Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII Pa 73/16
Data wyroku: 2016-08-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Tyrka, Renata Stańczak, Jolanta Łanowy
Słowa kluczowe: Ustalenie Istnienia Stosunku Pracy
Podstawa prawna: art. 385 k.p.c.

Sygn. akt VIIIPa 73/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 sierpnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Jolanta Łanowy

Sędziowie:

SSO Grzegorz Tyrka (spr.)
SSR del. Renata Stańczak

Protokolant:

Ewa Gambuś

po rozpoznaniu w dniu4 sierpnia 2016r. w Gliwicach
sprawy z powództwaC. L.(L.)
przeciwkoT. P.(P.)
oustalenie istnienia stosunku pracy i wydanie świadectwa pracy
na skutek apelacjipozwanego
od wyrokuSądu Rejonowego wZ.
z dnia10 marca 2016 r.sygn. aktIV P 87/14

1
oddala apelację;

2
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 397,67 zł (trzysta dziewięćdziesiąt siedem złotych i sześćdziesiąt siedem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesuw postępowaniu apelacyjnym.

(-) SSR del. Renata Stańczak (-) SSO Jolanta Łanowy (-) SSO Grzegorz Tyrka (spr.)
Sędzia   Przewodniczący   Sędzia
VIII Pa 73/16

