Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 354/16
Data wyroku: 2016-07-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Renata Gąsior
Słowa kluczowe: Renta Rodzinna
Podstawa prawna: art 68 m ust 1 pkt 3 w zw z art 65 ust 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z fus

Sygn. akt VII U 354/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 lipca 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący  SSO Renata Gąsior
Protokolant Urszula Kalinowska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. w Warszawie
sprawyD. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.
o rentę rodzinną
na skutek odwołaniaD. M.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.z dnia 10 grudnia 2015 r., znak:(...)
oddala odwołanie.

UZASADNIENIE
W dniu 18 stycznia 2016 r.D. M.złożyła za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału wW.odwołanieod decyzji ww. organu rentowego z dnia 10 grudnia 2015 r. znak:(...)w przedmiocie odmowy prawa do renty rodzinnej po zmarłym w dniu 11 sierpnia 2015 r. ojcuR. M.. Odwołująca zaskarżyła decyzję w całości i wniosła o jej zmianę poprzez przyznanie jej prawa do renty rodzinnej po zmarłym ojcu.
W uzasadnieniu odwołaniaD. M.wyjaśniła, że komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 19 listopad 2015 r. uznała ją za osobę niebędącą całkowicie niezdolną do pracy. W ocenie ubezpieczonej stanowisko komisji zostało wydane z pominięciem okoliczności w postaci istniejącej od urodzenia niepełnosprawności, potwierdzonej orzeczeniem o stopniu niepełnosprawnościz dnia 22 kwietnia 2015 r. Ubezpieczona wskazała, że ze względu na charakter dysfunkcji możliwe jest zatrudnienie jej wyłącznie w warunkach pracy chronionej, czego konsekwencją jest znacznie ograniczony udziałna konkurencyjnym rynku pracy. Odwołująca zaznaczył również,że zatrudnienie w aktualnej formie, mając na względzie wysokość dochodu oraz jego czasowy charakter nie pozwala na osiągnięcie poziomu egzystencji zbliżonego do sytuacji sprzed śmierci ojca, a w tej sytuacji przyznanie jej renty rodzinne stanowiłaby dla niej formę kompensaty utraconych środków.
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 18 lutego 2016 r.Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.wniósł o oddalenie odwołaniaD. M.na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ rentowy wyjaśnił,że w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem odwołującej z dnia24 sierpnia 2015 r. została ona skierowana na badanie przez komisję lekarską ZUS, która orzeczeniem z dnia 19 listopada 2015 r. ustaliła, że badana nie jest niezdolna do pracy. W tych okolicznościach organ rentowy stwierdził,że odwołująca nie spełnia warunków do przyznania jej renty rodzinnej określonych w art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach, co czyni decyzję zasadną i zgodną z prawem.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
D. M.,urodzona w dniu (...), od dzieciństwa cierpi na lekkie upośledzenie umysłowe, przejawiające się dysfunkcją poznawczą, zaburzeniami nastroju i koncentracji oraz nerwowością, a także stanami depresyjnymi(dokumentacja medyczna odwołującej k. 21 a.s., opinia biegłej psychiatry z 01.05.2016 r. k. 24 a.s.).
W czerwcu 1997 r. odwołująca została zaliczona do trzeciej grupy inwalidzkiej. Z kolei od 17 lutego 2012 r.D. M.zaliczonodo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i jako odpowiednie zatrudnienie wskazano pracę w warunkach chronionych(wypis z treści orzeczenia komisji lekarskiej k. 3 tom I a.r., orzeczenie o stopniu niepełnosprawnościz 22.04.2015 r. k. 8 tom III a.r.)
W związku ze stwierdzoną dysfunkcją odwołująca realizowała naukęw systemie szkoły specjalnej. Posiada wykształcenie zawodowe jako cukiernik przemysłowy, nigdy jednak nie podjęła zatrudnienia w wyuczonym zawodzie – pracowała między innymi jako pomoc kuchenna w szpitalu oraz na poczcie przy rozdzielaniu listów(orzeczenie kwalifikacyjne nr(...)k. 2 tom I a.r., zaświadczenie z(...)wS.k. 21 a.r. tom V, świadectwo ukończenia szkoły podstawowej k. 23-25 tom V a.r.).
