Sąd Rejonowy w Sokółce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 563/15
Data wyroku: 2016-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Januszkiewicz

Sygnatura akt II K 563/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 września 2016 roku
Sąd Rejonowy w Sokółce w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Wojciech Januszkiewicz
Protokolant Ewa Gejdel
w obecności ProkuratoraŁukasza Kosiorka
po rozpoznaniu dnia 7 lipca 2016 roku i 5 września 2016 roku sprawy:
a.K. Ł. (1)
urodzonego (...)
wS.
synaM.
b.S. B. (1)
urodzonego (...)
wS.
synaA.
oskarżonych o to, że: 1. w nocy 28 czerwca 2015 roku ok. godz. 1,00 wD.przyul. (...).S.działając wspólnie i w porozumieniu, obserwując okolicę i używając kluczyków do pojazdów markiV., usiłowali dokonać kradzieży z włamaniem do samochodu markiV. (...)onr rej. (...), lecz zamierzonego celu nie osiągnęli, gdyż nie zdołali otworzyć zamka zabezpieczającego drzwi tego auta, czym działali na szkodęA. A. (2)iA. A. (3)
tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kk
2. w miejscu i czasie jak wyżej, działając wspólnie i w porozumieniu, usiłowali dokonać kradzieży z włamaniem do samochodu markiV. (...)onr rej. (...), w ten sposób, że jeden z nich obserwował okolicę, a drugi używając kluczyków do pojazdów markiV.otworzył drzwi auta i przedostał się do wnętrza tegoż pojazdu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli ze względu na brak nadających się do zabrania przedmiotów, czym działali na szkodęA. A. (3)
tj. o czyn zart. 13 § 2 kkw zw. zart. 279 § 1 kk
3. w okresie od 28 do 29 czerwca 2015 roku wD.iS., działając wspólnie i w porozumieniu, poprzez podstępne zabiegi stworzyli fałszywe dowody uczestnictwa w przestępstwach usiłowań kradzieży z włamaniami do pojazdów wD.D. B. (1), w ten sposób, że po ujęciuS. B. (1)przedstawił się jakoD. B. (1)i dla uwiarygodnienia posłużył się dowodem osobistym tej osoby, aK. Ł. (1)potwierdził jego fałszywą tożsamość, przez co skierowali powyższe postępowanie przeciwkoD. B. (1)
tj. o czyn zart. 235 kk

orzeka

I
OskarżonychK. Ł. (1)iS. B. (1)uznaje za winnych popełnienia zarzuconych im w punktach 1. i 2. czynów i za to:

a
za czyn opisany wpunkcie 1. na mocyart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynu w zw. zart. 4 § 1 kk, skazuje ich,

b
za czyn opisany wpunkcie 2. na mocyart. 13 § 2 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynu w zw. zart. 4 § 1 kk, skazuje ich,

a na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynów w zw. zart. 4 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynów w zw. zart. 4 § 1 kkwymierza im następujące kary:
1.K. Ł. (1)1 (jeden) roku pozbawienia wolności;
2.S. B. (1)1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

II
OskarżonychK. Ł. (1)iS. B. (1)uznaje za winnych popełnienia zarzuconego im wpunkcie 3. czynu i za to, na mocyart. 235 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynu w zw. zart. 4 § 1 kk, skazujeK. Ł. (1)na karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności aS. B. (1)na karę 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności;

III
Na podstawieart. 91 § 2 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynów w zw. zart. 4 § 1 kkw zw. zart. 86 § 1 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynów w zw. zart. 4 § 1 kkorzeczone wpunktach I. i II.kary pozbawienia wolności łączy i wymierza oskarżonym kary łączne w wymiarze:

a
K. Ł. (1)1 (jeden) roku pozbawienia wolności;

b
S. B. (1)1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
Na mocyart. 69 § 1 i 2 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynu w zw. zart. 4 § 1 kk,art. 70 § 2 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynów w zw. zart. 4 § 1 kk,art. 73 § 2 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynów w zw. zart. 4 § 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoK. Ł. (1)kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 3 (trzy) lat i oddaje go w tym czasie pod dozór kuratora;

V
Na podstawieart. 63 § 1 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynów w zw. zart. 4 § 1 kkzalicza oskarżonemuS. B. (1)na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres pozbawienia wolności w sprawie w dniach 28-29 czerwca 2015 roku;

