Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 247/16
Data wyroku: 2016-12-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Wilczewska-, Robert Rafał Kwieciński, Anna Klimas

Sygn. akt II Ka 247/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 grudnia 2016r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSO Agata Wilczewska - spr.
Sędziowie: SSO Robert Rafał Kwieciński
SSO Anna Klimas
Protokolant : st. sekr. sąd. Irena Bąk
przy udziale Agnieszki Renz Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury
Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016r.
sprawyT. Ż.
oskarżonego z art.231§2k.k. i innych
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora, obrońcę oskarżonegoi pełnomocnika oskarżyciela posiłkowegoD. K.
od wyroku Sądu Rejonowego w Kole
z dnia 8 czerwca 2016r. sygn. akt II K 253/15
uchyla zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemuw Kole do ponownego rozpoznania.
Anna Klimas Agata Wilczewska Robert Rafał Kwieciński

Sygn. akt: II Ka 247/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w Kole, sygn. akt II K 253/15, na podstawieart. 66 § 1 k.k.iart. 67 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., warunkowo umorzył wobec oskarżonegoT. Ż.postępowanie karneo to, że:

1
w dniu 28 listopada 2012 r. w miejscowościB., powiat(...), jako funkcjonariuszzespołu (...)wB., posiadający – w związku z pełnioną funkcją i wykonywaniem czynności służbowych – dostęp do policyjnych systemów informatycznychi teleinformatycznych, przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków, o których mowa zwłaszcza w§ 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r. w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o osobach, w § 11 ust. 3, w § 30 i w § 31 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 grudnia 2012 r.w sprawie przetwarzania informacji przez Policję oraz w art. 58 ust. 1 w zw.zart. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w ten sposób, żew policyjnym systemie informatycznym(...)pozyskał informacje (dane osobowe) dotyczące osobyD. K., po czym przekazał jeA. G., czym działał na szkodę prawnie chronionego interesu publicznego,w tym wymiaru sprawiedliwości oraz zaufania obywateli do organów państwowych (Policji), jak i interesu prywatnegoD. K.tj. o przestępstwo zart. 231 § 1 k.k.,

2
w dniu 3 grudnia 2012 r. w miejscowościB., powiat(...), jako funkcjonariuszzespołu (...)wB., posiadający – w związku z pełnioną funkcją i wykonywaniem czynności służbowych – dostęp do policyjnych systemów informatycznychi teleinformatycznych, przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków, o których mowa zwłaszcza w§ 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r. w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o osobach, w § 11 ust. 3, w § 30 i w § 31 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 grudnia 2012 r.w sprawie przetwarzania informacji przez Policję oraz w art. 58 ust. 1 w zw.zart. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w ten sposób, żew policyjnym systemie informatycznym(...)pozyskał informacje (dane osobowe) dotyczące osobyS. K., po czym przekazał jeA. G., czym działał na szkodę prawnie chronionego interesu publicznego, w tym wymiaru sprawiedliwości oraz zaufania obywateli do organów państwowych (Policji) jak i interesu prywatnegoS. K.tj. o przestępstwo zart. 231 § 1 k.k.,

3
w dniu 19 grudnia 2012 r. w miejscowościB., powiat(...), jako funkcjonariuszzespołu (...)wB., posiadający – w związku z pełnioną funkcją i wykonywaniem czynności służbowych – dostęp do policyjnych systemów informatycznychi teleinformatycznych, przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków, o których mowa zwłaszcza wart. 58 ust. 1w zw. zart. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w ten sposób, że po powzięciu wiadomości o zainicjowaniu postępowania przygotowawczego w sprawie popełnionego na ich szkodę przezT. S.przestępstwa przynajmniej przeciwko wolności, ujawnił sprawcy tegoż przestępstwa orazM. G.iM. R. (1)wiadomości z tegoż postępowania, prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Kole pod sygn. akt 1 Ds. 1343/12 czym działał na szkodę prawnie chronionego interesu publicznego, w tym wymiaru sprawiedliwości tj. o przestępstwo zart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.,

4
w dniu 5 stycznia 2013 r. w miejscowościB., powiat(...), jako funkcjonariuszzespołu (...)wB., posiadający – w związku z pełnioną funkcją i wykonywaniem czynności służbowych – dostęp do policyjnych systemów informatycznychi teleinformatycznych, przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków, o których mowa zwłaszcza w§ 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r. w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o osobach, w § 11 ust. 3, w § 30 i w § 31 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 grudnia 2012 r.w sprawie przetwarzania informacji przez Policję oraz w art. 58 ust. 1 w zw.zart. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w ten sposób, żew policyjnym systemie teleinformatycznym(...)pozyskał za pośrednictwem asp. Sztab.G. B.– informacje dotyczące pojazdu markiP. (...)onr rej. (...)oraz (danych osobowych) jego właściciela, po czym przekazał jeE. S., czym działał na szkodę prawnie chronionego interesu publicznego, w tym wymiaru sprawiedliwości oraz zaufania obywateli do organów państwowych (Policji) jak i interesu prywatnego na szkodęA. K. (2)iR. K. (2)tj. o przestępstwo zart. 231 § 1 k.k.,

5
w dniu 4 lutego 2013 r. w miejscowościB., powiat(...), jako funkcjonariuszzespołu (...)wB., posiadający – w związku z pełnioną funkcją i wykonywaniem czynności służbowych – dostęp do policyjnych systemów informatycznychi teleinformatycznych, przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków, o których mowa zwłaszcza w§ 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r. w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o osobach, w § 11 ust. 3, w § 30 i w § 31 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 grudnia 2012 r.w sprawie przetwarzania informacji przez Policję oraz w art. 58 ust. 1 w zw.zart. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w ten sposób, że ujawniłM. R. (1)wiadomości z postępowania przygotowawczego Prokuratury Rejonowej w Świdniku o sygn. akt Ds. 2405/12, czym działał na szkodę prawnie chronionego interesu publicznego, w tym wymiaru sprawiedliwości oraz zaufania obywateli do organów państwowych (Policji),tj. o przestępstwo zart. 231 § 1 k.k.,