W dniu 25 sierpnia 2015 r. odwołującaD. M.złożyła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału wW.wniosek o rentę rodzinną po jej zmarłym w dniu 11 sierpnia 2015 r. ojcuR. M.(wnioseko rentę rodzinną k. 1-17 tom V a.r., kopia odpisu skróconego aktu zgonuR. M.k. 19 tom V a.r.).
W toku postępowania prowadzonego przez organ rentowyD. M.została skierowana na badanie przez lekarza orzecznika ZUS, który orzeczeniem z dnia 12 grudnia 2015 r. uznał, że odwołująca nie jest całkowicie niezdolnado pracy. Stanowisko lekarza orzecznika ZUS potwierdziła komisja lekarska ZUS orzeczeniem nr(...)z dnia 19 listopada 2015 r. W oparciu o powyższe stanowiska organów orzeczniczych Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał,że odwołująca nie spełnia warunków do otrzymania renty rodzinnej określonych w art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy emerytalnej i wydał w dniu 10 grudnia 2015 r. skarżoną decyzję znak:(...)na mocy której odmówił przyznaniajej prawa do renty rodzinnej(orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 12.10.2015 r. k. 27 tom V a.r., orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 19.11.2015 r. k. 29 tom V a.r., skarżona decyzja ZUS z 10.12.2015 r. k. 31 tom V a.r.).
D. M.złożyła odwołanie od powyższej decyzji, inicjując tym samym niniejsze postępowanie(odwołanie k. 2 a.s.).
Postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego lekarza specjalisty psychiatry celem ustalenia,czy odwołująca się jest zdolna czy też całkowicie lub częściowo niezdolnado pracy zarobkowej, ze szczególnym wskazaniem daty powstaniatej niezdolności, czy jest to niezdolność trwała czy okresowa, a jeżeli okresowa to na jaki okres, a także czy niezdolność powstała do ukończenia 16 lat,do ukończenia nauki w szkole jeśli przekroczyła 16 lat życia, nie dłużej jednak niż do osiągnięcia 25 lat, czy odwołująca się jest zdolna czy też niezdolnado samodzielnej egzystencji oraz czy wskazane jest zajęcie stanowiska przez biegłego innej specjalności(postanowienie z 15.03.2016 r. k . 9 a.s.).
Odwołująca od stycznia 2008 r. leczy się w(...)wL.z rozpoznaniem: zespół depresyjny, upośledzenie lekkie.W trakcie leczenia odwołująca była apatyczna, nerwowa, labilna emocjonalnie, doskwierał jej okresowy brak chęci do działania oraz zaburzenia uwarunkowane sytuacyjnie. Stosowano leczenie farmakologiczne, odwołująca zażywała lekim. in. wenlafaksynę, sertralnę, dixepinę. Podczas ostatniej wizyty w Poradniw październiku 2015 r. odwołująca skarżyła się na obniżony nastrój i pogorszone samopoczucie oraz spowolniały tok myśli(dokumentacja medyczna odwołującej k. 21 a.s., opinia biegłej psychiatry z 01.05.2016 r. k. 24 a.s.).
Aktualnie odwołująca mieszka z matką, pomaga jej w prowadzeniu gospodarstwa domowego wykonując czynności takie jak robienie zakupów czy też pomoc w gotowaniu. Odwołująca ma znajomych i spotyka się z nimi. Obecnie nie pracuje(opinia biegłej psychiatry z 01.05.2016 r. k. 24 a.s.).
Podczas badania odwołującej w dniu 1 kwietnia 2016 r., przeprowadzeniu wywiadu oraz po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną załączonądo akt sprawy biegła sądowa lekarz psychiatra w opinii z dnia 1 maja 2016 r. rozpoznała u odwołującej upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim oraz zaburzenia nastroju i adaptacyjne. W ocenie biegłej początek naruszenia sprawności organizmu miał miejsce w dzieciństwie, a nasilenie dolegliwości powoduje częściową niezdolność do pracy zawodowej. Z przyczyn psychiatrycznych odwołująca nie jest całkowicie niezdolna do pracy zawodowej ani do samodzielnej egzystencji(protokół badania lekarskiego z 01.04.2016 r.k. 22-23 a.s., opinia biegłej psychiatry z 01.05.2016 r. k. 24 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny w całości na podstawie dowodów z dokumentów załączonych do akt niniejszej sprawy orazz uwzględnieniem opinii biegłej sądowej z zakresu psychiatriiM. L.. Dowody zgromadzone w sprawie nie były kwestionowane przez stronyi nie budziły zastrzeżeń Sądu, wobec czego zostały uznane w całościza wiarygodne.
