Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 1137/15
Data wyroku: 2016-03-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Chodkowski
Teza: uniewinnienie

Sygnatura akt VI W 1137/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 marca 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski
Protokolant:  Katarzyna Kraska
po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 roku
sprawy przeciwkoS. M.synowiA.iJ.z domuB.
urodzonego (...)weW.
obwinionego o to, że
w dniu 28.10.2014 r. ok. godz. 07:30 weW.naul. (...)kierujący pojazdem dostawczym m-kiI. (...)nr rej. (...)podczas omijania nie zachował bezpiecznego odstępu wskutek czego najechał na prawidłowo zaparkowane pojazdy m-kiS. (...)onr rej. (...), m-kiT. (...)onr rej. (...), m-kiF. (...)onr rej. (...)powodując jego uszkodzenie i straty w mieniu na szkodęE.iM. D.,M. R.,E.iA. D. (1), stwarzając zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw
******************

I
uniewinnia obwinionegoS. M.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku;

II
kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 28 października 2014r. około godz.07:00, naulicy (...)weW., na wysokości numeru(...), miało mieć miejsce zdarzenie drogowe, w którym uczestniczył samochód ciężarowy markiI. (...)- (...)onr rej. (...), kierowany przezS. M., samochód osobowy markiS. (...)onr rej. (...)zaparkowany przezM. D., samochód osobowy m-kiT. (...)onr rej. (...), którego właścicielem byłM. R.oraz samochód osobowy m-kiF. (...)onr rej (...), który użytkowałaA. D. (2), córka właściciela pojazduE. D..
S. M.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W złożonych wyjaśnieniach zaprzeczył, aby podczas prowadzenia samochodu ciężarowego, naulicy (...)weW., uszkodził zaparkowane tam samochody.
Tymczasem oskarżyciel publiczny zarzucił obwinionemu, że kierując samochodem dostawczym, poprzez niezachowanie bezpiecznego odstępu od omijanych pojazdów, doprowadził do kolizji, czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym,
Stanowisko oskarżyciela publicznego, jak wynika z analizy materiału dowodowego oraz głosów stron, oparte zostało na zeznaniachM. B., który jadąc za pojazdem obwinionego, widzieć miał, gdy ten uszkodził trzy kolejne zaparkowane po prawej stronie (w stosunku do kierunku jazdy) samochody.
Zeznania tego świadka były dla Sądu nieprzekonujące, z tego względu odmówił im wiarygodności.
W szczególności wskazać należy, że właściciele samochodów markiF. (...)(E. D.) orazT. (...)(M. R.) zaprzeczyli, aby ich pojazdy uległy uszkodzeniu w następstwie zdarzenia, do którego miało dojść z udziałem obwinionego. Trudno polemizować z tym stanowiskiem. Jako właściciele samochodów najlepiej zorientowani byli w ich stanie i skoro żadnych uszkodzeń nie stwierdzili, nie podejmowali jakichkolwiek działań, które byłyby uzasadnione w przypadku ich zaistnienia (zawiadomienie Policji, wniosek o odszkodowanie od ubezpieczyciela). Rzeczowo, konkretnie i szczerze przed Sądem zeznali, że ich pojazdy, wbrew twierdzeniomM. B., nie uczestniczyły w zdarzeniu drogowym (opisanym w zarzucie), które miało doprowadzić do uszkodzenia tychże pojazdów.
Okoliczność ta w istotny sposób dyskredytuje opisany przezM. B.przebieg wydarzeń. Jadąc za samochodem markiI., widzieć miał bowiem takie zachowanie obwinionego, które nie miało miejsca. Zachowaniu temu przeczy nie tylko obwiniony, ale przede wszystkim zaprzeczają mu właścicieleT.iF..
M. B.zeznał zatem o zdarzeniu, które nie miało miejsca, co pozwala kwestionować jego percepcję oraz umiejętność zapamiętywania i odtwarzania rzeczywistego przebiegu wydarzeń.
W odniesieniu do samochodu markiS. (...)odwołać się należy do opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków.
Na podstawie dokonanych analiz miejsca kolizji oraz zgromadzonej dokumentacji, w tym fotograficznej, stwierdził on bowiem, że przy tak rozległych uszkodzeniach samochodu należącego doM. D., na pojeździe markiI.powinny znajdować się ślady otarć oraz dojść do przeszczepienia lakieru zS.L..
Tymczasem, jak wynika z zeznań właściciela firmy transportowej, w której zatrudniony był obwiniony i tym samym bezpośredniego przełożonegoS. M., sytuacja taka nie miała miejsca.
Ł. W.stwierdził, że nic nie wie na temat zdarzenia z udziałem należącego do niego samochodu ( a zatem również o uszkodzeniach tego pojazdu). Zaakcentował przy tym, że samochódI.,S. M.zwrócił mu w takim samym stanie, w jakim ten mu go przekazał do użytkowania. Żadnych otarć, czy przeszczepienia lakieru w pojeździe nie widział, choć miał taką możliwość, gdyż pięć razy w tygodniu uczestniczył przy załadunku samochodu. Ten był przy tym koloru białego, na tym zaś kolorze, jak wynika z opinii biegłego, powinien utrwalić się ślad kontaktu z pojazdem o barwie ciemno zielonej. Ślad ten winien być przy tym widoczny i nie ulec zatarciu przez długi czas.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, brak bowiem okoliczności, które mogłyby negatywnie wpłynąć na ocenę tego dowodu.Ł. W.jest właścicielem samochodu markiI., nie miałby zatem żadnego interesu, aby pozbawić się ewentualnego odszkodowania z tytułu uszkodzenia pojazdu, którego dokonał jego pracownik i fakt ten ukrywać przed ubezpieczycielem i Sądem.
Mając powyższe rozważania na uwadze oraz dokonaną przez Sąd ocenę zeznańM. B., które uznał za niewiarygodne, Sąd stanął na stanowisku, że materiał dowodowy nie pozawala na nie budzące wątpliwości ustalenie, żeS. M.zachowaniem swoim stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym i doprowadził do kolizji, wedle opisu czynu zawartego w postawionym mu zarzucie. Z tego względu Sąd uniewinnił obwinionego od j popełnienia zarzucanego mu wykroczenia.
Wobec treści rozstrzygnięcia, kosztami postępowania Sąd obciążył Skarb Państwa (art.118 § 2 kpw).