Sąd Rejonowy w Tczewie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 663/16
Data wyroku: 2016-11-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Rafał Gorgolewski
Teza: dowody, zeznania świadków, domniemanie niewinności

Sygn. akt II K 663/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 listopada 2016 roku
Sąd Rejonowy w Tczewie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Rafał Gorgolewski
Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Gelińska
Przy udziale prokuratora ------
Po rozpoznaniu w dniach: 17.10.2016 r. i 3.11.2016 r.
sprawy z oskarżenia Prokuratury Rejonowej w Tczewie
przeciwko:B. G. (1), synowiA.iM.z domuB.,urodzonemu (...)wT.
oskarżonemu o to, że: w dniu 30 kwietnia 2016 roku wT.zadał uderzenie pięścią w twarzK. N. (1), powodując u niej obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy i złamanie kości nosa, które spowodowały naruszenie prawidłowych czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu;
tj. o czyn zart. 157 § 1 k.k.
I. OskarżonegoB. G. (2)uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;
II. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.T.Licy z Kancelarii Adwokackiej wT.kwotę 619, 92 zł /sześćset dziewiętnaście złotych i dziewięćdziesiąt dwa grosze/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, w tym 115,92 zł /sto piętnaście złotych i dziewięćdziesiąt dwa grosze/ tytułem podatku od towarów i usług;
III. Na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.iart. 632 pkt 2 k.p.k.koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt II K 663/16

UZASADNIENIE
Oskarżyciel publiczny zarzuciłB. G. (1), że: w dniu 30 kwietnia 2016 roku wT.zadał uderzenie pięścią w twarzK. N. (1), powodując u niej obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy i złamanie kości nosa, które spowodowały naruszenie prawidłowych czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu – tj. popełnienie występku zart. 157 § 1 k.k.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
B. G. (1)mieszkał ze swoją dziewczynąK. N. (1). W dniu 29 kwietnia 2016 r. wieczorem zaprosiła ona do domu znajomych:P. G. (1)iP. F.. PonieważP. G.został wbrew wcześniejszym ustaleniom na noc, oskarżony oświadczył, że się wyprowadza i zaczął kłócić się zK. N.. Gdy zauważył toP. G., zaczął szarpaćB. G., który bronił się w ten sam sposób.K. N. (1)usiłowała rozdzielić mężczyzn i gdy weszła pomiędzy nich, w nieustalonych okolicznościach została uderzona w nos.
Dowody:
- wyjaśnienia oskarżonego – k. 31, 39-40v
- zeznania świadkaK. N. (1)– k. 40v-41
- zeznania świadkaP. G. (1)– k. 20v-21
- zeznania świadkaA. G.– k. 41v-42
- opinia sądowo – lekarska – k. 17
Pod wpływem złości naB. G. (2),K. N. (1)fałszywie oskarżyła go o to, że celowo uderzył ją w twarz.
Dowody:
- wyjaśnienia oskarżonego – k. 339-40v
- zeznania świadkaK. N. (1)– k. 40v-41
- zeznania świadkaK. Z.– k. 41v
- zeznania świadkaS. Z.– k. 41v
Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wymienione dowody, które ocenił jako wiarygodne.
Sąd nie dał wiary zeznaniomK. N. (1)złożonym w postępowaniu przygotowawczym, albowiem na rozprawie świadek sama przyznała, iż mówiła wówczas nieprawdę, kierowana złością na oskarżonego. Ponieważ to samo powiedziała swojej matceK. Z., Sąd ocenił to przyznanie się do kłamstwa jako szczere. W konsekwencji za wiarygodne uznał jedynie zeznaniaK. N.złożone na rozprawie, w których potwierdziła ona w pełni wyjaśnieniaB. G..
Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie potwierdziło zasadności zarzutu zawartego w akcie oskarżenia, albowiem nie można bezsprzecznie ustalić, kto uderzyłK. N. (1)– a tym samym, zgodnie z dyspozycjąart. 5 § 2 k.p.k., Sąd był zobligowany do przyjęcia, iż nie zrobił tegoB. G. (1). Należy jednak podkreślić, iż nawet odmienne ustalenie w niczym nie zmieniłoby rozstrzygnięcia sprawy – ponieważ inkryminowane uderzenie miało charakter przypadkowy i było wynikiem wejściaK. N.pomiędzy szarpiących się mężczyzn, sprawcy – niezależnie, czy był nim oskarżony, czyP. G. (1)– nie można przypisać winy umyślnej.
Reasumując – Sąd uznał, żeB. G. (1)został fałszywie pomówiony przezK. N. (1)i wobec tego uniewinnił oskarżonego. To rozstrzygnięcie z kolei skutkowało – na podstawie dyspozycji zawartej wart. 632 pkt 2 k.p.k.– koniecznością obciążenia kosztami przedmiotowego postępowania karnego Skarbu Państwa.