Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII Pz 13/16
Data wyroku: 2016-04-04 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Grzegorz Tyrka, Patrycja Bogacińska-Piątek, Teresa Kalinka
Słowa kluczowe: Zażalenie
Podstawa prawna: art. 368 §2 kpc, art. 398^2^ §1 i 2 kpc

Sygn. akt: VIII Pz 13/16

POSTANOWIENIE
Dnia 4 kwietnia 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wG.
w składzie:
Przewodnicząca:SSO Teresa Kalinka (ref.)
Sędziowie:SSO Grzegorz Tyrka
SSO Patrycja Bogacińska - Piątek
naposiedzeniu niejawnymw dniu 4 kwietnia 2016 wG.
po rozpoznaniu sprawyz powództwaR. L.
przeciwkoD. B.
owynagrodzenie, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, sprostowanie świadectwa pracy, ekwiwalent za używanie odzieży roboczej
w związku zzażaleniami powoda z dni 2 listopada 2015 roku i 16 grudnia 2015 roku
na postanowieniaSądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 22 października 2015 roku i z dnia 27 listopada 2015 roku w sprawie o sygn. akt: VI P 615/14
ooddaleniu wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej , ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia i odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 22 października 2015 roku ponad kwotę 8800 złotych

postanawia:
1. zmienić częściowo postanowienie z dnia 27 listopada 2015 roku :
a) w pkt 1 w ten sposób, że ustalić wartość przedmiotu zaskarżenia w zażaleniu na postanowienie z dnia 22 października 2015 roku na kwotę 8880 złotych ( osiem tysięcy osiemset osiemdziesiąt) złotych , w miejsce wskazanej kwoty 8800 złotych;( osiem tysięcy osiemset złotych);
b) w pkt 2 w ten sposób, że odrzucić zażalenie na postanowienie z dnia 22 października 2015 roku na kwotę 8880 złotych ( osiem tysięcy osiemset osiemdziesiąt złotych) , w miejsce wskazanej kwoty 8800 złotych;( osiem tysięcy osiemset złotych);
2 w pozostałej części zażalenia oddalić.
(-)SSO Grzegorz Tyrka(-)SSO Teresa Kalinka (ref.) (-)SSO Patrycja Bogacińska - Piątek

