Sąd Rejonowy w Gliwicach
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1821/15
Data wyroku: 2016-03-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Korfanty
Słowa kluczowe: Zobowiązanie
Podstawa prawna: art. 64 kc

Sygn. akt I C 1821/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 marca 2016 roku
Sąd Rejonowy w Gliwicach Wydział I Cywilny w składzie:
Przewodniczący: SSR Grzegorz Korfanty
Protokolant: Magdalena Kocur
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2016 roku wG.
sprawy z powództwaM. P.
przeciwko GminieG.
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli

1
oddala powództwo;

2
zasądza od powodaM. P.na rzecz pozwanej GminyG.kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego pozwanej.

SSR Grzegorz Korfanty
Sygn. akt I C 1821/15

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 8 grudnia 2015 roku powódM. P., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zobowiązanie pozwanej GminyG.do złożenia oświadczenia woli o zawarciu z nim umowy najmulokalu mieszkalnego numer (...)położonego wG.przyulicy (...). Nadto, powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu swojego żądania powód wskazał, że dolokalu mieszkalnego numer (...)położonego wG.przyulicy (...)został przekwaterowany zlokalu służbowego numer (...)mieszczącego się przyulicy (...). Tytuł prawny dolokalu mieszkalnego numer (...)przysługiwał babci powoda –H. R., z którą powód zamieszkiwał od miesiąca września 2008 roku, sprawując nad nią opiekę. Obowiązku meldunkowego powód dokonał dopiero w dniu 24 sierpnia 2009 roku, co stało się przyczyną niespełnienia warunku nieprzerwanego zamieszkiwania w lokalu przez okres pięciu lat,o którym mowa w treści § 24 uchwały Nr XXII/723/2009 Rady Miejskiej wG.z dnia 19 lutego 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu GminyG.. W dniu 20 stycznia 2014 rokuH. R.zmarła, a powód wystąpił do pozwanej z wnioskiem o wynajęcie mulokalu mieszkalnego numer (...)położonego przyulicy (...). Pozwana odmówiła zawarcia umowy najmuz powodem i wezwała go do wydania lokalu. Powód argumentował, że wlokalu mieszkalnym numer (...)stale zamieszkuje, tam koncentrują się jego sprawy życiowe, regularnie uiszcza opłaty związane z zajmowaniem lokalu, nie posiada tytułu prawnego do innej nieruchomości. Powód czuje się związany ze wspólnotą mieszkańców przyulicy (...).
W odpowiedzi na pozew z dnia 24 lutego 2016 roku pozwana GminaG., zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Pozwana nie kwestionowała okoliczności faktycznych wskazanych przez powodaw pozwie. Podkreśliła, że skoro powód nie spełnia warunków do wstąpienia w stosunek najmu po śmierci najemcy lokalu –H. R., ani na podstawie przepisuart. 691 k.c., ani na podstawie uchwały Rady Miejskiej wG.z dnia 19 lutego 2009 roku, to nie może domagać się zawarcia z nim umowy najmu.
Na rozprawie w dniu 21 marca 2016 roku pełnomocnik powódki, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie przyznał, że powód nie spełnia warunków z przepisuart. 691 k.c., dlatego nie opiera swojego żądania na dyspozycji wynikającej z tego przepisu. Wskazał, że swoje roszczenie opiera na uchwale Rady Miejskiej wG.z dnia 19 lutego 2009 roku nr XXII/723/2009, albowiem spełnił warunki do zawarcia umowy najmu lokalu na podstawie tej uchwały. Jednocześnie przyznał, że w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej wG.nie spełnia warunków co do okresu zameldowania w lokalu (do wymaganego okresu 5 lat brakuje mu bowiem 8 miesięcy), co spowodowane było śmiercią najbliższych osób, spełnia natomiast warunek zamieszkiwania z dotychczasowym najemcą co najmniej przez 5 lat, albowiem faktycznie zamieszkał z babciąH. R.w 2007 roku.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
GminaG.jest właścicielemlokalu mieszkalnego numer (...)położonegowG.przyulicy (...).
/okoliczność bezsporna/
Lokal mieszkalny numer (...)został zasiedlony w 2012 roku w drodze skierowaniaH. R., babciM. P., do zawarcia umowy najmu tego lokalu jako lokalu zamiennego. Osobą uprawnioną do zamieszkania wraz zH. R.był jej wnukM. P..M. P.zameldował się w lokalu w dniu 20 kwietnia 2012 roku.
/dowody: odpis skrócony aktu urodzenia (k. 7), skierowanie z dnia 27 lutego 2012 roku (k. 9), umowa najmuz dnia 8 marca 2012 roku (k. 10 – 11), potwierdzenie zameldowania z dnia 20 kwietnia 2012 roku (k. 13)/
Przed zamieszkaniem wlokalu mieszkalnym numer (...),H. R.zajmowałalokal mieszkalny numer (...)położony wG.przyulicy (...), stanowiący lokal służbowy przy Radiostacji. Pod koniec 2008 roku, wraz zH. R., zamieszkał jej wnukM. P., który podjął się opieki nad swoją babcią, która wówczas przeżywała żałobę po śmierci swojego wnuka oraz jego matki. W lokalu tym zameldował się w dniu 24 sierpnia 2009 roku.
/okoliczności bezsporne, a nadto dowody: poświadczenie zameldowania z dnia 24 sierpnia 2009 roku (k. 12), odpisy skrócone aktów zgonu (k. 14 – 15)/
H. R.zmarła w dniu 20 stycznia 2014 roku.
/dowód: odpis skrócony aktu zgonu (k. 8)/
Po śmierciH. R.,M. P.wystąpił do GminyG.z wnioskiemo zawarcie z nim umowy najmulokalu mieszkalnego numer (...)położonego wG.przyulicy (...). GminaG.odmówiła zawarcia zM. P.umowy najmulokalu mieszkalnego numer (...), wskazując na brak spełnienia przez niego przesłanek z uchwały Rady Miejskiej wG.z dnia 19 lutego 2009 roku nr XXII/723/2009.
/dowody: pismo z dnia 2 kwietnia 2014 roku (k. 16), pismo z dnia 21 marca 2014 roku (k. 17), pismo z dnia9 kwietnia 2014 roku (k. 18)/
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił częściowo jako okoliczności bezsporne, natomiast w pozostałym zakresie oparł się na wskazanych wyżej dowodach z dokumentów.
Zarówno treść, jak i autentyczność dokumentów zgromadzonych w materiale dowodowym nie były kwestionowane przez żadną ze stron, a i Sąd nie znalazł podstaw, by czynić to z urzędu. W konsekwencji, Sąd przydał dokumentom tym moc dowodów w całości.
Na rozprawie w dniu 21 marca 2016 roku Sąd oddalił wniosek powodao dopuszczenie dowodu z zeznań w charakterze świadkaA. Z.iB. O., albowiem prowadzenie tego dowodu – w świetle ustaleń co do bezzasadności żądania pozwu, co zostanie szczegółowo wyjaśnione poniżej – było zbędne i przyczyniłoby się do nieuzasadnionego wydłużenia postępowania.