6
w dniu 21 lutego 2013 r., w dniu 28 listopada 2012 r. w miejscowościB., powiat(...), jako funkcjonariuszzespołu (...)wB., posiadający – w związku z pełnioną funkcją i wykonywaniem czynności służbowych – dostęp do policyjnych systemów informatycznychi teleinformatycznych, przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków, o których mowa zwłaszcza w§ 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r. w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o osobach, w § 11 ust. 3, w § 30 i w § 31 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 grudnia 2012 r.w sprawie przetwarzania informacji przez Policję oraz w art. 58 ust. 1 w zw.zart. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w ten sposób, żew policyjnym systemie informatycznym(...)pozyskał informacje dotyczące osóbD. N.iM. M. (1), po czym przekazał jeA. G., czym działał na szkodę prawnie chronionego interesu publicznego, w tym wymiaru sprawiedliwości oraz zaufania obywateli do organów państwowych (Policji), jak i interesu prywatnegoD. N.iM. M. (1)tj. o przestępstwo zart. 231 § 1 k.k.,

7
w dniu 12 kwietnia 2013 r., w w dniu 28 listopada 2012 r. w miejscowościB., powiat(...), jako funkcjonariuszzespołu (...)wB., posiadający – w związku z pełnioną funkcjąi wykonywaniem czynności służbowych – dostęp do policyjnych systemów informatycznych i teleinformatycznych, przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków, o których mowa zwłaszcza w§ 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r.w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o osobach, w § 11 ust. 3, w § 30 i w § 31 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 grudnia 2012 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję oraz w art. 58 ust. 1w zw. zart. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w ten sposób, że w policyjnym systemie informatycznym(...)pozyskał informacje (dane osobowe) dotyczące osobyA. J., po czym przekazał jeA. G., czym działał na szkodę prawnie chronionego interesu publicznego,w tym wymiaru sprawiedliwości oraz zaufania obywateli do organów państwowych (Policji), jak i interesu prywatnegoA. J.tj. o przestępstwo zart. 231 § 1 k.k.

to jest o ciąg 7 przestępstw zart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.na okres 1 roku próby.
Nadto, Sąd na podstawieart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 39 pkt. 7 k.k.orzekł wobec oskarżonegoT. Ż.świadczenie pieniężne w kwocie 1.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy postpenitencjarnej.
Apelację od powyższego wyroku wnieśli prokurator, obrońca oskarżonego oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowegoD. K..
Prokurator wyrok Sądu Rejonowego zaskarżył w całości na niekorzyść oskarżonego. Na podstawieart. 438 pkt. 1 i 3 k.p.k.w zw. zart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orzeczeniu zarzucił:

1
mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tegoż orzeczenia, a polegający na ustaleniu przez orzekający Sąd, że oskarżonyT. Ż.dopuścił się ciągu siedmiu przestępstw zart. 231 § 1 k.k.w postaci przypisanej mu przez tenże Sądw zaskarżonym wyroku, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, w ich wzajemnym powiązaniu, prowadzi do jednoznacznego wniosku, że oskarżony ten dopuścił się dwóch przestępstw w postaci wskazanej przez prokuratora w akcie oskarżenia z dnia 13 kwietnia 2015 r. tj. jednego zart. 231 § 2 k.k.w zb. zart. 18 § 2 k.k.w zw.zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz jednego ciągłego zart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.,

2
obrazę prawa materialnego tj.art. 66 § 1 k.k., a polegającą na warunkowym umorzeniu, na podstawie tegoż przepisu, postępowania karnego prowadzonego przeciwko oskarżonemuT. Ż., w sytuacji braku niezbędnej ku temu, określonej w tymże przepisie, koniecznej przesłanki w postaci „nieznaczności” stopnia społecznej szkodliwości zarzuconych (przypisanych mu czynów orazart. 115 § 2 k.k., a polegającą na dokonaniu stopnia społecznej szkodliwości czynów zarzuconych (przypisanych) oskarżonemuT. Ż.de factoz pominięciem okoliczności w tymże przepisie wymienionych.

Podnosząc powyższe zarzutu prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kole do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoT. Ż.wyrok Sądu Rejonowego zaskarżyłw całości. Na podstawieart. 438 pkt. 1-3 k.p.k.orzeczeniu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania –art. 2 k.p.k.,art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 366 § 1 k.p.k.,art. 410 k.p.k.iart. 424 k.p.k., przez niewypełnienie obowiązków przewodniczącego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, szczególnie tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego, nierozważenie wiarygodności i mody dowodowej załączonych do akt materiałów uzyskanych w trakcie prowadzenia czynności operacyjnych o kryptonimie „(...), przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i zasad prawidłowego rozumowania (co w szczególności przejawia się w ocenie wyjaśnień oskarżonego jak i zeznań świadków) – w ustaleniu prawdziwości zarzutów postawionych oskarżonemu, skutkujące także niewypełnieniem wymogówart. 424 k.p.k., które to uchybienia miały wpływ na treść orzeczenia przez to, że zostały oparte na materiałach niepełnych, niewłaściwej ocenie stanu faktycznego w tym także w zakresie zamiaru i motywacji zachowań oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów,a wydane zostało bez wyjaśnienia istotnych wątpliwości na tle ujawnionego materiału dowodowego doprowadzając w efekcie do błędnej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego, jak również nieuwzględnienia przepisuart. 17 § 1 pkt. 3 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w zw. zart. 231 § 1 k.k.,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego wyroku, a mający wpływ na treść rozstrzygnięcia przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej ocenie dowodów, że oskarżonyT. Ż.dokonał czynów mu zarzucanych wyczerpujących dyspozycjęart. 231 § 1 k.k.,

3
obrazę prawa materialnego tj. przepisuart. 115 § 2 k.k.w zw. zart. 1 § 2 i 3 k.k.przez błędne zastosowanie polegające na pominięciu przy ocenie stopnia karygodności przypisanych oskarżonemu czynów, okoliczności dotyczących społecznej szkodliwości czynów, motywacji sprawcy, postaci jego zamiarui stopnia winy orazart. 231 § 1 k.k.przez niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona określonew tym przepisie i znajduje on zastosowanie w stosunku do oskarżonego.