VI
Zwalnia obu oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W nocy 28 czerwca 2015 roku około godziny 1,K. Ł. (1)iS. B. (1)przebywali wD.. Postanowili, że dokonają włamania do jednego z zaparkowanych na parkingu przy ul. gen.S.samochodów markiV.. W tym celu dokonali podziału ról –Ł.miał dostać się do środka za pomocą kluczy do innych samochodów tej marki, zaśB.obserwować otoczenie, czy nie dzieje się coś niepokojącego włamywaczy. W pierwszej kolejnościŁ.podszedł do samochoduV. (...)onr rej. (...)należącego doA. A. (2)iA. A. (4). Po krótkich próbach otwarcia drzwi nie udało mu się to. Wówczas uznali, że podejmą jeszcze jedną próbę do stojącego nieopodalV. (...)nr rej. (...), którego właścicielem byłA. A. (3). Po krótkich manewrachŁ.udało się otworzyć drzwi. Po wejściu do środka samochodu i spenetrowaniu jego wnętrzaŁ.uznał, że nie ma w nim rzeczy nadających się do zaboru i opuścił samochód. WówczasŁ.razem zB.oddalili się z parkingu.
Całe te zdarzenia obserwował stojący na uboczuL. S. (1), który po krótkim czasie zorientował się, jakie są zamiary młodych mężczyzn i w dalszym ciągu niezauważony przez nich zadzwonił na policję. Na miejsce przyjechał patrol policji w składzie K.B.,Z. K.,S. F.i W.G., którzy po ustaleniu zL. S.rysopisów i wyglądu sprawców, po krótkiej penetracji najbliższej okolicy dokonali zatrzymaniaŁ.iB..
Po zatrzymaniuB.przedstawił się policjantom jakoD. B. (1)i wylegitymował się dowodem osobistym tego mężczyzny.Ł.potwierdził również policjantom, że zatrzymanym razem z nim mężczyzną jest właśnieB.. Jednak przebywający później na komisariacie policjiM. C. (1)rozpoznał z wcześniejszych interwencjiB..
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o następując w dowody: zeznania świadkówL. S.(k. 11-12v, 179v) iK. B.(k. 30v-31v, 180-180v),D. M.(k. 14v-15v),A. A. (3)(k. 5-6, 149),A. A. (2)(k. 1-2, 149-149v),D. B.(k. 20-21, 23-24),M. C.(k. 17v) oraz wyjaśnieniaK. Ł.- w zakresie, w jakim odnosił się do swojego sprawstwa (k. 46, 147v-148).
S. B.przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów. Wyjaśnił, że z włamaniami nie ma nic wspólnego, zaś zaB.podał się jedynie, aby nie zostać osadzonym do odbycia kary pozbawienia wolności.
K. Ł.przesłuchany jako podejrzany przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów. Jednak wyjaśnił, że usiłowań włamań dokonywał sam bez pomocy jakiejkolwiek osoby.

