Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 445/16
Data wyroku: 2016-09-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Kozaczuk
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk

Sygn. akt II Ka 445/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 września 2016 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Jerzy Kozaczuk

Protokolant:

st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak

przy udziale Prokuratora Krzysztofa Cieplińskiego
po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r.
sprawyD. D.
oskarżonego zart. 178a§4 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie
z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt II K 538/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
na zasadzieart. 42§3 kkorzeka wobec oskarżonegoD. D.dożywotnio zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych;

2
na zasadzieart. 43a§2 kkorzeka wobec oskarżonegoD. D.świadczenie pieniężne w wysokości 10.000 (dziesięć tysięcy) zł;

II
w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonego od opłaty i wydatków postępowania odwoławczego, stwierdzając, że te ostatnie ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II Ka 445/16

UZASADNIENIE
D. D.został oskarżony o to, że w dniu 2 maja 2014 rokuw miejscowościA.gm.S., województwa(...)będąc uprzed­nio prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nie­trzeźwości przez Sąd Rejonowy w Ostrołęce w sprawie II K 1075/08, kierowałpo drodze publicznej, droga krajowa nr. 17 samochodem m-kiF. (...)onr. rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, wynik 1.30 mg/l i 1,18 mg/l alkoholuw wydychanym powietrzu,

tj. o przestępstwo zart. 178a § 4 k.k.
Wyrokiem z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II K 538/14, Sąd Rejonowyw Garwolinie:

I
oskarżonegoD. D.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 178a § 4 k.k.i za ten czyn na podsta­wieart. 178a § 4 k.k.w zw. zart. 37a k.k.w zw. zart. 34 § 1 i § 1a pkt 1 k.k.w zw. zart. 35 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego karę ograniczenia wolnościw wymiarze 2 lat ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłat­nej kontrolowanej prace na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym;

II
na podstawieart. 42 § 3 k.k.orzekł wobec oskarżonego dożywotni zakaz pro­wadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym;

III
na podstawieart. 34 § 3 k.k.w zw. zart. 39 pkt 7 k.k.orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pokrzywdzonym oraz Pomocy Post­penitencjarnej w kwocie 500 złotych;

IV
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 90 złotych tytułem wydatków, w pozostałej części zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania.

Apelację od zaprezentowanego wyżej wyroku wywiódł Prokurator Rejonowyw Garwolinie, zaskarżając go w części tj. w punkcie II. dotyczącym orzeczenia wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądo­wym, oraz w punkcie III. dotyczącym orzeczenia od oskarżonego świadczenia pienięż­nego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnejw kwocie 500 zł, na niekorzyść oskarżonego i zarzucając mu:

I
obrazę przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicieart. 42 § 3 k.k.po­przez orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, podczas gdy wskazany przepis nie pozwala na ograniczenia orzeczenia ww. środka karnego do strefy ruchu lądowego,

II
obrazę przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicieart. 43a § 2 k.k.poprzez błędne zaniechanie jego zastosowania i orzeczenia od oskarżonego świad­czenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Po­mocy Postpenitencjarnej w kwocie co najmniej 10.000 /dziesięć tysięcy/zł w sytuacji skazania oskarżonego zart. 178a § 4 k.k., oraz błędne zastosowanieart. 34 § 3 k.k.w zw. zart. 39 pkt 7 k.k.polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł na podstawie przepisu przewidującego fakultatywną możliwość orzeczenia ww. środka karnego przy orzekaniu kary ograniczenia wolności.

W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie II. poprzez orzeczenie na podstawieart. 42 § 3 k.k.wobec oskarżonegoD. D.dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych,

2
zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie III. poprzez orzeczenie na podstawieart. 43a § 2 k.k.od oskarżonegoD. D.świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnejw kwocie 10.000 zł.

W toku rozprawy apelacyjnej prokurator poparł apelację i wnioski w niej zawarte. OskarżonyD. D.nie stawił się pomimo prawidłowego zawia­domienia o terminie tejże rozprawy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się zasadna i jako taka doprowadziła do rozstrzygnięcia o cha­rakterze reformatoryjnym.
Nie sposób nie zgodzić się z oskarżycielem publicznym, o ile wywodzi on,że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do obrazy prawa materialnego,a mianowicieart. 42 § 3 k.k.W myśl rzeczonego przepisu, sąd orzeka zakaz pro­wadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia prze­stępstwa określonego wart. 178a § 4 k.k.lub jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego wart. 173 k.k., którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego wart. 177 § 2 k.k.lub wart. 355 § 2 k.k.był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Literalne brzmienie przytoczonego przepisu dowodzi, że orzekany na jego podstawy dożywotni zakaz obejmuje upraw­nienia do prowadzeniawszelkichpojazdów mechanicznych; dotyczy uprawnień do prowadzeniakażdegopojazdu mechanicznego. Nie jest możliwe wyłączeniejakie­gokol­wiekpojazdu mechanicznego z zakresu jego działania. Objęte są nim upraw­nienia do prowadzenia pojazdów mechanicznychwe wszystkich stre­fach ruchu. Nie jest dopuszczalne ograniczenie tego zakazu do pojazdów mechanicz­nych określonego rodzaju (videR. A. Stefański,Komentarz do art. 42 Kodeksu kar­nego, [w:] M. Filar,Kodeks karny. Komentarz, WK 2016, teza 8.). Przekładając powyższe na realia sprawyD. D.skonstatować należy, że skoro wyżej wymieniony został uznany za winnego występku zart. 178a § 4 k.k., to Sąd Re­jo­nowy był zobligowany do orzeczenia w stosunku do jego osoby środka karnegow postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, bez ograniczenia zakresu tego środka karnego do strefy ruchu lądowego. W związku z tym Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na zasadzieart. 42 § 3 k.k.orzekł wobec oskarżonegoD. D.dożywotnio zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.
W dalszej kolejności na akceptację zasługiwał także zarzut obrazy prawa ma­terialnego w postaciart. 43a § 2 k.k., przez błędne jego niezastosowanie. Zgodniez unormowaniemart. 43a § 1 i 2 k.k., w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone wart. 178a § 1 k.k.,art. 179 k.k.lubart. 180 k.k.sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione wart. 39 pkt 7 k.k.na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzyw­dzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 000 złotych,a w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone wart. 178a § 4 k.k.co najmniej 10 000 zł, nie przekraczając jednak 60 000 złotych. Jako, że z treści przytoczonego przepisu wynika wprost, iż w razie skazania sprawcy za przestępstwo określonewart. 178a § 4 k.k., a takiego właśnie czynu dopuścił się podsądny, obligatoryjnym jest orzeczenie świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości nie mniejszej niż 10 000 zł, Sąd Okrę­gowy zmienił zaskarżony wyrok także w ten sposób, że na zasa­dzieart. 43a § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoD. D.świadczenie pieniężne w wysoko­ści 10.000 zł.
Z tych wszystkich względów, a także wobec niestwierdzenia uchybień, które winny zostać uwzględnionymi z urzędu, Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozy­tywnej swego wyroku.
Wobec okoliczności, iż do rozstrzygnięcia o charakterze reformatoryjnym do­szło wskutek zawinionych błędów Sądu Rejonowego, Sąd Okręgowy kierując się za­sa­dami słuszności, o których mowa wart. 624 § 1 k.p.k., zwolnił oskarżonego od opła­ty i wydatków postępowania odwoławczego, stwierdzając, że te ostatnie ponosi Skarb Państwa.