Sąd Okręgowy w Częstochowie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Kzw 212/16
Data wyroku: 2016-05-31 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Jerzy Pukas
Słowa kluczowe: Środki Wykonawcze, Warunkowe Zawieszenie Wykonywania Kary
Podstawa prawna: art. 437§1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 1§2 k.k.w
Teza: Sumując – Sąd Okręgowy w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że wyłożony przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 25 lutego 2009 roku, sygn. I KZP 32/08, której nadano moc zasady prawnej, sposób obliczania rocznego okresu odroczenia, zgodnie z którym:

Do łącznego okresu odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności, określonego w treści art. 151 § 3 k.k.w., stwarzającego możliwość ubiegania się o warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 152 k.k.w., okres pomiędzy datą zakończenia wcześniej udzielonego odroczenia a datą kolejnego postanowienia o odroczeniu, wlicza się tylko wówczas, gdy wniosek o kolejne odroczenie został złożony przed zakończeniem wcześniej udzielonego okresu odroczenia, przy czym łączny okres udzielonego kilkakrotnie odroczenia nie może, w żadnej sytuacji, przekroczyć roku od dnia wydania pierwszego postanowienia o odroczeniu, chyba że chodzi o kobietę ciężarną lub w okresie 3 lat po urodzeniu dziecka lub sprawowania nad nim opieki

nie będzie miał zastosowania wówczas, kiedy skazanemu/ej udzielono co najmniej dwóch odroczeń, których suma wynikająca z okresów wskazanych w poszczególnych postanowieniach wynosi co najmniej jeden rok, o ile odroczeń tych udzielono na różnych podstawach prawnych, tj. fakultatywnej z art. 151 § 1 k.k.w. i obligatoryjnej z art. 150 § 1 k.k.w. i nie ma tu znaczenia, czy wniosek o kolejne odroczenie wpłynął przed upływem pierwszego odroczenia, o ile – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – pierwsze odroczenie udzielone zostało na podstawie fakultatywnej z art. 151 § 1 k.k.w., a drugie na podstawie obligatoryjnej z art. 150 § 1 k.k.w.

Sygn. akt VII Kzw 212/16

POSTANOWIENIE
Dnia 31 maja 2016r.
Sąd Okręgowy w Częstochowie - VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Jerzy Pukas
Protokolant : Renata Kozieł
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej: Dariusz Bereza
po rozpoznaniu w sprawie przeciwkoT. G.(G.)
c.S.iI.z domuW.,urodz. (...)wC.
skazanej za czyn zart.286 §1 k.k.i in.
zażalenia wniesionego przez skazaną w dniu 25 lutego 2016r.
na postanowienie Sądu Rejonowego w Częstochowie
z dnia 23 lutego 2016r., sygn. akt III K 572/11 (Ko 6014/15)
w przedmiocie odmowy warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności
na podstawieart. 437 §1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w.

