Sąd Rejonowy w Ostródzie
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 163/15
Data wyroku: 2016-02-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Dąbrowska

Sygnatura akt IV P 163/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
O., dnia 16 lutego 2016 r.
Sąd Rejonowy w Ostródzie IV Wydział Pracy w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Aleksandra Dąbrowska
Protokolant: st. sekr. sąd. Marlena Młynarkiewicz
po rozpoznaniu w dniu 04 lutego 2016 r. w Ostródzie
na rozprawie
sprawy z powództwa(...) Sp. z o.o.wP.KRS(...)
przeciwkoA. J.PESEL (...)
o odszkodowanie
I. zasądza od pozwanegoA. J.na rzecz powoda(...) Sp. z o.o.wP.kwotę 2464 zł (dwa tysiące czterysta sześćdziesiąt cztery złote 00/100) z ustawowymi odsetkami od dnia 18 sierpnia 2016 roku do dnia zapłaty,
II. nakazuje zwrócić powodowi kwotę 235,20 zł (dwieście trzydzieści pięć złotych 20/100) tytułem nadpłaconej opłaty od pozwu.

UZASADNIENIE
Powód(...) Sp. z o.o.z siedzibą wP.złożyła pozew przeciwkoA. J.o zapłatę kwoty 7.168 zł tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 18 sierpnia 2015 roku pozwanyA. J.złożył oświadczenie, z którego wynikało, że z dniem 18 sierpnia 2015 roku rozwiązuje umowę o pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia przez powoda podstawowych obowiązków pracowniczych. Powód argumentował, iż przyczyny wskazane przez pozwanego są lakoniczne i pozbawione obiektywizmu. Argumentował również, że mobbing, na który powołuje się pozwany w oświadczeniu rozwiązującym nie został skonkretyzowany.
PozwanyA. J.wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew podniósł, że powód żąda odszkodowania za porzucenie pracy przez pozwanego, a żądanie takie jest oczywiście bezzasadne. Pozwany wskazał, że konieczną przesłanką do domagania się odszkodowania przez pracodawcę w trybieart. 61 (2) § 1 kpjest wykazanie przez pracodawcę, że poniósł szkodę w określonej wysokości na skutek nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę przez pracownika bez wypowiedzenia, czego powód nie uczynił.A. J.wskazał również, że strona powodowa nie zaakceptowała jego oświadczenia woli z 18 sierpnia 2015 roku o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia i następnie, pismem z dnia 19 sierpnia 2015 roku, bezpodstawnie dokonała rozwiązania z pozwanym umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawieart. 52 § 1 kp, z pominięciem oświadczenia pozwanego.
Pismem z dnia 22 września 2015 roku powód sprostował wartość przedmiotu sporu, wskazując, że jako wartość przedmiotu sporu błędnie przyjął trzymiesięczny okres wypowiedzenia i określił wartość przedmiotu sporu na kwotę 2464 zł (jednomiesięczny okres wypowiedzenia).
Pismem z dnia 01 października 2015 roku pozwany wniósł o zasądzenie kosztów procesu, również w zakresie cofniętego żądania.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PozwanyA. J.zatrudniony był w powodowej spółce –(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wP.w okresie od 01 lipca 2014 roku do 18 sierpnia 2015 roku, na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku mechanika, w pełnym wymiarze czasu pracy, za wynagrodzeniem 14 zł brutto za godzinę.
(umowa o pracę, świadectwo pracy – część B akt osobowych – bez oznaczenia numerowego )
W dniu 18 maja 2015 roku powód wymierzył pozwanemu karę nagany z powodu przyjścia do pracy pod wpływem alkoholu w dniu 16 maja 2015 roku.
(kara nagany – część B akt osobowych – bez oznaczenia numerowego )
Pismem z dnia 18 sierpnia 2015 roku pozwany rozwiązał z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia, jako przyczynę wskazując „złe traktowanie przez pracodawcę (co podchodzi o znęcanie się psychiczne czyli tzw. mobbing) oraz negowanie umiejętności zawodowych”
(oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia – część B akt osobowych – bez oznaczenia numerowego )
W odpowiedzi, pracodawca pismem z dnia 18 sierpnia 2015 roku uznał oświadczenie woli pozwanego z dnia 18 sierpnia 2015 roku „za bezskuteczne”.
