Sąd Okręgowy w Przemyślu
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III U 419/16
Data wyroku: 2016-07-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kicman
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: 1.	art. 184 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 748) oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 ze zm.).

Sygn. akt III U 419/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 lipca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Przemyślu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:
PrzewodniczącySSO Anna Kicman
Protokolantsekr. sądowy Jadwiga Goraś
po rozpoznaniu w dniu6 lipca 2016 r. w Przemyślu
na rozprawie
sprawyW. J.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
o emeryturę
na skutek odwołaniaW. J.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wR.
z dnia29 kwietnia 2016 r.,znak:(...)
i z dnia3 czerwca 2016 r.,znak:(...)
zmienia zaskarżone decyzje ten sposób, że przyznaje wnioskodawcyW. J.prawo do emerytury począwszy od dnia 4 maja 2016r.
Sygn. akt III U 419/16

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 6 lipca 2016 r.
Decyzją z dnia 29 kwietnia 2016 r. znak:(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.odmówił wnioskodawcyW. J.prawa do emerytury.
W podstawie prawnej decyzji powołano ogólnie przepisyustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) orazrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
Organ rentowy wyjaśnił, że odmówił przyznania emerytury, bowiem do dnia 1 stycznia 1999 r. wnioskodawca nie wykazał 15 – letniego okresu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na danym stanowisku, a ponadto nie osiągnął wieku emerytalnego, wskazał , że wiek 60 lat wnioskodawca osiągnie w dniu 4 maja 2016 r. Na dzień 1 stycznia 1999 r. ZUS przyjął za udowodnione okresy nieskładkowe w wymiarze 8 miesięcy i 22 dni, składkowe w wymiarze 26 lat, i 2 miesięcy, tj. łącznie 26 lat, 10 miesięcy i 22 dni.
Organ rentowy podniósł, że nie uwzględnił okresu zatrudnienia wnioskodawcyW. J.od 1 lipca 1974 r. do 31 października 1992 r. na stanowisku mechanika napraw pojazdów samochodowych oraz okresu od 1 stycznia 1982 r. do 31 grudnia 1998 r. na stanowisku brygadzista stacji, mechanik, kontroler, diagnosta, ponieważ w przedłożonym świadectwie pracy z dnia 20 marca 2014 r. wydanym przez(...) Spółdzielnię (...)wP.występują rozbieżnościw zajmowanym stanowisku, tj. do dnia 31 października 1992 r. mechanik napraw pojazdów samochodowych, a od 1 stycznia 1982 r. brygadzista stacji, mechanik, kontroler, diagnosta. Z uwagi na powyższe Zakład uznał,że wnioskodawca nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na danym stanowisku.
WnioskodawcaW. J.w dniu 27 maja 2016 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji.
W uzasadnieniu wskazał, iż zaskarżona decyzja jest dla niego bardzo krzywdząca. Ubezpieczony podał, że na dzień składania wniosku ma ukończone 60 lat.
Odnosząc się do zarzutu nie udowodnienia 15 lat pracy w warunkach szczególnych wskazał, że przez cały okres zatrudnienia pracowałw warunkach szkodliwych. Pracę swoją wykonywał przy naprawie samochodów w kanałach remontowych, przy spawaniu. Ponadto wykonywał prace w akumulatorowni. Na dowód powyższych okoliczności wskazał dwóch świadków:M. S.orazR. F..
W rezultacie wniósł o uchylenie decyzji ZUS i przyznanie mu prawa do emerytury.
Decyzją z dnia 3 czerwca 2016 r. znak:(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.w związku z odwołaniem wnioskodawcy z dnia 27 maja 2016 r. ponownie odmówiłW. J.prawa do emerytury na podstawie art. 184 ustawy emerytalnej w związkuz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., bowiem do dnia 1 stycznia 1999 r. wnioskodawca nie wykazał 15 – letniego okresu pracyw warunkach szczególnych wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł jego oddalenie, podnosząc, że nie uznał okresu zatrudnienia wSpółdzielni (...)wP.od dnia 6 września 1979 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. za pracę w szczególnych warunkach, ponieważ w przedłożonym świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 20 marca 2014 r. określono, że wnioskodawca w okresie od dnia 1 lipca 1974 r. do dnia 31 października 1992 r. pracował na stanowisku mechanik napraw pojazdów samochodowych, wykonując prace w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów, a jednocześnie od dnia 1 stycznia 1982 r. do dnia 15 stycznia 2014 r. pracował na stanowisku: brygadzista stacji obsługi, mechanik napraw pojazdów samochodowych, kontroler techniczny, diagnosta stacji diagnostycznej, wykonując kontrolę międzyoperacyjną, kontrolę jakości produkcji i usług oraz dozór inżynieryjno techniczny na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie.
