Sąd Rejonowy w Kłodzku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 392/14
Data wyroku: 2016-02-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Rembiasz

Sygnatura akt IIK 392/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 09 lutego 2016 roku
Sąd Rejonowy w Kłodzku w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Aleksandra Rembiasz
Protokolant: Małgorzata Posłuszna
w obecności Asesora Prokuratury Rejonowej w Bystrzycy Kłodzkiej Pawła Hejmeja
po rozpoznaniu dnia 28 sierpnia 2014 roku, 14 października 2014 roku , 18 listopada 2014 roku, 18 grudnia 2014 roku, 3 marca 2015 roku, 5 maja 2015 roku, 2 czerwca 2015 roku, 6 sierpnia 2015 roku, 15 września 2015 roku, 3 listopada 2015 roku, 22 grudnia 2015 roku, 9 lutego 2016 roku sprawy karnej
E. K.
urodzonego (...)wB.
synaJ.iA.z domu(...)

oskarżonego o to, że:
w dniu 25 października 2013 roku w miejscowościS., woj.(...)naul. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości ( 0,67 promila alkoholu we krwi ) kierował w ruchu lądowym samochodem markiA.onr rej. (...),-

to jest o czyn zart. 178a§1kk

I. oskarżonegoE. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego występek zart. 178a§1kki za to na podstawieart. 178a§1kkw zw. zart. 4§1kkwymierza mu karę 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności,-

II. na podstawieart. 69§1 i 2 kkiart. 70§2 kk( w brzemieniu ustawy sprzed 1 lipca 2015 roku ) w zw. zart. 4§1kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo oskarżonemu zawiesza na okres próby 3 ( trzech ) lat,-

III. na podstawieart. 73§2kk( w brzemieniu ustawy sprzed 1 lipca 2015 roku ) w zw. zart. 4§1kkw okresie próby oddaje oskarżonego pod dozór kuratora,-

IV. na podstawieart. 42§2kk( w brzemieniu ustawy sprzed 1 lipca 2015 roku ) w zw. zart. 4§1kkorzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 ( dwóch )lat,-

V. na podstawieart. 49§2kk( w brzemieniu ustawy sprzed 1 lipca 2015 roku ) w zw. zart. 4§1kkzasądza od oskarżonegoE. K.świadczenie pieniężne w wysokości 500 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej,-

VI. na podstawieart. 63§3kkzalicza oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 25 października 2013 roku do dnia 25 października 2015 roku,-

VII. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesione w sprawie od chwili wszczęcia postępowania i wymierza mu opłatę w wysokości 120 złotych .

