Sąd Rejonowy w Zgierzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 612/16
Data wyroku: 2016-09-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Balcerczyk

Sygn. akt I C 612/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 września 2016 roku
Sąd Rejonowy w Zgierzu, I Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodnicząca: Sędzia SR Katarzyna Balcerczyk
Protokolant: st. sek. sądŁ. S.
po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 roku w Zgierzu na rozprawie sprawy
z powództwa(...) Banku (...) Spółki Akcyjnejz siedzibą weW.
przeciwkoK. C.
o zapłatę

1
umarza postępowanie w zakresie kwoty 9100 (dziewięć tysięcy sto) złotych;

2
zasądza odK. C.na rzecz(...) Banku (...) Spółki Akcyjnejz siedzibą weW.kwotę 15289 zł. (piętnaście tysięcy  dwieście osiemdziesiąt dziewięć złotych);

3
zasądzoną w punkcie 1 wyroku kwotę rozkłada na 22 (dwadzieścia dwie) miesięczne raty z czego 21 (dwadzieścia jeden) w wysokości po 700 zł (siedemset złotych) zaś ostatnia w kwocie 589 zł. (pięćset osiemdziesiąt dziewięć złotych), płatnych do 30 (trzydziestego) dnia każdego kolejnego miesiąca poczynając od 30- tego dnia miesiąca w którym uprawomocni się wyrok;

4
ustala, że uchybienie terminowi płatności którejkolwiek z rat powoduje natychmiastową wymagalność całego roszczenia wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku, jednak nie wyższymi niż odsetki maksymalne za opóźnienie;

5
oddala powództwo w zakresie żądania odsetek umownych w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku, jednak nie wyższych niż odsetki maksymalne za opóźnienie od dnia wyrokowania do dnia płatności poszczególnych rat;

6
nie obciąża pozwanejK. C.kosztami procesu.

Sygn. akt I C 612/16

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 22 grudnia 2015 r. wniesionym do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie(...) Bank (...) S.A.z siedzibą weW.wystąpił o zasądzenie odK. C.kwoty 22.430,25 zł z umownymi odsetkami od dnia 4 lipca 2015 r.do dnia zapłaty liczonymi od kwoty 20.086,08 zł oraz kosztów procesu z tytułu niespłaconego kredytu. [pozew – k. 2-6]
Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zgierzu. [postanowienie – k. 7]
W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa. Przyznała,iż zalegała ze spłatą pożyczki, jednakże zawarła z bankiem ugodę, na mocy której wpłacała 700 zł miesięcznie z tytułu zadłużenia. Pomimo regularnych wpłat, bank skierował pozewdo Sądu. [odpowiedź na pozew – k. 35-37]
Pismem z dnia 5 września 2016 r. powód cofnął pozew wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie kwoty 9.100 zł. Wyraził zgodę na dalszą spłatę przez pozwaną zobowiązania w ratach w wysokości 700 zł miesięcznie do 30-ego dnia każdego miesiąca począwszy od 30 września 2016 r. z zastrzeżeniem, iż uchybienie w płatności którejkolwiekz raty skutkować będzie natychmiastową wymagalnością pozostałego roszczenia. Powód wskazał, iż na kwotę zadłużenia pozwanej składa się 12.451,42 zł, odsetki w kwocie 2.492,58 zł oraz 345 zł opłat i prowizji. [pismo – k. 59-60]