Organ rentowy zauważył, że zgodnie z przedłożonym świadectwem wykonywania prac w szczególnych warunkach w okresie od dnia 1 stycznia 1982 r. do 31 października 1992 r. wnioskodawca był zatrudniony jednocześnie na obydwu wymienionych wyżej stanowiskach pracy, a więc jako mechanik napraw pojazdów samochodowych oraz brygadzista stacji obsługi, kontroler techniczny, diagnosta stacji diagnostycznej. Wykonywanie pracy w tym samym okresie, jednocześnie na różnych stanowiskach, wyklucza zdaniem organu rentowego możliwość spełnienia wymogu wykonywania pracy stale i w pełnym wymiarze czasu przewidzianym dla danego stanowiska.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
WnioskodawcaW. J.,urodzony dnia (...),z zawodu mechanik samochodowy, w okresie od 13 września 2013 r. do 11 grudnia 2013 r. oraz od dnia 12 marca 2014 r. do dnia 7 września 2014 r. miał przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, natomiast od dnia 8 września 2014 r. pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
W dniu 20 kwietnia 2016 r. wnioskodawca złożył w organie rentowym wniosek o emeryturę, zaznaczając w nim, że jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego i wniósł jednocześnie o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku na dochodu budżetu państwa. We wniosku ubezpieczony powołał się na dokumentację zalegającą w aktach rentowych, ponadto przedłożył świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 20 marca 2014 r. wystawione przez(...) Spółdzielnię (...)wP..
Na dzień 1 stycznia 1999 r. wnioskodawca legitymuje się ogólnym stażem ubezpieczeniowym wynoszącym 26 lat, 10 miesięcy i 22 dni.
Do stażu pracy w warunkach szczególnych Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie uwzględnił okresu zatrudnienia wnioskodawcy od dnia 1 lipca 1974 r. do dnia 31 października 1992 r. na stanowisku mechanika napraw pojazdów samochodowych oraz okresu od dnia 1 stycznia 1982 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. na stanowisku brygadzista stacji, mechanik, kontroler, diagnosta, ponieważ w przedłożonym świadectwie pracy z dnia 20 marca 2014 r. wydanym przez(...) Spółdzielnię (...)wP.występują rozbieżności w zajmowanym stanowisku, tj. do dnia 31 października 1992 r. –mechanik napraw pojazdów samochodowych,a od 1 stycznia 1982 r. brygadzista stacji, mechanik, kontroler, diagnosta. Zakład uznał, że wnioskodawca nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na danym stanowisku.
Dowód:
- decyzja ZUS O/R.z dnia 10 października 2013 r., 6 marca 2014 r., 30 września 2014 r., 23 listopada 2015 r.,
- dokumenty potwierdzająca okresy składkowe i nieskładkowe oraz dokumenty potwierdzające wysokość uzyskanego wynagrodzenia,
- wniosek o emeryturę z dnia 20 kwietnia 2016 r.,
- świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 20 marca 2014 r.,
- decyzja ZUS o/R.z dnia 29 kwietnia 2016 r.,
- decyzja ZUS O/R.z dnia 3 czerwca 2016 r.,
w aktach organu rentowego.
Sąd ustalił, że wnioskodawcaW. J.w dniu 1 września 1971 r. zawarł zWojewódzką Spółdzielnią (...)wR.Oddział wP.(następnieSpółdzielnia (...)wP.Oddział wP.,(...) Spółdzielnia (...)wP.) umowę o naukę zawodu o specjalności ślusarz-mechanik samochodowy na okres 3 lat. Po zakończeniu edukacji, z dniem 1 lipca 1974 r. rozpoczął pracę w w/w zakładzie na stanowisku mechanika napraw pojazdów samochodowych.
Wnioskodawca od samego początku pracował w kanałach remontowych. Do jego obowiązków należała naprawa podwozia, sprzęgła, skrzyni biegów, silników. Ponadto ręcznie lakierował podwozia samochodów.Spółdzielnia (...)wP.świadczyła usługi w zakresie napraw pojazdów mechanicznych, które miała w swoim posiadaniu, a także dla innych podmiotów, jak np. dlaGminnych Spółdzielni (...),Spółdzielni (...), czySpółdzielni (...). Zakład posiadał 100 samochodów ciężarowych, w tym koparki i dźwigi.
