Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 17/16
Data wyroku: 2016-06-06 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt V.2 Ka 17/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 26 października 2015 r. Sąd Rejonowy w Rybniku uznałR. W.za winnego tego, że w dniu 23 listopada 2014r. wS.naul. (...)około godz. 11:00 prowadził w ruchu lądowym po drodze publicznej pojazd mechaniczny markiO. (...)onr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości pomiędzy 2,8 promila – 3 promile alkoholu we krwi, tj.za winnego popełnienia występku zart. 178a § 1 kki za czyn ten na mocyart. 178a § 1 kkwymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 69 § 1i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkw brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 kkwarunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 2 lat tytułem próby.
Na mocyart. 71 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę grzywny w rozmiarze 40 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30zł.
Na mocyart. 42 § 2 kkw brzmieniu obowiązującym przed 18 maja 2015r. w zw. zart. 4 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.
Na mocyart. 63 § 2 kk, w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015r. w zw. zart. 4§ 1 kkna poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy oskarżonego od dnia 23 listopada 2014r. do dnia 26 października 2015r.
Na mocyart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. H.kwotę brutto 619,92zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę z urzędu świadczoną na rzecz oskarżonego oraz na mocyart. 627 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 240zł i wydatki poniesione od chwili wszczęcia postępowania w sprawie do kwoty 1272,58zł, zaś na mocyart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonego z obowiązku uiszczenia kosztów związanych z wynagrodzeniem dla obrońców z urzędu, którymi obciążył Skarb Państwa.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego który zaskarżył wyrok w całości zarzucając :
1.na zasadzieart. 438 pkt 3 kpkbłąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn tj.,że w dniu 23 listopada 2014r. wS.naul. (...)około godz. 11:00 prowadził w ruchu lądowym po drodze publicznej pojazd mechaniczny znajdując się w stanie nietrzeźwości, w sytuacji kiedy to brak jednoznacznych dowodów na potwierdzenie jego winy;
2.na zasadzieart. 438 pkt 2 kpkobrazę przepisów postępowania karnego tj.art. 624 § 1 kpkpoprzez zasądzenie od oskarżonego kosztów postępowania do kwoty 1272,58zł pomimo wszelkich podstaw do tego, aby uznać, iż uiszczenie tych kosztów byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe z uwagi na jego sytuację majątkową i rodzinną.
W oparciu o w/w zarzuty obrońca oskarżonego wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, bądź zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zwolnienie oskarżonego od obowiązku zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania oraz zasądzenie kosztów obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze i zwolnienie oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
apelacja obrońcy nie zasługuje na uwzględnieni a podniesione w niej zarzuty i wnioski są nie trafne. Podniesiony w apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku jest nie trafny. Tymczasem" zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku może okazać się trafnym tylko wówczas, gdy podnoszący go w apelacji zdoła wykazać sądowi orzekającemu w I instancji uchybienie przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na nieuwzględnieniu przy jej dokonywaniu - tak zasad logiki, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jak też całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności (art. 410 kpk). W sytuacji, w której takowych uchybień on nie wykazuje, poprzestając ( co jest bardzo częstym zjawiskiem ) na zaprezentowaniu własnej, nieliczącej się ( na ogół ) z wymogami tegożart. 410 kpk, nie sposób uznać, że rzeczywiście Sąd I instancji dopuścił się przy wydaniu tego zaskarżonego orzeczenia tego rodzaju uchybienia."(wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27.04.2006 r. II AKa 80/06 Lex nr 183575). Sąd rejonowy w przedmiotowej sprawie wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia jednocześnie wskazując przesłanki którymi się kierował odmawiając wiary dowodom przeciwnym przy czym dokonanych ustaleń dokonał zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Obrońca oskarżonego w swojej apelacji opiera się na wyjaśnieniach oskarżonegoR. W., który zaprzeczył aby prowadził samochód w stanie nietrzeźwości, spożył alkohol ( dwa piwa ) po tym jak wjechał do rowu. Zupełnie pomija obrońca oskarżonego zeznania świadków funkcjonariuszy policjiD. K.iŁ. O.którzy po przybyciu na miejsce zdarzenia wskazywali, że oskarżony podawał im różne wersje w jaki sposób znalazł się samochodem w rowie i kiedy spożywał alkohol. Biegły z zakresu toksykologiiA. O.w swojej opinii wyraźnie wskazał, że wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie czasu i ilości spożytego alkoholu nie można dać wiary. Obliczenie retrospektywne wykazały, że stężenie alkoholu we krwi oskarżonego w dniu zdarzenia około godziny 11:00 oscylowały w podziale wartości pomiędzy 2,8 promila do 3 promili. Gdyby oskarżony konsumował alkohol jak twierdził w deklarowanym czasie i ilości to maksymalne stężenie alkoholu o godzinie 11:37 byłoby znacznie niższe w początkowej fazie wchłaniania a o godzinie 12:46 osiągnęłoby maksymalne stężenie 1.8 promila a następnie by malało. Skoro wyniki badania wskazują na malejąca zawartość alkoholu wskazuje to na fazę eliminacji alkoholu co wyklucza spożywanie przez niego alkoholu w deklarowanym czasie. Tym samym zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego mają w ocenie Sądu Okręgowego charakter czysto polemiczny i sprowadzają się do negowania właściwych ocen i ustaleń sądu, przeciwstawiając im własne oceny i wnioski, które w żadnym razie nie mogą podważyć trafności rozstrzygnięcia sądu rejonowego. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8.06.2004 r. sygn. II Aka 112/04 KZS 2004/7-8/6 "sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom dokonanym w zaskarżonym wyroku odmiennego poglądu uzasadnionego odpowiednio dobranym materiałem dowodowym nie świadczy, że dokonując tych ustaleń sąd popełnił błąd. Dla skuteczności zarzutu błędu niezbędne jest wykazanie nie tylko wadliwości ocen (wniosków wyprowadzonych przez sąd) ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego jakich dopuścił się sąd". W tych okolicznościach w ocenie Sądu Okręgowego nie ulega wątpliwości, iż zachowanie oskarżonegoR. W.wyczerpało znamiona zarzucanego mu czynu zart. 178 a § 1 kk. Ponieważ apelacja obrońcy oskarżonego skierowana jest co do całości orzeczenia, obowiązkiem Sądu Okręgowego jest również sprawdzenie, czy wymierzona oskarżonemu kara nie jest rażąco surowa. Sąd rejonowy wymierzając oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawiesił jej wykonane na okres próby 2 lat mając na uwadze fakt dotychczasowej jego niekaralności. Wymierzona oskarżonemu kara grzywny 40 stawek dziennych po 30 zł każda uwzględnia również sytuację majątkową oskarżonego. Dolegliwość tej kary zdaniem sądu odwoławczego nie przekracza stopnia winy oskarżonego i prawidłowo realizuje cele zapobiegawcze w zakresie prewencji indywidualnej jak i ogólnej. Z tych też względów nie uznając zasadności zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego , nie podzielając przytoczone na jej poparcie argumentów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach sądowych orzeczono po myśliart. 636 § 1 kpkuznając, że oskarżony winien ponieść koszty postępowania odwoławczego.