Sąd Okręgowy w Lublinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 142/16
Data wyroku: 2016-11-21 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt IV K 142/16

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Dnia 28 sierpnia 2015 r. około godz. 16:00P. M. (1)szedłul. (...)w kierunku przystanku MPK naulicy (...). W pewnym momencie zauważył idących z naprzeciwka dwóch mężczyzn. Jednym z nich byłM. A., drugiego nie zdołano ustalić.M. A.zażądał 3 zł., uprzednio informującP. M. (1), iż „wczoraj wyszli z więzienia”. Przestraszony wyjął te pieniądze z portfela i przekazał je w/w, a następnie schował portfel do lewej kieszeni spodni. WtedyM. A.jedną ręką ścisnął go za szyję i kazał pokazać portfel. W tej sytuacji wyciągnął go ponownie. WówczasM. A.wyrwał mu portfel i wyjął 100 zł., po czym odrzucił, udając się wraz z drugim nieustalonym mężczyzną w kierunku mostu naB..P. M. (1)podążył za nimi, próbował złapać tego mężczyznę za klatkę piersiową, jednak nie zdołał i wtedy jeden z nich zagroził, że: „zaraz rozwali mu łeb”. Groźba ta wzbudziła uP. M. (1)obawę, iż zostanie spełniona, w związku z czym zaniechał dalszych czynności zmierzających do odzyskania zabranych pieniędzy (świadekP. M. (1)k. 235-237, 237a-237b, 239a-239b, 300a-300b, 335a-335b, 64-66).
Następne zajście miało miejsce w dniu 23 października 2015 r., gdzie pokrzywdzoną byłaA. D.. W tym też dniu przyjechała doL.na stancję z miejscowościL.kołoS., gdzie mieszkają jej rodzice. Wysiadła na dworcu PKP, wsiadła doautobusu nr (...), wysiadła na przystanku MPWiK przyul. (...), przesiadła się doautobusu nr (...), po czym opuściła tenże autobus naul. (...)i zaczęła iść w kierunku swojego domu mieszczącego się przyul. (...). W pewnej chwili zorientowała się, że ktoś za nią idzie, dlatego też przyspieszyła kroku. Gdy się odwróciła, a była już przy swojej klatce schodowej, zobaczyłaM. A.. Poczuła przeciągnięcie jakimś przedmiotem po jej kurtce na wysokości karku, który zażądał od niej pieniędzy, trzymając nóż na wysokości jej głowy z prawej strony, po czym kazał wyciągnąć portfel i „dać wszystko co ma”. Wyjęła banknot 50-złotowy, myślała, że to wystarczy. Z uwagi jednak na to, żeM. A.nadal trzymał nóż w ręku, oddała mu wszystkie pieniądze jakie posiadała. W sumie około 150 zł. Była tak przerażona, że nie mogła wpisać kodu do drzwi wejściowych na klatkę schodową.Po otrzymaniu tych pieniędzyM. A.odszedł (świadekA. D.k. 139-140, 113a-113b, 130-132, 187-188, 189-190 – zbiórA– odpis k. 132-133 tom I „sądowy”).
Kolejne zdarzenie miało miejsce 3 listopada 2015 r. Około godz. 14:00S. I.wyszedł z Liceum Ogólnokształcącego przyul. (...)wL.. Naprzeciwko wejścia do szkoły po drugiej stronie ulicy przy domuul. (...)zauważył trzech stojących mężczyzn, wśród których byłM. A.. Następnie udał się w kierunkuulicy (...). Wtedy też podążyli za nim wskazani wyżej mężczyźni. Nagle na wysokościulicy (...)ci trzej mężczyźni wybiegli mu zza pleców i zabiegli drogę. Ustawili się równo rzędem koło siebie, w bliskiej odległości odS. I.. WówczasM. A.trzymając nóż wystający z rękawa kurtki i skierowany w stronęS. I.zażądał wydania telefonu komórkowego, który posiadał w ręce, słuchając w ten sposób muzyki. Ten obawiając się, że mógł być on przez sprawcę użyty, wydał ten telefonmarki I. (...)o nr(...)wartości 2115 zł. Po zabraniu tego telefonu zapytał także o pieniądze. Otrzymał odpowiedź, iż takich nie posiada. Wówczas zażądał wydania portfela.S. I.przestraszony tą sytuacją oddał portfel wraz z zawartością 3 zł., dowodu osobistego, karty bankomatowo-debetowej wydanej przezBank (...) S.A.Portfel z legitymacją i zwolnieniami lekarskimi został znaleziony przyul. (...)przezA. Z., która poinformowałaS. I.na portalu społecznościowym (świadekA. Z.k. 76a-76b). Następnego dnia oddała goS. I.(świadekS. I.k. 105v-106v, 67a-67b, 71a-71b, 178d, 178g).