Następnie w dniu 3 lutego 1982 r. powierzono ubezpieczonemu stanowisko brygadzisty Stacji Obsługi. Do jego dodatkowych obowiązków jako brygadzisty należało wyłącznie rozdzielenie rano pracy pomiędzy mechanikami oraz podpisywanie im kart pracy, po czym ubezpieczonyw dalszym ciągu wykonywał pracę mechanika w kanałach remontowych.
W styczniu 1987 r. powierzono wnioskodawcy dodatkowo stanowisko kontrolera technicznego i pracownika narzędziowni. Wnioskodawca przyjeżdżał do pracy na godzinę 6:00, gdzie do godziny 7:00 sprawdzał stan techniczny samochodów wyjeżdzających z Zakładu oraz podbijał kierowcom karty pracy. Po czym wracał na warsztat i od godziny 7:00 przez 8 godzin pracował jako mechanik w kanałach remontowych. Praca wnioskodawcy między 6:00, a 7:00 traktowana była jako praca w godzinach nadliczbowych. Prowadzenie narzędziowni z kolei, polegało wyłącznie na wydaniu mechanikom w razie potrzeby wierteł i gwintowników. Narzędziownia znajdowała się w warsztacie, była małym wydzielonym pomieszczeniem.
Powyższe czynnościW. J.wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
W dniu 12 lutego 1991 r. wnioskodawca uzyskał zaświadczenieo ukończeniu przeszkolenia w zakresie prowadzenia badań technicznych pojazdów. W momencie, gdy Spółdzielnia uzyskała zezwolenie na diagnozowanie samochodów prywatnych i samochodów będących własności innych Zakładów tj. w 1994 r., wnioskodawcę przeniesiono na stanowisko diagnosty.
Ubezpieczony był zatrudniony w(...) Spółdzielni (...)wP.do 15 stycznia 2014 r.
Dowód:
- dokumenty znajdujące się w aktach osobowych wnioskodawcy z okresu zatrudnienia w(...) Spółdzielni (...)wP.,
- zeznania świadkaR. F., k. 21v
- zeznania świadkaM. S., k. 21v
- zeznania wnioskodawcy, k. 21v
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodówz dokumentów zgromadzonych przez organ rentowy na etapie wydawania zaskarżonej decyzji, a także dokumentów zgromadzonych na etapie postępowania przed Sądem w postaci akt osobowych, których domniemanie prawdziwości wynika zart. 244 i nast. k.p.c., a ponadto ich wiarygodność nie została obalona przez żadną ze stron.
W ocenie Sądu, na przymiot wiarygodności zasługują zeznania świadkaR. F., który był zatrudniony w tym samym zakładzie pracy,co wnioskodawca, tj. w(...) Spółdzielni (...)wP., a więc dokładnie znał rodzaj i charakter wykonywanej przez wnioskodawcę pracy.
Sad dał również wiarę zeznaniom świadkaM. S.. Wprawdzie nie potrafiła prawidłowo wskazać okresu zatrudnienia wnioskodawcy na poszczególnych stanowiskach, to jednak, jest to zrozumiałe, w związkuze znacznym upływem czasu. Świadek pamiętał istotne okoliczności świadczenia pracy przez ubezpieczonego, a w szczególności rodzaj tej pracyi warunki w jakich była wykonywana, a zeznania jej były spontaniczne.
Świadkowie zgodnie zeznali, żeW. J.stale i w pełnym wymiarze czasu wykonywał prace mechanika w kanałach remontowych oraz brygadzisty pracującego na stanowisku mechanika w kanałach remontowych.
Sąd uznał ponadto za wiarygodne zeznania samego wnioskodawcyW. J., które w całości korelują z treścią zeznań wyżej wskazanych świadków.
Dowody osobowe stanowią dodatkowo uzupełnienie dowodówz dokumentów (zwłaszcza umów o pracę, angaży oraz świadectwa pracy)w zakresie zajmowanych przez wnioskodawcę stanowisk pracy oraz rodzaju pracy wykonywanej w okresach będących przedmiotem postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie wnioskodawcyW. J.należy uznać za uzasadnione.
Na podstawieart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 887) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa(ust. 2 art. 184).
Zgodnie zart. 32 ust. 1powołanej wyżejustawy o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowawust. 2 i 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony wart. 27 ust. 2 i 3.
Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1,za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwościdla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia (art. 32 ust. 2).
Wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych (ust. 4 art. 32).
