Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Cz 2010/15
Data wyroku: 2016-02-16 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Andrzej Dyrda, Roman Troll, Anna Hajda
Słowa kluczowe: Koszty Procesu
Podstawa prawna: art. 101 kpc

Sygn. akt III Cz 2010/15

POSTANOWIENIE
Dnia 16 lutego 2016 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Dyrda
Sędziowie SO Anna Hajda
SR (del.) Roman Troll (spr.)
po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwR.
przeciwkoA. O.(O.)
o zwolnienie spod egzekucji
na skutek zażalenia powódki
na punkt 2 postanowienia Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 16 lipca 2015 roku, sygn. akt II C 431/14
postanawia:

1
oddalić zażalenie,

2
zasądzić od powódki na rzecz pozwanego 150 zł (sto pięćdziesiąt złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym.

SSR (del.) Roman Troll SSO Andrzej Dyrda SSO Anna Hajda
Sygn. akt III Cz 2010/15

UZASADNIENIE
Postanowieniem z 16 lipca 2015 roku Sąd Rejonowy w Rybniku w punkcie 2 zasądził od powódki na rzecz pozwanego 2417 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, że umorzono postępowanie w sprawie o zwolnienie ruchomości spod egzekucji, natomiast powódka nie zwracała się bezpośrednio do pozwanego o zwolnienie spod egzekucji zajętych ruchomości, pozwany zaś jeszcze przed doręczeniem odpisu pozwu w piśmie do komornika wyraził zgodę na zwolnienie ich spod egzekucji, co powoduje, że pozew był zbędny – wystarczyłoby, aby powódka zwróciła się do wierzyciela o zwolnienie zajętych przyczep i przedstawiła dowody rejestracyjne. Powódka nie zwróciła się do pozwanego będącego dysponentem postępowania egzekucyjnego z takim żądaniem, a w trakcie postępowania rozpoznawczego została poinformowana o uchyleniu zajęcia przez komornika na rozprawie 8 kwietnia 2015 roku, a pomimo tego nadal podtrzymała żądanie pozwu. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazanoart. 101 k.p.c., a na koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego i opłata od pełnomocnictwa.
Zażalenie na to postanowienie co do kosztów postępowania złożyła powódka i zarzuciła mu obrazę przepisów postępowania, a to:art. 101 k.p.c.poprzez jego zastosowanie pomimo braku ku temu podstaw w zgromadzonym materiale procesowym, a takżeart. 98 k.p.c.poprzez jego niezastosowanie. Przy tak postawionych zarzutach wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów procesu.
W odpowiedzi na zażalenie pozwany wniósł o jego oddalenie jako bezzasadnego i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W rozpoznawanej sprawie należy ustalić czy pozwany dał podstawy do wytoczenia powództwa biorąc pod uwagę dokumenty złożone w aktach postępowania egzekucyjnego. Wynika z nich, że ruchomości zostały zajęte(...)roku, ale dłużniczka nie była obecna przy zajęciui dopiero pismem z następnego dnia komornik wezwał go do wskazania kto jest właścicielem zajętych ruchomości. Dłużniczka(...)roku wskazała, że właścicielem ruchomości, których dotyczy obecne postępowanie, jest powódka. W imieniu dłużniczki pismo to podpisał jej pełnomocnik, będący jednocześnie pełnomocnikiem powódki w obecnej sprawie. W piśmie tym w żaden sposób nie wskazano bliższych danych (adresu) właściciela, czyli powódki, co uniemożliwiło komornikowi poinformowanie jej o zajęciu. To dlatego komornik zwrócił się pismem z 24 lutego 2014 roku do dłużniczki o dokładne dane adresowe właścicieli wskazanych ruchomości. Nie otrzymał jednak żadnej odpowiedzi, a dłużniczka złożyła skargę na czynności komornika związane z zajęciem ruchomości. O zajęciu ruchomości wierzyciel (pozwany) dowiedział się tuż po dokonaniu tej czynności 22 stycznia 2014 roku, a w kwietniu 2014 roku wniósł o przeprowadzenie licytacji - nie był bowiem świadomy, że stanowią one własność osoby trzeciej (nikt go o tym nie informował i nikt go nie wzywał do zwolnienia ich spod egzekucji). Dopiero w lipcu 2014 roku komornik poinformował wierzyciela o stanie egzekucji, a ten pismem z 5 września 2014 roku wyraził zgodę na wyłączenie spod egzekucji tych ruchomości (objętych obecnie prowadzonym postępowaniem rozpoznawczym). Wówczas pozwany nie dysponował jeszcze pozwem złożonym w rozpoznawanej sprawie, nie jest więc to uznanie powództwa, ale te czynności wskazują na jego postawę wobec zajęcia ruchomości. Pozew w sprawie pozwany otrzymał dopiero 8 kwietnia 2015 roku na rozprawie i wtedy został mu zakreślony termin czternastu dni do zajęcia stanowiska. W zakreślonym terminie uznał powództwo i wniósł o zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów postępowania.
