Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 969/16
Data wyroku: 2016-12-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Żelazny
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art.437kpk

Sygn. akt. IV Ka 969/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 grudnia 2016 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Joanna Żelazny
Protokolant   Justyna Gdula
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Ireny Głogowskiej
po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r.
sprawy:
1.A. K.(K.)
synaK.iM.z domu(...)
urodzonego (...)wS.
oskarżonego o przestępstwo zart. 190 § 1 k.k
2.M. K.(K.)
synaA.iE.z domuC.
urodzonego (...)wS.
oskarżonego o przestępstwo zart. 288 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora oraz obrońcę oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia
z dnia 25 maja 2016 roku   sygn. akt V K 200/15

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę orzeczeń o warunkowym zawieszeniu wykonania kar pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonychA. K.iM. K.(pt. II i V części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku) przyjmuje przepisyart. 69 § 1 i 2 kkorazart. 70 § 2 kkw zw. zart. 4 § 1 kk;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa przypadające na nich koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza im opłaty w kwotach po 120 złotych za II instancję.

Sygn. akt IVKa 969/16

UZASADNIENIE
A. K.został oskarżony o to, że:
I w dniu 28 października 2014 roku weW.groził pozbawieniem życia i zdrowiaA. P. (1), przy czym groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona,
tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.
M. K.został oskarżony o to, że:
II w dniu 28 października 2014 roku weW.poprzez kopanie w samochód markiV. (...)onr rej. (...)dokonał jego uszkodzenia w postaci połamanej obudowy lusterka od strony pasażera oraz wgniecenia i zarysowania karoserii na przednich prawych drzwiach powodując straty w wysokości 2 208,00 zł, na szkodęD. W.
tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 25 maja 2016 roku (sygnatura akt: VK 200/16) Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia , V Wydział Karny:

I
uznał oskarżonegoA. K.za winnego popełnienia czynu, opisanego w pkt I części wstępnej wyroku stanowiącego występek zart. 190 § 1 k.k.i za to na podstawie art. zart. 190 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonej oskarżonemuA. K.kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata oraz na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddał oskarżonegoA. K.pod dozór kuratora sądowego;

III
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuA. K.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie (zatrzymania) w dniu 28 października 2014 roku, godzina 6:20 - 17:40;

IV
uznał oskarżonegoM. K.za winnego popełnienia czynu, opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, przy czym zwrot „straty w wysokości 2 208 zł” zastąpił zwrotem „straty w wysokości 2 689,10 zł”, stanowiącego występek zart. 288 § 1 k.k.i za to na podstawie art. z art.art. 288 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonej oskarżonemuM. K.kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 (trzech) lata oraz na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddał oskarżonegoM. K.pod dozór kuratora sądowego;

VI
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. K.obowiązek naprawienia szkody przez uiszczenie kwoty 2 689,10 zł (dwa tysiące sześćset osiemdziesiąt dziewięć złotych dziesięć groszy) na rzecz pokrzywdzonegoD. W.;

VII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuM. K.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie (zatrzymania) w dniu 28 października 2014 roku, godzina 6:20 - 18:25;

VIII
zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa przypadające na nich koszty procesu, w tym opłaty w kwotach po 120 zł każdy.

Apelację od powyższego wyroku wywiedli oskarżeni, za pośrednictwem swojego obrońcy, oraz Prokurator.
W jej treści apelacji Prokuratora zarzucono Sądowi I instancji:

I
obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 4§1 kkpoprzez jego niezastosowanie w pkt II sentencji wyroku polegające na niezasadnym orzeczeniu w oparciu oart. 69§1 i 2 kkiart. 70§1 kkwarunkowego zawieszenia kary 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonejA. K.za czyn zart. 190§1 kkpopełniony w dniu 28 października 2014r. na okres próby 3 lat, a w konsekwencji pominięcie nałożenia na oskarżonego obligatoryjnego obowiązku zart. 72§1 kk

