Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II C 948/14
Data wyroku: 2016-07-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Dhahir-Swaidan
Słowa kluczowe: Szkoda
Podstawa prawna: art.822 kc art. 6 kc

Sygnatura akt II C 948/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 lipca 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi II Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodnicząca  Sędzia SRA. S.
Protokolant   aplikant(...)
po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2016 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaP. G.
przeciwko(...) Spółce AkcyjnejwS.
o zapłatę

1
oddala powództwo;

2
zwraca na rzecz pozwanego ze Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotę 400 zł (czterysta złotych) uiszczoną w dniu 16 marca 2016 roku, zaksięgowaną poz.(...)/(...)tytułem różnicy między wydatkami pobranymi od strony a należnymi;

3
zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2417 zł (dwa tysiące czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt II C 948/14

UZASADNIENIE
W pozwie wniesionym w dniu 11 grudnia 2014 rokuP. G., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o zasądzenie od(...) Spółki AkcyjnejwS.kwoty 19.025,48 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 20 marca 2014 roku do dnia zapłaty, oraz zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 2400 zł.
W uzasadnieniu pełnomocnik powoda wskazał, że w dniu 19 lutego 2014 roku doszło do kolizji drogowej wskutek, której uszkodzony został należący doT. P.pojazd markiN.. Sprawca zdarzenia ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej w pozwanymTowarzystwie (...). Pozwany po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego wypłacił na rzecz poszkodowanego tytułem odszkodowania za koszty naprawy kwotę 21.586,40 zł. W dniu 1 grudnia 2014 roku powód nabył odT. P.wierzytelność o odszkodowanie, po czym zlecił oszacowanie wysokości szkody, a po uzyskaniu opinii, wezwał bezskutecznie pozwanego do wypłaty kwoty 19.025,48 zł tytułem brakującej części odszkodowania, określonego przez rzeczoznawcę na kwotę 40.611,88 zł.
(pozew k. 3-6, pełnomocnictwo k. 7)
W dniu 23 lutego 2015 roku pozwany, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego złożył odpowiedź na pozew, w której wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany podniósł, że istotne jest czy pojazd będący własnościąT. P.został naprawiony, oraz czy pojazd został przywrócony do stanu sprzed szkody. Nadto podniósł, że powód nie może domagać się odszkodowania ustalonego wyłącznie z użyciem oryginalnych części sygnowanych marką producenta, jeśli nie przedstawi faktur za naprawę obejmujących nabycie tego rodzaju części. Pozwany oświadczył, że wyliczył ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu bezpośrednio poszkodowanego, zaś prywatna kalkulacja powoda stanowi wyłącznie dowód z dokumentu prywatnego.
(odpowiedź na pozew k. 37-40, pełnomocnictwo k. 42, odpis KRS k. 44-50)
W piśmie z dnia 8 kwietnia 2015 roku pełnomocnik powoda zawiadomił, że wypowiedział powodowi pełnomocnictwo procesowe.
(pismo k. 55)
Postanowieniem z dnia 8 marca 2016 roku Sąd na wniosek stron dopuścił dowód z opinii biegłego do spraw wyceny pojazdów i techniki pojazdowej.
(postanowienie k. 100)
Na rozprawie w dniu 21 lipca 2016 roku Sąd postanowił pominąć czynność połączoną z wydatkami, o której mowa w postanowieniu z dnia 8 marca 2016 roku wobec nieuiszczenia przez powoda zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego.
(postanowienie k. 111)
Do zamknięcia rozprawy stanowiska stron pozostały niezmienione.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
T. P.był właścicielem samochodu markiN.onumerze rejestracyjnym (...).
W dniu 19 lutego 2014 roku, doszło do kolizji drogowej z udziałem pojazduT. P.. Sprawca zdarzenia korzystał z ochrony ubezpieczeniowej z tytułu odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych udzielanej przez stronę pozwaną.
Poszkodowany zgłosili szkodę i wystąpił do pozwanego o wypłatę odszkodowania z tytułu OC.
Decyzją z dnia 12 marca 2014 roku pozwany przyznałT. P.odszkodowanie w wysokości 21.586,40 złotych.
( bezsporne,  decyzja o wypłacie odszkodowania k. 13)
W dniu 1 grudnia 2014 rokuT. P.iP. G.zawarli umowę przelewu wierzytelności, której strony postanowiły, że powód nabywa wierzytelność wraz z wszelkimi prawami z nią związanymi, jaka przysługujeT. P.w stosunku do pozwanego oraz sprawcy zdarzenia, wynikającą z dochodzenia należności z tytułu uszkodzenia pojazdu markiN.onr rej. (...), powstałego na skutek zdarzenia z dnia 19 lutego 2014r .
( bezsporne, umowa k. 11 )
Sąd Rejonowy zważył, co następuje.
Powództwo podlegało oddaleniu.
Zgodnie zart. 822 § 1 kc, przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.
W myśl z koleiart. 363 § 1 kcnaprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
W myślart. 363 § 2 kpc, jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili.
Zgodnie z treściąart. 19 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(t.j. DZ. U. z 2013r., poz. 392) poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej (OC) może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.
Z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia (art. 34 ust. 1powołanej ustawy).
Odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej (art. 36 ust. 1powołanej ustawy).
