Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
XIV Wydział Karny
Sygnatura akt: XIV K 866/12
Data wyroku: 2016-04-26 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt XIV K 866/12

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 15 marca 2016 r.
OskarżonyM. G.stanął pod dwoma zarzutami. Po pierwsze tego, że w okresie od 1 stycznia 2007 r. do sierpnia 2011 r. w mieszkaniu przyul. (...)wW., fizycznie i psychicznie znęcał się nad swoja małoletnią pasierbicą –M.J.w ten sposób, że wielokrotnie wszczynał awantury, podczas których stosował wobec niej przemoc fizyczną w postaci popychania, szarpania za ubranie i za włosy, ciągnięcia za uszy i uderzania ja pięścią w głowę oraz używał wobec niej słów powszechnie uznanych za obraźliwe, tj. popełnienia czynu zart. 207 k.k.Po drugie tego, że w dniu 29 listopada 2011 r w mieszkaniu przyul. (...)wW., bijąc pięściami po głowie, uderzając w ucho, szarpiąc za włosy i uszy oraz drapiąc swoja żonę –E. G., spowodował u niej naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, w postaci urazu głowy bez utraty przytomności oraz śladów zadrapań na tułowiu, tj. popełnienia czynu zart. 157 § 2 k.k.
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
M. G.iE. P. (1)(d.G.) od 7 października 2005 r. do 13 maja 2015 r. byli małżeństwem, z którego mają dwoje dzieci:M.(ur. (...)) iM.(ur. (...)). W okresie objętym zarzutem z pkt 1 strony zajmowały wspólnie mieszkanie, początkowo na(...)Ż.przyul. (...), od marca 2007 r. przyul. (...). Mieszkanie to stanowiło własnośćE. G., która nabyła je na własny rachunek z uwagi na problemy finansoweM. G.i zdolności kredytowej obojga. Wspólnie ze stronami mieszkała również córkaE. G.z pierwszego małżeństwa –M. J. (1)(ur. (...)).M. G.ma również dziecko z poprzedniego związku. Od dnia 14 lutego 2007 r. do 22 grudnia 2008 r. pomiędzy stronami istniał ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej, spowodowany wspomnianymi problemami. Między małżonkamiG.początkowo układało się dobrze.M. G.starał się dobrze wypełniać rolę męża, ale i ojca wobecM. J. (1), odprowadzał ją do szkoły, wyjeżdżał na wspólne wakacje. Z czasem jednak, gdy małżonkowie z dziećmi mieszkali naK., zaczęło się w związku psuć. Obie strony krzyczały na siebie, wyzywały się, wzajemnie poniżały, dochodziło też do przepychanek.M. G.stawiałM. J. (1)wysokie wymagania w ramach codziennych czynności wychowawczych, był surowy, wymagający, czynił też wytyki co do otyłości dziecka, niekiedy ubliżał jej. Wszystko to powodowało stan postępującego strachu dziecka i obawy przed ojczymem, oboje przestawali znajdować wspólny język.M. J. (1)już w czasie wczesnego dzieciństwa miała problemy ze zdrowiem, rozpoznano u niej zaburzenia napadowe niesklasyfikowane, wcześniej miała napady afektywnego bezdechu w okresie niemowlęcym. W czasie dojrzewania miała problemy psychologiczne, czyniła samookaleczenia, zaczęła korzystać z pomocy psychologa szkolnego oraz uczęszczała do poradni psychologicznej. Było to związane z sytuacją domową, szkolną oraz osobistą (o charakterze adaptacyjnym). Dziewczynka była silnie związana z matką, choć z biologicznym ojcemM. J. (2)miała dobre relacje.M. J. (1)obierała punkt widzenia matki, w tym pogłębiającą się wrogość doM. G., wzmacniała swój negatywny stosunek do ojczyma, co zaostrzyło się w czasie trwania sprawy rozwodowej. Strony traktowały i nadal traktują własne dzieci jako karty przetargowe do wzmocnienia własnej argumentacji w ramach trwającego wciąż, pomimo zakończenia sprawy rozwodowej, konfliktu; wzajemnie obarczają się zniszczeniem życia, angażując w konflikt rodziny, znajomych, Ośrodek Pomocy(...), psychologów. Obie strony oskarżały się o wzajemnie o znęcanie się, wdrażały procedury Niebieskiej karty, nagrywały się. W okresie zarzutu w mieszkaniu nie interweniowałaP.. W dniu 26 czerwca 2014 r. Sąd Okręgowy Warszawie Wydział VI Cywilny Rodzinny-Odwoławczy rozwiązał małżeństwo przez rozwód uznając winę obojga małżonków.
/dowody osobowe:k. 221-223, k. 244-247 – częściowe wyjaśnienia oskarżonego, k. 295-298, k. 321-329 – częściowe zeznaniaE. G., k. 46v.-47v., k. 529-533, k. 645-652 – częściowe zeznaniaM. J. (1), k. 38v.-39 – zeznaniaM. W. (1), k. 41v.-42, k. 388-390 – zeznaniaD. L., k. 119v-120, k. 552-553 – zeznaniaM. J. (2), k. 121v.-123, k. 124v.-128, k. 554-556 – częściowe zeznania matki oskarżonegoA. Ł., k. 129v.-130, k. 557-558 – zeznaniaS. B., k. 138v.-139, k. 847-848 – zeznaniaA. S., k. 140v.-141 – zeznaniaG. B., k. 368 – zeznania dzielnicowegoŁ. D., k. 386-387 – zeznaniaB. P., k. 387-388 – zeznaniaM. N., k. 848-851 – zeznaniaB. I., k. 880-881 – zeznaniaM. M. (3), k. 937-940 – zeznaniaŁ. P., k. 940-943 – częściowe zeznania psychoterapeutkiJ. S. (1), k. 1062-1063 – zeznania pracownika(...)uJ. S. (2), k. 1064-1065 - zeznaniaM. W. (2), k. 1082-1083 – zeznania kuratoraK. W., k. 1127-1127v. – zeznaniaM. B., k. 1033-1035, k. 1127v-1128 – zeznania kuratoraA. K. (1), jak również zeznania odczytane w trybieart. 392 § 1 k.p.k., tj.:M. J. (3)z k. 427-430,T. J.z k. 461-464,J. D.z k. 464-465,A.K.z k. 515-516,K. M.z k. 522-523,A. O.z k. 523a-525,Ł. D.z k. 525-526;dowody z dokumentów, tj.:danych z(...)(k. 11), dokumentacji medycznej (k. 23-24), informacji z(...)(k. 25-26); opinii sądowo – lekarskiej (k. 54-55); odpisów aktów urodzenia (k. 93-94); kopii wypisów aktów notarialnych (k. 96-101); postanowienia (k. 107), dokumentacji medycznej dotyczącejM. J. (4)(k. 108); protokołu oględzin (k. 142), wyroku (k. 188-189), sprawozdania kuratora (k. 239-242), zestawienia transakcji bankowych (k. 272-273), umowy (k. 274-279) z załącznikami (k. 280-286) i aneksem (k. 287), zestawienia transakcji (k. 288-290), informacji ze spółdzielni (k. 291-293), pozwu o rozwód (k. 415-417), odpisu aktu małżeństwa (k. 418), odpowiedź na pozew (k. 421-424); protokołu posiedzenia w sprawie rozwodowej (k:427-433); postanowienia (k. 434); opinii RODK (k. 441-446); wyroku w sprawie o alimenty (k. 472-473); pisma z(...)(k. 480-481); dokumentacji bankowej (k. 482-484); zawiadomienia o wszczęciu egzekucji komorniczej (k. 485); pism prywatnych (k. 624-626); informacji zZespołu (...)(k. 662), dokumentacji dotyczącej niebieskiej karty (k. 663-667, k:674-679, k. 683, k. 687, k. 688,690-692, k. 694-695, k. 697-700, k. 702-705, k. 707-708), informacji ze szkoły dot.M. J. (1)(k. 730), dokumentacji medycznej (k. 731-733), danych z(...)(k. 876-878), kopii wyroku rozwodowego (k. 888-889), dokumentów prywatnych (k. 894-905); notatek kuratora (k. 960-961, k. 962), postanowienia (k. 963-966), intercyzy (k. 967-969), uzasadnienia wyroku rozwodowego (k. 990-1000); wyroku rozwodowego Sądu Apelacyjnego w Warszawie (k. 1095), danych z(...)(k:(...)- (...)),dowody pośrednie:opinie sądowo-psychologiczne, ocenione każde z osobna, jak i łącznie przez pryzmat okoliczności zart. 201 k.p.k.w aspekcie wytycznych zart. 7 k.p.k./
W dniu 29 listopada 2011 r., już w czasie trwania sprawy rozwodowej, po wydaniu postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, w mieszkaniu przyul. (...)wW.około godz. 10:30 doszło do kolejnej awantury pomiędzy małżonkami na tle znów prozaicznego powodu – wyjścia matki z dziećmi na spacer. W jej toku małżonkowie w obecności dzieci wzajemnie się zaczęli wyzywać, używali słów powszechnie uznanych za obelżywe, atmosfera stawała się coraz bardziej napięta. W momencie, gdyE. G.powiedziała, żeM. G.nigdzie z nimi nie pójdzie, ten zdenerwował się i zaczął wyrywać jej młodszą córkę, uderzając przy tym pięściami po głowie, szarpał ją za włosy, uszy, drapał. Bezpośrednio po tym zdarzeniuE. G.wybiegła na klatkę schodową i zaczęła głośno krzyczeć „pomocy, ratunku”. Krzyki usłyszała sąsiadka z dołuM. P.(sędzia WSA w Warszawie), która wyszła z mieszkania i udała się na górę. Pod drzwiami mieszkania stron spotkała zapłakanąE. G., które przekazała jej, że została pobita przez męża. W pewnym momencie drzwi do mieszkania otworzyłM. G., który stwierdził, że żona histeryzuje, a następnie spokojnie wyszedł z córką z mieszkania na spacer.M. P.wezwała wówczas na prośbęE. P. (2)(o godz. 10:41:08). Przybyli na miejsce policjanciR. O.iŁ. R.przeprowadzili rutynową interwencję, na prośbęE. G.wezwali pogotowie ratunkowe, dostrzegli też ślady zadrapania na dekolcie pokrzywdzonej. W wyniku ingerencji w integralność cielesnąE. G.,M. G.spowodował u niej naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, w postaci urazu głowy bez utraty przytomności oraz śladów zadrapań na tułowiu.
/k. 2v., k. 22, k. 298, k. 322-323 – zeznaniaE. P. (1)(G.); k. 47, k. 647-648 – zeznaniaM. J. (1), k. 11 – dane z(...); k. 23 – karta czynności ratunkowych, k. 24 – zaświadczenie lekarskie, k. 29v.-30, k. 366-367 – zeznaniaM. P., k. 43v., k. 367-368 – zeznaniaR. O., k. 54-55 – opinia sądowo-lekarska, k. 105-106 – pismo prywatne, k. 387 – zeznaniaB. P., k. 437-438 – pismo oskarżonego doKPU.odnoszące się do zdarzenia z dnia 29 listopada 2011 r., k. 1064-1065 – zeznaniaM. W. (2), k. 937-940 – zeznaniaŁ. P./
OskarżonyM. G., obecnie 44 lata, o wykształceniu wyższym, z zawodu dziennikarz, rozwiedziony, posiadający troje dzieci, na które płaci alimenty, utrzymujący się z oszczędności i pomocy z(...), bez majątku, nie karany (k. 65-65v., k. 220 – dane osobo-poznawcze, k. 67, 1059, 1156 karty karne):
- przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym (k. 65-66), nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień;
- przed Sądem (k. 220-223, k. 244-247, k. 881-882) oskarżony również zaprzeczył popełnieniu przestępstw zarzucanych mu w akcie oskarżenia, złożył obszerne wyjaśniania.