Na podstawiaart. 440 k.p.k.obrońca wniósł nadto o uznanie zaskarżonego wyroku za rażąco niesprawiedliwy.
Stawiając te zarzutu obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyrokui orzeczenie co do istoty na korzyść oskarżonego przez jego uniewinnienie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawieart. 17 § 1 pkt. 3 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.lub jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wyrok zaskarżył w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa zart. 231 § 1 k.k.popełnionego na szkodęD. K.. Na podstawieart. 438 pkt. 1 i 3 k.p.k.orzeczeniu zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że wina i społeczna szkodliwość przestępcza zachowań oskarżonego wobec oskarżyciela posiłkowegoD. K.nie są znaczne,

2
naruszenie prawa materialnego –art. 66 § 1 k.k.polegające na zastosowaniu wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania podczas gdy wina i społeczna szkodliwość przestępczych zachowańT. Ż.wobec oskarżyciela posiłkowego jest znaczna, a ponadto postawa oskarżonego, który neguje przestępczy charakter swoich działań świadczy, że podejmie podobne działania w przyszłości,

3
naruszenie prawa materialnego –art. 67 § 3 k.k.poprzez jego niezastosowaniei nieuwzględnienie wniosku oskarżyciela posiłkowego o orzeczenie wobecD. K.zadośćuczynienia w kwocie 5.000 zł ze względu na brak podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia,

4
naruszenie prawa materialnego –art. 115 § 2 k.k.polegające na dokonaniu oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego na szkodę oskarżyciela posiłkowego z pominięciem okoliczności wymienionych w tym przepisie.

