Sąd Rejonowy w Bełchatowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 201/16
Data wyroku: 2016-05-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bartłomiej Niedzielski

Sygn. akt II K 201/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 maja 2016 roku
Sąd Rejonowy w Bełchatowie, II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Bartłomiej Niedzielski
Protokolant: st. sekr. sąd. Jadwiga Jankowska
przy udziale prokuratora: Małgorzaty Karwackiej – Barylskiej
po rozpoznaniu na rozprawie 13 maja 2016 r.
sprawyM. B.ur. (...)wW.s.S.iR.z d.W.
oskarżonego o to, że:
w dniu 12 lutego 2016 roku o godz. 14.35 naul. (...)wB.woj.(...), będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i w okresie obowiązywania zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym orzeczonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieluniu wydanym w sprawie o sygn. akt II K 360/15 na okres 1 roku, obowiązującego od dnia 26.04.2015 roku do dnia 26.04.2016 roku, kierował w ruchu lądowym samochodem markiM.onr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości z zawartością 0,59 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu
tj. o czyn zart. 178a § 4 kk

1
uznajeM. B.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 178a § 4 kkwymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 69 § 1, 2 i 4 kkorazart. 70 § 1 kk, a takżeart. 72 § 1 pkt 5 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszaM. B.na okres 2 (dwóch) lat próby zobowiązując oskarżonego do powstrzymania się od naużywania alkoholu;

3
na podstawieart. 71 § 1 kkwymierzaM. B.grzywnę w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych;

4
na podstawieart. 42 § 3 kkorzeka oskarżonemuM. B.zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego dożywotnio;

5
na podstawieart. 43a § 2 kkorzeka od oskarżonegoM. B.na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych;

6
pobiera odM. B.kwotę 230 (dwustu trzydziestu) złotych opłaty i zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 (siedemdziesięciu) złotych tytułem zwrotu poniesionych w sprawie wydatków.