Oskarżony przed Sądem podał m. in., że znęcanie się nadM.J.nie miało miejsca. W swoich wyjaśnieniach opisał w jakich okolicznościach poznał swoją żonęE. P. (1)i jej córkę z poprzedniego małżeństwa -M. J. (1). Podał, iż po krótkim czasie od poznaniaE. P. (1)zamieszkali razem w jego mieszkaniu naŻ.wraz z jej 9 letnią córką. Opisał, iż jego relacja zM.J.była dobra, dziewczynka zwracał się nawet do niego „tato” pomimo, iż miała swojego biologicznego ojca, z którym była związana. Oskarżony podał, iż odwoziłM. J. (1)do szkoły, do lekarzy, opiekował się nią oraz częściowo ją utrzymywał. Sytuacja zmieniła się po ślubie jego zE. P. (1). Od tego czasuM. J. (1)stała się wobec niego nieuprzejma i opryskliwa. Jej negatywne zachowanie wobec oskarżonego narastało po powrotach z wizyt u jej ojca, który nie pogodził się z utratą rodziny. Wtedy też wracała pełna agresji i eskalowała sytuacje konfliktowe. Podał, iż razem z żoną próbowali zażegnać ten konflikt, w którym znaczącą rolę odgrywał ojciecM., jednakże bezskutecznie. Oskarżony opisał, iż w sierpniu 2007 r. wprowadzili się we trójkę do nowego mieszkania zakupionego na kredyt zaciągnięty przezE. P. (1)(d.G.), jego mieszkanie było wynajmowane a czynsz przeznaczany na spłatę połowy raty kredytu.E. P. (1)(d.G.) w lutym 2008 r. zaszła w ciążę. Opisał także ich sytuację finansową, okoliczności zawarcia umowy ustanawiającej rozdzielność majątkową, a następnie przywrócenie wspólności majątkowej małżeńskiej. Podał, także, iż nie był świadomy, że zakupione przez żonę mieszkanie na kredyt nie stanowiło ich współwłasności. Oskarżony wyjaśnił, iż wewrześniu (...) urodziło sięich wspólne dziecko. Od tego czasu jego relacje zM.J.zaczęły się psuć. Była agresywna, a jej agresja narastała od kiedy żona była w ciąży.M. J. (1)była zazdrosna o nowo narodzone dziecko. Wszczynała awantury z powodu mniejszego zainteresowania matki jej osobą. Podał, iż w domu były kłótnie, które próbował łagodzić ale jego prośby odbierała jak atak na jej osobę. Podał, iżM.nie wywiązywała się ze swoich obowiązków domowych, nie pomagała w domu, nie sprzątała także swojego pokoju. Nie gasiła światła, lała godzinami wodę w łazience. Podał, iżM.nie była nauczona dyscypliny, dlatego też on zaczął od niej wymagać i chciał ją nauczyć współżycia w rodzinie. Wskazał, iż zdarzyło się, że musiał zastosować przemoc wobecM., w ten sposób, iż ją odciągał od siebie gdy ona się na niego rzucała ale nie było to związane z sytuacją konfliktową. Oskarżony podał, iż nie chciał aby jego dzieci wychowywały się w atmosferze ciągłej awantury. Prosił swoją ówczesną żonę o reagowanie na zachowanieM. J. (1), która na początku zwracał jej uwagę. Nawet byli razem u psychologa zM.. Jednakże później,E. P. (1)(d.G.) stawała po stronie swojej córki. Oskarżony podał, iż nie był on autorytetem w domu, a jego ówczesna żona wraz zM.J.stworzyły koalicję przeciwko niemu. Podkreślił, iż postawione mu zarzuty są bezpodstawne, a wszystkie oskarżenia zaczęły się od momentu wniesienia przezE. P. (1)(d.G.) pozwu rozwodowego do sądu i przydzielenia oskarżonemu do korzystanie jednego pokoju. Podkreślił, iż w pozwie rozwodowym nie było żadnych informacji o znęcaniu się nadM.J.i o podejmowaniu przez policję interwencji w miejscu ich zamieszkania. Podał, iż eskalacja konfliktu ma związek z sytuacją okołorozwodową, w którąE. P. (1)(d.G.) zaangażowała swoją córkęM. J. (1). Wskazał nadto, iżM. J. (1)nawet podczas zeznań w związku ze sprawą rozwodową podała, iż chciała przyspieszyć rozwód i pozbyć się oskarżonego z domu. Ponadto jemu też oświadczyła, iż to on jest jej problemem i gdy się wyprowadzi to problem zniknie. Oskarżony wyjaśnił, iż świadkiem zachowańM. J. (1)była jego mama, która widziała furie dziewczyny, podczas której potrafiła niszczyć szafę, rozwalać rzeczy w pokoju, kopać w odkurzacz. W jego ocenieM. J. (1)powinna być pod opieką psychologa. Podał też, iż w rodzinie w okresie zarzutu nie były prowadzone procedury Niebieskiej Karty. Niebieska Karta została założona przez jego żonę w wyniku zdarzenia z dnia 29 listopada 2011 r., natomiast on założył Niebieską Kartę po zdarzeniu z dnia 14 października 2012 r. Odnosząc się do zdarzenia z dnia 29 listopada 2011 r. podał, iż tego dnia wraz z ówczesną żoną i ich wspólną córką mieli iść na spacer. Będąc w pokoju usłyszał jak jego żona szarpie córkę i krzyczy na nią. Wobec tej sytuacji zagregował, natomiast jego żona wypchnęła córkę za drzwi i je przymknęła. Wywiązała się miedzy nimi awantura. Jego ówczesna żona podrapała go wtedy a on ją złapał delikatnie za uchu. Zapytał wtedy córkę z kim chce iść, a dziecko odpowiedziało, że z nim. Jego żona wybiegła na korytarz zaczęła krzyczeć wołając o pomoc ale nikt nie zareagował. Żona uprzedziła go, że dzwoni na policję ale telefon wypadł jej z ręki. Gdy wychodził z dzieckiem z domu spotkał sąsiadkę, do której żona krzyczała, że została pobita przez oskarżonego. Oskarżony wtedy odpowiedział, iż jest to prowokacja związana ze sprawą rozwodowa, która toczy się pomiędzy nimi. Oskarżony podał, iż następnie odwiózł córkę do swojej mamy a sam poszedł na policję i przedstawił zdarzenie, które w jego ocenie żona wykorzysta do sprawy rozwodowej przeciwko niemu.
Jak zostało wyżej nadmienione oskarżonyM. G.nie był dotychczas karany (k. 67, 1059, 1156 – karty karne).
Sąd zważył:
M. G.stanął pod dwoma zarzutami. Po pierwsze tego, że w okresie od 1 stycznia 2007 r. do sierpnia 2011 r. w mieszkaniu przyul. (...)wW., fizycznie i psychicznie znęcał się nad swoją małoletnią pasierbicą –M.J.w ten sposób, że wielokrotnie wszczynał awantury, podczas których stosował wobec niej przemoc fizyczną w postaci popychania, szarpania za ubranie i za włosy, ciągnięcia za uszy i uderzania ją pięścią w głowę oraz używał wobec niej słów powszechnie uznanych za obraźliwe, tj. popełnienia czynu zart. 207 k.k.Po drugie tego, że w dniu 29 listopada 2011 r w mieszkaniu przyul. (...)wW., bijąc pięściami po głowie, uderzając w ucho, szarpiąc za włosy i uszy oraz drapiąc swoja żonę –E. G., spowodował u niej naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, w postaci urazu głowy bez utraty przytomności oraz śladów zadrapań na tułowiu, tj. popełnienia czynu zart. 157 § 2 k.k.
W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak było podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzuconego aktem oskarżenia występku znęcania się nad małoletnią pasierbicą –M.J.. Brak było również podstaw do uznania, że zachowanie oskarżonego w stosunku doM. J. (1)wyczerpało znamiona innego czynu zabronionego.
Zdaniem Sądu, jednocześnie zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozostawiał najmniejszych wątpliwości co do sprawstwa i winyM. G.w zakresie zachowania z dnia 29 listopada 2011r. kwalifikowanego na podstawieart. 157 § 2 k.k.polegającego na spowodowaniu wskazanych powyżej obrażeń ciała pokrzywdzonejE. G.w trakcie awantury jaka miała miejsce wmieszkaniu nr (...)przyul. (...).
W pierwszej kolejności, Sąd widzi potrzebę odniesienia się do kwestii znęcania się oskarżonego nad swoją małoletnią pasierbicą –M.J..
Sformułowana wart. 2 § 2 k.p.k.zasada prawdy materialnej wprowadza w procesie karnym wymóg opierania wszelkich rozstrzygnięć na zgodnych z prawdą ustaleniach faktycznych, przez które rozumie się ustalenia udowodnione, czyli takie, gdy w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzonemu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny. Obowiązek udowodnienia odnosić należy jednak tylko do ustaleń niekorzystnych dla oskarżonego, jako że on sam korzysta z domniemania niewinności (art. 5 § 1 k.p.k.), a nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na jego korzyść (art. 5 § 2 k.p.k.). Ze względu na te zasady wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne zarówno wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, jak i wtedy gdy nie udowodniono, że jest on winny popełnienia zarzucanego mu czynu przestępnego. W tym ostatnim wypadku wystarczy zatem, że twierdzenia oskarżonego, negujące tezy aktu oskarżenia, zostaną uprawdopodobnione. Wyrok uniewinniający musi jednak zapaść również i w takiej sytuacji, gdy wskazywana przez oskarżonego teza jest co prawda nieuprawdopodobniona, ale też nie zdołano udowodnić mu sprawstwa i winy. Należy podkreślić, że walor prawny uniewinnień z różnych powodów jest taki sam, ponieważ polskie prawo karnoprocesowe nie przewiduje tzw. wyroków pośrednich, czyli pozostawiających daną osobę w stanie ciągłego podejrzenia (zob.wyrok SN z dnia 28 marca 2008r., II KK 484/07).
Wyjaśnienia oskarżonego wespół z pozostałymi dowodami Sąd ocenił w oparciu o regułyart. 7 k.p.k., zgodnie z którymi Sąd ocenia dowody swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, jak i wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego.
Na wstępie, należy podkreślić, że Sąd nie miał wątpliwości co do faktu, że między oskarżonym a pokrzywdzonąM.J.dochodziło we wskazanym w zarzucie okresie do nieporozumień, awantur, w których oboje brali czynnie udział i które oboje wywoływali (inicjowali), w znakomitej mierze nieintencjonalnie. Jednocześnie zarówno oskarżony jak też pokrzywdzonaM. J. (1)wzajemne obwiniali się o taki stan rzeczy, zaś w konflikt zaangażowani byli pozostali uczestnicy. W złożonych relacjach procesowych po obu stronach widoczna była próba minimalizowania własnej postawy względem drugiej strony. Oceniając jednak wyjaśnienia oskarżonego pod kątem jego podanych relacji w zakresie nieprzyznania się do zarzutu znęcania się fizycznego oraz psychicznego nad pasierbicą, należało dać wiarę oskarżonemu w części, a to z następujących powodów.
Zdaniem Sądu, bezspornym było, że stosunki pomiędzyM.J.a oskarżonymM. G.zaczęły się pogarszać od kiedy zamieszkali całą rodziną naK., a dziewczynka weszła w okres dojrzewania co wiąże się z tendencją do buntu. Od tego czasuM. J. (1)trudno było zaakceptować wysokie wymagania stawiane jej przez ojczyma, który dyscyplinował ją, angażował ją w obowiązki domowe i narzucał jej sposób spędzania wolnego czasu.M. J. (1)nie podporządkowywała się poleceniom oskarżonego, nie kryła się ze swoimi uczuciami wobec niego co prowadziło do wzajemnej niechęci. Oskarżony z kolei w reakcji na zachowanieM. J. (1)dokuczał jej mówiąc, że jest pulchna i śmieszna, krytykował ją. Dochodziło między nimi do nieporozumień i kłótni.E. P. (1)(d.G.) w sytuacjach konfliktowych stawała w znakomitej większości przypadków po stronie córki, co prowadziło z kolei do kłótni pomiędzy małżonkami i do psucia się relacji pomiędzy nimi, prowadzącego do rozwodu.
Przy ocenie wyjaśnień oskarżonego w zakresie w jakim nie przyznał się do psychicznego i fizycznego znęcania się nad pokrzywdzoną Sąd kierował się naczelną w prawie karnym procesowym zasadą domniemania niewinności. Istotą omawianej zasady jest dyrektywa, że oskarżony musi być traktowany jako niewinny niezależnie od przekonania organu procesowego. Konsekwencją tej zasady jest fakt, że materialny ciężar dowodu winy spoczywa na oskarżycielu, który ponosi także ryzyko nieudania się dowodu. Oskarżony nie musi udowadniać, że jest niewinny. Wyrok uniewinniający oskarżonego powinien zapaść zarówno wtedy, gdy wykazana została jego niewinność, jak i wtedy, kiedy wprawdzie nie zostanie udowodniona jego niewinność, ale także nie zostanie udowodniona jego wina (Paprzycki L. K., Grajewski J., Steinborn S.,Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz do art. 1-424, 2013 LEX). Trafny więc jest pogląd, że sąd nie ma obowiązku poszukiwania z urzędu dowodów wspierających oskarżenie, gdy dowody dostarczone przez oskarżyciela nie wystarczą do skazania, a on sam do ich uzupełnienia nie dąży (tak SA w Katowicach II AKa 33/07, OSN Prok. i Pr. 2007, nr 11, poz. 23).
