Sąd Rejonowy w Człuchowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 31/16
Data wyroku: 2016-03-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Alicja Aubrecht-Prądzyńska

Sygn. akt II K 31/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 marca 2016 r.
Sąd Rejonowy w Człuchowie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Alicja Aubrecht-Prądzyńska
Protokolant: sekr. sąd. Rafał Maszczak
Prokurator: Prok. Rej. Robert Wysocki
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2016 r. sprawy z oskarżenia publicznego

G. J.(J.)

s.J.iK.z domuW.
ur. (...)wC.
oskarżonego o to, że:

I
w dniu 10 września 2015 roku około godziny 16:00 wC.naulicy (...)działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą wdarł się do mieszkaniaW. M. (1)iA. M. (1)poprzez wypchnięcie szyby w drzwiach wejściowych i otwarciu ich od wewnątrz, gdzie następnie przemocą polegającą na zadawaniu ciosów pięścią oraz otwartą dłonią po twarzy oraz duszeniu oburącz i zastosowaniu chwytu obezwładniającego z tyłu ciała za tułów i ręce, doprowadziłW. M. (1)do stanu bezbronności, po czym zabrał mu w celu przywłaszczenia z tylnej kieszeni spodni pieniądze w kwocie 120 złotych, czym spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci otarcia naskórka na policzku prawym, szyi, brodzie i zadrapań skóry czoła, oraz podbiegnięcia krwawe na szyi po stronie lewej, które nie spowodowały naruszenia narządu czynności ciała ani rozstroju zdrowia, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od dnia 16 maja 2011 roku do dnia 16 maja 2015 roku kary pozbawienia wolności w wymiarze powyżej roku orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego wC.z dnia 6 października 2011 roku w sprawie II K 294/11 za umyślne przestępstwo podobne określone wart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.,

tj. o przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.

II
w dniu 10 września 2015 r. wC.naulicy (...), użył groźby bezprawnej wobecA. M. (1)iW. M. (1)działając w celu wywarcia wpływu na nich jako świadków, w ten sposób iż zagroził pozbawieniem ich życia w przypadku powiadomienia Policji o dokonanym przestępstwie rozboju, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat od odbycia w okresie od dnia 16 maja 2011 roku do dnia 16 maja 2015 roku kary pozbawienia wolności w rozmiarze powyżej 6 miesięcy orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego wC.z dnia 6 października 2011 roku w sprawie II K 294/11 za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o przestępstwo zart. 245 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

I
oskarżonegoG. J.uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, tj. występków zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i zart. 245 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to:

a
za czyn opisany w pkt I aktu oskarżenia na mocyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.skazuje go na karę 2 (dwóch) lat i jednego miesiąca pozbawienia wolności,

b
za czyn opisany w pkt II aktu oskarżenia na mocyart. 245 k.k.skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności,

II
na mocyart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności i orzeka karę łączną 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

III
na mocyart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoG. J.solidarnie z współsprawcą obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłacenie na rzecz pokrzywdzonegoW. M. (1)kwoty 120 zł (stu dwudziestu złotych),

IV
na mocyart. 63 § 1 k.k.zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia zatrzymania, to jest od dnia 10 września 2015 r. godz. 18:15 do dnia 7 marca 2016 r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności,

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych 60/100) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego,

VI
na mocyart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych, którymi obciąża Skarb Państwa.