II
obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 4§1 kkpoprzez jego niezastosowanie w pkt V sentencji wyroku polegające na niezasadnym orzeczeniu w oparciu oart. 69§1 i 2 kkiart. 70§1 kkwarunkowego zawieszenia kary 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonejA. K.za czyn zart. 190§1 kkpopełniony w dniu 28 października 2014r. na okres próby 3 lat, a w konsekwencji pominięcie nałożenia na oskarżonego obligatoryjnego obowiązku zart. 72§1 kk

Wskazując na powyższe oskarżyciel publiczny wniósł o zmianę wyroku w pkt II i V części dyspozytywnej poprzez przyjęcie jako podstawy warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonychart. 69§1 i 2 kkiart. 70§1 kkw zw. zart. 4§1 kk.
Apelujący obrońca oskarżonych zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu: obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:
a)art. 4 i 7w zw. zart. 424§1 kpkpolegającą na dowolnej, nie zaś swobodnej ocenie materiału dowodowego oraz pominięciu zasad prawidłowego rozumowania, jak również wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co prowadziło do uznania za w pełni wiarygodnych zeznań pokrzywdzonychA. P. (1)iD. W.bez wzięcia pod uwagę faktu, że świadkowie ci posiadają interes w obciążaniu odpowiedzialnością oskarżonych;
b)art. 4 i 7w zw. zart. 424§1 kpkpolegającą na dowolnej, nie zaś swobodnej ocenie materiału dowodowego przez przyjęcie, że oskarżonyK.wypowiedział wobec pokrzywdzonegoP.groźby karalne w sytuacji, gdy zarówno oskarżonyK., jak i oskarżonyK.faktowi temu zaprzeczali, a potwierdzał go jedynie pokrzywdzony mający interes w tym, by oskarżony został uznany za winnego i skazany, natomiast żadne inne dowody na fakt kierowania gróźb przez oskarżonegoK.wobec pokrzywdzonego nie wskazują;
c)art. 4 i 7w zw. zart. 424§1 kpkpolegającą na dowolnej, nie zaś swobodnej ocenie materiału dowodowego oraz pominięciu zasad prawidłowego rozumowania, jak również wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co prowadziło do uznania, że oskarżonyK.dopuścił się zarzucanego mu czynu, gdy należy uznać, że co najmniej mało rozsądne, jeśli nie wręcz absurdalne byłoby kierowanie przez oskarżonegoK.gróźb karalnych wobec ochroniarza lokalu w sytuacji, gdy znajdował się z kolegą w obcym mieście, w nieznanym sobie miejscu, występując przeciwko ochronie lokalu w osobach dobrze zbudowanych mężczyzn, którzy mogli być zarówno uzbrojeni, jak i posiadać umiejętności pozwalające na zastosowanie środków przymusu bezpośredniego, a nadto mogli posiadać tzw. wsparcie w postaci – przynajmniej – pracownikówagencji ochrony (...);
d)art. 4 i 7w zw. zart. 424§1 kpkpolegającą na dowolnej, nie zaś swobodnej ocenie materiału dowodowego przez wskazanie w uzasadnieniu wyroku, że w zakresie sprawstwa oskarżonegoK.zeznania świadków korespondują z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie bez wskazania, o jakie inne dowody chodzi,
e)art. 4 i 7w zw. zart. 424§1 kpkpolegającą na dowolnej, nie zaś swobodnej ocenie materiału dowodowego oraz pominięciu zasad prawidłowego rozumowania, jak również wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co prowadziło do przyjęcia, że wyjaśnienia oskarżonegoK.w tej części, w jakiej wyjaśnił on, że kopnął jedynie w lusterko są niewiarygodne, dlatego, że rzeczoznawcaG., jak i biegłyB.dokonali wyliczeń szkody rzekomo spowodowanej przez oskarżonego na kwotę nie mniejszą niż 2.208 zł, a zatem – w ocenie Sądu – niemożliwym jest, by kopnięcie w lusterko spowodowało szkodę o takiej wartości, gdy tymczasem rzeczoznawcaG.oparł się sporządzając swoją wycenę na wskazaniach zleceniodawcy kosztorysu, to jest pokrzywdzonegoW., zaś biegły oparł się na kosztorysie, modyfikując jedynie wartość uszkodzeń, przez co ustalenie Sądu opiera się faktycznie na twierdzeniach pokrzywdzonego,
f)art. 4 i 7w zw. zart. 424§1 kpkiart. 4 i 7w zw. zart. 193§1w zw.zart. 201 kpkw zw. zart. 170§1 pkt 5 kpk, polegającą na dowolnej ocenie rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego przez przyjęcie sprawstwa oskarżonegoK.na podstawie rzeczoznawcyG.i biegłegoB., którzy nie poczynili samodzielnych ustaleń, a jedynie dokonali wyceny zniszczeń rzekomo dokonanych przez oskarżonegoK., a faktyczne zaprezentowanych przez pokrzywdzonegoW.;
g)art. 4 i 7w zw. zart. 424§1 kpkpolegającą na dowolnej, nie zaś swobodnej ocenie materiału dowodowego polegająca na dowolnej, nie zaś swobodnej ocenie materiału dowodowego oraz pominięciu zasad prawidłowego rozumowania przez przyjęcie, że oskarżonyK.dokonał innego uszkodzenia, aniżeli uszkodzenie lusterka.
Wskazując na powyższe wniósł o:
- uniewinnienie oskarżonegoK.od przedstawionego mu zarzutu,
- warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonegoK.na okres 1 roku i zobowiązanie oskarżonego do naprawienia szkody polegającej na lekkim uszkodzeniu obudowy lusterka,
- ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje.