W nocy z 3-go na 4-go listopada 2015 r.J. O.około 1:00 w nocy wracał komunikacją miejską ze spotkania towarzyskiego odbywającego się w domu studenckim przyul. (...)wL.. Wysiadł na przystanku w pobliżu stacji PKP, gdyż zorientował się, że wsiadł do autobusu o niewłaściwym numerze, dlatego pieszo wracał do domu słuchając muzyki przez słuchawki podłączone do telefonumarki S. (...)wartości 88 zł. W pewnej chwili zauważył, że idzie za nim dwóch mężczyzn. Przyspieszyli kroku i naulicy (...)zażądał odJ. O.telefonu komórkowego. Ten obawiając się napastników oddał go w/w.J. O.chciał jednak odebrać ten telefon, natomiastM. A., aby utrzymać się w jego posiadaniu odepchnąłJ. O., w wyniku czego upadł na ziemię, doznając obrażeń ciała w postaci podbiegnięć krwawych powieki górnej oka lewego oraz okolicy podoczodołowej lewej, otarć naskórka okolicy skroniowej lewej i dłoniowej powierzchni ręki prawej w okolicy kłębu kciuka i palca serdecznego, które to obrażenia spowodowały u w/w rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała na czas krótszy niż siedem dni (świadekJ. O.k. 104-105, 1b-1c, 3a-3b – odpis k. 93-93v (tom I „sądowy), k. 24-25 (zbiórA) – odpis k. 92-92v (tom I „sądowy”), k. 44-45 (zbiórA), k. 177e-177i (zbiórA).
Powyższych ustaleń Sąd dokonał w oparciu o przytoczone dowody.
Na rozprawie oskarżonyM. A.przyznał się do dokonania zarzuconych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień. W związku z tym odczytano te, które złożyłw postępowaniu przygotowawczym.
Przesłuchany 10 grudnia 2015 r. również przyznał się do dokonania zarzuconych mu czynów i wyjaśnił, że istotnie widział pokrzywdzonego (z ustaleń Sądu wynika, że był toJ. O.) w autobusie słuchającego muzyki przez słuchawki, zauważył, że był on pijany. Wysiadł za nim naul. (...), poprosił go o telefon, a gdy go otrzymał uderzył go kilka razy w twarz, po czym pokrzywdzony usiłował odebrać ten telefon, lecz oskarżony odepchnął go, a następnie uciekł do bramy. Potwierdził, że miał nóż przy sobie, lecz nim nie groził. Skradziony telefon sprzedał przypadkowemu chłopakowi za kwotę 100 zł. (k. 64).
Przyznał się również do rozboju przy użyciu noża w stosunku doA. D.iS. I., jak również do zdarzenia, gdzie pokrzywdzonym byłP. M. (1)i wyjaśnił zgodnie z ustalonym stanem faktycznym (k. 64, 89-91, 99-100, 140-143 – zbiórA, 246-247, 248-249, 374-376 – tom II zbiórA.
Wyjaśnieniom oskarżonego Sąd dał wiarę, ponieważ znajdują potwierdzeniew zeznaniach pokrzywdzonych jak również z opisem zdarzeń przedstawionych podczas eksperymentu procesowego przez oskarżonego ze wskazaniem miejsc, gdzie do nich doszło(k. 89-91, 248-249).
Ponadto mają oparcie w zeznaniach świadkaM. K., który kupił od oskarżonego telefonmarki S. (...)stanowiący własnośćJ. O.(k. 105-105v).
