Sąd Rejonowy w Świdnicy
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1067/12
Data wyroku: 2016-06-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Skiba

Sygn. akt II K 1067/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 czerwca 2016 roku
Sąd Rejonowy w Świdnicy w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący SSR Małgorzata Skiba

Protokolant Marta Michniewicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w ŚwidnicyD.K.-S.
po rozpoznaniu w dniach 22 listopada 2013 roku, 17 grudnia 2013 roku, 22 stycznia 2014 roku, 11 lutego 2014 roku, 28 lutego 2014 roku, 14 marca 2014 roku, 28 marca 2014 roku, 25 kwietnia 2014 roku, 27 maja 2014 roku, 25 czerwca 2014 roku, 12 sierpnia 2014 roku, 6 października 2014 roku, 19 listopada 2014 roku, 16 grudnia 2014 roku, 6 lutego 2015 roku, 18 marca 2015 roku, 19 maja 2015 roku, 30 czerwca 2015 roku, 28 października 2015 roku, 13 stycznia 2016 roku, 17 lutego 2016 roku, 25 maja 2016 roku sprawy karnej

R. K.,
synaB.iK.z domuK.,
urodzonego (...)wŚ.

oskarżonego o to, że:

I. w dniu 24 maja 2007 roku wŚ., województwie(...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. G.iS. J.wtargnął do mieszkaniaM. W. (1)iD. K.przyul. (...)i wbrew żądaniuM. W. (1)mieszkania tego nie chciał opuścić,

tj. o czyn zart. 193 k.k.;
II.w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie I oraz wspólnie i wporozumieniu zM. G.iS. J.groziłM. W. (1)iD. K.pobiciem i pozbawieniem życia w celu zmuszenia ich do określonego działania polegającego na opuszczeniu zamieszkiwanego przez nich mieszkania, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64 § 1 kk, albowiem był uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 22 listopada 2001 roku sygn. akt IIK 699/00 za czyn zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkorazart. 157 § 2 kkna karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbył w okresie od 27 grudnia 2002 roku do 12 czerwca 2004 roku,

tj. o  czyn zart. 191  § 1 k.k.w zw.  zart.  64 § 1 k.k.;
III.w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie I żądał odM. W. (1)zapłaty pieniędzy w kwocie po 200 złotych tygodniowo do rąkS. J.grożąc wymienionemu pozbawieniem życia w przypadku braku płatności żądanej kwoty, czym działał w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności przysługującejH. S., przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64 § 1 kk, albowiem był uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 22 listopada 2001 roku sygn. akt II K 699/00 za czyn zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkorazart. 157 § 2 kkna karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbył w okresie od 27 grudnia 2001 roku do 12 czerwca 2004 roku,

tj. o czyn zart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
IV.w dniu 28 maja 2007 roku wŚ., województwie(...), działając wspólnie i w porozumieniu zS. J.groziłM. W. (1)iD. K.pobiciem i pozbawieniem życia w celu zmuszenia ich do określonego zachowania polegającego na opuszczeniu zamieszkiwanego przez nich mieszkania, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64 § 1 kk, albowiem był uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 22 listopada 2001 roku sygn. akt II K 699/00 za czyn zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkorazart. 157 § 2 kkna karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbył w okresie od 27 grudnia 2001 roku do 12 czerwca 2004 roku,

tj. o czyn zart. 191 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;

M. G.,
synaM.iM.z domuR.,
urodzonego (...)wŚ.

oskarżonego o to, że:

V.w dniu 24 maja 2007 roku wŚ., województwie(...), działając wspólnie i w porozumieniu zR. K.iS. J.wtargnął do mieszkaniaM. W. (1)iD. K.przyul. (...)i wbrew żądaniuM. W. (1)mieszkania tego nie chciał opuścić,

tj. o czyn zart. 193 k.k.;
VI.w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie V oraz wspólnie i w porozumieniu zR. K.iS. J.groziłM. W. (1)iD. K.pobiciem i pozbawieniem życia w celu zmuszenia ich do określonego działania polegającego na opuszczeniu zamieszkiwanego przez nich mieszkania,przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64 § 1 kk, albowiem był uprzednio skazany:
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 19 października 1999 roku sygn. akt II K 1089/98 za czyn zart. 157 § 1 kkna karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbył w okresie od 11 stycznia 2002 roku do 11 listopada 2002 roku oraz
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 04 grudnia 2000 roku sygn. akt II K 760/2000 za czyn zart. 280 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkna karę dwóch lat pozbawienia wolności, którą to karę odbył w okresie od 11 listopada 2002 roku do 28 kwietnia 2003 roku, gdzie na poczet kary pozbawienia wolności zaliczono okres tymczasowego aresztowania od 07 lipca 2000 roku do 01 września 2000 roku,

tj. o czyn zart. 191 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;

S. W.(poprzednie nazwiskoJ.),
córkęF.iE.z domuK.,
urodzoną (...)wŚ.

oskarżoną o to, że:

VII. w dniu 24 maja 2007 roku wŚ., województwie(...), działając wspólnie i w porozumieniu zR. K.iM. G.wtargnęła do mieszkaniaM. W. (1)iD. K.przyul. (...)i wbrew żądaniuM. W. (1)mieszkania tego nie chciała opuścić,

tj.  o  czyn zart. 193 k.k.;

VIII
w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie VII oraz działając wspólnie i w porozumieniu zR. K.iM. G.groziłaM. W. (1)iD. K.pobiciem i pozbawieniem życia w celu zmuszenia ich do określonego działania polegającego na opuszczeniu zamieszkiwanego przez nich mieszkania,

tj.  o  czyn zart. 191  § 1  k.k.,

IX
w dniu 28 maja 2007 roku wŚ., województwie(...), działając wspólnie i w porozumieniu zR. K.groziłaM. W. (1)iD. K.pobiciem i pozbawieniem życia w celu zmuszenia ich do określonego zachowania polegającego na opuszczeniu zamieszkiwanego przez nich mieszkania,

tj.  o czyn  zart. 191  § 1  k.k.

orzeka, co następuje:

I
oskarżonegoR. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 193 k.k., i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu zdarzenia warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby,

II
oskarżonegoR. K.uniewinnia od popełnienia czynów opisanych w pkt II – IV części wstępnej wyroku,

III
oskarżonegoM. G.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt V części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 193 k.k., i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu zdarzenia warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby,

IV
oskarżonegoM. G.uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w pkt VI części wstępnej wyroku,

V
oskarżonąS. W.uniewinnia od popełnienia czynów opisanych w pkt VII i VIII części wstępnej wyroku,

VI
nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.M. W. (2)kwotę 2892,96 zł (dwa tysiące osiemset dziewięćdziesiąt dwa złote i dziewięćdziesiąt sześć groszy) tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu oskarżonegoR. K.,

VII
nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.Z. F..G.kwotę 3024 zł (trzy tysiące dwadzieścia cztery złote) tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu oskarżonegoM. G.,