Apelacja obrońcy oskarżonych nie zasługiwała na uwzględnienie. Zasadną natomiast okazała się apelacja oskarżyciela publicznego.
Analiza akt sprawy pozwoliła Sądowi Odwoławczemu na stwierdzenie, iż Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe poprawnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, rzetelnie i dokładnie. Zdaniem Sądu Odwoławczego zebrany w toku postępowania przygotowawczego materiał dowodowy, ujawniony i uzupełniony w toku rozprawy głównej, został przez Sąd I instancji oceniony prawidłowo i wszechstronnie, a jego całokształt dał wystarczające podstawy, by uznać oskarżonych winnymi popełnienia czynów w kształcie i kwalifikacjach prawnych wskazanych w treści zaskarżonego wyroku.
Zarzuty apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonych, wskazujące na przekroczenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów i w wyniku tego dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, są, zdaniem Sądu Odwoławczego, chybione. Dokładna analiza akt sprawy oraz treści uzasadnienia pozwala stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom apelującego, Sąd Rejonowy dokonał poprawnej oceny zgromadzonych dowodów, wskazał które z nich i dlaczego uznał za wiarygodne, a którym i w jakim zakresie odmówił przymiotu wiarygodności. Zasadność ocen wyprowadzonych przez Sąd I instancji odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania.
W treści apelacji nie wskazano żadnej istotnej okoliczności, która pozostałaby poza rozważaniem Sądu Rejonowego, ani żadnego argumentu czy dowodu przekonującego, że ustalenia faktyczne pozostają w sprzeczności z kryteriami prawidłowego rozumowania czy doświadczenia życiowego. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd Odwoławczy w zupełności podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny w sprawie oparł się w głównej mierze na treści zeznań pokrzywdzonychA. P. (1)iD. W.i słusznie podnosi, że brak jest podstaw ku temu, by odmówić im wiarygodności. Sąd Odwoławczy podziela ocenę Sądu I instancji wskazującego, że sposób relacjonowania przez pokrzywdzonych na każdym etapie postępowania przekonywał o wiarygodności zeznań, które to pozostawały szczegółowe, logiczne i konsekwentne. Opisywali w nich jednolicie przebieg interwencji, wskazując na zachowania i przytaczając słowa wypowiadane przezA. K.wobecA. P. (1). Jakkolwiek obaj mężczyźni starając się odtworzyć treść wypowiedziA. K.nie przywoływali w pełni identycznych sformułowań to obaj utrzymywali, że oskarżony ten groziłA. P. (1)pobiciem, wywiezieniem doS.i poćwiartowaniem (A. P. (1)pamiętał przy tym, że oskarżony wykonał ręką ruch na szyi imitujący podcinanie gardła). Według treści ich zeznań oskarżony sugerował również skorzystanie w tym celu z pomocy swoich znajomych.