Zeznaniom tym Sąd dał wiarę, są one obiektywne, zbieżne w swej treściz wyjaśnieniami oskarżonego, a także z zeznaniami świadkaP. M. (2), który był pośrednikiem w sprzedaży tego telefonu (świadekP. M. (2)k. 106v-107, 335c-335d – zbiórA). Sąd uznał również te zeznania za wiarygodne, gdyż w kontekście z wyjaśnieniami oskarżonego iM. K.tworzą jedną logiczną całość.
Należy nadmienić, iż początkowoJ. O.wskazał, że w momencie dobiegnięcia do sprawcy, osobą odpychającą go była inna osoba niż oskarżony, lecz co do tego rozpoznania nie był pewny (k. 29-30). Dopiero w dniu 10 grudnia 2015 r. rozpoznał oskarżonegoA.(k. 53-54).
Dowodami potwierdzającymi winę oskarżonego są także zeznaniaA. D.,J. O., którzy rozpoznali oskarżonego jako sprawcę rozboju (k. 54-56, 189-190).Co prawda początkowo pokrzywdzonyJ. O.twierdził, że oskarżony groził mu nożem, lecz w późniejszych zeznaniach wycofał się z tej wersji, twierdząc, że był pijany i nie pamiętał, czy faktycznieM. A.dysponował tym przedmiotem. Zgłosił się nawet sam do komisariatu celem złożenia dodatkowych zeznań, gdyż nie będąc pewnym co do tej okoliczności, nie chciał nikogo bezpodstawnie oskarżać (świadekJ. O.k. 93v).Na rozprawie potwierdził tę okoliczność. Takiej samej treści zeznania złożył na karcie 177g. Co prawda sam oskarżony wyjaśnił, iż trzymał w ręku nóż, lecz go nie pokazywał pokrzywdzonemu, stąd też przy takim stanowisku pokrzywdzonego trudno przyjąć kwalifikację czynu zart. 280 § 2 k.k., zwłaszcza żeJ. O.był tak pijany, że urwał mu się film (świadekJ. O.k. 104).
Osobą pokrzywdzoną w rozboju był również świadekP. M. (1), który nie będąc całkowicie pewny, wskazał na oskarżonego, który w dniu zdarzenia zabrał mu pieniądze w kwocie 100 zł. (k. 235-237).
W toku śledztwa wywołana została opinia psychologiczna (k. 397), z której wynikało, że u świadka występują zmiany o charakterze organicznym, które poza objawami lękowymi skutkują również wtórnym obniżeniem sprawności poznawczej. Powoduje to, że świadek ma problemy z przypomnieniem sobie szczegółowych okoliczności zdarzeń, lecz jest on w stanie pamiętać okoliczności najistotniejsze, kluczowe. Nie stwierdzono u świadka zdolności do konfabulacji.
Stwierdzono u niego zaburzenia lękowe czy zaburzenia osobowości, które nie wiążą się z występowaniem objawów psychotycznych i mogłyby wpływać na treść jego zeznań. Podczas przesłuchań nie zdradzał żadnych objawów wskazujących na występowanie zaburzeń myślenia. Wysoki poziom lęku i stresu okazywany przez niego podczas czynności okazania(a zwłaszcza obawa, że jest widziany przez okazywanych mu mężczyzn, mogły mieć jednak wpływ na jego spostrzeganie i podejmowanie decyzji podczas tej czynności.
Biegły stwierdził, że zdolność świadka do postrzegania, przetwarzania i relacjonowania otaczającej go rzeczywistości są lekko obniżone. Jest on w stanie dobrze zapamiętywać i odtwarzać kluczowe okoliczności zdarzeń, których był uczestnikiem lub świadkiem, ma jednak problemy z odtwarzaniem okoliczności, które można określić jako drugorzędne. Nie stwierdzono występowania czynników obniżających wiarygodność jego zeznań od strony psychologicznej. Z tych też względów mają one istotną wartość informacyjną.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że przedstawiony przez pokrzywdzonego przebieg zajścia co do kluczowych jego momentów jest wiarygodny.
P. M. (1)niezbyt trafnie określał wiek napastnika, miał z tym trudności, na co zwrócił uwagę biegły, a wiązało się to z problemami postrzegania, co usprawiedliwia złożenie tej treści zeznań na k. 235-237.
