Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1646/15
Data wyroku: 2016-03-09 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Odszkodowanie, Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 445 k.c. i art. 361 § 1 k.c.

Sygn. akt III Ca 1646/15

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt I C 1317/14 Sąd Rejonowy w Pabianicach zasądził w punkcie 1 wyroku odJ. K.na rzeczM. S. (1)kwoty - w ppkt a) 10000 złotych tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 5 września 2014 roku do dnia zapłaty, w ppkt b) 266,45 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 5 września 2014 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 616,33 złotych tytułem kosztów procesu, a w punkcie 2 wyroku oddalił powództwo w pozostałej części. W punkcie 3 wyroku Sąd Rejonowy w Pabianicach nakazał pobranie odJ. K.na rzecz Skarbu Państwa kwoty 507,52 złotych tytułem nieuiszczonej opłaty od pozwu, a brakującą opłatę od pozwu w części obciążającej powódkę przejął na Skarb Państwa, a w punkcie 4 wyroku oddalił wniosek interwenienta ubocznego w zakresie kosztów procesu.
Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 16 grudnia 2013 r. powódka przechodząc przez oznakowane przejście dla pieszych znajdujące się wP.przyul. (...), uległa wypadkowi komunikacyjnemu, w wyniku którego doznała obrażeń ciała i straciła przytomność, a odpowiedzialność za powyższe zdarzenie ponosił pozwanyJ. K.- kierowca samochodu markiF. (...), ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w(...) S.A.wW.. Pozwany ponadto został ukarany wyrokiem nakazowym z dnia 14 maja 2014 roku za popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 k.w., polegającego na tym, iż w dniu 16 grudnia 2013 roku nie zachowując należytej ostrożności na oznakowanym przejściu dla pieszych potrąciłM. S. (1), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Z miejsca zdarzenia powódka została przewieziona do(...) Centrum MedycznegowP., gdzie udzielono jej pierwszej pomocy. Zdiagnozowano: uraz śródczaszkowy – wstrząśnienie, skręcenie i naderwanie odcinka szyjnego kręgosłupa, stłuczenie klatki piersiowej, a powódka skarżyła się na bóle i zawroty głowy.W (...)na Oddziale(...)Ogólnej Naczyniowej powódka przebywała w dniach 16 grudnia 2013 r. – 19 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy ustalił również, że powódka kontynuowała leczenie w(...)z uwagi na ból barku prawego i ograniczenie ruchów w stawie barkowym, a nadto w Poradni Neurologicznej ze względu na ból, zawroty głowy i wirowanie przy pionizacji oraz Poradni Laryngologicznej ze względu na pogorszenie słyszenia na prawe ucho, uczucie dyskomfortu i bolesności w tym uchu. Ponadto powódka przeszła zabieg przyżegania ucha zewnętrznego.
Sąd Rejonowy przyjął, że niezbędne wydatki powódki po wypadku na lekarstwa i materiały opatrunkowe wyniosły 266,45 zł. Ustalił też, że powódka zgłosiła szkodę ubezpieczycielowi pozwanego, który przeprowadził postępowanie likwidacyjne i wprawdzie w piśmie z dnia 18 grudnia 2014 r. poinformował o uznaniu swojej odpowiedzialności za ww. zdarzenie komunikacyjne, jednak odmówił zaspokojenia roszczeń poszkodowanej z uwagi na nienadesłanie dokumentacji, w szczególności medycznej, niezbędnej do ustalenia odszkodowania i zadośćuczynienia. Dodatkowo ubezpieczyciel zawiadomił, iż po uzupełnieniu dokumentacji powróci do procesu likwidacji szkody.
W chwili wypadku powódka miała 84 lata. Mimo podeszłego wieku była osobą czynną i aktywną fizycznie, mieszkała sama i prowadziła gospodarstwo domowe, zajmowała się ogrodem, pomagała przy wychowywaniu wnuka. Przed wypadkiem nie wymagała opieki lekarskiej – nie była u lekarza ok. 7 lat. Po wypadku powódka wymaga pomocy w robieniu zakupów, przy wychodzeniu z domu korzysta z pomocy sąsiadki, odczuwa silny ból ucha.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał, że powództwo zasługuje na uwzględnienie jedynie w części na podstawieart. 445 § 1 k.c.odnośnie zadośćuczynienia i na podstawieart. 444 § 1 k.c.odnośnie odszkodowania.
