Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1061/15
Data wyroku: 2016-05-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kochan
Słowa kluczowe: Naruszenie Nietykalności Cielesnej
Podstawa prawna: 157§1 kk

Sygn. AktIIK 1061/15 (1 Ds. 2322/15)

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
W., dnia 19 maja 2016 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia–Śródmieścia we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Kochan
Protokolant: Sylwia Sobczak - Piżuch
przy udziale --- Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Śródmieście
po rozpoznaniu sprawy:
M. M. (1)
synaJ.iB.z domuM.
urodzonego 19 listopada1985 r. weW.
PESEL: (...)
oskarżonego o to, że
w dniu 13 lipca 2015 roku weW., spowodował poprzez kopnięcie obrażenia ciałaE. O.w postaci złamania kości łokciowej prawej ręki, powodując naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres powyżej dni 7,
tj. o czyn zart. 157 § 1 k.k.

I
uznajeM. M. (1)za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa zart. 157 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 157 § 1 k.k.wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesza oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 3 (trzech) lat;

III
na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzeka od oskarżonego na rzeczE. O.nawiązkę w wysokości 5000 (pięć tysięcy) zł;

IV
zasądza od oskarżonego na rzeczE. O.420 (czterysta dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

V
na podstawieart. 627 k.p.k.orazart. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 210,01 (dwieście dziesięć 01/100) zł oraz wymierza opłatę w kwocie 120 (sto dwadzieścia) zł.

Sygn. akt II K 1061/15 (1 Ds. 2322/15)

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 13 lipca 2015r. ok. godz. 17.00E. O.próbował zaparkować przyul. (...)weW.samochodem markki(...)nr rej. (...). W tym celu zatrzymał kierowany przez siebie pojazd na pasie ruchu, chcąc cofnąć i tyłem wjechać na miejsce parkingowe. Za pojazdemE. O.zatrzymał się wówczas pojazd markiS. (...)prowadzony przez nieustalonego z imienia i nazwiska mężczyznę.E. O.wysiadł wówczas ze swojego pojazdu, podszedł do mężczyzny i poinformował go, że chce zaparkować prosząc jednocześnie o wycofanie pojazdu. W tym samym czasie za samochodemS. (...)stanął kierujący pojazdem markim.onr rej. (...)oskarżonyM. M. (1). Pomiędzy nim aE. O.doszło do głośnej wymiany zdań, w trakcie którejM. M. (1)wysiadł z samochodu i odepchnął rękomaE. O.. Następnie zaczął gonić uciekającegoE. O.wokół jego auta, a gdy ten przystanął, kopnął go w rękę, którąE. O.próbował zasłonić się przed nadchodzącym ciosem. Po uderzeniuE. O.M. M. (1)odjechał z miejsca zdarzenia.

Dowód:

- częściowo wyjaśnienia oskarżonego - k. 18, 52-53
- zeznania świadkaE. O.- k. 53-54, 59-60
- zeznania świadkaA. M.- k. 54-55, 63
Wezwane na miejsce zdarzeniaPogotowie (...)przewiozłoE. O.doWojewódzkiego Szpitala (...)weW., gdzie rozpoznano u niego złamanie skośne trzonu kości łokciowej prawej.
E. O.do dnia 16 lipca 2015 r. pozostał w szpitalu, gdzie w dniu 15 lipca 2015 r. poddany został zabiegowi operacyjnemu otwartego nastawienia i stabilizacji wewnętrznej płytką złamanej kości przedramienia. W dniu 16 lipca 2015 r.E. O.założono na rękę szynę unieruchamiającą.
Obrażenia doznane przezE. O., na skutek uderzenia przezM. M. (1), spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała inne niż określone wart. 156 § 1 k.k., trwające dłużej niż dni siedem -art. 157 § 2 k.k.
E. O.nie otrzymał żadnego odszkodowania z tytułu wyżej opisanego zdarzenia z dnia 13 lipca 2015 r. W dalszym ciągu ma problem ze skręcaniem ręki wzdłuż osi.

Dowód:

- zeznania świadkaE. O.- k. 53-54, 59-60

-

karta informacyjna z dnia 16 lipca 2015 r. z Wojewódzkiego Szpitala
(...)weW.- k.6
OskarżonyM. M. (1)ma 30 lat. Jest bezdzietnym kawalerem. Posiada wykształcenie podstawowe i wyuczony zawód spawacza. Oskarżony utrzymuje się z podejmowanych dorywczo prac na budowach osiągając z tego tytułu dochód ok. 1800 zł miesięcznie.
Oskarżony w przeszłości był karany sądownie za przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.oraz sześciokrotnie za przestępstwo kradzieży.