Alicja Aubrecht-Prądzyńska
(na oryginale właściwy podpis)
Sygn. akt. II K 31/16

UZASADNIENIE
Z uwagi , iż wyrok Sądu Rejonowego w Człuchowie z dnia 7 marca 2016r. wydany w sprawie sygn. akt II K 31 / 16 wobec oskarżonegoG. J.został wydany w trybieart. 387 kpk, Sąd na mocyart. 424 §3 kpkograniczył zakres uzasadnienia do wyjaśnienia podstawy prawnej tego wyroku oraz zawartych w nim rozstrzygnięć.
G. J.oskarżony został o to, że:
I w dniu 10 września 2015 roku około godziny 16:00 wC.naulicy (...)działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą wdarł się do mieszkaniaW. M. (1)iA. M. (1)poprzez wypchnięcie szyby w drzwiach wejściowych i otwarciu ich od wewnątrz, gdzie następnie przemocą polegającą na zadawaniu ciosów pięścią oraz otwartą dłonią po twarzy oraz duszeniu oburącz i zastosowaniu chwytu obezwładniającego z tyłu ciała za tułów i ręce, doprowadziłW. M. (1)do stanu bezbronności, po czym zabrał mu w celu przywłaszczenia z tylnej kieszeni spodni pieniądze w kwocie 120 złotych, czym spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci otarcia naskórka na policzku prawym, szyi, brodzie i zadrapań skóry czoła, oraz podbiegnięcia krwawe na szyi po stronie lewej, które nie spowodowały naruszenia narządu czynności ciała ani rozstroju zdrowia, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od dnia 16 maja 2011 roku do dnia 16 maja 2015 roku kary pozbawienia wolności w wymiarze powyżej roku orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego wC.z dnia 6 października 2011 roku w sprawie II K 294/11 za umyślne przestępstwo podobne określone wart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.,
tj. o przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.oraz o to, że :
II w dniu 10 września 2015 r. wC.naulicy (...), użył groźby bezprawnej wobecA. M. (1)iW. M. (1)działając w celu wywarcia wpływu na nich jako świadków, w ten sposób iż zagroził pozbawieniem ich życia w przypadku powiadomienia Policji o dokonanym przestępstwie rozboju, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat od odbycia w okresie od dnia 16 maja 2011 roku do dnia 16 maja 2015 roku kary pozbawienia wolności w rozmiarze powyżej 6 miesięcy orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego wC.z dnia 6 października 2011 roku w sprawie II K 294/11 za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o przestępstwo zart. 245 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Sąd zważył, co następuje:
W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, fakt popełnienia przez oskarżonegoG. J., przypisanych mu w wyroku z dnia 7 marca 2016r. czynów zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości.
OskarżonyG. J.w postępowaniu sądowym w swoich wyjaśnieniach (k.225v) złożonych na rozprawie , przyznał się do ich popełnienia i wyjaśnił , iż poczuwa się do odpowiedzialności za te czyny. Co do zaś samego przebiegu zdarzenia, to oskarżony ostatecznie wyjaśnił , iż faktycznie jak to zdarzenie przebiegało to on do końca nie wie , albowiem w trakcie tego zdarzenia był pod wpływem alkoholu .
Następnie oskarżonyG. J.złożył wniosek o wydanie wyroku z trybieart. 387kpk.
Należy w tym miejscu zauważyć , iż oskarżonyG. J.był pouczony o treściart. 447 §5 kpk, gdy doręczono mu wezwanie na termin rozprawy ( vide k. 116) oraz jeszcze raz Przewodnicząca na rozprawie ( vide k. 225v) przypomniała mu treść pouczenia zart. 447§5kpkto jest o ewentualnych konsekwencjach wydania wyroku w trybieart. 387 kpk, po to by złożenie przez oskarżonego wniosku było w pełni przemyślane i świadome.
Ponadto oskarżony korzystał z pomocy wyznaczonego z urzędu obrońcy.