VIII
nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.Z. F..G.kwotę 3024 zł (trzy tysiące dwadzieścia cztery złote) tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu oskarżonejS. W.,

IX
stwierdza, że koszty postępowania w zakresie czynów objętych rozstrzygnięciem o uniewinnieniu ponosi Skarb Państwa, a w pozostałym zakresie na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonychR. K.iM. G.z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, w tym z opłaty, zaliczając wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, co następuje:
H. S., babcia pokrzywdzonegoM. W. (1)i oskarżonejS. W., noszącej uprzednio nazwiskoJ., zamieszkiwała przez pewien okres w swoim mieszkaniu wŚ.przyul. (...)ze swoim wnukiem, tj.M. W. (1), nadto z jego konkubiną, pokrzywdzonąD. K., oraz dwójką dzieciD. K.,A.iA. K. (1). Wymienieni byli zameldowani w mieszkaniuH. S.. MiędzyH. S.aD. K.nie układała się relacja,H. S.czuła się „na łasce” wnuka i jego konkubiny, ponadto często w jej obecności dochodziło do kłótni między jej wnukiem a konkubiną,H. S.na jesieni 2006 roku przeprowadziła się do mieszkania swojej wnuczki,S. W..D. K.iM. W. (1)z dziećmiD. K.pozostali w natomiast mieszkaniuH. S., na bieżąco mieli regulować opłaty związane z utrzymaniem mieszkania, w tym opłaty z tytułu czynszu, energii elektrycznej i inne należności związane z użytkowaniem mieszkania.M. W. (1)pożyczył także od swojej babci określoną sumę pieniędzy w związku z własnymi kłopotami finansowymi, obiecując spłacanie pożyczki.
Dowód:
Zeznania świadkaH. S.k. 95-96, 226-227
Zeznania świadkaE. M.k. 254-250, 727-729
Częściowo zeznania świadkaD. K.k. 2-5, 19-20, 284-285, 440-441, 620-621, 960-961, 981-982, 1383-1384, 1401-1406
Częściowo zeznania świadkaM. W. (1)k. 11-13, 21-22, 91-92, 149-150, 225-226, 601-603, 1656-1657, 1690-1691
Częściowo wyjaśnienia oskarżonejS. W.k. 71-73, 107-109, 225, 403
Pismem z dnia 19 kwietnia 2007 roku dokonane zostało zajęcie emeryturyH. S.na wniosek wierzycielaSpółki (...) Spółki z o.o.w oparciu o tytuł wykonawczy w postaci nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym.
Dowód:
Zajęcie k. 265
W maju 2007 rokuH. S.otrzymała niższą o około 200 zł emeryturę, zaczęła podejrzewać że doszło do zajęcia komorniczego. W tamtym czasieS. W.związała się z oskarżonymR. K.iH. W.zwróciła się do nich obojga z prośbą o wyjaśnienie zM. W. (1)wydania korespondencji przychodzącej doH. S.na adres jej zameldowania.
Dowód:
Zeznania świadkaH. S.k. 95-96, 226-227
Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. K.k. 25-27, 231-32, 159-160, 224, 225, 250, 402-403, 1328, 1329
Częściowo wyjaśnienia oskarżonejS. W.k. 71-73, 107-109, 225, 403
S. W.iR. K., zanim udali się do mieszkania zajmowanego przezM. W. (1), udali się do znanego imM. G., którego poprosili o podwiezienie naulicę (...)wŚ..M. G.podwiózł ich, tutaj we troje udali się podmieszkanie nr (...)przyulicy (...). Drzwi do mieszkania były zamknięte tylko na klamkę, od środka nie były zamknięte kluczem bądź w inny sposób zabezpieczone przed otwarciem przez osoby trzecie. W mieszkaniu wówczas przebywałM. W. (1),D. K.i jej synowie. Do mieszkania jako pierwsi weszliR. K.iM. G., za nimi do mieszkania weszłaS. W..
Dalsze wydarzenia w mieszkaniu potoczyły się dość dynamicznie, a w ich czasie wyzwiska padały ze strony oskarżonych pod adresemD. K., także ze stronyD. K.pod adresemS. W.iM. G., padały wzajemne groźby – pobiciaD. K.przez oskarżonych, jak również ze stronyD. K.załatwienia oskarżonych przez bliżej nieokreślone osoby narodowości cygańskiej. W przedpokojuS. W.zwróciła się do swojego brata o wydanie korespondencji dotyczącej zajęcia emerytury ich babci, poinformowała go też, że emerytura ich babci została zajęta. Gdy byli jeszcze w przedpokoju znajdowała się tam takżeD. K.dopytywała się, dlaczegoS. W.przyprowadziła obcych mężczyzn, krzyczała na oskarżonych, doM. G.krzyczała, że przyjadą po niegoC..D. K.zaczęła także wulgarnie wyzywać oskarżonąS. W., ruszyła na nią, jakby chciała ją uderzyć, wymachiwała rękoma. Zagrodził jej drogęR. K., złapał ją i odepchnął,s.W.z kolei powiedziała doD. K., aby ta się uspokoiła, gdyż inaczejR. K.ja zbije.D. K.opuściła mieszkanie, aS. W.z pozostałymi oskarżonymi i swoim bratem przeszli do pokoju. W pokoju tymM. W. (1)zaczął szukać korespondencji. Ponownie pojawiła sięD. K., która zaczęła krzyczeć do oskarżonych, żeby nie biliM. W. (1), ponowiła wyzwiska wobecS. W., miała także pretensje doM. G., że na nią patrzy, groziła teżS. W., że zadzwoni poC., a ci ich załatwią.M. G.iR. K.nie pozostali dłużni i grozili, że jak pokrzywdzeni się nie wyprowadzą z mieszkania, to ich wywiozą, zabiją i zakopią,R. K.zwrócił się doM. G., że ten może już opuścić mieszkanie,M. G.wyszedł i dalej czekał na pozostałych oskarżonych przy swoim samochodzie. W tym czasie w mieszkaniuM. W. (1)znalazł, a następnie przekazał swojej siostrze korespondencję kierowaną do babci,S. W.iR. K.zwrócili się doM. W. (1), aby ten oddał babciH. S.potrąconą z emerytury kwotę 200 zł. Po kilkunastu minutach od wyjściaM. G.mieszkanie opuściliS. W.iR. K..
Dowód:
Częściowo zeznania świadkaD. K.k. 2-5, 19-20, 284-285, 440-441, 620-621, 960-961, 981-982, 1383-1384, 1401-1406
Częściowo zeznania świadkaM. W. (1)k. 11-13, 21-22, 91-92, 149-150, 225-226, 601-603, 1656-1657, 1690-1691
Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. K.k. 25-27, 231-32, 159-160, 224, 225, 250, 402-403, 1328, 1329
Częściowo wyjaśnienia oskarżanegoM. G.k. 37-38, 224-225, 1328-1329
Częściowo wyjaśnienia oskarżonejS. W.k. 71-73, 107-109, 225, 403
