Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 34/16
Data wyroku: 2016-03-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tadeusz Kiełbowicz, Jerzy Skorupka, Cezariusz Baćkowski
Słowa kluczowe: Bezwzględny Powód Odwoławczy
Podstawa prawna: art. 61 § 1 kks

Sygnatura akt II AKa 34/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 marca 2016 roku
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:SSA Jerzy Skorupka (spr.)
Sędziowie:SA Tadeusz Kiełbowicz
SA Cezariusz Baćkowski
Protokolant:Anna Czarniecka
przy udziale prokurator Urszuli Piwowarczyk – Strugały wykonującej zadania Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu

po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 roku
sprawyK. S.
oskarżonego za czyn zart. 56 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.orazart. 61 § 1 k.k.s.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu
z dnia 16 października 2015 roku, sygn. akt III K 14/15

I
uchyla zaskarżony wyrok odnośnie do czynów przypisanych oskarżonemu w punktach 2 i 3 części rozstrzygającej wyroku i w tym zakresie postępowanie umarza na podstawieart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., stwierdzając, iż rozstrzygnięcia zawarte w punktach 4 i 5 zaskarżonego wyroku utraciły moc,

II
stwierdza, że koszty postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem III K 14/15 z 16 października 2015 r. uniewinniłK. S.od zarzutu popełnienia przestępstwa zart. 286§1 KKw zw. zart. 294§1 KKw zw. zart. 12 KK, opisanego w punkcie III aktu oskarżenia, uznał do za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach IV i V aktu oskarżenia, tj. przestępstw skarbowych zart. 56§1 KKSw zw. zart. 6Ź2KKSoraz zart. 61§1 KKS, za co wymierzył mu karę łączną 350 stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równoważną 50 zł., a także rozstrzygnął o kosztach postępowania.
Wymieniony wyrok zaskarżył apelacją obrońca z wyboruK. S.adw.G. Ł.w zakresie dotyczącym punktu 2, 3 i 5 części rozstrzygającej, zarzucając:

1
obrazęart. 439§1 pkt 8 KPKw zw. zart. 113§1 KKS, poprzez wydanie wyroku, co do czynu zart. 56§1 KKSw zw. zart. 6§2 KKS, pomimo, że postępowanie karne, co do tego samego czynu zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z 19 maja 2014 r., III K 9/12, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 30 grudnia 2014 r., II AKa 352/14,

2
obrazęart. 439§1 pkt 8 KPKw zw. zart. 113§1 KKS, poprzez wydanie wyroku, co do czynu zart. 61§1 KKS, pomimo, że postępowanie karne, co do tego samego czynu zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z 19 maja 2014 r., III K 9/12, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 30 grudnia 2014 r., II AKa 352/14,

3
obrazęart. 7 KPKw zw. zart. 113§1 KKS, poprzez przeprowadzenie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, polegający na uznaniu, co do czynu z punktu 2 części rozstrzygającej wyroku, że oskarżony wystawił dla trzech podmiotów rzetelne faktury obrazujące wykonanie usług budowlanych, których następnie nie ujawnił w urządzeniach księgowych swojej działalności gospodarczej oraz w deklaracjach podatkowych, skutkiem czego spowodował uszczuplenie podatku dochodowego i VAT, gdy faktury te posiadają przymiot nierzetelności, nie obrazują one jakichkolwiek zdarzeń gospodarczych, wobec czego oskarżony nie posiadał prawa do ujęcia tych faktur w księgach i dokonania podatkowego ich rozliczenia, nie wyczerpują znamion przestępstwa skarbowego zart. 56§1 KKSw zw. zart. 6§2 KKS,

4
obrazęart. 627 KPKiart. 113§2 pkt 1 KKSpoprzez zasądzenie na rzecz Urzędu Skarbowego wB.1200 zł. tytułem wydatków, podczas, gdy oskarżony został skazany wyłącznie za przestępstwa skarbowe, a uniewinniony od przestępstwa pospolitego, zaś w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe nie stosuje się przepisów dotyczących pokrzywdzonego, dlatego Urząd Skarbowy wB.nie może otrzymać zasądzonych wydatków, gdyż w sprawach o przestępstwa skarbowe nie występuje, jako oskarżyciel posiłkowy.