Ponadto oskarżony przyznał się do rozboju na osobieP. M. (1), a okoliczności podane przezM. A.zbieżne są w zasadniczej części z treścią zeznań pokrzywdzonego, dlatego też Sąd obdarzył je wiarą. Pewne drobne rozbieżności w zeznaniachP. M. (1)wiążą się z trudnością zapamiętywania mniej istotnych szczegółów, dlatego zdaniem Sądu fakt ten nie może wpłynąć na wiarygodność jego zeznań.
W sprawie niniejszej znajduje się również druga opinia psychologiczna (k. 303), lecz zdaniem Sądu ta z dnia 14 marca 2016 r. (k. 397) jest bardziej wyczerpująca, bardziej szczegółowa, dlatego też Sąd ją w pełni podzielił, aczkolwiek należy zaznaczyć, żew konkluzjach zarówno jedna jak i druga zbieżne są w swojej treści.
W świetle tejże opinii Sąd dał wiarę pokrzywdzonemuP. M. (1), bowiem co do zasadniczych kwestii w swoich zeznaniach świadek był konsekwentny.
W przypadkuS. I.nie rozpoznał on oskarżonego tak na rozprawie, jak też w postępowaniu przygotowawczym, lecz opis przez niego zdarzenia z dnia 03 listopada 2015 r. jest taki sam jak podał w swoich wyjaśnieniachM. A., dlatego i w tym przypadku jego wina nie budzi wątpliwości, przy czym należy zaznaczyć, że nie działał on sam lecz z innymi nieustalonymi osobami, co pośrednio potwierdził świadekR. C.(zeznania ujawnione na rozprawie k. 83e-83f obdarzone przez Sąd wiarą, ponieważ zgodne są z zeznaniami pokrzywdzonego).
Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaM. S., który twierdził, że rozmawiałzM. A., w trakcie tej rozmowy rzekomo dowiedział się, że oskarżony nie dokonał zarzuconych mu czynów, a jego wyjaśnienia były wynikiem presji policji. Takie stanowisko świadka zdaniem Sądu podyktowane jest tym, że zarówno oskarżony jak też świadek przebywali w jednej celi i mogli uzgodnić taką wersję, chociaż sam oskarżonyw żadnych swoich wyjaśnieniach nie potwierdził tego, a miał taką możliwość. Oskarżony przesłuchany był nie tylko przez policję, ale także przez prokuratora (k. 140-143, 374-376)i mógł odwołać swoje wyjaśnienia, nie uczynił tego, a wprost przeciwnie przyznał się również na rozprawie i potwierdził wszystkie te wyjaśnienia, które złożył w śledztwie, nie wspominając o tym, że był przez kogokolwiek zmuszony do złożenia wyjaśnień tej treści. Tak więc zeznania świadka są odosobnione, nie znalazły potwierdzenia w dowodach zgromadzonych w sprawie.
Potwierdzeniem tego, że oskarżony dokonał czynów przypisanych w wyroku było też jego uczestnictwo w eksperymentach procesowych, w których wskazywał miejsca, gdzie dokonywał przestępstw. Nadto przyznał się do działalności przestępczej w zatrzymaneji dołączonej do akt korespondencji (k. 164).
Sąd nie dał wiaryM. A.w tej części, gdzie zaprzeczył, aby w trakcie popełnionych przestępstw współdziałał z innymi osobami, bowiem stoją one w sprzecznościz zeznaniami pokrzywdzonychJ. O.,P. M. (1)iS. I..
W przypadku czynów popełnionych przez oskarżonego w stosunku doS. I.,P. M. (1)iJ. O.,M. A.współdziałał niewątpliwie z nieustalonymi osobami, a jego rola była bardzo istotna. Zaznaczyć należy, iż w sytuacji kiedy sprawcy działają wspólnie i w porozumieniu, zachowania poszczególnych uczestników nie muszą w całości wypełniać znamion czynu zabronionego, stypizowanego w konkretnym przepisie, lecz to ich wspólne działanie stanowiące pewną jedność wypełnia dyspozycję określonego artykułu „każdy z napastników musi podejmować takie działanie, które łącznie z działaniem innego uczestnika zmierza do przestępstwa” (orzeczenie SN z 05 maja 2003 r. LEX nr 78912). Wystarczy, aby osoba współdziałająca ułatwiała swoim zachowaniem bezpośredniemu sprawcy wykonanie celu.