Po opuszczeniu mieszkania przyulicy (...)oskarżeni udali się do zaparkowanego przyulicy (...)samochodu, wsiedli do samochodu. W tym czasie w pobliżu samochodu znaleźli się małżonkowieA.iJ. K.orazR. S., zaopiekowali się psem znajdującym się na chodniku,R. S.wiedział, że pies ten należy doD. K., zajął się nim. Pojawiła sięD. K., zabrała psa. W tym też czasie z samochodu wysiadł oskarżonyR. K.i podszedł doJ. K., doszło między nimi do spięcia, oskarżony zarzucał mu zadawanie się zC..R. K.przeprosiłJ. K.za swoje zachowanie i odszedł do samochodu, z samochodu wołali za nimS. W.iM. G..D. K.także obserwowała całe zdarzenie rozgrywające się międzyR. K.aJ. S.
Dowód:
Zeznania świadkaA. K. (2)52-53, 248-249, 404
Zeznania świadkaJ. K.k. 54, 308
Zeznania świadkaR. S.k. 56, 249, 404
Częściowo zeznania świadkaD. K.k. 2-5, 19-20, 284-285, 440-441, 620-621, 960-961, 981-982, 1383-1384, 1401-1406
Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. K.k. 25-27, 231-32, 159-160, 224, 225, 250, 402-403, 1328, 1329
W dniu 28 maja 2007 rokuR. K.iS. W.szli z wizyta do znajomychS. W.mieszkających wŚ.przyul. (...). Naulicy (...)spotkaliM. W. (1), udającego się do pobliskiej apteki, chcieli z nim porozmawiać, jednakżeM. W. (1)przekazał im, że nie ma czasu.R. K.iS. W.kontynuowali drogę,S. W.zobaczyłaD. K.stojącą przy okniemieszkania nr (...)przyulicy (...).
Dowód:
Częściowo zeznania świadkaM. W. (1)k. 11-13, 21-22, 91-92, 149-150, 225-226, 601-603, 1656-1657, 1690-1691
Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. K.k. 25-27, 231-32, 159-160, 224, 225, 250, 402-403, 1328, 1329
Częściowo wyjaśnienia oskarżonejS. W.k. 71-73, 107-109, 225, 403
Z korespondencji odebranej przezS. W.wynikało, żeD. K.iM. W. (1)nie regulowali należności związanych z mieszkaniem przyulicy (...)odnośnie opłat za gaz, światło, czynszu za mieszkanie. Wobec niemożności utrzymania mieszkaniaH. S.sprzedała je, w okresie po sprzedażyM. W. (1)i jego konkubina zabrali resztę swoich rzeczy z tego mieszkania.
Dowód:
Zeznania świadkaH. S.k. 95-96, 226-227
R. K.w okresie maja 2007 roku był obowiązany stawiać się w Komendzie Powiatowej Policji wŚ.w związku ze stosowanym wobec w innej sprawie dozorem policji, w okresie od 24-27 maja 2007 roku nie wykonywał obowiązków związanych z dozorem, stawił się dopiero w w dniu 28 maja 2007 roku i w tym dniu został zatrzymany o godzinie 22:30, zwolnienie nastąpiło w dniu 30 maja 2007 roku o godzinie 15:30.
Dowód:
Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. K.k. 25-27, 231-32, 159-160, 224, 225, 250, 402-403, 1328, 1329
Protokół zatrzymania oskarżonegoR. K.k. 17
D. K.iM. W. (1)wyprowadzili się z należącego doH. S.mieszkania przyul. (...), doŚ.do rodzinyD. K., gdzieM. W. (1)rozpoczął pracę w piekarni. W mieszkaniu przyulicy (...)pozostawili swoje rzeczy.
Dowód:
Zeznania świadkaP. M.k. 122-123, 285-286, 442, 821, 960
D. K.nie jest osobą upośledzoną umysłowo i nie cierpi na chorobę psychiczną w sensie psychozy, jej intelekt jest obniżony, tj. poniżej przeciętnej, ale w granicach normy. Postrzega prawidłowo. Z powodu słabszej pamięci świeżej, podwyższonego napięcia, niepokoju – nie może objąć wszystkich szczegółów zdarzeń, które obserwowała lub w których uczestniczyła.D. K.nie dba o precyzję używanych przez siebie pojęć, nie jest osobą szczególnie odpowiedzialnie podchodzącą do swojej roli świadka, z dużym poczuciem krzywdy, co może prowadzić do nieścisłości i przejaskrawień w składanych zeznaniach.D. K.ma lepszą zdolność do odtworzenia zdarzeń bezpośrednio po tym, jak one miały miejsce, przy czym należy mieć na uwadze, że zdarzenia były nasycone dużymi emocjami, z poczuciem zagrożenia, obawy o los dzieci z silnym poczuciem krzywdy i tego typu emocje mogą spowodować, że nie zapamiętała wszystkich szczegółów zdarzeń lub też mogą pojawić się pewne przejaskrawienia w opisie zdarzeń.
Dowód:
Opinia sądowo-psychologiczna dotyczącaD. K.k. 291-294, 441-442
M. W. (1)funkcjonuje poniżej przeciętnej – w granicach ociężałości. Jest małomówny, zdradza cechy osobowości introwertywnej, nie jest osobą powodującą konflikty, unika niezgody, nie jest agresywny wobec innych, unika siły i przemocy, funkcjonuje podporządkowując się innym, tym od których jest zależny.M. W. (1)stara się funkcjonować w sposób uporządkowany, w oparciu o stałe zasady. Jest wrażliwy uczuciowo i pobudliwy. Gdy coś się nie układa tak, jak tego oczekuje, może przeżywać poczucie winy i wówczas może pojawić się skłonność do autoagresji. Czuje się odpowiedzialny za osoby z najbliższej rodziny, widoczne poczucie więzi rodzinno-emocjonalnej z matką i siostrą.M. W. (1)prawidłowo postrzega o zapamiętuje fakty, nie ujawnia skłonności do zmyślania, nie umie posługiwać się kłamstwem. Składając zeznania przed sądem (przy pierwszym rozpoznaniu sprawy) pozostawał pod wpływem sugestii innych osób. Postawa taka wynika zarówno z odczuwanej przez świadka trwałości więzi rodzinnej, poczucia zależności od najbliższych, jak i z lęku przed odrzuceniem środowiskowym, a nawet odwetem z uzyciem sily. Z uwagi na swoją ociężałość nie jest zdolny do abstrakcyjnego myslenia i opierania się w swoim codziennym funkcjonowaniu na lepszym, poza konkretnym, kojarzeniu faktów. Nie jest tak błyskotliwy jak inni. Fakty, konkrety zapamietuje prawidłowo i w oparciu o to dobrze funkcjonuje. Zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym nosiły cechy zeznań spontanicznych.
Dowód:
Opinia sądowo-psychologiczna dotyczącaM. W. (1)k. 944-950, 959-960
M. W. (1)przeszedł operację mózgu w związku z urazem czaszkowo-mózgowym, była to kraniotomia i ewakuacja krwiaka przymózgowego.
Dowód:
Dokumentacja medyczna dotycząca świadka k. 1482