W toku postępowania nie ujawniono przy tym żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że pokrzywdzeni mają powody, by pomawiać oskarżonych. Nie przywołał ich także apelujący. Pokrzywdzeni są osobami obcymi dla oskarżonych. Znaleźli się w lokalu w związku z wykonywaniem obowiązków zawodowych, będąc wezwanymi na interwencję przez pracowników(...). Przypisywanie przez nich oskarżonym zachowań i słów, które nie miały faktycznie miejsca, co sugeruje apelujący, nie miałoby przecież żadnych racjonalnych podstaw. Apelujący wskazywał przy tym, że również nieracjonalnym ( a zatem nieprawdopodobnym) jest ustalone zachowanie oskarżonegoK.(kierującego groźby wobec ochroniarza lokalu w nieznanym sobie mieście, który nie był sam i mógł mieć wsparcie w pracownikach lokalu). Z twierdzeniem o nierozsądności powyższego nie sposób się nie zgodzić. Jednocześnie trzeba mieć na uwadze, że nieracjonalne postępowanie oskarżonego jest prawdopodobne mając na uwadze fakt, iż jeszcze po ponad godzinie od zdarzenia ( bowiem w chwili zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji - o godzinie 6:37 w dniu 28. 07. 2014r.) zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu wynosiła 0,54 mg/l.
Sąd Odwoławczy nie podziela również twierdzeń apelacji, jakoby Sąd Rejonowy błędnie przyjął, iż pokrzywdzony mógł realnie obawiać się spełnienia gróźb przez oskarżonegoA. K.. Jak słusznie wskazano w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, treść słów skierowanych doA. P. (1)przez tego oskarżonego, wzmocniona jednoznacznym gestem, prezentowany przez niego poziom agresji, a także prawdopodobieństwo realności jego wypowiedzi o zorganizowaniu „posiłków” zeS., uzasadniało, również w ocenie Sądu Odwoławczego, przekonanieA. P. (1)o tym, iż zagrożenie jest poważne i zapowiedzi oskarżonego mogą zostać spełnione. Pokrzywdzony mówiąc o odczuwanym strachu wskazywał, że nie wiedział z kim ma do czynienia i jakie osoby ( w jakiej liczebności) mogą się pojawić, gdyż oskarżony do kogoś faktycznie dzwonił. Apelujący sugerował, że o braku obawy po stronie pokrzywdzonego przekonuje fakt, że nie wezwał on na pomoc innych pracowników ochrony. Tymczasem z treści zeznańA. P. (2)wynika, że wezwano do pomocy drugi patrol interwencyjny, a następnie Policję. Po opuszczeniu lokalu przez mężczyzn zamknięto drzwi wejściowe w obawie przed dalszym rozwojem sytuacji. Sam fakt, że pokrzywdzony jest zatrudniony jako ochroniarz i był w towarzystwie kolegi absolutnie nie przekonuje o tym, że nie mógł odczuwał on zagrożenia w przekonaniu o własnych siłach i umiejętnościach.
Apelujący obrońca oskarżonego zarzucił również Sądowi orzekającemu, iż nie wyjaśnił, jakie dowody uznał za te, które korespondują z zeznaniami pokrzywdzonych w zakresie czynu przypisanego oskarżonemuK.. Faktycznie w treści uzasadniania zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy dowodów takich nie powołał. Trzeba jednak zauważyć, iż ustalając stan faktyczny w sprawie powołał również dowód z zeznań świadkaM. M. (2)(uprzednioM.. Jakkolwiek nie była ona bezpośrednim świadkiem zdarzeń stanowiących przedmiot niniejszego postępowania ( przybyła tam w(...)) to przedstawiła informacje, które uzyskała od pokrzywdzonych, a które pozostają w pełni zbieżne z tymi, jakie pokrzywdzeni przekazywali w treści składanych przez siebie zeznań. Dotyczyło to zarówno kwestii związanych z kierowanymi przez oskarżonegoK.groźbami jak też z uszkodzeniem przez oskarżonegoM. K.pojazdu należącego doD. W.. Ponadto świadek opisała podjęte przez siebie na miejscu czynności ( w tym dokonanie badania trzeźwości zatrzymanych oskarżonych).