Nic istotnego do sprawy nie wniosły zeznaniaE. W.. Nie był on świadkiem żadnego zdarzenia z udziałem oskarżonego, nic nie wiedział na temat ich przebiegu. Potwierdził jedynie ciężką sytuację rodzinnąM. A.(świadekE. W.k. 203v-204).
Załączone do akt sprawy protokoły z oględzin płyt DVD (zabezpieczony monitoring)z miejsca zdarzeń nie pozwalał na zidentyfikowanie osób (k. 305, 344-345, 351-352, 359-360, 361-362).
Z opinii sądowo-psychiatrycznej wynika, że oskarżony miał zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia zarzuconych mu czynów, jak i pokierowania swoim postępowaniem. Ponadto biegli stwierdzili, żeM. A.jest osobą używającą narkotyki (opinia k. 421).
Sąd w pełni podzielił powyższą opinię. Jest ona pełna, jasna, nie zawiera w sobie sprzeczności i sporządzona przez osoby posiadające profesjonalną wiedzę.
Przechodząc do kwalifikacji prawnej czynów, Sąd zważył co następuje:
Omówione powyżej dowody dają pełny obraz zdarzeń, zgodny z zasadami wiedzy ogólnej, jak również z podstawowymi zasadami doświadczenia życiowego. Dysponując tak zgromadzonym materiałem dowodowym, Sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości.
Uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, stwierdzić należy, iż obdarzone przez Sąd wiarą dowody wiążą się w logiczną całość i pozwalają jednoznacznie przyjąć, iż czyny opisane pod pkt I i IV aktu oskarżenia stanowią ciąg przestępstw zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k., bowiem z opisu czynu pod pkt IV wyeliminowano posługiwanie się nożem, co zostało omówione we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, zaś czyny z pkt II i III stanowią ciąg przestępstw wyczerpujący dyspozycjęart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 275 § 1 k.k.w zb. zart. 278 § 5 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Z opisu czynu pod pkt III Sąd wyeliminował przywłaszczenie legitymacji szkolnej oraz dwóch zwolnień lekarskich, ponieważ nie można przypisać oskarżonemu zamiaru przywłaszczenia, gdyż portfel z tymi dokumentami wyrzucił w krzaki. Zabrał jedynie telefon komórkowy wartości 2115 zł., 3 zł. dowód osobisty, kartę bankomatowo-debetową wystawioną przezBank (...) S.A., stanowiące własnośćS. I..
Przestępstwo rozboju statuowane wart. 280 § 1 k.k.polega na kradzieży, czyli zaborze w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej poprzez użycie przemocy wobec osoby, groźbę użycia przemocy albo doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności.
Zamach na osobę przy rozboju polega na takim oddziaływaniu na nią, które paraliżuje lub ogranicza jej wolę i zmusza do tolerowania zaboru mienia przez sprawcę. Oddziaływanie to może przybierać różne formy – m.in. przemocy wobec osoby, groźby użycia przemocy albo doprowadzenia do stanu nieprzytomności.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, niewątpliwie oskarżony użył siły fizycznej w stosunku doP. M. (1)w postaci złapania ramieniem za szyję, po czym wywołując u niego strach, doprowadził do tego, że wydał oskarżonemu 100 zł.
W przypadkuJ. O.przemoc polegała na pchnięciu pokrzywdzonego, które wywołało jego upadek na ziemię, w wyniku czego doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięć krwawych powieki górnej oka lewego oraz okolicy podoczodołowej lewej, otarć naskórka okolicy skroniowej lewej i dłoniowej powierzchni ręki prawej w okolicy kłębu kciuka i palca serdecznego, które to obrażenia zgodnie z opinią biegłego z zakresu medycyny sądowej spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności ciała na okres poniżej dni siedmiu (opinia k. 5-6 tom I zbiórA). Opinię tą Sąd w pełni podzielił, bowiem sporządzona została przez osobę o profesjonalnej wiedzy.