Sąd Rejonowy podkreślił, że w związku z wypadkiem komunikacyjnymM. S. (1)doznała uszkodzenia ciała w postaci: wstrząśnienia mózgu, skręcenia i naderwania odcinka szyjnego kręgosłupa oraz stłuczenia klatki piersiowej, a urazy te wiązały się w koniecznością hospitalizacji na okres czterech dni, natomiast po wypadku stan zdrowia powódki pogorszył się, zaczęła korzystać z opieki lekarzy trzech specjalizacji: laryngologa, neurologa i ortopedy i do chwili obecnej odczuwa skutki wypadku w postaci bólów głowy i barku, objawów neurologicznych, problemów z prawym uchem. Z uwagi na powyższe Sąd Rejonowy przyjął, że w następstwie wypadku powódka doznała cierpień fizycznych i psychicznych, których stopień nasilenia oraz uszczerbku na zdrowiu nie został określony w oparciu o wiedzę specjalistyczną z uwagi na brak opinii biegłych, a w oparciu o wiedzę powszechną i doświadczenie życiowe. Sąd Rejonowy przyjął, iż cierpienia te przybrały co najmniej umiarkowany stopień nasilenia, o czym świadczą nie tylko z dolegliwości odczuwane przez powódkę bezpośrednio po wypadku oraz w mniejszym stopniu obecnie, ale również realne pogorszenie komfortu życiowego. Powódka mimo swojego wieku przed wypadkiem nie musiała korzystać z porad lekarskich, nie leczyła się, była sprawną, pełną energii życiowej kobietą, która nie tylko nie wymagała pomocy innych, ale jeszcze zajmowała się wnukiem. Obecnie powódka wymaga pomocy innych osób w robieniu zakupów i wychodzeniu z domu, korzysta z opieki lekarskiej, odczuwa ból ucha, pogorszyła się jej pamięć.
Wskazane okoliczności, w ocenie Sądu Rejonowego, uzasadniały zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zadośćuczynienia w kwocie 10.000 zł, które winno przyczynić się do zatarcia krzywdy doznanej przez powódkę w wyniku wypadku. Z kolei na zasądzone odszkodowanie składały się koszty leków i środków opatrunkowych, wykazane załączonymi fakturami, w łącznej wysokości 266,45 zł.
O należnych od zasądzonych świadczeń odsetkach ustawowych Sąd Rejonowy orzekł na podstawieart. 481 § 1 k. c.przyjmując, iż są one należne od daty doręczenia odpisu pozwu stronie pozwanej.
W pozostałej części Sąd Rejonowy powództwo oddalił.
O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł na podstawieart. 100 k.p.c.zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów pomiędzy stronami w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań pozwu, uwzględniając fakt, że powódka wygrała proces w 25,20%, a z uwagi na fakt, że strona powodowa korzystała w postępowaniu ze zwolnienia od kosztów sądowych, brakującą opłatę od pozwu w części obciążającej powódkę przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Sąd Rejonowy oddalił wniosek interwenienta ubocznego o zasądzenie od powódki zwrotu kosztów procesu mając na uwadze, że interwenient pozostaje z powódką w takiej relacji, która obiektywnie umożliwiałaby wytoczenie przeciwko niemu tożsamego powództwa i w tym znaczeniu ma on pozycję odpowiadającą pozycji strony.
Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył interwenient uboczny występujący po stronie pozwanej w punkcie 1 wyroku w części zasądzającej od pozwanego na rzecz powódki świadczenie powyżej kwoty w wysokości 5.000 złotych z odsetkami ustawowymi, tj. w zakresie kwoty w wysokości 5.266,45 złotych z odsetkami ustawowymi od dnia 5 września 2014 roku do dnia zapłaty, jak również w części zasądzającej koszty procesu na rzecz powódki oraz w punktach 3 i 4 wyroku.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
naruszenie prawa procesowego:

a
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 278 § 1 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.poprzez dokonanie oceny dowodów w postaci dokumentacji medycznej leczenia powódki w sposób dowolny a nie swobodny i uznanie, iż powódka w wyniku przedmiotowego wypadku doznała urazu w obrębie stawu barkowego, urazów o charakterze neurologicznym tj. zawrotów głowy, wirowania przy pionizacji oraz urazów o charakterze laryngologicznym tj. pogorszenia słyszenia na prawe ucho, uczucia dyskomfortu i bolesności w tym uchu w sytuacji, gdy bez zasięgnięcia wiadomości specjalnych brak jest możliwości ustalenia czy wyżej opisywane dolegliwości pozostają w związku z przedmiotowym zdarzeniem, tym bardziej, iż leczenie tychże dolegliwości rozpoczęło się po znacznym upływie czasu od zdarzenia; strona powodowa nie zaoferowała Sądowi stosownych wniosków dowodowych w odpowiednim czasie;

b
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 278 § 1 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.poprzez dokonanie oceny dowodów w postaci faktur i rachunków dotyczących rzekomych kosztów leczenia powódki w sposób dowolny a nie swobodny i uznanie, iż koszty leczenia dochodzone przez powódkę pozwem pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze skutkami zdarzenia z dnia 16 grudnia 2013 roku w sytuacji, gdy ustalenie tychże okoliczności wymagało wiadomości specjalnych, zaś strona powodowa nie zaoferowała Sądowi stosownych wniosków dowodowych w odpowiednim czasie;

c
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 244 § 1 k.p.c.poprzez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy w zakresie doznanych przez powódkę obrażeń okoliczności, iż w związku ze zdarzeniem z dnia 16 grudnia 2013 roku został wydany w dniu 14 maja 2014 roku wyrok nakazowy uznający pozwanego winnym czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 86 § 1k.w. tj. czynu polegającego na tym, iż w dniu 16 grudnia 2013 roku nie zachowując należytej ostrożności na oznakowanym przejściu dla pieszych potrącił powódkę, czym spowodował zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co w sposób jednoznaczny wskazuje, iż obrażenia ciała doznane przez powódkę w wyniku tego zdarzenia były obrażeniami niegroźnymi, krótkotrwałymi, niepowodującymi zagrożenia dla jej zdrowia i życia, gdyż w przeciwnym razie wobec sprawcy toczyłoby się postępowanie karne o czyn zart. 177 § 1 k.k.;

d
art. 233 § 1 k.p.c.poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodu z postaci karty informacyjnej leczenia szpitalnego powódki z 20 grudnia 2013 roku i uznanie, iż:

- powódka w związku ze zdarzeniem była hospitalizowana przez 4 dni, gdy z dokumentu tego wynika wprost, iż obserwacja powódki była zalecona z uwagi na konieczność kontroli stanu świadomości, ciśnienia tętniczego, tętna i źrenic, brak jest natomiast informacji, aby konieczność hospitalizacji powódki wynikała ze skutków wypadku,
- powódka w związku ze zdarzeniem doznała urazów w obrębie stawu barkowego, urazów o charakterze neurologicznym tj. zawrotów głowy, wirowania przy pionizacji oraz urazów o charakterze laryngologicznym tj. pogorszenia słyszenia na prawe ucho, uczucia dyskomfortu i bolesności w tym uchu w sytuacji, gdy po przeprowadzeniu w dniu 16 grudnia 2013 roku szeregu konsultacji lekarskich i badań obrazowych żadne z powyższych urazów nie zostały stwierdzone;

