Sąd Rejonowy we Włocławku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 598/15
Data wyroku: 2016-07-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Drzewiecka

Sygn. I C 598/15 upr.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 lipca 2016 r.
Sąd Rejonowy we Włocławku Wydział I Cywilny
Przewodniczący : SSR Monika Drzewiecka
Protokolant: st. sekr. sądowy Wioletta Rosołowska
po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na rozprawie
sprawy z powództwa:(...) Sp. z o.o.z siedzibą wS.
przeciwko :Z. P.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanejZ. P.na rzecz powoda(...) Sp. z o.o.z siedzibą wS.kwotę 384,95 zł (trzysta osiemdziesiąt cztery złote dziewięćdziesiąt pięć groszy) z ustawowymi odsetkami:

-

od kwoty 484,95 zł (czterysta osiemdziesiąt cztery złote dziewięćdziesiąt pięć groszy) od dnia 18 lutego 2015r. do dnia 01 czerwca 2015r.,

od kwoty 384,95 zł (trzysta osiemdziesiąt cztery złote dziewięćdziesiąt pięć groszy) od dnia 02 czerwca 2015r. do dnia 12 lipca 2016r.;

2
zasądzoną w pkt. 1 wyroku kwotę rozkłada na 4 raty:

-

3 (trzy) raty w wysokości po 100 zł (sto złotych) każda,

4 (czwarta) rata w wysokości 84,95 zł (osiemdziesiąt cztery złote dziewięćdziesiąt pięć groszy),

płatnych w terminie do 27-ego dnia każdego miesiąca, poczynając od miesiąca następnego od tego, w którym doszło do uprawomocnienia się wyroku, wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat, liczonymi od poszczególnych rat od dnia następnego po terminie ich płatności do dnia zapłaty;

3
oddala powództwo w pozostałej części;

4
zasądza od pozwanejZ. P.na rzecz powoda(...) Sp. z o.o.z siedzibą wS.kwotę 158,65 zł (sto pięćdziesiąt osiem złotych sześćdziesiąt pięć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE
Strona powodowa(...) Sp. z o.o.wS.złożyła w dniu 18 lutego 2015 roku w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozew do Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie, w którym wniosła o zasądzenie od pozwanejZ. P.kwoty 1.976,74 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz strony powodowej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, kosztów sądowych w kwocie 30 zł oraz kosztów prowizji od przelewu opłaty sądowej w kwocie 0,54 zł.
W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, że wierzytelność dochodzona od pozwanej wynika zumowy pożyczki nr (...)zawartej w dniu 10 września 2013r. za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela. Na mocy tej umowy przedstawiciel udzielający pożyczek w imieniu powoda przekazał osobiście, do rąk własnych pozwanej kwotę pożyczki w wysokości 1.600 zł. Zgodnie z treścią umowy pożyczki strony uzgodniły spłatę pożyczki w 45 ratach tygodniowych, od dnia 17 września 2013r. Całkowita kwota do zapłaty wynikająca z umowy pożyczki wyniosła 3.060zł, na co składały się: kwota przekazana pozwanej powiększona o wynikające z umowy oprocentowanie – 1.805,95zł, prowizja – 128 zł, koszt ustanowienia zabezpieczenia – 1.126,05zł. Pozwana spłaciła powodowi część pożyczki, która została zaksięgowana: na wezwania do zapłaty 90 zł, na część odsetek w kwocie 110,53 zł, część należności głównej w kwocie 1.248,47 zł. Pomimo kilkukrotnego wezwania pozwanej do spłaty brakującej części pożyczki, pozwana nie uregulowała swoich należności. Całkowita kwota do spłaty na dzień wniesienia pozwu wyniosła 1.976,74 zł na co składa się:

1
1.811,53zł pozostała do zapłaty część kwoty pożyczki wraz z opłatami związanymi z udzieleniem pożyczki na którą składają się: 1.671,19 zł kwota udzielonej pożyczki powiększona o oprocentowanie, 128 zł prowizja, 12,34 zł koszt ustanowienia zabezpieczenia, 36 zł tytułem kosztów pism i upomnień;

2
skapitalizowane odsetki umowne w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w kwocie 129,21 zł.