W związku z doznanym urazem głowy procesy poznawcze mogły ulec obniżeniu, jednakże składane zeznania nie wskazują na niepamięć związaną z odległymi zdarzeniami, w treściach zeznań nie dostrzega się głębokich deficytów poznawczych mogących wpływać na przypominanie i odtwarzanie zdarzeń z przeszłości sprzed urazu. Z wypowiedzi świadka nie wynikają tendencje konfabulacyjne czy też skłonności do patologicznego fantazjowania. Pierwsze zeznania świadka są spójne, przedstawione chronologicznie, zawierają szczegółowy opis zdarzeń, ujmują okoliczności czasowe i przyczynowe, rozbieżności w kolejnych zeznaniach mogą mieć związek z trudną sytuacją życiową świadka, w tym z bezdomnością, bezrobociem, brakiem środków materialnych, własnymi przemyśleniami związanymi z ewentualnymi korzyściami życiowymi, nie można też wykluczyć czynnika emocjonalnego, w tym potrzeby nawiązania zerwanych więzi rodzinnych z siostrą i matką, potrzebą akceptacji, afiliacji, potrzebą ochrony własnego wizerunku w środowisku, nie można także wykluczyć czynnika emocjonalnego – lęku przed odrzuceniem, lęku przed innymi konsekwencjami. Dostępne dane przemawiają uM. W. (1)za skłonnością do wycofywania się, wewnętrznego przeżywania emocji, trudnością w radzeniu sobie w trudnych sytuacjach, podatnością na sugestie, skłonnością do zależności od innych.
Dowód:
Opinia sądowo-psychologiczna dotyczącaM. W. (1)k. 1729-1738
OskarżonyR. K.nie cierpi na chorobę psychiczną w znaczeniu psychozy, na niedorozwój umysłowy ani na inne, krótkotrwałe zaburzenia czynności psychicznych. Stwierdzone zostały u oskarżonego cechy osobowości dyssocjalnej oraz skłonność do nadużywania alkoholu, z podanym w dacie badania miesięcznym okresem abstynencji od alkoholu. Tempore criminis oskarżony posiadał w pełni zachowaną zdolność rozumienia znaczenia swego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. O ile znajdował się wówczas w stanie upojeń alkoholowych, były to stany upojeń zwykłych, prostych, których skutki i następstwa oskarżony znał dobrze z doświadczenia życiowego i mógł w pełni przewidzieć. W stosunku do wszystkich zarzucanych mu czynów nie zachodzą warunki zart. 31 § 1 lub 2 k.k.Deklarowane przez oskarżonego leczenie psychiatryczne wPZPspowodowane było występującymi u niego niepsychotycznymi zaburzeniami adaptacyjnymi związanymi z jego sytuacją życiową i prawną.
Dowód:
Opinia sądowo-psychiatryczna dotycząca oskarżonegoR. K.k. 381-384
W toku postępowania, w ramach postępowania mediacyjnego, między oskarżonymR. K.aD. K.została zawarta ugoda – oskarżony przeprosił pokrzywdzoną za obecność e jej mieszkaniu, pokrzywdzona przyjęła przeprosiny, oskarżony oświadczył gwarancję jej bezpieczeństwa z jego strony, między nimi doszło do pojednania.
Dowód:
Ugoda k. 886
OskarżonyR. K.był w przeszłości karany sądownie.
Dowód:
Karta karna k. 922-923
OskarżonaS. W.nie była w przeszłości karana sądownie.
Dowód:
Zapytanie o karalność k. 924
OskarżonyM. G.był w przeszłości karany sądownie.
Dowód:
Karta karna k. 926-927
OskarżonyR. K.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, złożył wyjaśnienia częściowo zgodne z poczynionymi przez Sąd ustaleniami.
Dowód:
Wyjaśnienia oskarżonegoR. K.k. 25-27, 231-32, 159-160, 224, 225, 250, 402-403, 1328, 1329
OskarżonyM. G.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, złożył wyjaśnienia częściowo zgodne z poczynionymi przez Sąd ustaleniami.
Dowód:
Wyjaśnienia oskarżanegoM. G.k. 37-38, 224-225, 1328-1329
OskarżonaS. W.nie przyznała się do popełnienia zarzucanych mu czynów, złożyła wyjaśnienia częściowo zgodne z poczynionymi przez Sąd ustaleniami.
Dowód:
Wyjaśnienia oskarżonejS. W.k. 71-73, 107-109, 225, 403
Sąd zważył, co następuje:
Co do przebiegu zdarzeń objętych aktem oskarżenia Sąd dysponował w istocie relacjami płynącymi z zeznańD. K.iM. W. (1), nadto z wyjaśnień oskarżonychS. W.,R. K.iM. G.. W ocenie Sądu żadna z tych relacji nie może zostać uznana za w pełni odpowiadająca prawdzie. Zdarzenie z dnia 24 maja 2007 roku miało przebieg dynamiczny, uczestniczyło w nim aż pięć osób, przy tym zdarzeniu okazało się, że doH. S.doszła informacja o zaniedbaniach ze stronyM. W. (1)iD. K.w opłacaniu należności, dokonane zostało przecież potrącenie z jej emerytury, z cała pewnością atmosfera była napięta i nerwowa,S. W.przedstawiła przecież przyczyny tak niespodziewanej wizyty. Z tego względu w przekonaniu Sądu przy ustalaniu rzeczywistego przebiegu tego zdarzenia należało wziąć pod uwagę okoliczności płynące nie tylko z zeznań pokrzywdzonych, ale także z wyjaśnień oskarżonych, gdyż każdy z uczestników starał się przedstawić przebieg tych zdarzeń w sposób dla siebie korzystny, pomijając okoliczności uznane zapewne przez siebie za niekorzystne, a opisane przez innych uczestników.
Należy w tym miejscu jeszcze przypomnieć okoliczność istotną, aczkolwiek oczywistą, mianowicie że przedmiotem niniejszego postępowania są zdarzenia dość odległe, rozgrywające się nieco ponad dziewięć lat temu, w przeciągu toczącego się postępowania, od momentu rozpoczęcia postępowania przygotowawczego, okoliczności zdarzeń objętych zarzutami aktu oskarżenia były w różny sposób przedstawiane przez ich uczestników. Zwrócić należy uwagę, iż po wniesieniu aktu oskarżenia okazało się, żeM. W. (1)iD. K.są świadkami podchodzącymi w dość wysoce lekceważący sposób do swojej roli procesowej, co wynika z treści opinii sądowo-psychologicznych dotyczących obojga świadków, nadto z postawyM. W. (1)wobec stawiennictwa w Sądzie dla złożenia zeznań. Wskazać także należy, iż relacje pokrzywdzonych ewoluowały, na etapie postępowania sądowego w odmienny sposób były przedstawiane zachowania oskarżonych,M. W. (1)zaprzeczał zdarzeniu z dnia 28 maja 2007 roku, ale także z drugiej strony zaczął odmiennie przedstawiać zachowanie choćby oskarżonegoR. K.w dniu 24 maja 2007 roku, że wtedy miał zostać przez niego pobity, podobnie miał zostać uderzony przezM. G., z kolei oskarżonaS. W.miała stawać w jego obronie, innym osobomM. W. (1)przedstawiał także że miały u niego zostać spowodowane obrażenia ciała. PodobnieD. K.nie potrafiła choćby wskazać pory dnia, w jakiej doszło do zdarzenia w dniu 28 maja 2007 roku, a wskazać przy tym należy, iż podwórko na którym się miała wówczas znajdować, jest położone za budynkiem z racji jego usytuowania w stosunku doulicy (...). Leśna 19 to nieruchomość położona przy skrzyżowaniuulicy (...), z uwagi na rodzaj wejścia do budynku nie ma możliwości zobaczenia z podwórka znajdującego się za budynkiem, patrząc odulicy (...), osób wchodzących do budynku mieszczącego się naprzeciwko przyulicy (...).
