na jezdni zapory drogowej pojedynczej U 20 a, jaka służy do wygradzania wzdłuż drogi, a nie w poprzek, co skutkowało jej odwróceniem pasami biało czerwonymi w jednym kierunku - przeciwnym niż ten z jakiego nadjechał obwiniony. Wprawdzie kierując pojazdem obwiniony nie obserwował z należytą uwagą jezdni - manewr omijania dotyczył widocznej z większej odległości zapory U-20 a, przy ostrzeżeniach o prawostronnym zwężeniu jednak ta wchodziła w część jezdni - co winno skutkować postawieniem w tym miejscu zapór do tzw. wygrodzeń poprzecznych mających na przemian pasy biało czerwone po obu stronach. Stąd nie sposób tu mówić o jakimkolwiek większym stopniu społecznej szkodliwości czynu, obciążającym obwinionego. Skutki zdarzenia nie były daleko idące - wiązały się z powstaniem zarysowań na aucie. Dodatkowo konsekwencje czynu obciążyły wyłącznie obwinionego skoro jedynym skutkiem pozostawało uszkodzenie jego pojazdu.D. G.jest zatrudniony wfirmie (...), jako pracownik logistyki, za wynagrodzeniem około 2.000 zł miesięcznie. Posiada działkę rolną o powierzchni 11 arów, a także samochód markiC. (...). W ocenie sądu możliwości zarobkowe i majątkowe obwinionego nie czynią wymierzonej mu kary grzywny dotkliwą, gdyż w tych okolicznościach nic nie uzasadnia takiej dotkliwości. Kara natomiast odpowiada dyrektywie wyrażonej w art. 33 § 1 kw, biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze jakie ma osiągnąć w stosunku do obwinionego. Sąd z uwagi na uprzednie naruszenia przezD. G.przepisów ruchu drogowego uznał, iż niewystarczającym pozostaje orzeczenie wobec niego nagany - trudno bowiem nie uwzględnić przyczynienia wynikającego z ustawienia - wchodzącej w jezdnię niewłaściwej zapory.
Orzeczenie o kosztach postępowania, wynikających z obowiązujących norm prawnych, znajduje swe uzasadnienie w treści powołanych w wyroku przepisówart. 626 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpwiart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpw,art. 118 § 1, § 3 i § 4 kpww zw. z§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. Nr 118, poz. 1269) orazart. 1, art. 3 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. nr 49, poz. 223 z późn. zm.).