UZASADNIENIE
PowódC. L.domagał się ustalenia, że w okresie od dnia 1 lutego 2011 roku do dnia 22 czerwca 2013 roku łączył go z pozwanymT. P.stosunek pracy oparty na umowie o pracę. Powód domagał się także, aby pozwany wydał mu świadectwo pracy za okres zatrudnienia od dnia 1 lutego 2011 roku do dnia 22 czerwca 2013 roku.
Ustanowiony dla powoda pełnomocnik z urzędu domagał się zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, dodając że powód nie uiścił kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Na uzasadnienie podano, że pozwany prowadził działalność gospodarczą, w ramach której świadczył usługi z zakresu robót budowlanych. Powód był zatrudniony u pozwanego w okresie objętym pozwem na podstawie umowy o pracę na stanowisku pracownika budowlanego w pełnym wymiarze czasu pracy. Początkowo umowa o pracę została zawarta w formie ustnej, a od czerwca 2011 roku w formie pisemnej. Powód wskazał, że od początku zatrudnienia był zainteresowany świadczeniem pracy wyłącznie na podstawie umowy o pracę, albowiem istotne było dla niego podleganie pracowniczemu ubezpieczeniu społecznemu. Powód podał, że w okresie zatrudnienia wykonywał szereg prac budowlanych na rzecz pozwanego, który organizował mu czas pracy, wyznaczając zakres prac. Powód wskazał, że miał obowiązek stawiać się regularnie w pracy w miejscu wyznaczonym przez pozwanego i świadczyć ją od poniedziałku do piątku, a zdarzało się, że także w soboty i niedziele. Powód dodał, że pozwany wypłacał mu co miesiąc wynagrodzenie za pracę w wysokości 3 000 zł.
Powód podał, że interes prawny w ustaleniu stosunku pracy upatruje w możliwości uzyskania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Powód ustalił wartość przedmiotu sporu na kwotę 36 000 zł.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu.
Na uzasadnienie podano, że pozwany zawarł z powodem umowę o pracę na czas nieokreślony, z tym że powód był zatrudniony tylko w miesiącu czerwcu 2011 roku. Następnie pozwany rozwiązał z powodem stosunek pracy. Pozwany dodał, że poza miesiącem czerwcem 2011 roku powód nie świadczył pracy na jego rzecz, a jedynie pomagał w ramach koleżeńskiej przysługi .
Wyrokiem z dnia 10 marca 2016 roku Sąd Rejonowy wZ.ustalił, że strony łączył stosunek pracy oparty na umowie o pracę w okresie od dnia 1 czerwca 2011 roku do dnia 22 czerwca 2013 roku; nakazał pozwanemu wydać powodowi świadectwo pracy za okres zatrudnienia; oddalił powództwo w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach postępowania.
W pisemnym uzasadnieniu Sąd I instancji ustalił, że pozwany prowadził własną działalność gospodarczą, w ramach której wykonywał prace budowlane i prowadził warsztat samochodowy. Dnia 1 czerwca 2011 roku pozwany zatrudnił powoda na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Pozwany powierzył powodowi stanowisko pracownika budowlanego w pełnym wymiarze czasu pracy z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 2 000 zł. W umowie o pracę wskazano, że miejscem świadczenia pracy przez powoda były: siedziba zakładu pracy lub wskazany przez pracodawcę teren. Przed podjęciem zatrudnienia powód odbył szkolenie z zakresu bhp. Pozwany zgłosił powoda do pracowniczego ubezpieczenia społecznego na okres miesiąca, tj. czerwca 2011 roku.
Sąd I instancji ustalił, że powód stawiał się w pracy codziennie, choć zdarzały mu się kilkudniowe nieobecności spowodowane spożywaniem alkoholu. Pozwany spożywał alkohol z powodem i z innymi pracownikami. Pozwany tolerował nieobecności powoda w pracy i nie wyciągał wobec niego jakichkolwiek konsekwencji.
Sąd I instancji ustalił, że do grudnia 2011 roku powód pracował wD.przy remoncie budynkuośrodka (...), między innymi kładąc rynny. Następnie powód pracował przy wyrównaniu terenu pod lodowisko wZ.. Nadto, powód wykonywał również prace dekarskie wD., wykopy wK.. W 2012 roku powód na polecenie pozwanego pracował przy budowie domuG. G.wK., a wZ.przy komisie meblowym kładł tynki i zajmował się kanalizacją. W maju 2013 roku powód pracował w złomowni wG., gdzie wykonywał prace dekarskie, ocieplał stołówkę, a następnie wykonywał prace budowlane w budynkach należących do spółdzielni mieszkaniowej.
Sąd I instancji ustalił, że powód przeciętnie stawiał się w pracy o godzinie 07:00 w warsztacie, gdzie pozwany omawiał z pracownikami dzień pracy. Na poszczególne roboty budowlane pozwany dowoził pracowników, w tym powoda, swoim samochodem.
Sąd I instancji ustalił, że pozwany nie rozwiązał z powodem umowy o pracę; natomiast powód zaprzestał świadczenia pracy na rzecz pozwanego dnia 28 maja 2013 roku, kiedy to doznał udaru krwotocznego mózgu i trafił do szpitala.
Sąd I instancji ustalił stan faktyczny na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to: akt osobowych, zdjęć z miejsca pracy, zeznań świadków oraz stron. Sąd I instancji pominął dowód z zeznań świadkaK. Ż., jako spóźniony. Sąd I instancji uznał także, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia sporu.
