Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 62/16
Data wyroku: 2016-05-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jadwiga Chojnowska, Elżbieta Borowska, Dariusz Małkiński
Słowa kluczowe: Powództwo
Podstawa prawna: art. 841 § 1 i 3 k.p.c.

Sygn. akt I ACa 62/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 maja 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku I Wydział Cywilny
w składzie:

Przewodniczący

:

SSA Elżbieta Borowska

Sędziowie

:

SA Jadwiga Chojnowska
SO del. Dariusz Małkiński (spr.)

Protokolant

:

Elżbieta Niewińska

po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. w Białymstoku
na rozprawie
sprawy z powództwaE. K.
przeciwkoA. A.i(...)wW.
o zwolnienie spod egzekucji
na skutek apelacji powódki
od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku
z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt I C 819/15
I. oddala apelację;
II. zasądza od powódki na rzecz każdego z pozwanych po 2.700 (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.

(...)

UZASADNIENIE
PowódkaE. K.wystąpiła przeciwko pozwanym:A. A.i(...)wW.z powództwem o zwolnienie spod egzekucji udziału w nieruchomości należącego do dłużnikaS. S. (1)zajętego przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Białymstoku w sprawie o sygn. akt: II Co 3979/14; domagała się ponadto zasądzenia od pozwanych na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.
Pozwani w sprawie:A. A.i(...)wW.żądali oddalenia powództwa oraz zasądzenia od powódki na ich rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy w Białymstoku I Wydział Cywilny w wyroku z dnia 20 października 2015 r. zapadłym w sprawie o sygn. akt: I C 819/15 oddalił powództwo (pkt 1) i zasądził od powódki na rzecz pozwanych:A. A.i(...)wW.kwoty po 5.417 zł na rzecz każdego z nich tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt 2).
Wyrokowi powyższemu towarzyszyły następujące ustalenia faktyczne i rozważania natury prawnej:
Komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w BiałymstokuA. W.prowadzi pod sygn. akt: Km 138/13 postępowanie egzekucyjne wobec dłużnikaS. S. (1), który wraz ze swoją siostrąE. K.zalicza się do grona współwłaścicieli nieruchomości położonej przyul. (...)wB.nr(...)o powierzchni 0,0360 ha, dla której Sąd Rejonowy w Białymstoku IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nrKW (...).
Dnia 13 marca 2013 roku komornik sądowy zawiadomiłE. K.(uprzednioS.), że w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym dokonał zajęcia udziału jej brataS. S. (1)w nieruchomości położonej przyul. (...)wB.a pismo to zostało dostarczone adresatce w dniu 17 czerwca 2014 roku.
Z uwagi na bezskuteczność licytacji udziałuS. S. (1), wierzyciel dłużnikaA. A.wniósł o przejęcie tego udziału przez niego jako wierzyciela egzekwującego. Następnie, podczas rozprawy w dniu 5 marca 2015 roku w sprawie o sygn. akt: II Co 3979/14 odbywającej się w Sądzie Rejonowym w Białymstoku w przedmiocie rozpoznania wniosku wierzyciela,E. K.oświadczyła, że jedyną korespondencją jaką otrzymała od Komornika w sprawie egzekucyjnej jest zawiadomienie o wszczęciu egzekucji z nieruchomości.
Postanowieniem z dnia 26 marca 2015 roku Sąd Rejonowy w Białymstoku udzielił przybicia współwłasności nieruchomości w zakresie udziału w działce o pow. 0,0360 ha o nr geodezyjnym(...)położonej wB.przyul. (...)na rzeczA. A.. W dniu 30 marca 2015 rokuE. K.złożyła zażalenie na to postanowienie, które orzeczeniem z dnia 26 czerwca 2015 roku wydanym w sprawie o sygn. akt: II Cz 509/15 Sąd Okręgowy w Białymstoku oddalił.
Sąd uznał, że żądanie powódki nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetleart. 841 § 1 k.p.c., osoba trzecia może w drodze powództwa żądać zwolnienia zajętego przedmiotu od egzekucji, jeżeli skierowanie do niego egzekucji narusza jej prawa.
W orzecznictwie podnosi się, iż wytoczenie powództwa o zwolnienie zajętego przedmiotu od egzekucji występuje wówczas, gdy w toku zajęcia zostały naruszone prawa osoby trzeciej (np. dana rzecz jest własnością tej osoby), przy czym naruszenie jest tego rodzaju, że prowadzi do zajęcia składnika majątkowego, z którego wierzyciel nie ma prawa zaspokoić swojej wierzytelności. Powództwo ekscydencyjne zmierza zatem do zakwestionowania zasadności lub dopuszczalności egzekucji, mimo że osoba trzecia nie zarzuca niezgodności z prawem dotychczas dokonanych czynności. Uzyskane przez powoda zwolnienie od egzekucji jest w istocie zakazem prowadzenia egzekucji do danego przedmiotu oraz uchylenie skutków procesowych jego zajęcia.