W odniesieniu do zachowania oskarżonego względem pasierbicyM. J. (1)w podanym w zarzucie okresie należało dać wiarę oskarżonemu, że faktycznie w tym czasie nie doszło z jego strony do zachowania wypełniającego znamionaart. 207 § 1 k.k.Świadczy o tym łączna analiza wszystkich informacji dowodowych w sprawie, oceniona przez pryzmat badania znamienia strony przedmiotowej typu czynu zabronionego zart. 207 § 1 k.k., tj. „znęcania się”.
W ocenie Sądu, depozycjeE. P. (1)(d.G.) i pokrzywdzonejM. J. (1)nie stanowią wystarczającej podstawy do sformułowania wniosku, iż oskarżony faktycznie zrealizował swym zachowaniem wobec pasierbicy znamiona występku zart. 207 § l k.k.w okresie objętym a/o.
Analiza zeznańE. P. (1)(d.G.) pokazuje wprawdzie w jaki sposób nawarstwiały się pomiędzy oskarżonym aM.J.nieporozumienia, w znacznej części wynikające ze zmiany nastawieniaM. J. (1)wobec oskarżonego, która w pewnym momencie nie chciała zwracać się do oskarżonego „tato” a oskarżony nie chciał się zgodzić, aby pasierbica zwracała się do niego po imieniu oraz braku odpowiedniej komunikacji pomiędzy nimi w zakresie wyrażania swych potrzeb oraz oczekiwań wobec drugiej osoby. Należy przypomnieć, że dla zaistnienia znamion przestępstwa zart. 207 § 1 k.k.konieczne jest nie tylko wykazanie negatywnie postrzeganych przez pokrzywdzoną działań czy też zaniechań oskarżonego, ale nadto kierunkowości w tymże zachowaniu, które stanowić ma wyraz chęci zadania ponadprzeciętnego cierpienia psychicznego lub fizycznego innej osobie i w tymże właśnie celu jest podejmowane. W ten sposób zdefiniowanego zachowania oskarżonego w okresie zarzutu Sąd nie dopatrzył się dokonując analizy materiału dowodowego. Oczywistym jest na kanwie wypowiedzi stron, iż ich relacje w okresie z a/o były oschłe, zaś wzajemna niechęć prowadziły do nieporozumień, spięć czy nawet kłótni pomiędzy nimi.
PokrzywdzonaM. J. (1)a także jej matkaE. P. (1)(d.G.) jednak bezkrytycznie podchodziły do lekceważącego i niestosowanego zachowania małoletniej wobec oskarżonego, które to właśnie spowodowało złe relacje jakie panowały pomiędzy nią i ojczymem. Pokrzywdzona i jej matka podnosiły, iż oskarżony znęcał się nadM.J.ponieważ stawiał jej wysokie wymagania w ramach codziennych czynności wychowawczych, był surowy, wymagający, czynił też wytyki co do otyłości dziecka, niekiedy ubliżał jej. W przekonaniu Sądu, powyższe spostrzeżenie, aczkolwiek trafne, nie implikuje jednak jednocześnie stwierdzenia, iż zachowania oskarżonego, choćby stanowiące nieadekwatne do poszczególnych sytuacji reakcje, w okresie objętym zarzutem rzeczywiście były celowym jego działaniem, którym chciał on przysporzyć pokrzywdzonej cierpień psychicznych lub fizycznych. W ocenie Sądu, materiał dowodowy nie dostarczył wystarczających podstaw do takiego wnioskowania. Judykatura oraz doktryna wskazują jednoznacznie, iż znęcanie psychiczne może wchodzić w grę m.in. w przypadku: lżenia, wyszydzania, upokarzania, znieważania, straszenia, gróźb bezprawnych, sprowadzania do mieszkania osób nieakceptowanych przez domowników (np. prostytutek czy przestępców), jednocześnie akcentuje się, iż znęcanie się należy interpretować w dużym stopniu obiektywnie, gdyż dla przyjęcia lub odrzucenia wystąpienia tego znamienia nie jest wystarczające samo odczucie pokrzywdzonego, a miarodajne jest jedynie hipotetyczne odczucie wzorcowego obywatela, czyli człowieka o właściwym stopniu socjalizacji i wrażliwego na krzywdę drugiej osoby. O przyjęciu znęcania się rozstrzygają więc społecznie akceptowane wartości wyrażające się w normach etycznych i kulturowych. Podkreśla się szczególnie, iż o uznaniu za „znęcanie się” zachowania sprawiającego ból fizyczny lub cierpienia psychiczne ofiary powinna decydować ocena obiektywna, a nie subiektywne odczucie pokrzywdzonego. Za „znęcanie się” nie można uznać zachowania się sprawcy, które nie powoduje u ofiar poważnego bólu fizycznego lub cierpienia moralnego.
E. P. (1)(d.G.) w złożonym na policji zawiadomieniu o przestępstwie opisywała w głównej mierze zachowania oskarżonego względem niej, natomiast w aspekcie znęcania się nadM.J.stwierdziła jedynie, że od 2007 r. oskarżony zacząłprzejawiać agresywne zachowania(podkr. Sądu) wobec jej córki. Początkowo miał szydzić z jej wyglądu, mówić że jest brzydka, jest brudasem i gnidą. Z treści wspomnianego zawiadomienia wynika, że oskarżony miał kilkakrotnie bićM. J. (1)pięściami po głowie, ciągnąć ją za uszy, popychać, ciągnąć za włosy. W złożonym zawiadomieniuE. P. (1)(d.G.) stwierdziła, iż oskarżony nękał psychicznie jej córkęM. J. (1), upokarzał ją i bił a sytuacja ta trwała nieprzerwanie od 2007 r.
W złożonych przez świadka w dniu 11 stycznia 2012 roku zeznaniach,E. P. (1)(G.) stwierdziła, że relacjeM. J. (1)z oskarżonym były trudne, ale poprawne, zmieniły się kiedyM. J. (1)zaczęła się mu przeciwstawiać. Wtedy też oskarżony zaczął być złośliwy wobecM. J. (1), uszczypliwy i krytyczny wobec jej wyglądu. Twierdziła, iż z powodu takiego traktowania przez oskarżonegoM. J. (1)dokonywała samookaleczeń.E. P. (1)(d.G.) twierdziła, iż oskarżony w lutym 2011 r. podczas awantury zM.J., przepychał się z nią i uderzył ją pięścią w głowę, lecz nie była tego świadkiem. Twierdziła także, iż oskarżony już wcześniej używał przemocy fizycznej wobec jej córki, popychając ją, uderzając po głowie. Sytuacja ta trwała od 2007 r. do sierpnia 2011 r.
W kolejnych zeznaniach złożonych przez świadkaE. P. (1)(d.G.) przed Sądem zauważalny jest brak konsekwencji i rozbieżność w stosunku do wyżej opisanych zachowań oskarżonego oraz eskalacja jej zeznań.E. P. (1)(d.G.) skupiła się na opisaniu sytuacji rodzinnej oraz statusie materialnym. Odnośnie zachowań oskarżonego wobecM. J. (1)podała, iż oskarżony nie akceptowałM., ale starał się odnaleźć w nowej i trudnej dla siebie sytuacji. Za chwilę zaś podawała, iż oskarżony stosował wobecM.przemoc psychiczną już od okresu, kiedy wprowadziły się do mieszkania oskarżonego naŻ.. Zaobserwowała wtedy jak oskarżony wyśmiewa się z jej wyglądu, zachowania, znajomych. Jednakże pierwszy przejaw negatywnego zachowania oskarżonego wobec jej córki zauważyła dopiero po urodzeniu ich wspólnego dziecka w 2008 r. Stwierdziła, iż oskarżony wobecM. J. (1)pierwszy raz użył przemocy fizycznej w 2008 r., która eskalowała w czasie. Podała, iż w jej ocenie w okresie zarzutu było kilkanaście przejawów przemocy fizycznej wobecM. J. (1), lecz nie umiała ich skonkretyzować i umiejscowić w czasie, a nadto nie była ich świadkiem. Przytoczyła jeden epizod, kiedy po powrocie od lekarza zastała straszną awanturę, podczas której oskarżony wyzywał jej córkę, bił ją na oczach drugiej córki Milenki. NatomiastM.broniła się przed atakiem oskarżonego. Kolejna sytuacja z pobiciem miała mieć miejsce pod jej obecność w domu, jednakże jak twierdziła nic nie słyszała.
Podkreślić należy, że świadekE. P. (1)(d.G.) w swoich zeznaniach nie przytaczała niewłaściwego zachowaniaM. J. (1)wobec oskarżonego, była wobec niej bezkrytyczna. Podała jedynie, iż „odpyskiwała się” oskarżonemu, gdy ten zwracał jej uwagę, ale w jej ocenie takie zachowanie nie było niczym niestosownym. W swoich relacjach córkę stawiała jako ofiarę zachowania oskarżonego. W zeznaniach świadka nie pojawia się też wskazanie jakie obrażenia miała odnosićM. J. (1)w wyniku stosowanej wobec niej przemocy fizycznej przez oskarżonego, z której opisu wynikało, że była to przemoc wręcz brutalna. Pomimo, iż oskarżony miał uderzać pięściami małoletnią po głowie jak twierdziła, nigdy jako matka nie udała się z dziewczynką do lekarza celem wykonania badań sprawdzających jej stan zdrowia, nigdy też nie wzywałaP..
ZeznaniaE. P. (1)(d.G.) Sąd uznał za niewiarygodne w odniesieniu do opisywanych przez nią zachowań oskarżonego w stosunku do jej córkiM. J. (1), a mianowicie bicia, szarpania, ciągnięcia za uszy, uderzania pięścią po głowie i ich powtarzalności, gdyż stoją w sprzeczności z zeznaniami samej oskarżycielki posiłkowej i pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym.E. P. (1)zachowanie oskarżonego opisywała w lakoniczny i ogólnikowy sposób, nie potrafiła opisać szczegółów zdarzeń pomimo, ich powtarzalności, nie wskazywała na obrażeniaM. J. (1), brak było konkretów. Ponadto – jak zostało wskazane wyżej –E. P. (1)nie prosiła nikogo o pomoc pomimo uciążliwości i drastyczności zachowania oskarżonego wobec jej dziecka, co wydaje się nieracjonalne. Nielogicznym jest też to, że jako matka akceptowałaby takie zachowania oskarżonego wobec własnego dziecka. W tym miejscu należy zauważyć, że zaangażowanie Rzecznika Praw Dziecka w sprawę przezE. P. (1)na etapie postępowania sądowego, jawi się instrumentalne.
Sąd nie miał wątpliwości, iż zeznania oskarżycielki posiłkowejE. P. (1)(d.G.), w których zarzucała oskarżonemu, iż ten od 1 stycznia 2007 roku do sierpnia 2011 roku znęcał się fizycznie i psychicznie nad jej córkaM.J., stanowią subiektywny pogląd na zachowanie oskarżonego, uznając że należy je zakwalifikować jako znęcanie się nad córką. Sąd dostrzega tu aspekt chęci ukarania oskarżonego za to, że nie chce wyprowadzić się z domu, pomimo rozpoczęcia sprawy rozwodowej i zamieszkuje w jednym z pokoi.
W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy faktycznie mogło posłużyć zdobyciu przezE. P. (1)(d.G.) argumentów przetargowych w sporze z mężem podczas sprawy rozwodowej i walki o opiekę nad małoletnimi dziećmi. Dostrzegalne było w toku procesu „przerzucanie się” odpowiedzialnością za rozpad małżeństwa, wzajemne uszczypliwości stron, „gra” na sali rozpraw. Z pewnością te same okoliczności zostały dostrzeżone przez Sąd Okręgowy i Sąd Apelacyjny w Warszawie, które orzekały w sprawie o rozwód. Samo rozstrzygnięcie w aspekcie przyczyn rozpadu małżeństwa oraz pisemne uzasadnienie Sądu pierwszej instancji, Sąd rejonowy w pełni podziela.
