Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 709/15
Data wyroku: 2016-02-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak, Jerzy Kozaczuk, Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk

Sygn. akt II Ka 709/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 lutego 2016 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak

Sędziowie:

SSO Jerzy Kozaczuk (spr.)
SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

przy udziale Prokuratora Bożeny Grochowskiej-Małek
po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2016 r.
sprawyT. C. (1)
oskarżonego o przestępstwo zart. 156 §1 pkt 2 kk
na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt VII K 431/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną w stosunku doT. C. (1)karę pozbawienia wolności podwyższa do lat 3 (trzech);

II
w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.R. C.wS.516,60 złotych (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem sprawowanej z urzędu obronyT. C. (1)w II instancji,

IV
zwalnia oskarżonego od ponoszenia opłaty za obie instancje, natomiast zasądza odT. C. (1)na rzecz Skarbu Państwa 536,60 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 709/15

UZASADNIENIE

T. C. (1)został oskarżony o to, że w nocy z 19 na 20 maja 2014 r.naulicy (...)wS., woj.(...), uderzając nożem w okolicę nadoboj­czykową prawąS. B. (1)– umyślnie spowodował u niego ciężki uszczer­bek na zdrowiu w postaci rany kłutej okolicy nadobojczykowej prawejz uszkodzeniem tętnicy podobojczykowej prawej, oraz elementów splotu barkowego, które to obrażenia ciała stanowiły chorobę realnie zagrażającą życiuS. B. (1)

tj. o czyn zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.
Wyrokiem z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt VII K 431/14, Sąd Rejonowy w Siedlcach:

I
oskarżonegoT. C. (1)uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 156 § 1 pkt 2 k.k.i za ten czynna pod­stawieart. 156 § 1 pkt 2 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozba­wienia wolności;

II
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.R. C.kwotę 1343,16 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskar­żonego z urzędu sprawowaną przez tegoż adwokata, w tym kwota 251,16 złotych podatku VAT;

III
zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, wydatki przejmującna rachunek Skarbu Państwa.

Apelacje od przedstawionego wyżej wyroku wywiedli oskarżyciel publicznyi obrońca oskarżonego.
Prokurator Rejonowy w Siedlcach zaskarżył wyrok Sądu I instancji na nieko­rzyść oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając mu rażącą niewspółmierność kary poprzez orzeczenie wobec oskarżonego dwóch lat kary pozba­wienia wolności wyrażającą się w jej rażącej łagodności, gdy zasady i dyrektywy sądowego wymiaru kary, a w szczególności sposób zachowania się oskarżonego podczas popełnienia czynu, okoliczności i motywy jego działania przemawiały za wy­mierzeniem kary trzech lat pozbawienia wolności.
W następstwie tak sformułowanego zarzutu odwołujący się wniósł o zmianę za­skarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego na podstawieart. 156§ 1 pkt 2 k.k.kary trzech lat pozbawienia wolności.
ObrońcaT. C. (1)zanegował orzeczenie Sądu Rejonowegow całości, zarzucając mu:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. na­ruszenieart. 7 k.p.k.przejawiające się w dowolnej, sprzecznej z zasadami logikii prawidłowego rozumowania ocenie:

- dowodu zzeznań świadkaK. N., które Sąd obdarzył w całości wiarą w zakresie w jakim świadek ten wskazał, iż to oskarżonyT. C. (1)był sprawcą zarzucanego mu czynu, mimo iż z okoliczności sprawy wynika, iż ze­zna­nia te są w istocie pomówieniem oskarżonego i zostały w sposób jednoznaczny odwołane przez świadkaK. N.na późniejszym etapie postępowania, a ponadto nie korespondują one z innymi dowodami przeprowadzonymi w spra­wie, w szczególności z zeznaniami świadków towarzyszących oskarżonemu i po­krzyw­dzonemu w nocy z 19 na 20 maja 2014 roku oraz opinią wydaną przez Za­kład Genetyki Sądowej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań genetycznych;
- dowodu zzeznań świadkówM. B. (1)iA. B. (1), które Sąd obdarzył walorem wiarygodności, w zakresie w jakim świadkowieci wska­zywali, iż oskarżony przeprosił oskarżonego za zranienie go nożem, pod­czas gdy zeznania świadków były niespójne i niejednoznaczne, sprzeczne z zezna­niami pokrzywdzonego oraz nie korespondowały z logicznymi i konsekwentnymi
wyjaśnieniami oskarżonego, którym z kolei Sąd bezpodstawnie nie dał wiary, uznając, iż oskarżony nie mógł przepraszać za wydarzenie, do którego doszłona stacji(...);

