Sąd Rejonowy w Oleśnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 1002/15
Data wyroku: 2016-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Dorożyński
Słowa kluczowe: Wykroczenie Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 124 § 1 i 3 kw

Sygn. akt IIW 1002/15

RSOW 316/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy w Oleśnie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Wojciech Dorożyński

Protokolant:sekr.sądowy Katarzyna Kot
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 5 lutego 2016 roku i 25 kwietnia 2016 roku sprawy:
M. M.(M.)c.J.iW.z domuW.ur. (...)wO.,
obwinionej o to, że:
w dniu 5 września 2015r. o godzinie 24:00 w miejscowościF.nr(...), woj.(...)umyślnie dokonała zniszczenia telefonu komórkowegomarki S. (...)o nr imei(...)wartości 400 zł poprzez celowe jego złamanie na szkodęG. K. (1),
- to jest za wykroczenie z art. 124 §1 i 3 kw

I
obwinionąM. M.uznaje za winną popełnienia czynu polegającego na tym, że około północy z 5 na 6 września 2015r. w miejscowościF.nr(...), woj.(...)umyślnie dokonała zniszczenia telefonu komórkowegomarki S. (...)o nr imei(...)wartości 428 złotych poprzez jego przełamanie na szkodęG. K. (1), to jest czynu z art. 124 §1 kw i za to z mocy art. 124 §1 kw w związku z art. 39 § 1 i 2 kw, stosując nadzwyczajne złagodzenie kary, wymierza jej karę nagany;

II
na podstawie art. 124 §4 kw orzeka wobecobwinionejM. M.obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonegoG. K. (1)równowartości wyrządzonej szkody w kwocie 428 (czterysta dwadzieścia osiem) złotych;

III
na podstawieart. 119 kpww zw. zart. 624 § 1 kpkzwalnia obwinionąM. M.od zapłaty kosztów sądowych w całości obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt II W 1002/15