Dowody z dokumentów stanowiły dokumentację medycznąD. M.załączoną do akt sprawy i akt rentowy, jak również dokumenty urzędowe organu rentowego. Dokumenty medyczne odwołującej zawierały podstawowe informacje o doskwierających jej schorzeniach oraz historię ich leczenia,a ich wartość należy podkreślić w kontekście źródła informacji dla biegłej sądowej powołanej w niniejszej sprawie.
Mając na względzie charakter schorzeń dolegających odwołującej Sądw toku postępowania dopuścił dowód z opinii biegłej sądowej z zakresu psychiatriiM. L.. Biegła powołana w sprawie sporządziła swoją opinię na podstawie dokumentów medycznych odwołującej załączonych do akt sprawy i akt rentowy oraz po przeprowadzeniu wywiadu i badania lekarskiego na jej osobie. Sposób sporządzenia opinii nie budził zastrzeżeń Sądu – biegła dokonała wszechstronnej analizy zdrowia odwołującej w zakresie swojej specjalności w oparciu o fachowe źródła medyczne i szczegółowo odniosła się do postawionej przez Sąd tezy dowodowej. Strony nie kwestionowały waloru dowodowego opinii biegłej, wobec czego, w kontekście prawidłowości jej sporządzenia, Sąd uznał przedmiotową opinię za istotny element ustaleń stanu faktycznego, w całości podzielając wnioski prezentowane przez biegłą.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
OdwołanieD. M.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznychz dnia 10 grudnia 2015 r. znak:(...)było niezasadne i jako takie podlegało oddaleniu.
Zaistniały pomiędzy stronami spór w niniejszej sprawie koncentrował się wokół prawaD. M.do świadczenia w postaci renty rodzinnejpo zmarłym ojcuR. M..
Instytucja renty rodzinnej została uregulowana w przepisachustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 748 ze zm.). Zgodnie z art. 65 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili śmierci miała ustalone prawodo emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy lub spełniała warunki wymagane do uzyskania jednego z tych świadczeń. Przy ocenie prawa do renty rodzinnej przyjmuje się, że osoba zmarła była całkowicie niezdolna do pracy.Z kolei w myśl art. 68 ust. 1 ustawy emerytalnej prawo do renty rodzinnej mają dzieci własne, dzieci drugiego małżonka i dzieci przysposobione:

1
do ukończenia 16 lat,

2
do ukończenia nauki w szkole, jeżeli przekroczyły 16 lat życia,nie dłużej jednak niż do osiągnięcia 25 lat życia, albo

3
bez względu na wiek, jeżeli stały się całkowicie niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji lub całkowicie niezdolne do pracyw okresie, o którym mowa w pkt 1 lub 2.

Jak wynika z cytowanych powyżej przepisów, otrzymanie świadczeniaz tytułu renty rodzinnej jest możliwe w sytuacji spełnienia przesłanek określonych w ustawie. Zainteresowany musi być uprawnionym członkiem rodziny zmarłego, któremu przysługiwało prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. Uprawnionym na gruncie wskazanej wyżej ustawy jest między innymi dziecko zmarłego, któremu renta rodzinna po zmarłym rodzicu przysługuje w trzech przypadkach. Ze względu na okoliczności niniejszej sprawy istotny jest ostatni z przypadków określony w art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach. Literalna wykładnia tego przepisu prowadzido wniosku, że przesłanka w nim określona jest spełniona w dwóch sytuacjach mogących wystąpić niezależnie od siebie. I tak, możliwe jest przyznanie renty rodzinnej bez względu na wiek, jeśli dziecko jest całkowicie niezdolne do pracy i samodzielnej egzystencji, lub też jest całkowicie niezdolne do pracyi niezdolność ta powstała przed ukończeniem przez dziecko 16 lub 25 roku życia.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, żeD. M.spełniała przesłankę uzyskania renty rodzinnej wynikającą z art. 65 ust. 1 ustawyo emeryturach i rentach. Jest ona bowiem córką zmarłegoR. M.,a więc członkiem jego rodziny, co wynikało wprost z przedłożonejdo akt rentowych kopii odpisu skróconego zgonu. Poza sporem pozostawała również kwestia prawaR. M.do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy bądź spełnianie przez niego warunków wymaganedo uzyskania jednego z tych świadczeń w chwili jego śmierci – okolicznośćta nie była kwestionowana przez organ rentowy.