UZASADNIENIE

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyE. K.zamieszkuje wraz z rodzicami wS.. W dniu 24 października 2013 roku już od godzin popołudniowych, oskarżony zaprosił do siebie znajomychM. W. (1),W. N.iK. Z.. W towarzystwie przebywał również mężczyzna o pseudonimie(...), który jednak po dłuższej chwili opuścił towarzystwo. W mieszkaniu oskarżonego wszyscy spożywali wino oraz wódkę i przed północą, będąc już pod znacznym wpływem alkoholu, postanowili wrócić do domu. Oskarżony, należącym do jego rodziców samochodem markiA. (...)postanowił odwieźć swoich kolegów do domu. Na tylnym siedzeniu siedziałK. Z.iW. N., na przednim siedzeniu pasażeraM. W. (1), a pojazdem kierował znajdujący się w stanie nietrzeźwości ( 0,67 promila alkoholu we krwi)E. K.. Oskarżony ruszył w kierunkuS.i wysadziłW. N.w pobliżu jego miejsca zamieszkania, kontynuując jazdę w celu odwiezienia pozostałych kolegów. Pojazd ten w okolicach ronda wS.Śl. naulicy (...)zauważyli, pełniący służbę w patrolu zmotoryzowanym funkcjonariusze PolicjiA. T. (1)iD. R., który był kierowcą radiowozu.
Celem zatrzymania pojazdu do kontroli drogowej, o godzinie 0.15D. R.włączył światła niebieskie błyskowe, dając oskarżonemu sygnał do zatrzymania. Kiedy kierujący samochodemE. K.zauważył sygnały świetlne gwałtownie przyspieszył, nie zastosował się do wydawanych sygnałów do zatrzymania i rozpoczął ucieczkę, wtedy funkcjonariusze użyli dodatkowo w swym radiowozie sygnałów dźwiękowych. Kierujący radiowozemD. R.udał się w pościg za pojazdem, w czasie pościgu zrównał się z pojazdemA.i zauważył, że za kierownicą siedział znany mu osobiście od wielu latE. K..
W miejscowościB., uciekający przed radiowozem, kierujący samochodemA., wykonał gwałtowny manewr skrętu w kierunku wsiK., stracił panowanie nad pojazdem i uderzył w drzewo.D. R.zatrzymał radiowóz, podbiegł do drzwi samochoduA.i kiedy próbował je otworzyć upewnił się, iż kierującym tym pojazdem jestE. K.. Mimo, iż funkcjonariusz zdołał otworzyć drzwi pojazdu oskarżonego, nie zdołał zatrzymać kierującego, który gwałtownie cofnął i kontynuował ucieczkę. Zaledwie kilkaset metrów dalej, kierując się w stronę wsiK.E. K.ponownie utracił panowanie nad pojazdem i uderzył w bariery ochronne, po czym wszystkie osoby znajdujące się w pojeździe zaczęły uciekać, w kierunku płynącego tam strumienia.D. R.jeszcze przed strumieniem zdołał zatrzymaćM. W. (2)iK. Z., natomiast oskarżony wskoczył do strumienia i w ten sposób zdołał uciecA. T. (1).
Dowód:zeznania świadków
D. R., k.26-27,134-135
A. T. (1), k.67,135-135
M. W. (3), k.24,64,122-123
B. B., k.133-134
M. F., k.134
Częściowo zeznania świadków
K. Z., k.13,122
W. N., k.15-16
M. W. (1), k.18-19,22,,123-124
Protokół oględzin wykazu połączeń systemu teleinformatycznego, k.84-86,87-89,90-92
Częściowo wyjaśnienia oskarżonego, k.49,120-121
Fotografie z miejsca zdarzenia, k,197-198
Podczas pościgu uszkodzony został również radiowóz, którym kierowałD. R., dlatego na miejsce zdarzenia zostali wezwani funkcjonariusze nadzorującyS. H.iJ. S..D. R.poinformował kierownika referatu, że jest pewny, iż kierowcą ściganego samochodu byłE. K.. Przybyli na miejsce funkcjonariusze dokonali pomiaru stanu trzeźwości funkcjonariuszyD. R.iA. T. (2), co miało związek z uszkodzeniem radiowozu podczas pościgu. Z dokonanych badań wynikało, iż obaj funkcjonariusze byli trzeźwi. Po wykonaniu badaniaD. R.wraz zA. T. (2)udali się do miejsca zamieszkaniaE. K.. Przed drzwiami mieszkaniaE. K.stały jego całkowicie przemoczone buty.E. K.został zabrany o szpitala celem przeprowadzenia badania krwi.
