Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 49/16
Data wyroku: 2016-03-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anita Jarząbek-Bocian, Ludmiła Tułaczko, Maciej Schulz
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 119 § 1 kw

Sygn. akt VI Ka 49/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 marca 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Maciej Schulz
Sędziowie: SSO Ludmiła Tułaczko
SSO Anita Jarząbek - Bocian (spr.)
Protokolant  p.o. protokolant sądowy Monika Suwalska
przy udziale Prokuratora Teresy Pakieły
po rozpoznaniu dnia 22 marca 2016 r.
sprawyK. G.synaF.iS.ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 278§1kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt III K 768/13
wyrok w zaskarżonej części, w odniesieniu do oskarżonegoK. G., ustalając, że przypisany oskarżonemu wpunkcie I ppkt 1czyn stanowi wykroczenie określone wart. 119 § 1kw, uchyla i na podstawieart. 45 § 1kw w zw. zart. 5 § 1 pkt 4 kpwpostępowanie przeciwkoK. G.umarza; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. J.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę oskarżonego z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek od towarów i usług; kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
SSO Maciej Schulz  SSO Ludmiła Tułaczko  SSO Anita Jarząbek - Bocian
Sygn. akt VI Ka 49/16

UZASADNIENIE
Niniejsza sprawa jest już po raz trzeci przedmiotem rozpoznania gdyż drugi wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Pragi Północ w Warszawie z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. akt III K 159/09 został – wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 11 października 2013r., sygn. akt VI Ka 97/13 – uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania (k. 1066).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja obrońcy oskarżonegoK. G.okazała się niezasadna, a sformułowane w niej wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Fakt, iż jeden z postulatów odwoławczych zgłoszonych przez apelującego jest w swym skutku zbieżny z rozstrzygnięciem dokonanym przez Sąd Odwoławczy, nie oznacza jego zasadności gdyż o takim kształcie orzeczenia zadecydowały inne powody prawne niż podniesione przez obrońcę oskarżonego.
Konfrontując zarzuty odwoławcze o błędnych ustaleniach faktycznych i obrazie przepisów postępowania z przebiegiem postępowania w rozpoznawanej sprawie, a wynikającym z akt sprawy, stwierdzić trzeba, iż nie znajduje on potwierdzenia gdyż Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i nie dopuścił się żadnego z wymienionych naruszeń przepisów postępowania karnego. Kontrola instancyjna zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała bowiem, że Sąd Rejonowy – realizując poprzednio udzielone przez Sąd Odwoławczy zalecenia co do kierunku ponownego postępowania w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego i ponownego rozważenia już ustalonych okoliczności - prawidłowo przeprowadził postępowanie i wyjaśnił na rozprawie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, całość tych okoliczności wnikliwie i wszechstronnie rozważył, uwzględniając przy tym zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy, doświadczenia życiowego i na tej podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz nie dostrzegając wątpliwości o których mowa wart. 5 § 2 kpk, wyprowadził trafny wniosek – także w zakresie kwalifikacji prawnej - iż oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu zart. 278 § 1 kk. Koniecznym jest więc zaakcentowanie, iż przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego, zgodnie zart. 7 k.p.k.wtedy, gdy m.in. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2011 r., II KK 183/11, LEX nr 1108458). Tymczasem apelacja nie wskazuje takich, a konkretnych okoliczności, które byłyby przez Sąd Rejonowy nie uwzględnione. Samo bowiem ogólne zanegowanie przez skarżącego ustaleń faktycznych, których wynikiem jest przyjęcie, że oskarżony dopuścił się popełnienia przypisanego mu czynu i uzasadnienie tej negacji odwołaniem się do wyjaśnień podsądnego o „odmiennym” charakterze, czy też fragmentu wypowiedzi pokrzywdzonego o wysokim stopniu ogólności, a co najważniejsze niepopartego żadnymi dowodami, co do rzetelności przeprowadzanych przez policję czynnościach okazania, z pewnością zawierzonego skutku w postaci podważenia