2
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. naru­szenieart. 4 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.przez nierozważenie wszystkich okolicz­ności sprawy, w szczególności tych, które winny przemawiać na korzyść oskar­żonego, czego wyrazem było:

-pominięcie przez Sąd, uznanych za wiarygodne,zeznań świadkówB. C.iŁ. S., w zakresie w jakim świadkowie ci wskazywali,iż oskar­żony nie posiadał niebezpiecznego, agresywnego psa, podczas gdy z ma­teriału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, iż taki pies towarzyszył sprawcy ataku naS. B. (1);
- pominięcie przez Sąd uznanych za wiarygodne,wyników opinii wydanej przezZakład (...)na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań genetycznych, z której jednoznacznie wynika, że na przekazanym materiale dowodowym nie stwierdzono śladów krwi pochodzących od pokrzywdzonego;

3
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mia­nowicieart. 391 § 1 k.p.k.poprzez odczytanie protokołu zeznań złożonych przezK. N.iA. B. (1), w sytuacji gdy dyspozycja tego prze­pisu ma charakter wyjątkowy, a Sąd I instancji nie podjął wystarczających działań mających skutkować przesłuchaniem przedmiotowych świadków;

4
błąd w ustaleniach faktycznychprzyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, będący następstwem naruszeń przepisów postępowania opisanych w pkt 1, 2 i 3 apelacji, w szczególności skutkiem przekroczenia granic swobodnej oceny dowo­dów, w tym m.in. dania wiary dowodom wewnętrznie sprzecznym, przy jedno­czesnym pominięciu dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego oraz za­nie­chaniu przesłuchania kluczowych świadków na rozprawie, który to błąd skut­kował przypisaniem oskarżonemu zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy zebrane w sprawie dowody pozwalają jedynie na ustalenie, iż oskarżony miał stycznośćz po­krzyw­dzonym w nocy z dnia 19 na 20 maja 2014 roku w pobliżu stacji(...).

W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o uchy­lenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpo­znania.
W toku rozprawy apelacyjnej obrońca oskarżonego poparł apelację i wniosekw niej zawarty, nadto wniósł o zasądzenie kosztów obrony z urzędu oświadczając,że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Prokurator poparł apelację Pro­kuratora Rejonowego w Siedlcach i wniosek w niej zawarty, nadto wniósł o nie­uwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonego. OskarżonyT. C. (1)przyłączył się do stanowiska swojego obrońcy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na aprobatę, zaś środek odwo­ławczy wywiedziony przez Prokuratora Rejonowego okazał się zasadny i jako taki doprowadził do uwzględnienia zawartego w nim wniosku.
W wyprzedzeniu zasadniczej części rozważań podkreślić trzeba, że skarga ape­lacyjna przedstawiciela procesowegoT. C. (1)- jako kwestionująca po­czy­nione w sprawie ustalenia faktyczne- została uznana za najdalej idącą i dlatego też poddano ją analizie w pierwszej kolejności. Zajęcia stanowiska w przedmiocie słusz­ności rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu stanowiło zarazem warunek konieczny logicznej poprawności badania tez oskarżyciela publicznego.
Przede wszystkim nie ma racji obrońca, jeżeli wywodzi, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do uchybienia unormowaniuart. 391 § 1 k.p.k.(w brzmie­niu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r.) przez zaniechanie bez­pośredniego przeprowadzenia dowodów z zeznańK. N.iA. B. (1). Inaczej niż chce tego skarżący, sam fakt długotrwałego przebywania świad­ka za granicą rodzi uprawnienie do odczytania jego zeznań i uprawnienie to nie napo­tyka jakiegokolwiek ograniczenia nawet, gdy waga odczytywanych zeznań jest klu­czowa dla procesu (