Celem oceny wartości psychologicznej zeznańE. P. (1)(d.G.) Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego psychologaT. C., która po obserwacji zeznań i zapoznaniu się z pierwszymi zeznaniami świadka określiła, iż wartość psychologiczna jej zeznań jest niewysoka, gdyż składane zeznania nie spełniają psychologicznych kryteriów, pozwalających uznać wspomnienia za odtworzenie rzeczywistych zdarzeń. Biegła zaopiniowała, iżE. P. (1)(d.G.) wykazuje cechy osobowościowe zaburzające zdolność do obiektywnego relacjonowania zdarzeń z zakresu pamięci autobiograficznej, wykazywała głębokie przekonanie wobec swoich racji przy niedostatecznym, od strony psychologicznej, ich uzasadnieniu. NadtoE. P. (1)(d.G.) relacjonowała zdarzenia w sposób cząstkowy, nastawiony na stworzenie określnego wizerunku stron a opis zdarzeń był przez świadka modyfikowany pod kątem tychże kreacji. W ocenie biegłej w relacjiE. P. (1)(d.G.) są przekłamania, służące wywołaniu i utrwaleniu pożądanych wizerunków stron. Opinia ta zawiera także stwierdzenie, że do zeznań tego świadka należy podchodzić z ostrożnością z psychologicznego punku widzenia.
Rzeczona opinia została szczegółowo doprecyzowana w czasie przesłuchania biegłejT. C.w toku rozprawy, która podtrzymała wnioski płynące z opinii pisemnej. W przekonaniu Sądu jest wyczerpująca, precyzyjna i dokładna, a biegły sądowy poczynił szczegółowe ustalenia i logicznie je umotywował.
Sąd uznał, że przedmiotowe opinie psychologiczne są jasne, pełne i bezsprzeczne, stanowią jednak dowód pośredni w dokonywaniu ustaleń faktycznych, na podstawie którego jedynie pomocniczo można oceniać zeznania świadkaE. P. (1).
RelacjeE. P. (1)(d.G.) w aspekcie wskazanych powyżej zachowań oskarżonego wobec pasierbicy znalazły ogólne, schematyczne odzwierciedlenie w zeznaniach samejM. J. (1). Pokrzywdzona w swoich zeznaniach opisywała zachowanie oskarżonego w podobny sposób, co matka. Zeznała, iż ojczym był dla niej przykry, uszczypliwy. Zwracał się do niej mówiąc, iż jest pasożytem, gówniarą, „obsrańcem”. Podała, iż ojczym reagował bardzo nerwowo jak nie chciała zająć się młodszym rodzeństwem albo wykonać jego poleceń, posprzątać lub pomóc w obowiązkach domowych, wtedy też dochodziło do awantur. Pokrzywdzona bezkrytycznie podchodziła do swojego zachowania, co zrozumiałe z uwagi na wiek i stopień dojrzałości. Nie wspominała, czy jej zachowanie wobec oskarżonego było właściwe, co było jaskrawo zauważalne w toku jej przesłuchania w Fundacji. Pokrzywdzona wspominała o ciągnięciu ją za uszy przez oskarżonego, szarpaniu za ubranie, popychanie, o dostaniu klapsa i ciągnięciu za nos, choć – jak wskazała – było to w żartach.
W ocenie pokrzywdzonej opisane przez nią zachowanie oskarżonego doprowadziło do tego, iż pocięła sobie nożyczkami lewe przedramię, gdyż chciała być zauważona. Obszerne w swej treści relacjeM. J. (1)w większości dotyczyły jednak zachowania oskarżonego wobec matki pokrzywdzonej.M. J. (1)opisywała zachowania ojczyma w stosunku do jej matki, w jaki sposób zwracał się do matki, jak również do niej. Wskazywała, że chciałaby, abyM. G.wyprowadził się z domu, żeby doszło jak najszybciej do rozwodu.
Sąd dał wiarę zeznaniomM. J. (1)w części dotyczącej relacji odnośnie do wspólnego mieszkania z oskarżonym i istnienia nieprawidłowych relacji między nią a ojczymem, co przejawiało się w stawianiu jej zbyt wysokich wymagań w ramach codziennych czynności wychowawczych, a także tym, iż oskarżony był surowy, wymagający, czynił też wytyki co do otyłości dziewczynki w celu wymuszenia posłuszeństwa wobec niego, a nie jako przejaw znęcania się nad nią. Przemawia to za uznaniem, że zeznania pokrzywdzonej, że oskarżony stosował wobec niej przemoc przekraczającą potrzebę uspokojenia jej lub przymuszenia do zachowania zgodnego z żądaniem są co najmniej przesadą.
Wskazać należy, iż zeznania pokrzywdzonejM. J. (1)w pozostałym zakresie należy uznać za niewiarygodne. Podkreślić należy, iżM. J. (1)była bardzo negatywnie nastawiona do oskarżonego, źle oceniała wszystkie jego zachowania, przypisywała mu tylko złe intencje i przemoc, zarzucała brak opieki nad młodszym rodzeństwem, lenistwo. Podkreślić również zdaniem Sądu należy, że zarzut przemocy fizycznej pojawił się dopiero po złożeniu pozwu o rozwód. WcześniejM. J. (1)nie zgłaszała go psychologowi i pedagogowi, z którymi miała kontakt. Wynika to jednoznacznie z jasnych i logicznych zeznańM. W. (1)iD. L.złożonych w sprawie, które Sąd ocenia jako wiarygodne, spójne i przekonywające.
W ocenie Sądu, należy także wziąć pod uwagę, że pokrzywdzona gdy zamieszkała w mieszkaniu oskarżonego miała 9 lat. Naturalnym jest, że przeżywała emocjonalnie rozstanie rodziców, z pewnością nie rozumiała dlaczego tata nie może z nimi mieszkać. Zeznania świadków (M. J. (3),A. Ł.,P. P. (1)) wskazują, że pokrzywdzona była wrażliwym dzieckiem, rozstanie rodziców wpłynęło na nią w ten sposób, że nie mogła się z tym pogodzić, nie akceptowała oskarżonego jako partnera życiowego jej matki, którego mogła oceniać jako przeszkodę do pogodzenia się rodziców.M. J. (1)był zazdrosna wobec oskarżonego, czuła się zepchnięta na „drugi plan” przez to, że matka spędzała z nim czas, zamiast zajmować się nią. Niewątpliwie znacznie przyczyniał się do takich jej postawM. J. (2), który nie mógł się pogodzić z rozstaniem z żoną, co miało zły wpływ na zachowanieM. J. (1)wobec oskarżonegoM. G., choć ten ostatni nie relacjonował zasłyszanych od córki wiadomości w kontekście powtarzalnej przemocy psychicznej, czy też fizycznej.
ŚwiadekM. J. (1)w postępowaniu przygotowawczym zeznawała w obecności biegłej psychologB.J., która na podstawie obserwacji świadka oraz analizie jej zeznań złożonych w sprawie w toku postępowania przygotowawczego wydała pisemną opinie w zakresie oceny relacji, postawy świadka z psychologicznego punktu widzenia. Ze sporządzonej opinii wynika, iż spostrzeganie i odtwarzanie zdarzeń przezM. J. (1)jest prawidłowe. Biegła stwierdziła, żeM. J. (1)nie przejawia tendencji do fantazjowania, konfabulowania bądź zniekształcania zdarzeń w sposób niezamierzony. Odmienna kwestia w tym zakresie wynikała natomiast z opinii sądowo- psychologicznej sporządzonej 23 października 2014 r. przez biegłegoD. P.. Autor tej niezwykle obszernej, wszechstronnie odnoszącej się do całości sprawy, jasnej, pełnej i bezsprzecznej opinii stwierdził, iż zeznaniaM. J. (1)nie stanowią wartościowego materiału dowodowego, gdyż pokrzywdzona ma skłonność do wybitnego negatywnego wartościowania osoby oskarżonego przy jednoczesnym przedstawianiu siebie oraz matki w korzystnym świetle. Biegły stwierdził, iżM. J. (1)pozostaje pod silnym wpływem swej matki, przez co posiada negatywny przekaz na temat ojczyma. Pozostając w koalicji z matką jest dla niej wsparciem, jest też zorientowana w pismach kierowanych przez matkę do sądu, kuratora, policji.
W celu dokonania oceny powyższych „nieścisłości” w obu opiniach Sąd dopuścił dowód z ustnej uzupełniającej opinii zarówno biegłejB.J., jak iD. P..
W swej ustnej, uzupełniającej opinii złożonej na rozprawie w dniu 1 marca 2016 r. biegli pozostali przy swoich stanowiskach. BiegłaB. J.podtrzymała swoje dotychczasowe wnioski, podkreślała przy tym, że zeznania pokrzywdzonej składane były na różnych etapach postępowania, przez co obie wersje zeznań różnią się stopniem emocjonalności. Biegła nie zauważyła również, aby wiedza świadka w zakresie czynności podejmowanych przez matkę, wpłynęła na treść jej zeznań. W ocenie Sądu, opinie biegłejB.J.należy uznać za jasne i pełne, nie były one ze sobą sprzeczne, podobnie jak opinie biegłegoD. P.. Należy zwrócić uwagę, że biegli psychologowie –B. J.iD. P.nie opiniowali na te same okoliczności, albowiem ich oceny dotyczyły rożnych zeznań, pomimo, że złożonych przez tego samego świadka. Powyższe utwierdziło Sąd w przekonaniu, iż opinie biegłych– mimo nasuwających się „na pierwszy rzut oka” sprzeczności – nie tracą na (pomocniczej– podkr. Sądu, o czym była już mowa) wartości dowodowej, albowiem przedmiotem wydanych opinii były niezależne od siebie kwestie, wymagające podjęcia odrębnych metod badawczych, stąd też oceny i wnioski biegłych nie mogły być tożsame. Podkreślić należy, iż opinia psychologiczna nie może zastępować innych dowodów i rekompensować braku wiarygodnych dowodów potwierdzających wersję przedstawioną przez pokrzywdzoną. To przecież Sąd dokonuje oceny wiarygodności zeznań świadka w aspekcie całokształtu okoliczności, o których mowa wart. 7 k.p.k.
Analizując jednak obie opinie przez pryzmat ich fachowości i przekonywalności organu procesowego, Sąd pragnie zauważyć, że to opinia biegłego psychologa bardziej spełnia wymogi fachowości i rzetelności, mimo, że obie odpowiadają wskazaniomart. 200 § 2 k.p.k., były jasne, pełne i bezsprzeczne. W tej mierze wypada podnieść, że biegłyD. P.jest dla Sądu bardzo doświadczonym psychologiem, potrafiącym w sposób niezwykle jasny i precyzyjny opisać osobę świadka, biorąc za podstawę ogólny wywiad oraz własne przemyślenia z sali rozpraw. Pamiętać również należy, że opinia biegłego jest istotnym, lecz pomocniczym dla Sądu dowodem. To przecież Sąd dokonuje oceny wiarygodności zeznań świadka w aspekcie całokształtu okoliczności, o których mowa wart. 7 k.p.k.Sąd z całą mocą podkreśla, że ogólny pogląd odnośnie wiarygodności zeznań opiniowanej przez biegłego wyrobił sobie na rozprawie zaś opinia biegłego stanowiła fachowe i naukowe potwierdzenie spostrzeżeń Sądu, jego wnioskowań pod kątem analizy pozostałych dowodów osobowych oraz własnej intuicji.
Jako fachową i nie budzącą wątpliwości Sąd uznał także opinię psychologiczną sporządzoną w Rodzinnym Ośrodku Diagnostyczno-Konsultacyjnym, na okoliczność relacji panujących między małoletnimi a rodzicami, prawidłowości metod wychowawczych rodziców, oceny które z rodziców daje większe gwarancje prawidłowej opieki nad dziećmi. Z opinii tej wynika m.in., iżM. G.ma nieprawidłowy stosunek doM. J. (1).M. J. (1)jest silnie związana uczuciowo z matką i przyrodnim rodzeństwem i przejmuje wobec nich postawy opiekuńcze. Wobec ojczyma ujawnia silną niechęć i krytycyzm. W ocenie biegłychM. J. (1)iM. G.wzajemnie odrzucają się emocjonalnie. Biegli stwierdzili, że zarówno ojciec jak i matka dość dobrze wywiązują się z funkcji opiekuńczych, wykazują właściwą znajomość zasad wychowawczych. Dopuszczają jednak do gorszących awantur w obecności dzieci i nie potrafią się porozumieć w ich sprawach. Zatem wynika z opinii, iż oskarżony wykazuje zdolności wychowawcze względem dzieci, choć niewątpliwie konflikt między nim aE. P. (1)(d.G.) znacząco odbijał się na psychice małoletnich. Ponadto pomiędzy oskarżonym aM.J.istnieje nieprawidłowa relacja, wzajemna niechęć i odrzucenie, a niewątpliwie konflikt pomiędzy oskarżonym aE. P. (1)(d.G.) znacząco odbił się na psychiceM. J. (1)i doprowadził do jeszcze większej niechęci wobec oskarżonego, która wspiera matkę w krytycznej sytuacji rodzinnej.