Stawiając te zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyrokuw zakresie czynu popełnionego przez oskarżonego na szkodę oskarżyciela posiłkowegoD. K.i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kole do ponownego rozpoznania.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Wszystkie wniesione apelacje okazały się częściowo zasadne. W konsekwencji stwierdzonych uchybień zachodziła konieczność uchylania w całości zaskarżonego wyroku wobec oskarżonegoT. Ż.i przekazania tej sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że ocena dowodów przeprowadzonych w toku postępowania pozostaje pod ochroną prawa procesowego (art. 7 k.p.k.) gdy zostaje poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.). Sąd winien rozważyć wszystkie okoliczności sprawy przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.) oraz wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy orasz doświadczenia życiowego uargumentować swoje przekonanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.). W ramach realizacji zasady zawartej wart. 7 k.p.k.sąd ma bowiem prawo uznać za wiarygodne zeznania świadka (lub wyjaśnienia oskarżonego), co do niektórych przedstawionych przez niego okoliczności, pod warunkiem jednak, że swoje stanowisko w tej kwestii w sposób przekonujący uzasadni.
Przeprowadzona kontrola instancyjna wykazała, że Sąd Rejonowy dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ustrzegł się błędów skutkujących naruszeniemart. 7 k.p.k.Nadto poczynione ustalenia faktyczne pozostają częściowo błędne a częściowo niepełne.
W ocenie Sądu odwoławczego prokurator we wniesionej apelacji – odnośnie czynu z pkt. I aktu oskarżenia – zasadnie stawia zarzut dowolnej oceny dowodów,a w konsekwencji poczynienia błędnych ustaleń faktycznych oraz nieprawidłowej kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego.
Niewątpliwie bardzo istotnym dowodem dla przedmiotowej sprawy są materiały uzyskane w związku ze stosowaniem kontroli operacyjnej(...)kryptonim „K.-1”, w ramach sprawy operacyjnej kryptonim(...), przeprowadzonej przez Wydział wP.Zarządu I Biura Spraw Wewnętrznych KGP (k. 8 i n.).W toku w/w kontroli uzyskano zapis szeregu rozmów przeprowadzonych przezT. Ż., z których sporządzono komunikaty tj. stenogramy. Z treści komunikatów wynika, że oskarżonyT. Ż.w dniu 19 grudnia 2012 r. czterokrotnie uczestniczył w rozmowach telefonicznych, których zasadniczym tematem było zdarzenie z udziałemT. S.orazM. Ł.iS. Ł.. Jak prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy zdarzenie to dotyczyło zmuszeniaM.orazS.małżeństwaŁ., przy użyciu przemocy oraz gróźb bezprawnych, do określonego zachowania tj. zwrotu określonej wierzytelności. Opisane zajście miało miejscew godzinach porannych 19 grudnia 2012 r. i pokrzywdzeni niezwłocznie, jeszcze tego samego dnia, złożyli zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa na ich szkodę. Podczas czynności okazania wizerunkówM. Ł.rozpoznałaT. S.jako jednego ze sprawców przestępstwa. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowegoM. Ł.przesłuchiwana była od godz. 10.23 do 10.55 (k. 161-163) natomiast w czynności okazania brała udziałw godz. od 11.00 do 11.15 (k. 167-168v). Odnośnie zaśS. Ł., to składał on zeznania w godz. 12.00-12.35 (k. 171-172v). Sąd Rejonowo właściwie ustalił także, żeT. Ż.w dniu 19 grudnia 2012 r. o godz. 12.48 rozpoczął telefoniczną rozmowę zM. R. (1), o godz. 13.10 oraz 15.08 rozmawiał zT. S.iW. S., zaś o godz. 20.07 zM. G.. Rozmowy te zostały utrwalone w toku kontroli operacyjnej, a ich treść przedstawiona w postaci stosownych stenogramów.
Treść komunikatów z dnia 19 grudnia 2012 r. w zasadzie nie pozostawia wątpliwości, że oskarżony prowadząc rozmowy zT. S.działałw celu osiągnięcia korzyści osobistej aczkolwiek nie dla siebie, lecz dlaT. S.. W tym też zakresie słuszny okazał się zarzut prokuratora wskazującego na uchybienie Sądu Rejonowego dokonującego analizy dowodów oraz czyniącego ustalenia faktyczne w powyższym zakresie. W szczególności na zainteresowanie oskarżonego losemT. S.wskazuje rozmowaT. Ż.przeprowadzona o godz. 12.48 zM. R. (2). Oskarżony odnosząc się do sytuacjiT. S.po złożeniu zawiadomienia o przestępstwie przezM.iS. Ł.wskazał: „no czy on zgłupiał kurwa na święta. No jeszcze miał tamte zawiasy, zaro miały wyjść i… (…) gamoń, on się nic nie nauczy, on jest gamoń” (k. 622). Stwierdzenia te należy jednak powiązać z treścią rozmów oskarżonego bezpośrednio zT. S.zarówno z godz. 13.10 jaki 15.08. Oskarżony w ich toku szczegółowo instruujeT. S.co do czynności jakie ten powinien podjąć, by uniknąć odpowiedzialności karnej,a pokrzywdzeni zmienili treść swoich dotychczasowych zeznań. Na wysoki stopień zaangażowania oskarżonego w prywatne sprawyT. S.wskazuje także rozmowaT. Ż.zM. G.. Oskarżony przedstawił temu ostatniemu jakie działania podjął, by uzyskać dlaT. S.jak najlepszą pozycję w ewentualnym postępowaniu z zawiadomieniaM.orazS. Ł.. Nie można nie zauważyć również, że pierwsza rozmowa oskarżonego zM. R. (1)odbyła się zaledwie 13 minut po zakończeniu przesłuchaniaS. Ł.i nastąpiła z inicjatywyT. Ż.. Odnotowano bowiem kierunek połączenia jako „wychodzące” z telefonu użytkowanego przez oskarżonego (k. 622). Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawionym powyżej celom działania oskarżonego w zasadzie poświęcił jedno zdanie (s. 18 uzasadnienia) i całkowicie zaniechał analizy zgromadzonego materiału dowodowego w powyższym zakresie. Ten jest natomiast na tyle szczegółowy, że pozwala na poczynienie niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych co do celów działania oskarżonego oraz określenia korzyści osobistej jaką miał uzyskaćT. S..