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 27 listopada 2015 roku, Sąd Rejonowy wG.w pkt 1 ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 8 800 złotych i odrzucił w punkcie 2 zażalenie powoda na postanowienie tego Sądu z dnia 22 października 2015 roku o oddaleniu wniosku powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej ponad kwotę 8 800 złotych .
Strona powodowa zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem wniesionym w dniu 16 grudnia 2015r.
PowódR. L.wskazał w zażaleniu, iż Sąd Rejonowy nie miał uprawnień do odrzucenia zażalenia powoda na postanowienie z dnia 22 października 2015 roku o oddaleniu wniosku powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, jako że takie zażalenie winien rozpoznawać sąd wyższej instancji. Powód podnosił, że przedmiotowa sprawa jest prosta i oczywista oraz że nie stać go na ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Nadto wskazał, że zawsze dotrzymywał terminów sądowych.
Postanowieniem z dnia 22 października 2015 rokuSąd Rejonowy oddalił wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej wskazując, że z uwagi na wartość przedmiotu sporu skarga taka nie przysługuje.
Powód w zażaleniu wskazał, że nie wiedział w jaki sposób ustalić prawidłowo wartość przedmiotu sporu i, jego zdaniem, z uwzględnieniem odsetek przekroczyła kwotę 10000 złotych. Nie stać go na opłacenie fachowego pełnomocnika.
W przedmiotowej sprawie powód został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego wG.z dnia 22 października 2015 roku o oddaleniu wniosku powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej m.in.: przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia.R. L.pismem procesowym z dnia 22 listopada 2015r. określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 106.560 zł.
W ocenie Sądu Okręgowego zażalenia powoda co do meritum sprawy nie zasługują na uwzględnienia. Jedynie zażalenie na postanowienie z dnia 27 listopada 2015 roku jest zasadne w tej części, w której powód zakwestionował ustaloną wartość przedmiotu zaskarżenia , ale do kwoty nie wyższej od wskazanej w toku postępowania sądowego i w piśmie procesowym z dnia 21 marca 2015 roku (k. 322 a.s.). W piśmie tym podał, że : „wartość przedmiotu zaskarżenia nie uległa zmianie i jest taka sama jak powód wskazywał w piśmie procesowym z dnia 20 lipca 2014 roku, która to opiewa na wysokość 8880 złotych brutto…”
Zgodnie zart. 368 § 2 k.p.c.w sprawach o prawa majątkowe należy oznaczyć wartość przedmiotu zaskarżenia. Wartość ta może być oznaczona na kwotę wyższą od wartości przedmiotu sporu wskazanej w pozwie jedynie wtedy, gdy powód rozszerzył powództwo lub sąd orzekł ponad żądanie. Z kolei po myśliart. 370 k.p.c.sąd pierwszej instancji odrzuci na posiedzeniu niejawnym apelację wniesioną po upływie przepisanego terminu, nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również apelację, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepisart. 397 § 2 k.p.c.zdanie pierwszestanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu apelacyjnym.
Ze wskazanych przepisów, zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego wynika, że oznaczenie wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia, również w sprawach z zakresu prawa pracy, należy do niezbędnych elementów pozwu, środków zaskarżenia w sprawach o prawa majątkowe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2003 r., I PK 268/02, Monitor Prawniczy 2004 nr 19, s. 904; uchwała Sądu Najwyższego z 7 lipca 2005, II UZP 7/05, OSNP 2005, nr 24, poz. 396).
Sąd I instancji wskazał, że powód rozszerzył żądanie łącznie do kwoty 8.800 zł ( winno być 8880 zł), zaś zgodnie zart. 368 § 2 k.p.c.wartość przedmiotu zaskarżenia nie może przekroczyć wartości przedmiotu sporu. Określenie wartości przedmiotu zaskarżenia zgodnie z 19k.p.c.należy do powoda. Nie może ona jednakże być ujmowana w sposób dowolny, a powinno się ją obliczać zgodnie z zasadami określonymi wart. 19 i n. k.p.c.Oczywiste jest, iż w przypadku zażaleń na postanowienia incydentalne wartość przedmiotu zaskarżenia nie może przekraczać wartości przedmiotu sporu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 6 listopada 2002 roku, sygn. akt: III CZ 96/02 (Lex 77040) „w sprawie, w której sąd nie orzekł ponad żądanie, wartość przedmiotu zaskarżenia nie może przekraczać wartości przedmiotu sporu, oznaczonej w wyniku rozszerzenia powództwa.” Wobec nieprawidłowego określenia przez powoda wartości przedmiotu zaskarżenia zasadnie Sąd I instancji ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia po myśliart. 19 i n. k.p.c, ale błędnie wskazał kwotę 8800, zamiast 8880 złotych. W tym zakresie zażalenie było uzasadnione, a ponad kwotę 8880 złotych zażalenie należało odrzucić.       W tym stanie rzeczy Sąd II instancji nie uwzględnił zarzutów podniesionych w zażaleniu powoda na postanowienie z dnia 27 listopada 2015 roku, jako że okazały się one niezasadne i nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie miał racji powód twierdząc, iż postanowienie o odrzuceniu zażalenia wydał sąd niewłaściwy. Przepisart. 370 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.stwierdza wprost, iż to sąd pierwszej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie przepisanego terminu, nieopłacone lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wbrew twierdzeniom skarżącego przy rozpoznawaniu sprawy nie doszło do naruszenia przepisów procedury cywilnej poprzez orzekanie przez sąd niewłaściwy.
Zasadnie także Sąd Rejonowy wG.w postanowieniu z dnia 22 października 2015 roku oddalił wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd I instancji słusznie wskazał, że zgodnie zart. 3982§ 1 i 2 k.p.c.skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych, a także w sprawach dotyczących świadectwa pracy. Biorąc pod uwagę rodzaj i wartość dochodzonych przez powoda roszczeń majątkowych: o wynagrodzenie, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, ekwiwalent za używanie i konserwację własnej odzieży roboczej o łącznej wartości 8.880 zł oraz roszczenia niemajątkowego o sprostowanie świadectwa pracy należy uznać, iż przy roszczeniach powoda brak jest możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. Prawidłowo Sąd I instancji podkreślił, iż w sytuacji niemożności złożenia skargi kasacyjnej ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu jej sporządzenia jest oczywiście nieuzasadnione i niecelowe.
W tej sytuacji Sąd Okręgowy stosownie do treściart. 397 § 2 k.p.c.w związku zart. 385 k.p.c.orzekł jak w sentencji. W części zmieniającej postanowienie z dnia 27 listopada 2015 roku orzeczenie wydano w oparciu o przepisart. 397 § 2 k.p.c.w związku zart. 386 § 1 k.p.c.
(-)SSO Grzegorz Tyrka(-)SSO Teresa Kalinka (ref.) (-)SSO Patrycja Bogacińska - Piątek