Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 704/16
Data wyroku: 2016-04-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 96 par 3 kw
Teza: obwinionego uznano za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu

Sygn. akt VW 704/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 kwietnia 2016 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Klaudia Miłek
Protokolant: Beata Jachnis
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu19.04.2016 roku sprawy, przeciwkoA. F.s.J.iT.ur. (...)wŁ.
obwinionego o to że:
W dniu 09 lipca 2015r. tj. 7 dni od daty otrzymania ostatniego pisma wysłanego na adres firmy, będąc prezesemfirmy (...) Spółka Akcyjna, która była właścicielem samochodu markiH.onr rej. (...), wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 27 maja 2015r. ok. godz. 22.40 tj. za wykroczenie zArt. 96 § 3KW w związku zart. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.1997 Prawo o ruchu drogowymDz. U. Nr 108 poz. 908 z późn zm.
orzeka

I
ObwinionegoA. F.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 96 par 3 kw. wymierza karę grzywny w wysokości 200 ( dwieście) złotych.

II
Zasądza od obwinionego 30 ( trzydzieści) złotych tytułem opłaty , obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 100 ( sto) złotych.

Sygn. akt V W 704/16

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 27 maja 2015 r. ok. godz. 22:40 nieustalony kierowca zaparkował pojazd markiH.onr rej. (...)na chodniku przyul. (...). Strażnik miejski, który ujawnił powyższe zdarzenie pozostawił na szybie w/w pojazdu wezwanie do osobistego stawienia się w terminie 7 dni w siedzibie Straży Miejskiej m.st.W.. /k. 1notatka urzędowa, k. 2zdjęcie/
Straż Miejska podjęła czynności wyjaśniające, w celu ustalenia tożsamości sprawcy. Na podstawie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców Straż Miejska ustaliła, że właścicielem pojazdu markiH.onr rej. (...). jestspółka (...) Spółka Akcyjna.
Straż Miejska za pośrednictwem poczty dwukrotnie wezwała pisemnie właściciela pojazdu markiH.onr rej. (...)/k. 3 i 11wezwania/, do wskazania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, komu właściciel powierzył wskazany pojazd do kierowania lub używania w dniu 27 maja 2015 r. ok. godz. 22:40. W wezwaniach Straż Miejska wskazała, że w przypadku niedopełnienia obowiązku wynikającego zart. 78 ust. 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, popełni on wykroczenie zart. 96 § 3kw oraz że w związku z powyższym zakończenie prowadzonych czynności wyjaśniających w sprawie nastąpi poprzez wyrażenie zgody na przyjęcie mandatu karnego kredytowanego w wysokości 200 złotych.
Pierwsze wezwanie, które skierowane zostało pismem z dnia 4 czerwca 2015 r., zostało odebrane w dniu 10 czerwca 2015 r. przezD. K.w imieniu(...) S.A./k. 4zwrotne potwierdzenie odbioru/. Powtórne wezwanie skierowane zostało pismem z dnia 26 czerwca 2015 r., adresowane bezpośrednio na uprawnionego do jednoosobowej reprezentacji Prezesa spółki(...) S.A.A. F., zostało odebrane w dniu 2 lipca 2015 r. /k. 12zwrotne potwierdzenie odbioru/.
A. F., wbrew obowiązkowi, na żądanie Straży Miejskiej nie wskazał w terminie 7 dni od daty otrzymania ostatniego pisma z dnia 26 czerwca 2015 r. komu powierzył pojazd markiH.onr rej. (...)do kierowania lub używania w 27 maja 2015 r. ok. godz. 22:40.
A. F., urodzony w roku 1956, jest rozwiedziony. Z zawodu jest inżynierem, utrzymuje się z prowadzonej działalności gospodarczej uzyskując dochody w wysokości ok. 2000 zł. Jest uprawnionym do samodzielnej reprezentacji prezesem spółki(...) S.A.Posiada samochód i mieszkanie. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Niekarany. / informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców – k.7-10, e-protokół rozprawy z dnia 19 kwietnia 2016 r. – k. 28-30wyjaśnienia obwinionegoA. F./
ObwinionyA. F.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że jego zdaniem Straż Miejska nie miała prawa wnieść wniosku o ukaranie do Sądu. Obwiniony odnosząc się do zarzutu wskazał, że wezwanie skierowane przez Straż Miejską było bezzasadne, ponieważ znak B-36 nie obejmował chodnika na którym zaparkowano pojazd markiH.onr rej. (...).  /e-protokół rozprawy z dnia 19 kwietnia 2016 r. – k. 28-30 wyjaśnienia obwinionegoA. F., pismospółki (...) S.A.z dnia 9 lipca 2015 r. – k. 13/

Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia obwinionegoA. F., w których obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, podając, że znak B-36 nie obejmował chodnika na którym zaparkowano pojazd markiH.onr rej. (...), Sąd uznał za okoliczności, które nie powodują braku wyczerpania znamion zarzucanego mu wykroczenia oraz stanowią rezultat braku dostatecznej refleksji nad zakresem obowiązku ciążącego na właścicielu pojazdu z mocyart. 96 § 3kw iart. 78 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym.
Sąd ustalając stan faktyczny oparł się na dokumentach w postaci: notatek urzędowych /k. 1, 8/, dokumentacji fotograficznej /k. 2/, wezwań /k. 3, 11/ i zwrotnych potwierdzeń odbioru /k. 4, 12/, informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców /k.7-10/ które zostały ujawnione na rozprawie, stwierdzając brak podstaw do kwestionowania wartości dowodowej tych dokumentów.
Zgodnie zart. 96 § 3kw, karze grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wykroczenie określone wart. 96 § 3kw ma na celu m.in. ustalenie kierującego pojazdem w razie popełnienia przestępstwa lub popełnienia wykroczenia z udziałem tego pojazdu. Przepis ten odnosi się wprost do obowiązku wynikającego zart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. Z kolei art.78 ust. 5 powołanej ustawy stanowi, że w przypadku gdy właścicielem lub posiadaczem pojazdu jest m.in. osoba prawna – jak w rozpatrywanej sprawie - do udzielenia informacji, o której mowa wust. 4, obowiązana jest osoba wyznaczona przez organ uprawniony do reprezentowania tego podmiotu na zewnątrz, a w przypadku niewyznaczenia takiej osoby - osoby wchodzące w skład tego organu zgodnie z żądaniem organu, o którym mowa wust. 4, oraz sposobem reprezentacji podmiotu. Osobą taką w rozpatrywanej sprawie jest obwinionyA. F..
W niniejszej sprawie do obwinionegoA. F.skierowane zostało wezwanie, w którym został on pouczony o treściart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymi wezwany do pisemnego wskazania danych osoby, której pojazd w oznaczonym w tym piśmie czasie został powierzony do używania lub kierowania i udzielenia odpowiedzi w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Z wyjaśnień obwinionego złożonych na rozprawie 19 kwietnia 2016 r. wynika, żeA. F.miał możliwość zapoznania się z pismami skierowanymi przez Straż Miejską dospółki (...) S.A.iA. F.a
W doktrynie wskazuje się, że sytuacja, w której osoba osobiście zobowiązana miała możliwość zapoznania się z pismem uprawnionego organu i nie udzieliła na nie właściwej odpowiedzi lub w ogóle jej zaniechała, popełnia wykroczenie stypizowane w art. 96 § 3 kw. (W. Jankowski [w:] Grzegorczyk T. (red.), Jankowski W., Zbrojewska M., Kodeks wykroczeń. Komentarz, Wolters Kluwer 2013). W takim przypadku niewskazaniem będzie przede wszystkim udzielenie odpowiedzi negatywnej, np. w przypadku, gdy osoba zobowiązana nie wskaże tej osoby. Niewskazaniem będzie również zaniechanie udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że obwiniony nie złożył w zakreślonym terminie pisemnej odpowiedzi na w/w wezwanie, ani też nie stawił się osobiście w siedzibie Straży Miejskiej dla m.st.W.III oddział terenowy wskazując osobę, która w czasie zdarzenia dysponowała pojazdemspółki (...) S.A.
Zgodnie ze znowelizowanym w 2010 r.art. 17 § 3 kpwiart. 129 ustawy Prawo o ruchu drogowymstraże miejskie posiadają uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach dotyczącychart. 96 § 3kw. Mogą one zatem żądać od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w określonym czasie. Stanowisko to jest zgodne również z orzecznictwem Sądu Najwyższego. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt V KK 378/13, wskazano, że(...)gminnej (miejskiej) przysługują uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w., popełnione od dnia 31 grudnia 2010 r., jeśli w zakresie swojego działania, w tym w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły to wykroczenie i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie za owo wykroczenie.” Podobny pogląd Sąd Najwyższy wyjawił również w Uchwale 7 sędziów – zasada prawna z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt I KZP 16/14. Sąd w niniejszej sprawie podziela te stanowiska.
Nadmienić należy, że kwestia czy dany pojazd uczestniczył w zdarzeniu drogowym, które wskazuje na popełnienie wykroczenia nie ma znaczenia, gdyż organ może zwracać się do właściciela/posiadacza pojazdu o wskazanie komu pojazd w danym czasie był powierzony z różnych przyczyn. Najczęściej organy zwracają się do właściciela/posiadacza pojazdu, w związku z istnieniem podejrzenia popełnienia przez osobę kierującą tym pojazdem wykroczenia drogowego, a także w celu ustalenia innych okoliczności dotyczących zdarzeń drogowych lub innych.