W złożonym przez siebie wniosku o wydanie wyroku w trybieart. 387 kpkoskarżonyG. J.zaproponował dla siebie za I z zarzucanych my czynów karę w wymiarze 2 lat i jednego miesiąca pozbawienia wolności , za II z zarzucanych mu czynów karę 3 miesięcy pozbawienia wolności i w konsekwencji wymierzenie kary łącznej w wysokości 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz zobowiązanie go do naprawienia szkody solidarnie ze współsprawcą to jestD.S., poprzez zapłacenie na rzecz pokrzywdzonegoW. M. (1)kwoty 120 zł.
OskarżonyG. J.na rozprawie przeprosił pokrzywdzonychW. M. (1)iA. M. (1).
Zarówno uczestniczący w rozprawie prokurator jak i pokrzywdzeniW. M. (1)iA. M. (1)nie sprzeciwili się wnioskowi oskarżonegoG. J..
Przystępując do rozpoznania wniosku oskarżonegoG. J.Sąd miał na uwadze treśćart. 387 §1 i 2 kpk.
Zgodnie z treściąart. 387 §1 i 2 kpkwarunkami dobrowolnego poddania się karze są :
- złożenie przez oskarżonego przed zakończeniem pierwszego przesłuchania na rozprawie głównej wniosku ( §1),
- ustalenie , iż okoliczności popełnienia przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości( §2) ,
- stwierdzenie , iż cele postępowania zostaną osiągnięte bez przeprowadzania rozprawy w całości (§2) oraz
- prokurator i pokrzywdzony nie zgłosili sprzeciwu wobec uwzględnienia wniosku oskarżonego (§2) .
Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie wyżej wskazane warunki do uwzględnienia wniosku oskarżonegoG. J.o wydanie wyroku w trybieart. 387 kpk.
Należy bowiem podkreślić , iż oskarżonyG. J.złożył wniosek przed zakończeniem jego przesłuchania na pierwszej rozprawie głównej , ostatecznie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił , iż poczuwa się do odpowiedzialności za nie. Co do zaś samego przebiegu zdarzenia, to oskarżony ostatecznie wyjaśnił , iż faktycznie jak to zdarzenie przebiegało to on do końca nie wie , albowiem w trakcie tego zdarzenia był pod wpływem alkoholu.
Zarówno prokurator jak i pokrzywdzeni nie sprzeciwili się temu wnioskowi , a okoliczności popełnienia przestępstwa i wina oskarżonegoG. J.zdaniem Sądu nie budzą wątpliwości.
Podstawą dokonania powyższego ustalenia jest dokonana przez Sąd ocena dowodów w postaci zarówno wyjaśnień oskarżonegoG. J.jak i dowodów pochodnych to jest zawnioskowych przez prokuratora w akcie oskarżenia dowodów z dokumentów wymienionych na k.8-11 aktu oskarżenia w poz 1-5, 7, 9,10,11,12,13,15,16,17,18 oraz dokumentów przedłożonych przez prokuratora do aktu oskarżenia w postaci protokołów przesłuchania świadków umieszczonych w odrębnym zbiorze dokumentów – zbiorze C , które to dokumenty zgodnie z treściąart. 387 §5 kpkSąd uznał za ujawnione ( vide k.226) i zgodnie z treściąart. 391 §1 d kpkwłączył je w całości do akt sprawy sądowej.
Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego , które Sąd w całości podziela należy w tym miejscu zauważyć , iż fakt , iż oskarżonyG. J.w toku postępowania przygotowawczego oraz początkowych wyjaśnień w postępowaniu sądowym nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów , a uczynił to dopiero w końcowym etapie na rozprawie głównej , nie stoi na przeszkodzie uznaniu przez sąd , iż okoliczności popełnienia zarzucanych mu przestępstw nie budzą wątpliwości w rozumieniuart. 387 §2 kpk.( vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2005r. WA 4/05, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2007r. II KK 275/06) .
Należy bowiem podkreślić , iż oskarżony ma prawo do zmiany stanowiska i przyznania się w ostateczności do winy do czasu zakończenia przesłuchania. Nieprzyznanie się przez oskarżonego do popełnienia zarzucanych mu czynów na etapie postępowania przygotowawczego , było wynikiem przyjętej przez niego linii obrony, jednakże to zdaniem Sądu nie jest określone wart. 387 kpkjako przesłanka negatywna do uwzględnienia wniosku zart. 387kpk.