Dowód:zeznania świadków
D. R., k.26-27,134-135
A. T. (1), k.67,135-136
S. H., k.158
J. S., k.176
Protokół badania alkosensorem, k.193,194
Po zatrzymaniu oskarżonego został on również przebadany urządzeniem do określania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu typuA.. Urządzenie to wykazało u oskarżonego, w dniu 25 października 2013 roku o godzinie 2.51 – 0,18 mg/dm, o godzinie 3.16 – 0,15 mg/dm o godzinie 3.33 – 0,12 mg/dm alkoholu w wydychanym powietrzu.
Dowód: protokół użycia urządzenia kontrolno pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu, k.3
O godzinie 5.50 oraz godzinie 6.50 pobrano również do badań na zawartość alkoholu krew oskarżonego. W próbkach tych alkoholu nie stwierdzono.
Dowód: protokół pobrania krwi, k.32,55
wyniki badania, k.31
BiegłyA. P. (1)obliczył na podstawie wyżej skazanych wyników badań, iż o godzinie 0.15 oskarżony miał 0,67%o alkoholu we krwi.
Dowód: opinia biegłegoA. P., k.34
opinia uzupełniająca, k.237
Biegły z zakresu medycyny sądowejM. B. (1)na podstawie wskazanych wyżej wyników badań obliczył, iż o godzinie 00.15 oskarżony mógł posiadać w organizmie alkohol o stężeniu około 0,88%o.
Dowód: opinia biegłegoM. B.k.253-254
opinia uzupełniająca, k.291
Prawomocnym wyrokiem z 26 maja 2015 roku sygn.akt. IIW 569/14 Sąd Rejonowy w Kłodzku uznałE. K.winnym popełnienia wykroczeń:
- z art. 92§1 kw polegającego na tym, że w dniu 25 października 2013 roku około godziny 0.15 wS.Śl. naul.(...)jako kierujący pojazdemA.onr rej. (...)w celu uniknięcia kontroli nie zastosował się do sygnałów osoby uprawnionej nakazujących zatrzymanie się,-
- z art. 86§1 kw polegającego na tym, że tego samego dnia o godz. 0.25 nadrodze (...)wB., kierując tym samym pojazdem, nie dostosował prędkości do warunków ruchu w wyniku czego na łuku drogi stracił panowanie nad pojazdem i uderzył w pień drzewa, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
- z art. 86§1 kw polegającego na tym, że tego samego dnia o godz. 0.27 nadrodze (...)wB., kierując tym samym pojazdem, po uderzeniu w pień drzewa kontynuował jazdę uszkodzonym pojazdem i w odległości około 200 metrów od pierwszego zdarzenia na łuku drogi stracił panowanie nad pojazdem i uderzył w barierę ochronną, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
- z art. 87§1 kw polegającego na tym, że w dniu 25 października 2013 roku około godziny 0.15 wS.Śl. Naul.(...)jako kierujący pojazdemA.onr rej. (...)na drodze publicznej znajdując się w stanie po użyciu delta-9-tertrahydrokanabinolu o stężeniu 2,0 ng/ml i 11-nor-9-karboksy-delta-tertrahydrokanabinolu o stężeniu 11,7 ng/ml
Za wykroczenia te Sąd wymierzył obwinionemu karę 3.000 zł grzywny oraz środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.
Dowód: wyrok z dnia 26 maja 2015r. z akt sprawy IIW 569/14
OskarżonyE. K.nie był dotychczas karany, jest kawalerem i instruktorem narciarskim. Osiąga dochody na poziomie 3.000 zł miesięcznie.
Dowód: dane osobopoznawcze, k.120
dane o karalności, k241
E. K.zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed Sądem nie przyznał się do popełniania zarzucanych mu czynów i składając wyjaśnienia przed Sądem, wskazał, iż to nie on kierował samochodemA., a kierował nimM. W. (1). Oskarżony obszernie opisał zdarzenia w nocy z 24 na 25 października 2013r. podając wszelkie szczegóły, mające potwierdzać, iż to nie on kierował samochodem swoich rodziców.