W toku prowadzonych wobecS. S. (1)czynności egzekucyjnych dokonano zajęcia jego udziału w nieruchomości położonej przyul. (...)wB.o nr geodezyjnym(...)i powierzchni 0,0360 ha a następnie, wobec bezskuteczności egzekucji, doszło do przejęcia własności udziału przez jednego z wierzycieli egzekwujących. Nie ulega zatem wątpliwości, iż wszelkie czynności dokonywane w tym postępowaniu dotyczyły wyłącznie udziału w nieruchomościS. S. (3); wynika to z twierdzeń stron tego procesu, a także z pism komorniczych oraz dokumentów z akt sprawy o sygn. II Co 3979/14, w których wprost wskazano, że zajęto udział w nieruchomościS. S. (1)i tylko on stanowi przedmiot czynności. Brak przy tym jakichkolwiek dowodów potwierdzających, by egzekucja prowadzona wobec brata powódki w jakikolwiek sposób godziła w jej osobiste prawo jako współwłaścicielki, w szczególności by została skierowana przeciwko powódce i do jej udziału współwłaścicielskiego w nieruchomości. Przysługujące tej ostatniej prawo nie zostało więc w jakikolwiek sposób naruszone, może ona w dalszym ciągu z niego swobodnie korzystać i bez ograniczeń rozporządzać.
W tym kontekście nie ma znaczenia, że powódka sprawuje samodzielny zarząd budynkiem mieszkalnym i ponosi z tego tytułu nakłady finansowe. Istotnym z punktu widzenia powództwa zart. 841 § 1 k.p.c.jest bowiem naruszenie praw osoby trzeciej spowodowane wszczętą egzekucją, a takiego nie sposób poszukiwać w twierdzeniu, że egzekucja z udziału współwłaściciela godzi w dotychczasowy nadzór i opiekę nad nieruchomością. Przedmiotowego naruszenia nie uzasadnia także teza, że udzielenie przybicia spowoduje zniesienie współwłasności i sprzedaż nieruchomości, w której powódka zamieszkuje wraz ze swoją rodziną. Taki wniosek jest zbyt daleko idący i niczym nieuzasadniony. Przejęcie udziału przez wierzyciela w żaden sposób nie skutkuje automatycznie sprzedażą nieruchomości i opuszczeniem domu przez rodzinę powódki czy koniecznością spłaty przez nią udziału przypadającemu nowemu współwłaścicielowi.
Niezależnie od powyższego, należy podkreślić, że powództwo podlega oddaleniu także z uwagi na przekroczenie terminu zastrzeżonego na jego złożenie. Powództwo zart. 841 k.p.c.może być bowiem wytoczone najwcześniej po wszczęciu egzekucji, lecz nie później niż na miesiąc od dnia dowiedzenia się przez powoda o naruszeniu jego prawa (chyba że inaczej stanowią przepisy szczególne). Powyższy miesięczny termin ma charakter materialnoprawny i dlatego nie podlega przywróceniu. Ponadto wskazać należy, że dniem, w którym strona dowiedziała się o naruszeniu prawa, jest - wedługart. 841 § 3 k.p.c.- dzień, w którym strona faktycznie dowiedziała się o zajęciu przedmiotu, do którego rości sobie prawo (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2007 roku, V CSK 275/07, LEX nr 677785).
W sprawie niniejszej powódka uchybiła owemu terminowi; jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a w szczególności z pisma powódki z dnia 18 maja 2015 roku, w dniu 17 czerwca 2014 roku otrzymała ona zawiadomienie Komornika o zajęciu udziału w nieruchomości należącego do jej brata. Zdarzenie to stanowi moment, w którymE. K.dowiedziała się o podjęciu czynności mającej naruszyć jej prawa i od tego dnia należy liczyć miesięczny termin na złożenie powództwa, ale zostało ono wywiedzione dopiero dnia 30 marca 2015 roku.
Wbrew twierdzeniom zawartym w pozwie, za datę początkową miesięcznego terminu zart. 841 § 3 k.p.c.nie można uznać ani dnia 5 marca 2015 roku ani też dnia 26 marca 2015 roku, czyli dat, w których odbyły się posiedzenia Sądu Rejonowego w Białymstoku w sprawie przejęcia udziału w nieruchomości przezA. A.. Sąd nie kwestionuje, iż w tych datach powódka wyraziła przed Sądem swój sprzeciw co do przejęcia udziału przez jednego z wierzycieli jej brata, jednakże, na co wskazuje twierdzenie z pisma powódki złożonego w toku postępowania zażaleniowego dotyczącego udzielonego przybicia, w tych dniach posiadała już informację o wszczętej egzekucji z udziału we wspólnej nieruchomości oraz o jego zajęciu.
Z uwagi na wynik procesu, o kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.iart. 99 k.p.c., zgodnie z którymi strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić wygrywającemu przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W związku z tym, powódka winna uiścić na rzecz pozwanych:A. A.oraz Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wW.kwoty po 5.417 zł, na które składa się wynagrodzenie pełnomocników tych stron w wysokości 3.600 zł ustalone w oparciu o§ 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 461), kwota 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego pozwanych w postępowaniu zażaleniowym ustalona w oparciu o§ 6 pkt 5w zw. z § 12 ust. 2 pkt 2 przedmiotowego Rozporządzenia oraz opłata skarbowa uiszczona od pełnomocnictw.
Powyższy wyrok zaskarżyła w całości powódka i zarzuciła mu obrazę przepisów prawa procesowego poprzez:

•

zaniechanie jej wysłuchania i rozpoznanie sprawy bez uzasadnionej zwłoki a ponadto

2
. naruszenie prawa materialnego poprzez niepoprawną wykładnięart.841 § 3 k.p.c.

3. podniosła też zarzuty:

•

niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności dotyczących jej interesu prawnego w tej sprawie,

pominięcia nowych faktów i dowodów w sprawie, których powołanie w poprzednim procesie nie było możliwe.

Mając na uwadze powyższe, wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez:

-

zwolnienie zajętej części nieruchomości przyul. (...)wB.spod egzekucji i hipoteki,

zaniechanie żądania od niej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na rzecz wierzycieli: F.G.S.P. z siedzibą wW.orazA. A., w kwotach po 5.417 zł.

Obaj pozwani wnieśli w swoich odpowiedziach na apelację powódki o oddalenie tego środka odwoławczego i zasądzenie na ich rzecz od strony skarżącej kosztów procesu w instancji odwoławczej.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja powódki jako pozbawiona uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wysłuchanie informacyjne strony na zasadzieart. 212 § 1 k.p.c.służy uzupełnieniu jej twierdzeń i dowodów oraz udzieleniu wyjaśnień koniecznych dla zgodnego z prawdą ustalenia podstawy faktycznej dochodzonych przez nią praw lub roszczeń. Potrzeba takiego wysłuchania jest zależna od stopnia komplikacji faktycznej i prawnej danej sprawy ale w wymiarze praktycznym wynika także z zaangażowania samej strony, która poprzez swoje stawiennictwo na rozprawę i dbałość o własny interes procesowy powinna dążyć do współpracy z sądem (zob.art. 3 i 6 § 2 k.p.c.). Możliwość zadawania pytań stronie może być w tych warunkach ograniczona lub zupełnie zniesiona w razie niestawiennictwa strony na rozprawę, pomimo prawidłowego zawiadomienia jej o terminie posiedzenia sądu.
Powódka odebrała zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonym na dzień 20 października 2015 r. dnia 3 października ubiegłego roku (k. 161) ale na posiedzenie Sądu Okręgowego nie stawiła się a ponadto nie nadesłała jakiegokolwiek pisma zawierającego usprawiedliwienie jej niestawiennictwa i nie wnosiła o odroczenie rozpoznania sprawy. Na wcześniejszym etapie procedowania składała jednak pisma i środek zaskarżenia, co oznacza jej właściwe zaangażowanie w popieranie własnego stanowiska i zdolność do samodzielnej jego obrony. Z tych przyczyn Sąd I instancji miał uzasadnione podstawy ku temu, aby zamknąć rozprawę uznając ją za dostatecznie wyjaśnioną (art. 224 k.p.c.) i wydać wyrok.
Sąd Apelacyjny nie dostrzega w niniejszej sprawie podstaw i potrzeby przeprowadzenia dowodu z końcowego przesłuchania stron na zasadzieart. 299 k.p.c., wedle którego jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, sąd dla wyjaśnienia tych faktów może dopuścić dowód z przesłuchania stron. Z obecnej dyspozycji powyższego przepisu nie wynika nakaz przeprowadzenia owego dowodu, zaś dążenie do uzupełnienia w tej materii postępowania dowodowego winno przede wszystkim obciążać strony (por. S.N. w orzeczeniu z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001, nr 7-8, poz. 116). Przypisanie sądowi takiego nakazu (art. 232 k.p.c.) ma charakter wyjątkowy i ogranicza się do sytuacji, gdy dostępny mu materiał dowodowy nie pozwala na wydanie rozstrzygnięcia końcowego a bezwzględne reguły sporności i rozkładu ciężaru dowodowego w procesie kontradyktoryjnym (art. 6 k.c.) ustępują w danej sprawie regułom ekonomii procesowej lub zasadom słusznościowym. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodziła, poza tym zebrany materiał dowodowy i relatywnie niezawiły stan faktyczny sprawy pozwalały na wydanie wyroku. Końcowo komentując przedmiotową kwestię wypada też podkreślić, że powódka nie wskazała w apelacji okoliczności i zdarzeń, które miałaby Sądowi przedstawić w swoich wyjaśnieniach z uprawdopodobnieniem niemożliwości ich wyłuszczenia w piśmie procesowym.