    videpostanowienie Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2006 r., IV KK 7/06, LEX nr 182800). Zaakcentować w tym kontekście trzeba, że z informacji po­zyskanych przez Komendę Miejską Policji wS.wynika, iżK. N.razem z matką wyjechał do Niemiec, przy czym ta ostatnia w związku z wyjazdem rozwiązała swoją umowę o pracę (k. 322). Powyższe pozwala zakładać, iż wyjazdza granicę ma w zamierzeniu wyżej wymienionych długotrwały charakter. Analo­giczne stanowisko należy zająć także w odniesieniu do świadkaA. B. (1), która również wyjechała do Niemiec w celach zarobkowych (k. 339). W związ­ku z całokształtem powyższego stwierdzić należy, że podkreślane przez apelującego znaczenie relacjiK. N.dla poczynionych ustaleń faktycznych samow sobie nie może stanowić argumentu podważającego prawidłowość procedowania Sądu Rejonowego. Argumentu takiego stanowić nie może również- ze względu na sa­mo­istny charakter przesłanek umożliwiających posłużenie się dawnym unor­mowa­niemart. 391 § 1 k.p.k.- powołanie się na możność wykorzystania instytucji statu­owanych treściąart. 585 k.p.k.iart. 586 k.p.k.Faktem jest natomiast, że Sąd Rejo­nowy, odczytując protokoły przesłuchania wyżej wymienionych świadków w oparciu o treśćart. 392 § 1 k.p.k.(k. 325, 342v), wskazał błędną podstawę prawną swego postąpienia. Przepisart. 392 § 1 k.p.k.nie ma bowiem zastosowania w sytuacjach objętych treściąart. 391 k.p.k.(

    videL. K. Paprzycki,

    Komentarz aktualizowanydo art. 392 Kodeksu postępowania karnego, LEX/el. 2015, teza 1.). Skoro do oczy­tania zeznań wspomnianych świadków doszło z uwagi na ich przebywanie za granicą, to aktualizacji uległa hipoteza ostatniego ze wskazanych przepisów i przez pryzmat normy zeń płynącej winna być badana prawidłowość procedowania Sądu I instancji. Wobec dochowania wymogów dawnegoart. 391 § 1 k.p.k.uchybienie to nie miało jednak żadnego wpływu na treść orzeczenia.
Przedstawiciel procesowyT. C. (1)nie ma racji także o tyle,o ile kwe­stionuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę materiału dowodowego. Motywy tej oceny przedstawione zostały w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i analiza przytoczonych tam argumentów wykazuje, iż ocena ta jest prawi­dłowa. Sąd I instancji należycie uwzględnił dyrektywyart. 7 k.p.k., a skoro tak, to Sąd Odwoławczy nie jest władny podważyć jego rozumowania i wysnutych na tej pod­stawie ostatecznych wniosków.