W konkluzji apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie go w zakresie skazania za czyn zart. 56§1 KKSw zw. zart. 6§2 KKSoraz za czyn zart. 61§1 KKS, a także o uchylenie rozstrzygnięcia w przedmiocie zasądzenia wydatków na rzecz oskarżyciela posiłkowego.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Apelacja jest zasadna. Trafnie wskazuje się w niej, żeK. S.został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z 19 maja 2014 r., III K 9/12, za przestępstwo zart. 56§1 KKSw zw. zart. 6§2 KKS. Przypisane oskarżonemu zachowanie (opisane w punkcie II części wstępnej wyroku) polegało na tym, że w okresie od 19 sierpnia 2005 r. do 26 maja 2006 r. wB., składając zeznania podatkowe, podał nieprawdę w zeznaniu PIT 36, co do wysokości osiągniętego przychodu, podstawy opodatkowania i poniesionych kosztów oraz w deklaracjach VAT – 7, co do wysokości nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym, w ten sposób, że w deklaracjach VAT – 7 powołał się na kwoty podatków wymienionych w fakturach, których wystawcami były sp.E.I.z(...), sp.(...)Lift zO.W.., s.(...)zO., a następnie uwzględnił te faktury w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz w zeznaniu PIT 36, gdzie wykazał te faktury, jako koszty uzyskania przychodu oraz w deklaracjach VAT – 7, w których wykazał nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym. Skutkiem tego zachowania było narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku PIT i VAT.
Zaskarżonym wyrokiem uznanoK. S.za winnego popełnienia przestępstwa zart. 56§1 KKSw zw. zart. 6§2 KKS(opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku), polegającego na tym, że w okresie od 19 sierpnia 2005 r. do 26 maja 2006 r. wB., składając zeznania podatkowe, podał nieprawdę w zeznaniu PIT 36, co do wysokości osiągniętego przychodu, podstawy opodatkowania i poniesionych kosztów oraz w deklaracjach VAT – 7, co do wysokości nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym, w ten sposób, że w deklaracjach VAT – 7 powołał się na kwoty podatków wymienionych w fakturach, których wystawcami były sp.E.I.z(...), sp.(...)Lift zO.W.., s.(...)zO., a następnie uwzględnił te faktury w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz w zeznaniu PIT 36, gdzie wykazał te faktury, jako koszty uzyskania przychodu oraz w deklaracjach VAT – 7, w których wykazał nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym. Skutkiem tego zachowania było narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku PIT i VAT.
Zachowanie, za któreK. S.został skazany zaskarżonym wyrokiem stanowi element przestępstwa zart. 56§1 KKSw zw. zart. 6§2 KKSpopełnionego czynem ciągłym, za które został skazany prawomocnym wyrokiem III K 9/12. Ponowne postępowanie o ten sam czyn jest prawnie niedopuszczalne, co wynika z zasadyne bis in idem. Zaskarżony wyrok w tej części dotknięty jest więc wadą, która nakazuje jego uchylenie i umorzenie na podstawieart. 17§1 pkt 7 KPK.
Tożsama sytuacja występuje w wypadku skazaniaK. S.za przestępstwo zart. 61§1 KKS. Za ten czyn został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu III K 9/12, gdzie w punkcie 2 części rozstrzygającej przypisano mu przestępstwo zart. 56§1 KKS. Konsekwencją tego jest uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i umorzenie na podstawieart. 17§1 pkt 7 KPK. Ponadto należy stwierdzić, że z dniem 1 stycznia 2016 r. ustała karalność przestępstwa zart. 61§1 KKS, co także prowadzi do umorzenia postępowania o ten czyn. W takim układzie, rozpoznawanie kolejnych zarzutów podniesionych w apelacji jest bezprzedmiotowe.
Wobec uchylenia zaskarżonego wyroku odnośnie do czynów przypisanych oskarżonemu w punktach 2 i 3 części rozstrzygającej i w tym zakresie umorzenia postępowania na podstawieart. 17§1 punkt 7 KPK, rozstrzygnięcia zawarte w punktach 4 i 5 zaskarżonego wyroku utraciły moc.
Mając na względzie powyższe okoliczności, orzeczono, jak na wstępie.
SSA Tadeusz Kiełbowicz SSA Jerzy Skorupka SSA Cezariusz Baćkowski