Dowód:

- dane  osobopoznawcze  - k.17
- dane o karalności - k. 23-25
Sąd zważył co następuje:
OskarżonyM. M. (1)w toku postępowania przygotowawczego (k.18) przyznał się do zarzucanego mu czynu wyjaśniając, iż w dniu 13 lipca 2015 r. kiedy przejeżdżałm.swojej matkiul. (...)weW., zrobił się przed nim zator. Oskarżony, jak wskazał, krzyknął do kierowcy pojazdu stojącego z przodu, na co ten odpowiedział mu ,,nie masz mózgu”. Zdenerwowany tym faktemM. M. (1)wysiadł z samochodu, podszedł do mężczyzny i kopnął go.
W toku postępowania przed Sądem oskarżony, przyznał się do zarzucanego mu czynu jedynie częściowo zaprzeczając, jakoby złamał pokrzywdzonemuE. O.rękę. Na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. (k.52-53) oskarżony wyjaśniał, iż na pewno nie połamał ręki pokrzywdzonemu, a co więcej, ,,nie dotknął go w ogóle”.
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego należy uznać za wiarygodne jedynie w części, tj. w zakresie, w jakimM. M. (1)w toku postępowania przygotowawczego przyznał, iż kopnął pokrzywdzonegoE. O.w rękę, którą ten próbował osłonić się przed ciosem. Powyższe znajduje bowiem potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie, a więc w konkretnych i spójnych ze sobą zeznaniach świadkówE. O.(k. 53-54, 59-60) iA. M.(k. 54-55, 63), a także w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego pokrzywdzonego (k.6). Wycofywanie się z tych stwierdzeń należy uznać za nieporadną i nieskuteczną linię obrony.
Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadkaE. O., który konsekwentnie wskazywał, iż w dniu 13 lipca 2015 r. kiedy próbował zaparkować przyul. (...)weW.pomiędzy nim, a oskarżonym doszło do wymiany zdań, w trakcie której oskarżony popchnął do, a następnie zaczął gonić dookoła samochodu pokrzywdzonego. Gdy pokrzywdzony zatrzymał się oskarżony próbował go kopnąć.E. O.próbował zasłonić się ręką przed zadanym przez oskarżonego kopnięciem, co spowodowało, iż uderzenie trafiło w rękę pokrzywdzonego. Pokrzywdzony w toku postępowania przed Sądem (k.54) rozpoznał oskarżonegoM. M. (1)jako osobę, która go kopnęła.
Wskazaną przezE. O.wersję wydarzeń w pełni potwierdziła świadekA. M., która jako osoba dla stron obca nie miała żadnego powodu aby bezpodstawnie obciążać oskarżonego. Świadek konsekwentnie zeznała, iż z okien zakładu fryzjerskiego, w którym pracuje widziała jak po krótkiej wymianie zdań oskarżony goni uciekającego na chodnik pokrzywdzonego, a następnie kopie go w rękę i ucieka. Świadek wskazała nadto, iż po zdarzeniu rękaE. O.była ,,spuchnięta i czerwona”. Zeznała również, iż spisała tablicę rejestracyjną pojazdu, którym poruszał się oskarżony. W toku postępowania przed Sądem (k.54) świadek rozpoznała oskarżonegoM. M. (1), jako sprawcę opisanego powyżej zdarzenia.
Wobec treści zeznań ww. świadków nie sposób uznać za wiarygodne wyjaśnieńM. M. (1)w części, w jakiej w toku postępowania przed Sądem wskazywał, iż nawet nie dotknął pokrzywdzonego, a już na pewno nie złamał mu ręki. Wersja przedstawiona przez oskarżonego nie znajduje absolutnie żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym zebranym w sprawie i – jak już zaznaczono - stanowi jedynie przyjętą przez oskarżonego linię obrony. Sąd nie znalazł również podstaw, aby odmówić wiarygodności informacjom zawartym w karcie leczenia szpitalnego, tym bardziej, iż w toku postępowania żadna ze stron nie kwestionowała wiarygodności i autentyczności tego dokumentu. Z karty tej jednoznacznie wynika, iż w wyniku zdarzenia pokrzywdzony doznał urazu w postaci złamania skośnego trzonu kości łokciowej prawej, który wymagał zabiegu operacyjnego w postaci otwartego nastawienia i stabilizacji wewnętrznej płytką, a więc, co oczywiste, oskarżony swoim zachowaniem spowodował naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonego trwające dłużej niż 7 dni.