W niniejszej sprawie organ rentowy opierając wskazane w skarżonej decyzji rozstrzygnięcie na stanowiskach organów orzeczniczych ZUS, które zgodnie wskazywały na brak podstaw do uznania odwołującej za całkowicie niezdolną do pracy, stwierdził, że ubezpieczona nie spełnia przesłanek koniecznych do przyznania jej prawa do renty rodzinnej. Na stanowisku przeciwnym stanęła odwołująca, kwestionując zarówno zasadność skarżonej decyzji jak i prawidłowość oceny jej stanu zdrowia dokonanej przez organy orzecznicze ZUS oraz wskazując, że jest osobą o orzeczeniu umiarkowanej niepełnosprawności i nie jest w stanie pracować w innym miejscu pracy niżw zakładzie pracy chronionej. W tych okolicznościach, biorąc pod uwagę wiek odwołującej na dzień orzekania (43 l.), należało rozważyć, czy spełnia ona kryteria określone w art. 68 ust. 1 pkt. 3 ustawy o emeryturach i rentach. Główną kwestią wymagającą rozważenia na niniejszej sprawy było więc ustalenie, czyD. M.jest osobą niezdolną do pracy orazdo samodzielnej egzystencji, jakiego rodzaju jest to niezdolność i kiedy powstała. Dokonanie stosownych ustaleń w powyższym zakresie wymagało,w kontekście schorzeń dolegających odwołującej, zasięgnięcia przez Sąd informacji specjalnych z zakresu psychiatrii.
Niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskaniapo przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy emerytalnej). Przy ocenie stopniai trwałości tej niezdolności oraz rokowania, co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej)(zob. wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2004 roku, II UK 222/03).Przepisart. 12 powołanej wyżej ustawy rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy – całkowitą i częściową. Zgodnie z ust. 3 w/w przepisu częściowo niezdolnądo pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolnośćdo pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2000 r., II UKN 134/00 i z dnia 7 września 1979 r., II URN 111/79).
Z kolei zgodnie zart 13 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychniezdolność do samodzielnej egzystencjito spowodowana naruszeniem sprawności organizmu konieczność stałejlub długotrwałej opieki i pomocy drugiej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem pojęcieto ma szeroki zakres przedmiotowy, obejmuje bowiem opiekę oznaczającą pielęgnację, a więc zapewnienie ubezpieczonemu możliwości poruszania się, odżywiania, zaspokajania potrzeb fizjologicznych, utrzymywania higieny osobistej a także pomoc w załatwianiu elementarnych spraw życia codziennego, takich jak robienie zakupów, uiszczanie opłat czy składanie wizyt u lekarza. Niezdolność do samodzielnej egzystencji ma więc wymiar podwójny, dotyczący zarówno podstawowych czynności dotyczących własnej osoby, jak i czynności życia codziennego. Orzeczenie niezdolności do samodzielnej egzystencji wymaga niemożności samodzielnego wykonywania tych czynności łączniena obu wskazanych płaszczyznach.
Przechodząc do rozważań, mając na uwadze cytowane wyżej przepisy oraz ich ugruntowaną w orzecznictwie wykładnię, Sąd oparł się przede wszystkim na treści opinii biegłej sądowej psychiatry powołanej w niniejszej sprawie.Biegła w sposób jednoznaczny wskazywała na okoliczności dotyczące stanu zdrowia ubezpieczonej, które w ocenie Sądu miały istotne znaczeniedla rozstrzygnięcia kwestii stanowiącej istotę sporu. Odwołująca od urodzenia cierpi na upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim, przejawiające sięw zaburzeniach koncentracji, nastroju, dysfunkcji poznawczej oraz okresowymi stanami nerwowymi i depresyjnymi. Stan zdrowia odwołującej stanowił podstawę do zakwalifikowania jej do specjalnego trybu nauczania, który odwołująca ukończyła w stopniu średnim. Odwołująca leczy się w(...)od 2008 r. i od tamtej pory pozostaje w kontakciez lekarzami w ramach konsultacji, podejmowała również leczenie farmakologiczne. W czerwcu 2012 r. odwołująca została zaliczonado umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do 2018 roku.