Ponadto powód wniósł o zasądzenie odsetek ustawowych od skapitalizowanych odsetek umownych na podstawieart. 482 § 1 k.c.Wskazał, że dochodzona wierzytelność jest bezsporna, gdyż pozwana do dnia dzisiejszego nie spłaciła pożyczki w całości.
Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie postanowieniem z dnia 24 lutego 2015r. stwierdzając brak podstaw do wydania nakazu zapłaty, przekazał sprawę do Sądu Rejonowego we Włocławku.
Pismem z dnia 28 września 2015r. powódka cofnęła powództwo co do kwoty 100 zł.
Postanowieniem z dnia 16 października 2015r. w sprawie I C 598/15 upr Sąd umorzył postępowanie co do kwoty 100 zł.
W odpowiedzi na pozew, pozwana przyznała, że korzystała z firmy udzielającej pożyczek. Nie uchyla się od spłaty zobowiązania. Wskazała na swoją trudną sytuację życiową.
W piśmie procesowym z dnia 1 czerwca 2016r. powódka podtrzymała wszystkie żądania i wnioski, wskazała, że istnieje możliwość rozłożenia zadłużenia na raty w wysokości 100 zł miesięcznie.
Na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016r. pozwana uznała powództwo w części, co do kwoty 385 zł, z pozostałej części wnosząc o oddalenie powództwa. Pozwana wniosła o rozłożenie roszczenia na rat w kwocie po 100 zł miesięcznie, płatnych do dni 27-go każdego miesiąca.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 10 września 2013 roku strony zawarły umowę pożyczki. Pożyczkodawca udzielił pożyczki w kwocie 1.600 zł na okres 315 dni. W §2 wskazano, że całkowita kwota do zapłaty wynosi 3.060 zł w tym: 1.600 zł kwota pożyczki, kwota oprocentowania pożyczki wyniesie 205,95 zł, prowizja – 128 zł i koszty ustanowienia zabezpieczenia, którego powstanie związane jest z udzieleniem pożyczki – 1.126,05 zł.

dowód:

umowa – k. 26-26v; umowa dodatkowa – k. 27; upoważnienie – k. 28
Pismami z dnia 22 sierpnia 2014r. i 15 września 2014r. strona powodowa wezwała pozwaną do zapłaty.

dowód:

pismo z 22.08.2014r. z potwierdzeniem nadania – k. 30-32; pismo z dnia 15.09.2014r. z potwierdzeniem nadania i kopią zpo – k. 33-35v
W dniu 02 października 2013r.Biuro (...) S.A.wW.wystawiło na stronę powodową fakturę na kwotę 6.629,70 zł tytułem opłaty za cennik za pojedyncze raporty. W dniu 14 października 2013r. dokonano zapłaty za fakturę.

dowód

: faktura – k. 40; potwierdzenie przelewu – k. 41
Pozwana spłacił stronie powodowej łącznie kwotę 1.549 zł, w tym kwotę 100 zł po wniesieniu pozwu.

