Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 229/16
Data wyroku: 2016-11-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 229/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 listopada 2016r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSO Agata Wilczewska
Protokolant : st. sekr. sąd. Arleta Wiśniewska
po rozpoznaniu w dniu 31 października 2016r.
sprawyD.K.
obwinionego z art.97k.w., art.65§2k.w. i art.51§1k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Turku
z dnia 27 maja 2016r. sygn. akt II W 23/16

I
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że obwinionegoD.K.uniewinnia od zarzucanego mu w punkcie III wykroczenia z art. 51§1k.w.,a za przypisane obwinionemu wykroczenia z art. 97k.w. i art. 65§2k.w., na podstawie art.65§2k.w. w zw. z art.65§1k.w. i art.9§2k.w. w zw.z art.24§1k.w. wymierza mu grzywnę w kwocie 200zł (dwieście złotych).

II
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.

III
Zwalnia obwinionego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze oraz od opłaty za obie instancje.

Agata Wilczewska
Sygn. akt: II Ka 229/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 maja 2016 r. Sąd Rejonowy w Turku, sygn. akt IIW23/16, obwinionegoD.K.uznał za winnego tego, że w dniu 6 grudnia 2015 r. około godziny 12.15, w miejscowościT.na ulicy(...), będąc pasażerem pojazdu markiV. (...)onr rej. (...), nie korzystał z pasów bezpieczeństwa podczas jazdy tj. popełnienia wykroczenia z art. 97 k.w.
Tym samym wyrokiem Sąd uznał obwinionego za winnego tego, że w tym samym miejscu i czasie wbrew obowiązkowi nie udzielił informacji funkcjonariuszom Policji, danych co do własnej tożsamości tj. popełnienia wykroczenia z art. 65§ 2 k.w.
Tym samym wyrokiem Sąd uznał obwinionego za winnego tego, że w tym samym miejscu i czasie, głośnym krzykiem i używaniem słów nieprzyzwoitych zakłócił spokój oraz porządek w miejscu publicznym tj. popełnienia wykroczenia z art. 51 § 1 k.w.
Na podstawie art. 51 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w., za przypisane wykroczenia Sąd wymierzył obwinionemuD.K.karę grzywny w kwocie 300zł.
Z wyrokiem tym nie zgodził się obwiniony, zaskarżając go w całości. Na podstawieart. 438 k.p.k.oraz109 § 2 k.p.w.orzeczeniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia a polegający na:

1
przyjęciu przez Sąd sprzecznych, nieprawdziwych, kłamliwych zeznań świadków i uznaniu ich za wiarygodne i wystarczające oraz na tej podstawie uznanie przez Sąd, że obwiniony dopuścił się wykroczenia opisanegow wyroku,

2
błędnej ocenie przez Sąd dowodów jakie zostały zgromadzone w sprawie, polegające na nieustalaniu faktycznego przebiegu zdarzeń i oparcie się jedynie na kłamstwach i niewiarygodnych sprzecznych zeznaniach,

3
przyjęciu przez Sąd, że obwinionyD.K.jako pasażer nie miał zapiętych pasów, że rzekomo nie okazał dokumentów do kontroli, że rzekomo zachowywał się wulgarnie w miejscu publicznym w sytuacji, gdy nie wynika to z przeprowadzonych dowodów,

4
uznaniu przez Sąd rażąco sprzecznych ze sobą dowodów za wiarygodne.