e
naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, iż po wypadku stan zdrowia powódki pogorszył się, pojawiła się wówczas konieczność korzystania z opieki lekarzy trzech oraz iż powódka do chwili obecnej odczuwa skutki wypadku w postaci bólów głowy i barku, objawów neurologicznych, problemów z prawym uchem w sytuacji, gdy ustalenie powyższych okoliczności możliwe byłoby jedynie po zasięgnięciu wiadomości specjalnych przez Sąd, zaś strona powodowa nie zaoferowała Sądowi stosownych wniosków dowodowych w odpowiednim czasie;

f
naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, iż koszty leczenia dochodzone przez powódkę pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze skutkami tego wypadku, w sytuacji gdy ustalenie powyższego nie było możliwe bez zasięgnięcia wiadomości specjalnych, zaś strona powodowa nie zaoferowała sądowi stosownych wniosków dowodowych w odpowiednim czasie.

1
naruszenieart. 6 k.c.poprzez uznanie, że powódka przedstawiła wiarygodne dowody potwierdzające doznanie wskutek wypadku krzywdy uzasadniającej przyznanie zadośćuczynienia w wysokości 10.000 złotych;

2
naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnięart. 445 § 1 k.c.polegającą na uznaniu, że kwota zadośćuczynienia w wysokości 10.000 złotych, przyznanego powódce za krzywdę doznaną wskutek wypadku z dnia 16 grudnia 2013 roku, jest kwotą „odpowiednią" w znaczeniu tej normy;

3
naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnięart. 481 § 1 k.c.i w konsekwencji przyjęcie, iż odsetki za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia należą się od dat wcześniejszych niż data wydania Wyroku.

Biorąc pod uwagę powyższe wniósł:

1
zmianę wyroku Sądu Rejonowego w zaskarżonej części i oddalenie powództwa w zaskarżonej części,

2
o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.

Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej apelacji odnośnie zasądzonego na rzecz powódki odszkodowania za koszty leczenia zostało podkreślone, iż powódka nie udowodniła w ogóle szkody uzasadniającej przyznanie odszkodowania – powódka nie przedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie tego, że poniesione przez nią koszty lekarstw i środków opatrunkowych pozostają w adekwatnym związku przyczynowym.
Na zakończenie apelacji, zostało też wskazane, iż zasadna będzie odpowiednia zmiana zaskarżonego orzeczenia w zakresie kosztów procesu, albowiem w ocenie skarżącego istnieją wszelkie podstawy do zasądzenia kosztów procesu od powódki na rzecz interwenienta ubocznego.
Sąd Okręgowy w Łodzi z ważył, co następuje:
Apelacja interwenienta ubocznego po stronie pozwanej zasługiwała na uwzględnienie w przeważającej mierze, co skutkowało zmianą wyroku w zaskarżonej części za wyjątkiem rozstrzygnięcia odnośnie kosztów procesu zawartych w punkcie 4 wyroku.
Wobec sformułowania przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, należało odnieść się do niego w pierwszej kolejności, gdyż wnioski w tym zakresie z istoty swej determinują rozważania co do pozostałych zarzutów apelacyjnych, bowiem jedynie nieobarczone błędem ustalenia faktyczne, będące wynikiem należycie przeprowadzonego postępowania, mogą być podstawą oceny prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia w kontekście twierdzeń o naruszeniu przepisów prawa materialnego.
Wyrażona wart. 233 k.p.c.zasada swobodnej oceny dowodów pozwala sądowi ocenić wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie „wszechstronnego rozważenia zebranego materiału”, a zatem z uwzględnieniem wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów i mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ramy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Powyższe oznacza więc, że tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona.
Przenosząc powyższe rozważania w realia przedmiotowej sprawy należało uznać, iż podniesiony przez apelującego zarzut naruszenia przez Sąd I instancjiart. 233 § 1 k.p.c.jest częściowo uzasadniony. Z zebranego bowiem w sprawie materiału dowodowego rzeczywiście nie wynika co było przyczyną pogorszenia się stanu zdrowia powódki po dniu 19 grudnia 2013 roku czyli po wypisaniu powódki ze szpitala - zOddziału (...) sp. z o.o.wP., w którym to przebywała na skutek jej potrącenia przez pojazd pozwanego oraz w oparciu o jakie dowody zostało przyjęte, że przedstawione koszty leczenia powódki pozostają w związku ze skutkami wypadku. Słusznie apelujący podniósł, iż w oparciu o przedłożoną w postępowaniu pierwszoinstancyjnym dokumentację lekarską nie można skonstatować, iż potrzeba skorzystania przez powódkę z opieki lekarzy trzech specjalizacji: laryngologa, neurologa i ortopedy w związku z wystąpieniem bólów głowy i barku, objawów neurologicznych, problemów zdrowotnych związanych z prawym uchem, pozostawała w związku ze zdarzeniem z dnia 16 grudnia 2013 roku. Z karty informacyjnej leczenia szpitalnego powódki w okresie 16-19 grudnia 2013 roku nie wynika przecież, aby u powódki zostały zdiagnozowane wyżej wskazane problemy zdrowotne, a co więcej zostało wskazane, iż została ona wypisana w stanie zdrowotnym dobrym bez jakichkolwiek zaleceń odnośnie dalszego leczenia za wyjątkiem wizyty kontrolnej u lekarza POZ. Także z pozostałej dokumentacji lekarskiej złożonej do akt sprawy nie wynika, aby wskazane problemy zdrowotne były następstwem wypadku z dnia 16 grudnia 2013 roku, a w tym zakresie subiektywne odczucia powódki w zakresie wiedzy wymagającej wiadomości specjalnych z oczywistych względów nie mogą być podstawą dokonywanych ustaleń faktycznych. Niewątpliwie Sąd Rejonowy winien też mieć na względzie, iż powódka jest osobą w zawansowanym już wieku, obecnie ma 86 lat, co nakazuje uwzględniać także i to, że pogorszenie się jej stanu zdrowia może też wynikać z przyczyn naturalnych. Uwzględniając powyższe należy więc uznać, iż konstatacja Sądu I instancji tylko i wyłącznie w oparciu o złożoną do akt dokumentację lekarska, iż pogorszenie się stanu zdrowia powódki po dniu 19 grudnia 2013 roku pozostawało w związku ze zdarzeniem z dnia 16 grudnia 2013 roku niewątpliwie narusza zasadę swobodnej oceny dowodów.