Obszernie motywowany w uzasadnieniu apelacji zarzut prowadzenia egzekucji oraz rozpoznania niniejszej sprawy z nieuzasadnioną zwłoką nie mógł wpłynąć na treść końcowego rozstrzygnięcia odwoławczego, ponieważ jego ocena winna być dokonana w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisówustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. O skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki(Dz. U. nr 179, poz. 1843); również zarzut naruszenia w skarżonym orzeczeniu normyart.841 § 3 k.p.c.był nietrafiony.
Zgodnie z powyższym przepisem, powództwo o zwolnienie zajętego przedmiotu od egzekucji można wnieść w terminie miesiąca od dnia dowiedzenia się o naruszeniu prawa, chyba że inny termin jest przewidziany w przepisach odrębnych. Dniem, o którym mówi przepis jest dzień uzyskania przez stronę informacji o naruszeniu jej prawa, a nie dzień w którym mogła się o nim dowiedzieć przy dołożeniu należytej staranności (tak S.N. w wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r., V CSK 257/07, Legalis nr 313316). Z treści pisma komornika sądowegoA. W.z dnia 13 marca 2013 r., doręczonego powódce dnia 17 czerwca 2014 r. wynika, że organ egzekucyjny zawiadomił w ostatniej z wymienionych dat powódkę o zajęciu udziału jej brataS. S. (1)we współwłasności nieruchomości stanowiącejdziałkę nr (...)o pow. 0,0360 ha położonej wB.przyul. (...), dla której Sąd Rejonowy w Białymstoku IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nrKW (...)(k. 61 i k. 123v.). Apelująca nie wskazywała w niniejszym procesie na niezrozumienie treści powyższego zawiadomienia. Skoro więc w analizowanej czynności upatruje powódka naruszenie swojego prawa, to niewątpliwie datą początkową terminu miesięcznego zart. 841 § 3 k.p.c.jest dzień następny po 17.06.2014 r. W tych warunkach złożenie pozwu dopiero dnia 30 marca 2015 r. (k. 2) jawi się jako oczywiście spóźnione.
Sąd Apelacyjny podziela w całości ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego i wywiedziony na ich podstawie pogląd prawny oraz czyni z nich istotny element własnej argumentacji. Sugestie apelującej o niezupełności tych ustaleń i brakach materiału dowodowego są niczym niepoparte i przez to gołosłowne. Teza o niewyjaśnieniu okoliczności wskazujących na interes prawny powódki w uzyskaniu satysfakcjonującego ją wyroku jest ogólnikowa a ponadto nie uwzględnia (lub interpretuje błędnie) kwestię braku legitymacji czynnej powódki w niniejszym sporze. Nie sposób bowiem w rozlicznych próbach powódki wyjaśnienia Sądom obu instancji charakteru naruszenia jej prawa w następstwie zajęcia udziału w nieruchomości należącego do jej brata odnaleźć elementy, o których mówiart. 841 § 1 k.p.c.W świetle tego przepisu osoba trzecia może w drodze powództwa żądać zwolnienia zajętego przedmiotu od egzekucji, jeżeli skierowanie do niego egzekucji narusza jej prawa. O naruszeniu takim nie może być mowy w sytuacji zajęcia prawa innej osoby, niż strona powodowa, kiedy tocząca się egzekucja, chociaż zmienia dotychczasowe zasady zarządzania nieruchomością wypracowane z udziałem współwłaściciela- dłużnika, nie ogranicza w żaden sposób prawa drugiego ze współwłaścicieli.