W opinii sądowo-psychologicznych dotyczących pokrzywdzonych wynika istotna okoliczność – oboje pokrzywdzeni jako świadkowie z dużą dozą niefrasobliwości podchodzą do roli świadka, nie są precyzyjni, w istocie stwierdzić można, że nie przywiązują wagi do wypowiadanych treści. W przypadku świadkaD. K.słabsza pamięć świeża i znajdowaniem się w sytuacji podwyższonego napięcia powodujących, że mogła nie objąć wszystkich szczegółów zdarzeń, to nie jedyny czynnik skutkujący podejściem do jej zeznań z ostrożnością, świadek dodatkowo – co wynika z opinii sądowo-psychologicznej – nie dba o precyzję używanych przez siebie pojęć i nie jest osobą szczególnie odpowiedzialnie podchodzącą do swojej roli świadka, z dużym poczuciem krzywdy, co może prowadzić do nieścisłości i przejaskrawień w składanych zeznaniach. Z koleiM. W. (1)w toku postępowania także wielokrotnie, przez cały okres prowadzonego postępowania sądowego, wykazał swój stosunek do roli świadka, w istocie jego postawa wskazuje, iż nie był zainteresowany przedstawieniem przebiegu zdarzeń. Trudno w ocenie Sądu znaleźć wytłumaczenie dla postawy świadka, który przecież jako pokrzywdzony powinien być raczej zainteresowany w ustaleniu przez Sąd, czy i jakie przestępstwo na jego szkodę zaistniało. Z opinii sądowo-psychologicznych wynika, iż świadek jest podatny na wpływy i sugestie innych osób, z opinii sądowo-psychologicznych wynika także, iż na etapie postępowania sądowego znajdował się on pod dużym wpływem oskarżonychS. W.iR. K., ale zwrócić należy uwagę, iż w okresie zdarzeń był związany zD. K.. Nie sposób zatem wykluczyć, że w tamtym okresie pozostawał pod silnym wpływem swojej ówczesnej konkubiny, która rysuje się w tym związku – w szczególności w relacjiH. S.mieszkającej wspólnie przez określony czas z nimi w mieszkaniu przyulicy (...)– jako bardziej dominująca osobowość odM. W. (1), który jest osobą unikającą siły i przemocy, nadto podporządkowującą się osobom, od których jest zależny. Jeszcze raz należy zwrócić uwagę, iż w tamtym okresie taką osobą w ocenie Sądu byłaD. K., z którą tworzył związek partnerski, razem wychowywali synówD. K., razem mieszkali przyulicy (...)wŚ., a potem razem przeprowadzili się do rodzinyD. K.doŚ.. Taki też charakter tego związku wynika z zeznań oskarżonejS. W.,H. S.iE. M., które same wskazały na podporządkowanieM. W. (1)D. K.. Wymienione wskazywały także na wykorzystywanie w tym związku przezD. K.dla uzyskania silniejszej pozycji (co szczególnie wynika z zeznańH. S.) sięgnięcia po pomoc jej rodziny zeŚ., a bez żadnych podtekstów przypomnieć należy, iżD. K.pochodzi z rodziny cygańskiej, o silnych tradycjach więzi rodzinnych i wzajemnemu wspieraniu się, mających w świadomości społecznej nawet posunięcie się do zachowań niezgodnych z prawem dla ochrony członków rodziny. Z relacji oskarżonych wynika, iż w czasie zdarzenia z dnia 24 maja 2007 rokuD. K.nie zachowywała się biernie, przy dynamicznym zdarzeniu była równym partnerem w dyskusji, jaka się wywiązała, posługiwała się argumentem uzyskania pomocy swojej rodziny zeŚ., co zostało odebrane jako zastraszanie czy groźba jakiegoś odwetu ze strony członków rodzinyD. K..
W tych okolicznościach podstawowe znaczenie mają zdaniem Sądu okoliczności ujawnione na etapie postępowania przygotowawczego nie tylko przez pokrzywdzonych, ale także przez oskarżonych, nadto okoliczności przedstawione przez pozostałych świadków, a toH. S.,E. M.,A. K. (2),J. K.iR. S.orazP. M..
Z relacjiE. M.wynika, iż w okresie wydarzeń z okresu maja 2007 roku utrzymywała kontakt telefoniczny nie tylko z oskarżonąS. W., ale także zM. W. (1), krótko potem przyjechała do Polski.E. M.odM. W. (1)otrzymywała różne sprzeczne informacje odnośnie zachowania oskarżonegoR. M.W.wskazywał nawet na tego oskarżonego jako na sprawcę uszkodzenia ciała, innym razemM. W. (1)wskazywał że obrażeń ręki doznał przypadkowo, inaczej teżM. W. (1)przedstawiał wygląd tego obrażenia ciała.
H. S.także opisała przyczyny i okoliczności zwrócenia się doS. W.o wyjaśnienie kwestii związanych z zajęciem jej emerytury, wskazała także że o pomoc wnuczce poprosiła oskarżonegoR. K., który początkowo nie chciał się zgodzić.H. S.przedstawiła także sytuację panującą w jej mieszkaniu w okresie wspólnego zamieszkiwania zM. W. (1)iD. K., ocenę swojej sytuacji we własnym mieszkaniu, opisała także zachowanieD. K., a z tego opisu wynika, iżD. K.nie należy do bojaźliwych osób, że potrafi walczyć o swoje.
P. M.zrelacjonował przypadkowe spotkanie z oskarżonymiS. W.iR. K.w pobliżuulicy (...), kiedy to wymienieni oskarżeni mieli mu się na skarżyć na „sprzedanie” ich policji przezM. W. (1), a chwilę po spotkaniu z nimiP. M.spotkał także w tym samym miejscuM. W. (1), z którym tylko wymienił gest powitania – tego spotkania jednakże nie sposób umiejscowić w czasie, nie wiadomo którego dnia miało miejsce.P. M.w postępowaniu przed Sądem zrelacjonował także przypadkowe spotkanie zM. W. (1)iD. K.w dniu 02 czerwca 2007 roku, przy okazji przeprowadzania się doŚ.. Z relacjiP. M.wynika, iżM. W. (1), z którym wówczas rozmawiał, wyraźnie mu przekazał, że powodem przeprowadzki doŚ.jest fakt znalezienia mu pracy przezD. K.w piekarni wŚ., że wyprowadzają się, żeby nie musiał dojeżdżać do pracy.