Sąd zważył, co następuje:
Wina obu oskarżonych i okoliczności popełnienia przez nich wszystkich zarzuconych im czynów nie budziły żadnych wątpliwości.
Sytuacja obu oskarżonych w związku z zebranym materiałem dowodowym była różna.K. Ł., wobec przyznania się do całości zarzutów (poza współsprawstwem zB.), nie kwestionował faktu popełnienia wszystkich 3 przestępstw. Natomiast oskarżonyB.konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i wyjaśniał, że został zatrzymany przypadkowo i nie ma niczego wspólnego z zarzutami z punktów 1. i 2.
W ocenie sądu, za najważniejsze dowody w przypadku obu oskarżonych należało uznać zeznania świadkówL. S.(k. 11-12v, 179v) iK. B.(k. 30v-31v, 180-180v),D. M.(k. 14v-15v) oraz w dużej mierze wyjaśnieniaK. Ł.- w zakresie, w jakim odnosił się do swojego sprawstwa (k. 46, 147v-148).
Zeznania świadków – pokrzywdzonychA. A. (3)(k. 5-6, 149) iA. A. (2)(k. 1-2, 149-149v) pomocne były jedynie co do ustalenia, że do próby włamań doszło i pozwoliły na ustalenie rozmiaru strat pokrzywdzonych. ZeznaniaD. B.(k. 20-21, 23-24) iM. C.(k. 17v) były pomocne w ustaleniu faktu, że oskarżonyB.posługiwał się dokumentem tożsamości obcej osoby i za nią się podawał policjantom.
W przypadku wszystkich ww. osób nie ujawniły się okoliczności, które mogły rzutować negatywnie na ocenę och wiarygodności. Świadkowie ci to osoby całkowicie obce dla oskarżonych, nie znały ich nawet przelotnie. Zeznawali bezpośrednio po dokonaniu przestępstw, kiedy ich pamięć co do tych wydarzeń była najlepsza. Świadkowie ci podali wiele szczegółów z przebiegu zdarzenia. Relacja tych świadków jest zarówno zbieżna ze sobą. Brak było podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.
Zupełnie inaczej należało ocenić prawdziwość wyjaśnień oskarżonych. WyjaśnieniaB.iŁ.(w zakresie odnoszącym się działania oskarżonegoB.) nie polegały na prawdzie. W pierwszej kolejności przeciwko uznaniu wyjaśnień za wiarygodne przemawia fakt, że pozostają one w sprzeczności z zeznaniami powołanych wyżej świadków. Należy również pamiętać, że żadna z okoliczności podawana przez oskarżonych nie została potwierdzona jakimkolwiek innym dowodem, a odwrotna sytuacja miała miejsce. Otóż świadekM.zeznała:„K. Ł. (1)nigdy nie był u mnie w mieszkaniu”(k. 15-15v). Z koleiŁ.wyjaśniał na rozprawie:„w dniu 28 czerwca 2015 roku pojechałem doD.do koleżanki. Nazywa sięD., ona jest świadkiem w sprawie. Był jeszczeS., był jeszczeD. M. (2). Z mieszkania wyszedłem około godz. 24.”(k. 147v).
W przypadku oskarżonegoB.dzieje się podobnie. On bronił się podając wersję, że oskarżonegoŁ.spotkał po popełnieniu przez niego przestępstw z punktów 1. i 2., zaś przedstawił się jakoB.i używał jego dowodu osobistego, aby nie odbywać kary pozbawienia wolności. Reasumując, wyjaśnienia oskarżonych należało ocenić jako niewiarygodne w przeważające mierze i złożone jedynie w celu podjęcia próby uniknięcia odpowiedzialności karnej oskarżonegoB., którą należało uznać za całkowicie nieudaną. Tak ukształtowane wyjaśnienia oskarżonych sąd uznał za w większości zmyślone (poza częścią relacjiŁ., w której przyznał się do popełnienia czynów zart. 279 kkiart. 235 kkoraz słowamiB.o podawaniu się zaB.).
W przypadku oskarżonegoB.ujawnił się nieprzerwany, w ocenie sądu, ciąg poszlak, które doprowadziły do uznania go za winnego wszystkich zarzuconych mu czynów. Należy tu wymienić następujące okoliczności:

⚫

zauważenie przez świadkaS.dwu młodych mężczyzn kręcących się przy samochodach na parkingu, z których jeden stał w pewnej odległości (sąd ustalił, że toB.) a drugi próbował włamywać się do samochodów (ustalenie sądu – oskarżonyŁ.);

podanie rysopisu sprawców i ich ubioru przez świadkaS.policjantom, którzy po kilku minutach przybyli na miejsce zdarzeń;

po upływie krótkiego okresu policjanci powrócili w pobliże świadkaS., który z pewnej odległości rozpoznał obu zatrzymanych oskarżonych, jako tych młodych mężczyzn, których działania opisał policjantom. Należy pamiętać i zdecydowanie podkreślić, że działo się to wszystko w nocy ok. godz. 1 wD., a zatem małej miejscowości, gdzie prawdopodobieństwo spotkania większej ilości podobnie wyglądających młodych mężczyzn o podobnym rysopisie i ubiorze, było znikome.

Z zeznań policjantaB.wynika, że w miejscu zatrzymania obu oskarżonych i w jego pobliżu nie było innych osób, a tym bardziej o zbliżonym wyglądzie.

Samo zachowanie się oskarżonegoB., który usiłował przerzucić odpowiedzialność na inną osobę, której dowodem osobistym się posługiwał, wskazuje również pośrednio na winę w zakresie usiłowania włamań do samochodów.