(pismo – część B akt osobowych – bez oznaczenia numerowego )
Pismem z dnia 19 sierpnia 2015 roku powód rozwiązał z pozwanym umowę o pracę bez wypowiedzenia z powodu nieuzasadnionego porzucenia pracy z dnia na dzień.
(rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia – część B akt osobowych – bez oznaczenia numerowego )
W dniu 19 sierpnia 2015 roku powód wystawił pozwanemu świadectwo o pracy, gdzie wpkt 3wskazał, że stosunek pracy ustał na podstawieart. 52 § 1 pkt 1 kp– nieuzasadnione porzucenie pracy z dnia na dzień.
(świadectwo pracy – część B akt osobowych – bez oznaczenia numerowego )
(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wP.nie stosował wobec powoda mobbingu.
(zeznania świadkówM. B.– e – protokół z dnia 18 grudnia 2015 roku zapis 00:04:17-00:11:48,K. N.e – protokół z dnia 18 grudnia 2015 roku zapis 00:11:59-00:18:32,K. P.e – protokół z dnia 18 grudnia 2015 roku zapis 00:18:45-00:24:00)
Sąd zważył co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty (w tym akta osobowe pozwanego) oraz zeznania świadkówM. B.,K. N.iK. P., które nie wzbudziły wątpliwości Sądu w zakresie swej wiarygodności, w pełni korespondują ze sobą i składają się na ustalony w sprawie stan faktyczny. Nie były one kwestionowane przez strony postępowania, a nadto nie zachodziły również żadne wątpliwości, co do ich formy bądź treści.
Zgodnie zart. 611kpw razie nieuzasadnionego rozwiązania przez pracownika umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawieart. 55 § 11kp, pracodawcy przysługuje roszczenie o odszkodowanie. O odszkodowaniu orzeka sąd pracy.
Stosownie doart. 612§ 1 kpodszkodowanie, o którym mowa wart. 611kp, przysługuje w wysokości wynagrodzenia pracownika za okres wypowiedzenia, a w przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy - w wysokości wynagrodzenia za okres 2 tygodni.
Ustanowione wart. 611k.p.odszkodowanie ma o tyle specyficzny charakter, że nie jest uwarunkowane – wbrew twierdzeniom strony pozwanej - zaistnieniem szkody (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29.04.2005r. sygn. akt: III PK 2/05). Realizuje więc w stosunkach pracy przede wszystkim funkcję prewencyjno -represyjną, zaś kompensacyjną tylko wówczas, gdy pracodawca wskutek natychmiastowego zerwania umowy o pracę przez pracownika poniósł uszczerbek majątkowy. Pracodawca nie jest zatem zobowiązany do udowodnienia przed sądem, iż w następstwie nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę przez pracownika bez wypowiedzenia poniósł jakąkolwiek szkodę.
W ocenie Sądu, odtworzony na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stan faktyczny sprawy pozwala na jednoznaczny wniosek, że nie doszło do ciężkiego naruszenia przez powoda podstawowych obowiązków wobec pozwanego jako pracownika, a co za tym idzie, że złożone przez pozwanego w dniu 18 sierpnia 2015 roku oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia było nieuzasadnione.
Pozwany dokonał rozwiązania umowy o pracy na piśmie, podając pracodawcy powód swojej decyzji: „złe traktowanie mnie przez pracodawcę (co podchodzi o znęcenia się psychiczne czyli tzw. mobbing) oraz negowanie moich umiejętności zawodowych”.
Rozwiązanie umowy o pracę przez pozwanego było nieuzasadnione po pierwsze dlatego, że pozwany w żaden sposób nie wykazał, aby istotnie którakolwiek z okoliczności, o których mowa w jego sprzeciwie miała miejsce.
