Sąd Okręgowy w Łodzi
XIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy
Sygnatura akt: XIII Ga 145/16
Data wyroku: 2016-07-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: SSO Jarosław Pawlak, SR (del.) Paweł Kowalczyk, SO Beata Matysik
Słowa kluczowe: Postępowanie Dowodowe (Przepisy Ogólne)
Podstawa prawna: art. 628 § 1 k.c.

Sygn. akt XIII Ga 145/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28 lipca 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi zasądził odA. L.na rzecz(...) S.A.z siedzibą wŁ.kwotę 19.921,94 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 17 kwietnia 2014 roku do dnia zapłatyoraz kwotę 3.414,00 zł tytułem kosztów postępowania, w tym kwotę 2.400,00 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Rejonowy oparł powyższe rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach faktycznych: powódka świadczyła na rzecz pozwanej usługi informatyczne polegającena wdrożeniu oprogramowania komputerowego i udzielaniu licencji na wdrożenie tego oprogramowania. Powódka wystawiła faktury VAT za wykonane usługi na łączną kwotę 17.853,88 zł. W dniu 29 listopada 2012 roku strony zawarły porozumienie w sprawie spłaty zadłużenia, które wynosiło wówczas 5.933,00 zł. Postanowiono także, że faktury wystawione od dnia 01 grudnia 2012 roku nie będą objęte porozumieniem i będą regulowane terminowo. Za zasadną pozwana uznała wówczasfakturę VAT nr (...). Pozwananie zapłaciła należności wynikającej z wystawionych faktur.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał powództwo w całościza zasadne w oparciu oart. 627 k.c.Sąd I instancji wskazał, że strona pozwana nie wykazała aby system informatyczny wdrożony przez powoda posiadał wady, udowodnienie tego faktu wymagało wiadomości specjalnych. Pozwana nie zgłosiła natomiast wnioskuo przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, którego nie mogły zastąpić zeznania świadków. Zeznania te Sąd ocenił ponadto jako nieobiektywne.
Pozwana wniosła apelację od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1
naruszenieart. 227 k.p.c.w zw. zart. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 278 § 1 k.p.c.poprzez błędne stwierdzenie, że strona pozwana nie podjęła inicjatywy dowodowej w zakresie dowodu z opinii biegłego, podczas gdy wniosek taki był zawartyw sprzeciwie od nakazu zapłaty, a w konsekwencji nierozpoznanie tego wniosku dowodowego i brak przeprowadzenia kluczowego – jak sam Sąd przyznał – dowodu dla rozstrzygnięcia sprawy,

2
naruszenieart. 207 § 3 k.p.c.w zw. zart. 207 § 7 k.p.c.poprzez brak zwrotu pisma złożonego przez stronę powodową w toku postępowania, tj. odpowiedzi na sprzeciw pozwanej oraz dopuszczenie spóźnionych wniosków dowodowych zawartych w tym piśmie, a następnie poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie sprekludowanych wniosków dowodowych,

3
naruszenieart. 328 § 2 k.p.c.poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku nieodpowiadającego wymogom tego przepisu, w szczególności poprzez brak rozpatrzenia i dokonania oceny zgłoszonego przez pozwaną wnioskuo przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego informatyka, brak logicznego uzasadnienia odmowy wiarygodności dla dowodów z zeznań świadków zgłoszonych przez pozwaną, lakonicznie określenie ich zeznań jako „nieobiektywnych” oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku,co uniemożliwia właściwą kontrolę instancyjną orzeczenia Sądu I instancji.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Powódka wniosła o oddalenie apelacji pozwanej w całości jako bezzasadnejoraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja pozwanej nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne ustalenia dokonane przez Sąd I instancji. Ustalenia te zostały poczynione w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, który został oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, bez naruszenia zasad logiki czy doświadczenia życiowego.
Za chybiony należało uznać zarzut naruszeniaart. 328 § 2 k.p.c.
