Sąd Okręgowy w Szczecinie
VIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VIII Ga 382/16
Data wyroku: 2016-10-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Górska

Sygnatura akt VIII Ga 382/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 października 2016 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie VIII Wydział Gospodarczy
w składzie:
Przewodniczący : SSO Agnieszka Górska
po rozpoznaniu w dniu 31 października 2016 r. w Szczecinie
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaA. C.
przeciwkoM. G.
o zapłatę
na skutek apelacji wniesionej przez powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 18 maja 2016 r. sygnatura akt X GC 80/16

I
oddala apelację,

II
zasądza od powodaA. C.na rzecz pozwanegoM. G.kwotę 1200 zł (jednego tysiąca dwustu złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

VIII Ga 382/16

UZASADNIENIE
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Nietrafny okazał się zarzut naruszenia przepisuart. 233 § 1 k.p.c., którego skarżący upatrywał w braku logiki w rozumowaniu Sądu. Sam fakt zaksięgowania faktur wystawionych prze powoda nie jest równoznaczny z uznaniem roszczenia w wysokości dochodzonej pozwem, skoro dopiero w dniu 9.12.2014 r. powód przekazał pozwanemu rozliczenie robót. Fakt ten otwierał dopiero możliwość weryfikacji rozliczenia przez pozwanego. Apelujący nie wykazał, by już wcześniej, w szczególności przed wystawieniem faktur, pozwanemu przesłano jakiekolwiek rozliczenie oraz by strony doszły do porozumienia w przedmiocie wysokości wynagrodzenia. Nie można też zaaprobować zarzutu, iż weryfikacja dokonana przez pozwanego nastąpiła rok po zakończeniu robót, skoro odbiór nastąpił w dniu 26.08. 2014 r.
Nieuzasadnione są też zarzuty oparcia ustaleń sądu na oświadczeniu strony pozwanej o zapłacie całości należności powoda. Sąd I Instancji przeprowadził bowiem dowód z przesłuchania strony, który poddał ocenie w świetle pozostałego materiału dowodowego. Twierdzenie pozwanego o braku zadłużenia wobec powoda było przejawem przekonania o słuszności rozliczenia przez niego przedstawionego. W takiej sytuacji obowiązkiem powoda było odniesienie się do tego rozliczenia, czego nie uczynił nie tylko przed procesem, ale także w trakcie postępowania. Pozwany nie stawił się nawet w celu przesłuchania, czym sam pozbawił się możliwości zaprezentowania własnych racji i ewentualnego wykazania nieprawidłowości w wyliczeniu dokonanym przez powoda. W konsekwencji nie było podstaw do zakwestionowania rozliczenia dokonanego przez pozwanego, co uniemożliwiało wniosek o istnieniu zadłużenia po jego stronie.
Skarżący nie uzasadnił zarzutu naruszenia pozostałych przepisów postępowania wskazanych w apelacji, co uniemożliwia odniesienie się do tego zarzutu przez Sąd odwoławczy.
Wbrew sugestiom zawartym w apelacji Sąd I instancji nie stosował przepisuart. 498 k.c., odnoszącego się do potrącenia wzajemnych wierzytelności, co czyniło chybionym zarzut naruszenia tego przepisu. Zauważyć trzeba, że z adnotacji uczynionych na umowie, a dotyczących „potrącenia” materiałów inwestora wynika, że wolą obydwu stron było pomniejszenie wynagrodzenia należnego wykonawcy o koszt materiałów inwestora. Pojęcie potrącenia zostało zatem użyte w znaczeniu potocznym. Tym samym w rachubę wchodziła jedynie kompensata wierzytelności, nie zaś potrącenie w znaczeniu użytym wart. 498 k.c., które rzeczywiście wymaga złożenia oświadczenia woli przez osobę dokonującą potracenia wzajemnych wierzytelności. W związku z tym zarzuty apelacji odnoszące się do formy tego oświadczenia pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu. Ubocznie zatem tylko wskazać należy, iż wola osoby dokonującej potrącenia, zgodnie zart. 60 k.c.może zostać wyrażona przez każde zachowanie ujawniające jej wolę w sposób dostateczny, w tym także w drodze korespondencji elektronicznej. Wiadomość e- mail stanowi zaś inny środek dowodowy, o którym mowa wart. 308 i 309 k.p.c.
Apelacja nie zawiera uzasadnienia zarzutu naruszenia przepisuart. 409 k.c.odnoszącego się do instytucji bezpodstawnego wzbogacenia, co czyni ten zarzut chybionym. Odnośnie zarzutu naruszeniaart. 6271k.c.to nie ulega wątpliwości, że został on powołany omyłkowo, o czym świadczy przytoczenie przepisuart. 627 k.c.definiującego umowę o dzieło.
Mając na uwadze powyższe okoliczności apelację oddalono na podstawieart. 385 k.p.c.O kosztach postępowania orzeczono zgodnie zart. 98 § 1 i 3 k.p.c.zasądzając na rzecz pozwanego koszty procesu obejmujące wynagrodzenie pełnomocnika ustalone w oparciu o przepisy§ 2pkt 4w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).