trafności tych ustaleń, osiągnąć nie mogło. To bowiem nie fragmenty danych depozycji oskarżonego, czy świadków decydują o prawdziwości danego dowodu, ale właśnie ich analiza na tle całego zgromadzonego w sprawie materiału, a którą skarżący całkowicie pomija. Mając, zatem na względzie powyższe należy wskazać, iż Sąd pierwszej instancji respektując i realizując powyższe zasady, dokonał trafnych ustaleń w sprawie, a to na podstawie wszystkich zgromadzonych dowodów. Sąd ten dostrzegł także, iż wśród zebranego materiału dowodowego najistotniejszym dla poczynionych ustaleń faktycznych odnośnie wydarzeń z dnia 22 lutego 2005r. jest dowód z zeznań pokrzywdzonegoD. Ł.. Stąd też dowód ten, podobnie jak pozostałe, poddał wnikliwej analizie zarówno w zakresie wewnętrznej spójności przedstawianych przez niego – wielokrotnie w toku całego postępowania – relacji, jak i ich odniesienia do pozostałych zebranych w sprawie. Jej wyniki pozwoliły zaś na przyznanie temu dowodowi waloru wiarygodności, a w tym także w kwestii o kapitalnym znaczeniu w sprawie tj. co do rozpoznania oskarżonego przez pokrzywdzonego i jego udziału oraz roli w inkryminowanym zdarzeniu. Ustalenie zatem Sądu meriti, iż rozpoznania oskarżonego jakich dokonał w postępowaniu przygotowawczym pokrzywdzony mają charakter pewnych, a to wobec ich stanowczości i konsekwencji opisu tak co do wyglądu osoby oraz sposobu jej przestępnego działania, mogą i stanowią podstawę ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu, jest prawidłowe. Sąd pierwszej instancji czyniąc to ustalenie nie pominął milczeniem tej części zeznań pokrzywdzonego złożonych przed sądem, w których wyraził pewne wątpliwości, bo nawet nie pewność, co do samodzielności rozpoznania podsądnego. Poczynione w tym zakresie przez ten Sąd rozważania, w których wykazał, iż brak jest uzasadnionych podstaw do zakwestionowania prawidłowości i przydatności dowodów z tych okazań, a tym samym, iż pewne subiektywne oceny dokonane w tym zakresie przez pokrzywdzonego mogą być powodowane „zmęczeniem sprawą”, są zasadne i Sąd Odwoławczy przyjmuje je za własne. Stąd też próba podważenia ustaleń faktycznych w sprawie, jakiej stara się dokonać apelujący, tylko poprzez odwołanie do tej niepewnej części zeznań pokrzywdzonego, a która stoi w sprzeczności do pozostałych jego depozycji o niepodważalnie i stanowczym charakterze i dla której to części brak jest faktycznego dowodowego uzasadnienia, nie mogła zamierzonego skutku osiągać, bo zgodnie z tym co zostało przywołane już wcześniej, o prawdziwości dowodu nie decyduje jego fragment, ale rzetelna i kompleksowa analiza w zakresie wewnętrznej i zewnętrznej spójności danego dowodu. W sprawie nie ujawniły się również żadne przesłanki do zastosowaniaart. 5 § 2 kpk. Stan niedających się usunąć wątpliwości jest stanem niemożności poczynienia niewątpliwych ustaleń pomimo wykorzystania wszystkich przewidzianych prawem metod i w tym znaczeniu jest kategorią obiektywną. Dla oceny, czy nie został naruszony zakazin dubio pro reonie są bowiem miarodajne tego rodzaju wątpliwości, zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć (por. postanowienie SN z dnia 8 maja 2015 r., IIIKK 333/14). Słusznie w rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy nie sięgnął po opisaną regułę albowiem nie zachodziły ku temu podstawy: zgromadzone dowody, szczegółowo wskazane w pisemnym uzasadnieniu, miały tak jednoznaczny i kompletny charakter, że ustalony na ich podstawie przebieg inkryminowanego zdarzenia nie budził żadnych wątpliwości, a sam fakt odmiennych wyjaśnień podsądnego nie oznacza jeszcze automatycznego „uruchomienia” wskazanej zasady. Zdaniem Sądu Okręgowego, również pod ochronąart. 7 kpk, pozostaje ustalenie dokonane przez Sąd Rejonowy w zakresie wartości telefonu komórkowego. W pisemnym uzasadnieniu Sąd ten w sposób wyczerpujący przedstawił motywy jakimi kierował się w tym zakresie, a zatem, iż było to przyjęcie wartości uśrednionej z różnych podanych w tym zakresie przez pokrzywdzonego, a także przy koniecznym uwzględnieniu faktu, iż – w chwili kradzieży - telefon ten był już używany (k. 1275). Tym samym Sąd Odwoławczy nie podzielił zarzutu apelacyjnego podniesionego przez obrońcę, iż dla dokonania tego ustalenia koniecznym było zasięgnięcie opinii biegłego rzeczoznawczy, a ponieważ tak się niestało to, ustalenie to jest błędne.
