Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 823/16
Data wyroku: 2016-08-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Dalkowska
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art.222§1 kc

Sygn. akt: I C 823/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 sierpnia 2016 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Anna Dalkowska

Protokolant:

sekr. sądowy Agnieszka Bronk-Markiewicz

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2016 r. wG.
sprawy z powództwaGminy M.G.
przeciwkoW. W.
o eksmisję

1
nakazuje pozwanemuW. W.aby opuścił, opróżnił i wydał powodowiGminie M.G.lokal mieszkalny nr (...)położony wG.przyul. (...),

2
zasądza od pozwanegoW. W.na rzecz powodaGminy M.G.kwotę 680,00 zł (sześćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 480,00 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego

3
orzeka o uprawnieniu pozwanegoW. W.do lokalu socjalnego

4
nakazuje wstrzymanie wykonania wyroku w punkcie I do czasu złożenia przezGminę M.G.oferty najmu lokalu socjalnego

Sygnatura akt: I C 823/16

UZASADNIENIE
PowódkaGmina M.G.wniosła pozew przeciwkoW. W.domagając się nakazania pozwanemu opuszczenia, opróżnienia oraz wydania powódcelokalu mieszkalnego nr (...)położonego w budynku przyul. (...)wG., a także wniosła o nie orzekanie o prawie do lokalu socjalnego oraz o zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, iż jest właścicielem spornego lokalu, natomiast pozwany nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu z uwagi na rozwiązanie umowy najmu. Pozwany zalegał z zapłatą czynszu znacznie przekraczając trzy okresy płatności. Wezwania do zapłaty należności w dodatkowym terminie jednego miesiąca pod rygorem rozwiązania stosunku najmu nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. Na skutek dokonanego w trybie na podstawieart. 11 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów(…) wypowiedzenia umowy, doszło do jej rozwiązania z dniem 30 kwietnia 2016r. Pozwany mimo otrzymania wezwania do dobrowolnego opuszczenia lokalu nie wydał go powódce i nadal zamieszkuje w nim. Powódka oświadczyła, iż nie są jej znane okoliczności uzasadniające przyznanie pozwanemu prawa do lokalu socjalnego.
(pozew k. 2-4)
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa.
(protokół rozprawy z dnia 22 sierpnia 2016r. płyta CD k. 37)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PowódkaGmina M.G.jest właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...)położonego wG.przyul. (...). PozwanyW. W.był najemcą przedmiotowego lokalu na podstawie umowy najmu zawartej w dniu 28 września 1965r. zmienionej aneksami z dnia 11 września 2008r. i 7 marca 2012r.
(okoliczności bezsporne ustalone w oparciu o: wydruk zksięgi wieczystej nr (...)k. 6, umowa najmu z dnia 28 września 1965r. k. 7-10, aneks z dnia 11 września 2008r. k. 11, aneks z dnia 12 marca 2012r. k. 12)
Pozwany posiadał zaległości w zapłacie czynszu w wysokości przekraczającej należności za trzy pełne okresy płatności. Pismami z dnia 25 listopada 2013r. i 6 października 2015r.r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty zaległości w terminie miesiąca pod rygorem wystąpienia z powództwem o zapłatę na drogę sądową oraz rozwiązania umowy najmu.
(okoliczności bezsporne ustalone w oparciu o wezwania do zapłaty k. 13-14)
Pismem z dnia 11 lutego 2016r. powódka wypowiedziała pozwanemu umowę najmulokalu mieszkalnego nr (...)z powodu zaległości w zapłacie czynszu w wysokości przekraczającej trzy pełne okresy płatności. Wypowiedzenie zostało doręczone pozwanemu w dniu 11 kwietnia 2016r. Zaległość pozwanego na koniec października 2015r. wynosiła 11.506,76 zł, a odsetki 1.598,88 zł. Stawka czynszu w 2015r. kształtowała się w przedziale 361,86 – 513,96 zł.
(okoliczności bezsporne ustalone w oparciu o wypowiedzenie umowy najmu k. 15, dane syntetyczne za lata 2014-2015 k. 17-18, zeznania pozwanego płyta CD k. 37)
PozwanyW. W.jest długotrwale bezrobotny, od dnia 19 grudnia 2013r. jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy wG.. W okresie 2005 – 2015 pozwany korzystał ze świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wG.i otrzymywał pomoc w postaci zasiłków celowych na zakup odzieży, obuwia, żywności. Poza świadczeniami z pomocy społecznej, pozwany uzyskuje dochód z prac dorywczych. Łączne miesięczne dochody pozwanego wynoszą 300-400 zł, zaś bieżące opłaty za lokal stanowią kwotę 503 zł. Pozwany cierpi na choroby układu krążenia, nadciśnienie tętnicze, lecz nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.W. W.jest po rozwodzie, ma trójkę dzieci w wieku 30, 29 i 19 lat. Dzieci mieszkają u byłej teściowej pozwanego.
(dowód: zaświadczenie PUP k. 25, zaświadczenie MOPS z kartą świadczeń k. 29-31, zeznania pozwanego płyta CD k. 37)

Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił po rozważeniu całego zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci dowodów z dokumentów oraz dowodu z przesłuchania pozwanego.
W ocenie Sądu należało uznać za wiarygodne wszystkie dokumenty złożone do akt sprawy złożone przez powoda oraz wezwane organy, albowiem żadna ze stron nie kwestionowała autentyczności tych dokumentów, prawdziwości twierdzeń w nich zawartych, ani też żadna ze stron nie zaprzeczyła, iż osoby podpisane pod tymi pismami nie złożyły oświadczeń w nich zawartych.
Brak było również podstaw do kwestionowania zeznań pozwanego co do jego sytuacji osobistej, zdrowotnej i majątkowej. Zdaniem Sądu zeznania pozwanego są szczere, spójne i logiczne i nie budziły wątpliwości w świetle zasad doświadczenia życiowego. Nadto, częściowo zeznania pozwanego znajdują potwierdzenie w dowodach z dokumentów złożonych do akt niniejszej sprawy, w szczególności zaświadczeniach PUP i MOPS.
Podstawę prawną roszczenia powódki stanowi przepis art.art. 222 § 1 k.c., zgodnie z którym właściciel może żądać od osoby, która włada jego rzeczą, aby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela prawo do władania rzeczą.
W świetle przedłożonych przez powódkę dokumentów nie ulegało żadnej wątpliwości, że jest ona właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...)położonego wG.przyul. (...), zaś pozwany był jego najemcą, a zatem był lokatorem w rozumieniu przepisuart. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(tekst jednolity Dz. U. z 2005r nr 31 poz. 266 z późn. zm.). Jak stanowi przepisart. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegojeżeli lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie przez właściciela stosunku prawnego może nastąpić tylko z przyczyn określonych w ust. 2-5 oraz art. 21 ust. 4 i 5 niniejszej ustawy. Wypowiedzenie powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie i określać przyczynę wypowiedzenia.
Należy zauważyć, że powyższy przepis ma zastosowanie do sytuacji prawnej pozwanego, ponieważ zajmował on sporny lokal na podstawie umowy najmu i był z tego tytułu zobowiązany do opłacania czynszu najmu. Zgodnie zart. 11 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny, m.in. jeżeli lokator jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie lokalu co najmniej za trzy pełne okresy płatności, pomimo uprzedzenia go na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności
W świetle przedłożonych przez stronę powodową dokumentów uznać należało, iż wszystkie przesłanki, o jakich mowa wart. 11 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, zostały spełnione. Przede wszystkim powódka pismem z dnia 11 lutego 2016r. wypowiedziała pozwanemu umowę najmu, po uprzednim wezwaniu go kilkukrotnie m.in. pismami z dnia 25 listopada 2013r. i 6 października 2015r. do zapłaty zadłużenia z zakreśleniem dodatkowego miesięcznego terminu na uiszczenie należności. Początkowo pozwany kwestionował, iż wypowiedzenie zostało mu skutecznie doręczone, jednak po okazaniu na rozprawie pisma z dnia 11 lutego 2016r. zawierającego oświadczenie powódki o wypowiedzeniu umowy,W. W.potwierdził, iż widniejący tam podpis – kwitujący obiór wypowiedzenia – należy do niego. Zatem, ostatecznie nie było żadnych wątpliwości, że stosunek najmu został przez powódkę skutecznie rozwiązany w drodze wypowiedzenia umowy.
Nadto jednoznacznie można stwierdzić, że pozwany posiadał zaległości w opłatach czynszowych, w wysokości znacznie przekraczającej trzy pełne okresy płatności. Zaległość pozwanego na koniec października 2015r. wynosiła bowiem 11.506,76 zł, a odsetki 1.598,88 zł, przy czym stawka czynszu w tym czasie kształtowała się na poziomie 361,86 – 513,96 zł. Stąd też przyjąć należało, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w przywołanych powyżej przepisach prawa umożliwiające właścicielowi na skuteczne rozwiązanie z lokatorem stosunku najmu
Z tych przyczyn Sąd uznał, iż skoro pozwanemu nie przysługuje uprawnienie do władania rzeczą, to żądanie powódki nakazania mu opuszczenia przedmiotowego lokalu i wydania go powódce, zasługuje na uwzględnienie i na podstawieart. 222 § 1 k.c.orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