Kwalifikowania postać rozboju wskazana wart. 280 § 2 k.k.polega na wypełnieniu przez sprawcę znamion z§ 1oraz dodatkowo posłużeniu się przez niego bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym albo działaniem w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu lub wspólnie z inną osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem, środkiem lub sposobem (ibid.). Zakres znaczeniowy pojęcia „posługuje się” obejmuje na gruncieart. 280 § 2 k.k.w szczególności wszelkie formy manipulowania bronią lub przedmiotami wymienionymi w tym przepisie, a także okazywania tychże, w celu wzbudzenia w ofierze obawy ich użycia, Każda zatem forma demonstrowania broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu w celu dokonania zaboru rzeczy, zmierzająca do spotęgowania przemocy, względnie groźby jej zastosowania lub wywołania większej obawy i poczucia zagrożenia, stanowi posługiwanie się tym narzędziem lub przedmiotem.M. A.trzymając w ręku nóż, zażądał odA. D., aby „wydała wszystko co ma”. Kiedy wyciągnęła z portfela 20 zł. i podała je oskarżonemu, ten zaczął „potrząsać” nożem w jej kierunku, mówiąc, aby dała mu wszystkie pieniądze.
Przerażona pokrzywdzona oddała mu łącznie kwotę 150 zł. Ten sam sposób działania zastosował doS. I.z tym, że w tym przypadku trzymając nóż w ręku, zażądał telefonu komórkowego i pieniędzy.S. I.w obawie, żeM. A.może użyć noża, oddał oskarżonemu telefonmarki A. (...)wartości 2115 zł., a także portfel z zawartością 3 zł., karty bankomatowo-debetowej wystawionej przezBank (...) S.A., dowodu osobistego. Portfel wraz z dwoma zaświadczeniami lekarskimi i legitymacją szkolną wyrzucił w krzaki, dlatego w tym zakresie Sąd wyeliminował z opisu czynu powyższe dokumenty (brak zamiaru co do zaboru tych rzeczy) i uznał, że czyn ten wyczerpuje dyspozycjęart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 275 § 1 k.k.w zb. zart. 278 § 5 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., bowiem zgodnie z treściąart. 275 § 1 k.k.karze podlega posługiwanie się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby, albo jej prawo majątkowe, kradzież takiego dokumentu albo jego przywłaszczenie. Oskarżony niewątpliwie przywłaszczył sobie dowód osobisty, kartę bankomatową oraz 3 zł. Pokrzywdzony nie odzyskał żadnego z tych dokumentów.
Bez wątpieniaM. A.wyczerpał znamiona wskazane wart. 280 § 2 k.k.W ocenie Sądu oskarżony miał pełną świadomość podejmowanych działań i jednocześnie chciał ten czyn popełnić.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania uznanie winyM. A.co do przypisanych mu czynów nie budzi wątpliwości.
Sąd był również obowiązany przyjąć wobec stwierdzenia warunków zaistnienia ciągu przestępstw w przypadku czynów I i IV oraz II i III, do zastosowania tej instytucji przy wydaniu wyroku. Spełnione zostały przesłankiart. 91 § 1 k.k., gdyż oskarżony działał w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności.
Za przyjęciem takiego stanowiska Sądu przemawia komentarz doart. 91 k.k.–P. K.stan prawny na 01 września 2015 r., gdzie kwalifikację zart. 91 k.k.uzasadnia tożsamość przepisu stanowiącego podstawę wymiaru kary dla każdego ze zbiegających się przestępstw. W skład takiego ciągu mogą wchodzić przestępstwa popełnione w różnych formach stadialnych i zjawiskowych. Przestępstwa kumulatywnie kwalifikowane będą wchodziły w skład ciągu przestępstw, wówczas ten sam przepis będzie stanowił podstawę wymiaru kary za te przestępstwa zgodnie zart. 11 § 2 k.k.Niewątpliwie oskarżony czyn popełnił po dniu 01 lipca 2015 r., a zatem przyjęcie takiej kwalifikacji jak w wyroku jestw pełni zasadne.
W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją, bowiem w ciągu pierwszym podstawą wymiaru kary byłart. 280 § 1 k.k., w ciągu drugim –art. 280 § 2 k.k.
Za ciąg przestępstw obejmujący czyny podpkt I i IVna mocyart. 280 § 1 k.k.w zw.zart. 91 § 1 k.k.Sąd skazał oskarżonego na karę 2 lat pozbawienia wolności.