W uzasadnieniu apelacji prokurator zarzucił Sądowi Rejonowemu niezasadne wyeliminowanie z opisu czynu z pkt. I aktu oskarżenia stwierdzenia: „a jednocześnie instruował go (T. S.) co do sposobu zachowania umożliwiającego mu uniknięcie odpowiedzialności karnej za jego popełnienie, w tym – chcąc, abyT. S.iW. S.dokonali czynu zabronionego – nakłaniał ich do podżeganiaM.iS. Ł.do składania fałszywych zeznańw tymże zainicjowanym postępowaniu przygotowawczym, czym utrudnił jego prowadzenie”, a w konsekwencji niezasadną zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanegoT. Ż.. Zarzutowi temu nie sposób odmówić słuszności, w szczególności, że Sąd Rejonowy po raz kolejny zaniechał szczegółowej analizy wszystkich wypowiedzi oskarżonego utrwalonych w toku kontroli operacyjnej. Sąd ograniczył się bowiem do oceny i uwypuklenia tej części rozmów oskarżonego,w których ten radziłT. S.zgłoszenie się na komisariat Policji celem złożenia zeznań – rozmowa z godz. 13.10. Pominął jednak treść pozostałych rozmów oskarżonego, w tym prowadzonych nie tylko zT. S.ale również zW. S.orazM. G.. Przywołać choćby należy następujące stwierdzeniaT. Ż.: „trzeba było zadzwonić się zapytać jak to zrobić… bo by mieli paserę i jeszcze by ci musieli oddać pieniądze kurwa ci ze złomu. A tak to no trzeba dobrze wytłumaczyć” – rozmowa zT. S.z godz. 13.10 (k. 624), „to powiedz tak, pojedziesz tak, bo ja zgłaszam kradzież i wtedy wy będzieta mieli paserkę…” – rozmowa zT. S.z godz. 15.08, „i wtedy pojadą do komendy, ich dosłuchają i będą musieliw zeznaniach powiedzieć, że wiesz, że… no… po prostu nie było gróźb, nie grozili tylko, że zapytaliśmy o tą kwotę i tam tego tego, żeby wycofali że nie było tego wymusz…, że oni nie chcieli wymusić, rozumiesz. Muszą być dosłuchani, nie” – rozmowa zW. S.(k. 625), „no bo wiesz ja mówię to ty siwy zgłaszaj kradzież, nie (…) No nie wiem ale gościu ma już wycofać i tak i tak (…) Tak, że nie było gróźb i tam tego tylko się nie dogadali po prostu pod wpływem emocji przyjechał na policję. Bo pojechał tamW.powiedzieć jak nie to paserę jeszcze będzie miał, nie (…) No. No bo tak im powiedziałem” – rozmowa zM. G.o godz. 20.07 (k. 626). Sąd Rejonowy całkowicie przemilczał informacje oraz wnioski płynące z wyżej przytoczonych stwierdzeń oskarżonego. Tymczasem użyte przezT. Ż.sformułowania są precyzyjne oraz jednoznaczne i nie powinny nasuwać większych trudności w odczytaniu zamiaru i celu działania oskarżonego. Tym bardziej, że oskarżony powtórzył je kilkukrotnie co dodatkowo ułatwia ich prawidłowe odczytanie. Nie można zatem odmówić słuszności stwierdzeniom prokuratora, że oskarżony instruowałT. S.orazW. S.co do sposobu dalszego postępowania mającego ostatecznie doprowadzić do uniknięcia odpowiedzialności karnej przezT. S.. Treść rozmów wskazuje bowiem, że oskarżony podżegał w/w osoby do podżegania pokrzywdzonychM.orazS. Ł.do złożenia fałszywych zeznań. Nie można bowiem inaczej odczytać rady oskarżonego, byT. S.pojechał do pokrzywdzonych i nakłaniał ich do zmiany zeznań w zakresie dotyczącym wypowiedzianych pod ich adresem gróźb. Gdyby ci zaś nie zgodzili się na taką zmianęT. S.miał zagrozić złożeniem zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa kradzieży, a w konsekwencji pokrzywdzonym groziłaby odpowiedzialność za paserstwo. Zbytnią wagę Sąd przywiązał przy tym do treści zeznańM. Ł.orazS. Ł.w zakresie w jakim stwierdzili, że nie byli nakłaniani przezT. S.orazW. S.do zmiany zeznań, a to z uwagi, że dla odpowiedzialności karnej za podżeganie do podżegania bez znaczenia pozostaje okoliczność czy osoba podżegana w rzeczywistości podjęła próbę nakłonienia innej osoby do popełnienia przestępstwa. Można jedynie rozważyć, że działanie oskarżonego było podżeganiem do podżegania czy może usiłowaniem podżegania do podżegania. Dla dokonania podżegania konieczne jest bowiem ukończenie czynności nakłania oraz wywołanie u osoby nakłanianej zamiaru podjęcia określonej czynności, bez konieczności jej urzeczywistnienia (wyr. SN z 20.09.2007 r., III KK 149/07, LEX 420451). Jednocześnie wskazać trzeba, że podżeganie może być popełnione w formie usiłowania, i to zarówno wtedy gdy usiłujący bezskutecznie nakłania do czynu zabronionego o znamionach określonych w przepisach części szczególnejkodeksu karnegojak i wtedy, gdy bezskutecznie nakłania do czynu zabronionego z znamionach podżegania (uch. SN z 21.10.2003 r., I KZP 11/03, OSNKW 2003/11-12/89).
Nadto, w ocenie Sądu odwoławczego zachowanie oskarżonegoT. Ż., polegające na ujawnieniu w dniu 19 grudnia 2012 r. wiadomościz postępowania zainicjowanego przez małżeństwoŁ.osobieM. R. (1), winno stanowić integralną cześć czynu zabronionego opisanego w pkt. I aktu oskarżenia. Przemawia za tym ścisły związek oraz bliskość czasowa poszczególnych działań oskarżonego. W szczególności ujawnione wiadomości dotyczyły tego samego postępowania, chodziło o te same informacje, a przy tym cel działania oskarżonego był tożsamy. Z tego też względu winno podlegać ocenie karnoprawnej jako całośći jeden czyn oskarżonego nie zaś jako odrębne czyny zabronione, jak to czyni prokurator w akcie oskarżenia. Sąd odwoławczy nie podzielił przy tym zapatrywania obrońcyT. Ż., że ten informującM. R. (1)o szczegółach zdarzenia z udziałemT. S.nie wypełnił znamion czynu zart. 231 § 1 k.k.Treść rozmowy z godz. 12.48 wskazuje, żeM. R. (1)nie miał żadnej wiedzy co do zainicjowania postępowania z zawiadomienia małżeństwaŁ.