W ocenie Sądu schorzenie na które odwołująca cierpi od dzieciństwa nie naruszają jej stanu zdrowia w stopniu uzasadniającym stwierdzenie, że pozostaje ona całkowicie niezdolna do pracy. Biegła psychiatra powołana w niniejszej sprawie oceniła stopień dolegliwości odwołującej jako powodujący częściową niezdolność do pracy zawodowej, a dowody zebrane w sprawie potwierdzają ocenę biegłej. Stwierdzone u odwołującej objawy związane z dolegającymi jej schorzeniami takie jak zaburzenia koncentracji czy nastroju zdaniem Sądunie pozostają bez wpływu na jej zdolność do podjęcia i wykonywania pracy, jednakże całkowicie tej zdolności nie wykluczają. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że w przeszłości odwołującej udawało się podjąć zatrudnienie i wykonywać pracę jako pomoc kuchenna w szpitalu czyteż na poczcie. Co prawda odwołująca miała pewne problemy z utrzymaniem zatrudnienia, jednakże okoliczności te w większości przypadków wynikałyz czynników zewnętrznych, takich jak przedłużająca się choroba czy też redukcja etatów, a nie jej ogólnym stanem zdrowia pozostającym w ścisłym związku z rozpoznaną u niej dysfunkcją. Sąd miał również na względzie,że odwołująca zdobyła wykształcenie zawodowe jako cukiernik przemysłowy, jednakże nigdy w tym zawodzie zatrudnienia nie podjęła, co pozwala przyjąć,że odwołująca ma pewne, choć ograniczone, możliwości poszukiwaniai znalezienia zatrudnienia na konkurencyjnym rynku pracy.
Materiał dowodowy nie dostarczył również podstaw do stwierdzenia,że odwołująca jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Jak bowiem wynikaz wywiadu przeprowadzonego przez biegłą, odwołująca, mimo niechęcido działania, jest w stanie podejmować czynności w zakresie realizowania nie tylko swoich podstawowych potrzeb, lecz również podstawowych potrzeb jej matki oraz prowadzonego wspólnie gospodarstwa domowego. Odwołująca pomaga matce, na której utrzymaniu pozostaje, w zajmowaniu się domem – chodzi na zakupy, sprząta, pomaga przy gotowaniu. Znamienny w ocenie Sądu jest fakt, że odwołująca jest w stanie sama wychodzić z domu i spotykać się ze znajomymi, na co sama wskazała podczas wywiadu przeprowadzonego przez biegłą psychiatrę. Dowody zebrane w sprawie nie dają natomiast podstawdo przyjęcia, że odwołująca ma ograniczone możliwości w zakresie samodzielnego zaspokajania potrzeb fizjologicznych, utrzymywania higieny osobistej czy też załatwianiu elementarnych spraw życia codziennego.
Wobec powyższych okoliczności w ocenie Sądu brak w materiale dowodowym podstaw do stwierdzenia, że odwołująca spełnia warunkido otrzymania renty rodzinnej po zmarłym ojcu określone w art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy emerytalnej. Stwierdzenie częściowej niezdolności do pracy oraz częściowej niezdolności do samodzielnej egzystencji nie jest bowiem wystarczające do uznania, że przesłanki określone we wskazanym wyżej przepisie zostały spełnione. Niewykazanie możności zakwalifikowania odwołującej jako osoby spełniającej przesłanki określone w art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy emerytalnej skutkowało uznaniem decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za rozstrzygnięcie znajdujące podstawę w rzeczywistym stanie rzeczy i jako takie prawidłowe oraz zgodne z prawem.
Wobec powyższych okoliczności, cytowanych przepisów prawa oraz przeprowadzonych rozważań Sąd oddalił odwołanieD. M.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału wW.z dnia 10 grudnia 2015 r. znak:(...)jako niezasadne, o czym na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.orzekł w sentencji wyroku.
Zarządzenie:(...)
(...)