Sygn. akt II K 201/16

UZASADNIENIE
W dniu 12 lutego 2016 r. służbę w zmotoryzowanym patrolu Policji na terenieB.pełniliM. Z.iF. Z.. Funkcjonariusze poruszali się oznakowanym radiowozem. Około godz. 14:35 po zjechaniu zR.gen.W. A.wulicę (...)zauważyli jak jadący z naprzeciwka samochód markiM.onr rej. (...)kierowany przez mężczyznę wykonuje w miejscu obowiązywania zakazu manewr skrętu w lewo w pierwszą (patrząc od strony ronda) ulicę prowadzącą naOsiedle (...). W związku z tym, policjanci pojechali za wymienionym pojazdem, który po wydanym sygnale świetlnym zatrzymał się w rejonie bloku nr(...). Kierowca – jak się później okazało –M. B.wysiadł swoimi drzwiami i udał się w kierunku klatki bloku, w której znajduje się gabinet stomatologiczny. Za nim podążyłF. Z.. W tym czasie auto zostało przestawione kilkanaście metrów dalej za blok przezK. K., która została w pojeździe i przesiadła się za kierownicę. Następnie wymieniony funkcjonariusz wraz z oskarżonym podeszli doM., do którego podjechała też radiowozemM. Z.. W toku dalszych czynności wykonywanych z udziałemM. B.zaprzeczał on, aby kierował samochodem i twierdził, że pojazd prowadziła jego koleżanka.K. K.początkowo temu zaprzeczała, następnie utrzymywała, iż kierowała przedmiotowym pojazdem, zaś ostatecznie będąc pouczoną przez policjanta o obowiązku mówienia prawdy przyznała, iż auto prowadził oskarżony. Następnie, wszyscy przejechali na Komendę Powiatową Policji celem przeprowadzenia dalszych czynności, na koniec którychM. B.poinformowany o treści zeznańK. K.w rozmowie przyznał się do kierowania autem i poprosił o nie informowanie o tym swojego pracodawcy.
/zeznaniaM. Z.k. 56 – 57 i 61 oraz k. 22-23 zbioruC, zeznaniaF. Z.k. 57 -58 i 62 oraz 28 – 29 zbioruC/
M. B.pracował w ciągu dnia zK. K.w sklepie drobiarskim na targowisku i po skończonej pracy prowadziłulicą (...)samochód markiM.onr rej. (...)od targowiska do bloku nr(...)naOsiedlu (...), gdzie miał się udać do stomatologa.
/zeznaniaK. K.k. 6-7 (26-27) zbioruC/
Przy zastosowaniu urządzeń kontrolno – pomiarowych w postaciA.iA.stwierdzono w powietrzu wydychanym przez oskarżonego następujące zawartości alkoholu: o godz. 14:43 – 0,59 mg/l, o godz. 15:02 – 0,54 mg/l, o godz. 15:03 – 0,57 mg/l.
/protokoły użycia urządzeń kontrolno – pomiarowych do ilościowego oznaczenia alkoholuw wydychanym powietrzu k. 2 i 3, świadectwa wzorcowania k. 4 i 5/
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieluniu z 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II K 360/15M. B.został skazany za czyn zart. 178 a § 1 kkna grzywnę w wysokości 120 stawek dziennych po 10 zł, a ponadto orzeczony został mu środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 1 roku z zaliczeniem okresu zatrzymania prawa jazdy od 26 kwietnia 2015 r. oraz świadczenie pieniężne w kwocie 200 zł.
/dane o karalności k. 12-14, odpis ww. wyroku k. 17/
Oskarżony ma 39 lat; uzyskał wykształcenie średnie; jest żonaty; ma dwoje dzieci w wieku 8 i 20 lat, które posiada na utrzymaniu; pracuje w ubojni drobiu jako kierowca – sprzedawca z wynagrodzeniem 1.850 zł brutto; jest współwłaścicielem domu jednorodzinnego (o pow. 140 m2) i działki (o pow. 56 a) oraz samochodu osobowegoV. (...)(1999 r. prod.); był karany za czyn zart. 178a § 1 kk.
/oświadczenie oskarżonego k. 54/
M. B.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i wyjaśniał, że pojazdem markiM.onr rej. (...), który przed kontrolą drogową poruszał się poulicy (...)kierowałaK. K., a on był tylko jego pasażerem (k. 20 i 55).
Sąd zważył, co następuje
Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż oskarżonyM. B.dopuścił się zarzucanego mu czynu.
Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd oparł się na zeznaniachM. Z.iF. Z.oraz depozycjachK. K.z dochodzenia, a także protokołach użycia urządzeń kontrolno – pomiarowych i odpisie wyroku.