Zwrócić w tym miejscu należy uwagę na opisane przez świadkówJ. K.,A. K. (2)iR. S., którzy w okolicyulicy (...)znaleźli się przypadkowo tuż po zakończeniu się zdarzeń wmieszkaniu nr (...)– oskarżeni byli już wtedy w samochodzie, kiedy wynikł incydent z udziałem oskarżonegoR. K.iJ. K., ale przypomnieć należy że wówczas w pobliżu także pojawiła sięD. K., a jej zachowanie w momencie zabierania psa było raczej agresywne, a przecież tuż obok stał oskarżonyR. K., którego według jej słów przecież miała się obawiać. Zwrócić także należy uwagę, iżD. K.nie była w stanie wskazać, do kogo udała się celem zawiadomienia policji, do jakiejK.mieszkającej w budynku przyulicy (...)naprzeciwkoposesji nr (...), a przecież – wprawdzie miała być silnie wzburzona – udała się do osoby jej znanej z imienia i z adresu. Takiej osoby w toku postępowania nie ustalono. Już sama ta okoliczność świadczy o mijaniu się z prawdą przezD. K., niemożność wskazania owejK.w ocenie Sądu nie sposób usprawiedliwić obniżoną pamięcią świeżą czy innymi okolicznościami wskazanymi w opinii sądowo-psychologicznej dotyczącejD. K., nadto należy ponownie zwrócić uwagę, iżD. K.swoim zachowaniem w obecności małżonkówA.iJ. K.oraz świadkaR. S.w żaden sposób ukazała się jako osoba bojąca się oskarżonegoR. K., mimo że ten był agresywny fizycznie wobecJ. K., słownie pośrednio także wobecD. K..D. K.spokojnie obserwowała to zdarzenie.
Oskarżeni w istocie nie kwestionowali swojego znalezienia się w mieszkaniu przyulicy (...), inaczej przy tym przedstawiali same okoliczności znalezienia się w tym mieszkaniu,M. G.wskazał, że mieli użyć domofonu, po czym mieli zostać wpuszczeni do domu. Ta okoliczność nie znalazła potwierdzenia w relacjach pozostałych współoskarżonych,S. W.wskazywała przy tym, iż zapukała do drzwi, co także nie znalazło potwierdzenia. Z kolei oskarżonyR. K.wskazał, iż drzwi były zamknięte na klamkę. W ocenie Sądu w tym aspekcie wyjaśnienia oskarżonychM.g.i is. (...)W.nie polegają na prawdzie – ze spójnej relacji pokrzywdzonych wyraźnie wynika, że w mieszkaniu wszyscy oskarżeni znaleźli się w ten sposób, że drzwi do mieszkania nie były w żaden sposób zabezpieczone przed znalezieniem się w nim przez osoby trzecie, oskarżeni mogli zatem swobodnie wejść do mieszkania, bez uzyskania aprobaty pokrzywdzonych, co nie zmienia karnoprawnej oceny takiego zachowania, o czym w dalszej części rozważań. Z relacji pokrzywdzonych wynika nadto, że najpierw weszli oskarżeniR. K.iM. G., a dopiero za nimi weszłaS. W..
We wskazanym zakresie Sąd zatem dał wiarę pokrzywdzonym.
Zeznania pokrzywdzonych nie są jednak już tak spójne przy relacjonowaniu dalszego przebiegu zdarzenia, mimo że oboje uczestniczyli w nim od samego początku, tj. od wejścia oskarżonych do mieszkania, także relacja oskarżonych nie jest w tym zakresie spójna. Zważywszy na całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania dowodowego w ocenie Sądu relacje ww. osób należało ocenić jako złożone z pominięciem okoliczności je obciążających. Zdaniem Sądu zarówno oskarżeni, jak i pokrzywdzeni przedstawili przebieg zdarzeń w sposób uznany przez siebie za pokazujący w odpowiednim świetle. Zdarzenia rozgrywające się w mieszkaniu przyulicy (...)w dniu 24 maja 2007 roku miały niewątpliwie charakter dynamiczny. Nie sposób przyjąć przy tym, aby oskarżeni szli tam z zamiarem popełnienia przestępstwa – z relacjiH. S.wyraźnie wynika przyczyna jej prośby przedstawionejS. W., nadto świadek wyjaśniła także motywy, dla których poprosiła oskarżonego o wsparcie jej wnuczki przy tej wizycie. OskarżeniS. W.iR. K.z własnej już inicjatywy zapewnili sobietowarzystwo (...).
Wskazać należy, iż relacjaM. K.od samego początku również nakierunkowana jest na przedstawienie oskarżonych w bardzo negatywnym świetle – świadek wskazywała, że oskarżeni weszli z hukiem do zajmowanego przez nią mieszkania, że uderzyli drzwiami, a o wiele później, zeznając już przy okazji obecnego rozpoznania sprawy, świadek wskazała, że tak nie było, a zmiana jej zeznań w tym zakresie nie wynika z niepamięci.
Wskazać należy na wynikającą z zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym przezM. W. (1)istotną okoliczność – pokrzywdzony każdorazowo podkreślał, że mieszkanie przyulicy (...)wŚ.miało należeć do niego, było jego, gdyż przecież jego siostraS. W.swoje mieszkanie otrzymała od ich matki, a on miał dostać mieszkanie po babci. Z relacji świadka wynika, iż mieszkanie przyulicy (...)już właściwie traktował jeszcze za życiaH. S.jako należne mu, w złożonych w postępowaniu przygotowawczym zeznaniach uwypuklał, żeS. W.chce przejąć to mieszkanie. W taką retorykę wpisują się zeznaniaD. K., także i ona podkreślała, żeS. W.zmierzała do przejęcia mieszkania.
Przy takiej podejściu pokrzywdzonych do kwestii związanych z mieszkaniem należącym de facto doH. S.przypomnieć należy, iżH. S.nie była przez pokrzywdzonych przekazywana korespondencja do niej kierowana na adres przyulicy (...), pokrzywdzeni również wysoce niefrasobliwie podchodzili do kwestii związanych z odpowiedzialnością finansową, co poniekąd skutkowało wysłaniem przezH. S.do pokrzywdzonych oskarżonejS. W.. W momencie wysyłaniaS. W.przezH. Ś.doM. W. (1)nie była znana dokładnie przyczyna potrąceń z emeryturyH. S., dopiero później przyczyna ta została ujawniona. Z treści zeznańH. S.wynika nadto, że jeszcze w okresie przed majem 2007 roku wspomagała finansowo swojego wnuka, biorąc dla niego pożyczki, któreM. W. (1)zobowiązywał się spłacić, a z tego zobowiązania także się nie wywiązał, toH. S.musiała z własnych środków spłacić kwoty pożyczek, mimo innej umowy zM. W. (1).
