Sąd Okręgowy w Częstochowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV Ua 42/16
Data wyroku: 2016-09-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lidia Łataś, Robert Grygiel, Marzena Górczyńska-Bebłot
Słowa kluczowe: Świadczenia Rehabilitacyjne
Podstawa prawna: art. 18 ustawy z 25.06.1998r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

Sygn. akt IV Ua 42/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 września 2016 roku
Sąd Okręgowy w Częstochowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Robert Grygiel

Sędziowie:

SSO Marzena Górczyńska-Bebłot
SSO Lidia Łataś (sprawozdawca)

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Joanna Jastrzębska-Ciura
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2016 roku wC.
sprawy z odwołaniaI. W.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wC.
o świadczenie rehabilitacyjne
na skutek apelacji ubezpieczonejI. W.
od wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń SpołecznychwC.
z dnia 23 marca 2016 roku, sygnatura akt VII U 524/15

oddala apelację
Sygn. akt IV Ua 42/16

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 13 listopada 2015r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych OddziałwC.odmówił ubezpieczonejI. W.prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, iż Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 5 listopada 2015r. orzekła, iż stan zdrowia nie uzasadnia przyznania ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, ponieważ do dnia 31 grudnia 2017r.I. W.jest całkowicie niezdolna do pracy.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła ubezpieczona. Wniosła o zmianę jeji przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Uzasadniała, iż organ rentowy odmówił jej zarówno prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, jak i prawa do renty.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, wywodząc jak w zaskarżonej decyzji.
Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wC.wyrokiemz dnia 23 marca 2016r. oddalił odwołanieI. W.od zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji ustalił, iż odwołującaI. W.podlegała ubezpieczeniom społecznym, w tym ubezpieczeniu chorobowemu, z tytułu zatrudnienia w(...) Sp. z o.o.wP.. W okresie od 1 kwietnia 2014r. do 27 sierpnia 2014r. odwołująca wykorzystała 182 dni zasiłku chorobowego. Odwołująca począwszy od 2012r. kilkakrotnie przebywała w szpitalu psychiatrycznym ze względu na rozpoznaną schizofrenię paranoidalną. Obecnie od dłuższego czasu znajduje się w niestabilnym stanie psychicznym. Podlega urojeniom ksobno – prześladowczym, urojeniowo interpretuje zachowania osób z otoczenia. Odwołująca pozostaje bezkrytyczna do przebiegu choroby i konieczności systematycznego leczenia. W aspekcie zdrowia psychicznego brak jest podstaw do przyznania odwołującej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, ponieważI. W.jest całkowicie niezdolna do pracy i nie rokuje odzyskania tej zdolności.
Sąd Rejonowy wskazał, iż stan faktyczny ustalił na podstawie akt rentowych, dokumentacji medycznej, pisemnej opinii biegłej sądowej z zakresu psychiatrii. Opinię biegłej ocenił jako rzetelną i przekonywującą, bowiem wydana została na podstawie dokumentacji medycznej, wywiadu odebranego od ubezpieczonej i badania przedmiotowego. Twierdzenia biegłej poparte zostały rzeczową, logiczną i spójną argumentacją, a wnioskiw niej zawarte wzajemnie ze sobą korespondują. Żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń do opinii biegłej. Sąd Rejonowy podzielił stanowisko biegłej, która w pisemnej opinii jednoznacznie stwierdziła, iż w aspekcie zdrowia psychicznego, brak było podstaw do przyznania odwołującej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Od wielu lat ubezpieczona była wielokrotnie hospitalizowana, jej stan zdrowia psychicznego jest niestabilny co oznacza, iż nie rokuje odzyskania zdolności do pracy.
Apelację od powyższego orzeczenia wywiodła ubezpieczona, zaskarżając gow całości.
Apelująca zarzucała:
- naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na przyjęciu, iż w świetleart. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwanie rokuje odzyskania zdolności do pracy;
- błąd w ustaleniach faktycznych, iż stan jej zdrowia nie rokuje poprawy.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyrokui przyznanie jej świadczenia rehabilitacyjnego. Z ostrożności procesowej wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W uzasadnieniu podnosiła, iż skoro Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 5 listopada 2015r. okresowo uznała ją za osobę całkowicie niezdolną do pracy, to znaczy że rokuje odzyskanie zdolności do pracy. Oznacza to, iż Sąd nieprawidłowo ocenił opinię biegłego.W ocenie skarżącej fakt, iż jest niezdolna do pracy okresowo w pełni uzasadnia przyznanie jej świadczenia rehabilitacyjnego.
Organ rentowy wnosił o oddalenie apelacji.
Rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w pełni podzielił ustalenia faktyczne Sądu I instancji przyjmując je za własne i zaakceptował ich ocenę prawną dokonaną przez ten Sąd.
Z kolei zarzuty apelacji sprowadzają się jedynie do nieuzasadnionej polemiki z prawidłowymi zapatrywaniami Sądu Rejonowego i jako takie nie zasługują na uwzględnienie.
Na mocyart. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnychz ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa(Dz.U. z 2016r., poz. 372) świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy.
Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (ust. 2).
Wykładnia gramatycznaart. 18 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwawyraźnie wskazuje, że świadczenie rehabilitacyjne jest swego rodzaju kontynuacją zasiłku chorobowego (przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy) w tym znaczeniu, że prawo do niego można nabyć tylko wówczas, gdy ustawowy okres pobierania zasiłku chorobowego został już wyczerpany, a osoba pobierająca dotychczas zasiłek chorobowy jest nadal niezdolna do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne jest „świadczeniem na dokończenie leczenia”, jego przyznanie ma służyć odzyskaniu zdolności do pracy dotychczasowej w sytuacji, w której dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie tej zdolności w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015r.,sygn. II UK 118/14, LEX nr 1652389; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2009r., sygn. II UK 149/08, OSNP 2010/15-16/195, OSP 2011/2/22).
W niniejszej sprawie niesporne jest, że ubezpieczona jest osobą całkowicie niezdolną do pracy i zgodnie z orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS niezdolność ta będzie trwała co najmniej do końca 2017r. Z ustaleniami dokonanymi przez Komisję Lekarską ZUS, po przeprowadzeniu stosowanych badań ubezpieczonej, zgodziła się biegła z zakresu psychiatrii, której to opinia nie była kwestionowana przez żadną ze stron na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Zresztą ubezpieczona także w apelacji nie kwestionuje okoliczności związanych z ustalonym stopniem niezdolności do pracy i przewidywanym okresem jej trwania. Świadczenie rehabilitacyjne może być jednak przyznane maksymalnie na12 miesięcy. W przypadku ubezpieczonej brak jest podstaw do ustalenia, że istnieją rokowania odzyskania zdolności do pracy w ciągu tych 12 miesięcy. Wynika to choćbyz faktu, że całkowita niezdolność do pracy została u ubezpieczonej określona na okres dłuższy. Tym samym nie może być mowy o rokowaniu odzyskania zdolności do pracy w ciągu jednego roku. Okoliczność ta przesądza o braku możliwości przyznania ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy, na mocyart. 385 k.p.c.oddalił apelację skarżącego jako bezzasadną.