Sąd zważył, co następuje:
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, że wina oskarżonego odnośnie zarzucanego mu czynu, jak i okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości. Uznając winę oskarżonego, Sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach bezpośrednich świadków zdarzeniaD. R.iA. T. (1), także na - częściowo tylko wiarygodnych - zeznaniach pasażerów autaK. Z.iW. N., którym w stanie nietrzeźwości kierował oskarżony, przy czym zeznania te, a w zasadzie wyraźne sprzeczności w tych zeznaniach pozwoliły Sądowi na zweryfikowanie wyjaśnień oskarżonego i ustalenie, iż nie są one wiarygodne. Sąd oparł się również na części zeznań świadkaM. W. (1)i jego matkiM., a także zeznaniach świadków, którzy dostarczyli Sądowi informacji o dalszym przebiegu zajścia, już po ucieczce oskarżonego z miejsca zdarzeniaH. Ć.,Z.iM. Ć., którzy to świadkowie również wykluczyli wiarygodność relacji oskarżonego .
Niezwykle istotnym materiałem dowodowym w przedmiotowej sprawie są protokoły badaniaE. K.na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, a także protokoły pobrania krwi wraz z wynikiem dokonanych analiz krwi oskarżonego. Dowody te w połączeniu z opiniami biegłych z zakresu medycyny sądowej:A. P. (1)iM. B. (1)oraz opiniami uzupełniającymi, pozwoliły Sądowi na ustalenie, iż oskarżony podczas ucieczki przed funkcjonariuszami Policji, kierował pojazdem w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości.
W ocenie Sądu, kluczowymi w przedmiotowej sprawie są zeznania funkcjonariuszy, którzy ujawnili przestępstwo oskarżonego i prowadzili za nim pościg. Z zeznań świadkaD. R., funkcjonariusza Policji, który kierował radiowozem ścigającym obwinionego, wynika jednoznacznie, że za kierownicą samochoduA.siedział oskarżonyE. K.. Świadek konsekwentnie zeznawał, iż rozpoznał kierującego, gdy radiowozem zrównał się z samochodemA.i wówczas widział, kto kieruje tym pojazdem, następnie , gdy samochód uderzył w pień drzewa podbiegł do samochodu , chwycił za klamkę, był wówczas w odległości 1 metra od samochodu i dokładnie widziałE. K.. Ta relacja jest dla Sądu tym bardziej wiarygodna, iż świadek znaE. K.od dziecka, jest między nimi niewielka różnica wieku iD. R.znał obwinionego z podwórka, co umożliwiło mu jednoznaczne rozpoznanieE. K.. Ten fakt ma w ocenie Sądu ogromne znaczenie, bowiem świadek miał możliwość rozpoznania osoby, którą zna od kilkunastu lat, razem z którą wychowywał się na jednym podwórku i nie ma żadnych wątpliwości co do autentyczności rozpoznania.
Kolejną okolicznością rozwiewająca ewentualne wątpliwości co do faktu rozpoznania oskarżonego przez tego świadka, jest fakt, iż przekazywał on tą informację innym funkcjonariuszom bezpośrednio w trakcie pościgu oraz nas miejscu zdarzenia.A. T. (1)potwierdził, iżD. R.już w trakcie pościgu powiedział, że kierowcą jestE. K.i obaj funkcjonariusze mieli świadomość kogo ścigają. Również przybyli na miejsce zdarzenia funkcjonariusze nadzoruJ. S.iS. H.z całą stanowczością potwierdzili, iżD. R.wymieniał nazwisko kierowcy już na miejscu zdarzenia, nie mając wątpliwości, iż był toE. K..
Zgodna relacja funkcjonariuszy prowadzących pościg wskazuje potwierdza również, iż w uciekającym samochodzie było trzech mężczyzn.D. R.zatrzymałK. Z.iM.W., zaś uciekającego kierowcy nie udało się zatrzymać. Przyczyną ucieczki kierowcy był fakt, że wskoczył on ze znacznego nasypu do rzeki i tą drogą zbiegł z miejsca zdarzenia. Logicznym następstwem rozpoznania oskarżonego przezD. R.było udanie się do jego domu w celu jego zatrzymania. Z relacji obu funkcjonariuszy wynika, iż przed drzwiami funkcjonariusze zauważyli całkiem przemoczone butyE. K.i to w takim stopniu, który nie mógł być spowodowany chodzeniem po mokrej trawie, a wyłącznie ich całkowitym zamoczeniem w wodzie.