Należy też podnieść, że zeznaniaE. P. (1)(d.G.) iM. J. (1)są jedynymi dowodami, który mogłyby świadczyć bezpośrednio o sprawstwie oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu znęcania się nadM.J.. Żadne zeznania świadków nie odnoszą się bezpośrednio do zachowania mającego postać znęcania się ze strony oskarżonego wobecM. J. (1), w różnych konfiguracjach opierają się jedynie na wiedzy ze słyszenia.
Z zeznańM. J. (2), o których Sąd wspomniał wyżej, które miały stanowić wsparcie dla relacjiM. J. (1)i jej matki, nie wynika, aby oskarżony znęcał się fizycznie i psychicznie nad pokrzywdzoną. Świadek wiedział o złych relacjachM. J. (1)z oskarżonym, ale nie znał ich szczegółów. Wiedział z relacjiM. J. (1), iż rzekoma przemoc psychiczna miała polegać na całkowitym podporzadkowaniu córki oskarżonemu, aby słuchała go w każdej sprawie.M. J. (1)nie mówiła mu o przemocy fizycznej stosowanej wobec niej przez ojczyma pomimo stałych i regularnych kontaktów ze swoim ojcem. Świadek nie widział także na ciele swojego dziecka obrażeń, oprócz tych zadanych przezM. J. (1)sobie samej poprzez okaleczenie nożyczkami. Świadek nigdy nie widział, abyM. G.groził, odzywał się wulgarnie, bądź popychał, czy też szarpał pokrzywdzoną. Wiedział natomiast z przekazuM. J. (1)o zdarzeniu, kiedy to oskarżony miał pobićE. P. (1), o czym będzie jeszcze mowa poniżej. W ocenie Sądu, świadek swoje relacje na temat stosunków pomiędzy pokrzywdzoną, a oskarżonym czerpał wyłącznie z udzielanych mu przez pokrzywdzoną informacji o panujących miedzy nimi stosunkach. Zdaniem Sądu, zeznania świadka należy uznać za wiarygodne w zakresie w jakim przyznał, iżM. J. (1)nie mówiła mu, iżM. G.stosuje wobec niej przemoc fizyczną lub psychiczną pomimo, iż opowiadała mu o relacjach jakie panują między nimi. Zeznania świadka w tym zakresie należy ocenić jako w pełni obiektywne, szczere, rzetelne i logiczne.M. J. (2)jest ojcem pokrzywdzonej, a zatem mógł mieć interes w niekorzystnym dla oskarżonego rozstrzygnięciu. Niemniej jednak podnieść należy, świadek nie zeznawał na okoliczności, których nie widział, bądź nie mógł widzieć. Jednocześnie jego zeznania mają charakter odtwórczy, przekazują relacje zasłyszane od pokrzywdzonejM. J. (1), dlatego też jego przypuszczenia, iżM. J. (1)nie mówiła mu o stosowanej przemocy, gdyż się wstydziła, należy uznać za subiektywne i mało wiarygodne dowodowo, albowiem skoro świadek była w stanie powiedzieć, iż jej mama została pobita przez oskarżonego, to tym bardziej, gdyby sytuacja taka dotyczyła jej osoby, na pewno by o niej wiedział.
Wyważone i konsekwentne były, w ocenie Sądu, zeznaniaM. W. (1)- psychologa, do któregoM. J. (1)trafiła jesienią 2009 r., zgłosiła się z problemem niskiej samooceny, nie radzenia sobie z emocjami i dokonywaniem samookaleczeń.M. J. (1)zasygnalizowała świadkowi, iż nie radzi sobie ze sobą. Opowiedziała o relacjach z ojczymem, stwierdzając, iż stawia jej wysokie wymagania, którym ona nie jest w stanie sprostać, i że się go boi bo jest rygorystyczny i kategoryczny. Świadek zaprzeczyła, abyM. J. (1)podczas spotkania mówiła na temat przemocy fizycznej ze strony oskarżonego. Depozycje świadka należy ocenić jako logiczne, spójne i przekonywające.
Powyższe okoliczności potwierdzają także zeznaniaD. L.– pedagoga szkolnego, który podczas spotkań zM.J.nie otrzymywał od dziewczynki sygnałów o znęcaniu się nad nią przez ojczyma, stosowaniu przemocy fizycznej, pomimo uskarżania się na niego, że jest dla niej bardzo ostry i wymagający. Jej zeznania Sąd ocenia jako logiczne, jasne, spójne i przekonywające.
Za wiarygodne należy uznać zeznania świadkaJ. S. (1)-psychoterapeutki, w zakresie w jakim potwierdziła, iżE. P. (1)(d.G.) zgłosiła się do niej z prośbą o pomoc. Następnie na kilka spotkań przyprowadziła swoją córkęM. J. (1). PokrzywdzonaM. J. (1)zgłosiła się z problem dotyczącym relacji z ojczymem a także trudności rówieśniczych. Świadek z przekazuM. J. (1)wiedziała o agresji słownej panującej w domu, miały byćkrzyki i podnoszenie głosu(podkr Sądu). Świadek również zaprzeczyła, abyM. J. (1)podczas spotkania mówiła na temat przemocy fizycznej ze strony oskarżonego. Świadek wskazała, iż na jedno spotkanie przyszedłM. G., który stwierdził, iż w jego rodzinie nie dzieje się nic niepokojącego. Świadek nie miała wiedzy na temat częstotliwości czy powtarzalności niepokojących zdarzeń w rodzinieG.. Ponadto nie pamiętała szczegółów terapii. Wskazała jedynie, iżE. P. (1)(d.G.) zrezygnowała z terapii w 2010 r. Zeznania świadka były spójne i logiczne, na ich podstawie nie sposób czynić ustaleń o powtarzalności i ponadprzeciętności zachowania oskarżonego w aspekcieart. 207 § 1 k.k.
Zeznania złożone w nn. sprawie przezA. Ł.,M. J. (3),P. P. (1),B. P.,B. I.nie wniosły do ustalenia stanu faktycznego nic ponad to, co jasno wynika z ustaleń faktycznych poczynionych w oparciu o relacje samych stron. Zeznania te potwierdziły jedynie, iż oskarżony iM. J. (1)nie mieli dobrych relacji, natomiast żadna ze stron nie była świadkiem jakiejkolwiek awantury, przemocy fizycznej ze strony oskarżonego, nie widziała także obrażeń uM. J. (1).
Z relacjiB. P.wynika, iż stosunki międzyM.J.a oskarżonym nie były najlepsze, nie witali się, dziewczynka unikała z nim kontaktu, zamykała się w swoim pokoju. ŚwiadekM. J. (3), która utrzymywała kontakty zE. P. (1)(d.G.) iM.J., zauważyła, iżM. J. (1)trudno był zaakceptować innego mężczyznę u boku matki. Wiedziała także, iż ojciecM.nie może pogodzić się z rozstaniem z żoną. Taką wiedzę miała takżeA. Ł., która potwierdziła, z miało to zły wpływ na zachowanieM.wobec oskarżonego.A. Ł.z przekazuM.wiedziała, iż oskarżony za dużo od niej wymaga, jednakże dziewczyna mówiła, iż nie jest on jej ojcem ani opiekunem, więc może robić co chce. Była natomiast świadkiem sytuacji gdyM. J. (1)kopała w szafę i drzwi ze złości i w nerwach.M. J. (3)słyszała jednak jak oskarżony wyśmiewa się zM. J. (1)mówiąc, że jest gruba, brzydka, nic nie warta. Wiedziała z przekazu siostry, iż oskarżony chciał, abyE. P. (1)(d.G.) odesłałaM. J. (1)do jej ojca, na co matka się nie godziła. Wiedziała o awanturach domowych z błahych powodów np. niesprzątnięcie naczyń, a także o załamaniu nerwowymM. J. (1)i o przypadkach, kiedyM.miała napady agresji. Świadek jak podała, nie widziała osobiście, czy międzyM.J.a oskarżonym dochodziło do rękoczynów. Wiedzę o problemach w relacji z pasierbicę jak i w małżeństwie siostry czerpała właśnie z jej informacji jak i przekazuM. J. (1).P. P. (1), określił, iż „coś nie zagrało międzyM.J.a oskarżonym”. Świadek słyszał jak podczas spotkania rodzinnego oskarżony wyśmiewał się zM. J. (1), mówiąc, że jest gruba. Potwierdziła to takżeB. I., która była świadkiem takiego zachowania oskarżonego podczas tego samego spotkania. Nie byli natomiast świadkami pozostałych sytuacji, w których zdaniemE. P. (1)(d.G.) oskarżony stosować miał przemoc fizyczną jak też psychiczną wobec niej i córki. ŚwiadkowieP. P. (1),B. I.solidaryzowali się z pokrzywdzonymi i potwierdzali ich relacje w zakresie zachowaniaM. G.. Zauważyć trzeba, że świadkowie posiadali wiedzę na temat zachowania oskarżonego głównie z relacjiE. P. (1)(d.G.) orazM. J. (1). Nie można było oprzeć się wrażeniu, analizując zeznaniaP. P. (1)iB. I., iż reprezentują oni interes pokrzywdzonych, o zachowaniu oskarżonego dowiadywali się odE. P. (1)(d.G.) i powielali w zeznaniach jej stanowisko, czyniąc jednocześnie główną winną za rozkład pożycia małżeńskiego właśnieM. G.. Nadmienić też wypada, w ocenie Sądu, że o ile ich depozycje ze słyszenia w zakresie okoliczności znęcania się nie są potwierdzone przez zeznaniaE. P. (1)iM. J. (1), o tyle relacje o zdarzeniu z dnia 29 listopada 2011 r. opierają się również na spójnych i logicznych relacjach wyżej wskazanych (będzie o tym mowa w dalszych partiach pisemnych motywów do wyroku).
Sąd uznał zeznania świadkaA. Ł.– matki oskarżonego, za wiarygodne, w tym sensie, że odwoływała się do wiedzy zaczerpniętej od stron konfliktu. Potwierdziła ona fakt, że międzyM.J.aM. G.istniał konflikt. Na podstawie tychże zeznań nie sposób było ustalić, która ze stron konfliktu przedstawiała w pełni wiarygodną wersję zdarzeń, albowiem nie była obecna podczas kłótni stron, swoją wiedzę czerpała z relacji jednej ze stron konfliktu, jako najbliższa osoba oskarżonego reprezentowała jego subiektywny punkt widzenia i znała sytuacje z relacji swojego syna. Z zeznańA. Ł.wynika, że pokrzywdzonaM. J. (1)także okazywała względem oskarżonego postawę opozycyjną, odmawiała wykonywania dawanych przez niego poleceń, a w trakcie awantur odgrywała rolę niejednokrotnie aktywną, a nie jak podawała wyłącznie pasywną. Znajduje to potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego.
Zeznania pozostałych członków rodziny i znajomych stron, tj.A. S.,M. W. (2),A.K.,M. M. (3),G. B.,M. B.,S. B.nie odnoszą się w żaden sposób do przemocy psychicznej i fizycznej oskarżonego wobec pokrzywdzonejM. J. (1), wręcz kategorycznie ją negują. Podkreślić należy, że żadna ze wskazanych osób nie widziała ani nie słyszała jakiejkolwiek awantury domowej, przepychanek, agresji słownej, itp. ŚwiadekA. S.iS. B.wspomniały jedynie o konflikcie pomiędzy małżonkamiM. G.iE. P. (1)(d.G.), o którym wiedziały jedynie ze słyszenia, czy to odE. P. (1)(d.G.), czy to od oskarżonego. Natomiast świadekS. B.słyszała od oskarżonego, iż pomiędzy nim aM.J.dochodziło do nieporozumień na tle wychowawczym.
ŚwiadkowieG. B.iA. K. (2)zeznali, iż relacje pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonąM.J.są dobre, jednakże jest to sprzeczne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Świadkowie natomiast co jest kluczowe nie zaobserwowali niepokojących sytuacji świadczących o przemocy i znęcaniu się nadM.J.podczas towarzyskich spotkań.