UZASADNIENIE
Zwięzłe wskazanie udowodnionych faktów oraz dowodów, na których się oparto:
W nocy z 5 na 6 września 2015 roku zaczął się palić budynek gospodarczy na terenie posesjiM. M.w(...)A.M. M.razem z ojcem była wówczas na festynie, gdzie spożywała alkohol. Kiedy dowiedziała się o pożarze udała się na miejsce. Było tam już zebranych dużo ludzi, straż pożarna, policja. / dowód: wyjaśnienia obwinionejM. M.zapis nagrania z rozprawy 5 lutego 2016 roku 07:30- 08:40, 09:20-10:20, 16:17-16:32 minuta nagrania;G. K. (1)zapis 19:53-20:58 minuta nagrania z 5 lutego 2016, k. 8 akt/
W pewnym momencieM. M.zauważyłaG. K. (1), który stał na swojej posesji. Podbiegła do niego i zaczęła go oskarżać o podpalenie wiaty.G. K. (1)rozmawiał wówczas przez telefon komórkowy, który trzymał ręką przy lewym uchu. Był to telefonmarki S. (...)o numerze imei:(...).M. M.wyrwała rękami mu ten telefon, dokonując jego przełamania, następnie telefon ten upuściła. / dowód: zeznania świadkaG. K. (1)k. 8, zapis nagrania z rozprawy 5 lutego 2016 roku 20:08-30:32, zeznania świadkaD. K.zapis z 5 lutego 2016 roku 37:44 – 41:12 minuta nagrania, k. 10, okazanie telefonu zapis nagrania z 5 lutego 2016 – 24:56 minuta nagrania /
G. K. (1)silnie się zdenerwował tym zachowaniemM. M.i uderzył ją w twarz.M. M.upadła. Widząc to uderzenie jeden z policjantówR. B.dobiegł doG. K. (1), obezwładnił go i przewrócił na ziemię. W tym momencie podszedł drugi z policjantówW. K., który przejąłG. K. (1). Na ziemi leżał wówczas uszkodzony telefon komórkowy z rozbitym wyświetlaczemG. K. (1), który informował policjantów, żeM. M.zniszczyła mu telefon. / dowód: zeznania świadkówR. B.zapis nagrania z rozprawy 5 lutego 2016 roku 49:42 minuta nagrania, k. 18,W. K.zapis z rozprawy 5 lutego 2016 roku 59:50- 1:02:40 minuta nagrania, k. 16 akt/
W wyniku przełamania telefonu przezM. M.aparat ten został całkowicie zniszczony, rozbity ekran i przełamany, płyta główna telefonu przełamana pod kątem 35°. Uszkodzenia nie pozwalają na uruchomienie telefonu, stopień uszkodzeń nie kwalifikuje urządzenia do naprawy. Wartość telefonu wynosiła 428 złotych. / dowód: opinia biegłego(...)k. 34-42 akt/
M. M.ma wykształcenie średnie ogólne, pracuje zarobkowo w Holandii w pakowalni. Zarabia około 1500-2000 euro miesięcznie. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Jest właścicielką domu wraz z nieruchomością rolną o pow. ponad 1 ha. Nie była karna. Nie była leczona psychiatrycznie. / dane osobowe zapis nagrania z rozprawy z dnia 5 lutego 2016 roku- 02: 55- 05:55 minuta nagrania/
Wskazanie dowodów, którym nie dano wiary:
Nie dano wiary wyjaśnieniom obwinionejM. M.oraz zeznaniom jej ojcaJ. M., że na miejscu zdarzeniaG. K. (1)nie miał telefonu komórkowego oraz żeM. M.nie dokonała jego zniszczenia poprzez przełamanie. Przeczą temu bowiem wiarygodne zeznania świadkówG. K. (1),D. K.oraz wspierające je zeznania funkcjonariuszy PolicjiR. B.orazW. K.. Zeznania te tworzą generalnie spójny opis przebiegu zdarzenia, pozwalający na logiczną jego rekonstrukcję. Faktem jest, że w zeznaniach świadkaG. K. (1)pojawiła się niezgodność co do sposobu przełamania przez obwinioną jego telefonu, gdyż na rozprawie nie wskazał na to, że obwiniona wyrwała mu telefon i w rękach go przełamała, jak to opisywał w pierwszych zeznaniach, ale że przełamała go próbując wyrwać go z uściskuG. K. (1), kiedy ten prowadził rozmowę telefoniczną, ale nie zmienia to istoty sprawy, że to właśnie siłowe oddziaływanie przez obwinioną, skierowane na elementy konstrukcyjne telefonu doprowadziło do powstania, stwierdzonych naocznie na rozprawie uszkodzeń. Było to działanie kierunkowe, które ogniskowało siły fizyczne na elementach konstrukcyjnych telefonu i w efekcie doprowadziło do uszkodzenia tego telefonu. Zresztą świadekG. K. (1)w pełni potwierdził odczytane mu z etapu czynności wyjaśniających zeznania. Te zaś relacje są zgodnie z kategorycznymi i konsekwentnymi zeznaniami świadkaD. K., tak na Policji, jak przed sądem. Jest to osoba młoda a zatem dobrze pamiętała przebieg zdarzenia. WersjaG. K. (1)iD. K.o zniszczeniu teflonu w trakcie zajścia zM. M.ma potwierdzenie w relacjach całkowicie postronnych obserwatorów a mianowicie funkcjonariuszy PolicjiR. B.iW. K.. Świadkowie ci zeznali, że w momencie obezwładnieniaG. K. (1), bezpośrednio po tym kiedy uderzył onM. M., widzieli na ziemi leżący uszkodzony telefon komórkowy.G. K. (1)też od razu skarżył im się, żeM. M.zniszczyła mu