Powyższe okoliczności całkowicie zostały pominięte przez pokrzywdzonych.
Pokrzywdzeni także podnosili, że z obawy przed oskarżonymi wyprowadzili się doŚ., jednakże nie sposób uznać tą przyczynę za miarodajną – o fakcie przeprowadzki zawiadomili organy ścigania dopiero blisko miesiąc po tym fakcie, nadto na skutek innego zdarzenia ocenionego przez nich jako im zagrażające, a będące skutkiem innych osób niż oskarżeni. Zwrócić także należy uwagę na dwie okoliczności – z relacjiP. M.wynika, że inny był powód przeprowadzki, nadto z okoliczności sprawy wynika, iż w mieszkaniu przyulicy (...)pokrzywdzeni pozostawili część swoich rzeczy. Uznać zatem należy, iż owa przeprowadzka miała być tylko czasowa, że pokrzywdzeni planowali powrót do tego mieszkania, które przecieżM. W. (1)uważał za należne mu.
W ocenie Sądu odnośnie zdarzenia opisywanego przezD. K.jako zaistniałe w dniu 28 maja 2007 roku przyjąć należało, że takiego zdarzenia nie było.
Zwrócić należy uwagę, iż oskarżonyR. K.w związku ze zdarzeniami z dnia 24 maja 2007 roku zniknął z pola widzenia policji na kilka dni, pojawił się dopiero w dniu 28 maja 2007 roku późnym wieczorem, on iS. W.konsekwentnie opisywali przebieg spotkania zM. W. (1)tamtego dnia, wskazali także, że z pewnej odległości widzieliD. K.. Wyżej przedstawiona została przyczyna, dla którejD. K., znajdując się w miejscu i czasie przez siebie wskazanym, nie mogła zobaczyć oskarżonych,M. W. (1)na etapie postępowania sądowego konsekwentnie zaprzeczał zaistnieniu takiego zdarzenia, czynił to już w okresie rozpadu jego związku zD. K.. Zważywszy na postawę oskarżonegoR. K.po zdarzeniach z dnia 24 maja 2007 roku, zapewne i w tym przypadku ukrywałby się dalej przed policja, nie zgłosiłby się 28 maja 2007 roku w KPP wŚ.w związku z dozorem, nie doszłoby do jego zatrzymania. Zwrócić także należy uwagę, iż zdarzenie z dnia 28 maja 2007 roku zostało zgłoszone dopiero w dniu 30 maja 2007 roku, nie było racjonalnych powodów do takiego odwleczenia zawiadomienia, zwłaszcza że pokrzywdzona w sytuacji zdarzenia z dnia 24 maja 2007 roku uczyniła to niezwłocznie, już wtedy według jej twierdzeń obawiając się oskarżonych. Ze wskazanych względów za miarodajną co do przebiegu zdarzenia z dnia 28 maja 2007 roku Sąd przyjął relację oskarżonychR. K.iS. W., uzupełniając okoliczności przez nich podane zeznaniamiM. W. (1)w zakresie przez niego podtrzymanym, a dotyczącym dnia 28 maja 2007 roku.
Zeznania świadkówA. D.iB. G.w żaden sposób nie przyczyniły się do dokonania ustaleń w niniejszej sprawie, z tego względu Sąd je pominął.
Podobnie nie pozwoliły na dokonania jakichkolwiek ustaleń zeznania świadkówK. W.,K. R.,K. C.,K. L.iK. Ł., z tego też względu zostały one pominięte.
Sąd poczynił także ustalenia w oparciu o wskazane wyżej opinie biegłych psychiatrów i psychologów. W ocenie sądu opinie te zostały sporządzone zgodnie z wiedzą specjalistyczna biegłych i bogatym doświadczeniem zawodowym, są opiniami jasnymi i pełnymi, w żaden sposób nie dokonują nieuprawnionej interpretacji. Ze wskazanych względów Sąd przydał tymże opiniom przymiot rzetelności i ich wyniki przyjął za własne.
W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał ponad wszelką wątpliwość, że oskarżeniR. K.iM. G.dopuścili się czynu zart. 193 k.k., jednocześnie materiał ten nie pozwolił na ustalenie winy i sprawstwa ww. oskarżonych i oskarżonejS. W.w pozostałym zakresie.
W ocenie Sądu oskarżeniR. K.iM. G., działając wspólnie i w porozumieniu i wchodząc do mieszkania położonego przyul. (...)w dniu 24 maja 2007 roku, naruszyli mir domowy, dopuszczając się występku zart. 193 k.k.Bez znaczenia pozostaje przy tym, że nie doszło do wdarcia w znaczeniu potocznym tego słowa, że sprawcy nie używali jakiejkolwiek siły większej niż naciśnięcie klamki w drzwiach wejściowych, że znaleźli się tam wtowarzystwie (...)– sprawcy wdarli się do tego domu w rozumieniu znamienia czasownikowego użytego w przepisieart. 193 k.k., tj. weszli do tego domu wbrew woli osób faktycznie zajmujących to mieszkanie, a uprawnionych do zamieszkiwania tam z woli właścicielki mieszkania, tj.H. S.. Żaden z oskarżonych (poza zakresem zainteresowania Sądu znajduje się karnoprawna ocena zachowaniaS. W.wobec prawomocnego rozstrzygnięcia uniewinniającego) nie uzyskał zgodyM. W. (1)czyD. K.na wejście do mieszkania, oskarżeni samowolnie otworzyli drzwi i weszli do mieszkania, pogwałcili w ten sposób uprawnienia z tytułu miru domowego przysługująceM. W. (1)iD. K.. Sprawcy zdecydowali że mogą tak postąpić, uznali posiadanie przez siebie przyzwolenia na takie działanie w sytuacji wysłania ich do tego mieszkania przezH. S.. Należy zwrócić uwagę na ugruntowane już w orzecznictwie sądów powszechnych stanowiska wyrażone przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 sierpnia 2001 roku wydanym w sprawie V KKN 338/98 (LEX nr 52067) i w wyroku z dnia 1 października 2007 roku wydanym w sprawie IV KK 232/07 (OSNwSK 2007, nr 1, poz. 2147). W pierwszym ze wskazanych judykatów Sąd Najwyższy stwierdził, że „stronę przedmiotową występku wyczerpuje każde zachowanie sprawcy polegające na przedostaniu się do miejsca określonego w tym przepisie (cudzego domu, mieszkania, lokalu...) wbrew wyraźnej lub dorozumianej woli gospodarza tego miejsca”, w drugim natomiast Sąd Najwyższy wskazał, że „Naruszenie miru domowego to tym samym nie tylko czynne (dokonane tak przy pomocy siły fizycznej, ale też w sposób werbalny) przełamanie jej oporu przed wpuszczeniem do mieszkania niechcianej osoby, lecz również dostanie się przez sprawcę do takiego miejsca, pomimo oczywistego braku (nawet niewyrażonego wprost) zgody na obecność w miejscu określonym wart. 193 k.k.osoby w nim niepożądanej.”