ZeznaniaM. Z.iF. Z.Sąd poczytał za wiarygodne w całości. Były one spójne, rzeczowe i wzajemnie ze sobą korespondowały tworząc logiczny opis przebiegu zdarzeń. W szczególności natomiast wymienieni świadkowie byli obiektywnymi źródłami dowodowymi, gdyż jako funkcjonariusze Policji nie mieli żadnego interesu w tym, aby ewentualnie niesłusznie obciążaćM. B.. Poza tym, naturalnym było, że uwagę policjantów zwrócił pojazd łamiący przepisy ruchu drogowego, a fakt, iż samochód, którym poruszał się oskarżony był autem dostawczym umożliwiał dokonanie bezbłędnej i pewnej obserwacji przez świadków, gdyż w tego typu pojazdach kierowca i pasażer siedzą wyżej, niż w zwykłych autach. Tym samym, nawet w sytuacji, kiedy przed radiowozem jechałby jakiś inny pojazd możliwym było dostrzeżenie, czy autem kieruje kobieta, czy też mężczyzna. Ponadto,K. K.ubrana było na jaskrawo, co dodatkowo ułatwiało identyfikację. Wskazać również należy, że po zatrzymaniu sięM.oskarżony wysiadł od strony kierowcy, a gdyby przecież był pasażerem, opuściłby pojazd drzwiami z prawej strony (patrząc z środka auta). Wbrew bowiem temu, co podawał oskarżony nie było uzasadnienia do tego, aby przedostawać się przez osobę rzekomego kierowcy do drzwi z jego strony. Nie mówiąc już o tym, że takie postępowanie jest sprzeczne z doświadczeniem życiowym, gdyż tego typu sposób wysiadania z auta jest wysoce skomplikowany, żeby nie powiedzieć, iż wręcz niemożliwy. A jeżeli już by nawet zakładać, że opuszczenie pojazdu z prawej strony byłoby utrudnione, to należałoby się spodziewać, że osoba kierowcy pierwsza wysiadłaby z samochodu ze swojej strony przepuszczając do swoich drzwi pasażera. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.
Z relacją funkcjonariuszy Policji w pełni korespondowały zeznaniaK. K.złożone na etapie dochodzenia. Wymieniona bowiem będąc przesłuchana bezpośrednio po zdarzeniu w kategoryczny sposób podała, że autem kierował jej kolega z pracyM. B.. W toku rozprawyK. K.zmieniła co prawda zeznania utrzymując, że to jednak ona prowadziła samochód. Zdaniem Sądu jednakże, tego typu diametralna modyfikacja wypowiedzi procesowych omawianego świadka jest niewiarygodna i nieuzasadniona, a wręcz stanowi krzywoprzysięstwo. Nie sposób bowiem przyjąć, żeK. K.na etapie postępowania przygotowawczego złożyła zeznania niekorzystne dla oskarżonego pod wpływem groźby karalnej – z obawy przed odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań. Wymieniona jest przecież osobą dorosłą, która doskonale powinna sobie zdawać sprawę z powagi czynności procesowej w postaci przesłuchania w charakterze świadka. A jeżeli tak, to właśnie wówczas – składając „na gorąco” zeznania – mówiła prawdę. Na etapie zaś sądowym – po przeanalizowaniu „na spokojnie” sytuacji – podawała fałszywy przebieg wydarzeń, chcąc w ten sposób „bronić” swojego kolegę z pracy przed daleko idącymi konsekwencjami skazania go za zarzucany mu czyn.
Reasumując powyższe, Sąd przyjął, że odnośnie tego, że w czasie poruszania sięM.poulicy (...)prowadził go oskarżony, na prawdzie polegają zeznania funkcjonariuszy Policji oraz pierwsze zeznaniaK. K..
Sąd odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w którym zaprzeczał kierowaniu przedmiotowym autem w czasie zarzuconego mu czynu, gdyż tego typu twierdzenia pozostawały w oczywistej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, który był zdecydowanie bardziej obiektywny i wiarygodny.M. B.natomiast, był już karany za przestępstwo tego typu i grożące mu konsekwencje prawno – karne, zwłaszcza w zakresie zakazu prowadzenia pojazdów sprawiają, że próbuje on „wybronić się” poprzez wskazywanie swojej trzeźwej koleżanki jako kierującej.
Sąd przyznał moc dowodową protokołom użycia urządzeń do ilościowego oznaczania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, gdyż nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w ich sporządzaniu. Poza tym, treść tych dokumentów, sposób przeprowadzenia badań jak i prawidłowość uzyskanych wyników nie budziły wątpliwości.
Uprzednią karalność oskarżonego Sąd ustalił w oparciu o dokumenty w postaci danych o karalności oraz odpisu wyroku skazującego. Były to bowiem dowody obiektywne, które zostały załączone na potrzeby niniejszej sprawy i brak jest podstaw, aby kwestionować ich treść.
Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowegoi poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd uznał, żeM. B.w dniu 12 lutego 2016 roku o godz. 14.35 naul. (...)wB.woj.(...), będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i w okresie obowiązywania zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym orzeczonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieluniu wydanym w sprawie o sygn. akt II K 360/15 na okres 1 roku, obowiązującego od dnia 26.04.2015 roku do dnia 26.04.2016 roku, kierował w ruchu lądowym samochodem markiM.onr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości z zawartością 0,59 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.
Opisane zachowanie wypełnia znamiona występku określonego wart. 178a § 4 kk.Oskarżony prowadził bowiem pojazd mechaniczny w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości. Nie ulega wątpliwości, że samochódM.jest pojazdem mechanicznym. Oskarżony natomiast prowadził go poulicy (...), a więc w ruchu lądowym. Zawartość zaś alkoholu w wydychanym powietrzu przekroczyła wartość określoną wart. 115 § 16 kk, który zawiera definicję stanu nietrzeźwości. Nadto przypisanego czynu oskarżony dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w sprawie II K 360/15 Sądu Rejonowego w Wieluniu oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego tymże wyrokiem.
Przypisany oskarżonemu czyn miał charakter zawiniony. W ustalonym stanie faktycznymM. B.mógł zachować się zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym i nie zachodziły żadne okoliczności, które wyłączałyby jego winę. Ponadto, czyn ten był bezprawny, a stopień jego społecznej szkodliwości był wyższy niż znikomy.
Przy wymiarze kary Sąd na niekorzyść oskarżonego poczytał jego uprzednią karalność.
W ocenie Sądu wymierzona na podstawieart. 178a § 4 kkM. B.kara 8 miesięcy pozbawienia wolności odpowiada stopniowi winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości jego czynu, a także pozwala osiągnąć zapobiegawcze i wychowawcze cele kary wobec niego.
Na podstawieart. 69 § 1, 2 i 4 kkorazart. 70 § 1 kkSąd warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 2 lat. W ocenie Sądu, pomimo tego, żeM. B.był już karany za przestępstwo zart. 178a § 1 kkjest to wystarczające dla osiągnięcia celów kary, a w szczególności można żywić przekonanie, że zapobiegnie powrotowi do przestępstwa. Przypisany bowiem oskarżonemu występek popełniony został na niewielkim odcinku drogi, a stan nietrzeźwości nie był bardzo wysoki.
Mając jednakże na względzie urealnienie aktualnie odczuwanej dolegliwości karnej za przypisane oskarżonemu przestępstwo oraz względy wychowawcze, Sąd na podstawieart. 72 § 1 pkt 5 kknałożył naM. B.obowiązek powstrzymania się od nadużywania alkoholu, zaś w oparciu oart. 71 § 1 kkwymierzył mu grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych, ustalając – w oparciu o dochody oskarżonego, jego warunki osobiste i majątkowe oraz możliwości zarobkowe – wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł.
Stosownie do treściart. 42 § 3 kk, z racji popełnienia przestępstwa zart. 178a § 4 kkSąd zobligowany był do orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Dlatego też, dookreślając strefę, której dotyczy wymieniony zakaz jako strefę ruchu lądowego orzeczony został przedmiotowy środek karny.
Kolejną konsekwencją skazania za przestępstwo przeciwko komunikacji określonewart. 178a § 4 kkmusiało być orzeczenie na podstawieart. 43a § 2 kkświadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Jego wysokość zgodnie z wymienionym przepisem wynosi co najmniej 10.000 zł, a Sąd doszedł do przekonania, że brak jest wystarczających podstaw do jego orzekania w wysokości przekraczającej jego minimalną ustawową wysokość.
W oparciu oart. 627 kpkiart. 616 § 1 i 2 kpkw zw. zart. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 z późn. zm.) Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 230 zł tytułem opłaty oraz kwotę 70 zł tytułem zwrotu poniesionych w sprawie wydatków, na którą złożyły się zryczałtowane koszty doręczeń w postępowaniu przygotowawczym i sądowym (40 zł) oraz opłata za informację zK.(30 zł).
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku z dnia 13 maja 2016 r.