telefon. Te zeznania świadkówW. K.iR. B.w sposób ewidentny podważają zatem linię obronyM. M., że na miejscu nie było żadnego telefonu, skoro ci funkcjonariusze w miejscu, gdzie obwiniona szarpała się zG. K. (1)taki telefon widzieli. Skoro w panujących warunkach ci funkcjonariusze Policji ten telefon widzieli, to również był on zauważalny dla obwinionej. Słyszała ona też oskarżeniaG. K. (1)o tym, że zniszczyła ona mu ten telefon. Niepodobna zatem uznać za prawdziwe jej wyjaśnień, że żadnego telefonuG. K. (1)tam nie widziała. Fakt zaś że nieprawdziwie zaprzecza temu, że widziała ten telefon, najlepiej potwierdza, że poprzez zaprzeczenie temu obwiniona chce jedynie uniknąć odpowiedzialności za zniszczenie tego telefonu. Wyjaśnienia obwinionej nie są tu także konsekwentne, bo na etapie czynności wyjaśniających obwiniona przyjmuje jeszcze jedną linię obrony, mianowicie taką, że dopuszcza możliwość uszkodzenia telefonu podczas ich szarpaniny. Ta druga wersja wprowadza w wyjaśnienia obwinionej ewidentną niekonsekwencję, która pozwala na wyprowadzenie wniosku, że jednak obwiniona ma świadomość, że do uszkodzenia telefonu doszło. Wie ona o tym zaś z tego powodu, że sama ten telefon przełamała a następnie upuściła na miejsce, gdzie widzieli go funkcjonariusze Policji. Za prawdziwością wersji pokrzywdzonego o umyślnym zniszczeniu jego telefonu przez obwinioną przemawia niewątpliwie to, że od razu ten fakt przekazał funkcjonariuszom Policji. Sprawa była właśnie świeża i to ona była powodem agresywnej rekcjiG. K. (1)wobecM. M.. Pokrzywdzony mianowicie uderzył obwinioną w twarz. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że takich zachowań nie podejmuje się w miejscu publicznym wobec osoby znajomej i do tego kobiety bez powodu. Takim powodem była zaś złość pokrzywdzonego wobec obwinionej za zniszczenie mu przedmiotu majątkowego i poczucie doznanej straty materialnej. Obwiniona miała zaś powód, aby tak postąpić. Jak sama przyznała była pod wpływem alkoholu i miała właśnie pretensje doG. K. (1)o podpalenie ich wiaty.G. K. (1)był na swojej posesji i to obwiniona do niego się skierowała. Wiarygodnie zatem należy ocenić relacjeG. K. (1)iD. K., że to obwiniona była osobą atakującą, zachowywała się nieobliczalnie. Widząc więc, żeG. K. (1)nie reaguje na jej słowa i rozmawia przez telefon komórkowy, chwyciła ten aparat i wyrwała z rękiG. K. (1)i przełamała w swoistym odwecie za podpalenie jej budynku gospodarczego. O żadnym przypadkowym uszkodzeniu telefonu w tej sytuacji mowy być nie może. Reakcja pokrzywdzonego w postaci uderzeniaM. M.wpisuje się tu w logiczny przebieg zdarzeń. Zeznania świadkaJ. M.nie są tu wiarygodne także z tego powodu, że charakteryzują się ewidentną stronniczością, mającą na celu ochronę swej córki. Trudno uznać, aby mógł on obserwować cały czas swą córkę w całym tym zamieszaniu, które panowało podczas akcji gaśniczej na jego posesji. Nadto jak wynika z zeznańG. K. (1)J. M.był pod wpływem alkoholu i wdał się w przepychanki i słowne dyskusje ze strażakami i policjantami. Takie jego zachowanie w naturalny sposób odciągało jego uwagę od miejsca pobytu i zachowań jego córki. W innej sprawie, gdzie był on oskarżony i skazany o przestępstwa podczas tego zdarzenia, miedzy innymi zart. 222§ 1 kk, sam się do tych czynów przyznał k.58. Okoliczności jednak tamtej sprawy i sposób składania zeznań w obecnej sprawie jasno pokazuje jakJ. M.cały czas manipuluje okolicznościami sprawy. Jest to osoba już karana niejednokrotnie za składnie fałszywych zeznań i respekt przed odpowiedzialnością karną za tego typu zachowanie nie stanowi dla niego wystarczającego elementu odstraszającego. Wykorzystując fakt, że był podczas przesłuchania poprzednich wszystkich świadków, obecnie dopasowuje swój opis zdarzeń dla potrzeb tej sprawy, aby potwierdzić okoliczności podawane przez jego córkę, a z drugiej strony, aby w najniekorzystniejszy sposób przedstawić osobę i postępowanieG. K. (1). W niniejszej sprawie na przykład podaje i to na samym początku zeznań, że jeden z policjantów o nazwisku(...)był na miejscu i był on krewnymG. K. (1). Wobec tego funkcjonariusza miał słowne pretensje o to, że tam przyszedł i używał przy tym nawet słów obraźliwych. Z tych zeznań zatem wynika, że jego zachowanie wobec tego funkcjonariusza Policji było świadome i wiedział z kim ma do czynienia i dlaczego kieruje takie a nie inne słowa wobec tej osoby, która jest powiązana zG. K. (1), który jego zdaniem