Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 7/16
Data wyroku: 2016-02-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Bojakowska
Słowa kluczowe: Umowa
Podstawa prawna: art. 233§1 kpc, art. 535 kc

Sygn. akt I Ca 7/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 lutego 2016 roku
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSO Barbara Bojakowska
po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2016 roku w Sieradzu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaPrzedsiębiorstwa (...)M. K.,(...) spółka jawnaz siedzibą wA.
przeciwkoA. P.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu
z dnia 16 października 2015 roku, sygn. akt I C 842/14
oddala apelację.
I Ca 7/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 16 października 2015 r. Sąd Rejonowy w Sieradzu oddalił powództwoPrzedsiębiorstwa (...) spółki jawnejz siedzibą wA.skierowanego przeciwkoA. P..
Apelację od wyroku wniósł powód, który zaskarżając go w całości, zarzucił mu:
1/ sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego wskutek naruszenia prawa procesowego –art. 233 §1 k.p.c.poprzez: - dokonanie oceny dowodów w sposób wadliwy bez przytoczenia merytorycznychi rzeczowych argumentów dla których sad odmówił wiarygodności zeznaniom świadkówA. K. (1)iW. S. (1)w zakresie zamówienia towaru u powodai dostarczenia go na budowę oraz ustalenia sposobu zapłaty i terminu dostawy
- dokonanie oceny zeznań świadkaZ. I. (1)w sposób sprzecznyz zasadami doświadczenia życiowego, jednostronny bez wszechstronnego rozważenia podnoszonych przez powoda okoliczności
- dokonanie oceny dowodu w postaci faktury w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i bezzasadne przyjęcie, że nie może ona stanowić dowodu zawarcia umowy sprzedaży;
2/ naruszenie prawa procesowegoart. 232 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie ustaleń tylko w oparciu o gołosłowne twierdzenia pozwanego;
3/ naruszenie prawa materialnegoart. 535 k.c.poprzez brak jego zastosowaniai przyjęcie, że nie doszło do zawarcia umowy miedzy stronami.
W konkluzji wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie kwoty żądanejw pozwie.
Wniósł także o dopuszczenie dowodu z dokumentów i oświadczeń 4 osób na okoliczność braku wiarygodności zeznań świadkaZ. I. (2), wskazując, że potrzeba dowodów wyniknęła obecnie w związku z dokonanymi ustaleniami przez Sąd , które nie odpowiadają rzeczywistości.
Sąd okręgowy zważył:
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancjiw sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, a na jego podstawie poczynił adekwatne do treści materiału dowodowego ustalenia faktyczne. Ustalenia te Sąd odwoławczy przyjmuje za własne, nie znajdując potrzeby ich ponownego szczegółowego przytaczania.
Nie jest słuszny zarzut naruszeniaart. 233 § k.p.c.w związku zart. 316 § 1 k.p.c.polegający na dokonaniu przez Sąd oceny materiału dowodowego w sposób dowolny bez jego wszechstronnego rozważenia oraz dokonanie ustaleń sprzecznych z treścią materiału dowodowego.
Przypomnieć należy, że w świetle utrwalonych poglądów judykaturyi piśmiennictwa prawniczego nie jest wystarczającym uzasadnieniem zarzutu naruszenia normyart. 233 § 1 k.p.c.przedstawienie przez stronę skarżącą własnej oceny dowodów i wyrażenie dezaprobaty dla oceny prezentowanej przez Sąd pierwszej instancji. Skarżący ma obowiązek wykazania naruszenia przez sąd paradygmatu oceny wynikającego zart. 233 § 1 k.p.c.(a zatem wykazania, że sądaquowywiódł z materiału procesowego wnioski sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie pominął w swojej ocenie istotne dla rozstrzygnięcia wnioski wynikające z konkretnych dowodów - grupy dowodów).
Wbrew zarzutom apelującego Sąd dokonał swoich ustaleń w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i rozważył wszystkie zgromadzone dowody.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że sam apelujący w treści pozwu jako podstawę faktyczną swego roszczenia wskazał, że w dniu 31 lipca 2013 r. pozwany zakupił u niego materiały budowlane które zostały mu w tym dniu wydanei dostarczone ( d. uzasadnienie pozwu k 3). Natomiast na skutek złożonego sprzeciwu, kiedy pozwany zakwestionował te okoliczności powód zmienił wersję wskazując, że towar zamówił i odebrałZ. I. (2)oraz, że miało to miejsce w miesiącu maju – czerwcu 2013 r. (d. pismo k 39-40). Jednak z zeznań świadkaZ. I., który to dowód został przeprowadzony na wniosek powoda wynika, że nie zamawiał on towaru w 2013 r. na posesji oraz na zlecenie pozwanego. Ponadto brak było jakiegokolwiek dokumentu w tym WZ, że towar został wydany, w jakim dniu i komu, co przy wydawaniu towaru przy wparciu systemu komputerowego,o czym zeznaje świadekW. S., wydaje się przecież proste do ustalenia.