W tym miejscu należy wskazać, iżP. G.był legitymowany czynnie do wzięcia udziału w procesie w charakterze powoda w związku z nabyciem przez niego od poszkodowanego wierzytelności z tytułu szkody w przedmiotowym pojeździe na podstawie umowy przelewu wierzytelności. Tym samym, powód wstąpił w prawa dotychczasowego wierzyciela, przysługujące wobec strony pozwanej z tytułu przedmiotowej szkody w pojeździe i należnego, a nie wypłaconego jeszcze odszkodowania, na podstawieart. 509§1 i 2 k.c.Powód może zatem skutecznie realizować uprawnienia poprzedniego wierzyciela również w zakresie dochodzenia należności na drodze sądowej.
W sprawie bezsporny jest fakt zaistnienia zdarzenia, którego skutkiem było uszkodzenie samochodu stanowiącego własnośćT. P.oraz cesja wierzytelności na rzecz powoda. Nie było również wątpliwości, że sprawcą szkody był samoistny posiadacz pojazdu, ubezpieczony w zakresie OC u pozwanego. Spór stron niniejszego procesu koncentrował się na ustaleniu wysokości szkody.
Udowodnienie przesłanek odpowiedzialności pozwanego, stosownie do zasady wyrażonej wart. 6 k.c., spoczywało na powodzie. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa bowiem na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 6 k.c.i227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne.
W przedmiotowej sprawie powód dla wykazania, zgodnie z zasadą wynikającą z powyższych przepisów, wysokości szkody, przedstawiał jedynie dowód z prywatnej opinii rzeczoznawcy, na okoliczność kosztów naprawy samochodu. W toku postępowania Sąd na wniosek powoda dopuścił dowód z opinii biegłego do spraw wyceny pojazdów i mechaniki pojazdowej m.in. na okoliczność kosztów naprawy pojazdu. Wobec faktu, iż pozwany kwestionował wysokość należnego odszkodowania, niezbędnym było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego jako posiadającego wiadomości specjalne w zakresie niezbędnym do dokonania ustaleń faktycznych. Wobec tego, że w zakreślonym terminie powód nie uiścił zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego, Sąd pominął czynność połączoną z wydatkami na podstawieart. 1304§ 4 kpc. Wprawdzie powód na rozprawie w dniu 21 lipca 2016 roku deklarował, że uiścił zaliczkę na poczet wynagrodzenia biegłego, jednak przeczą temu ustalenia dokonane w Oddziale Finansowym Sądu. Nadto powód, wbrew zapewnieniu (k. 110) nie złożył dowodu uiszczenia zaliczki.
Zgodnie zart. 278 i 279 kpcopinią biegłego jest wyłączenie opinia sporządzona przez osobę wyznaczoną przez sąd po dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego. Opinia biegłego sporządzona na polecenie strony i złożona do akt sądowych nie może być traktowana jako dowód w postępowaniu. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, iż złożone do akt ekspertyzy opracowane na zlecenie stron należy traktować jedynie jako wyjaśnienia stanowiące poparcie stanowisk stron. Nawet w sytuacji, w której są one sporządzane przez stałego biegłego sądowego, nie stanowią one dowodu, o którym mowa wart. 278 § 1 k.p.c.Jeżeli zatem strona dołącza do pisma procesowego ekspertyzę pozasądową i powołuje się na jej twierdzenia i wnioski, należy ją traktować jako część argumentacji faktycznej i prawnej przytaczanej przez stronę. Natomiast gdy strona składa ekspertyzę z intencją uznania jej przez sąd za dowód w sprawie, wówczas istnieją podstawy do przypisania jej także znaczenia dowodu z dokumentu prywatnego (art. 245 k.p.c.). Pozasądowa opinia rzeczoznawcy, jako dokument prywatny, stanowi jedynie dowód tego, że osoba, która ją podpisała wyraziła zawarty w niej pogląd, nie korzysta ona natomiast z domniemania zgodności z prawdą zawartych w niej twierdzeń. Natomiast oparcie orzeczenia na pozasądowym oświadczeniu biegłego stanowiłoby uchybienie procesowe. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2014 roku, w sprawie o sygn. akt I ACa 431/14, opubl.L., oraz www.orzeczenia.ms.gov.pl).
Nie jest rzeczą sądu zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17.12.1996 w sprawie sygn. akt: I CKU 45/96, OSNC 1997 r., Nr 6-7, poz. 76).Jeśli zatem strona nie przedstawia dowodów, to uznać należy, że dany fakt nie został wykazany (udowodniony). Ponadto sprawa niniejsza ma charakter odszkodowawczy, a obie strony początkowo były reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników. Przyjęcie, że w tego rodzaju sprawach sąd powinien każdorazowo dopuścić z urzędu dowód z opinii biegłego, nie tylko w razie braku inicjatywy stron ale również przy sprzeciwie strony, która na dany fakt się powołuje, prowadziłoby do naruszenia zasady kontradyktoryjności procesu cywilnego i bezstronności sądu.
W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, z dowodów zaoferowanych przez powoda nie wynika, jaki był uzasadniony koszt naprawy pojazdu w związku z kolizją z dnia 19 lutego 2014 roku, poza bezsporną, uznaną przez pozwanego kwotą 21.586,40 złotych.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd powództwo oddalił.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art.art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia swoich praw. Ponieważ to powód jest stroną przegrywającą, obowiązek uiszczenia wynikłych stąd kosztów spoczywa na nim. Koszty te obejmują łączną kwotę 2417 złotych, w tym 2400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego pozwanego, oraz 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
O wynagrodzeniu pełnomocnika pozwanego Sąd orzekał w oparciu o§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490), a o wysokości opłaty od pełnomocnictwa na podstawie załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 roku „o opłacie skarbowej”- Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.
Na podstawieart. 84 ust 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz.U. Nr 167, poz. 1398), Sąd zwrócił pozwanemu ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi kwotę 400 zł tytułem różnicy między wydatkami pobranymi od strony a należnymi.