Argumentem, który zupełnie nieprzekonuje Sądu, jest wynikający z przedstawionych przez obronę fotografii pojazdu oskarżonego, fakt zaparowania szyb w aucie, co miałoby wykluczyć możliwość rozpoznania kierowcy. Zwykłe doświadczenie życiowe przekonuje, iż w trakcie jazdy, kiedy w pojeździe są włączone nawiewy, szyby pojazdu odparowują i nie wyglądają w ten sposób jak na zdjęciu, natomiast logicznym jest, iż szyby pojazdu zaparowały, po opuszczeniu pojazdu przez trzy osoby dorosłe. Jest to zwykłe zjawisko, w którym szyby w tak rozgrzanym samochodzie, znajdującym się nad rzeką w porze nocnej, gdzie temperatura powietrza jest znacznie niższa ( była to późna jesień) - schłodziły się i to na nich skropliła się para znajdująca się w pojeździe.
Nie podważa wiarygodności relacjiD. R.fakt, że od miejsca, gdzie obwiniony przekroczył rzekę do miejsca jego zamieszkania jest znaczna odległość i uwzględniając, że pomiędzy zatrzymaniem samochoduA. (...)zatrzymaniem obwinionego w miejscu zamieszkania upłynął krótki okres czasu, przemieszczenie się pomiędzy tymi miejscami wymagałoby szybkiego biegu bowiem obwiniony mógł biec do domu (co jest naturalne biorąc pod uwagę , że uciekał przed policją), mógł również zostać podwieziony przez nieznane osoby. Co istotne, oskarżony podawał w swej wersji zdarzenia, że został on podwieziony do domu przez państwaĆ.. Przesłuchani na tą okolicznośćH.,Z.iM. Ć.nie potwierdzili takiego zdarzenia. Żaden z tych świadków nie przypominał sobie, aby w późnej porze nocnej zabierali do swojego autaE. K., aZ. Ć.wykluczył, aby jeździł z całą rodziną o tak późnej porze w dniu zdarzenia, czyli w piątek. Oczywistym jest, że świadkowie z uwagi na znaczny upływ czasu mogli nie pamiętać takiego zdarzenia, w ocenie Sądu była to jednak sytuacja na tyle niezwykła – z uwagi na późną porę nocną, osobę oskarżonego, którą znali - że taką okoliczność powinni pamiętać.
ŚwiadekD. R.odniósł się również to tego, że drugi z funkcjonariuszyA. T. (1)nie rozpoznał kierującego, mimo, iż znajdował się podczas zrównania się obu pojazdów w bliższej odległości od uciekającego kierowcy. Świadek ten wskazał, że drugi policjant nie jest mieszkańcemS.i nie zna obwinionego tak dobrze jako on. Zważywszy na wskazane okoliczności nie może być żadnych wątpliwości co do wiarygodności relacjiD. R., świadek nie ma bowiem żadnych powodów, by bezpodstawnie obciążać osobę, którą zna od dziecka, a składane przez niego zeznania stanowią relację zdarzenia, w którym uczestniczył w ramach wykonywania obowiązków służbowych.
RelacjęD. R.w pełni potwierdzają zeznania świadkaA. T. (1). Podkreślić należy, iż relacje obu tych świadków są niezwykle zgodne i nie różnią się nawet szczegółami, mimo, iż sytuacja była dynamiczna i składała się z ciągu zdarzeń. Obaj świadkowie byli wielokrotnie przesłuchiwani, odpowiadali na niezwykle wnikliwe pytania obrońcy, a mimo to ich relacje ocenić należy jako idealnie wręcz zgodne.
Wiarygodność zeznańD. R.potwierdza pośrednio świadekM. W. (4), który początkowo przyznał się do prowadzenia tym pojazdem. Świadek ten zeznał, że nie pamięta momentu prowadzenia samochodu, jednak z relacji kolegów dowiedział się, że to on prowadził pojazd a koledzy powiedzieli, by on się przyznał, bo jest nieletni i nie poniesie żadnej odpowiedzialności. Świadek następnie zmienił swoje zeznania i stwierdził, że to nie on kierował samochodemA., a do przyznania się został namówiony przez kolegów, bowiem nie pamięta całego zdarzenia. Ta okoliczność, a także fakt ogromnych rozbieżności w relacjach pasażerów ściganego pojazdu potwierdza, że oskarżony i dwaj pozostali uczestnicy zdarzenia przygotowali wersję, która miała na celu uniknięcie odpowiedzialności przezE. K..
Uczestnicy spotkania towarzyskiego u oskarżonego w dniu 24 października 2013 roku zgodni są tylko co do faktu, że całe popołudnie i wieczór spędzili uE. K.gdzie do północy spożywali wspólnie alkohol. Co do sposobu powrotu do domu kolegów oskarżonego, każdy z uczestników spotkania przedstawia swoją wersję, przy czym każda jest inna.K. Z.zeznawał, iż niewiele pamięta z powrotu do domu i zapamiętał tylko, że wsiadł do pojazdu i ocknął się podczas pościgu, podał jednak, że on siedział na tylnym siedzeniu, pojazdem kierowałM. W. (1), a trzecim mężczyzną, który był w pojeździe był mężczyzna o pseudonimie(...). ŚwiadekW. N.został wysadzony z pojazdu przed podjęciem jego pościgu przez funkcjonariuszy, podał natomiast, ze samochodem kierowałM. W. (1), z tyłu siedział on orazK. Z., zaś pasażerem był chłopak o pseudonimie(...). Z relacjiM. W. (1)wynika, że on orazK. Z.siedzieli na tylnym siedzeniu, a w samochodzie był jeszcze nieznany pasażer oraz kierowca, którego jednoznacznie nie wskazał. Sam oskarżony podawał, iż kierującym byłM. W. (1), a w pojeździe byli dodatkowoK. Z.jako pasażer na przednim siedzeniu orazW. N.na tylnym siedzeniu.