(k. 622). Co więcej, z rozmowy z oskarżonym dowiedział się kim jest jedna z osób podejrzanycho popełnienie przestępstwa i jak zakwalifikowano czyn opisany przez pokrzywdzonych. Oskarżony podał przy tym dane osobowe osób pokrzywdzonychi jaki przebieg miało zdarzenie popełnione na ich szkodę. Nie można zatem uznać, by ujawnione informacje były na tyle ogólne, by nie doszło do naruszenia interesu publicznego. Przeciwnie, przekazane informacje pozwalały na ustalenie tak osób pokrzywdzonych jak i osoby podejrzanego, godziny i dnia popełnienia czynu zabronionego oraz jego przebiegu. Oskarżony przekazał zatem wszystkie najistotniejsze okoliczności zdarzenia. Bez znaczenia jest przy tym fakt, żeM. R. (1)osobiście nie brał w nim udziału. Słusznie wskazuje natomiast obrońca na okoliczność, żeM. G.w dniu 19 grudnia 2012 r. pracował jako funkcjonariusz Policji i z racji zajmowanego stanowiska był uprawniony do zapoznawania się ze szczegółami dotyczącymi prowadzonych postępowań karnych oraz informacjami o złożonych zawiadomieniach o popełnianych czynach zabronionych na terenie KPP wK.. Był on zatem osobą uprawnioną do zasięgania takich informacji. W tej sytuacji, sformułowany w akcie oskarżenie zarzut ujawnienia przez oskarżonegoM. G.– jako osobie nieuprawnionej – informacji o postępowaniu z zawiadomienia małżonkówŁ.jawi się jako chybiony. Przesłuchany przed SądemM. G.wskazał, iż o szczegółach dotyczących spraw dowiadywał się od kolegów, z którymi współpracował, od dyżurnego oraz z przebiegu odpraw służbowych (k. 915v). Powyższe znajduje potwierdzenie w treści komunikatu z rozmowy oskarżonego orazM. G.z godz. 20.07 z dnia 19 grudnia 2012 r. Jej początkowa treść wskazuje bowiem, że obaj rozmówcy znają szczegóły zdarzenia z udziałem małżonkówŁ.(k. 626).
W sposób całkowicie nieprzekonujący obrońca oskarżonego stara się wykazać, żeT. Ż.o zdarzeniu z udziałem zT. S.oraz małżeństwaŁ., dowiedział się podczas rozmowy przeprowadzonej zW. S.. Przeczy temu zapis rozmowyT. Ż.zM. R. (1)rozpoczętej o godz. 12.48, a więc zaledwie 13 minut po zakończeniu czynności przesłuchania pokrzywdzonegoS. Ł.. Oskarżony wskazuje wówczas: „wiesz co jo czytom teroz? (…)T. S., lat 35, zamieszkałyK.ul. (...)wspólnie z nn osobą poruszającą się samochodem osobowym markia.dokonali wymuszenia rozbójniczego” (k. 622). Nie ulega zatem wątpliwości, że oskarżony o zdarzeniu dowiedział się z policyjnych systemów informatycznych, nie zaś pośrednio od wskazywanegoW. S.. Myli się również obrońca twierdząc, że analiza treści komunikatów z przeprowadzonych rozmów nie pozwala na ustalenie, że oskarżony przekazałT. S.jakiekolwiek dane z postępowania karnego z zawiadomienia małżonkówŁ.. Przecież oskarżony wprost wskazałT. S.jakM.iS. Ł.opisali zachowanie sprawców. Informacja ta była niewątpliwie pomocna, gdyż pozwoliłaT. S.na zorientowanie się w grożących mu konsekwencjach prawny oraz podjęcie działań zaradczych.
Słusznie natomiast obrońca wskazał na wątpliwości jakie rysują się w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 2 zaskarżonego wyroku, dotyczącego sprawdzenia danych osobyS. K.. Faktem jest, że oskarżony w dniu 3 grudnia 2012 r. korzystając z systemu(...)dokonał wprowadzenia danych osobowych(...). Po uzyskaniu szeregu wyników dokonał ich przeglądu, przy czym ostatnim z przeglądanych wyników wyszukiwania byłS. K.zam. wG.przyul. (...)(k. 241-242, 468-469). Nie ulega również wątpliwości, że wobec w/w osoby komornik przy Sądzie Rejonowym JarosławF.prowadził od dnia 18 kwietnia 2012 r. czynności egzekucyjne (k. 497, 571-572). Brak jest jednak jakichkowiek dowodów bezpośrednich czy choćby poszlak, wskazujących, że oskarżony dokonywał sprawdzenia danychS. K.w sposób formalny bądź też nieformalny na potrzeby prowadzonej egzekucji komorniczej. W szczególności zaś, by weryfikacja informacji odnośnie w/w osoby wykonana była na prośbęA. G.– siostry oskarżonego, która zatrudniona była w kancelarii komornika. Skoro bowiem materiał dowodowy nie wskazuje na jakąkolwiek aktywność w powyższym zakresieA. G., to nie można niejakoz góry przyjąć, że kontaktowała się z oskarżonym w analogiczny sposób, jaki miał miejsce przy sprawdzaniu danychD. K.,D. N.,M. M. (1)iA. J.. W tej sytuacji Sąd winien zastosować przepisart. 5 § 2 k.p.k.nakazujący rozstrzygać nieusuwalne wątpliwości na korzyść oskarżonego.
Słusznie obrońca zwrócił także uwagę, że samo przekroczenie uprawnień albo niedopełnienie obowiązków nie wyczerpuje jeszcze znamion przestępstwa określonego wart. 231 § 1 k.k.Dla jego bytu konieczne jest ustalenie "działania na szkodę interesu publicznego lub prywatnego". Sąd Rejonowy winien zatem, w sposób konkretny oraz poddający się ocenie, zidentyfikować w/w interes publiczny oraz interes prywatny odnośnie do każdego z czynów przypisanychT. Ż.. Należy przy tym pamiętać, że przestępstwo określone wart. 231 § 1 lub 2 k.k.nie jest przestępstwem formalnym, ale należy do kategorii przestępstw z konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo, a więc materialnych, znamiennych skutkiem, którym jest wystąpienie niebezpieczeństwa powstania szkody w interesie publicznym lub prywatnym. Wystarczy zatem wystąpienie samego zagrożenia dla interesu publicznego lub prywatnego. Nadmienić jedynie należy, że przepisart. 231 § 1 i 2 k.k.bezpośrednio chroni choćby prawidłowe funkcjonowanie organów ścigania i związany z tym autorytet władzy publicznej, a dotyczy również kwestii zaufania obywateli do państwa oraz równego traktowania obywateli wobec prawa. Są to podstawowe zasady życia publicznego i nie mogą być uznane za zbyt abstrakcyjne, by nie mogło dojść do ich narażenia w konkretny sposób. Przeciwnie, w oparciu o takie właśnie atrybuty władzy dokonuje się ocen w zakresie sprawności organów państwowych oraz pozostających pod ich kontrolą instytucji, buduje się zaufanie do państwa i jego struktur. W tej sytuacji spowodowanie narażenia autorytetu określonego rodzaju organu, czy też narażenie utraty dobrego imienia oraz zaufaniaw zakresie bezstronności w wykonywaniu sprawowanej przez niego władzy, spełnia kryterium działania na szkodę interesu publicznego o którym stanowiart. 231 k.k.Jeśli zaś chodzi o interes prywatny Sąd winien każdorazowo go sprecyzować mając na uwadze konkretne działania oskarżonego, mając przy tym na względzie choćbyustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych(Dz. U. z 1997 r., Nr 133, poz. 883 ze zm.). Dopiero po poczynieniu przez Sąd ustaleń faktycznychw powyższym zakresie możliwe będzie określenie, czy oskarżony wypełnił znamiona czynów zart. 231 § 1 k.k.