Sąd Rejonowy uznając za wiarygodne zeznania pokrzywdzonych odnośnie przebiegu zajścia wewnątrz lokalu nie znalazł podstaw do kwestionowania ich relacji w zakresie spowodowania przez oskarżonegoM. K.uszkodzeń pojazdu. ZarównoD. W.jak iA. P. (1)konsekwentnie utrzymywali, że widzieli jak w/w oskarżony kopał w drzwi od strony pasażera jak też w prawe lusterko. Wobec powyższego przyjęcie, że stwierdzone (i opisane w treści protokołu oględzin) uszkodzenia pojazdu powstały w wyniku jego działań, wbrew twierdzeniom apelującego, nie pozostaje w sprzeczności z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. PokrzywdzonyD. W.przyznał, że samochód przed zdarzeniem miał uszkodzenia lakieru, które to wskazał rzeczoznawcy jako te, których naprawa nie może być uwzględniona w wycenie szkody. Prawdą jest zatem, co wskazuje apelujący, że wykonujący na zlecenie pokrzywdzonego wycenę szkody rzeczoznawcaH. G.oparł się na wskazaniach zleceniodawcy odnośnie zakresu szkód spowodowanych przez oskarżonego, lecz nie jest to wystarczający argument przemawiający za stwierdzeniem, że doszło do rozszerzenia zakresu uszkodzeń i w konsekwencji zawyżono wysokość szkody. Trzeba przede wszystkim wskazać, iż przesłuchiwany w charakterze świadkaH. G.zeznał, iż faktycznie były jakieś wcześniejsze uszkodzenia lecz ich istnienie spowodowało pomniejszenie wartości szkody o kwotę 208,57 zł. Przesłuchano również w toku rozprawy biegłego wykonującego opinię na etapie postępowania sądowego. On to wskazał wprost, że uwzględniał przy wycenie uszkodzenia wskazane mu przez pokrzywdzonego jako wynikające ze zdarzenia i wyglądające na takie, które mogły powstać w wyniku kopnięcia. Równocześnie pomija skarżący, że biegły, zgodnie z postanowieniem Sądu, opierał się na informacjach z akt sprawy odnoszących się do zakresu działań oskarżonego.
W aktach sprawy znajdują się fotografie pojazdu pokrzywdzonego, na których uwidocznione są uszkodzenia. Bez posiadania wiadomości specjalnych można na ich podstawie stwierdzić, które z uszkodzeń, z uwagi na umiejscowienie oraz rodzaj ( w tym głębokość wgnieceń) mogły być spowodowane poprzez silne kopnięcia. Uszkodzeniem takim niewątpliwie nie było to, umiejscowione na prawym progu samochodu. Jak czytamy jednak w protokole rozprawy, biegły stwierdził, że uszkodzenia tego nie brał pod uwagę, zgodnie z informacją otrzymaną od pokrzywdzonego o tym, że uszkodzenie to nie pozostaje w związku z działaniem oskarżonego. Powyższa wypowiedź biegłegoM. B.potwierdza tym samym, że pokrzywdzony nie dążył do bezpodstawnego zawyżania wartości szkody i zgodnie z rzeczywistością wskazał uszkodzenia spowodowane przez oskarżonego. Spowodowana przez oskarżonegoK.szkoda została następnie oszacowana przez rzeczoznawcęH. G.a następnie biegłego sądowegoM. B.. Sąd Rejonowy przyjął wartość szkody określoną w opinii przez biegłegoM. B., słusznie wskazując, że opinia ta pozostaje rzetelna, jasna i pełna. Biegły wskazał w niej sposób dokonywanych wyliczeń jak również powód dla którego wykonał kosztorys w oparciu o systemA.(jako ten w którym zawarta jest technologia naprawy producenta tej marki samochodu ). Prawidłowości obliczeń nie kwestionowano w toku postępowania.