Nie sposób zgodzić się z obrońcą, jeżeli twierdzi, że Sąd Rejonowy dokonał niewłaściwego wartościowania relacjiK. N.(k. 99- 100, 162). Zważyć należy, iż świadectwo procesowe pochodzące od osoby, by uznane zostało za wiary­godne, cechować musi przede wszystkim stałość relacji, logika narracji i możliwość potwierdzenia w innych dowodach (videwyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawiez 13 lipca 2012 r., II AKa 172/12, LEX nr 1264319). DepozycjeK. N.wymogom tym odpowiadają, zaś apelujący obrońca zaniechał rzeczowej argumentacji zmierzającej do wykazania tezy przeciwstawnej. Właściwego uzasadnienia dla prezen­towanego przezeń stanowiska nie mogą stanowić same tylko rozważania w przed­miocie możliwych przyczyn, dla których wymieniony świadek miałby złożyć zeznania nieodpowiadające rzeczywistości, w tym zwłaszcza sugerowanie, iż mógł on dążyćdo odsunięcia od siebie wszelkich podejrzeń. Wykazanie, że faktycznie doszło do na­ru­szenia zasady swobodnej oceny dowodów wymaga bowiem wskazania, którą kon­kretnie regułę i w jaki sposób sąd naruszył. Nie można natomiast twierdzić, że ocena została dokonana w sposób dowolny, zastępując uzasadnienie tego twierdzenia do­wolną polemiką z zapatrywaniami Sądu Rejonowego. Wbrew stanowisku obrońcy,o słuszności prezentowanych przezeń zapatrywań nie może świadczyć również fakt,iż w dniu 26 czerwca 2014 r. do Prokuratury Rejonowej w Siedlcach wpłynęło pismo podpisane przezK. N., z którego wynika, że wnioskuje on o „wycofanie swojego zeznania” (k. 199). Okoliczność ta została dostrzeżona przez Sąd I instancji (k. 359- 360) i słusznie zdyskredytowana w oparciu o rezultaty konfrontacji twierdzeń świadka z cało­kształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego, o czym niżej. Na marginesie dotychczasowych rozważań zaznaczyć nadto trzeba, że w myślart. 174 k.p.k.niedopuszczalnym jest zastępowanie zeznań świadka treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych, a do takiego właśnie rezultatu zmierzałoby uwzględnienie toku rozumowania obrońcy.
Rzecznik obrony bezpodstawnie odmawia waloru wiary zeznaniom rodzicówS. B. (1), tj. relacjomM. B. (1)(k. 158- 159, 292v- 293) iA. B. (1)(k. 194- 195). Wprawdzie faktem jest, iż pierwszy z wymie­nionych odszukałT. C. (1)w oparciu o informacje uzyskane od bliżej nie­określonego funkcjonariusza Policji (k. 292v), który z kolei musiał opierać się na re­lacjachK. N., to jednak nie można przyjmować, że było to jedyne źródło informacji rodziców pokrzywdzonego. Szczególnej roli nabiera tutaj ta część relacjiM. B. (1), w której wskazał on na przyznanie się przezT. C. (1)do ugodzenia nożemS. B. (1)(k. 158, 293), a także ta część zeznańM. B. (1)iA. B. (1), w której opisali oni prze­bieg spotkania, w trakcie którego doszło do przeprosin (