Zasadnie też wskazał skarżący, iż zasada swobodnej oceny dowodów została naruszona przez Sąd I instancji również poprzez przyjęcie, iż niezbędne wydatki powódki po wypadku na lekarstwa i materiały opatrunkowe wyniosły 266,45 zł. Z dokumentacji lekarskiej nie wynikało, aby konieczność stosowania lekarstw opisanych na przedstawionych fakturach miała związek z wypadkiem, także w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego w okresie 16-19 grudnia 2013 roku nie zalecono powódce stosowanie jakichkolwiek lekarstw brak więc było podstaw do przyjęcia, iż wskazane przez powódkę wydatki (poniesione w okresie od 27.12.2013 do 13.06.2014) pozostają w jakimkolwiek związku z wypadkiem.
W pozostałym zakresie zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.jest chybiony. Nie sposób zgodzić się z apelującym, iż hospitalizacja powódki bezpośrednio po wypadku w dniu 16 grudnia 2013 roku nie nastąpiła na skutek tegoż wypadku. W tym zakresie ustalona przez Sąd I instancji sekwencja zdarzeń w świetle informacji zawartych w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego oraz powszechnej wiedzy, że osoby będące uczestnikami wypadku często w celu obserwacji pozostają przez kilka dni na obserwacji szpitalnej, pozwalała skonstatować w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów, że pobyt powódki szpitalu był następstwem jej potrącenia i jeśli w tym zakresie apelujący zajmował inne stanowisko to winien je udowodnić zgodnie z zasadą wyrażoną wart. 6 k.c.
Nie ma także racji apelujący, iż z wyroku nakazowego wydanego w dniu 14 maja 2014 roku winno się wnioskować, iż powódka nie doznała jakichkolwiek obrażeń. Apelujący zapomina bowiem, iż ukaranie w sprawie o wykroczenie nie zamyka drogi do skazania za ten sam czyn w postępowaniu karnym, natomiast znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. nie wymagają uwzględnienia w opisie przypisanego ukaranemu czynu jakichkolwiek obrażeń odniesionych przez osobą pokrzywdzoną w wyniku tegoż wykroczenia.
Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji błędnie przyjął w ustaleniach faktycznych iż wystąpienie u powódki bólów głowy i barku, objawów neurologicznych, problemów zdrowotnych związanych z prawym uchem oraz poniesienie wydatków na lekarstwa w kwocie 266,46 pozostawało w związku ze zdarzeniem z dnia 16 grudnia 2013 roku.
Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wpływało zasadniczo na ocenę zarzutów przepisów prawa materialnego podniesionych w apelacji.
Sąd Okręgowy w pełni podziela apelującego odnośnie naruszeniaart. 6 k.c.iart. 445 § 1 k.c.W judykaturze i doktrynie panuje ugruntowany pogląd, że zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę, przewidziane wart. 445 par. 1 k.c., ma kompensacyjny charakter, będąc sposobem naprawienia szkody niemajątkowej, w związku z czym powinno przedstawiać realną wartość ekonomiczną dla pokrzywdzonego. Przy ustalaniu jego wysokości obowiązuje zasada indywidualizacji, nakazująca odwołanie się każdorazowo do konkretnych okoliczności danej sprawy. Poczucie krzywdy ma z natury subiektywny obraz, a jej rozmiar, mimo podobnych przedmiotowo stanów faktycznych dotyczących uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, może być różny w zależności od właściwości osobistych, warunków życia i potrzeb pokrzywdzonego. Apelacja trafnie zarzuciła, że przyznanie przez Sąd I instancji kwoty 10000 złotych tytułem zadośćuczynienia było przede wszystkim konsekwencją naruszeniaart. 233 § 1 k.c.i tym samym błędnego przyjęcia iż okoliczności związane ze stanem zdrowia powódki, które ujawniły się u niej po 19 grudnia 2013 roku, miały znaczenie dla ustalenia wysokości zadośćuczynienia. Powódka, pomimo obowiązku wynikającego zart. 6 k.c., nie przedstawiła natomiast żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających, że owe okoliczności uzasadniają przyznanie zadośćuczynienia w wysokości 10000 zł. Na tle przytoczonych wyżej rozważań, po uwzględnieniu pozostałych, zasadnie podniesionych przez Sąd I instancji, okoliczności rzutujących na wysokość zadośćuczynienia, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że w zaskarżonym wyroku doszło do naruszeniaart. 445 par. 1 k.c., ponieważ suma należna powódce z tego tytułu powinna wynosić ostatecznie 5000 zł. Oznaczało to, że w pierwszej instancji została rażąco zawyżona; tym samym wystąpiło też uzasadnienie do odpowiedniej ingerencji w tym zakresie ze strony sądu odwoławczego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18.11.2004 r. w sprawie I CK 219/04 – LEX 146356).