dowód

: wydruk z systemu wpłat – k. 14

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo jest zasadne częściowo i zasługuje na uwzględnienie w zakresie kwoty 384,95 zł wraz z ustawowymi odsetkami.
Ustalając stan faktyczny w sprawie Sąd oparł się na dowodach z dokumentów, które w toku postępowania sądowego nie były kwestionowane przez żadną ze stron, a ich prawdziwość i rzetelność nie budziły wątpliwości.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepisart. 720 k.c., który stanowi, że przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Powód wykazał, że strony zawarły umowę, na mocy której powód udzielił pozwanej pożyczki w kwocie 1.600 zł, którą to kwotę pozwana zobowiązała się spłacić w 45 tygodniowych ratach wraz z odsetkami w wysokości 205,95 zł, prowizją w wysokości 128 zł oraz kosztami ustanowienia zabezpieczenia w wysokości 1.126,05 zł. (art. 720 kc). Łączne zadłużenie pozwanej wynikające z umowy pożyczki kwoty 1.600 zł, to kwota 3.060 zł, przy czym całkowity koszt pożyczki wynosił 1.460 zł. Pozwana spłaciła wyłącznie część zadłużenia, w łącznej kwocie 1.549 zł.
Skoro zatem pozwana zaciągnęła pożyczkę i zobowiązała się do jej spłaty, którego to obowiązku nie dotrzymała, powód miał prawo żądać (wg stanowiska powoda) od pozwanej zapłaty kwoty 1.976,74zł, na którą składają się: (1) 1.811,53 zł pozostała do zapłaty część kwoty pożyczki (w tym 1.671,19 zł kwota udzielonej pożyczki powiększona o oprocentowanie, 128zł prowizja, 12,34 zł koszt ustanowienia zabezpieczenia; (2) kwota 36 zł tytułem kosztów pism i upomnień; (3) skapitalizowane odsetki umowne w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP naliczone od dnia wymagalności poszczególnych rat do dnia poprzedzającego złożenie pozwu – 129,21 zł.
W tym miejscu wskazać należy, że strona powodowa naliczyła pozwanej i rozliczyła z dokonanych przez nią wpłat także kwotę 90 zł z tytułu kosztów wystawionych wezwań do zapłaty oraz kwotę 1.248,47 zł tytułem zapłaty części należności głównej, na którą składały się koszty zabezpieczenia, których powstanie związane było z udzieleniem pożyczki. Wskazane opłaty za wezwania do zapłaty zostały zastrzeżone w zawartej przez strony umowie pożyczki, jako obciążające pozwaną w razie niewykonania umowy pożyczki przez pożyczkobiorcę. Z kolei koszt ustanowienia zabezpieczenia ustalony w umowie to kwota 1126,05zł, a zatem kwota stanowiąca ok. 70 % wartości udzielonej pożyczki (1.600 zł), kwota ta, zgodnie z treścią umowy, powstała w związku ze sposobem zabezpieczenia umowy pożyczki – wystąpieniem i uzyskaniem przez pożyczkodawcę od poszczególnych podmiotów informacji gospodarczych o zobowiązaniach osoby fizycznej oraz uzyskaniem telefonicznej, mailowej lub pisemnej weryfikacji informacji dotyczących źródła i wysokości uzyskiwanego przez pożyczkobiorcę dochodu, bieżącej kontroli sytuacji finansowej osoby fizycznej w zakresie uzyskiwanych przez nią przychodów, zdolności i historii kredytowej, wypłacalności, niefigurowania w żadnym rejestrze dłużników, nieposiadania żadnych innych zaległości, oraz wszelkich innych czynników mogących wpłynąć na sposób wykonywania umowy pożyczki przez osobę fizyczną.
Zgodnie z treścią przepisuart. 353 § 1 k.c., strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Cytowany przepis jednoznacznie zakreśla granicę swobody umów wskazując, że ta jest ograniczona w szczególności przepisami ustawy. Takim przepisem ograniczającym swobodę umów jest między innymi przepisart. 3851§ 1 k.c., który znajduje zastosowanie do wszystkich umów konsumenckich. Zgodnie z jego treścią, postanowienia umowy zawartej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (art. 3851§ 3 k.c.).