postanawia
zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Częstochowie na podstawieart.152 k.k.w.a contrarioodmówił warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec skazanejT. G., orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie w sprawie sygn. akt III K 572/11 z dnia 09.08.2011 roku.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skazanaT. G., która powołała się na zły stan zdrowia uniemożliwiający jej odbywanie kary pozbawienia wolności. Z treści zażalenia wynika, ze skarżąca domaga się zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec niej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Zażalenie skazanej nie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż te, które przytoczył Sąd Rejonowy.
Sąd Rejonowy uzasadnienie braku podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec skazanej ograniczył do przytoczenia tezy uchwały7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2009r., I KZP 32/08 (mającej moc zasady prawnej) oraz wskazania, żeT. G.wniosek o kolejne odroczenie kary złożyła po upływie wcześniej udzielonego okresu odroczenia.
Jednak wyłożony przez Sąd Najwyższy sposób obliczania łącznego okresu odroczenia, stwarzającego możliwość ubiegania się o warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności nie ma jednak zastosowania do realiów niniejszej sprawy.Dotyczy on bowiem łącznego okresu odroczenia określonego w treściart. 151 § 3 k.k.w., tj.fakultatywnegoodroczenia przewidzianego przez ustawodawcę wart.151 §1 k.k.w.
W niniejszej sprawie wobecT. G.postanowieniem z dnia 8 maja 2014 roku Sąd Rejonowy odroczył wykonanie kary pozbawienia wolności w sprawie III K 572/11 na okres 6 miesięcy, tj. do dnia 8 listopada 2014 rokuna podstawie fakultatywnej, tj.art.151 §1 k.k.w.Natomiast po rozpoznaniu wniosku skazanej z dnia 16 grudnia 2014 roku o odroczenie wykonania kary, Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 28 maja 2015r. odroczył wobec skazanej wykonanie kary pozbawienia wolności na okres do dnia 8 listopada 2015 roku,jako podstawę prawną wskazującart.150 §1 k.k.w.(obligatoryjne odroczenie),czyli w oparciu o istnienie ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie tej kary.
Art.150 §1 k.k.w.nie przewiduje żadnej granicy czasowej odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności z powodu ciężkiej choroby. Jest nią ustanie przeszkody, które należy utożsamiać nie z wyzdrowieniem (ustaniem choroby), ale ze złagodzeniem ostrości jej objawów i przebiegu do stanu, który nie uzasadnia już uznawania tej choroby za ciężką. Odraczając wykonanie kary na podstawieart. 150k.k.w., sąd wskazuje termin, do którego to odroczenie następuje. Jeżeli po upływie okresu odroczenia orzeczonego przez sąd kolejne orzeczenie lekarskie nadal będzie stwierdzało istnienie u skazanego ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonanie kary, nastąpi odroczenie jej wykonania na dalszy, określony czas lub zawieszenie postępowania wykonawczego.
W myślart.152 §1 k.k.w.jeżeli odroczenie wykonania kary nieprzekraczającej roku pozbawienia wolności trwało przez okres co najmniej jednego roku – sąd może warunkowo zawiesić wykonanie tej kary na zasadach określonych wart.69-75 k.k.Reguła ta ma zastosowanie zarówno do przypadków odroczenia wykonania kary na podstawieart.150jak i 151k.k.w.
Natomiast wyłożony przez Sąd Najwyższy sposób obliczania rocznego okresu odroczenia stwarzającego możliwość ubiegania się o warunkowe zawieszenie wykonania kary ma zastosowanie do kilku odroczeń, do których, stosuje się ograniczenie czasowe przewidziane wart.151 §3 k.k.w.
Zgodnie zart. 151 § 3 k. k. w., odroczenie wykonania kary może co prawda być udzielone kilkakrotnie, jednak łączny okres tego odroczenia nie może, co do zasady, przekroczyć roku, a okres odroczenia biegnie od dnia wydania postanowienia w tym przedmiocie (art. 151 § 2 k.k.w.). Zarówno w treściart. 151 § 2 i § 3 k.k.w.mowa jest o okresie odroczenia. Skoro więc w§ 2tego przepisu mowa jest, że okres odroczenia biegnie od daty wydania postanowienia w tym przedmiocie, to łączny okres odroczenia wskazany w§ 3winien być liczony od daty wydania pierwszego postanowienia w przedmiocie odroczenia wykonania kary. Za taką interpretacją przemawia również literalne brzmienie przepisuart. 151 § 2 k.k.w., gdzie mowa jest o rozpoczęciu biegu okresu odroczenia od daty wydania postanowienia w tym przedmiocie. Zawsze więc pierwsze postanowienie o odroczeniu wykonania skazanemu kary pozbawienia wolności będzie inicjować początek biegu okresu odroczenia, w tym również łącznego okresu odroczenia, o którym mowa wart. 151 § 3 k.k.w.Implikuje to wniosek, że data końcowa udzielanych, również kilkakrotnie, odroczeń nie może wykroczyć poza okres roku kalendarzowego, liczony od dnia wydania pierwszego postanowienia o odroczeniu.
Orzekając zatem w realiach niniejszej sprawy o odroczeniu wobec skazanej kary pozbawienia wolności wyłącznie w oparciu o przepisart. 151 § 1 k.k.w., tj. na podstawie fakultatywnej, skoro pierwsze postanowienie wydał 8 maja 2014 roku, to wydając drugie postanowienie w dniu 28 maja 2015 roku mógłby odroczyć wykonanie kary wobec skazanejT. G.jedynie do dnia 8 maja 2015 roku,bowiem data końcowa udzielanych odroczeń nie może wykroczyć poza okres roku kalendarzowego, liczony od dnia wydania pierwszego postanowienia o odroczeniu, aokres pomiędzy datą zakończenia wcześniej udzielonego odroczenia, a datą kolejnego postanowienia o odroczeniu, wlicza się tylko wówczas, gdy wniosek o kolejne odroczenie został złożony przed zakończeniem wcześniej udzielonego okresu odroczenia.
W sprawie niniejszej wniosek o kolejne odroczenie skazana złożyła już po upływie pierwszego okresu odroczenia, a zatem zgodnie z przytoczoną wyżej argumentacją nie mogłaby się skutecznie ubiegać o warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności na podstawieart. 152 k.k.w, gdyż łączny okres odroczenia w oparciu o przepisart. 151 § 1 k.k.w.trwał jedynie sześć miesięcy.
Natomiast umknęło Sądowi Rejonowemu, że drugie odroczenie uzyskała skazana na podstawieart. 150 § 1 k.k.w., a zatem na podstawie obligatoryjnej i wówczas nie ma wymogu, aby drugi wniosek o odroczenie złożony został przed upływem pierwszego okresu odroczenia, byleby suma odroczeń wynikająca z postanowień wynosiła co najmniej jeden rok. W sprawie niniejszej wynosi ona 11 miesięcy i 10 dni. Natomiast jeżeli skazanej uda się uzyskać kolejne odroczenie w oparciu o przepisart. 150 § 1 k.k.i suma odroczeń wyniesie rok, spełnione zostaną warunki do ubiegania się przez nią o warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności w trybieart. 152 § 1 k.k.w.
Sumując – Sąd Okręgowy w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że wyłożony przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 25 lutego 2009 roku, sygn. I KZP 32/08, której nadano moc zasady prawnej, sposób obliczania rocznego okresu odroczenia, zgodnie z którym:

Do łącznego okresu odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności, określonego w treściart. 151 § 3 k.k.w., stwarzającego możliwość ubiegania się o warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności na podstawieart. 152 k.k.w., okres pomiędzy datą zakończenia wcześniej udzielonego odroczenia a datą kolejnego postanowienia o odroczeniu, wlicza się tylko wówczas, gdy wniosek o kolejne odroczenie został złożony przed zakończeniem wcześniej udzielonego okresu odroczenia, przy czym łączny okres udzielonego kilkakrotnie odroczenia nie może, w żadnej sytuacji, przekroczyć roku od dnia wydania pierwszego postanowienia o odroczeniu, chyba że chodzi o kobietę ciężarną lub w okresie 3 lat po urodzeniu dziecka lub sprawowania nad nim opieki

nie będzie miał zastosowania wówczas, kiedy skazanemu/ej udzielono co najmniej dwóch odroczeń, których suma wynikająca z okresów wskazanych w poszczególnych postanowieniach wynosi co najmniej jeden rok, o ile odroczeń tych udzielono na różnych podstawach prawnych, tj. fakultatywnej zart. 151 § 1 k.k.w.i obligatoryjnej zart. 150 § 1 k.k.w.i nie ma tu znaczenia, czy wniosek o kolejne odroczenie wpłynął przed upływem pierwszego odroczenia, o ile – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – pierwsze odroczenie udzielone zostało na podstawie fakultatywnej zart. 151 § 1 k.k.w., a drugie na podstawie obligatoryjnej zart. 150 § 1 k.k.w.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy orzekł, jak na wstępie.