Każda z przedstawianych wyżej relacji, oprócz tego, że nie ma potwierdzenia w innych relacjach - dotknięta jest poważnym błędem logicznym. Przede wszystkim wykluczone jest, aby w pojedździe znajdował się mężczyzna o pseudonimie(...)czy(...), nie uczestniczył on bowiem w spotkaniu towarzyskim uE. K., a jedynie przez chwilę w godzinach popołudniowych był na podwórku oskarżonego. ŚwiadekW. N.wysiadł z pojazdu przed rozpoczęciem pościgu, zatem nie mógł być - jak to twierdzi oskarżony - trzecim z mężczyzn, który uciekł z pojazdu podczas pościgu.
Oceniając jako wiarygodną jednoznaczną relacjęD. R., Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, który podawał inny przebieg zdarzenia wyjaśniając, że w tym czasie był w domu i potwierdzającym wersję obwinionego zeznaniomK. Z.iW. N.. RelacjaE. K.jest bardzo szczegółowa i przemyślana, obwiniony podaje swoją trasę przejścia wskazując na istniejący tam monitoring, powołuje się również, że wykonał połączenie telefoniczne z telefonu stacjonarnego znajdującego się w mieszkaniu jego rodziców, co potwierdziłK. Z., a co miało wykluczać obecność obwinionego w samochodzie w czasie pościgu. W ocenie Sądu wersja ta to tylko starannie przygotowana linia obrony, która nie podważa wiarygodności relacja świadkaD. R..
E. K.powoływał się na istniejący w miejscach jego przejścia monitoring, jednak zapisów monitoringu nie udało się zabezpieczyć z uwagi na awarię systemu, wniosek o dane dotyczące logowania jego telefonu został złożony po upływie 12 miesięcy, co wyklucza możliwość uzyskania danych, a fakt wykonania z mieszkania rodziców połączenia na telefonK. Z.nie stanowi dowodu, że telefon ten wykonał obwiniony. Dostrzec również należy, iż połączenie zostało wykonane w dniu 25 października 2013 roku o godzinie 0.09, a funkcjonariusze dostrzegli pojazd oskarżonego i rozpoczęli pościg o godzinie 0.15. Nie można wykluczyć, iż to oskarżony wykonał telefon do idących w stronęS.kolegów, że jednak odwiezie ich do domu i w ciągu 6 minut dojechał z nimi do miejsca gdzie został dostrzeżony przez funkcjonariuszy, tym bardziej, iż z relacji funkcjonariuszy Policji wynika, iż oskarżony poruszał się ze znaczną prędkością, co zwróciło ich uwagę i sprowokowało potrzebę zatrzymania go do kontroli drogowej. Oczywiście wobec braku wiarygodnej relacji świadków, pozwalających na jednoznaczne wyjaśnienie okoliczności wykonania połączenia telefonicznego z domu oskarżonego, może to pozostawać jedynie w sferze przypuszczeń Sądu.
Odnieść się należy również w tym miejscu do opinii obu biegłych z zakresu medycyny sądowej oraz złożonych przez nich opinii uzupełniających. Obie te opinie Sąd uznał za wiarygodne, pełne i nie budzące wątpliwości. Biegli dokładnie wyjaśnili na czym polegała zastosowana przez nich metoda obliczeń, wskazali, również, iż dokonane wyniki badań, nie tylko zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu ale i dwukrotne badanie krwi, dostarczyło im materiału do wydania kategorycznej opinii, potwierdzającej, iż oskarżony o godzinie 0.15 kierował samochodem w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości. Dostrzec należy, iż biegłyM. B. (1)w swych obliczeniach wskazał nawet wyższy poziom stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego, jednak Sąd przyjął wartość wskazaną w zarzucie aktu oskarżenia, aby nie działać na niekorzyść oskarżonego.
Według ustawowej definicji zawartej wart. 115§16 k.k.stan nietrzeźwości w rozumieniukodeksu karnegozachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg, z opinii obu biegłych wynika, iż oskarżony w chwili kierowania pojazdem miał we krwi stężenie alkoholu wyższe niż wskazane wartości.