    odpowiednio: k. 159i 194- 195). W ślad za Sądem Rejonowym (k. 360) podkreślić w tym miejscu należy, że nie jest wiarygodną ta część wyjaśnieńT. C. (1), w których podkreślał on, iż jego przeprosiny dotyczyły jedynie zajścia w pobliżu stacji paliw(...), a nie ugodzenia nożemS. B. (1), gdyż to nie on się tego dopuścił (k. 306v). Nie sposób odmówić bowiem logiki zauważeniu przez Sąd I instancji, że wzmianko­wane zajście nie miało na tyle drastycznego i dramatycznego przebiegu, aby oskar­żony czuł potrzebę złożenia przeprosin, zaś pokrzywdzony ich oczekiwał. Znamienne w tym zakresie są zeznaniaŁ. S., z których wynika, żeS. B. (1)chwalił się, iż gdyby napastnicy z okolic wzmiankowanej stacji paliw nie zrezygnowali z gonienia ich, to „by im jeszcze dołożył” (k. 30). W tym stanie rzeczy przyjmować trzeba, że przedmiotowe zajście nie mogło stanowić przyczyny, która doprowadziła do przeproszeniaS. B. (1)przezT. C. (1). Okoliczność ta stanowi natomiast jeden z argumentów przemawiających za szczero­ścią relacji wzmiankowanego wyżejK. N.. Zupełnie gołosłownym, al­bo­wiem niepopartym jaką­kolwiek argumentacją, jest przy tym wywodzenie przez ape­lu­jącego obrońcę, iż pokrzywdzony w toku rozprawy głównej nie potwierdził, by spo­tkanie z oskarżonym miało taki przebieg, jak zrelacjonowałM. B. (1). Fak­tem jest natomiast, że rozbieżności w opisie spotkania pojawiają się w relacjachS. B. (1)iA. B. (1). O ile pierwszy z wymienionych nie
podał, iżT. C. (1)przeprosił go, zaś do próby uderzenia z jego strony doszło wyłącznie w związku ze wzajemnym patrzeniem sobie w oczy (k. 190v, 282), o tyle drugi ze świadków konkludentnie wiązał wspomnianą próbę z wyciągnięciem rękii kilkukrotnym przeproszeniem powołującym się na polecenieM. B. (1)(k. 194). Rozbieżności te nie miały jednak większego znaczenia skoro- jak zaznaczano już wyżej- przyczyną przeprosin musiało być zajście inne niż to, do którego doszłow okolicy stacji paliw(...).
Przedstawiciel procesowy oskarżonego nie ma racji także o tyle, o ile podnosi, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do bezpodstawnego pominięcia wia­ry­godnych zeznańB. C.iŁ. S., które- z uwagi na zawarte w nich informacje w odniesieniu do psaT. C. (1)- przeczą sprawstwu oskarżonego. Inaczej niż chce tego skarżący, sam tylko fakt, iżB. C.po­dała, że jej rodzina posiada psa „mieszańca”, który nie jest agresywny, lecz „piesz­czotliwy” i żądny biegania (k. 306) nie dowodzi, iż to nie to zwierzę towarzyszyło napastnikowi atakującemuS. B. (1). Nie może być tym samym pod­stawą uznania, że to nieT. C. (1)był sprawcą. Zważyć bowiem trzeba,że wskazane twierdzeniaB. C.znajdują pewne odzwierciedlenie w rela­cjach pokrzywdzonego, według którego pies ani go nie ugryzł, ani nie zaatakował(k. 70, 282).S. B. (1)podał przy tym, że pies był ciemny, co odpowiada twierdzeniomP. K. (1), który relacjonował, iż zwierzę miało maść ko­loru brązowego (k. 27, 292).M. B. (2)stwierdził natomiast, że piesT. C. (1)ma sierść koloru czarnego lub czarno- brązowego (k. 125- 125, 291v), co odpowiada informacjom przekazanym przez wyżej wymienionych świad­ków. RelacjeB. C.orazS. B. (1),P. K. (1)iM. B. (1)nie wykluczają się wzajemnie także w zakresie zapatrywańw przedmiocie agresywności psa. Stanowisko w tym przedmiocie stanowić może bowiem wyłącznie efekt subiektywnej oceny.
Zamykając rozważania w przedmiocie pierwszoinstancyjnej oceny zgroma­dzonego w sprawie materiału dowodowego zaakcentować trzeba, że o niepra­widłowo­ści jej rezultatów nie może świadczyć okoliczność, iż z opinii wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań genetycznych (k. 202- 207) wynika,że żadna z przebadanych próbek dowodowych nie zawiera DNAS. B. (1). Słusznie zaakcentował w tym zakresie Sąd I instancji (k. 360v), że w toku postępowania przygotowawczego zabezpieczono odzież i obuwie należące doT. C. (1),K. N.iM. B. (2)oraz dodatkowo nóż ku­chenny z drewnianą rękojeścią o długości całkowitej 31,5 cm i długości ostrza 19 cm bę­dący w posiadaniu pierwszego z wyżej wymienionych w celu poddania tych do­wodów badaniom z za­kresu DNA na okoliczność ujawnienia na nich śladów krwi pochodzących odS. B. (1). Pamiętać jednakże trzeba, że na wspo­mnianej odzieży i obuwiu krew pokrzywdzonego nie musiała się znaleźć, zaś do za­bez­pie­cze­nia materiału dowodowego doszło dopiero po upływie 7 dni od inkry­minowanego zdarzenia (