Sąd I instancji uznał, że roszczenia powoda zasługują na częściowe uwzględnienie.
Sąd I instancji podał, że powód posiada interes prawny w domaganiu się ustalenia stosunku pracy (art. 189 k.p.c.), który stanowi przesłankę powstania tytułu do pracowniczego ubezpieczenia społecznego. Ustalenie istnienia stosunku pracy warunkuje prawo do niektórych bieżących i przyszłych świadczeń ubezpieczenia społecznego, a także rzutuje, poprzez konstrukcję stażu ubezpieczenia, na ich prawo oraz wysokość.
Sąd I instancji podał, że do cech charakterystycznych dla stosunku pracy należy: obowiązek osobistego wykonywania pracy, zakaz wyręczania się osobami trzecimi, bezwzględne obowiązywanie zasady odpłatności, pracowniczy obowiązek starannego działania, a nie osiągnięcia rezultatu, oraz obciążenie pracodawcy ryzykiem prowadzenia działalności (art. 22 k.p.).
Sąd I instancji podał, że ustalony stan faktyczny orazart. 189 k.p.c.w związku zart. 22 k.p, pozwalają przyjąć, że powód był zatrudniony u pozwanego na podstawie umowy o pracę w okresie od dnia 1 czerwca 2011 roku do dnia 22 czerwca 2013 roku.
Sąd I instancji zwrócił uwagę, że dnia 1 czerwca 2011 roku strony zawarły umowę o pracę na czas nieokreślony, pozwany zgłosił powoda do ubezpieczenia społecznego na miesiąc czerwiec 2011 roku. Od dnia 1 czerwca 2001 roku powód wykonywał pracę na rzecz pozwanego na stanowisku pracownika budowlanego.
Sąd I instancji nie dał wiary zeznaniom pozwanego, że rozwiązał z powodem umowę o pracę. Zeznania pozwanego w tym zakresie były sprzeczne z zeznaniami powoda, który podał, że nie otrzymał od pracodawcy oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę. Pozwany nie wykazał, że rozwiązał z powodem umowę o pracę z końcem czerwca 2011 roku. Pozwany w swoich zeznaniach podał, iż informował księgową, że nie chce zatrudniać powoda i sprawę tę przekazał księgowej do załatwienia. Pozwany nie pamiętał kiedy, w jakiej formie, w jakim trybie rozwiązał z powodem stosunek pracy. Sąd I instancji wskazał, że okoliczność wyrejestrowania powoda z pracowniczego ubezpieczenia społecznego nie jest równoznaczna z rozwiązaniem stosunku pracy.
Sąd I instancji podał, że w łączącym strony stosunku prawnym występował element podporządkowania. Cecha ta ma bowiem charakter podstawowy, konstrukcyjny dla istnienia stosunku pracy. Dla stwierdzenia, że występuje ona w treści stosunku prawnego, z reguły wskazuje się na takie elementy, jak określony czas pracy i określone miejsce wykonywania czynności, podpisywanie list obecności, podporządkowanie pracownika regulaminowi pracy oraz poleceniom kierownictwa, co do miejsca, czasu i sposobu wykonywania pracy oraz obowiązek przestrzegania norm pracy, obowiązek wykonywania poleceń przełożonych, wykonywanie pracy zmianowej i stała dyspozycyjność pracownika. Sąd I instancji podał, że z ustaleń stanu faktycznego wynika, że powód w spornym okresie wykonywał systematycznie prace w czasie i w miejscu określonym przez pozwanego. Pracownicy pozwanego, w tym powód, przeciętnie rozpoczynali pracę o godzinie 7:00, a jeśli zachodziła konieczność dojazdu przyjeżdżali wcześniej do warsztatu. Powód pracował w godzinach określonych przez pozwanego, który zazwyczaj dowoził i odwoził pracowników na miejsce pracy lub użyczał pracownikom własny samochód. Sąd I instancji zaznaczył, że miejsce i czas świadczenia pracy, nie były swobodnie wybierane przez powoda, bowiem zostały mu wskazane przez pozwanego. W toku postępowania powód precyzyjnie określił miejsca i rodzaje prac, które wykonywał na polecenie pozwanego. Jako niewiarygodne ocenił Sąd I instancji zeznania pozwanego o tym, że powód jeździł z nim na budowę w ramach pomocy koleżeńskiej, w celu wyniesienia narzędzi z samochodu, i aby powód w spornym okresie był zatrudniony na podstawie umowy cywilnoprawne przez inne podmioty. Sąd I instancji wskazał, że powód nie został zobowiązany do wykonania jednorazowej czynności, ale wykonywał powtarzające się prace budowlane w różnych miejscach, w których pozwany świadczył usługi remontowo – budowlane, co jest specyficzne dla tego rodzaju działalności. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że stosunek prawny łączący powoda z pozwanym miał charakter odpłatny. Powód otrzymywał wynagrodzenie, czego żadna ze stron postępowania nie kwestionowała.
Konsekwencją ustalenia, że strony łączył stosunek pracy w okresie od 1 czerwca 2011 roku do dnia 22 czerwca 2013 roku było nakazanie pozwanemu wydania powodowi świadectwa pracy za okres od dnia 1 czerwca 2011 roku do dnia 22 czerwca 2013 roku na podstawieart. 97 k.p.
Sąd I instancji oddalił powództwo w części dotyczącej ustalenia istnienia stosunku pracy w okresie od dnia 1 lutego do dnia 31 maja 2011 roku oraz wydania świadectwa pracy za ten okres uznając, że powód nie wykazał, aby w tym okresie świadczył dla pozwanego pracę w ramach stosunku pracy.