Nadto Sąd powinien poczynić szczegółowe ustalenia na okoliczność, jakie daneT. Ż.ujawniał zainteresowanym osobom, co przecież wynika z informacji jakie oskarżony uzyskiwał na skutek wyszukiwania w komputerowych bazach policyjnych. Przypomnieć bowiem należy, że opis czynu przytaczany w wyroku powinien obejmować wszystkie elementy czynu mające znaczenie dla jego prawidłowej kwalifikacji, nie tylko oznaczenie czasu i miejsca jego popełnienia, ale również zachowania sprawcy wypełniające ustawowe znamiona czynu zabronionego, a także istotne elementy konkretyzujące ten czyn (art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k.). Z tego też względu ustalenia faktyczne dotyczące ujawnianych informacji winny mieć odzwierciedlenie w opisie czynów przypisywanych oskarżonemu.
Nie można natomiast zgodzić się z twierdzeniem obrońcy, że odnośnie czynów przypisanychT. Ż.w pkt. 1, 6 i 7 wyroku Sąd dopuścił się błęduw ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżony po uzyskaniu informacjiz systemów(...)i(...)faktycznie przekazywał je pracownikowi kancelarii komorniczej –A. G.. Obrońca pomija fakt, że pomiędzy działaniami oskarżonego, aA. G.zachodzi ścisły związek: w dniu 27 listopada 2012 r.A. G.w rozmowie telefonicznej pytaT. Ż.czy jest w pracy ,a następnie stwierdza „mam tu jednego do sprawdzenia”, po czym umawiają się na kontakt w dniu, kiedy oskarżony będzie w pracy (k. 620). W dniu 28 listopada 2012 r. oskarżony dokonał wyłącznie jednego sprawdzenia – w systemie(...)podał dane osoboweD. K.(k. 241-242, 468). Zważyć przy tym należy, że Komornik Sądowy przy Sądzie(...)J. F.prowadził egzekucję wobec w/w osoby pod sygn. akt Km 1370/12 (k. 497). Przechodząc dalej, w dniu 21 lutego 2013 r.A. G.w rozmowie z oskarżonym podaje dane osoboweM. M. (1)orazD. N.(k. 20) i w tym samym dniu oskarżony w systemie(...)dokonuje sprawdzenia podając w kryteriach zapytania:(...),(...)oraz pozostałe informacje o w/w osobach uzyskane odA. G.(k. 241-242, 475). Co charakterystyczne, w rozmowie odnośnieM. M. (1)A. G.nie podała nr PESEL, a jedynie rok urodzenia i właśnie w oparciu o te dane oskarżony dokonywał wyszukiwania. Także wobec tych osób komornikJ. F.prowadził postępowania egzekucyjne odpowiednio o sygnaturach Kmp 36/11, Kmp 30/86 i Kmp 36/09 (k. 497). Analogiczny przebieg miała rozmowaA. G.z oskarżonym w dniu 12 kwietnia 2013 r. (k. 25). Tym razemA. G.podała dane osobowe oraz PESEL dotycząceA. J.. W tym samym dniu oskarżony dokonał sprawdzenia w/w osoby w systemie(...)(k. 241-242, 476).I w tym przypadku komornikJ. F.prowadził czynności egzekucyjne wobec osoby, co do której oskarżony dokonał sprawdzenia (k. 497). W ocenie Sądu odwoławczego powtarzalność sytuacji, przebieg rozmów podczas których oskarżony przyjmuje dyktowane dane („no poczekaj już se zapisze – k. 20, „no dobra, no dobra dawaj… dobra i daj mi ten… PESEL” – k. 25), niezwłoczne dokonywanie sprawdzenia w bazach oraz wypowiedziane przez oskarżonego zwroty po otrzymaniu danych osobowych „dobra, to zaraz ci odzwonię” (k. 20), „oddzwonię do ciebie zaraz” (k. 25), wskazują że doszło w tych sprawach do przekazania danych uzyskanychw wyniku wyszukiwania w policyjnych bazach danych. Nadmienić także, że należy organy i inne podmioty wymienione wart. 2 ust. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.o komornikach sądowych i egzekucji(Dz. U. z 1997 r., Nr 133, poz. 882 ze zm.) orazart. 761 § 1 k.p.c.uprawnione są do udzielenia komornikowi niezbędnych informacji, jednakże wyłącznie na pisemne żądanie komornika lub upoważnionej przez niego osoby. W okolicznościach przedmiotowej sprawy oskarżony ujawniał zaś informacje uzyskane za pomocą policyjnych baz danych, na telefoniczną prośbę jego siostry, pracownika kancelarii komorniczej.
Odnośnie przypisanegoT. Ż.czynu z pkt. 5 zaskarżonego wyroku wskazać trzeba, że treść komunikatu z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej pomiędzy oskarżonym aM. R. (1)jednoznacznie określa datę oraz godzinę ujawnienia informacji dotyczących postępowania 1 Ds. 2405/12 (prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową wŚ.wobecM. R. (3)– brataM. R. (1)). Niezrozumiały zatem pozostaje zarzut braku w materiale dowodowym takich dowodów, które pozwalałby na powyższe ustalenia. Zauważyć nadto należy, że ujawniona informacja dotyczyła poszukiwaniaM. R. (3)do sprawy 1 Ds. 2405/12. Nie sposób zatem uznać, by oskarżony wszedł w posiadanie powyższej informacji ze względu na fakt odbierania korespondencji kierowanej doM. R. (1)i widniejące na listach dane adresowe oraz sygnatury spraw. Zauważyć nadto należy, żeM. R. (1)do sprawy 1 Ds. 2405/12 poszukiwany był od dnia 29 stycznia 2013 r. a rozmowa miała miejsce już w dniu 4 lutego 2013 r. (k. 17-19, 216-217).