Stosownie doart. 943kp:
§ 1 pracodawca jest obowiązany przeciwdziałać mobbingowi.
§ 2 Mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników.
Po pierwsze pozwany w żaden sposób nie wykazał by istotnie w miejscu pracy były wobec niego kierowane działania noszące znamiona mobbingu czy też dyskryminacji. ŚwiadkowieM. B.,K. N.iK. P.zgodnie zeznali, że pozwany był traktowany tak jak inni pracownicy.
Po wtóre w zakresie zarzutu „negowania umiejętności zawodowych” wskazać należy, że również brak jest jakiegokolwiek przekonywującego dowodu na zaistnienie tych okoliczności, przy czym przyjmując nawet, że powód udowodniłby istnienie owej przyczyny, to sama w sobie nie nosi znamion ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych przez pracodawcę.
W kontekście tych okoliczności należy stwierdzić, że pracodawcy nie można postawić zarzutu polegającego na rażącym naruszeniu podstawowych obowiązków pracowniczych, a tym samym rozwiązanie umowy o pracę przez pozwanego bez wypowiedzenia należy uznać za nieuzasadnione.
Już na marginesie tylko należy wskazać, żeKodeks pracynie przewiduje możliwości „rozwiązania” stosunku pracy przez jej porzucenie przez pracownika. Porzucenie pracy jako sposób wygaśnięcia, a nie rozwiązania stosunku pracy przewidziane było wart. 64 k.p., który to przepis jednak został z dniem 02.06.1996 r. skreślony na mocyart. 1 pkt 62 ustawy z dnia 02.02.1996 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 24, poz. 110 ze zm.). Odtąd powstrzymanie się przez pracownika od świadczenia pracy może być kwalifikowane jako ciężkie naruszenie przez niego podstawowych obowiązków pracowniczych, uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.). Wymienioną ustawą ustawodawca jednocześnie wprowadził doKodeksu pracyprawo pracownika do rozwiązania z pracodawcą umowy o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika (art. 55 § 11k.p.oraz Oddział 6a Uprawnienia pracodawcy w razie nieuzasadnionego rozwiązania przez pracownika umowy o pracę bez wypowiedzenia -art. 611- 62k.p.). Jeżeli więc pracownik bezzasadnie rozwiąże z pracodawcą umowę o pracę bez wypowiedzenia, pracodawcy przysługuje roszczenie o odszkodowanie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29.04.2005 r. III PK 2/05. OSNP 2005/23/372).
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uwzględnił powództwo i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2464 zł tytułem odszkodowania z ustawowymi odsetkami od dnia 18 sierpnia 2015 roku do dnia zapłaty.
O odsetkach ustawowych orzeczono w oparciu oart. 481 § 1 kc.
O kosztach procesu orzeczono zgodnie zart. 102 kpc.Art. 102 kpcurzeczywistnia zasadę słuszności i jako wyjątkowy stanowi wyłom w zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu. Nie konkretyzuje on pojęcia „wypadków szczególnie uzasadnionych”, toteż ich kwalifikacja należy do Sądu, który uwzględniając całokształt okoliczności konkretnej sprawy, powinien kierować się własnym poczuciem sprawiedliwości. Do kręgu okoliczności, które Sąd powinien brać pod uwagę przy ocenie przesłanek zart. 102 kpcnależą zarówno fakty związane z samym przebiegiem procesu, jak i będące „na zewnątrz” procesu, a zwłaszcza dotyczące stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony. Okoliczności te powinny być oceniane przede wszystkim z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z takim szczególnie uzasadnionym przypadkiem w rozumieniu powyższej normy, pozwalającym na odstąpienie od obciążania pozwanego kosztami, bowiem pozostawał on w przekonaniu o prawdziwości swych racji, do Sądu zaś należała ocena tych roszczeń.
W związku z sprostowaniem wartości przedmiotu sporu przez powoda, nakazano zwrócić mu kwotę 235,20 zł – nadpłaconą kwotę opłaty od pozwu.