Organ egzekucyjny, wszyscy uczestnicy prowadzonego przezeń postępowania i osoby postronne nie są uprawnieni do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 804 k.p.c.w zw. zart. 365 § 1 k.p.c.). W tych warunkach nie mogła odnieść oczekiwanego skutku polemika, w jaką wdała się powódka w piśmie stanowiącym uzupełnienie apelacji (k. 230-234), z treścią i wymagalnością obowiązkuS. S. (1)zapisanego w tytule wykonawczym. Abstrahując od braku jakiejkolwiek legitymacji do jej prowadzenia po stronie apelującej, wskazać należy na nieadekwatność zgłaszanych argumentów i brak ich powiązania z przedmiotem niniejszego sporu.
Obszerne fragmenty uzasadnienia apelacji powódka poświęciła na omówienie niesatysfakcjonującej jej czynności opisu i oszacowania nieruchomości wspólnej, domniemanych uchybień zaniżających wartość poszczególnych składowych wspólnego prawa itp., a więc okoliczności, które mogą rzutować na prowadzoną egzekucję, ale z pewnością nie mają znaczenia dla zasadności roszczenia ekscydencyjnego. Materializacja obaw powódki artykułowanych w tym kontekście może nastąpić na etapie postępowania o zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości, w którym zgodnie zart. 618 § 1 k.p.c.dojdzie również do rozpoznania pretensji związanych z ponoszeniem kosztów zarządu posesją i czynieniem nakładów na niej, ustaleniem sposobu jej podziału i wysokości ewentualnej dopłaty itd.; nie sposób także wykluczyć wcześniejszego sporu między współwłaścicielami prowadzonego na tym tle w sprawie o zapłatę. Każde z tych postępowań jako autonomiczne w stosunku do toczącej się obecnie egzekucji wymagać będzie aktualnych na datę orzekania ustaleń faktycznych i oceny prawnej, dlatego nie można przyjąć, że między opisem i oszacowaniem w przedmiotowej sprawie egzekucyjnej a przyszłymi postepowaniami sądowymi istnieje określone powiązanie ograniczające prawo powódki jako współwłaścicielki nieruchomości.
Sąd Apelacyjny nie znalazł także podstaw do zastosowania wobec powódki (w obu instancjach) przywileju opisanego wart. 102 k.p.c.i nie odstąpił od obciążania jej kosztami procesu poniesionymi przez wygrywających pozwanych. Przepis powyższy stanowi wyjątek od zasady odpowiedzialności za wynik sprawy i na jego podstawie sąd może nie zasądzić od strony przegrywającej części kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami, o ile zachodzą„ szczególnie uzasadnione wypadki”. Kwalifikacja wystąpienia okoliczności szczególnych należy do sądu, który powinien kierować się własnym poczuciem sprawiedliwości.
W ocenie Sądu II instancji zachowanie pozwanych nie dało podstaw do wytoczenia powództwa, zaś uporczywe forsowanie stanowiska powódki, przeniesione dodatkowo do postępowania odwoławczego, w warunkach braku racjonalnych argumentów przemawiających za takim krokiem, doprowadziło niewątpliwie do pomnożenia kosztów procesu poniesionych przez pozwanych.
Podkreślenia także wymaga, w odpowiedzi na zarzut przedstawiony w uzasadnieniu uzupełnienia apelacji (k. 230), że ocena sądu, czy zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa wart. 102 k.p.c., ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem sądu oraz oceną okoliczności rozpoznawanej sprawy. Wprawdzie kwestia trafności i zasadności skorzystania (lub nie) z tego uprawnienia, co do zasady może być objęta kontrolą sądu wyższego rzędu, niemniej jednak ewentualna zmiana zaskarżonego orzeczenia o kosztach powinna być wyjątkowa. W związku z tym może być podważona przez sąd wyższej instancji jedynie wtedy, gdy jest rażąco niesprawiedliwa (tak: S.N. w postanowieniu z dnia 12 października 2012 r. IV CZ 69/12). Przypadek tego rodzaju w niniejszej sprawie nie zachodzi.
O kosztach procesu odwoławczego Sąd Apelacyjny rozstrzygnął w zgodzie z powyższym na zasadzieart. 98 i 99 k.p.c.w zw. zart. 108 § 1 k.p.c.w zw. z§ 6 pkt 6 i § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. z 2013 r., poz. 490).

(...)