O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.oraz§ 11 ust 1 pkt. 3w zw. z§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(j.t. Dz.U z 2013 roku, poz. 490, ze zm.). O kosztach sądowych orzeczono na mocyart. 98 k.p.c.iart. 113 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(j.t. Dz.U. z 2014 roku, poz. 1025).
Apelację wywiódł pozwany, domagając się zmiany zaskarżonego wyroku i oddalenia powództwa, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania Sądowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje.
Pozwany zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów procedury cywilnej:
-art. 233 § 1 k.p.c.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie poprzez pominięcie zeznań pozwanego, świadkówW. W.,T. K., z których wynikają wnioski sprzeczne z ustaleniami Sądu, a mianowicie, że strony nie łączył stosunek pracy w okresie od dnia 1 czerwca 2011 roku do dnia 22 czerwca 2013 roku,
-art. 233 § 1 k.p.c.przez przekraczające granice swobodnej oceny dowodów pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych przez ustalenie stanu faktycznego w oparciu o dowodowy jedynie w zakresie, w jakim były one zbieżne z zeznaniami powoda, przy jednoczesnym pominięciu istotnej części materiału dowodowego, tj. zeznań świadkówT. K.,W. W.,R. R.oraz zeznań pozwanego w zakresie, w jakim wskazują, iż strony nie łączył stosunek pracy, oraz że pozwany rozwiązał z powodem stosunek pracy z powodu nadużywania alkoholu przez pracownika,
-art. 231 k.p.c.poprzez błędne uznanie za ustalony fakt, że powód pracował u pozwanego codziennie od godziny 7:00, oraz że praca miała charakter systematyczny, chociaż taki wniosek nie daje się wyprowadzić z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,
-art. 217 k.p.c.poprzez niedopuszczenie dowodu z zeznań świadkaK. Ż., co uniemożliwiło przeprowadzenie dowodu z faktu mającego dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie,
-art. 328 § 2 k.p.c.poprzez niewskazanie przyczyn, dla których Sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wskazanych przez pozwanego dowodom w sprawie, tj. zeznaniom świadkaW. W.,T. K.oraz zeznaniom pozwanego.
Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z tytułu pomocy prawnej otrzymanej z urzędu.
Na uzasadnienie podano, że wyrok Sądu I instancji jest trafny i odpowiada prawu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Należy podnieść, że postępowanie apelacyjne jest merytorycznym sądzeniem sprawy, a więc wyrok Sądu II instancji musi opierać się na jego własnych i samoistnych ustaleniach – zarówno faktycznych, jak i prawnych, choćby przez odpowiednie jasne stwierdzenie, że Sąd II instancji przyjmuje ustalenia Sądu I instancji za własne.
Przyjmując ustalenia Sądu I instancji za własne i podzielając jego rozważania prawne czynione na kanwie norm prawnych zawartych wart. 189 k.p.c.,art. 22 k.p.,art. 97 k.p.należało uznać apelację pozwanego za bezzasadną.
Zarzuty podnoszone przez skarżącego, to jest naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.,art. 231 k.p.c.,art. 217 k.p.c.,art. 328 § 2 k.p.c.nie zasługiwały na uwzględnienie i nie mogły odnieść oczekiwanego rezultatu.
Sąd Okręgowy stwierdził, iż Sąd I instancji prawidłowo ustalił wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz dokonał prawidłowej ich oceny.
Nie znajduje potwierdzenia zarzut apelującej, jakoby Sąd I instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych i źle ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowody. Zarzuty te sprowadzają się w zasadzie do naruszenia normy zawierającej zasadę swobodnej oceny dowodów.
Zgodnie z treściąart. 233 § 1 k.p.c.sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.
Zasada swobodnej oceny dowodów jest jedną z podstawowych reguł procesu cywilnego. Odnosi się ona zarówno do wyboru określonych środków dowodowych, jak i do sposobu ich przeprowadzenia. Ramy swobodnej oceny dowodów określone wart. 233 § 1 k.p.c.wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania na podstawie rozważenia zebranego materiału. Dając lub odmawiając wiary zeznaniom dowodowym kieruje się wyłącznie własnym przekonaniem (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 10 czerwca 1999 roku, w sprawie II UKN 685/98, opublikowany w OSNP z 2000roku, Nr 17, poz. 655; z dnia 29 września 2000 roku, w sprawie V CKN 94/00, opublikowany w LEX 52589; z dnia 14 grudnia 2001 roku, w sprawie V CKN 561/00, opublikowany w LEX 52713).
Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, samo przytoczenie w apelacji odmiennej własnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie może być uznane za wystarczające do podważenia dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych oraz ich oceny i znaczenia jako przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie uzasadnia zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.(wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 3 września 1969 roku, w sprawie PR 228/69, nie publikowany; z dnia 7 stycznia 2005 roku, w sprawie IV CK 387/04, opublikowany w LEX nr 177263; z dnia 15 kwietnia 2004 roku, w sprawie IV CK 274/03, opublikowany w LEX nr 164852).
Należy wskazać, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie, wyciągając przy tym właściwe wnioski i nie przekraczając ram swobodnej oceny dowodów. Sąd I instancji wskazał, które dowody uznał za podstawę swoich ustaleń faktycznych, a którym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Sąd ten uzasadnił przyjęte przez siebie stanowisko i nie naruszyłart. 328 § 2 k.p.c.
Sąd Okręgowy orzekający w niniejszej sprawie w pełnej rozciągłości podziela argumentację i rozważania prawne poczynione przez Sąd I instancji.
Zasadnie Sąd I instancji wskazał, że powód opierał swoje roszczenie na podstawieart. 189 k.p.c.domagając się ustalenia istnienia stosunku pracy, a także że wystąpił po jego stronie interes prawny w ustaleniu tego stosunku. Sąd I instancji uznał, iż charakter czynności wykonywanych przez powoda na rzecz pozwanego spełniał wszystkie obiektywne cechy stosunku pracy –art. 22 k.p.
Istotna w sprawie jest okoliczność, że strony zawarły na piśmie umowę o pracę na czas nieokreślony dnia 1 czerwca 2011 roku. Zgodnie z treścią umowy powód zobowiązał się świadczyć pracę na rzecz pozwanego, na stanowisku pracownika budowlanego, w pełnym wymiarze czasu pracy. Pozwany zobowiązał się do wypłaty miesięcznego wynagrodzenia w wysokości 2 000 zł. Strony ustaliły, że miejsce świadczenia pracy oraz termin rozpoczęcia pracy, tj. dzień 1 czerwca 2011 roku. Strony nie rozwiązały umowy o pracę. Zgodnie zart. 6 k.c.w związku zart. 300 k.p., to na pozwanym ciążył ciężar dowodowy wykazania, że z dniem 30 czerwca 2011 roku doszło do rozwiązania umowy o pracę z inicjatywy pracodawcy. Powód wskazał, że ani on sam, ani pozwany nie złożyli oświadczenia woli zmierzającego do zakończenia trwania stosunku pracy. Prawidłowo Sąd I instancji ustalił, że pozwany nie wykazał, aby złożył powodowi oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że pozwany nie był nawet w stanie wskazać kiedy, w jakich okolicznościach, i w jakim trybie rozwiązał z powodem stosunek pracy. Okoliczność wyrejestrowania pracownika z ubezpieczeń społecznych (bez wiedzy pracownika) nie jest dowodem, że pracodawca rozwiązał z pracownikiem stosunek pracy. Prawidłowo bowiem Sąd I instancji wskazał, oświadczenie woli pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę zostaje złożone pracownikowi z chwilą, gdy doszło do niego w taki sposób, że mógł zapoznać się z jego treścią (art. 61 k.c.w związku zart. 300 k.p.). Skoro strony zawarły na piśmie umowę o pracę, której nie rozwiązały (jak podaje pozwany – z dniem 30 czerwca 2011 roku), to prawidłowo Sąd I instancji ustalił, że w okresie od dnia 1 czerwca 2011 roku do dnia 22 czerwca 2013 roku strony łączył stosunek pracy oparty na umowie o pracę (art. 189 k.p.c.w związku zart. 22 k.p.). Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że w/w okresie powód cyklicznie świadczył pracę, z tym że zdarzały się absencje alkoholowe, które pozwany akceptował. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że także pozwany dostarczał i spożywał z pracownikami alkohol.
Wbrew twierdzeniom pozwanego, Sąd I instancji odniósł się do oceny materiału dowodowego, w tym zeznań świadkówT. K.,R. R., którzy także przyznali, że powód świadczył pracę. Uwadze nie może umknąć fakt, że świadkowie (w tymW. W.) nie posiadali wiedzy o łączącej strony umowie o pracę.
Należy powtórzyć za Sądem Apelacyjnym wK., że zwalczanie swobodnej oceny dowodów nie może polegać tylko na przedstawieniu własnej korzystnej dla skarżącego wersji zdarzeń, ustaleń stanu faktycznego opartej na jego własnej ocenie lecz konieczne jest przy posłużeniu się argumentami wyłącznie jurydycznymi wykazywanie, że wskazane wart. 233 § 1 k.p.c.kryteria oceny wiarygodności i moc dowodów zostały naruszone, co miało wpływ na wynik sprawy (wyrok z dnia 10 kwietnia 2003 roku, w sprawie I ACa 1137/02).
Należy dodać, że Sąd I instancji zgromadził wystarczający materiał dowodowy, aby móc rozstrzygnąć spór między stronami. W związku z tym zasadnie Sąd I instancji oddalił wniosek dowodowy pozwanego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkaK. Ż., tym bardziej, że pozwany nie wskazał okoliczności, na jaką świadek miałby zeznawać w sprawie.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację pozwanego, jako bezzasadną.
O kosztach postępowania orzeczono na mocyart. 98 k.p.c.oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 roku, poz. 1805).
(-) SSR del. Renata Stańczak (-) SSO Jolanta Łanowy (-) SSO Grzegorz Tyrka (spr.)
Sędzia   Przewodniczący   Sędzia