Organ nie zwraca się z zapytaniem o wskazanie osoby, która popełniła wykroczenie – zwraca się wyłącznie o wskazanie osoby, której pojazd został powierzony do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wskazanie osoby, której został powierzony pojazd do używania lub kierowania nie jest tożsame z oskarżeniem tej osoby o popełnienie czynu zabronionego. Podnieść należy nadto, że norma prawna zawarta wart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymprzewiduje możliwość uchylenia się od obowiązku wskazania na żądanie uprawnionego organu komu został powierzony pojazd do używania lub kierowania w oznaczonym czasie jedynie w sytuacji, gdy pojazd został użyty wbrew woli tej osoby i jej wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mogła ta osoba zapobiec. Wyjaśnienia obwinionego obrazują, że nie wystąpiły w sprawie warunki, na podstawie których mógłby się on uchylić od obowiązku odpowiedzi na temat danych osoby, której powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.
Podnieść należy również, że udzielenie informacji Straży Miejskiej na temat tego komu pojazd został powierzony, nie jest równoznaczne ze wskazaniem przez właściciela, że to ta osoba popełniła wykroczenie, osoba, której pojazd powierzono, może przecież na przykład bez zgody lub wiedzy właściciela powierzyć ten pojazd jeszcze komuś innemu. Organ zaś nie zwrócił się do obwinionego z zapytaniem o wskazanie osoby, która popełniła wykroczenie – lecz zwrócił się do obwinionego – wyłącznie o wskazanie osoby, której pojazd został powierzony do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.
Zgodnie zart. 1 § 2kw nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Zgodnie zaś zart. 6 § 1kw wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi. W przedmiotowej sprawie na obwinionym jako na osobie wchodzącej w skład organu uprawnionego do reprezentowania właściciela pojazdu na zewnątrz, ciążył obowiązek w zakresie uregulowanym wart. 96 § 3kw i wart. 78 ust. 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowymtakiego postępowania, by jako osoba obowiązana, zrealizował obowiązek udzielenia informacji organowi. Oznacza to, że osoba zobowiązana wobec organu ma obowiązek posiadania danych na temat tego, kto użytkował jej pojazd (pojazd znajdujący się w jej posiadaniu) i czynić to może w sposób dla siebie dogodny i przez siebie obrany, np. poprzez zwykłe – zapamiętywanie tych faktów, bądź jeśli osoba nie przechowuje w pamięci takich danych np. poprzez powierzenie ewidencjonowania takich zdarzeń innym osobom, tak by zgodnie z ustawą móc efektywnie wywiązać się z obowiązku wobec organu, w sytuacji zwrócenia się o takie dane przez organ zgodnie zart. 96 § 3kw. Obowiązany, który podaje, że nie może lub nie jest w stanie pamiętać, kto prowadził pojazd, a jednocześnie nie zabezpiecza sobie danych na temat tego komu powierzył pojazd, tym samym biorąc pod uwagę istnienie ustawowego obowiązku określonego wart. 96 § 3kw, przewidując możliwość popełnienia tego wykroczenia, godzi się na to.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał obwinionegoA. F.za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 96 § 3 kw.
W chwili popełnienia czynu obwiniony był osobą dojrzałą życiowo, w pełni poczytalną, nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca winę obwinionego. Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował niekaralność obwinionego.
Dokonując wymiaru kary, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw. Sąd brał zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze. Wykroczenie wskazane w art. 96 § 3 kw zagrożone jest karą grzywny. Sąd ocenił, że orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 200 zł jest adekwatna do przeciętnego stopnia społecznej szkodliwości czynu obwinionego. Poprzez orzeczenie względem obwinionego wskazanej kary grzywny, w ocenie Sądu zrealizowane zostaną cele prewencji indywidualnej, która ma za zadanie przede wszystkim przeciwdziałanie tego typu zachowaniom w przyszłości, jak i prewencji generalnej, której zadaniem jest kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa i utrwalanie prawidłowych postaw wobec prawa.
Orzeczenie o zryczałtowanych wydatkach postępowania oraz o opłacie wydano na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaiart. 119 kpww zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w wysokości 100 zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 30 zł.
Z tych względów orzeczono, jak w wyroku.