Mając na uwadze powyższe rozbieżności i wątpliwości nie sposób podzielić zarzutu skarżącego, że Sąd Rejonowy dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, czy jednostronnie. Wręcz przeciwnie uczynił, to właśnie zgodnie z doświadczeniem życiowym, zważywszy dodatkowo na fakt, że towaru na pewno nie zamawiał pozwany, a wezwanie do zapłaty otrzymał po upływie pół roku od daty wystawienia faktury.
Chybiony jest także zarzut, aby Sąd Pierwszej instancji dokonując oceny dowodów nie wskazał merytorycznych i rzeczowych argumentów dla których odmówił wiarygodności zeznaniom świadkaA. K. (1)iW. S. (1). Na stronach 74 i 75 akt sprawy Sąd szczegółowo odnosi się do ich zeznań i podaje powody, dla których odmówił im wiarygodności. Na marginesie należy zauważyć , że zeznania samegoA. K.pozostają w sprzeczności z twierdzeniami powoda i samego świadka. Z jednak strony wskazuje, że brak podpisu na fakturach pozwanego , które załączył powód ( k 25-27) wynika z faktu, że towar był w danym dniu zapłacony, ale zeznał także, że dysponuje i wystawia faktury, za które później rozliczają się inwestorzy. Co oznacza, że na tych z terminem płatności winien być podpis zamawiającego, czy inwestora. Ponadto nie załączono ani jednej faktury, która wskazywałaby na ukształtowany między stronami zwyczaj płacenia przelewem, bez podpisu inwestora.
Nie jest też trafny zarzut, że Sad Rejonowy dokonał oceny zeznań świadkaZ. I.w sposób jednostronny i sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego. Przede wszystkim jego zeznania nie pozostają w sprzecznościz zeznaniami samego pozwanego, ponieważ wbrew twierdzeniom apelującego pozwany nie twierdził, zeZ. I.wykonywał prace u niego w maju – czerwcu 2013 r. Zeznał tylko, że zakończył budowę w kwietniu 2013 r., powiadamiając Inspektora Budowlanego w dniu 2 kwietnia 2013 r. jednocześnie zeznał ( k 64-64 verte), że wyjaśniając informacyjnie pomylił się, ponieważ w dacie zgłaszania odbioru domu odbierany był także garaż, a prace budowlane zakończyły się w 2012 r.
Sąd Okręgowy pominął dowody załączone do apelacji w postaci dokumentów, czy oświadczeń, ponieważ są one spóźnione i niewątpliwie strona powodowa mogła je przedstawić przed sądem pierwszej instancji. ( art. 381k.p.c.).
Zgodnie zart. 381 k.p.c.sąd drugiej instancji może pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba że potrzeba powołania się na nie wynikła później. Przepis ten nie służy wykrywaniui zbieraniu nowych okoliczności faktycznych oraz środków dowodowych, a jedynie pozwala na dowodzenie okoliczności faktycznych, wcześniej niemożliwych do wykazania z przyczyn obiektywnych. Strona, która dopuszcza się zaniedbaniaw zakresie przysługującej jej inicjatywy dowodowej w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, musi się liczyć z tym, że sąd drugiej instancji jej wniosku dowodowego nie uwzględni. Potrzebą powołania nowego dowodu, w rozumieniuart. 381 k.p.c., nie jest uzyskanie - w oparciu o uzasadnienie skarżonego wyroku - wiedzy o tym, jakie stanowisko zajął sąd pierwszej instancji co do poszczególnych twierdzeń i zarzutów strony.
Ponadto oświadczenia osób o zaistnieniu pewnych zdarzeń, nie mogą zastąpić ich zeznań, jako sprzeczne z zasadą bezpośredniości, a także jest to de facto obejście zakazu zart. 50511§1 k.p.c.
Z uwagi na brak skutecznego zarzutu dotyczącego naruszenia prawa procesowego w zakresie oceny materiału dowodowego nieskuteczny był także zarzut naruszenia prawa materialnego –art. 535 k.c.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawieart. 385 k.p.c.