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 7 czerwca 2013 r.K. C.zawarła z(...) Bank (...) S.A.umowę pożyczki gotówkowej numer(...), mocą której bank udzielił pozwanej pożyczki w kwocie 23.595,51 zł. [bezsporne, nadto poświadczona za zgodność kopia umowy – k. 20-26, harmonogramu spłaty – k. 27-27v]
Pismem doręczonym pozwanej 10 kwietnia 2015 r. powód wypowiedział umowęz zachowaniem 30-dniowego wypowiedzenia w związku z brakiem spłaty pożyczki. [wypowiedzenie – k. 28, zpo – k. 29]
Pozwana zawarła z bankiem ugodę, mocą której zobowiązała się dokonywać wpłatna poczet zadłużenia w kwotach po 700 zł miesięcznie. Obowiązywała ona do końca roku 2015 [bezsporne]
Pozwana spłacała raty w terminach i wysokości uzgodnionej umową do dnia29 czerwca 2016 r. Kolejną ratę wpłaciła w dniu 3 sierpnia 2016 r. [zestawienie wpłat – k. 61]
Przedmiotowy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranego materiału dowodowego w postaci dokumentów.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Stosownie doart. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Powód cofnął pozew w zakresie 9.100 zł wraz ze zrzeczeniem się roszczenia, wobec czego Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie na podstawieart. 355 par. 1 k.p.c.
W niniejszej sprawie pozwana przyznała, że nie spłacała pożyczki zgodnie z umową. Zadłużenie pozwanej wynosi obecnie 15.289 zł. Wierzyciel wyraził zgodę na rozłożenie spłaty zadłużenia pozwanej na raty. Stosownie do przepisuart. 320 k.p.c.możliwość taka istnieje w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Szczególnie uzasadnione przypadki to sytuacje, gdy ze względu na stan rodzinny i majątkowy pozwanego jednorazowa zapłata byłaby niemożliwa lub znacznie utrudniona bądź też naraziłaby zobowiązanegona niepowetowane szkody. Jednocześnie jednak sytuacja majątkowa pozwanego umożliwia mu spłacenie należności w częściach. W niniejszej sprawie pozwana spłacała zadłużenie zgodnie z ugodą. Jedynie ratę z lipca 2016 r. wpłaciła 3 sierpnia 2016 r. Wynika z tego,że jest w stanie regulować terminowo raty, wobec czego Sąd rozłożył spłatę zadłużeniana raty w kwotach po 700 zł.
Zgodnie z wnioskiem wierzyciela sąd zawarł w orzeczeniu zastrzeżenie, że uchybienie płatności którejkolwiek z rat powoduje natychmiastową wymagalność całego zadłużenia oraz obowiązek zapłaty odsetek za opóźnienie w wysokości odsetek umownych w wysokości czterokrotności kredytu lombardowego NBP, jednakże nie wyższych niż odsetki maksymalne stosownie doart. 481 § 21k.p.c.
Należy przy tym wskazać, iż wierzycielowi nie przysługują odsetki od ratalnych świadczeń za okres od daty wyroku do daty płatności poszczególnych rat, wobec czego żądanie w tym zakresie należało oddalić (uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów - zasada prawna z dnia 22 września 1970 r., III PZP 11/70, OSNC 1971/4/61, LEX nr 1158, zob. też uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZP 126/06, OSNC 2007/10/147, OSP 2010/4/44, Biul. SN 2006/12/9, LEX nr 203857).
Sąd uznał za zasadne odstąpienie od obciążania pozwanej kosztami procesu stosownie do przepisuart. 102 k.p.c.Zgodnie z powołanym przepisem, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztówalbo nie obciążać jej w ogóle kosztami.
Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2012 r. (I CZ 34/12, LEX nr 1232459), do kręgu " wypadków szczególnie uzasadnionych" w rozumieniuart. 102 k.p.c.należą okoliczności zarówno związane z samym przebiegiem procesu, jak i leżącena zewnątrz. Do pierwszych zalicza się np. charakter żądania poddanego rozstrzygnięciu, jego znaczenia dla strony, subiektywne przekonanie strony o zasadności roszczeń, przedawnienie, do drugich - sytuację majątkową i życiową strony, z zastrzeżeniem, że nie jest wystarczające powołanie się jedynie na trudną sytuację majątkową, nawet jeśli była podstawą zwolnieniaod kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Całokształt okoliczności, które mogłyby uzasadniać zastosowanie tego wyjątku powinny być ocenione z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia8 stycznia 2013 roku (I ACa 697/12, LEX nr 1281107), nie jest wystarczające powołanie się jedynie na trudną sytuację majątkową, nawet jeżeli była podstawą zwolnienia od kosztów sądowych. W postanowieniu z dnia 26 września 2012 r. (II CZ 100/12,  LEX nr 1232760) Sąd Najwyższy wskazał, iż ocena, czy w sprawie zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony należy do swobodnej decyzji sądu ze względu na konieczność zapewnienia poczucia sprawiedliwości oraz realizacji zasady słuszności.
W judykaturze ukształtowała się zasada, zgodnie z którą dla sięgnięcia do przepisuart. 102 k.p.c.nie jest wystarczające powołanie się na trudną sytuację majątkową strony, nawet jeśli była ona podstawą do zwolnienia od kosztów sądowych.
W niniejszej sprawie pozwana starała się spłacić zadłużenie w ratach, co wskazujena fakt, iż nie uchyla się od spłaty zadłużenia. Jednocześnie obciążenie jej kosztami procesu stanowiłoby znaczne obciążenie finansowe, które mogłoby rzutować na możliwość uregulowania raty zadłużenia. W tej sytuacji obciążenie jej kosztami procesu godziłobyw zasady słuszności oraz poczucie sprawiedliwości.
W tym stanie faktycznym należało orzec jak w sentencji.

ZARZĄDZENIE
(...)