Za w pełni zasadne należy także uznać nieudowodnienie przez powódkę, że poniesione przez nią koszty lekarstw i środków opatrunkowych pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem kształtującym odpowiedzialność pozwanego. Odszkodowanie jest bowiem formą rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody majątkowej, podstawą takiego żądania jest więc wykazanie szkody majątkowej poniesionej w wyniku zdarzenia rodzącego odpowiedzialność. U podstaw takiej odpowiedzialności leżą bowiem ogólne zasady odpowiedzialności za czyn niedozwolony, to jest odpowiedzialności deliktowej uregulowanej treściąart. 415 k.c.Do nich zaś należą: zdarzenie, z którym system prawny wiąże odpowiedzialność na określonej zasadzie, szkoda oraz związek przyczynowy między tym zdarzeniem a szkodą. Powódka, zgodnie zart. 6 k.c., poza samym zdarzeniem i szkodą była więc zobowiązana wykazać związek przyczynowy między tymi przesłankami, czemu, co już wyżej zostało omówione, powódka reprezentowana przez fachowego pełnomocnika nie podołała.
Mając powyższe na względzie, uznając w całości za zasadną apelację odnośnie zaskarżonych należności głównych odnoszenie się do zarzutu naruszeniaart. 481 § 1 k.c.odnośnie odsetek od tych należności należało uznać za zbędne.
Sąd nie podzielił natomiast stanowiska apelującego, iż zasadna będzie odpowiednia zmiana zaskarżonego orzeczenia w zakresie kosztów procesu poniesionych przez interwenienta ubocznego, że istnieją wszelkie podstawy do zasądzenia kosztów procesu od powódki na rzecz interwenienta ubocznego. Zgodnie z treściąart. 107 k.p.c.zdanie trzecie sąd może także przyznać interwenientowi koszty interwencji od przeciwnika obowiązanego do zwrotu kosztów. Treść tego przepisu wskazuje więc na to, że nie obliguje on do zasądzenia kosztów w każdym przypadku, w którym istnieją podstawy do obciążenia kosztami przeciwnika procesowego, a rozstrzygnięcie w tym zakresie winno odwoływać się do ogólniejszych kryteriów w postaci potrzeby rzeczywistej obrony interesów interwenienta ubocznego w określonych okolicznościach rozpoznawanej sprawy czy też do innych okoliczności, jakie brane są pod uwagę przy rozstrzyganiu o kosztach procesu między stronami np. wynikających zart. 102 k.p.c.W realiach przedmiotowej sprawy mając na względzie charakter przedmiotowego powództwa, którego przedmiotem było roszczenie o zadośćuczynienie i odszkodowanie z tytułu czynu niedozwolonego, trudną sytuację majątkową powódki i sytuację majątkową interwenienta ubocznego oraz wysokość przyznanego zadośćuczynienia zasadnie Sąd I instancji oddalił wniosek interwenienta ubocznego w zakresie kosztów procesu.
Wobec powyższego na podstawieart. 368 § 1 k.p.c.Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Pabianicach w ten sposób, że:
- w punkcie pierwszym wyroku zasądził odJ. K.na rzeczM. S. (2)kwotę 5000 złotych tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 5 września 2014 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 299,71 złotych tytułem kosztów procesu,
- w punkcie drugim wyroku oddalił powództwo w pozostałej części,
- w punkcie trzecim wyroku nakazał pobranie odJ. K.na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Pabianicach kwotę 249,74 złotych tytułem nieuiszczonej opłaty od pozwu,
- w punkcie czwartym wyroku oddalił wniosek interwenienta ubocznego w zakresie kosztów procesu.
Zmieniając rozstrzygnięcie w zakresie kosztów procesu zawartych w punkcie pierwszym wyroku i w zakresie nieuiszczonej opłaty od pozwu w punkcie trzecim wyroku Sąd Okręgowy miał na względzie, iż powódka wygrała proces jedynie w 12,4 %.
W pozostałej części, to jest odnośnie zaskarżenia punktu 4 wyroku, apelacja została oddalona.
W przedmiocie kosztów postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł również na podstawieart. 107 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.Pomimo wygrania przez interwenienta ubocznego występującego po stronie pozwanej apelacji praktycznie w całości Sąd nie dostrzegł podstaw do obciążenia powódki kosztami poniesionymi przez interwenienta ubocznego w postępowaniu apelacyjnym. Tak jak to zostało wskazane wyżej Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iżart. 107 k.p.c.nie obliguje do zasądzenia kosztów na rzecz interwenienta ubocznego w każdym przypadku, w którym istnieją podstawy do obciążenia kosztami przeciwnika procesowego. W realiach przedmiotowej sprawy obciążenie powódki niniejszymi kosztami w znaczący sposób ograniczałoby kompensacyjny charakter zasądzonego powódce zadośćuczynienia, co przy przedmiocie sprawy, trudnej sytuację majątkową powódki i sytuację majątkową interwenienta ubocznego nie byłoby uzasadnione.