Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 657/16
Data wyroku: 2016-09-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Piotr Mika, Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 § 1 kk i inne

Sygnatura akt VI Ka 657/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia13 września 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Piotr Mika
Sędziowie SSO Grażyna Tokarczyk
SSO Grzegorz Kiepura (spr.)
Protokolant Aleksandra Studniarz
przy udziale Dariusza Kowalczyka
Prokuratora Prokuratury Rejonowej wZ.
po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r.
sprawyJ. D.synaJ.iB.,ur. (...)wZ.
oskarżonego zart. 280§1 kkiart. 13§1 kkw zw. zart. 282 kkw zw. zart. 11§2 kkprzy zast.art. 64§2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 30 marca 2016 r. sygnatura akt II K 989/15
na mocyart. 437 § 1 kpk,art. 624 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.S. O.kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3
zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa.

Sygn. VI Ka 657/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 30.03.2016r.J. D.został uznany za winnego tego, że w dniu 16.08.2015r. wZ., działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, po uprzednim wtargnięciu do mieszkaniaJ.Ł. B., przy użyciu przemocy w postaci przytrzymywaniaJ. B.i przyciskania jej do ściany, a także uderzeniuŁ. B.pięścią w twarz i grożeniu pozbawieniem życia w/w pokrzywdzonym i ich dzieciomW. B.,L. B.,D. B.iJ. B., spaleniem ich dobytku, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonumarki S. (...), aparatu cyfrowegomarki S., głośników i gitary, o łącznej wartości około 800 zł, działając na szkodę w/w pokrzywdzonych, a ponadto w tym samym czasie i miejscu, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, groźbą zamachu na życie usiłował doprowadzićJ.Ł. B.do rozporządzenia mieniem własnym w kwocie 3.000 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych wart. 64 § 2 kk, gdzie na mocy wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Gliwicach, sygn. II K 729/09, z dnia 18.12.2005r. odbył karę 3 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności w okresie od 28.06.2007r. do 14.05.2008r., od 8.07.2010r. do 26.10.2012r. i od 10.09.2014r. do 4.02.2015r. za przestępstwa podobne zart. 280 § 1 kki in. (wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 13.11.2007r., sygn. II K 961/07) orazart. 286 § 1 kkiart. 297 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk(wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 7.07.2009r., sygn. III K 1375/08), tj. przestępstwa zart. 280 § 1 kkiart. 13 § 1 kkw zw. zart. 282 kkw zw. zart. 11 § 2 kkiart. 64 § 2 kki za to na mocyart. 280 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkiart. 64 § 2 kkskazany został na karę 5 lat pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 17.08.2015r. godz. 13.45. do dnia 22.12.2015r. godz. 13.45.
Na podstawieart. 46 § 1 kkzobowiązano oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłacenie na rzecz pokrzywdzonychJ. B.iŁ. B.kwoty 400 zł.
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzezasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokataS. O.kwotę 1092,24 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania.
Apelację od tego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze wywiódł obrońca oskarżonego, który zarzucił orzeczeniu rażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności.
W oparciu o podniesiony zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w znacznie łagodniejszym wymiarze.
Apelacja nie była zasadna.
Niekwestionowane przez odwołującego się ustalenia faktyczne sądu rejonowego dokonane zostały w oparciu o wszystkie dowody przeprowadzone w toku rozprawy, ocenione zgodnie z kryteriami określonymi wart. 7 kpk. Sąd ten dokonał też prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod przepisy ustawy kwalifikując czyn przypisany oskarżonemu jako przestępstwo zart. 280 § 1 kkiart. 13 § 1 kkw zw. zart. 282 kkiart. 11 § 2 kk, popełnione w warunkach powrotu do przestępstwa określonych wart. 64 § 2 kk.
Wymierzając oskarżonemu karę 5 lat pozbawienia wolności sąd pierwszej instancji miał w polu widzenia ustawowe dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 kk, a w szczególności stopień zawinienia i stopień społecznej szkodliwości czynu, co powoduje, że orzeczona kara jest karą sprawiedliwą.
Podkreślenia wymaga, że oskarżony w realizacji przestępczego zamiaru współdziałał z inną osobą. Działał on w sposób zaplanowany i przemyślany. Motywem jego zachowania było osiągnięcie łatwego i szybkiego zysku. Obaj napastnicy działali wspólnie i w porozumieniu, a zatem oskarżony obejmował swoim zamiarem brutalne zachowanie współsprawcy. Oskarżony wdarł się do mieszkania pokrzywdzonych przez okno i nie zważając na obecność dwuletniego dziecka, używając przemocy i gróźb bezprawnych wobecJ. B.i jej dzieci przystąpił do plądrowania pomieszczeń. Takie zachowanie świadczy o głębokim zdeprawowaniu oskarżonego i jego lekceważącym stosunku do podstawowych dóbr chronionych prawem. Oskarżony nie liczył się z odczuciami pokrzywdzonych, którzy sparaliżowani byli strachem. Nie zawahał się nawet przed użyciem groźby rzucenia dzieckiem o ścianę.
Przypisanego przestępstwa oskarżony dopuścił się w warunkach recydywy wielokrotnej określonej wart. 64 § 2 kki to zaledwie w niepełna 7 miesięcy po odbyciu ostatniej kary. Świadczy to o tym, że jest on sprawcą zdemoralizowanym i niepoprawnym, powinien zatem zostać poddany długotrwałym oddziaływaniom wychowawczo-resocjalizacyjnym w warunkach izolacji penitencjarnej w celu wykształcenia postaw społecznie pożądanych, a w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samym powstrzymania się od powrotu do przestępstwa.
W świetle przytoczonych okoliczności wymierzona oskarżonemu kara 5 lat pozbawienia wolności nie może uchodzić za karę niewspółmierną i to w stopniu rażącym. Przeciwnie, jest to kara adekwatna tak do stopnia zawinienia, jak i do stopnia społecznej szkodliwości czynu i należycie uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie ma osiągnąć wobec oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Podniesiony w apelacji zarzut rażącej niewspółmierności kary był nietrafny. O rażącej niewspółmierności kary można mówić wtedy, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny oddziaływać na wymiar kary, można uznać, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej, w następstwie zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary. Taka sytuacja w odniesieniu do oskarżonego nie zachodzi.
Podzielając zatem w pełni ustalenia faktyczno-prawne sądu pierwszej instancji i nie znajdując podstaw do uwzględnia zarzutów i wniosków apelacji zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymano w mocy. Na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolniono oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, wydatkami obciążając Skarb Państwa.