był sprawcą pożaru. Tymczasem kiedyJ. M.występuje jako podejrzany o znieważenie tego funkcjonariusza Policji wyjaśniając przedstawia swe zachowanie jako motywowane silnym wzburzeniem wobec obecnych tam mężczyzn, a dopiero później okazało się, że znieważył policjanta k. 58.J. M.wskazuje zatem, że tak naprawdę kierował swe słowa do przygodnego mężczyzny, który później okazał się policjantem. Obecnie zaś twierdzi, że od razu wiedział z kim ma do czynienia i właśnie ta wiedza spowodowała wypowiedzenie słów znieważających. W zależności więc od charakteru procesowego, w jakim występuje, i celu przesłuchania świadekJ. M.różnie przedstawia okoliczności sprawy. Jaskrawym przykładem niespójności zeznań świadkaJ. M.oraz wyjaśnień jego córkiM. M.oraz tendencyjności zeznań tego świadka, jest kwestia agresywnego zachowania sięM. M.wobec innych uczestników zdarzenia w nocy z 5 na 6 września 2015 roku.J. M.w swych zeznaniach stwierdza jednoznacznie najpierw, że nie widział aby córka szarpała się z policjantem, a jednocześnie utrzymuje, że widział ją prawie cały czas, tymczasemM. M.w innym postępowaniu, gdzie była oskarżona wyjaśniła, że wówczas uderzyła w twarzŁ.( strażaka) i naruszyła nietykalność cielesną policjantaŁ. S. (1)k. 60, tego samego, któregoJ. M.znieważał. ObwinionaM. M.te wyjaśnienia potwierdziła. W tej sytuacji uznać należało, że świadekJ. M.nie mówi prawdy, że nie widział, jak jego córka szarpała policjantaŁ. S.albo nie mówi prawdy, kiedy zeznaje, że cały czas wiedział swą córkę. Ostatecznie zaś na pytania o wyjaśnienie rozbieżności jego relacji, świadek tłumaczy się wymijająco, że dokładnie nie pamięta jak to się działo (30:06-30:29 min), co niewątpliwie kontrastuje z jego stanowczymi wypowiedziami na temat przebiegu zdarzenia na początku zeznań. Treść zeznań tego świadka jest zatem całkowicie niewiarygodna a jedynie jest podyktowana chęcią uchronienia córki przed odpowiedzialnością za zniszczenie telefonuG. K. (1).
Dokonane ustalenia uzasadniały przypasanie obwinionejM. M.popełnienie zarzucanego jej wykroczenia z art. 124§ 1 kw albowiem w sposób umyślny zniszczyła telefon komórkowyG. K. (2). Wartość przedmiotu wykroczenia wynosi tu 428 złotych a zatem nie przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia. Obwiniona działała umyślnie, gdyż chciała przełamać telefon komórkowy pokrzywdzonego i w tym kierunku podjęła świadome działania. Przełamanie to stanowiło ingerencję we wszystkie elementy konstrukcyjne telefonu istotne dla jego funkcjonowania, dlatego spowodowało ono zniszczenie telefonu, co potwierdza opinia biegłego.
W stosunku do obwinionej nie orzeczono kar zasadniczych za przypisane jej wykroczenie, ale poprzez zastosowanie art. 39§ 1 i 2 kw i nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzono jej karę nagany. W ocenie sądu będzie to kara wystarczająca do osiągnięcia celów wychowawczych wobec obwinionej, która dotychczas nie była karana, prowadzi ustabilizowany tryb życia. Za zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia kary przemawiały tu szczególne okoliczności sprawy. Obwiniona działała pod wpływem silnych emocji, związanych z zapaleniem się jej mienia- budynku gospodarczego. Przede wszystkim zaś spotkała ją natychmiastowa retorsja ze strony pokrzywdzonego, który uderzył ją silnie w twarz, co wymusiło nawet interwencję policjantów. W tej sytuacji wymierzenie dodatkowej kary zasadniczej byłoby nieadekwatne do sytuacji, która wywiązała się pomiędzy obwinioną i pokrzywdzonym, i proporcji naruszonych dóbr. W tej więc sprawie cel wychowawczy i kompensacyjny wyroku powinien być uzyskany skutecznie poprzez karę nagany oraz obowiązek naprawienia w całości szkody, co odpowiadać będzie poczuciu sprawiedliwości wyrównawczej. Konieczność zapłaty równowartości zniszczonego mienia powinna też wpłynąć na obwinioną motywująco na przyszłość, aby podobnych czynów zabronionych nie popełniała.
Zgodnie zart. 624§ 1 kpkw zw. zart. 119 kpwuznano jednocześnie, że względy słusznościowe przemawiały za zwolnieniem obwinionej od zapłaty kosztów procesu. Opinia biegłego była też dopuszczona przez sąd z urzędu nie na wniosek strony przegrywającej. Sama wysokość odszkodowania również nie jest niska, a w sytuacji rezygnacji z wymierzenia kary zasadniczej grzywny i poprzestania na naganie, obciążenie obwinionej dodatkowo obowiązkiem zapłaty wydatków zmniejszałoby efekt rezygnacji z dalej idących dolegliwości wyroku poza obowiązkiem naprawienia szkody.