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Powód opierał swoje roszczenie na treści uchwały Rady MiastaG.dotyczącej zasad wynajmowania lokali komunalnych, a formułując żądanie pozwu wskazał, iż domaga się zobowiązania pozwanej do złożenia oświadczenia woli o zawarciu z nim umowy najmulokalu mieszkalnego numer (...)położonego wG.przyulicy (...).
Zgodnie z treścią przepisuart. 64 k.c., prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego oświadczenia woli, zastępuje to oświadczenie. Treść tego przepisu należy odczytywać w kontekście norm procesowycho egzekucji świadczeń niepieniężnych, a w szczególności przepisuart. 1047 k.p.c., który statuuje skutki procesowe takiego oświadczenia. Źródłem obowiązku złożenia oświadczenia może być każde zdarzenie cywilnoprawne. Ustawodawca w normieart. 64 k.c.nie ogranicza kręgu sytuacji, do których przepis ten się odnosi – chodzi więc o wszystkie orzeczenia,w których stwierdzony jest, choćby w sposób dorozumiany, obowiązek złożenia oświadczenia woli. Istotne z punktu widzenia analizy tego przepisu jest jednak to, że roszczenieo zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli określonej treści aktualizuje się jedyniew sytuacji, gdy strona przeciwna do złożenia takiego oświadczenia jest zobowiązana.
Zgodnie z treścią § 24 uchwały nr XXII/723/2009 Rady Miejskiej wG.z dnia 19 lutego 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu MiastaG.uprawnienie do zawarcia umowy najmu jest zależne między innymi od stałego zameldowania w lokalu i zamieszkiwania w lokalu z najemcą przez okres nie krótszy niż 5 lat oraz braku zaległości płatniczych związanych z zajmowanym lokalem. Uchwała owa została wydana na podstawie delegacji ustawowej zart. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianieKodeksu cywilnego, zgodnie z którym rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy (…).W orzecznictwie przyjęto, iż uchwała taka nie stanowi podstawy roszczenia o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego (porównaj: uchwała Sądu Najwyższego z dnia25 czerwca 2008 roku, III CZP 37/08, OSNC 2009/7-8/96). Należy wskazać, iż działania rady gminy nie mogą wykraczać poza sferę ustalania zasad wynajmu lokali i sięgać do wywoływania skutków w dziedzinie konkretnych aktów gospodarowania zasobem mieszkaniowym gminy. Podejmowanie bowiem czynności w tym zakresie należy jedynie do organu wykonawczego gminy. Przyjęcie, że wprost z uchwały wynika po stronie obywatela roszczenie o zawarcie umowy najmu prowadziłoby do odjęcia organowi wykonawczemu rzeczywistej możliwości prowadzenia gospodarki mieszkaniowej, a jego rola sprowadzałaby się do obowiązku złożenia oświadczenia woli w przedmiocie nawiązania stosunku najmu. Taki stan rzeczy nie mieści się w granicach ustawowej delegacji udzielonej radom gminwart. 21 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz. U. 2014, poz. 150 – j.t.)
Uznać należy tym samym, że powód nie mógł skutecznie domagać się zawarcia z nim umowy najmu dotyczącejlokalu mieszkalnego numer (...)położonego wG.przyulicy (...), na podstawie wskazanej uchwały rady miejskiej. O uprawnieniu tym nie przesądza bowiem samo spełnienie przesłanek określonych w uchwale.Do zawarcia umowy najmu konieczna jest każdorazowo wola i zgoda właściciela lokalu – GminyG..W niniejszej sprawie stanowiło okoliczność bezsporną, iż pozwana nie wyraziła woli nawiązania stosunku najmu zM. P.. W konsekwencji powyższej argumentacji, zbędne okazało się badanie przez Sąd, czy powód spełnił przesłanki do zawarcia z nim umowy najmu na jakiejkolwiek podstawie, albowiem okoliczności te stanowiły kwestię wtórną w stosunku do oceny zasadności roszczenia głównego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, powództwo podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie przepisuart. 98 § 1 k.p.c.orazart. 99 k.p.c., obciążając nimi w całości powoda przegrywającego spór. Na poniesione przez pozwaną koszty procesu złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 600,00 zł, ustalone w oparciu o zapis § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwościw sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
SSR Grzegorz Korfanty