Okoliczności niniejszej sprawy wskazują na to, że w odniesieniu do zastrzeżonych w umowie należności za czynności pożyczkodawcy w postaci wezwań do zapłaty oraz czynności monitorujących zdolność kredytową pozwanego oraz jego sytuację finansową, postanowienia umowy nie były z pozwaną jako konsumentem indywidualnie uzgadniane, a niewątpliwie kształtują jego obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając interesy konsumenta. Należy zatem uznać, że postanowienia te nie wiążą pozwanej, gdyż w tym zakresie spełnione są przesłanki zart. 3851§ 1 k.c.Umowa pożyczki została zawarta pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem. Pozwana jako pożyczkobiorca nie miała rzeczywistego wpływu na treść tych postanowień umownych, które zostały jej narzucone w omawianym zakresie przez pożyczkodawcę. Powód posługiwał się wzorcem umowy w omawianym zakresie, zaś kwestionowane postanowienia umowne o kosztach obciążających pożyczkobiorcę w przypadku niewykonania zobowiązania oraz nakładające na pożyczkobiorcę obowiązek zapłaty składki zabezpieczenia, zostały przejęte z wzorca umowy zaproponowanej pozwanej jako konsumentowi przez kontrahenta. Omawiane postanowienia umowy pożyczki kształtują określony obowiązek konsumenta, w sposób niezgodny z dobrymi obyczajami, gdyż zastrzegają dodatkowe opłaty w rażąco wygórowanej wysokości, które w dodatku zostały z góry ściśle i dokładnie określone.
Wskazać przy tym należy, iż opłata za wezwanie do zapłaty (po 18 zł za pierwsze i drugie wezwanie wysłane za pośrednictwem poczty), uwzględniając wysokość kosztów tego rodzaju usług stosowanych przez firmy je świadczące, jest znacznie zawyżona, w szczególności, że z załączonej do akt sprawy przez powoda kserokopii książki nadawczej wynika, że wezwania do zapłaty skierowane do pozwanego przesłano za pośrednictwem znanego powszechnego operatora.
W tym miejscu podkreślić również należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zapadłym w sprawie o sygn. akt XVII AmC 624/09, za niedozwolone i zakazane do wykorzystywania w obrocie z konsumentami zostały uznane postanowienia wzorców umownych nakładających na kredytobiorcę obowiązki w postaci konieczności poniesienia kosztów związanych z monitorowaniem kredytobiorcy, w przypadku niewykonania zobowiązań wynikających z umowy – a dotyczyło to kosztów telefonicznych upomnień, korespondencji kierowanej do kredytobiorcy związanej z nieterminową spłatą kredytu w postaci zawiadomień, upomnień itp., wyjazdu interwencyjnego do kredytobiorcy. Analogicznie orzekł Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 9 października 2006 roku w prawie o sygn. akt XVII Amc 101/05.
Odnośnie zaś kosztów związanych ze składką zabezpieczenia wskazać należy, że jej wysokość jest nie tylko nieproporcjonalna do kwoty udzielonej pożyczki ale także do rodzaju czynności, których podjęcie pokrywa. Podkreślić przy tym należy, że koszt ten precyzyjnie wskazano w umowie pożyczki (stanowiącej źródło dochodzonego roszczenia) niezależnie od zawarcia umowy dodatkowej stanowiącej integralną część umowy pożyczki. W ocenie Sądu trudno byłoby przyjąć, że czynności przedsięwzięte przez pożyczkodawcę a związane z monitoringiem sytuacji finansowej pozwanej, wymagały poniesienia wydatków kształtujących się na poziomie 1.126,05 zł. Niezależnie od powyższego podnieść należy, iż powód, zgodnie z przepisemart. 