Na mocyart. 46 § 1 k.k.orzekł na rzeczP. M. (1)100 zł. tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem.
Za ciąg przestępstw obejmujący czyny podpkt II i IIIna zasadzieart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.i91 § 1 k.k.na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.na rzeczA. D.kwotę 150 zł., na rzeczS. I.kwotę 2118 zł. (wartość telefonu + 3 zł.) tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem.
Przystępując do wymierzenia kary Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 § 1 i 2 k.k.,a w szczególności stopniem winy i społecznej szkodliwości czynu. Zgodnie zart. 115 § 2 k.k.przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu należy brać pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postacie zamiaru, motywacje sprawcy. Sąd rozważył także charakter sprawcy i jego warunki osobiste, jak również przeanalizował jego dotychczasowy sposób życia.
Nie ulega wątpliwości, że czyny oskarżonego należy ocenić jako przestępstwoo znacznym ładunku społecznej szkodliwości. Godził on w niezmiernie ważne chronione prawem dobra, jakimi są własność i posiadanie rzeczy, zdrowie i nietykalność cielesna człowieka. Zwłaszcza rozboje, w tym z użyciem niebezpiecznego przedmiotu zasługują na potępienie. Wykorzystując zaskoczenie pokrzywdzonych, sprawca atakował pokrzywdzonych żądając pieniędzy, a także telefonów, którymi dysponowali. W przypadku tych przestępstw sprawca wykorzystał zarówno zaskoczenie tych osób. Sąd miał także w polu widzenia fakt, że tylko w jednym przypadku skutkiem działania pokrzywdzonego było uszkodzenie ciała, przy tym lekkie. Jednakże nie do przecenienia są skutki w psychice atakowanych przez oskarżonego pokrzywdzonych.
Wymierzając karęM. A.jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod uwagę jego uprzednią karalność (kara 6 miesięcy ograniczenia wolności k. 221-222 t. II zbiórA). Fakt, że ponownie wszedł w konflikt z prawem jednoznacznie dowodzi, iż jest on osobą niepoprawną, zdemoralizowaną, o czym świadczy zatrzymana korespondencja k. 203, jego zachowanie wskazuje na lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów prawnych.
Z drugiej zaś strony jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod uwagę przyznanie się oskarżonego do wszystkich popełnionych czynów, młody wiek oskarżonego,ur. (...) marca1996 r., sytuację rodzinną. Wychowywał się praktycznie bez rodziców. Matka zmarław 2001 r., ojciec został osadzony w zakładzie karnym, zaś on i jego rodzeństwo zostali umieszczeni w domu dziecka (wywiad kuratora k. 448-449). Ponadto obecnie urodziło mu się dziecko. Trudną sytuację rodzinną podkreślał też świadekE. W.(k. 203-204v).
Sąd doszedł do przekonania, że orzeczona kara łączna 4 lat pozbawienia wolności jest w stanie uświadomićM. A.nieuchronność kary oraz to, że za każde przestępstwo spotka go sankcja proporcjonalna do stopnia winy. Uzmysłowi to oskarżonemu konieczność przestrzegania porządku prawnego oraz zapobiegnie powrotowi do przestępstwa w przyszłości, a dodatkowo w odczuciu społecznym wzmocni poszanowanie dla porządku prawnego i odegra rolę wychowawczą. Oskarżony z pewnością inaczej teraz oceni swoje zachowanie, przeanalizuje je i jeśli jeszcze kiedykolwiek będzie planował tego typu działanie, orzeczona kara winna mu uświadomić nieopłacalność takiego postępowania.
Wymierzoną karę Sąd uznał za adekwatną do stopnia winy i przedstawionych wyżej argumentów.
Zgodnie zart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności.
Za wykonaną obronę z urzędu Sąd przyznał obrońcy adw.A. K.wynagrodzenie w kwocie 1549,80 zł. Uzasadnia to treść§ 14 ust. 2 pkt 5 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Orzeczenie o kosztach sądowych znalazło oparcie w treściart. 624 § 1 k.p.k.Oskarżony nie posiada żadnego majątku, obecnie ma na utrzymaniu dziecko (k. 204v), pracował jedynie dorywczo.