Sąd zatem przypisał obu oskarżonym popełnienie występku zart. 193 k.k., uznając że swoim zachowaniem tamtego dnia zrealizowali ustawowe znamiona tego przestępstwa, a działali przy tym umyślnie. Żadną miarą nie uwalnia oskarżonych (czy choćby nawet nie umniejsza ich winy) znajdowanie się w towarzystwie osoby uzurpującej sobie prawo wchodzenia do tego mieszkania jak do własnego mieszkania, nie usprawiedliwia ich także prośbaH. S.o wyjaśnienie sprawy związanej z zajęciem emerytury.
W ocenie Sądu zważywszy na okoliczności prowadzące do znalezienia się oskarżonych w przedmiotowym mieszkaniu, Sąd uznał za wystarczają karę w wymiarze dwóch miesięcy, wymierzoną każdemu z oskarżonych z zastosowaniem dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania. Zastosowanie w tym przypadku znalazły przepisykodeksu karnegoobowiązującego w dacie czynu, gdyż nowelizacja wprowadzona w życie z dniem 01 lipcsa 2015 roku wyklucza możliwość zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary wobec takich sprawców jak oskarżeni.
W ocenie Sądu wymierzone kary spełniają swoje funkcje prewencyjne i wychowawcze wobec oskarżonych, stanowią należytą odpłatę, nie są karami zbyt łagodnymi ani też zbyt surowymi, winny uświadomić oskarżonym właściwe postępowanie i przestrzec w przyszłości przed ewentualnymi kolejnymi tego typu zachowaniami naruszającymi tzw. mir domowy.
W ocenie Sądu nie sposób przypisać oskarżonym popełnienia pozostałych przestępstw.
Dla uznania, że w dniu 24 maja 2007 roku doszło do zaistnienia przestępstw określonych przepisemart. 191 § 1 k.k.(takie uprzednio zostały przypisane oskarżonym) koniecznym jest ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że pokrzywdzeni obawiali się gróźb – tymczasem z zachowania pokrzywdzonych to nie wynika, oboje pokrzywdzeni w złożonych w postępowaniu przygotowawczym zeznaniach wskazują, że obawiali się, jednakże ich zachowanie w czasie zdarzenia w ocenie Sądu tego nie potwierdza. Z relacji oskarżonych wynika, iż aktywną uczestniczką zdarzenia z dnia 24 maja 2007 roku była takżeD. K., którą również trzeba było uspokajać, a która wyzywałaS. W., nadto groziła nasłaniemC.. Także spokojna postawaM. W. (1)przy zdarzeniu w tym dniu wskazuje, iż groźbami wypowiadanymi przez oskarżonych nie przejmował się, zajął się niespiesznie poszukiwaniem dokumentów żądanych przezS. W.. W tym kontekście wyrażane przezD. K.iM. W. (1)w pierwszych składanych zeznaniach obawy co do spełnienia gróźb ocenić należy jako przejaw działań podjętych dla obrony przed sygnalizowanymi przez pokrzywdzonych już w tym momencie działaniami przypisywanymiS. W.dla przejęcia mieszkania przyulicy (...), zwłaszcza że w dniu 28 maja 2007 rokuM. W. (1)widział się krótko ze swoją siostrą iR. K., jego postawa w czasie tego spotkania nie wskazywała na istnienie uzasadnionej obiektywnie obawy spełnienia przez oskarżonych gróźb Z dnia 24 maja 2007 roku. Zwrócić także należy uwagę na pozbawioną obawy przed oskarżonymR. K.postawęD. K.w czasie incydentu rozgrywającego się z udziałem tegoż oskarżonego i świadkaJ. K., nadto z relacji oskarżonych wynika, iż w czasie samego zdarzenia rozgrywającego się w mieszkaniu przy ulicyl. (...)(...)D. K.była jego aktywnym uczestnikiem, także jeśli chodzi o agresywne wobec oskarżonych zachowanie. Jeszcze raz podkreślić należy, że zdarzenie z 24 maja 2007 roku było dynamiczne, sytuacja zmieniała się, zapewne napięcie pomiędzy jego uczestnikami rosło, wszyscy odwoływali się do agresji słownej, we wskazanym wyżej zakresie doszło także do użycia przemocy. W ocenie Sądu zachowanie się pokrzywdzonych nie pozwoliło na ustalenie, aby rzeczywiście obiektywnie obawiali się spełnienia gróźb, wyrażane następnie przy zeznaniach obawy miały raczej na celu właśnie odwrócenie uwagi od postawyD. K., nadto poczuli się zagrożeni co do dalszego spokojnego korzystania z mieszkaniaH. S., wszak w okolicznościach tego zdarzenia ujawnione zostały zaległości w opłatach za mieszkanie, liczyli się więc z możliwością niekorzystnych dla nich konsekwencji, że będą zmuszeni uiścić zaległości bądź zmienić miejsce zamieszkania na takie, za które jednak będą musieli pokrywać opłaty. Takiej oceny nie zmienia także wskazywana przez pokrzywdzonych przyczyna przeprowadzki doŚ.– postępowanie dowodowe wykazało, że pokrzywdzeni wskazywali inną przyczynę takiej zmiany, a z racji relacji ze świadkiemP. M.nie mieli powodu zatajać przed nim, nadto dopiero po dłuższym okresie ujawnili przed organami ścigania zmianę miejsca zamieszkania. Dla porządku zauważyć należy, iż między 28 maja 2007 roku, kiedy to pokrzywdzeni widzieli dwoje oskarżonych, do dnia przeprowadzki nie wydarzyło się nic zagrażającego ich dobru ze strony oskarżonych, zmieniła się natomiast sytuacjaM. W. (1), miał pracować na terenieŚ., przeprowadzka spowodowałaby brak kosztów dojazdu zeŚ.doŚ.i z powrotem.
Odnośnie zdarzenia z dnia 28 maja 2007 roku Sąd stanął na stanowisku, z powodów wyżej przedstawionych, iż nie było takiego zdarzenia jak opisane przezD. K.i początkowo także opisywane przezM. W. (1), nie sposób zatem uznawać odpowiedzialność karną oskarżonych w tym zakresie.
Ze wskazanych względów Sąd uniewinnił oskarżonych od popełnienia pozostałych czynów.
W oparciu o stosowne przepisy Sąd rozstrzygnął w przedmiocie wynagrodzenia obrońców z urzędu, nadto wobec rozstrzygnięcia uniewinniającego i częściowo skazującego w oparciu o przepisówart. 624 § 1 k.p.k.iart. 632 pkt 2 k.p.k.orzekł odpowiednio w przedmiocie kosztów postępowania.