Wątpliwości Sądu nie budzi również okoliczność, iż wyżej opisane obrażenia pokrzywdzonego powstały na skutek kopnięcia zadanego przez oskarżonego. Jak wskazali świadkowie,Pogotowie (...), które przewiozło pokrzywdzonego do szpitala zostało wezwane bezpośrednio po zdarzeniu. Nadto, świadekA. M.zeznała, iż po uderzeniu przez oskarżonego rękaE. O.była ,,spuchnięta i czerwona”. W ocenie Sądu niemożliwe jest nadto, aby pokrzywdzony miał złamaną rękę już wcześniej i z takim urazem jechał, a następnie usiłował zaparkować samochód.
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd nie znalazł również podstaw do kwestionowania wiarygodności danych osobopoznawczych uzyskanych od oskarżonego, danych o jego karalności uzyskanych z KRK.
W świetle dokonanych ustaleń faktycznych i przeprowadzonej oceny dowodów Sąd uznał, iż oskarżonyM. M. (1)swoim zachowaniem zrealizował ustawowe znamiona przestępstwa sankcjonowanego przepisemart. 157 § 1 k.k.
Dyspozycjęart. 157 § 1 k.k.wypełnia ten, kto powoduje u innej osoby naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia na czas powyżej 7 dni, inny niż określony wart. 156 § 1 k.k.Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iżM. M. (1)w dniu 13 lipca 2015r. kopnąłE. O.w rękę, w wyniku czegoE. O.doznał urazu w postaci wymagającego leczenia operacyjnego złamania skośnego trzonu kości łokciowej prawej. Uraz ten spowodował u pokrzywdzonego naruszenie czynności narządów ciała trwające dłużej niż 7 dni.
Mając na uwadze wszystkie elementy przedmiotowe i podmiotowe stopnia społecznej szkodliwości, w oparciu o przesłanki sądowego wymiaru kary wynikające zart. 53 k.k.Sąd uznał, iż współmierną do stopnia winy oskarżonego będzie kara pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy.
Sąd uznał przy tym, że dla osiągnięcia celów kary wystarczającym będzie orzeczenie tej kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Świadomość możliwości zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności powinna stanowić dla oskarżonego wystarczający bodziec do przestrzegania porządku prawnego. Wyznaczony 3 - letni okres próby powinien z kolei okazać się wystarczający dla zweryfikowania postawionej wobec oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Na podstawieart. 46 § 2 k.k.Sąd orzekł od oskarżonego wobecE. O.nawiązkę w wysokości 5 000 zł, a więc w wysokości o połowę niższej niż zadośćuczynienie wnioskowane przez samego pokrzywdzonego (k. 53). W tym miejscu należy wskazać, iż w realiach przedmiotowej sprawy precyzyjne ustalenie wysokości poniesionej przez pokrzywdzonego krzywdy było znacznie utrudnione, jeśli nie niemożliwe, zwłaszcza że nadal trwa rehabilitacja pokrzywdzonego. Celem postępowania karnego nie jest natomiast prowadzenie dalszego rozbudowanego postępowania dowodowego na okoliczność wysokości krzywdy poniesionej przez ofiarę przestępstwa. Okoliczność taką wziął pod uwagę ustawodawca, przewidując wart. 46 § 3 k.k.możliwość dochodzenia niezaspokojonej części roszczenia w drodze procesu cywilnego. Wobec powyższego Sąd orzekł odM. M. (1)na rzeczE. O.nawiązkę w wysokości 5 000 zł, a więc w granicach, zdaniem Sądu, odpowiadających wyrządzonej krzywdzie. Nawiązka w orzeczonym wymiarze, w ocenie Sądu, spełni swoją funkcję kompensacyjną, a nadto będzie stanowić dla oskarżonego dodatkową dolegliwość i z pewnością odniesie wobec niego skutek wychowawczy.
Z kolei na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.w zw. z § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia przedmiotowego postępowania, Sąd zasądził od oskarżonego na rzeczE. O.kwotę 420 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Na podstawieart. 627 k.p.k.orazart. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychSąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 210,01 zł oraz wymierzył opłatę w kwocie 120 zł.