Wobec powyższego Sąd uznał, iż oskarżony swym zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zart. 178a§1 k.k.polegającego na tym, że w dniu 25 października 2013 roku wS.naul.(...)znajduąc się w stanie nietrzeźwości 0,67 promila alkoholu we krwi kierował w ruchu lądowym samochodem markiA.onr rej. (...).
Podkreślić należy, iż w czasie orzekania przez Sąd obowiązujeustawa kodeks karnypo nowelizacji i przepisy ustawy z czasu popełnienia przestępstwa z uwagi na możliwość orzeczenia środka karnego zakazu karnego poniżej 3 lat, a także nieokreśloną wartość świadczenia pieniężnego dającego możliwość wymierzenia go poniżej kwoty 5.000 zł jest korzystniejsza dla sprawcy. Stąd przy wymiarze kary, a także przy orzekaniu środków probacyjnych i karnych, Sąd powoływał przy przepisachart. 4§1 kkpozwalający Sądowi na zastosowanie ustawy obowiązującej w czasie popełnienia przestępstwa przez oskarżonego, w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 roku.
Mając na względzie wszelkie okoliczności mające znaczenie dla sądowego wymiaru kary, w szczególności właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, wcześniejszą niekaralność oskarżonego, a przede wszystkim zasady indywidualizacji kary, Sąd wymierzyłE. K.za czyn zart. 178a§1 k.k.karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Jako okoliczność zdecydowanie zaostrzająca wymiar kary Sąd ocenił fakt, iż oskarżony nie tylko dopuścił się przestępstwa, ale i szeregu wykroczeń drogowych, a oprócz stanu nietrzeźwości był również pod wpływem środków odurzających.
Wymierzając oskarżonemu karę pozbawienia wolności w wyżej wskazanym wymiarze, Sąd miał na względzie znaczną społeczną szkodliwość zarzucanego oskarżonemu czynu zart.178a§1 k.k., Sąd rozważał również stopień stanu nietrzeźwości oskarżonego, który określić należy jako znaczny, a także czas i miejsce popełnionego przez oskarżonego czynu, uznając, iż ucieczka przed radiowozem, a następnie przed funkcjonariuszami policji, niezatryzmanie się do kontroli drogowej. Również współdziałanie ze świadkami w celu uniknięcia odpowiedzialności, jednoznacznie obciążają oskarżonego.
Sąd uznał, iż wymierzenieE. K.kary bez warunkowego zawieszenia jej wykonania byłoby karą zbyt surową w stosunku do oskarżonego i na podstawieart. 69 §1 i 2 kkw zw. zart. 70 §2 kkzawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności ustalając minimalny – dla sprawcy młodocianego jakim jest oskarżony – 3 letni okres próby. Zdaniem Sądu orzeczenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, będzie wobecE. K.wystarczające dla osiągnięcia celów kary i zapobieżenia jego powrotowi do przestępstwa, w szczególności przy uwzględnieniu orzeczenia dotkliwego dla niego środka karnego. Dodatkowo, Sąd na podstawieart.73§2 k.k.oddał oskarżonego pod dozór kuratora.
Mając na względzieart. 42§2 kkSąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat. Nie ulega wątpliwości, że zachowanie obwinionego było skrajnie nieodpowiedzialne i wymaga zdecydowanej reakcji. Ucieczka przed policją, dwukrotne uderzenie w przeszkodę i sprowadzenie zagrożenia w ruchu drogowym i kierowanie pojazdem pod wpływem alkoholu dyskwalifikują każdego uczestnika ruchu. Wysokość zakazu będzie - w ocenie Sądu -czytelnym sygnałem dla innych uczestników ruchu, w tym rówieśników obwinionego, że takie zachowanie pociągają za sobą surowe konsekwencje.
Dodatkowo na podstawieart. 49§2 kkSąd orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 500 zł. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej – uznając, iż będzie to dodatkowo dotkliwość dla oskarżonego.
Stosownie do treściart. 63§3 kkSąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy.
Zgodnie zart.627 kpkSąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesionych przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania, oraz stosownie do art.2 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973r. – o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz.U. 1983.Nr 49 poz.233 z późn.zm) wymierzył mu opłatę w wysokości 120 zł.