6 k.c., musiałby wykazać, że czynności te zostały w ogóle podjęte. Tymczasem z załączonej przez powoda dokumentacji nie wynika, aby w związku z przedmiotową umową pożyczki, zwracał się on do jakichkolwiek instytucji finansowych z wnioskiem o przekazanie informacji o zobowiązaniach pozwanego, weryfikował (telefonicznie, mailowo lub pisemnie) informacje dotyczące źródła i wysokości uzyskiwanego przez pozwaną dochodu, czy też na bieżąco kontrolował sytuację finansową pozwanej w zakresie uzyskiwanych przez nią przychodów, zdolności i historii kredytowej, wypłacalności, niefigurowania w żadnym rejestrze dłużników, nieposiadania żadnych innych zaległości. Strona powodowa, co prawda załączyła do akt sprawy fakturę VAT wystawioną przezBiuro (...) S.A., ale z dokumentu tego nie wynika jednak, aby otrzymane od w/w podmiotu informacje dotyczyły pozwanej. Powód nie udowodnił powyższego a to, zgodnie z treścią przepisuart. 6 k.c., na nim ciążył obowiązek udowodnienia, nie tylko tego, że koszty te zostały poniesione w związku z uzyskaniem informacji, co do osoby pozwanej ale i w jakiej wysokości, jako że z faktu tego wywodził skutki prawne. Reguła ta znajduje również swój procesowy odpowiednik w treściart. 232 k.p.c., w świetle którego to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że obecnie Sąd nie jest odpowiedzialny za wynik postępowania dowodowego, a ryzyko nieudowodnienia podstawy faktycznej żądania ponosi powód. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że powód, jako strona inicjująca proces, jest obowiązany do udowodnienia wszystkich twierdzeń pozwu, w oparciu o które sformułował swe roszczenie. Wskazać wreszcie należy, że kwota ta pobierana jest tytułem ustanowienia zabezpieczenia, co wskazywałoby, że to uaktualnia się w przypadku braku spłaty zadłużenia. Tymczasem biorąc pod uwagę czynności, jakie mają być podjęte w ramach ustanowienia zabezpieczenia, wskazać należy, że te w żaden sposób nie zmierzają do pokrycia niespłaconego zadłużenia. Mają jedynie charakter technicznych czynności sprawdzających stan finansowy pozwanej.
W konsekwencji należy uznać, że zastrzeżenie dochodzenia od pozwanej zapłaty opłat za wezwania do zapłaty oraz składki zabezpieczenia jest niedozwolonym postanowieniem umownym, a jako takie – w świetle przepisuart. 3851§ 1 k.c.– nie wiąże pozwanej.
Dodatkowo wskazać należy, że uwzględniając wysokość opłat, o których mowa wyżej, jak również składki zabezpieczenia, a także to, że już w samej umowie ustalono je na stałym poziomie niezależnie od kosztów faktycznie poniesionych w związku z podjęciem określonych czynności, obciążenie nimi pożyczkobiorcy można również rozważać w kategoriach kary umownej w rozumieniu przepisówKodeksu cywilnegoza niewykonanie w terminie świadczenia pieniężnego. Wszelkie bowiem dodatkowe opłaty, jak opłaty za czynności windykacyjne, czy też związane z uzyskaniem informacji finansowych o pożyczkobiorcy, muszą mieć uzasadnienie ekonomiczne i nie mogą być określone w sposób dowolny.
W konsekwencji, Sąd w omawianym zakresie - co do należności z tytułu kosztów wezwań do zapłaty w łącznej wysokości 126 zł oraz składki zabezpieczenia w kwocie 1.126,05 zł – uznał je za świadczenie nienależne.
Sąd wziął pod uwagę, że należności te zostały częściowo rozliczone z kwoty 1.449 zł, którą uiściła pozwana. (3.060zł-1.126,05zł/koszty zabezpieczenia/= 1.933,95zł; 1.933,95zł-1.449zł /uiszczone przez pozwaną/ =484,95 zł; 484,95zł-100zł /cofnięcie/=384,95 zł. Wskazać należy, iż pozwana uznała powództwo co do kwoty 385 zł.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 384,95 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 484,95 zł od dnia 18.02.2015r. do dnia 01.06.2015r., od kwoty 384,95 zł od dnia 02.06.2015r. do dnia 12.07.2016r, w pozostałym zakresie oddalając powództwo. ( o czym orzekł w pkt. 1 i 3 wyroku).
