Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 4218/15
Data wyroku: 2016-10-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Teza: niezastosowanie się  do synału świetlnego przez pieszego

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 października 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Małgorzata Gardocka
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 6 października 2016 roku, 21 października 2016 roku wW.
sprawy przeciwkoK. J.
córceP.iS.
urodzonej w dniu (...)wB.
obwinionej o to, że:
w dniu 20.03.2015 r. o godz. 14:50 wW.naul. (...)naruszyła zasady § 98 ust 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 31.07.2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. nr 170 poz. 1393), w ten sposób, że weszła na przejście dla pieszych podczas nadawanego czerwonego sygnału świetlnego.
tj. o wykroczenie zart. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń,

I
obwinionąK. J.uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu;

II
na podstawieart. 118 § 2 kpwokreśla, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt XI W 4218/15

UZASADNIENIE
K. J.została obwiniona o to, że w dniu 20 marca 2015 roku o godz. 14:50 wW.naul. (...)naruszyła zasady § 98 ust 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 31.07.2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. nr 170 poz. 1393), w ten sposób, że weszła na przejście dla pieszych podczas nadawanego czerwonego sygnału świetlnego, tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw.
Na postawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił, że w dniu 20 marca 2015 roku około godziny 14:50 obwinionaK. J., idąculicą (...)w stronęul. (...)przechodziła przez przejście dla pieszych (pasy) naskrzyżowaniu ulic (...)przy(...) Centrum (...)((...)). Przejście dla pieszych w tym miejscu podzielone jest na dwie części, które oddziela wysepka. Każda część przejścia posiada oddzielną sygnalizację świetlną. Obwiniona czekała przed przejściem wraz z innymi osobami. Zaczęła przechodzić po zmianie sygnału na zielony, który nie uległ zmianie aż do zakończenia pokonywania pasów przez obwinioną.
Następnie, idąculicą (...)w kierunkuAlei (...), obwiniona została zatrzymana przez funkcjonariuszy Policji:Ł. W.iK. S.. Zatrzymanie nastąpiło w odległości około 100 metrów od pokonywanego wcześniej przejścia dla pieszych. Funkcjonariusze ci czekali na obwinioną w zaparkowanym radiowozie w okolicach(...).
Powyższe ustalenia Sąd poczynił na podstawie wyjaśnień obwinionejK. J., złożonych w toku rozprawy głównej (k. 55), oceniając je jako wiarygodne i logiczne. Obwiniona konsekwentnie nie przyznawała się do popełniania zarzucanego jej czynu, wskazując szereg okoliczności świadczących o braku podstaw do przyjęcia, że to właśnie ona była sprawcą przedmiotowego wykroczenia drogowego. Obwiniona w sposób logiczny wyjaśniała okoliczności przejścia przez pasy: czas oczekiwania na zapalenie się zielonego światła, sposób w jaki się poruszała, a nawet jak była tego dnia ubrana.
Na poparcie zarzutów oskarżyciel publiczny przedstawił jedynie dowód z notatki urzędowej (k. 1) i lakoniczne zeznania świadkaŁ. W., który w toku czynności wyjaśniających stwierdził, że obwiniona weszła na przejście podczas nadawanego czerwonego sygnału świetlnego (k. 5). Treść zeznań świadka jest wyjątkowo lakoniczna. W zakresie zarzutu z art. 92 § 1 kw zawiera się tylko w jednym zdaniu świadka. Brak jest wskazania bliższych okoliczności faktycznych czynu, który miała popełnić obwiniona. ZarównoŁ. W., jak i drugi funkcjonariusz Policji –K. S., przesłuchani w charakterze świadków w toku rozprawy głównej, nie pamiętali przedmiotowego zdarzenia, powołując się na upływ czasu i wielość podobnych interwencji. Nie można było zatem uszczegółowić wersji prezentowanej przez oskarżyciela publicznego, w szczególności wykluczyć okoliczności, że policjanci zatrzymali inną osobę niż tę, którą wcześniej zauważyli i to w stosunkowo znacznej przecież odległości od przejścia, gdzie miało nastąpić przedmiotowe zdarzenie. Zdaniem Sądu, wobec konsekwentnych i pewnych wyjaśnień obwinionej, nie można wykluczyć, że doszło do zwykłej omyłki. Obwiniona nie została zatrzymana od razu na miejscu zdarzenia i policjanci mogli podjąć interwencję wobec niewłaściwej osoby. Brak jest możliwości wykluczenia wersji obwinionej, w szczególności wobec niepamięci okoliczności zdarzenia przez świadków i lakoniczności zeznań złożonych w toku czynności wyjaśniających. Stąd też Sąd wersję obwinionej uznaje za wiarygodną.
Wiarygodne są pozostałe ujawnione dowody w postaci zdjęć i dokumentów – nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność i żadna ze stron ich nie kwestionowała.
Mając na uwadze wszystkie powyższe względy – uznając, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających sprawstwo obwinionej - Sąd uniewinniłK. J.od popełnienia zarzucanego jej czynu, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa (art. 118 § 2 kpw).