Zeznania sąsiadówM. N.iM. P.nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w omawianym aspekcie znęcania się, gdyż świadkowie nie mieli bezpośrednich wiadomości w sprawie, oprócz oczywiście zdarzenia z dnia 29 listopada 2011 r., którego świadkiem byłaM. P.9o tym również niżej).M. N.zeznała, iż nie była świadkiem żadnej sytuacji, która wskazywałaby na znęcanie się nadM.J.. Rodzinę państwaG.zna tylko jako sąsiadów z osiedla, nie utrzymywała z nimi kontaktów przyjacielskich. Nadto podała, iż nie słyszała żadnych awantur domowych, nie widziała także żadnych śladów, które mogłyby świadczyć o tym, że dochodziło od aktów agresji. ZeznaniaM. P.w tym zakresie również nie wskazują aby oskarżony znęcał się nadM.J.lub innymi członkami rodziny, jej zeznania odnoszą się natomiast do jednego zdarzenia z udziałem oskarżonego iE. P. (1)(d.G.), kiedy to na jej prośbę wezwała policję wobec pobiciaE. P. (1)(d.G.) przez męża. Zeznała, iż nigdy wcześniej nie słyszała z mieszkania państwaG.odgłosów awantur ani innych niepokojących dźwięków, a także nie zaobserwowała niepokojącego zdarzenia.
Ujawnione w trybieart. 392 § 1 k.p..k zeznania świadkówT. J.iJ. D.potwierdziły, iżM. J. (1)jest silnie związana z matką i rodzeństwem. Wobec ojczyma ujawnia silną niechęć i krytycyzm, odrzucają się wzajemnie.
ZeznaniaJ. S. (2)iA. O.- pracowników(...)wnoszą do sprawy jedynie to, że w rodzinie państwaG.istniał konflikt okołorozwodowy, w związku z którym strony wzajemnie się oskarżały. Rodzina została objęta pomocą ośrodka w styczniu 2012 r. w związku z podejrzeniem występowania przemocy w rodzinie wobecE. P. (1)(d.G.) iM. J. (1)która miała mieć miejsc od listopada 2011 r., dlatego też została wszczęta procedura niebieskie karty przez(...). Pracownicy(...)mieli stały kontakt z rodziną i monitorowali jej sytuację. Powyższe potwierdziły także zeznania świadkówA. K. (1)iK. M., które przeprowadzały wywiady w rodzinie i miały z nią stały kontakt. Zeznania te należy ocenić jako obiektywne, spójne, logiczne i przekonywające.
Odnośnie zeznań kuratora zawodowegoK. W., Sąd miał na względzie, iż świadek dokonywała wywiadów w dalszym okresie od tego podanego w zarzucie. Świadek w swych zeznaniach potwierdza, iż w rodzinieG.silny konflikt okołorozwodowy, strony wzajemnie kierowały wobec siebie zarzuty, a w który to konflikt angażowały dzieci.
Sąd uznaje za wiarygodne zeznania dzielnicowegoŁ. D., który jedynie słyszał o konflikcie z racji podejmowania cyklicznych czynności w ramach procedury niebieskiej karty. Potwierdziły one, iż pomiędzy małżonkamiG.istniał konflikt okołorozwodowy. Osoby te oskarżały się wzajemnie o stosowanie przemocy fizycznej i psychicznej w obecności dzielnicowego.E. P. (1)(d.G.) przekazywała świadkowi, iż jej mąż znęca się na nią i utrudnia zamieszkiwanie, czego jednak nigdy nie zgłosiła oficjalnie. OskarżonyM. G.także mówił o awanturach i złośliwościach ze strony żony. Na podstawie relacji tych osób miały one założone Niebieskie Karty. Świadek nie uczestniczył w żadnych interwencjach w miejscu zamieszkania stron, a także nie miał żadnej wiedzy na temat znęcania się oskarżonego nadM.J.z przekazuE. P. (1)(G.). Odnośnie zdarzenia z dnia 29 listopada 2011 r. potwierdził, iż małżonkowie byli u niego osobno i relacjonowali to zdarzenie, które miała dotyczyć wyrywania drzwi z zawiasów.
Nie wnoszą nic do sprawy zeznaniaM. M. (3), albowiem odnoszą się do okresu następującego po okresie zarzutu.
Pozostały materiał dowodowy ujawniany w trybieart. 393 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 394 § 2 k.p.k.na k. 1159-1159v, 1230, stanowiący podstawę dokonania ustaleń w aspekcie czynu zart. 207 § 1 k.k., a nieomówiony powyżej, nie był kwestionowany. Opinie sądowo-psychologiczne, jak zostało zasygnalizowane spełniają wymogi ekspertyzy biegłych, o których mowa wart. 200 § 2 k.p.k., są pełne, jasne i bezsprzeczne. Zarówno badania, jak ekspertyzy zostały wykonane przez uprawnionych biegłych w pełni rzetelnie i profesjonalnie. Protokoły z czynności procesowych, dokumenty z innych spraw, czy fotografie, Sąd ocenia jako sporządzone przez uprawnione osoby zgodnie ze wskazaniami procedury. Dokumenty te nie były kwestionowane przez strony. Karty karne natomiast wyznacznikiem uprzedniej postawy oskarżonego wobec norm prawa karnego.
Pozostałe przeprowadzone w sprawie dowody nie pozwalają natomiast na skuteczne zakwestionowanie wyjaśnień oskarżonegoM. G., który nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu występku znęcania się. Istotną okolicznością jest też to, że w okresie zarzutu znęcania się nadM.J.w mieszkaniuM.iE. G.nie interweniowała policja. Procedura wszczęcia „niebieskiej karty” została zawnioskowana przezE. G.w wyniku zdarzenia z dnia 29.11.2011 r., a zatem w okresie nie objętym zarzutem znęcania. Ponadto oznacza to pośrednio, w ocenie Sądu, że codzienne zachowania oskarżonego nie były tak drastyczne, aby w całokształcie ich oceny mówić o regularnym, powtarzalnym znęcaniu się nad pasierbicą, którego istotą jest wykorzystywanie własnej przewagi fizycznej i psychicznej nad pokrzywdzonymi.
Podnieść należy, że dla stwierdzenia sprawstwa i winy (potwierdzenia zarzutu) niezbędne jest posiadanie dowodu przeciwnego – i to takiego, któremu można przypisać walor bezspornego, niebudzącego wątpliwości i wiarygodnego, w świetle którego wersja podawana przez oskarżonego nie może się ostać, bądź staje się po prostu niewiarygodna.
Reasumując wskazać należy, że kierując się zasadą wyrażoną wart. 5 § 2 k.p.k.nakazującą rozstrzyganie wątpliwości na korzyść oskarżonego, Sąd uniewinniłM. G.od popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 207 § 1 k.k.Mając na uwadze wskazane rozważania Sąd uznał, iż zarówno wina, jak i sprawstwo oskarżonego nie zostały w toku postępowania udowodnione w sposób niebudzący żadnych wątpliwości. Zgodnie z obowiązującą w polskim prawie karnym procesową zasadą domniemania niewinności winę należy udowodnić, a nie tylko i wyłącznie uprawdopodobnić. W tej kwestii jednoznacznie wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 lutego 1999 roku, V KKN 362/97, w którym stwierdził, że: „istota domniemania niewinności sprowadza się jak wiadomo do tego, że oskarżony jest w procesie karnym niewinny, a przeciwne musi mu być udowodnione, przy czym związana ściśle z domniemaniem niewinności zasada in dubio pro reo wart. 5 § 2 k.p.k.nakazuje rozstrzygać niedające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu musi być całkowite, pewne, wolne od jakichkolwiek wątpliwości”.
Wracając do kwestii analizy zachowania oskarżonego przez pryzmat realizacji znamionart. 207 § 1 k.k.należy podnieść ponad to, co zostało zauważone wyżej, że pojęcie „znęcania się” oznacza zazwyczaj systematycznie powtarzające się zachowania złożone z jedno lub wielorodzajowych pojedynczych czynności naruszających różne dobra, na przykład nietykalność ciała, godność osobistą. Całość tego postępowania określonego zbiorowo, którego poszczególne fragmenty mogą wypełniać znamiona różnych występków (np. zart. 190 § 1 k.k.,art. 191 k.k.,art. 216 k.k.,art. 217 k.k.), stanowi jakościowo odmienny, odrębny typ przestępstwa. W judykaturze i doktrynie podkreśla się, że pojęcie „znęca się” należy interpretować w dużym stopniu obiektywnie, tzn. dla przyjęcia lub odrzucenia wystąpienia tego znamienia nie jest wystarczające samo odczucie pokrzywdzonego, a miarodajne jest jedynie hipotetyczne odczucie wzorcowego obywatela, czyli człowieka o właściwym stopniu socjalizacji i wrażliwego na krzywdę drugiej osoby. O przyjęciu znęcania się rozstrzygają więc społecznie akceptowane wartości wyrażające się w normach etycznych i kulturowych. W pojęciu znęcania się zawarte jest odczuwanie przez sprawcę, że jego zachowania są dla ofiary dolegliwe i poniżają ją przed sprawcą (por. wyrok SA w Krakowie, II Aka 40/98, KZS 1998, z. 4-5, poz. 53). Istota przestępstwa znęcania się polega na jakościowo innym zachowaniu się sprawcy niż tylko na zwyczajnym znieważeniu lub naruszeniu nietykalności osoby pokrzywdzonej. O uznaniu za „znęcanie się” zachowania sprawiającego ból fizyczny lub cierpienia psychiczne ofiary powinna decydować ocena obiektywna, a nie subiektywne odczucie pokrzywdzonego. Za „znęcanie się” nie można jednak uznać zachowania się sprawcy, które nie powoduje u ofiary poważnego bólu fizycznego lub cierpienia moralnego, ani sytuacji, gdy między osobą oskarżoną a pokrzywdzoną dochodzi do wzajemnych utarczek, uszczypliwości, czy awantur. Analiza pojęcia „znęcanie się” nakazuje uznać obiektywne istnienie przewagi sprawcy nad osobą pokrzywdzoną w całym okresie zarzutu, której nie może się ona przeciwstawić lub może to uczynić w niewielkim stopniu.
Kończąc rozważania odnośnie do omawianej kwestii, w ocenie Sądu, wypada jeszcze przedstawić codzienną sytuację towarzyszącą codziennemu życiu oskarżonego iM. J. (1). Ta ostatnia bowiem już od momentu kiedy jej matka rozstała się zM. J. (2)mocno przeżyła rozstanie rodziców. Jak to zwykle bywa w takiej sytuacji, gdy dzieci przeżywają emocjonalnie rozstanie rodziców, zapewne nie rozumiała dlaczego nie mogła mieszkać z nimi razem. Wychowanie dzieci jest wymagającym procesem, nawet jeśli oboje rodzice mieszkają z dziećmi i te nie stwarzają większych trudności wychowawczych. W sytuacji rozstania się rodziców u dzieci pojawiają się tendencje do wykorzystywania sytuacji na swoją rzecz, wybieranie rodzica, który ma mniejsze wymogi, który stosuje mniej rygorystyczne metody wychowawcze. Niewątpliwie w niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce, co potwierdzają zeznania powołanych wyżej świadków, a co wynika nadto z omówionej analizy całości wypowiedziE. P. (1)oraz opinii biegłegoD. P.. Zdaniem Sądu,M. J. (1)zdała sobie sprawę, że nie musi stosować się do rygorów wychowawczychM. G., który próbował przejąć rolę ojca. Stąd wykazywała postawę roszczeniową, nie wykonywała jego poleceń, które kwestionowała. O ile oskarżonemu nie przysługiwała władza rodzicielska nadM.J., to sprawując opiekę nad nią, winna mu była przynajmniej podstawowe posłuszeństwo, przynajmniej na równi z posłuszeństwem wobec matki biologicznej. Należy wziąć pod uwagę, że zgodnie z treściąart. 95 § 2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczegodziecko pozostające pod władzą rodzicielską winno rodzicom posłuszeństwo. Wynika z tego, że rodzic może domagać się od dziecka wykonywania prostych prac domowych, adekwatnych do wieku dziecka, jego umiejętności i zdolności, nie będących uciążliwymi i nie prowadzących do zbytniego obciążenia dziecka. Dziecko powinno również słuchać rodzica lub opiekuna w sytuacjach, gdy ten np. zobowiązuje go do nauki. Wspólne zamieszkiwanie nakłada na członków rodziny określone obowiązki domowe np. sprzątanie, wynoszenie śmieci, zajmowanie się zwierzętami, przygotowywanie posiłków. Dzieci w zależności od swego wieku i zdolności powinny wyręczać rodziców lub opiekunów w tych obowiązkach domowych, przy zastrzeżeniu, że w pierwszej kolejności powinny odrobić lekcje i przygotować się do szkoły.
Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt WA 24/05, opubl. w OSNwSK 2005/1/1965 czyn kwalifikowany zart. 207 § 1 k.k.jest przestępstwem umyślnym i może być dokonany tylko z zamiarem bezpośrednim. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 21.10.1999 r., sygn. akt V KKN 580/07 nie wyczerpuje znamion przestępstwa zart. 207 § 1 k.k.sytuacja, gdy pokrzywdzony nie odczuwa zachowań sprawcy jako zbyt dotkliwych i gdy potrafi się przeciwstawić krzywdzącemu zachowaniu sprawcy. W przekonaniu Sądu, powtarzające się, choć nie niegminne i nie ponadprzeciętne zachowaniaM. G.wobecM. J. (1)nie wyczerpują znamiona występku zart. 207 § 1 k.k., gdyż nie powodowały u niej obiektywnie ocenianej krzywdy, a zgodnie z wyżej powołanym orzeczeniem decydujące znaczenie ma obiektywna ocena, zgodna z zasadami współżycia społecznego, a nie subiektywne odczucie pokrzywdzonej. Pokrzywdzona mogła odbierać zachowania oskarżonego jako niesprawiedliwe, krzywdzące. Oskarżony nie jest, w ocenie Sądu, osobą godną naśladowania jako dorosły domownik nastoletniej pokrzywdzonej, dla której był osobą obcą. Oskarżony nie powinien też przekraczać granic dopuszczalnej ingerencji w egzekucji codziennych obowiązkówM. J. (1), w szczególności nie powinien stawiać jej zbyt wysokich wymagań w ramach czynności wychowawczych, czynić wytyków co do jej otyłości, nawet jeśli nieletnia sprowokowała go do tego. Oskarżony, podobnie zresztą jakE. P. (1), co niezbicie wynika z uzasadnienia wyroku orzekającego rozwód, dalecy byli od wzoru małżeństwa zapewniającego własnym podopiecznym przyjazne ognisko domowe. Przejawiali i przejawiają dalej postawy, który ukierunkowane są na wzajemne osłabienie nie bacząc na dobro dzieci, co prezentowali w toku procesu (videzdarzenie z listopada 2014 r.). Pomimo istnienia wszystkich tych negatywnych cech u oskarżonego, nie sposób jednak uznać, że jego zachowanie względemM. J. (1)w okresie badanym przez Sąd, zrealizowało znamiona strony przedmiotowej przestępstwa określonego wart. 207 § 1 k.k.
Jak zostało zauważone na wstępie, Sąd ustalił, że oskarżony w dniu 29 listopada 2011 r w mieszkaniu przyul. (...)wW., bijąc pięściami po głowie, uderzając w ucho, szarpiąc za włosy i uszy oraz drapiąc swoja żonę –E. G., spowodował u niej naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, w postaci urazu głowy bez utraty przytomności oraz śladów zadrapań na tułowiu, tj. popełnienia czynu zart. 157 § 2 k.k.
W tej mierze należy podnieść, że pokrzywdzona kategorycznie w toku całego procesu twierdziła, iż doznała obrażeń na skutek zachowania oskarżonego podczas awantury w dniu 29 listopada 2011 r., co znajduje potwierdzenie w dowodach, o których będzie mowa poniżej.
Niezgodne z ustalonym stanem faktycznym pozostały wyjaśnienia oskarżonego, że nie miał nic wspólnego z obrażeniami ciała uE. P. (1)(d.G.) jakie zostały stwierdzone w badaniu obdukcji wykonanej w dniu 30 listopada 2011 r. Podobnie należy ocenić pismo prywatne oskarżonego (k. 105-106) sporządzone na użytek procesu rozwodowego oraz pismo prywatne oskarżonego doKPU.odnoszące się do zdarzenia z dnia 29 listopada 2011 r. (k. 437-438).
Wyjaśnienia oskarżonego są w tej mierze nieprzekonywujące, niespójne, miejscami nielogiczne, a przez to niewiarygodne, tym bardziej, że znalazły się niepodważalne dowody przeciwne, silnie wspierające tezę prokuratora postawioną w pkt 2 aktu oskarżenia.
Sąd oparł swoje ustalenia na analizie zeznań pokrzywdzonejE. P. (1)(d.G.), co oznacza, że w tym zakresie Sąd dał jej wiarę, zeznańM. P., zeznań funkcjonariusza policjiR. O., który został wezwany na interwencję do awantury domowej pomiędzy małżonkamiG., opinii sądowo – lekarskiej oraz pośrednio zeznańM. W. (2)iŁ. P..
Analizując zeznania pokrzywdzonejE. P. (1)(d.G.) odnośnie zdarzenia z dnia 29 listopada 2011 r. stwierdzić należy, iż jej zeznania w tym zakresie były konkretne, logiczne i jednoznaczne w swojej wymowie, w przeciwieństwie do opisu zachowania oskarżonego względemM. J. (1). Na marginesie należy zauważyć i raz jeszcze podkreślić, że pomiędzy opisem obu sytuacji w relacjachE. P. (1)istnieje poważny dysonans. Jakkolwiek jej depozycje w odniesieniu do zdarzenia z dnia 29 listopada 2011 r. cechują się logiką wypowiedzi, systematycznością, konkretnością i szczegółowością, tak jej zeznaniom w zakresie zachowania oskarżonego względem córki, tych cech nie można przypisać w sposób zdecydowany. Nie oznacza to jednak, że skoro jedna partia zeznań pokrzywdzonej (kwestia znęcania w okresie objętym zarzutem) jest została uznana za zbyt ogólnikową i mało konkretną oraz (co istotniejsze) nie została wsparta innymi obiektywnymi dowodami, które w całokształcie ich oceny stanowią spójną i logiczną całość, to druga z nich (zachowanie oskarżonego w dniu 29 listopada 2011 r.) podlega automatycznemu odrzuceniu.
Pokrzywdzona na temat zdarzenia z dnia 29 listopada 2011 r. zeznawała za każdym razem rzeczowo, gdy składała relacje procesowe w sprawie i to zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego. We wszystkich wypadkach zeznaniaE. P. (1)(d.G.) cechują się szczegółowością co do opisu zdarzenia, jasnością i logicznością.E. P. (1)(d.G.) jednoznacznie zeznała, iż pomiędzy nią a oskarżonym w mieszkaniu przyul. (...)wW.około godz. 10:30 doszło do awantury na tle wyjścia z dziećmi na spacer. W momencie, gdy pokrzywdzona powiedziała, żeM. G.nigdzie z nimi nie pójdzie, ten zdenerwował się i zaczął wyrywać jej młodszą córkę, uderzając przy tym pięściami po głowie, szarpał ją za włosy, uszy, drapał. Bezpośrednio po tym zdarzeniuE. G.wybiegła na klatkę schodową i zaczęła głośno krzyczeć „pomocy, ratunku”. Krzyki usłyszała sąsiadka z dołuM. P., która wyszła z mieszkania i udała się na górę. Pod drzwiami mieszkania stron spotkała zapłakanąE. G., która przekazała jej, że została pobita przez męża. W pewnym momencie drzwi do mieszkania otworzyłM. G., który stwierdził, że żona histeryzuje, a następnie spokojnie wyszedł z córką z mieszkania na spacer.M. P.wezwała wówczas na prośbę pokrzywdzonej policjęP.na miejsce policjanci przeprowadzili rutynową interwencję, na prośbęE. G.wezwali pogotowie ratunkowe.
Z powyższego opisu wynika, że zeznania pokrzywdzonejE. P. (1)(d.G.) nie są jedynym dowodem dla ustalenia sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu w sentencji wyroku czynu. Zeznania te wspierają bowiem w sposób jednoznaczny jasne, logiczne, konkretne i szczere (przed Sądem) zeznaniaM. P., wsparte zeznaniami funkcjonariusza policjiR. O., który został wezwany na interwencję do awantury domowej pomiędzy małżonkamiG.oraz opinia sądowo – lekarska, jak również pośrednio zeznaniaM. W. (2)iŁ. P., a nadto zeznaniaM. J. (1)(k. 47, k. 647-648).
M. P.(sędzia WSA) opisała krytyczne zdarzenie z dnia 29 listopada 2011 r., kiedy to usłyszała dobiegające z klatki schodowej krzyki kobiety wołającej o pomoc. Wyszła na klatkę schodową, zeszła na półpiętro i zobaczyła zapłakaną i roztrzęsioną kobietę, która poinformowała ją, iżpobił ją mąż(podkr. Sądu) oraz potłukł jej telefon. Awantura domowa dotyczyła zabrania jej dziecka, wspomniała także iż zostały wyważone drzwi. ŚwiadekM. P.zeznała, iż z mieszkania wyszedłM. G.trzymający małe dziecko na rękach, które miało łzy w oczach. Mężczyzna wspomniał, iż strony się rozwodzą a jego żonąE. P. (1)(d.G.) histeryzuje. Świadek potwierdziła, iż pokrzywdzonapoprosiła ją o wezwanie policji(podkr. Sądu), co też uczyniła. Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania tego świadka, gdyż są rzeczowe i znajdują nadto potwierdzenie w analizie sytuacji bezpośrednio po zdarzeniu opisanej w wiarygodnych i logicznych zeznaniach świadkaR. O.. W przekonaniu Sądu, świadekM. P.nie miała jakichkolwiek podstaw, aby zeznawać na korzyść jednej ze stron, gdyż jest im osobą obcą. Zeznania świadka cechują się szczegółowością relacji i stanowczością.
O zdarzeniu opowiadała równieżM. J. (1), której w przedmiotowym aspekcie Sąd daje wiarę (k. 47, k. 647-648). Jej zeznania nie były bowiem przerysowane tak jak zeznania składane na okoliczność jej stosunków z oskarżonym. Świadek przesłuchiwana w Fundacji zeznawała w omawianym przedmiocie pewnie i szczerze, nie przerywała widocznym i wymuszonym płaczem, opowiadała rzeczowo. Świadek podała, że widziała matkę bezpośrednio po zdarzeniu. Konsekwentnie podawała, że widziała obrażenia uE. G.oraz słyszała jedną i tę samą wersję na temat tego, co się wydarzyło w dniu 29 listopada 2011 r. Zeznania świadka na okoliczność tego, co zaobserwowała i usłyszała bezpośrednio po zdarzeniu Sąd uznaje za wiarygodne.
Z kolei zeznania świadka funkcjonariuszaP.R. O.potwierdziły, iż w dniu 29 listopada 2011 r. kiedy to podczas pełnienia służby został wezwany na interwencję do awantury domowej pomiędzy małżonkamiG.naul. (...)lok. 12, podczas którejE. G.została uderzona w twarz oraz w głowę przez swojego męża. Podczas interwencji w mieszkaniu nie było oskarżonegoM. G., gdyż oddalił się zabierając ich wspólną córkę (sytuacja co najmniej dziwna z punktu widzenia postawy ojca, który twierdził, że nic się nie stało i wiedział, że została wezwanaP.– przyp. Sądu). Świadek podał też, że wezwał pogotowie ratunkowe. Z zeznań tych wynika jednak istotna dla Sądu kwestia, a mianowicie – powyższy świadek zaobserwował uE. G.widoczne zadrapania na dekolcie.
Wersję pokrzywdzonejE. P. (1)(d.G.) wspierają też pośrednio zeznaniaŁ. P.– brata pokrzywdzonej, któremu zrelacjonowała zdarzenie, iż została pobita przez oskarżonego. Zeznał, iż siostra zadzwoniła do niego roztrzęsiona, iżM. G.szarpał ją i pobił. Zdarzenie miało miejsce w listopadzie 2011 r. Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaŁ. P.w omawianym zakresie, albowiem w ocenie sądu, są one obiektywne, mimo relacji jakie wiążą świadka z pokrzywdzoną – jest jej bratem. Nie ulega wątpliwości, iż świadek mógł mieć interes w niekorzystnym dla oskarżonego rozstrzygnięciu, niemniej jednak podnieść należy, że jego zeznania potwierdzają, iż w domu pokrzywdzonej i oskarżonego dochodziło do awantur i kłótni, a atmosfera była napięta w związku z rozwodem. Wiarygodności świadka dodaje fakt, iż powyższe zdarzenie było incydentalne, nie słyszał od pokrzywdzonej o innych pobiciach lub przejawach przemocy fizycznej. Nadto, jak zostało zauważone wyżej, z jego relacjami ze słyszenia korespondują relacje naoczne świadkówP.iO..
