Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Kz 39/16
Data wyroku: 2016-02-05 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Zbigniew Mierzejewski
Podstawa prawna: art. 22 §1 kpk, art. 107 § 1 kks, ustawa o grach hazardowych

Sygn. akt V Kz 39/16

POSTANOWIENIE
Dnia 5 lutego 2016 r.
Sąd Okręgowy w Łodzi w V Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia S.O. Zbigniew Mierzejewski
Protokolant: st. sekr. sąd. Sylwia Kurek
przy udziale Prokuratora Joanny Rochalskiej
po rozpoznaniu w sprawieK. M., synaG.iB.z domuN.,urodz. (...)wB.,
P. C.synaJ.iT.z domuR.,urodz. (...)wR.,
K. O.,synaW.iE.z domuP.,urodz. (...)wR.,
oskarżonych o czyny zart. 107 § 1 k.k.s.i in.
zażalenia obrońcy oskarżonegoK. M.
na postanowienie Sądu Rejonowego w Kutnie z dnia 10 grudnia 2015 roku, sygn. akt II K 556/15
w przedmiocie zawieszenia postępowania karnego oraz odmowy umorzenia postępowania
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.orazart. 430 § 1 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.

postanawia:

1
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie w zakresie dotyczącym zawieszenia postępowania;

2
pozostawić bez rozpoznania zażalenie w zakresie dotyczącym odmowy umorzenia postępowania.

UZASADNIENIE
K. O.iP. C.zarzucono popełnienie czynu zart. 107 § 1 k.k.s., zaśK. M.czynu zart. 107 § 1 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 4 k.k.s.
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy w Kutnie na podstawieart. 22 § 1 k.p.k.w zw. zart. 113 § k.k.s.zawiesił postępowanie przeciwko oskarżonym do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawie C-303/15 oraz nie uwzględnił wniosku obrońcy oskarżonegoK. M.o umorzenie postępowania karnego.
Postanowienie Sądu Rejonowego zaskarżył w całości zażaleniem obrońca oskarżonegoK. M.zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:
I. naruszenie prawa materialnego, poprzez:

•

pominięcie art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 rokuo zmianieustawy o grach hazardowych,zgodnie z którym ustawodawca wyznaczył wszelkim podmiotom (w tym osobom fizycznym) termin do dostosowania się do wymogów wprowadzonych przez ustawę zmieniającą do dnia 1 lipca 2016 roku, co sprawia, iżart. 107 k.k.s., jako przepis blankietowy, odsyła do przepisów, które do 1 lipca 2016 nie nakładają obowiązków w nich wskazanych,

naruszenieart. 1ust, 1 lit. f Dyrektywy 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 roku (dawniej art. 1 pkt. 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., Dz. U. UE L z dnia 21 lipca 1998 r. - uchylona nową dyrektywą 2015/1535 w dniu 7 października) ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego Dz.U.UE.L.2015.241.1 - dalej Dyrektywy 2015/1535, w zw. zart. 6 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz.U. z 2009r., nr 201, poz. 1540 ze zm.) - dalej u.g.h. w zw. zart. 107 § 1 k.k.s., poprzez zatrzymania rzeczy będących w posiadaniuK. M., w sytuacji gdy czynność taka jest sprzeczna z dyspozycją art. art. 1 ust, 1 lit. F Dyrektywy 2015/1535, z której wynika, iż działalnośćK. M., polegająca na urządzaniu gier na automatach nie stanowi czynu zabronionego, z uwagi na techniczny charakterart. 6u.g.h., a tym samym brak jest podstaw do przypisania odpowiedzialności za czyn zabroniony stypizowany wart. 107 § 1 k.k.s.

naruszenieart. 42 ust. 1 KonstytucjiRzeczpospolitej w zw. zart. 107 § 1 k.k.s.bowiem czyn zart. 107 § 1 k.k.s.uległ depenalizacji wskutek uznania go przez Trybunał Sprawiedliwości UE za przepis techniczny, nie mogący stanowić podstawy odpowiedzialności karnoskarbowej.

II. naruszenieart. 22 § 1 k.p.kpoprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nastąpiła długotrwała przeszkoda, uniemożliwiająca prowadzenie postępowania, podczas gdy ani sytuacja faktyczna, ani prawna nie uzasadnia takiego stanu rzeczy.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zażalenie obrońcy oskarżonego w zakresie w jakim kwestionuje zawieszenie postępowania jest niezasadne, zaś zakresie w jakim kwestionuje brak umorzenia postępowania jest niedopuszczalne z mocy ustawy.
Zgodnie z treściąart. 459 § 1 k.p.k.zażalenie przysługuje na postanowienia sądu zamykające drogę do wydania wyroku, chyba że ustawa stanowi inaczej. Postanowienie o nieuwzględnieniu wniosku o umorzenie postępowania nie jest orzeczeniem zamykającym drogę do wydania wyroku, a jednocześnie brak jest przepisu ustawy, który stanowiłby szczególną podstawę do jego zaskarżenia.
Zgodnie z treściąart. 429 § 1 k.p.k.prezes sądu pierwszej instancji odmawia przyjęcia środka odwoławczego, jeżeli wniesiony został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z mocy ustawy. Zgodnie zaś z treściąart. 430 § 1 k.p.k.Sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy, jeżeli zachodzą okoliczności określone wart. 429 § 1, albo jeżeli przyjęcie tego środka nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu.
Mając na uwadze powyższe należało pozostawić zażalenie obrońcy oskarżonego w części dotyczącej postanowienia Sądu Rejonowego o odmowie umorzenia postępowania jako niedopuszczalne z mocy ustawy bez rozpoznania.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia dotyczących zawieszenia postępowania uznać należy, że w przedmiotowej sprawie z pewnością mamy do czynienia z długotrwałą przeszkodą uniemożliwiającą prowadzenie postępowania w postaci konieczności oczekiwania na wydanie orzeczenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w analogicznej prawnie sprawie, od której to odpowiedzi zależeć będzie możliwość stosowania wobec oskarżonych, uznanych za mające charakter przepisów technicznych, nienotyfikownych przepisówustawy o grach hazardowychtj.art. 6 i art. 14, wypełniających treść normy blankietowej zart. 107 § 1 k.k.s.
Dopuszczalność zawieszenia postępowania w oparciu o wskazaną wyżej podstawę została zaakceptowana zarówno przez doktrynę jak i orzecznictwo (szeroko argumenty na poparcie prezentowanej tezy zostały zawarte w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 14.10.2015 r. w sprawie I Kzp 10/15).
Szczegółowe odnoszenie się do pozostałych zawartych w zażaleniu obrońcy argumentów odnoszących się do kwestii merytorycznej oceny zachowania oskarżonych w płaszczyźnie odpowiedzialności karno skarbowej, wobec braku możliwości zaskarżenia postanowienia o odmowie umorzenia postępowania, na obecnym jego etapie należało uznać za przedwczesne.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.