Nie jest więc tak, jak wskazuje w zażaleniu powódka, że pozwany wniósł o zwolnienie spod zajęcia dopiero po otrzymaniu postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, które doręczono mu 25 lutego 2015 roku (postanowienie to zapadło 9 lutego 2015 roku).
Powództwo wytoczone przez powódkę było zasadne, ale pozwany nie dał jej żadnych powodów do jego wytoczenia.
Oceniając możliwość zastosowaniaart. 101 k.p.c.w rozpoznawanej sprawie trzeba także mieć na uwadze to, że pozwany wnosząc o zwolnienie zajętych przedmiotów spod egzekucji nie wiedział jeszcze o żądaniu pozwu, bo we wrześniu 2014 roku nie dysponował żadnymi informacjami związanymi z tym, jakich ruchomości dotyczy złożony pozew, mimo tego wniósł o zwolnienie przedmiotów zajętych w tej sprawie. Dokonał tego przed rozpoznaniem wniosku o zabezpieczenie. Jednocześnie powódka wiedziała kto jest wierzycielem, nie wezwała go o zwolnienie zajętych przedmiotów spod egzekucji, a przecież dokonanie tego wezwania spowodowałoby zwolnienie zajętych przedmiotów spod zajęcia bez konieczności złożenia pozwu, a pozwanemu umożliwiłoby skonkretyzowanie oświadczenia w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji.
Nie można także uznać za zasadną tezy powódki podniesionej w zażaleniu, że już na rozprawie 8 kwietnia 2015 roku pozwany powinien uznać powództwo, bo to była jego pierwsza czynność procesowa. Ta teza jest niezasadna, bo w chwili składania oświadczenia na tej rozprawie pełnomocnik pozwanego nie był w posiadaniu pozwu, gdyż odpisu pozwu pozwanemu ani jego pełnomocnikowi nie doręczono. Dopiero po zajęciu stanowiska przez pełnomocnika powoda, w końcowej części rozprawy, doręczono pełnomocnikowi pozwanego odpis pozwu z załącznikami, a następnie sąd zobowiązał go do przedstawienia stanowiska w terminie czternastu dni i odroczył termin rozprawy. Po doręczeniu pozwu na tej rozprawie pozwany żadnego stanowiska nie zajął i nie dokonywał żadnych czynności. Dopiero więc z chwilą doręczenia pozwu 8 kwietnia 2015 roku zawisła sprawa pomiędzy stronami, wtedy też pozwany dowiedział się czego dokładnie żąda powódka. Wcześniej takich informacji nie miał, bo nie doręczono mu odpisu pozwu. Dlatego też w tym konkretnym przypadku wyrażenie zawarte wart. 101 k.p.c.„przy pierwszej czynności procesowej” należy tłumaczyć w ten sposób, że jest to pierwsza czynność procesowa po doręczeniu pozwu (por. por.A. Z.: [w:]Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz pod red.A. Z.,W.2008,s. 199). Trudno bowiem uznać powództwo jeszcze przed doręczeniem odpisu pozwu, gdy nie zna się jego treści, a co za tym idzie nie zna się żądania strony powodowej. Dopiero powzięcie wiadomości o żądaniu strony powodowej umożliwia dokonanie czynności związanych z uznaniem powództwa. Dodać należy, że pozwany w żaden sposób nie polemizował z żądaniami powódki, a na rozprawie8 kwietnia 2015 roku jedynie wskazał, że nie otrzymał odpisu pozwu i wniósł o zakreślenie czternastu dni do ustosunkowania się do żądania w nim zawartego.
Dlatego też zarzuty zażalenia są bezzasadne, a Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował regulacjęart. 101 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, na podstawieart. 385 k.p.c.w związku zart. 397 § 1 i 2 k.p.c., zażalenie jako bezzasadne należało oddalić.
O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.w związku zart. 99 k.p.c.oraz § 6 pkt 3 i § 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionegoz urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), albowiem pozwany wygrał sprawę, a poniósł koszty postępowania w postaci wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 150 zł.
SSR (del.) Roman Troll SSO Andrzej Dyrda SSO Anna Hajda