Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 110/16
Data wyroku: 2016-03-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Kozaczuk
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk

Sygn. akt II Ka 110/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 marca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Jerzy Kozaczuk

Protokolant:

st.sekr.sądowy Marzena Głuchowska

po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 r.
sprawyK. J.
obwinionego o wykroczenie z art. 51 §1 kw
na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt II W 925/15
zaskarżony wyrok uchyla i sprawęK. J.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt II Ka 110/16

UZASADNIENIE
K. J.został obwiniony o to, że w dniu 09 sierpnia 2015 rokupo godzinie 22:00 wS.naulicy (...)poprzez kopaniew drzwilokalu numer (...), używanie donośnym głosem słów nieprzyzwoitych oraz ude­rzanie w sufit zakłócił ciszę i spoczynek nocnyK. W.,

tj. o czyn z art. 51 § 1 k.w.
Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II W 925/15, Sąd Rejonowyw Siedlcach:

I
obwinionegoK. J.uznał za winnego dokonania zarzu­canego mu czynu wyczerpującego dyspozycję z art. 51 § 1 k.w. i za ten czynna podstawie art. 51 § 1 k.w. wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 100,00 złotych;

II
zwolnił obwinionego od ponoszenia opłaty oraz od zryczałtowanych kosztów postępowania.

Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wywiódł obwinionyK. J., zaskarżając go w całości i podnosząc, że nie popełnił przypisanegomu czynu, zaś relacje świadkówK. W.iM. G.są niewia­ry­godne. Argumentując powyższe odwołujący się zaznaczył, że do złożenia zawia­domienia o popełnieniu wykroczenia doszło po ponad dwóch miesiącach od daty,w której miało dojść do jego popełnienia. Zaakcentował przy tym, że złożenia tegoż zawiadomienia nie poprzedziło żądanie kolejnej interwencji funkcjonariuszy Policji. W dalszej kolejności skarżący podkreślił, że w okresie od dnia 7 sierpnia do dnia11 sierpnia przebywał uD.iJ. O. (1), zamieszkałych wT., przyulicy (...). Zaakcentował nadto, że to pokrzywdzony zakłóca jego rodzinie ciszę nocną. Zaznaczył przy tym, że dysponuje nagraniami utrwalającymi niewłaściwe zachowaniaK. W.w godzinach nocnych. Podkreślił
również, że nie mógł uderzać w sufit mieszkania wyżej wymienionego, albowiem wraz z rodziną mieszka pod nim, przy czym zajmowane mieszkanie jest bardzo wysokie, zaś on sam od 2 września 2014 r. do 13 października 2015 r. przeszedł dwie operacje kręgosłupa. Odwołujący się zaznaczył także, że poddaje się leczeniu neuro­chi­rurgicznemu, chirurgii naczyniowej, leczeniu neurologicznemu i gastro­logicznemu. Końcowo apelujący wskazał na konieczność przeprowadzenia dowodu ze wspo­mnianych nagrań, a także na konieczność przesłuchania w charakterze świadków synaM. G., a nadtoD. O.iJ. O. (2).
W następstwie powyższego apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
W toku rozprawy odwoławczej obwiniony poparł swą apelację i wniosek w niej zawarty. Pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie w imieniu oskarżyciela pu­blicz­nego- Komendy Miejskiej Policji wS.nikt się nie stawił.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się zasadna i jako taka doprowadziła do rozstrzygnięciao charakterze kasatoryjnym.
Należy z całą mocą podkreślić, że orzeczenie takiej treści nie przesądza w żad­nej mierze o sposobie rozstrzygnięcia tej sprawy po jej ponownym rozpoznaniu i nie może zostać odebrane inaczej niż jedynie jako zalecenie ponownego jej roz­poznania bez opisanego niżej uchybienia. W chwili obecnej stwierdzić jedynie należy, że wyda­nie wyroku w tej sprawie było przedwczesne, albowiem nie zostało poprzedzone nale­żytą weryfikacją zgromadzonego materiału dowodowego.
W ocenie Sądu Odwoławczego, w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do bezpodstawnego oddalenia wniosku dowodowego obwinionego z dnia 28 grudnia 2015 r. zmierzającego do wykazania, iż nie mógł popełnić zarzuconego mu czynu, albowiem w inkryminowanym czasie przebywał wT.. Wprawdzie wbrew regu­lacjiart. 169 k.p.k.w zw. zart. 39 § 2 k.p.s.w. we wniosku tym nie oznaczono dowodu na przytoczoną wyżej okoliczność, jednakże Sąd Rejonowy nie wezwał obwinionego do uzupełnienia tego braku w trybieart. 120 k.p.k.w zw. zart. 38 § 1 k.p.s.w. W tym stanie rzeczy oddalenie przedmiotowego wniosku dowodowego uznać należałoza przed­wczesne (podobnie:wyrok Sądu Najwyższego z 4 lutego 2003 r., V KK 88/02, LEX nr 76992). Stanowczo nieuprawnionym było równoczesne założenie przez Sąd Rejo­nowy, iż przedmiotowy wniosek dowodowy zmierza w sposób oczy­wistydo przedłu­żenia postępowania (art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.w zw. zart. 39 § 2 k.p.s.w.). Zaakcentować w tym miejscu należy, że wzmiankowane oświadczenie postulatywne nie zostało złożone w końcowej fazie postępowania dowodowego, lecz- jak podno­szono już wyżej- w dniu 28 grudnia 2015 r., wraz z odpowiedzią na wnioseko ukaranie (k. 18- 19), a zatem na początkowym etapie postępowania sądowego (por.posta­nowienie Sądu Najwyższego z 5 maja 2015 r., IV KK 304/14, LEX nr 1736692). Nie bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, iż wzmiankowany wniosek dowodowy wiązał się z główną linią obronyK. J.. W efekcie arbitralne jego oddalenie było równoznaczne z naruszeniem przysługującego wyżej wymienionemu prawa do obrony. Pamiętać bowiem należy, że jednym z zasadniczych elementów materialnego prawa do obrony jest możliwość przedstawiania dowodówna poparcie twierdzeń podsądnego.
W świetle powyższego Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, że wbrew tezom Sądu I instancji istnieją poważne wątpliwości w materii ustalenia stanu fak­tycznego, a w konsekwencji także winy obwinionego w zakresie przypisanegomu czynu i dlatego zaskarżony wyrok uchylił, a sprawę przekazał wskazanemu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Procedując po raz kolejny Sąd Rejonowy przeprowadzi przewód sądowyod początku, w toku którego przesłucha zarównoK. J., jaki świad­ków, dokła­dając przy tym wszelkiej staranności celem wnikliwego ustalenia okoliczności dotyczących zda­rzenia. Rozpoznając wnioski dowodowe zgłaszane przez obwinionego, Sąd I instancji weźmie pod uwagę poczynione wyżej rozważania, bacząc w szczególności na konieczność pełnego urzeczywistnienia przysługującego
obwinionemu prawa do obrony, a zatem dążąc do należytej weryfikacji twierdzeńna nią się składających.
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.