W świetle zebranego materiału dowodowego nie sposób uznać by żądanie zgłoszone przez powódkę stanowiło nadużycie prawa. W orzecznictwie Sądu Najwyższego za utrwalony można uznać obecnie pogląd, zgodnie z którym możliwość nieuwzględnienia roszczenia windykacyjnego na podstawieart. 5 k.c.może mieć miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych. Oddalenie powództwa na podstawieart. 5 k.c.oznacza bowiem pozbawienie właściciela ochrony przysługującego mu prawa własności, którego ochrona jest zasadą konstytucyjną (por: orzeczenie SN z 22.11.1994r. II CRN 127/94 niepublikowany; wyr. SN z 27.01.1999r. II CKN 151/98, wyrok SN z 22.03.2000r. I CKN 440/98). Sąd Najwyższy trafnie stwierdził w orzeczeniu z dnia 25 maja 1973r. III CRN 86/73, że zasady współżycia społecznego chronią wprawdzie przed nadużyciem prawa, ale nie mogą tego prawa w ogóle unicestwić. W szczególności przy żądaniu eksmisji mogą one jedynie powodować odroczenie eksmisji, a nie pozbawienie uprawnionego jego prawa podmiotowego w zupełności. W ocenie Sądu sytuacja życiowa pozwanego nie może w żadnym wypadku zostać uznana za szczególnie wyjątkową. Podkreślić bowiem należy, iż pozwany nie jest obłożnie chory, nie wymaga stałej opieki osób trzecich, funkcjonuje samodzielnie w życiu codziennym, nadto pozwany jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoje najpilniejsze potrzeby związane z bieżącym utrzymaniem za pomocą środków uzyskanych z pomocy społecznej czy prac dorywczych. Dochody pozwanego wprawdzie nie są wielkie, niemniej pozwalają mu pokryć niezbędne wydatki.
Zgodnie z dyspozycją przepisuart. 14 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego, Sąd zobowiązany był z urzędu badać przesłanki w zakresie orzeczenia o uprawnieniu do lokalu socjalnego wobec osób których dotyczy nakaz opróżnienia lokalu. Zgodnie z przepisem ust. 4 art. 14 ww. ustawy obowiązek przyznania takiego lokalu istnieje w przypadku: 1) kobiety w ciąży, 2) małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisówustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej(Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm.) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą, 3) obłożnie chorych, 4) emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, 5) osoby posiadającej status bezrobotnego, 6) osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały – chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany. Z przepisuart. 14 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegowynika, iż Sąd badając z urzędu przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, orzeka o uprawnieniu tym wobec osób których dotyczy nakaz opróżnienia lokalu, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez te osoby z lokalu, oraz ich szczególną sytuację majątkową i rodzinną.
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż w stosunku do pozwanego zachodzą podstawy do przyznania im lokalu socjalnego, o jakich mowa w przepisieart. 14 ust. 4 pkt 5 i 6 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego. Podkreślić bowiem należy, iż od dnia 19 grudnia 2013r. pozwany jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy wG.i jak wynika z zaświadczenia PUP znajduje się w szczególnej sytuacji na rynku pracy jako osoba długotrwale bezrobotna i powyżej 50 roku życia. Nadto, pozwany spełnia kryterium dochodowe określone w uchwale Rady MiastaG.wydanej na podstawie art. 14 ust. 4 pkt 6 ustawy. Dochód pozwanego bowiem wynosi około 400 zł miesięcznie. Zważyć nadto należy, iż pozwany nie ma możliwości zamieszkania w innym lokalu np. u najbliższej rodziny. Pozwany wprawdzie ma trójkę dzieci, lecz zamieszkują one u byłej teściowej.
Wobec powyższego, skoro pozwany spełnia przesłanki obligatoryjne o jakich mowa wart. 14 ust. 4 pkt 5 i 6 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, to Sąd zobowiązany był do ustalenia mu uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego, zaś na podstawieart. 14 ust. 6wyżej cytowanej ustawy, Sąd nakazał wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia pozwanemu przezGminę M.G.oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.
Na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.w zw. z § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804) i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającego niniejsze postępowanie pozwanego na rzecz powoda kwotę 680 zł, na którą składają się: opłata sądowa od pozwu (200 zł) oraz opłata za czynności fachowego pełnomocnika powoda – radcy prawnego w stawce minimalnej (480 zł).