We wniesionej apelacji prokurator zarzucił Sądowi Rejonowemu błędną kwalifikację prawną zachowania oskarżonego i zaniechanie zakwalifikowania jego działań opisanych w pkt. II aktu oskarżenia jako czynu ciągłego. Z zarzutem tym nie sposób się jednak zgodzić. Wskazać bowiem należy, że przestępstwo ciągłe zachodzi, gdy spełnione są określone przesłanki podmiotowe i przedmiotowe. Przesłanką podmiotową jest istniejący z góry zamiar, obejmujący realizację zamierzonego przestępstwa w dwu lub więcej zachowaniach, natomiast przesłanki przedmiotowe to "krótkie odstępy czasu" między tymi zachowaniami, a także tożsamość pokrzywdzonego w wypadku zamachów na dobro osobiste. Chodzi tu o zamiarw rozumieniuart. 9 § 1 k.k., przy czym musi to być ten sam zamiar (a nie taki sam),a zatem wszystkie elementy składowe (zachowania) muszą być nim objęte. Oznacza to, że z góry powzięty zamiar musi się odnosić do poszczególnych zachowań składających się na przestępstwo ciągłe. Nie może to być tzw. zamiar ogólny albo odnawiany pod wpływem powtarzającej się sposobności.
Analizując poszczególne zachowania oskarżonego z 28 listopada 2012 r. (dot.D. K.), 5 stycznia 2013 r. (dot.E. S.), 4 lutego 2013 r. (dot.M. R. (1)), 21 lutego 2013 (dot.D. N.iM. M. (1)) oraz 12 kwietnia 2013 r. (dot.A. J.) można co prawda dostrzec znaczne ich podobieństwo wynikające z działania w podobny sposób tj. korzystania z policyjnych systemów informatycznych na prośbę określonych osób. W ocenie Sądu odwoławczego działanie nie było jednak podjęte z góry powziętym zamiarem, a raczej wynikało z takiej samej sposobności, którą dysponował oskarżony. Mając dostęp do policyjnych systemu informatycznych i baz danych, na prośbę zainteresowanych dokonywał ustaleń dotyczących wskazanych osób lub też postępowań. Zważyć jednak należy, że podejmowane czynności wynikały z różnych okoliczności niezależnych od oskarżonego, wykonywane były na prośbę różnych osób w wyniku nagłej, doraźnej potrzeby, na przestrzeni niemal 6 miesięcy. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, by oskarżony miał zamiar popełnienia przestępstwa w dwóch lub więcej zachowaniach. "Z góry powzięty zamiar" w rozumieniuart. 12 k.k.musi być bowiem interpretowany w świetleart. 9 § 1 k.k., co oznacza, że sprawca musi sobie uświadamiać w sposób konkretny owe przyszłe zachowania, które mają stanowić czyn ciągły, przynajmniej w tych ich elementach, które mają znaczenie dla przyjęcia realizacji znamion danego typu czynu zabronionego (post. SN z 15.05.2014 r., IV KK 8/14, LEX 1491137). W przedmiotowej sprawie oskarżony nie wiedząc czy wystąpi kolejna potrzeba uzyskania w bazach określonych danych, kto ją zgłosi, czego będzie dotyczyła nie mógł obejmować swoim zamiarem kolejnych rzeczywiście podjętych zachowań.
Prokurator oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowegoD. K.we wniesionych apelacjach podnieśli również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych Sądu Rejonowego poprzez przyjęcie, że czyny oskarżonego charakteryzowały się nieznacznym stopniem społecznej szkodliwości. Podniesionym przez skarżących zarzutom nie można odmówić słuszności. Przypomnieć należy, że przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości bierze się pod uwagę zarówno okoliczności o charakterze przedmiotowym (rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu), jak i podmiotowym (waga naruszonych przez sprawcę obowiązków, postać zamiaru, motywacja sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia). Wszystkie w/w okoliczności Sąd winien mieć na uwadze przy ocenie społecznej szkodliwości czynów oskarżonego. Jednocześnie już tylko wielość zachowań oskarżonego powoduje, że łącznie ujemna zawartość jego czynów, z punktu widzenia społecznej szkodliwości, nie może być oceniona jako nie będąca znaczną. Na powyższą ocenę w najwyższym stopniu wpływ zaś mają motywy oraz okoliczności działaniaT. Ż.opisanego w pkt. I aktu oskarżenia. Całkowicie nieprzekonujące pozostają rozważania Sądu, w których motywy działania oskarżonego ocenione zostały w zasadzie pozytywnie (k. 19 uzasadnienia). Sąd nie dostrzega, że zachowaniaT. Ż.pozostające poza formalnymi, zgodnymi z przepisami prawa, działaniami stron czy to postępowania czy też określonych stosunków społecznych i prawnych, realnie narażają konkretne osoby na szkodę prywatną oraz wystawiają na szwank zaufanie obywateli nie tylko do organów ścigania, ale w tej konkretnej sprawie również do organów egzekucyjnych. Przypomnieć należy, że z zapytaniami do oskarżonego nie zwracał się komornikJ. F., lecz pracownik jego kancelarii czyniąc tow sposób całkowicie nieformalny, wręcz prywatny. Tego typu nieprzepisowe działania, nie mogą w konsekwencji być oceniane pozytywnie. Zawsze bowiem osoby zainteresowane oraz uprawnione mają wyznaczoną przez ustawodawcę drogę prawną, przy wykorzystaniu której mogą uzyskać niezbędne informacje czy też skorzystaćz przysługujących im uprawnień. Jednocześnie zastrzec należy, że mając na uwadze stwierdzone podczas kontroli instancyjnej uchybienia Sądu Rejonowego opisane we wcześniejszej części uzasadnienia, przedwczesne byłoby definitywne dokonywanie oceny stopnia społecznej szkodliwości oskarżonego. Dopiero usunięcie wskazanych uchybień dotyczących oceny dowodów, częściowo błędnych oraz niepełnych ustaleń faktycznych, pozwoli Sądowi na ponowną ocenę stopnia winy jak i stopnia społecznej szkodliwości jego czynów oraz całości jego zachowania.
Dopiero po przeprowadzeniu postępowania z uwzględnieniem powyższych zaleceń, Sąd I instancji zobowiązany będzie orzec o odpowiedzialności karnej oskarżonego na podstawie całokształtu okoliczności prawidłowo ujawnionych na rozprawie głównej. W razie konieczności, swoje rozstrzygnięcie Sąd Rejonowy winien uzasadnić zgodnie z wymogamiart. 424 k.p.k.bacząc, by nie doszło w tym zakresie do uchybień.
Z uwagi na powyższe, na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.Sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku.
Anna Klimas Agata Wilczewska Robert Rafał Kwieciński