Podsumowując, opisane powyżej dowody poszlakowe ewidentnie wskazują, że wszyscy oskarżeni uczestniczyli w popełnieniu zarzuconych im przestępstw, zas ich rola została należycie wyjaśniona i ustalona przez oskarżyciela publicznego. Ukazane dowody w postaci zeznań świadków, wyjaśnień oskarżonych, a zatem dowody w sposób bezpośredni wskazujące na winę oskarżonegoŁ.jak i łańcuch poszlak tyczący sięB., nie dają miejsca na jakąkolwiek inną interpretację podanych faktów, które oceniane zgodnie z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, prowadzą do wniosku, że oskarżeni dopuścili się popełnienia zarzuconych im czynów.
Dowody zebrane w niniejszej sprawie, choć w przypadku oskarżonegoB.mają charakter poszlakowy, bez żadnych wątpliwości pozwalają na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i kolejności zdarzeń kluczowych dla niniejszej sprawy. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem sądów proces taki w pełni pozwala na poczynienie ustaleń uznających winę oskarżonych. W tym miejscu można przytoczyć wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1964 roku (II K 58/64 OSNKW 1964/9/137):„Przepisykodeksu postępowania karnegonie zabraniają opierania ustaleń w kwestiach rozstrzyganych przez sąd na dowodzie z tzw. poszlak. Jednakże dowód ten - jako dowód ze swej istoty tylko pośredni - może stanowić podstawę wyroku skazującego jedynie wtedy, gdy wypływa z niego z logiczną koniecznością wniosek, że oskarżony popełnił zarzucony mu czyn. Jeżeli natomiast zebrane poszlaki nie pozwalają na wysnucie takiego wniosku, a tylko na wysnucie wniosku prawdopodobnego, to należy oskarżonego uniewinnić z zarzutu oskarżenia zgodnie z zasadą domniemania niewinności oskarżonego, której hołduje nasza procedura karna. Opieranie bowiem ustaleń wyroku skazującego na takich poszlakach, z których wynika tylko prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzuconego mu czynu, może zawsze doprowadzić do skazania człowieka niewinnego.”, czy też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 1974 roku (I KR 174/74 OSNKW 1975/3-4/40):„O dowodzie z poszlak jako pełnowartościowym dowodzie winy oskarżonego można mówić dopiero wówczas, gdy zespół (łańcuch) poszlak rozumianych jako udowodnione fakty uboczne prowadzi pośrednio, a mianowicie w drodze logicznego rozumowania, do stwierdzenia jednej wersji zdarzenia (fakt główny), z której wynika, że oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu. W konsekwencji więc brak podstaw do przyjęcia, że dowód z poszlak pozwala na uznanie winy oskarżonego, jeżeli zgromadzone poszlaki nie pozwalają na wyłączenie - stosując określoną wart. 3 § 3 k.p.k.zasadę, że nie dających się usunąć wątpliwości nie wolno rozstrzygać na niekorzyść oskarżonego - możliwości jakichkolwiek innych wersji tego zdarzenia.”
Powyższe zachowania oskarżonych wypełniają znamiona usiłowania popełnienia występku zart. 279 § 1 k.k.w dwu formach – usiłowania wobec niemożności otwarcia drzwi samochodu (art. 13 § 1 kk– czyn 1.) i usiłowania nieudolnego – pokonanie zabezpieczeń (zamkniętych drzwi samochodu) jednak brak był przedmiotów nadających się do zaboru (art. 13 § 2 kk– czyn 2.).
Zgodnie bowiem z brzmieniemart. 279 § 1 k.k.kradzież z włamaniem zachodzi wtedy, gdy jej sprawca zabiera cudzą rzecz ruchomą (mienie ruchome) w celu przywłaszczenia w następstwie jakiegokolwiek fizycznego oddziaływania i usunięcia w ten sposób przeszkody materialnej będącej częścią konstrukcji pomieszczenia zamkniętego lub specjalnym zamknięciem tego pomieszczenia, utrudniającym dostęp do jego wnętrza. Nie ulega wątpliwości, że stanowi kradzież z włamaniem sforsowanie zabezpieczeń zamkniętego na zamki w drzwiach samochodu, aby dostać się do jego wnętrza i dokonać zaboru znajdujących się tam przedmiotów.