Podnosząc powyższe zarzuty obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie go od przypisanych mu czynów.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
ApelacjaD.K.okazała się częściowo zasadna i doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia obwinionego od zarzucanego mu wykroczenia z art. 51 § 1 k.w.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że ocena dowodów przeprowadzonych w toku postępowania pozostaje pod ochroną prawa procesowego (art. 7 k.p.k.w zw.zart. 8 k.p.w.) gdy zostaje poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczność sprawy (art. 410 k.p.k.w zw. zart. 82 § 1 k.p.w.) i tow sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia do prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.w zw.zart. 8 k.p.w.). Sąd winien rozważyć wszystkie okoliczności sprawy przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego (art. 4 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.) oraz wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego uargumentować swoje przekonanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.w zw. zart. 82 § 1 k.p.w.). W ramach realizacji zasady zawartej wart. 7 k.p.k.sąd ma bowiem prawo uznać za wiarygodne zeznania świadka (lub wyjaśnienia obwinionego), co do niektórych przedstawionych przez niego okoliczności, pod warunkiem jednak, że swoje stanowisko w tej kwestiiw sposób przekonujący uzasadni.
Zasadniczym zarzutem, który skarżący stawia Sądowi jest dowolna ocena dowodów w postaci zeznań świadkówK. K. (1)(k. 11-12, 30) orazK. K. (2)(k. 9-10, 30-31). Zdaniem obwinionego zeznania w/w osób są wzajemnie sprzeczne, nieprecyzyjne, a przez to stają się niewiarygodne i nie mogą być podstawą dokonywanych ustaleń faktycznych. Z zarzutem skarżącego nie można się jednak zgodzić.
Przede wszystkim podnieść trzeba, że pewien stopień różnic w zeznaniach świadka przesłuchiwanego na różnych etapach postępowania jest wynikiem choćby tego, że czynność przesłuchania wykonywana była przez różne osoby. W tej sytuacji sposób, w jaki osoba prowadzi czynność przesłuchania, na jaką okoliczność zadaje pytania i jak szczegółowe stara się uzyskać informacje powoduje, że mogą się one różnić w pewnych kwestiach o których kilkukrotnie zeznaje świadek. Istotne jest jednak, by złożone zeznania nie opisywały dwóch, wzajemnie wykluczających się wersji zdarzeń, zaś różnice nie dotyczyły zasadniczych okoliczności sprawy. Nadto upływ czasu jest naturalną okolicznością, która powoduje wolniejsze lub szybsze zacieranie się w pamięci przesłuchiwanych osób, szczegółów przebytych zdarzeń.
Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że Sąd Rejonowy zeznania świadkówK. K. (3)orazK. K. (2)zasadnie uznał za wiarygodne. Odnośnie zarzutu z art. 97 k.w. w/w świadkowie zgodnie zeznali, że powodem zatrzymania pojazduV. (...)onr rej. (...)do kontroli drogowej był brak zapięcia pasów bezpieczeństwa przez pasażera w/w pojazdu. Radiowozem policyjnym kierował wówczasK. K. (3), który zauważył pojazd wjeżdżający na obwodnicęT.tj. ul.(...), w kierunku miejscowościK.. Wówczas dostrzegł, że osoba siedząca na przednim fotelu po stronie pasażera nie posiada zapiętych pasów. Po zatrzymaniu pojazduV. (...)kierującym okazała sięE. S.. Po przystąpieniu do kontroli drogowejE. S.poinformowałaK. K. (3)o tym, że nie posiada przy sobie dokumentów. W tej sytuacji wystawiony został mandat karny zarówno za brak posiadanych dokumentów jak i przewożenie pasażera bez zapiętych pasów bezpieczeństwa.E. S.przyjęła ten mandat i jak zeznała na rozprawiew dniu 25 maja 2016 r., w całości go opłaciła (k. 50v). W tej sytuacji wyjaśnienia obwinionego, że posiadał zapięty pas, a jedynie był on „przełożony przez ramię” zasadnie są uznał za nieprzekonujące oraz nakierowane na uniknięcie odpowiedzialności za popełnione wykroczenie. Sąd odwoławczy nie dostrzegł przy tym istotnych sprzeczności w zeznaniach świadkówK. K. (3)orazK. K. (2). Fakt, żeK. K. (3)nie pamiętał, czyK. K. (2)w chwili wykonywania kontroli drogowejE. S.przebywaław radiowozie policyjnym czy też udzielała mu asysty w żadnej mierze nie dyskredytuje zeznań świadka. Przeciwnie, stanowi dowód jego obiektywizmu, gdyż świadek nie starał się zeznawać na okoliczności których po prostu już nie pamiętał. Powyższe udało się jednak ustalić w oparciu o relacjeK. K. (2). Świadek zeznała że podczas przedmiotowej interwencji udzielała asystyK. K. (3)i pozostawała obok samochoduV. (...). Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, czy obwiniony po opuszczeniu samochodu „biegał po poboczu” – jak zeznałK. K. (1), czy też wychodził na jezdnię pomimo dużego ruchu – jak zeznałaK. K. (2). Relacje w/w świadków wskazują natomiast, że świadek wyszedł z samochoduV. (...)i zachowywał się na tyle spontanicznie oraz charakterystycznie, że okoliczności te zostały przez świadków zapamiętane. Zbyt dużą wagęD.K.przywiązuje do faktu, czyK. K. (2)w czasie jazdy pojazduV. (...)również dostrzegła fakt niezapięcia przez niego pasów. W tym zakresie przywołać należy stanowcze i konsekwentne zeznaniaK. K. (1). Świadek wskazał, że dostrzegł fakt niezapięcia pasów przez pasażera pojazduV. (...)i to był zasadniczy powód podjęcia decyzjio przeprowadzeniu kontroli drogowej. W zakresie zaś przypisanego obwinionemu wykroczenia z art. 65 § 2 k.w. ponownie