Przepis ten zobowiązuje Sąd orzekający do zawarcia w uzasadnieniu wyroku wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które Sąd uznałza udowodnione, dowodów na których się oparł i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyrokuz przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu Okręgowego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane przez treśćart. 328 § 2 k.p.c.elementy. Sąd orzekający w I instancji dokonał stosownych ustaleń dotyczących przedmiotu sprawy, w sposób wystarczający wskazał podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, jak również podstawę prawnąz przytoczeniem przepisu prawa.
W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, iż zarzut naruszenia przepisuart. 328 § 2 k.p.c.poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny jedynie wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu wszystkich elementów wymienionych w powołanym przepisie orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej. Tylko w tym przypadku ewentualne braki uzasadnienia mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy(tak SN min. w z dnia 19 października 2005 roku, w sprawie V CK 642/04, Lex nr 187098; w wyroku z dnia 4 stycznia 2007 roku, w sprawie I CSK 364/06, Lex nr 238975).Wbrew wywodom pozwanej, uzasadnienie Sądu Rejonowego, co do zasady spełnia wymogi zakreślone wart. 328 § 2 k.p.c.i odzwierciedla tok rozumowania Sądu, który doprowadził do wydania wyroku w niniejszej sprawie.
Wprawdzie w zakresie odmówienia wiarygodności zeznaniom świadków co do wad wykonanych i wdrożonych programów komputerowych uzasadnienie to jest lakoniczne – Sąd Rejonowy wskazuje bowiem na brak obiektywizmu w ich zeznaniach – jednak w kontekście całokształtu okoliczności faktycznych w sprawie, nie stanowi uchybienia, które miałoby wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zeznania świadków odnoszące się do wad oprogramowania nie mogły mieć bowiem znaczenia, skoro pozwana nie wywodziła z tego tytułu żadnych roszczeń, w szczególności nie zgłosiła tych wad w ramach rękojmii i nie sformułowaław związku z nimi żadnego żądania, w szczególności obniżenia ceny (art. 560 § 1 k.c.). Powinna była to uczynić niezwłocznie po wykryciu wady, a skoro tego zaniechała, straciła uprawnienia w tytułu rękojmii (art. 563 § 2 k.c.). Żądanie obniżenia ceny zawartew sprzeciwie od nakazu zapłaty nie mogło więc wywołać zamierzonego skutku, złożone zostało bowiem po upływie ustawowego terminu.
Jeśli natomiast pozwana wywodziła swoje stanowisko o niezasadności powództwaz faktu nienależytego wykonania umowy przez powódkę (art. 471 k.c.), to stwierdzić należy, że nie złożyła ani oświadczenia o potrąceniu swojej wierzytelności z tytułu szkody,ani nie podniosła procesowego zarzutu potrącenia. Z tych względów dowodowyna okoliczność wad i wysokości ewentualnej szkody (art. 471 k.c.) czy też zasadności obniżenia ceny (art. 560 § 1 k.c.) były bezprzedmiotowe.
W kontekście powyższych rozważań bezzasadny okazał się również zarzut naruszeniaart. 227 k.p.c.w zw. zart. 233 § 1 k.p.c.iart. 278 § 1 k.p.c.
Zgodnie z treściąart. 233 k.p.c.Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.Powołany przepis stanowi wyraz obowiązującej w procedurze cywilnej zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych środków dowodowych stanowi podstawowe zadanie sądu orzekającego, przy czym powinna byćona dokonana w sposób konkretny, w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał dowodowy.
Swobodna ocena dowodów nie może być dowolna. Sąd ma obowiązek wyprowadzenia z zebranego w sprawie materiału dowodowego wniosków poprawnych logicznie. Zastrzeżona dla sądu swobodna ocena dowodów nie opiera się na ilościowym porównaniu przedstawionych przez świadków i biegłych spostrzeżeń oraz wniosków,lecz na odpowiadającemu zasadom logiki powiązaniu ujawnionych w postępowaniu dowodowym okoliczności w całość zgodną z doświadczeniem życiowym(por. wyrok SNz 20 marca 1980 roku, II URN 175/79, OSNC 1980, Nr 10, poz. 200).