(...)w znaczeniuart. 279 § 1 k.k.jest pojęciem prawnym obejmującym usunięcie przeszkody oznaczającej, że wejście do pomieszczenia jest zabronione dla osób do tego nieupoważnionych. Natomiast kradzież z włamaniem zachodzi wtedy, gdy jej sprawca zabiera cudzą rzecz ruchomą (mienie ruchome) w celu przywłaszczenia w następstwie jakiegokolwiek fizycznego oddziaływania i usunięcia w ten sposób przeszkody materialnej będącej częścią konstrukcji pomieszczenia zamkniętego lub specjalnym zamknięciem tego pomieszczenia, utrudniającym dostęp do jego wnętrza.
Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że oskarżeniŁ.iB.w dniu 28 czerwca 2015 roku działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą usiłowali dokonać włamań do samochodów markiV. (...)i Golf przez usiłowanie otworzenia drzwi (Passat) i otworzenie drzwi za pomocą specjalnego klucza (Golf). Należy zaznaczyć, że w chwili czynu istniał po stronie oskarżonych bezpośredni zamiar dokonania tego przestępstwa i działali oni z bezpośrednim zamiarem pokonania przeszkody zabezpieczającą wnętrze samochodów z chęci przywłaszczenia mienia, które znajdować się miało w pojazdach. W tym celu również dokonali podziału ról w całym przedsięwzięciu –Ł.otworzył drzwi Golfa i usiłował otworzyć drzwi Passata, zaśB.„stał na czatach”.
Dodatkowo, obaj wspólnie i w porozumieniu, poprzez podstępne zabiegi stworzyli fałszywe dowody uczestnictwa w przestępstwach usiłowań kradzieży z włamaniami do pojazdów wD.D. B. (1), w ten sposób, że po ujęciuS. B. (1)przedstawił się jakoD. B. (1)i dla uwiarygodnienia posłużył się dowodem osobistym tej osoby, aK. Ł. (1)potwierdził jego fałszywą tożsamość, przez co skierowali powyższe postępowanie przeciwkoD. B. (1). Tym samym obaj wypełnili znamiona występku opisanego wart. 235 kk.
Reasumując, zgromadzone w sprawie dowody w sposób niezbity i niedający odmiennej interpretacji, doprowadziły do uznania, że obaj oskarżeni dopuścili się czynów kwalifikowanych z:
-art. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynu w zw. zart. 4 § 1 kk(czyn zpunktu 1.),
-art. 13 § 2 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynu w zw. zart. 4 § 1 kk(czyn zpunktu 2.)
-art. 235 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynu w zw. zart. 4 § 1 kk(czyn zpunktu 3.).
Sąd określając kwalifikacje czynów wskazywał równieżart. 4 § 1 kkz uwagi na fakt, że przepisy obowiązujące w chwili popełnienia czynów były względniejsze dla sprawców.
Wymierzając oskarżonym kary sąd miał na względzie okoliczności łagodzące i obciążające.
W przypadku obu oskarżonych sąd do okoliczności łagodzących zaliczył fakt, że oskarżeni wyrządzili niezbyt niewysokie szkody wynikające jedynie z usiłowania się wdarcia do wnętrza samochodów, zaś w ogóle nie dokonali zaboru jakichkolwiek dóbr. Dodatkowo, w wysokim stopniu na korzyść oskarżonegoŁ., świadczy fakt, że jest osobą niekaraną i sprawcą młodocianym. Na korzyść oskarżonegoŁ.przemawia także okoliczność wyrażenia przez niego skruchy.
Na niekorzyść oskarżonych sąd zaliczył w pierwszej kolejności dość wysoką społeczną szkodliwość i uciążliwość dla normalnego funkcjonowania, czynów (z punktów 1. i 2.) popełnionych przez oskarżonych. Pamiętać bowiem trzeba, że kradzieże z włamaniem zaliczają się do kategorii przestępstw bardzo powszechnych, które w wysokim stopniu godzą w życie ludzi.
W przypadku oskarżonegoB.do okoliczności obciążających sąd zaliczył jego wcześniejszą karalność (czterokrotnie) w tym za podobne przestępstwa (dwukrotnie).
Mając na uwadze powyższe okoliczność sąd wymierzył oskarżonym następujące kary:



K. Ł.kierując się brzmieniemart. 91 § 1 k.k.za czyny opisane punkcie 1. i 2. wyroku karę w wysokości 1 roku pozbawienia wolności;



S. B.kierując się brzmieniemart. 91 § 1 k.k.za czyny opisane punkcie 1. i 2. wyroku karę w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;



K. Ł.za czyn opisany w punkcie 3. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności

S. B.za czyn z punktu 3. karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawieart. 91 § 2 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynów w zw. zart. 4 § 1 kkw zw. zart. 86 § 1 kkw brzmieniu na dzień popełnienia czynów w zw. zart. 4 § 1 kksąd połączył orzeczone kary pozbawienia wolności łączy i wymierzył oskarżonym kary łączne w wymiarze:

⚫

K. Ł.1 roku pozbawienia wolności;

S. B.1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Wymierzając kary łączne sąd zastosował zasadę absorpcji, uznając, że działanie sprawców opisane w punktach 1. i 2. było dominującym nad trzecim czynem oskarżonych, który został prze nich popełniony niejako w wyniku dokonania poprzednich dwu czynów.
Zdaniem sądu kary orzeczone w tym rozmiarze uwzględniają wszystkie wyżej wymienione okoliczności, są adekwatne do wagi czynu oskarżonych, stopnia ich winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Kary te będą zgodne ze społecznym poczuciem sprawiedliwości i osiągną właściwy skutek wychowawczy wobec oskarżonych.
Sąd uznał, że w stosunku do oskarżonegoŁ., z uwagi na jego młody wiek i dotychczasowa niekaralność, można postawić korzystną prognozę kryminologiczną Sąd skorzystał z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności i zawiesił wykonanie kar w stosunku do oskarżonegoŁ.na okres lat 3. Okres ten jest zdaniem sądu wystarczające dla weryfikacji przekonania o tym, iż oskarżony pomimo nie wykonania kary będzie przestrzegał porządku prawnego. Nadto przy ustalaniu okresu próby dla oskarżonegoŁ.sąd kierował się tym, iż jest on osobą młodocianą. W ocenie sądu, kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania należycie spełni swoją rolę wychowawczą uzmysławiając oskarżonemu naganność postępowania. Zapewni także, że w przyszłości zachowania takiego oskarżony się już nie dopuści.
Kierując się brzmieniemart. 73 § 2 kkswąd oddał oskarżonegoŁ.pod dozór kuratora sądowego. Dozór kuratora w tym przypadku jest obligatoryjny. Stanowić on będzie należyte wzmocnienie wychowawczych oddziaływań na oskarżonego, a w szczególności stworzy dodatkowy instrument zapobiegający ponownemu popełnieniu przez niego przestępstwa.
Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonegoB.. Wobec zatem faktu, iż oskarżony nie zasługuje na skorzystanie z takiego dobrodziejstwa sąd wymierzył oskarżonemu bezwzględną karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Nie może budzić najmniejszej nawet wątpliwości fakt, iż oskarżonyB.nie zasługuje na zawieszenie wobec niego kary.S. B.posiada bogatą kartotekę karną dobitnie ukazującą wielokrotne popełnianie przez niego przestępstw. Co jednak istotne oskarżony odpowiadał już za przestępstwo przeciwko mieniu. Pomimo zatem orzeczonych wobec niego prawomocnych wyroków sądów ponownie popełnił kolejne przestępstwa, co pokazuje, że za nic ma sobie wcześniejsze orzeczenia, a nade wszystko porządek prawny i normy rządzące społeczeństwem. Dotychczasowe skazania, nie poniosły bowiem za sobą rezultatu w postaci powstrzymania się przez oskarżonegoB.od popełnienia kolejnego przestępstwa i tym samym życia zgodnego z ustalonym porządkiem prawnym. Tak prowadzony tryb życia przez oskarżonego pokazuje zatem, że sąd musiałby wykazać się naiwnością licząc na to, iż pomimo nie wykonania kary w przedmiotowej sprawie oskarżony będzie przestrzegać prawa i nie powróci już więcej na drogę przestępstwa. Zdaniem sądu tylko przebywanie oskarżonego w zakładzie karnym właściwie uzmysłowi mu wagę popełnionego czynu i zmusi go do postępowania zgodnego z ustalonym porządkiem prawnym.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.sąd na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuB.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach 28-29 czerwca 2015 roku
Mając na uwadze, iż oskarżonyB.będzie przebywać w zakładzie zamkniętym, aŁ.znajduje się na utrzymaniu rodziny i sam nie ma dochodu, sąd zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania w tym opłaty albowiem byłoby to dla nich zbyt uciążliwe.