przywołać należy zeznaniaK. K. (3)orazK. K. (2). Świadkowie zgodnie zeznali, żeD.K.na kilkukrotne żądanie przeprowadzającego kontrolę drogową nie chciał okazać dokumentu tożsamości ani też podać swoich danych. Kartę pobyt przedstawił funkcjonariuszom dopiero po tym, gdy wsiadł do radiowozu policyjnego. NawetE. S.zeznała, że obwiniony nie chciał dać dowodu osobistego policjantom.D.K.powiedział przy tym, że „nie jest terrorystą” (k. 50v). O momencie przedstawienia przez obwinionego dokumentu tożsamości nie można natomiast wnioskować w oparciu o treść protokołu z badania stanu trzeźwości (k. 2). Co prawda dane osobowe zawarte w protokole wpisane zostały w oparciu o treść karty pobytu obwinionego, zważyć jednak należy, że badanie to zostało wykonane dopiero o godz. 12.47. Tymczasem do zatrzymania pojazduE. S.doszło około godz. 12.15 (k. 1, 2-2v). Jednocześnie różnica 32 minut w wysokim stopniu uprawdopodabnia zeznaniaK. K. (3), że przewiezienie obwinionego na komisariat policji podyktowane było także koniecznością przeprowadzenia badania stanu trzeźwości obwinionego. Reasumując, w świetle jasnych i precyzyjnych zeznań świadkówK. K. (3)orazK. K. (2)Sąd Rejonowy zasadnie odmówił wiary wyjaśnieniomD.K..
Sąd odwoławczy nie podzielił jednak zapatrywania Sądu I instancji co do wypełnienia przez obwinionegoD.K.znamion wykroczenia z art. 51 § 1 k.w. Zgodnie z tym przepisem kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszeniew miejscu publicznym podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Niewątpliwie Sąd prawidłowo ustalił, że obwiniony zachowywał się arogancko, mówił głośno oraz wypowiadał wulgarne słowa. Z zeznańK. K. (3)orazK. K. (2)wynika jednak, że miało to miejsce wówczas, gdy pozostawałw samochodzie. Nie sposób zatem uznać, by te naganne zachowania obwinionego odbywały się w miejscu publicznym. Za takie uznaje się bowiem miejsca, do których dostęp ma nieograniczona liczba osób. Co więcej, znaczna część tych zachowań była skierowana do kierującej pojazdemV. (...)E. S..D.K.był zdenerwowany sytuacją, że w/w osoba zapomniała dokumentów uprawniających do prowadzenia samochodu. Z tego też powodu krzyczał, żeE. S.jest głupia oraz że jest baranem. Sąd zauważa jednak, że kierująca pojazdem nie czuła się obrażona takimi słowami obwinionego. Podczas przesłuchania tłumaczyła je tak wiekiemD.K., jego temperamentem oraz problemami ze słuchem (k. 50v). Przypomnieć także należy, że obwiniony w dniu 6 grudnia 2015 r. planował podróż pociągiem. Wykonywana kontrola drogowa w jego opinii mogła spowodować spóźnienie się na odjazd pociągu, co w pewnym zakresie mogło wywoływać jego niepokój. Także z relacjiK. K. (4)wynika, że wulgarne słowa skierowane były w znacznej mierze doE. S.. Świadek potrafił je nawet przywołać (k. 30). Jednocześnie nie potrafił powtórzyć żadnego obraźliwego, wulgarnego zwrotu skierowanego do niego osobiście. Może to zatem wskazywać, że jakkolwiek zachowanie obwinionego nie było właściwe, to jednak nie przekroczyło pewnych granic. Nie należy również zapominać, żeK. K. (4)orazK. K. (2)są funkcjonariuszami Policji. Powszechnie wiadomym jest, że niejednokrotnie osoba kontrolowana denerwuje się zaistniałą sytuacją, potrafi zachowywać się w sposób niestandardowy. Czasami używa słów, które przez przeciętnego człowieka odbierane byłyby w sposób znacznie bardziej bezpośrednii osobisty. W tej sytuacji, z racji pełnionej funkcji funkcjonariusze Policji winni raczej dbać o spokój i porządek w miejscu publicznym ale w odniesieniu do innych, postronnych osób. Z tych wszystkich powodów Sąd odwoławczy uznał, że zachowanie obwinionego nie wypełniło znamion wykroczenia z art. 51 § 1 k.w. Zachodziła zatem konieczność zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnieniaD.K.od zarzutu popełnienia w/w wykroczenia.
UniewinnienieD.K.od popełnienia wykroczenia z art. 51 § 1 k.w. powodowało konieczność ponownego rozważenia wymiaru kary orzeczonej wobec obwinionego.
Mając na uwadze dyrektywy sądowego wymiaru kary (art. 33 k.w.), okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynów obwinionego z art. 97 k.w. i art. 65 § 2 k.w., które trafnie wyeksponował Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jak również właściwości i warunki osobisteD.K., Sąd odwoławczy uznał, że kara 200 zł będzie adekwatną i sprawiedliwą reakcją na jego zachowanie. Co więcej, kara ta oscyluje w dolnej granicy zagrożenia ustawowego, którą wyznacza treść art. 24 § 1 k.w., a zatem żadną miarą nie można jej uznać za nadmiernie dolegliwą. Z drugiej zaś strony stanowi adekwatną i słuszną reakcję karną za popełnione wykroczenia. W/w kara grzywny została wymierzona na podstawie art. 65 § 2 k.w. w zw. z art. 65 § 1 k.w. i art. 9 § 2 k.w. w zw. z art. 24 § 1 k.w.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując przy tym uchybień określonych wart. 104 k.p.w.iart. 440 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w., podlegających uwzględnieniu z urzędui powodujących konieczność dalszej zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w pozostałym zakresie.
Orzeczenie o kosztach za postępowanie odwoławcze oraz opłacie za obie instancje Sąd oparł oart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.oraz art. 17 ust. 1 i art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.).
Agata Wilczewska