Podkreślić należy, że strona powodowa miała prawo, oprócz żądania należności głównej, żądać za czas opóźnienia odsetek w umówionej wysokości, jako że przepisart. 481 k.c.obciąża dłużnika obowiązkiem zapłaty odsetek bez względu na przyczyny uchybienia terminu płatności sumy głównej. Sam fakt opóźnienia przesądza, że wierzycielowi należą się odsetki. Dłużnik jest zobowiązany uiścić je, choćby nie dopuścił się zwłoki w rozumieniuart. 476 k.c., a zatem nawet w przypadku gdy opóźnienie jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności i choćby wierzyciel nie doznał szkody. Zgodnie z treścią§ 2 art. 481 k.c.jeżeli strony nie umówiły się co do wysokości odsetek z tytułu opóźnienia lub też wysokość ta nie wynika ze szczególnego przepisu, wówczas wierzycielowi należą się odsetki ustawowe ogólne. Stosownie zaś do treściart. 482 § 1 k.c.od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa.
Zasądzając na rzecz powoda dochodzone świadczenie, Sąd wziął pod uwagę stanowisko stron postępowania i znalazł podstawy do rozłożenia świadczenia na raty w oparciu o przepisart. 320 k.p.c.
Mając na uwadze, trudną sytuację materialną pozwanej oraz zgodę powoda na rozłożenie raty, Sąd na podstawieart. 320 kpcrozłożył zasądzone świadczenie na 4 raty: 3 raty w wysokości po 100 zł każda, 4 (czwarta) rata w wysokości 84,95 zł – płatne w terminie do 27-ego dnia każdego miesiąca, poczynając od miesiąca następnego od tego, w którym doszło do uprawomocnienia się wyroku, wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat, liczonymi od poszczególnych rat od dnia następnego po terminie ich płatności do dnia zapłaty. Rozłożenie w wysokości po 100 zł zasądzonego świadczenia na raty albo wyznaczenie odpowiedniego terminu do spełnienia zasądzonego świadczenia jest możliwe tylko "w szczególnie uzasadnionych wypadkach". Takie wypadki zachodzą, jeżeli ze względu na stan majątkowy, rodzinny, zdrowotny spełnienie świadczenia przez pozwanego niezwłoczne lub jednorazowe byłoby niemożliwe lub bardzo utrudnione albo narażałoby jego lub jego bliskich na niepowetowane szkody. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Podkreślić należy, iż powódka wyraziła zgodę na rozłożenie roszczenia na raty.
Wskazać również należy, iż świadczenia wynikające z umów kredytowych zawieranych przez banki, instytucje kredytowe nie są wyłączone z możliwości stosowania t.z.w. moratorium sędziowskiego opartego o przepisart. 320 k.p.c.Podkreślić należy, iż „rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty na podstawieart. 320 k.p.c.ma ten skutek - wskazany w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1970 r., III PZP 11/70 (OSNCP 1971, nr 4, poz. 61) - że wierzycielowi nie przysługują odsetki od ratalnych świadczeń za okres od daty wyroku do daty płatności poszczególnych rat. (Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2006r. OSNC 2007/10/147 ). Dlatego Sąd zasądzając dochodzone przez powoda świadczenie, zasądził odsetki jedynie do dnia wyrokowania, a więc 12 lipca 2016 r.
O kosztach procesu orzeczono w oparciu o przepisart. 100 k.p.c.w zw. zart. 98 k.p.c.Strona powodowa wygrała sprawę w około 24,5 % i dlatego w takim stopniu należy się jej zwrot kosztów procesu. Na koszty poniesione przez stronę powodową złożyły się: opłata od pozwu 30 zł, koszty zastępstwa radcy prawnego w kwocie 600 zł (§ 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wytoczenia powództwa, t.j.: Dz.U. 2013, poz. 490) oraz opłata z tytułu prowizji od przelewu opłaty sądowej w kwocie 0,54 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł. Pozwana w przedmiotowej sprawie nie poniosła żadnych kosztów procesu. Mając na względzie powyższe, należało zasądzić od pozwanej na rzecz powoda kwotę 158,65 zł (647,54 zł x 24,5% = 158,65 zł).
Z tych względów, orzeczono jak w sentencji.