Reasumując zatem tę cześć rozważań wskazać należy, że dokonana przez Sąd meriti ocena zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w zakresie, w jakim dał on podstawy do przypisania oskarżonemu czynu w zaskarżonym wyroku, nie ma charakteru dowolności, a tym samym nie doszło w sprawie do naruszenia zasady, leżącej u podstaw prawidłowego wyrokowania, czyli swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk). Ustalenia faktyczne, jakie na podstawie zgromadzonych dowodów poczynił w tym zakresie Sąd pierwszej instancji, Sąd Odwoławczy ocenia jako prawdziwe i dowodom tym odpowiadające. Sąd ten nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, ani nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, przeprowadził niezbędne dla prawidłowego wyrokowania dowody i tak zgromadzony materiał dowodowy ocenił w sposób wszechstronny oraz pozbawiony błędów natury faktycznej, czy też logicznej.
Ponieważ przypisane oskarżonemu przestępstwo należy do tzw. przepołowionych, a znamię decydujące o tym, czy mamy do czynienia z wykroczeniem, czy przestępstwem - na mocy znowelizowanego z dniem 9 listopada 2013 r.Kodeksu wykroczeń- nie jest już określone stabilnie kwotowo, ale poprzez „ruchomy” wskaźnik odpowiadający części (1/4) minimalnego wynagrodzenia za pracę, a nadto, iż należy mieć na uwadze minimalne wynagrodzenie z daty orzekania w przedmiocie odpowiedzialności za taki czyn, koniecznym było – z uwagi na zmianę omawianego wskaźnika – skontrolowanie zaskarżonej części orzeczenia właśnie w tym zakresie (por. wyrok SN z dnia 06.08.2015r., II KK 29/14, opubl. Biul. PK 2015/8/10-13). Wynikiem powyższego było ustalenie, iż - w obecnym stanie prawny - przypisany oskarżonemu czyn zart. 278 § 1 kkstanowi, właśnie z uwagi na wartość skradzionej rzeczy, wykroczenie zart. 119 § 1kw. Aktualnie bowiem tj. od dnia 01 stycznia 2016r. z wykroczeniem opisanym wart. 119 § 1kw mamy do czynienia jeżeli wartość skradzionej rzeczy nie przekracza kwoty 462,50 zł (1/4 z 1850 zł). Jak zatem wynika z porównania obu kwot, czyn przypisany oskarżonemu w części zaskarżonego wyroku stanowi obecnie wykroczenie określone wart. 119 § 1kw, którego karalność ustała. Przepisart. 45 § 1k.w. stanowi bowiem, iż karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, zaś jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu, co w okolicznościach faktycznych sprawy oznacza, iż karalność ustalonego wykroczenia jakiego dopuścił sięK. G.ustała z dniem 22 lutego 2007r. Fakt przedawnienia karalności tworzy zaś - określoną wart. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.- negatywną przesłankę do prowadzenia postępowania w sprawie o wykroczenie, co nakłada na sąd obowiązek umorzenia postępowania w przypadku jego wszczęcia. Z kolei przedawnienie karalności, ujawnione w toku postępowania odwoławczego, jest podstawą do uchylenia przez sąd drugiej instancji orzeczenia w sprawie niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów i wpływu uchybienia na treść orzeczenia (tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza –art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.). Konsekwencją powyższych ustaleń było ze strony Sądu Okręgowego to, iż wyrok w zaskarżonej części, w odniesieniu do oskarżonegoK. G., po ustaleniu, że przypisany oskarżonemu wpunkcie I ppkt 1czyn stanowi wykroczenie określone wart. 119 § 1kw, został uchylony i na podstawieart. 45 § 1kw w zw. zart. 5 § 1 pkt 4 kpwpostępowanie przeciwko niemu umorzone, a kosztami postępowania w sprawie został obciążony Skarb Państwa. Ponadto Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. J.kwotę 516,60 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz VAT.
Na zakończenie koniecznym jest poczynienie jeszcze jednej uwagi, a mianowicie, że dokonanie rozważań we wstępnej części uzasadnienia w zakresie winy oskarżonego było konieczne, pomimo wystąpienia ujemnej przesłanki procesowej w postaci ustania karalności, albowiem umorzenie postępowania na tej podstawie prawnej może mieć miejsce tylko wówczas gdy nie ma podstaw do uniewinnienia oskarżonego, a o
to postulował skarżący (por. np. post. SN z dnia 03.04.2002r., V KKN 484/00).
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.
SSO Anita Jarząbek-Bocian SSO Maciej Schulzc   SSO Ludmiła Tułaczko