    protokoły przeszukań- k. 80- 82, 85- 87, 90- 92). W związkuz tym oskarżony miał dużą ilość czasu pozwalającą na wyczyszczenie noża, o czym świadczy jego fotografia (k. 147).
Zatem ocena materiału dowodowego poczyniona przez Sąd Rejonowy nie nosi cech dowolności. Nie zmienia tego konstatacja obrońcy o konsekwencji wyjaśnień oskar­żonego nieprzyznającego się do winy. Ze wskazanych wyżej względów nie­możliwym okazało się także uwzględnienie sformułowanych przez obrońcę oskar­żonego zarzutów obrazyart. 410 k.p.k.iart. 4 k.p.k.Zestawienie treści wiarygodnych środków dowodowych z kształtem zrekonstruowanych ustaleń faktycznych nie po­zwoliło natomiast na podzielenie tezy o wystąpieniu w sprawie błędu w ustaleniach faktycznych, który skutkował przypisaniemT. C. (1)zarzuconegomu czynu. Stanowisko takiej treści umożliwiło Sądowi Okręgowemu ustosunkowanie się do tez podnie­sionych w apelacji wywiedzionej przez Prokuratora Rejonowego.
Słusznym jest podniesiony przez oskarżyciela publicznego zarzut rażącej nie­współ­mierności kary orzeczonej w stosunku doT. C. (1). W judykaturze podkreśla się, że ustawodawca obostrzył pojęcie „niewspółmierności kary”, uza­sadniającej zmianę orzeczenia o karze w ramach czwartej podstawy odwoławczej,
zawężającym znamieniem „rażącej” po to, by pewne różnice w ocenie łagodnościlub surowości kary między sądem a stroną skarżącą (skądinąd naturalne) nie prowa­dziły w każdym takim wypadku do zmiany w drugiej instancji wysokości kary, a na­wet do wnoszenia odwołania od oceny sądu pierwszej instancji. Pojęcie „rażącej nie­współ­mierności” zostało sprecyzowane w praktyce jako różnica „wyraźna”, „bijącaw oczy” czy „oślepiająca” (videwyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 28 maja 2010 r., II AKa 82/10, LexPolonica nr 2461396). W przekonaniu Sądu Odwo­ławczego, sytuacja „rażącej niewspółmierności” kary we wskazanym rozumieniuw sprawieT. C. (1)występuje.
Sąd II instancji akceptuje argumenty podniesione przez prokuratora w apelacji, iż w ustalonych przez Sądmeritiokolicznościach zdarzenia wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności jest niczym nieuzasadnione. Rację ma skarżący,że Sąd Rejonowy mimo dostrzeżenia okoliczności obciążających nie docenił ichw sposób należyty. W ocenie Sądu Okręgowego, fakt, żeT. C. (1)do­puściłsię przypisanego mu czynu w wieku 19 lat wskazuje, iż w pełni zdawał sobie sprawęz niedopuszczalności przedsięwziętego zachowania, co dowodzi wysokiego stopnia jego winy. Wymieniony był już przy tym karany (karta karna- k. 345). O znacznym stopniu społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa świadczy natomiast skierowanie zamachu przeciwko życiu i zdrowiu pokrzywdzonego. Nie bez istotnego znaczenia pozostaje tutaj podjęcie przestępnej akcji bez żadnego racjonalnego powodu oraz fakt zadania uciekającemu pokrzyw­dzonemu ciosu nożem w okolicę nadobojczy­kową prawą, co doprowadziło do obrażeń ciała składających się na chorobę realnie zagrażającą życiu. Zachowanie takie wskazuje na brak poszanowania elementarnych dóbr prawnych. Wzmiankowana pogoń zaS. B. (1)stanowi zarazem kolejną z okoliczności wskazujących na duże napięcie złej woli po stronieT. C. (1). Na niekorzyść oskarżonego przemawia także fakt związku pomiędzy inkryminowanym zachowaniem i spożywaniem alkoholu.
W ustalonych okolicznościach wymierzenieT. C. (1)kary 2 lat pozbawienia wolności jawi się jako rażąco niewspółmiernie łagodne, niespełniające celów wychowawczych i zapobiegawczych w stosunku do oskarżonego. Kierującsię dyrektywami wymiaru kary określonymi wart. 53 k.k.Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, że współmierną do stopnia winy podsądnego oraz do stopnia spo­łecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu, spełniającą względem niego cele zapobiegawcze i wychowawcze, jak i potrzeby w zakresie kształtowania świa­domości prawnej społeczeństwa, będzie kara 3 lat pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do dalszej ingerencji w treść zaskarżonego wyroku, nie stwierdzając w szczególności, by wyrok Sądu Rejonowego dotknięty był uchy­bieniami procesowymi skazanymi wart. 439 § 1 k.p.k., które winny zostać wzięte pod uwagę z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów, tudzież by był rażąco niesprawiedliwy w rozumieniuart. 440 k.p.k.
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 615 z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.R. C.wS.516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem sprawowanej z urzędu obronyT. C. (1)w II instancji (§ 14 ust. 2 pkt 4w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu- tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.).
W oparciu o treśćart. 624 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy, kierując się względemna sy­tuację majątkowąT. C. (1)związaną z utrzymywaniem się przezeńz prac dorywczych i osiąganiem dochodu wyrażającego się kwotą ok. 700 zł mie­sięcznie (
    oświadczenie oskarżonego- k. 281), zwolnił oskarżonego od ponoszenia opła­ty za obie instancje, zaś na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził odT. C. (1)na rzecz Skarbu Państwa 536,60 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. Na wskazaną kwotę złożyło się wzmiankowane wyżej 516,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwo­ławczym oraz 20 zł tytułem ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism (§ 1 rozpo­rządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokościi sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym- tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 663).