Ponadto o zdarzeniu dotyczącym pobiciaE. P. (1)(d.G.) świadczą pośrednio zeznaniaM. W. (2). Zeznał, iż został poproszony przez pokrzywdzoną o pomoc w zaopiekowaniu się jej najmłodszym synem i o zawiezienie jej na komisariat. Pokrzywdzona chciała złożyć zeznania w związku z pobiciem jej przez oskarżonego. Podał, że usłyszał od pokrzywdzonej, że oskarżony miał bić po głowie pokrzywdzoną. Świadek wspomniał także, iż pokrzywdzona wykonała obdukcję lekarską. W ocenie Sądu, w omawianym zakresie, świadek zeznawał zgodnie z prawdą, własnymi spostrzeżeniami, zdał relację z sytuacji w jakiej uczestniczył. Ponadto świadek zeznawał zachowawczo i ostrożnie, sprawiał wrażenie wycofanego, twierdząc iż nie chce się wtrącać się w sprawy rodzinne małżonkówG..
O zdarzeniu z dnia 29 listopada 2011 r. zeznawała również świadekB. P.na rozprawie (k. 387). Jej relacje opierają się w głównej mierze ze słyszenia, niemniej jednak świadek opisała stan psychiczny pokrzywdzonej, od której usłyszała, że została pobita. Sąd daje wiarę zeznaniom świadka, były logiczne, uporządkowane i szczere, znajdują też potwierdzenie w powołanych wyżej dowodach przemawiających na niekorzyść oskarżonego.
Sąd podzielił wnioski zawarte w opinii sądowo-lekarskiej sporządzonej przez biegłego sądowegoK. L.. Biegły na podstawie akt sprawy i dokumentacji lekarskiej potwierdził, iż w badaniu pokrzywdzonej w dniu 30 listopada 2011 r. stwierdzono uraz głowy bez utraty przytomności, ślady po zadrapaniu na tułowiu. Biegły stwierdził, iż powyższe obrażenia mogły powstać w dniu 29 listopada 2011 r. i w sposób podany przez pokrzywdzoną w wyniku pobicia. Według biegłego uszkodzenia ciałaE. P. (1)(d.G.) spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządów trwające nie dłużej niż 7 dni w myślart. 157 § 2 k.k.Opinia jest jasna, pełna i bezsprzeczna, wspierają ją obiektywne dokumenty wytworzone rzetelnie przez uprawnione organy w postaci karty czynności ratunkowych (k. 23) oraz zaświadczenia lekarskiego (k. 24).
Dowodami przemawiającymi za sprawstwem oskarżonego są nadto dane z(...)(k. 11), z których wynika jaki był powód wezwaniaP., kto i o której wzywał patrol.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło stwierdzić, iż oskarżonyM. G.dopuścił się występku wyczerpującego znamiona ustawowe czynu zart. 157 § 2 k.k.Sąd uznał, iż sprawstwo i wina oskarżonego w przypisanym mu w sentencji wyroku kształcie, nie budzą wątpliwości. Zdaniem Sądu, w oparciu o ujawniony i wnikliwie oceniony materiał dowodowy, koniecznym było dokonanie modyfikacji opisu zarzucanego oskarżonemu czynu.
OskarżonegoM. G.w ramach zarzuconego mu w pkt 2 czynu Sąd uznał za winnego tego, że w dniu 29 listopada 2011 r. około godz. 11:30 wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)wW., w zamiarze bezpośrednim spowodował u ówczesnej żonyE. G.rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządów ciała poniżej siedmiu dni w ten sposób, że uderzał ją pięściami po głowie, szarpał ją za włosy, uszy oraz drapał po szyi, tj. czynu zart. 157 § 2 k.k.
Zdaniem Sądu, działanie oskarżonegoM. G.polegające na uderzaniuE. G.pięściami po głowie, szarpanie ją za włosy, uszy i drapanie po szyi czym spowodował u niej uraz głowy bez utarty przytomności oraz ślady po zadrapaniach na tułowiu wyczerpuje znamiona uszkodzenia ciała pokrzywdzonej trwające poniżej 7 dni. Należało więc przyjąć, że działanie oskarżonego w zakresie czynu opisanego wpkt 2 a/o wyczerpało znamiona opisane wart. 157 § 2 k.k.
Przestępstwa stypizowanego w powyżej powołanym artykule dopuszcza się ten, kto powoduje tzw. lekki uszczerbek na zdrowiu, trwający nie dłużej niż 7 dni. Czynność sprawcza polega na powodowaniu opisanych w dyspozycjiart. 157 § 2 k.k.skutków. Pojęcie to obejmuje wszelkie zachowania, pozostające w związku normatywnym i przyczynowym ze skutkiem. Zachowanie musi obiektywnie naruszać wynikającą z wiedzy i doświadczenia regułę postępowania z dobrem prawnym, jakim jest zdrowie człowieka. Czynność sprawcza może polegać na działaniu. Skutek jest znamieniem pozwalającym z punktu widzenia strony przedmiotowej wyróżnić czyn zabroniony zart. 157 § 2 k.k.Skutek ten określa okres trwania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia nie dłużej niż 7 dni. Tym samym lekki uszczerbek na zdrowiu determinowany jest czasem trwania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstrojem zdrowia pokrzywdzonego. Dla określenia tego skutku istotna jest granica „minimalna” odróżniająca to przestępstwo od naruszenia nietykalności cielesnej (art. 157 § 2 k.k.). Przestępstwo określone wart. 157 § 2 k.k.może być popełnione umyślnie zarówno z zamiarem bezpośrednim jak i zamiarem wynikowym Sprawca nie musi uświadamiać sobie i np. chcieć, aby powodowany przez niego uszczerbek na zdrowiu trwał nie dłużej niż 7 dni. Wystarczy dla przyjęcia realizacji znamion typu określonego wart. 157 § 2 k.k., że sprawca chciał albo przewidując możliwość na to się godził, że spowodowany uszczerbek na zdrowiu będzie lekki. Określony zatem wart. 157 § 2 k.k.skutek musi być objęty winą umyślną sprawcy. Można o tym wnioskować na podstawie intensywności siły fizycznej, użytych środków, umiejscowienia ciosów zadanych pokrzywdzonemu.
W niniejszej sprawie oskarżonyM. G.w dniu 29 listopada 2011 r. około godziny 11:30 wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)wW., w zamiarze bezpośrednim uderzał ówczesną żonęE. G.pięściami po głowie, szarpał ją za włosy, uszy oraz drapał po szyi, czym spowodował u niej obrażenia ciała stanowiące z uwagi na czas trwania rozstroju zdrowia pokrzywdzonej lekki uszczerbek na zdrowiu w rozumieniuart. 157 § 2 k.k.Wskazane działanie oskarżonego stanowiło tym samym spowodowanie skutków określonych w dyspozycjiart. 157 § 2 k.k.(videopinia lekarska k. 54-55). Oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim, którym obejmował wszelkie znamiona strony przedmiotowej, chciał spowodowania przedmiotowego skutku. Był to jednak zamiar nagły, nieprzemyślany, który powstał na skutek nerwowej sytuacji, wywołanej awanturą o dzieci.
Uznając winę oskarżonego w odniesieniu do pkt II części dyspozytywnej wyroku, Sąd wymierzył oskarżonemuM. G.na podstawieart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 33 § 1 k.k.karę 150 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20,00 zł. Sąd kierował się ogólnymi dyrektywami wymiaru kary, o których mowa wart. 53 § 1 k.k., miał też na względzie dyrektywy szczególne. Sąd wymierzył karę najłagodniejszego rodzaju spośród katalogu kar grożących za czyn zart. 157 § 2 k.k.Sąd uznał bowiem, że zachowanie oskarżonego wobec ówczesnej żony, pomimo trwania postępowania rozwodowego, ciągłej i napiętej sytuacji w domu, powtarzających się awantur i wzajemnych pretensji, było jednak incydentalne. Oskarżony nie był dotychczas karany, rozpoczął ustabilizowane życie, z pewnością odczuł piętno toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego, cieszy się dobrą opinią w środowisku.
Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu był średni, graniczący ze znacznym. Oskarżony w chwili czynu działał nagle, pod wpływem impulsu z powodu kolejnej awantury z żoną, wyrządził nieznaczne skutki na zdrowiuE. P. (1), działał niepublicznie, jednak na oczach dzieci i z zamiarem bezpośrednim. Z drugiej strony oskarżony godził w najpoważniejsze dobro prawne, jakim jest zdrowie innej osoby. Sąd podziela stanowisko, że przestępstwa przeciwko zdrowiu należą do kategorii najgroźniejszych społecznie przestępstw. Dodać należy, że przemoc była skierowana wobec bliskiej osoby, co wpływa wzmacniająco na ocenę karygodności zachowania oskarżonego. Wypadkową tej oceny jest stwierdzenie średniego stopnia społecznej szkodliwości czynu na pograniczu znacznego.
Stopień winy Sąd uznał z kolei za średni. Występek, którego dopuścił sięM. G., co wynika z samej jego istoty, jest przestępstwem umyślnym. Działał on w zamiarze bezpośrednim. Oskarżony miał pełną świadomość swojego przestępczego działania. W chwili popełnienia czynu oskarżony był osoba dojrzałą życiowo, w pełni poczytalną, zdającą sobie sprawę z bezprawności swojego zachowania. Jako osoba dorosła musiała rozumieć bezprawność i konsekwencje swojego zachowania. Nie zachodziła przy tym żadna okoliczność wyłączająca winę oskarżonego. Żaden z przeprowadzonych dowodów nie wskazuje, aby nie można było wymagać od niego zachowania zgodnego z prawem w tej konkretnej sytuacji.
Sąd doszedł do przekonania, że kara grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 20 zł będzie karą sprawiedliwą, albowiem będzie adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, a jednocześnie umożliwi względem oskarżonego osiągnięcie celów prewencji indywidualnej oraz osiągnie cele prewencji ogólnej. Okoliczności podmiotowo-przedmiotowe czynu zdaniem Sądu przemawiały za orzeczeniem względem oskarżonego kary grzywny tym bardziej, że oskarżony nie był wcześniej karany. Wymierzając oskarżonemu karę grzywny Sąd oparł się na przekonaniu, iż dolegliwość tej kary jest najbardziej właściwa jeżeli chodzi o osiągnięcie względem oskarżonego celów wychowawczych i zapobiegawczych kary poprzez dolegliwość finansową, jak również uświadomi oskarżonemu nieopłacalności naruszania porządku prawnego i wzbudzenie w nim poczucia odpowiedzialności za własne czyny. Kara ta będzie w pełni osiągalna dla oskarżonego, jest osobą młodą, energiczną, zdolną do pracy zarobkowej.
Okolicznością wpływającą obostrzająco na wymiar kary było działanie w obecności małoletnich dzieci. Okolicznością łagodzącą nagłość zamiaru, jego nieprzemyślenie i incydentalność podobnego zachowania.
Sąd rozstrzygnął także w przedmiocie dowodów rzeczowych, orzekając na mocyart. 230 § 2 k.p.k.zwrot oskarżonemuM. G.płyty zapisanej pod pozycją nr 1 w wykazie dowodów rzeczowych na k. 144, znajdującącej się na k. 906, zaśE. P. (1)(d.G.) nośnik z nagraniem znajdujący się na k. 921, gdyż przedmioty te nie podlegały przepadkowi a wobec zakończenia postępowania, stały się zbędne.
Sąd obciążył oskarżonego kosztami procesu w odniesieniu do części skazującej, na podstawieart. 627 k.p.k.zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300,00 zł tytułem opłaty oraz kwotę 60,00 zł tytułem wydania opinii sądowo-lekarskiej, jak również na rzecz oskarżycielki posiłkowejE. P. (1)(d.G.) wszelkie poniesione przez nią wydatki.
Sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w pozostałym zakresie, określając że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa, zaś w odniesieniu do części uniewinniającej, na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.stwierdził, że wszelkie koszty procesu w tym zakresie ponosi Skarb Państwa.
Stąd też, orzeczono jak w sentencji wyroku.