Dlatego też zdaniem Sądu , gdy oskarżony ostatecznie na rozprawie głównej zmienia swoje stanowisko i przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów i poczuwa się do odpowiedzialności za nie a znajduje to potwierdzenie w innych ujawnionych przez Sąd dowodach w postaci dokumentów , to należy uznać , iż okoliczności popełnienia przestępstw i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości.
Również zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie został spełniony warunek osiągnięcia celów postępowania karnego mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości , o których mowa wart. 2 §1 kpkw tym w szczególności dążenie do trafnej represji karnej , uwzględnienia prawnie chronionych interesów pokrzywdzonych jak również dążenia do rozstrzygnięcia sprawy , w której oskarżony jest tymczasowo aresztowany w rozsądnym , jak najszybszym terminie.
Z uwagi na powyższe , Sąd uwzględnił wniosek oskarżonegoG. J.i wydał w trybieart. 387 kpkwyrok skazujący , uznając, iż w  świetle materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, fakt popełnienia przez oskarżonegoG. J., zarzucanych mu czynów nie budzi wątpliwości.
OskarżonyG. J.ostatecznie na rozprawie głównej ( vide k. 225) przyznał się do ich popełnienia a to przyznanie z uwagi, iż znajduje potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym głównie w postaci dowodów z dokumentów to jest protokołów przesłuchania świadkówW. M. (1)( k.190-191, 201-202,205-206 akt sądowych),A. M. (1)( k. 220-221, 203-204 akt sądowych),A. S.(k.182-183akt sądowych),P. Ł.( k.188-189 akt sądowych) oraz dowodów w postaci opinii sądowo lekarskiej ( zbiór F k.1-3) , zaświadczenia lekarskiego ( zbiór G k.1) , protokołu oględzin miejsca zdarzenia ( zbiór H k. 2-6) , protokołu oględzin osoby ( zbiór H k. 7-21) oraz opinii sądowo psychiatrycznej (zbiór F k.7-9) w pełni zasługuje na uwzględnienie.
Należy bowiem zauważyć, iż z dowodu w postaci protokołów zeznań pokrzywdzonegoW. M. (1)( k.190-191, 201-202,205-206 akt sądowych) jednoznacznie wynika, iż w dniu 10 września 2015r. przebywał on ze swoją żonąA. M. (1)w swoim mieszkaniu i spożywał wspólnie zA. S.alkohol. W czasie kiedy spożywali alkohol, do mieszkania wdarli się oskarżonyG. J.wspólnie zD. S.poprzez wypchnięcie szyby w drzwiach wejściowych i otwarciu ich od wewnątrz. Po wyproszeniu z mieszkaniaA. S., oskarżonyG. J.podszedł do pokrzywdzonego , który siedział wówczas na łóżku i zaczął uderzać go kilkukrotnie otwartą ręką i pięścią w twarz . Następnie oskarżony zaczął oburącz dusić pokrzywdzonego , przyciskając go do łóżka. Z uwagi , iż pokrzywdzony zaczął „charczeć” oskarżony puścił go na chwilę . W tym czasie pokrzywdzony wstał i wówczas oskarżonyG. J.złapał pokrzywdzonego oburącz i zastosował chwyt obezwładniający ,przytrzymując mu obie ręce z tyłu. WówczasD. S.wyciągnął pokrzywdzonemuW. M. (1)z kieszeni spodni pieniądze w kwocie 120zł.
Opuszczając wspólnie zD. S.mieszkanie oskarżony zagroził małżeństwuM.pozbawieniem ich życia w sytuacji kiedy powiadomią o tym zdarzeniu policję.
Powyższy dowód w pełni koreluje z dowodem w postaci protokołu zeznań w charakterze świadkaA. M. (1)( k. 220-221, 203-204 akt sądowych),A. S.(k.182-183akt sądowych)  oraz dowodów w postaci opinii sądowo lekarskiej ( zbiór F k.1-3) , zaświadczenia lekarskiego ( zbiór G k.1) , protokołu oględzin miejsca zdarzenia ( zbiór H k. 2-6) i protokołu oględzin osoby ( zbiór H k. 7-21).
Oceniając powyższy materiał dowodowy, z uwagi na jego wzajemną spójność co do głównych faktów , a przede wszystkim konsekwentność co do znaczących okoliczności, Sąd nie dopatrzył się podstaw do kwestionowania wiarygodności złożonych przez pokrzywdzonychW. M. (1)iA. M. (1)zeznań zawartych w dowodach w postaci dokumentów to jest protokołach ich przesłuchań .
Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które miałyby wskazywać, iż pokrzywdzeniW. M. (1)iA. M. (1)fałszywie pomawiają oskarżonegoG. J..
Dlatego też, zdaniem Sądu dowody te zasługują na wiarę, albowiem tworzą one logiczny ciąg wydarzeń i w pełni odzwierciedlają rzeczywisty jego przebieg, w pełni potwierdzając sprawstwo oskarżonegoG. J.w zakresie obu zarzucanych mu czynów.
Pozostały materiał dowodowy ujawniony na rozprawie nie przyczynił się do rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonegoG. J..
Reasumując powyższe rozważania, zdaniem Sądu należy stwierdzić, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy, jednoznacznie wskazuje, iż oskarżonyG. J.dopuścił się popełnienia przypisanych mu przestępstw.
Również wina oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów, zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości. Oskarżony znajdował się w sytuacji, w której bezprawność jego czynów była rozpoznawalna i nie zachodzą po jego stronie żadne okoliczności, które możliwość tą by wyłączały. Co prawda biegli psychiatrzy w opinii sądowo- psychiatrycznej (zbiór F k.7-9) stwierdzili u oskarżonego uzależnienie od alkoholu jednakże nie stwierdzili u niego żadnych zaburzeń psychicznych wpływających na poczytalność oskarżonego Z uwagi na powyższe, biegli jednoznacznie stwierdzili, iż oskarżonyG. J.w chwili popełnienia czynów miał zachowaną zdolność rozpoznania ich znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem.
OskarżonyG. J.swoim zachowaniem polegającym na tym, że:
I w dniu 10 września 2015 roku około godziny 16:00 wC.naulicy (...)działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą wdarł się do mieszkaniaW. M. (1)iA. M. (1)poprzez wypchnięcie szyby w drzwiach wejściowych i otwarciu ich od wewnątrz, gdzie następnie przemocą polegającą na zadawaniu ciosów pięścią oraz otwartą dłonią po twarzy oraz duszeniu oburącz i zastosowaniu chwytu obezwładniającego z tyłu ciała za tułów i ręce, doprowadziłW. M. (1)do stanu bezbronności, po czym zabrał mu w celu przywłaszczenia z tylnej kieszeni spodni pieniądze w kwocie 120 złotych, czym spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci otarcia naskórka na policzku prawym, szyi, brodzie i zadrapań skóry czoła, oraz podbiegnięcia krwawe na szyi po stronie lewej, które nie spowodowały naruszenia narządu czynności ciała ani rozstroju zdrowia, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od dnia 16 maja 2011 roku do dnia 16 maja 2015 roku kary pozbawienia wolności w wymiarze powyżej roku orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego wC.z dnia 6 października 2011 roku w sprawie II K 294/11 za umyślne przestępstwo podobne określone wart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k., wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.oraz
II w dniu 10 września 2015 r. wC.naulicy (...), użył groźby bezprawnej wobecA. M. (1)iW. M. (1)działając w celu wywarcia wpływu na nich jako świadków, w ten sposób iż zagroził pozbawieniem ich życia w przypadku powiadomienia Policji o dokonanym przestępstwie rozboju, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat od odbycia w okresie od dnia 16 maja 2011 roku do dnia 16 maja 2015 roku kary pozbawienia wolności w rozmiarze powyżej 6 miesięcy orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego wC.z dnia 6 października 2011 roku w sprawie II K 294/11 za umyślne przestępstwo podobne, wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa zart. 245 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Przystępując do omówienia kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu zart. 280 §1 kkw zw zart. 64§2 kk, Sąd uznał , iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zakwalifikowania tego czynu jako wypadku mniejszej wagi zart. 283 kk.
