Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III W 2561/15
Data wyroku: 2016-09-26 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

III W 2561/15

UZASADNIENIE
Na podstawie dowodów ujawnionych w toku rozprawy sąd ustalił co następuje:
obwinionyA. K.iK. K.prowadzili w przeszłości wspólną działalność gospodarczą. Następnie doszło między nimi do konfliktu, który skutkował brakiem wzajemnego rozliczenia finansowego. Pod blokiem zamieszkiwanym przez świadkaK. K.i jej męża, oskarżyciela posiłkowego,M. K., zaparkowany stał samochód m-kiR. (...), obwiniony zaś korzystał z samochodu m-kiM..
W dniu 04.03.2015 r.A. K.przyjechał samochodem m-kiM.pod blok pokrzywdzonych, Wraz z nim podjechał samochód laweta. Obwiniony zamierzał załadować samochódR.na lawetę, a następnie go zezłomować. Gdy zaistniałą sytuację spostrzegli małżonkowieK., zeszli na dół, by uniemożliwić zabranie samochoduR., nadtoK. K., roszcząca sobie prawa do pojazdu m-kiM.wsiadła od strony pasażera do tegoż pojazdu i nie chciała go opuścić. Pomiędzy trójką ww. osób rozpoczęła się kłótnia i szarpanina, w trakcie której padały niewybredne słowa i zarzuty co do wzajemnej nieuczciwości. Kierowca lawety odjechał (nie ustalono jego personaliów).A. K.usiłował wypchnąć z samochoduK. K..M. K.trzymał się samochodu.A. K.ruszał do przodu i do tyłu, po trzecim takim manewrzeM. K.przewrócił się, a siłą impetu drzwi pasażera zatrzasnęły się.A. K.odjechał,M. K.gonił za samochodem. Jako, iż pokrzywdzony znajdował się w świetle wyjazdu z parkingu, obwiniony zatrzymał samochód, włączył bieg wsteczny i zaczął cofać samochodem w kierunku zarówno wyjazdu jak iM. K..M. K.odskoczył, samochód prowadzony przez obwinionego odjechał z piskiem opon.M. K.udał się na komisariat przyul. (...), celem zgłoszenia uprowadzenia żony. Gdy był na komisariacie pod tenże komisariat podjechała prowadzona przez obwinionegoM.z samochodu wybiegł obwiniony, otworzył drzwi od strony pasażera i wyciągnął z pojazduK. M.. Pojazd zatrzymany został przezA. K.w miejscu obowiązywania znaku B-36 zakaz zatrzymywania pojazdów, z wyłączeniem dotyczącym samochodów służbowych Policji.
Powyższy stan faktyczny, ustalony został przez sąd na podstawie zeznań pokrzywdzonych, zeznań funkcjonariusza Policji oraz ujawnionych dokumentów, a zwłaszcza informacji uzyskanej z UM st.W.(k75-76), a częściowo również w oparciu o wyjaśnienia obwinionego.
Zaznaczyć należy, iż z uwagi na skalę konfliktu pomiędzy uczestnikami opisanych wyżej zdarzeń, sąd do wszystkich procesowych depozycji podszedł z ostrożnością. Zważył jednak, iż zeznania świadków małżeństwaK.co do zasady zasługują na wiarę, gdyż w sposób tożsamy (lecz nie identyczny, co mogłoby znamionować poczynienie przez nich ustaleń dotyczących treści zeznań) opisują przebieg zdarzeń będących przedmiotem postępowania. Zeznania przesłuchanego w sprawie funkcjonariusza Policji, wyjaśniły sądowi, co było podstawą do sformułowania wobec obwinionego drugiego zarzutu. Obwiniony co do zasady nie negował przebiegu zdarzeń, przedstawił jednak swą własną ich interpretację z której wynikało, że jego zachowanie stanowiło obronę przed napaściąK.iM..
Sąd zważył co następuje. Różnice zdań co do wzajemnych rozliczeń pomiędzy uczestnikami przedmiotowych wydarzeń, winny zostać rozstrzygnięte polubownie, względnie na drodze cywilnoprawnej. Niewłaściwym i niezgodnym z prawem było ruszenie przez obwinionego pojazdem w który otwarte na oścież były drzwi od pasażera. Powyższe w rzeczy samej spowodowało zagrożenie bezpieczeństwa stojącego przy pojeździe, od strony(...), a tym samym doprowadziło do wyczerpania dyspozycji art. 98 k.w. Również niezgodne z przepisami obowiązującego prawa było zatrzymanie pojazdu m-kiM.w strefie obowiązywania znaku zakazu B-36, co skutkować musiało, uznaniem, iż obwiniony zachowaniem swym naruszył normy stypizowane w art. 92 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy za powyższe czyny wymierzył obwinionemu karę łączną 500 zł. W ocenie sądu kara ta jest adekwatna do stopnia szkodliwości przypisanych obwinionemu czynów. Kara powyższa zgodna jest z zasadami sądowego wymiaru kary i w odczuciu społecznym winna ona zostać uznana za sprawiedliwą. Kara powyższa spełnia ustawowe wymogi w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej. Nie wykracza nadto poza możliwości finansowe obwinionego.
Sąd nie dostrzegł podstaw do zwolnieniaA. K.z obowiązku uiszczenia kosztów postępowania i obciążył go zarówno opłatą i zryczałtowanymi wydatkami w łącznej kwocie 150 złotych.