Przepisy dotychczasowe torozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionychw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
Zgodnie z§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze- pracownik, który wykonywał pracę w szczególnych warunkach określonych w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeśli osiągnął wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.
Ponadto według § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonychw rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkachlub w szczególnym charakterze była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
W myśl § 3 powołanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej "wymaganym okresem zatrudnienia", uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 latdla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymido okresów zatrudnienia.
Istotą sporu w niniejszej sprawie była kwestia ustalenia,czy wnioskodawcaW. J.przepracował w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze co najmniej 15 lat.
Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało,że wnioskodawca był zatrudniony w warunkach szczególnych w okresie od 1 lipca 1974 r. do dnia 30 czerwca 1989 r. w(...) Spółdzielni (...)wP.(okres ten jest wystarczający do spełnienia przesłanki 15 lat pracy w warunkach szczególnych), wykonując czynności mechanika w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych, brygadzisty pracującego na stanowisku mechanikaw kanałach remontowych oraz mechanika w kanałach remontowych dodatkowo wykonując czynności kontrolera technicznego. Sąd uznał,że należy zaliczyć odwołującemu cały w/w okres jako pracę wykonywanąw szczególnych warunkach. Sporadyczne wykonywanie innych obowiązków (np. wydawanie wierteł i gwintowników mechanikom z narzędziowni) nie wpływa na zmianę oceny charakteru pracy odwołującego.
Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa dla ustalenia pracy wykonywanej w warunkach szczególnych w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. istotne znaczenie ma rodzaj faktycznie wykonywanej pracy.
Zakres wykonywanych czynności przez wnioskodawcę we wskazanym powyżej okresie w pełni odpowiadał pracom w szczególnych warunkach wymienionym w wykazie A, w dziale XIV (prace różne) w pozycji 16 – pracewykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych, w pozycji 17 – lakierowanie ręczne lub natryskowe- niezhermetyzowane, stanowiącym załącznik dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Dla porządku przypomnieć należy, iż zarządzenia resortowe utraciły moc i nie są już źródłem prawa. O szczególnym charakterze zatrudnienia decyduje w pierwszej kolejności rodzaj wykonywanych przez ubezpieczonego prac, wymienienie ich w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. i znaczna szkodliwość prac dla zdrowia oraz znaczny stopień ich uciążliwości. Te warunki spełniają prace wykonywane przez wnioskodawcęw spornym okresie.
Prace wykonywane przez wnioskodawcę i stanowiska pracy, wymienione są również w wykazie, dział XIV – Prace różne, w pozycji 15 - prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych, w punkcie 1 - mechanik napraw pojazdów samochodowych oraz pozycji 17 - lakierowanie ręczne lub natryskowe nie zhermetyzowane, w punkcie 1 – lakiernik ręczny, stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały nr 64/83 Zarządu Głównego(...) Związku Spółdzielni Rolniczych (...)z dnia 25 lipca 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy spółdzielczości rolniczej.
Podkreślenia wymaga również, iż w postępowaniu przed sądami pracyi ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być udowadniane wszelkimi dowodami przewidzianymi wkodeksie postępowania cywilnego, w tym również zeznaniami świadków i stron.
W postępowaniu wszczętym odwołaniem od decyzji organu rentowego Sąd kieruje się regułami dowodzenia określonymi wart. 227-309 k.p.c., zwłaszcza że w przepisach regulujących postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 4778i nast. k.p.c.) nie ma jakichkolwiek odrębności lub ograniczeń. Przeciwnie,art. 473 § 1 k.p.c.stanowi,że w sprawach z tego zakresu nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i z przesłuchania stron, co oznacza,że fakty, od których uzależnione jest prawo do emerytury i rentyoraz wysokość tych świadczeń, mogą być wykazywane wszelkimi środkami dowodowymi, w tym także zeznaniami świadków i stron.
Tym samym stwierdzić należy, iż odwołujący, poza wymaganym wiekiem oraz łącznym stażem pracy i pozostałymi wymaganiami, spełnił również ostatnią z przesłanek pozwalających uzyskać świadczenie emerytalne w obniżonym wieku na podstawie wyżej powołanych przepisów – był bowiem zatrudniony w szczególnych warunkach przez okres ponad 15 lat.
Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej, świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzjęz urzędu.
W niniejszej sprawie wnioskodawca wszystkie przesłanki do nabycia świadczenia spełnił od dnia 4 maja 2016 r., a więc od dnia ukończenia 60 roku życia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.w związku z powołanymi wyżej przepisami prawa orzeczono, jak w sentencji wyroku.