Należy bowiem przypomnieć , iż o kwalifikowaniu zachowania jako wypadku mniejszej wagi decydować powinny okoliczności , które zaliczane są do znamion typu czynu zabronionego . O przyjęciu wypadku mniejszej wagi decydują przedmiotowe i podmiotowe znamiona czynu . Wśród znamion strony przedmiotowej istotne znaczenie mają w szczególności : rodzaj dobra , użyte środki , charakter i rozmiar wyrządzonej szkody , czas i miejsce jego popełnienia.
W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu nie można przyjąć , że zachowanie oskarżonego stanowi wypadek mniejszej wagi zart. 283kk, albowiem należy zauważyć , iż czyn oskarżonegoG. J.łączył się z najściem mieszkania pokrzywdzonegoW. M. (1)i naruszeniem miru domowego. Oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z drugą ustaloną osobą, użył wobec pokrzywdzonego , który jest inwalidą I grupy z niedowładem połowicznym lewostronnym ( vide zaświadczenie lekarskie k.1 zbioru G) przemocy powodującej stosunkowo rozległe obrażenia ciała pokrzywdzonego, zabierając kwotę 120 zł , która niewątpliwie dla pokrzywdzonego była dużą kwotą pieniędzy.
Dlatego też suma tych okoliczności zdaniem Sądu absolutnie nie pozwala na przyjęcie, iż zachowanie oskarżonego należy zakwalifikować jako wypadek mniejszej wagi.
OskarżonyG. J.był wcześniej skazany wyrokiem Sądu Rejonowego wC.z dnia 6 października 2011r. w sprawie sygn. akt II K 294/11 za przestępstwo zart. 280 §1 kkw z w zart.64 §2 kk, które jest przestępstwem podobnym zarówno do przestępstwa zart. 280 §1 kkjak i do przestępstwa zart. 245 kkz uwagi na sposób działania z zastosowaniem przemocy i groźby jej użycia, stosownie do treściart. 115 §3 kk( vide dowód odpis wyroku zbiór E k.1-4, k.49-51 akt sądowych oraz informacje o okresach pobytów w zakładzie karnym zbiór E k.55-58) na karę 4 lat pozbawienia wolności i odbył ją w okresie od 16 maja 2011 r. do 16 maja 2015r.
Dlatego też należało przyjąć , iż oskarżonyG. J.w pełni zrealizował wymogi formalne zart. 64 §2 kkw stosunku do I czynu i zart. 64 §1 kkw stosunku do II czynu.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci dowodu z protokołu przesłuchańW. M. (1)( k.190-191, 201-202,205-206 akt sądowych),A. M. (1)( k. 220-221, 203-204 akt sądowych),P. Ł.( k.188-189 akt sądowych) oraz samych wyjaśnień oskarżonegoG. J.jednoznacznie wskazuje, iż nie zachodzi żadna wątpliwość co do zasadność zakwalifikowania czynu oskarżonego zart. 280 §1 kkw zw zart. 64 §2 kka nie zart.191§2 kk, albowiem brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia , iż oskarżonemuG. J.towarzyszył pozytywny zamiar kierunkowy polegający na co najmniej subiektywnym przekonaniu , iż działa w celu zwrotu realnej i zasługującej na ochronę prawną wierzytelności .
Bezprawna windykacja roszczenia pozbawionego elementarnych cech , o których mowa wart. 353 §1 kcnie może korzystać z uprzywilejowanej formy kwalifikowania czyny , jako zmierzającego do egzekwowania wierzytelności , której po prostu nie ma.
Jeżeli zaś chodzi o drugi z przypisanych oskarżonemu czynów zart. 245kkto należy zdaniem Sądu podkreślić , iż obecnie dominuje w doktrynie i orzecznictwie pogląd, który Sąd w całości popiera , iż świadkiem w rozumieniuart. 245kkjest zarówno osoba , która złożyła zeznania , została powołana albo wezwana do ich złożenia , jak również osoba , która była świadkiem czynu i posiada wiadomości potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy.