Reasumując, ustalony prawidłowo przez Sąd I instancji stan faktyczny, pozwalał na przyjęcie, iż oskarżeni dopuścili się czynów przypisanych im w treści zaskarżonego wyroku.
Sąd Okręgowy nie znalazł również podstaw do kwestionowania wymiaru kar uznając, że także w tym zakresie Sąd I instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie i należycie uzasadnił swoje stanowisko.
Wymierzone kara są wynikiem wszechstronnej i wnikliwej analizy okoliczności przedmiotowych i podmiotowych czynów i jako spełniające wymogi zakreślone dyrektywami przepisuart.53 k.k.uznane muszą być za słuszne, adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości. Z pewnością wymierzone przez Sąd Rejonowy kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, mieszczące się w dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za popełnienie przestępstw zart. 190§1 kkiart. 288§1 kk, nie są karami nadmiernie surowymi.
Na orzeczenie kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania słusznie miały wpływ okoliczności dotyczące oskarżonych, w tym dotychczasowy sposób ich funkcjonowania w społeczeństwie.
Uznając zasadność orzeczenia kary z warunkowym zawieszeniem wykonania i nie kwestionując długości okresów próby, Sąd Odwoławczy, podzielając w pełni zarzut apelującego Prokuratora, stwierdził, iż podstawą rozstrzygnięcia w tej kwestii winny być przepisyart. 69§1i 2 kkiart. 70§2 kkw zw. zart. 4§1 kk.
Zgodnie z brzmieniemart. 4§1 kkjeżeli w czasie orzekania obowiązuje inna ustawa niż w czasie popełnienia przestępstwa stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą uprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Niewątpliwie w niniejszej sprawy zastosowanie przepisów w brzmieniu nadanym ustawą nowelizacyjną z dnia 20 lutego 2015r. dotyczących warunkowego zawieszenia kary byłoby dla oskarżonych niekorzystne.Art. 72§1 kk, w nowym brzmieniu, przewiduje bowiem obligatoryjne orzeczenie przez Sąd obowiązku probacyjnego w przypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary. Uprzednie brzmienie tego przepisu dawało Sądowi możliwość nałożenia takiego obowiązku nie czyniąc tego jednak obligatoryjnym. Mając powyższe na uwadze oraz orzeczenie przez Sąd Rejonowy obowiązku naprawienia szkody w oparciu o przepisart. 46§1 kk, zmieniono zaskarżony wyrok w tym zakresie uzupełniając podstawę warunkowego zawieszenia wykonania kar orzeczonych wobec oskarżonych o przepisart. 4§1 kk.
Nie kwestionując pozostałych rozstrzygnięć zawartych w treści zaskarżonego wyroku, orzeczenie w pozostałej części utrzymano w mocy.
Na mocyart. 627 §1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierzył mu opłaty w kwotach po 120 złotych.