Ocena, czy określone fakty mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy(art. 227 k.p.c.) zależy nie tylko od tego, jakie są to fakty, lecz także, a nawet w pierwszej kolejności, od tego, jak sformułowana i rozumiana jest norma prawna, która w rozpatrywanej sprawie została zastosowana. Dokonane ustalenia faktyczne oceniane są w aspekcie określonego przepisu prawa materialnego, który wyznacza zakres koniecznych ustaleń faktycznych i ma rozstrzygające znaczenie dla oceny, czy określone fakty, jako ewentualny przedmiot dowodu, mają wpływ na treść orzeczenia(stanowisko takie zajął Sąd Najwyższyw postanowieniu z 10 lutego 2012 roku, II CSK 357/11, opubl.: Legalis).
Z kolei zarzut naruszeniaart. 227 k.p.c.ma rację bytu tylko w sytuacji, gdy wykazane zostanie, że sąd przeprowadził dowód na okoliczności, które nie mają istotnego znaczeniaw sprawie i ta wadliwość postępowania dowodowego mogła wpłynąć na jej wynik,bądź gdy sąd odmówił przeprowadzenia dowodu na fakty mające istotne znaczeniew sprawie, błędnie oceniając, iż nie mają one takiego charakteru(por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z 20 grudnia 2006 roku, IV CSK 272/06, Mon. Prawn. 2007, nr 2, s. 60; z 4 listopada 2008 roku, II PK 47/08; wyrok z 11 lutego 2011 roku, I CSK 334/10).
Rację ma powódka, podnosząc, że wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego informatyka nie został w sensie procesowym przez pozwaną złożony (sprzeciw k. 27 – 31). Nawet jednak, gdyby z treści sprzeciwu wywieść wolę pozwanej złożenia  takiego wniosku, to jak wskazano powyżej wobec braku dochowania terminu do zgłoszenia wad bądź złożenia oświadczenia o potrąceniu wierzytelności z tytułu nienależytego wykonania umowy, przeprowadzenie tego dowodu było zbędne. Ewentualne wady dzieła nie miały bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania sformułowanego w pozwie.
Bezzasadny okazał się także zarzut naruszeniaart. 207 § 3 k.p.c.w zw. zart. 207§ 7 k.p.c.
Sąd Rejonowy dokonując ustaleń stanu faktycznego oparł się na dowodach załączonych do odpowiedzi na sprzeciw, jednak w zakresie pism obejmujących wyłącznie wnioski dowodowych przepisart. 207 § 3 k.p.c.zezwala na ich złożenie także bez postanowienia Sądu. Dodatkowo należy podkreślić, że postawa pozwanej przed wytoczeniem powództwa, która znalazła wyraz m.in. w zawartym między stronami w dniu 29 listopada 2012 roku porozumieniu, nie dawała asumptu do przyjęcia, że w toku procesu będzie ona podnosić nienależyte wykonanie umowy czy wady dzieła uprawniające do żądania obniżenia ceny. Wnioski dowodowe zgłoszone w piśmie będącym odpowiedzią na sprzeciw, stanowiły zatem reakcję na zgłoszone po raz pierwszy przez pozwaną zarzuty. Podkreślić ponadto należy,że wnioski te powód poparł w trakcie rozprawy w dniu 13 grudnia 2013 roku, co zostało zapisane w protokole (protokół k. 135), a ich przeprowadzenie nie spowodowało zwłokiw rozpoznaniu sprawy (art. 217 § 1 i 2 k.p.c.).
W kontekście powyższych rozważań należało stwierdzić, że Sąd Rejonowy prawidłowo uznał roszczenie powódki o zapłatę wynagrodzenia za zasadne i zasądził w całości dochodzoną pozwem kwotę.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanej jako bezzasadną na podstawieart. 385 k.p.c.i obciążył skarżącą, jako stronę przegrywającą przed SądemII instancji, kosztami postępowania odwoławczego na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.w zw. zart. 99 k.p.c.
Zasądzona na rzecz powódki kwota 1.200,00 zł stanowi wynagrodzenie jej pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym, określone na podstawie§ 12 ust. 1pkt 1w zw. z§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490, ze zm.).