Dlatego też w przedmiotowej sprawie oskarżonyG. J.wypowiadając pod adresemW.iA.M.i używając do tego słów w liczbie mnogiej grożąc im pozbawieniem życia w przypadku powiadomienia o zdarzeniu policji działał w celu wywarcia wpływu na nich jako na świadków w rozumieniuart. 245kk.
Z uwagi , iż czyn ten dotyczył nie tylko pokrzywdzonegoW. M. (1)ale również pokrzywdzonejA. M. (1)to zdaniem Sądu , nie można było potraktować tego zachowania jako współukaranego czynu następczego w stosunku do przestępstwa zart. 280 §1 kk, albowiem w doktrynie co prawda przyjmuje się taką konstrukcję jednakże tylko wówczas , gdy czyn zart. 245 kkjest popełniony w stosunku do świadka - pokrzywdzonego przestępstwem bezpośrednio je poprzedzające.
Przystępując do wymierzenia oskarżonemuG. J.kary za popełnione przestępstwa , Sąd bardzo dokładnie rozważył dyrektywy wynikające zart. 53 k.k., a przede wszystkim baczył by jej dolegliwość nie przekroczyła stopnia winy oskarżonego , a także stopnia społecznej szkodliwości czynów przez niego popełnionych .
Uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego, na który wpływa m. in. rodzaj i charakter naruszonego dobra a także sposób i okoliczności jego popełnienia , Sąd skazał oskarżonegoG. J.zgodnie z jego wnioskiem :
- za czyn przypisany mu w pkt I wyroku na mocyart. 280 §1 kkw zw zart. 64 §2 kkna karę 2 lat i jednego miesiąca pozbawienia wolności zaś
- za czyn przypisany mu w pkt II wyroku na mocyart. 245 kkna karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 85§1kkiart. 86 §1 kkSąd połączył orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności , zaliczając na mocyart. 63 §1 kkna poczet orzeczonej kary łącznej okres tymczasowego aresztowania od dnia 10 września 2015 r. godz. 18: 15 do dnia 7 marca 2016r. , przyjmując , iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.
Z uwagi , iż w przedmiotowej sprawie szkoda nie została naprawiona, Sąd na mocyart.46 §1 kkorzekł wobec oskarżonego solidarnie ze współsprawcą obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłacenie kwoty 120zł na rzecz pokrzywdzonegoW. M. (1).
Uwzględniając fakt popełnienia przez oskarżonego kolejnych przestępstw ( vide dane o karalności zbiór E k.29-31), Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności przemawiających za zastosowaniem w stosunku do oskarżonegoG. J.nadzwyczajnego złagodzenia kary , o którym mowa wart. 60 a kk.
Przede wszystkim zdaniem Sądu, uwzględniając dotychczasowy sposób życia oskarżonego oraz jego właściwości i warunki osobiste, nie istnieją żadne podstawy do budowania w stosunku do oskarżonego pozytywnych prognoz na przyszłość ( vide wywiad środowiskowy dotyczący oskarżonego K.42-44 zbiór E ) .
Zdaniem Sądu wyłącznie bezwzględna kara pozbawienia wolności jednakże na poziomie minimalnego wymiaru , będzie adekwatna do stopnia winy oskarżonego , stopnia społecznej szkodliwości czynów których się dopuścił oraz spełni swe cele .
Orzeczona wobec oskarżonego kara łączna właśnie tego rodzaju i w takiej wysokości jest zdaniem Sądu współmierna do stopnia zawinienia oskarżonego i ze względu na konieczność realizacji celów kary spełni swe zadanie w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak i w zakresie wychowawczym oraz zapobiegawczym .
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono zgodnie z treścią §22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu na podstawie dotychczasowych przepisów to jest§14 ust 2 pkt 3) i §2 ust 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz. U. Nr 163, oz. 1348 z późn zm. )
Kierując się zasadami słuszności oraz uwzględniając fakt , iż oskarżony jest obecnie tymczasowo aresztowany a więc nigdzie nie pracuje , Sąd na mocyart. 624 § 1 kpkzwolnił go od kosztów, obciążając kosztami Skarb Państwa.