Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 129/16
Data wyroku: 2016-04-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Zalewska-Statuch, Antoni Smus, Małgorzata Klęk
Słowa kluczowe: Ochrona Własności
Podstawa prawna: art. 222§1 kc, art. 209 kc

Sygn. akt I Ca 129/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 kwietnia 2016 roku
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Antoni Smus
Sędziowie SSO Elżbieta Zalewska-Statuch
SSR del. Małgorzata Klęk
Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak
po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 roku w Sieradzu
na rozprawie sprawy
z powództwaM. S.
przeciwkoM. G.iC. K.
o wydanie nieruchomości
na skutek apelacji pozwanychC. K.iM. G.
od wyroku Sądu Rejonowego w Łasku
z dnia 21 grudnia 2015 roku, sygnatura akt I C 499/15

1
oddala obydwie apelacje;

2
zasądza od pozwanejM. G.na rzecz powodaM. S.kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt I Ca 129/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy w Łasku nakazał pozwanymC. K.iM. G., aby wydały powodowiM. S.ogrodzoną część siedliskową nieruchomości stanowiącejdziałkę nr (...)wrazz posadowionymi nań zabudowaniami, położoną w miejscowościD., gminaS., dla której Sąd Rejonowy w Łasku prowadziksięgę wieczystą (...)(pkt 1.),w pozostałym zakresie oddalił powództwo (pkt 2.) oraz orzekł o kosztach procesu (pkt 3.).
Z powyższym orzeczeniem nie zgodziła sięC. K., która zaskarżyła przedmiotowe rozstrzygnięcie w całości, zarzucając mu naruszenieart. 206, art. 209w zw.zart. 222 § 1 k.c.przez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż powodowi jako współwłaścicielowi w 1/3 części nieruchomości – działki o nr.(...)– przysługuje prawo do całkowitego dysponowania nieruchomością wobec posiadaczy samoistnych.
Wskazując na powyższe, apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa i orzeczenie o kosztach procesu.
Apelację opartą na tożsamych zarzutach i zawierającą ten sam wniosek wywiodła równieżM. G..
W odpowiedzi na apelacjęM. G.powód wniósł o oddalenie apelacji orazo zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania odwoławczego,w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zaznaczyć, że na podstawieart. 387 § 21k.p.c.Sąd Okręgowy ograniczył uzasadnienie do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa, ponieważ Sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego ani nie zmienił ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji, a w apelacji nie zgłoszono zarzutów dotyczących tych ustaleń.
Należy tylko dodać, że Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, a na jego podstawie poczynił adekwatne do treści materiału dowodowego ustalenia faktyczne. Ustalenia te Sąd odwoławczy przyjmuje za własne, nie znajdując potrzeby ich ponownego szczegółowego przytaczania, z tym drobnym zastrzeżeniem, żeN. S.nabyła udział w 1/3 prawa własności spornej nieruchomości z dniem 18 marca 2004 roku, a nie 18 marca 2014 roku, jak przyjął Sąd Rejonowy. Wymieniona data wynika jasno z treści postanowienia Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 17 września 2014 roku wydanego w sprawie o sygn. akt I Ca 266/14, a zatem błędne ustalenie Sądu pierwszej instancji należało potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską.
Sąd Okręgowy postanowił odnieść się do obu apelacji łącznie, biorąc pod uwagę identyczne zarzuty zgłoszone przez skarżących.
Apelujące w uzasadnieniu środka odwoławczego podkreśliły, że z uwagi na brak „prawnego ustalenia” pozostałych współwłaścicieli, powód nie może skutecznie dochodzić wydania spornej nieruchomości na podstawieart. 222 § 1 k.c.
Trzeba zatem wyjaśnić, że wystarczającym dla udzielenia ochrony prawnej roszczeniu powoda jest bezsporne ustalenie, iż jest on współwłaścicielem (w 1/3 części) nieruchomości położonej w miejscowościD., gminaS., składającej się m.in. zdziałki o nr (...). W tym kontekście należy zaakceptować trafne rozważania Sądu Rejonowego poczynione na tleart. 209 k.c., dotyczącego tzw. czynności zachowawczych.
Pogłębiając rozważania Sądu pierwszej instancji, należy podkreślić, że funkcją czynności zachowawczych jest ochrona wspólnego prawa do przedmiotu współwłasności. Ich wyodrębnienie jest spowodowane właśnie rolą, którą spełniają, i celem, do którego zmierzają. One to przemawiają za przyznaniem każdemu współwłaścicielowi uprawnienia do samodzielnego podejmowania czynności faktycznych i prawnych w celu zachowaniai ochrony wspólnego prawa, bez konieczności uzyskiwania zgody większości (art. 201 k.c.). W tym sensieart. 209 k.c.jest przepisem szczególnym w stosunku doart. 201lub wyjątkiem od zasady określonej wart. 201 k.c.(zob. orzeczenia SN: z 25 czerwca 1971 r., III CRN 137/71, LexPolonica nr 309178, Gaz. Sąd. i Pen. 1972, nr 3, s. 2; z 5 czerwca 1985 r., III CZP 35/85, LexPolonica nr 302526, OSNCP 1986, nr 4, poz. 47, oraz z 8 listopada 1989 r., III CZP 68/89, LexPolonica nr 296519, OSNCP 1990, nr 6, poz. 70).
Należy podkreślić, że w orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że powództwo windykacyjne, jako zmierzające do najdalej idącej ochrony przedmiotu współwłasności przed osobami trzecimi, jest najbardziej typowym przykładem czynności zachowawczej jednego współwłaściciela na korzyść wszystkich współuprawnionych(zob. uchwała składu 7 sędziów SN z 25 września 1960 r., 1 CO 16/60, OSN 1961, nr 11, poz. 31; S. Rudnicki, komentarz do art. 209 k.c., Lex/el.).
Trzeba zaakcentować, że skoro czynności zachowawcze mają chronić rzecz pozostającą we współwłasności, a do ich dokonania legitymowany jest samodzielnie każdy ze współwłaścicieli, wówczas zbędne jest ustalanie przez Sąd rozpoznający sprawę z powództwa windykacyjnego kręgu pozostałych współwłaścicieli. W ocenie Sądu odwoławczego poszukiwanie innych współwłaścicieli doprowadzić mogłoby do niepotrzebnej zwłoki,a przez to także do wypaczenia funkcjiart. 209 k.c., który ma zapobiegać m.in. korzystaniuz rzeczy przez osoby trzecie.
Jeśli chodzi o ewentualne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości przez powoda ponad przypadający mu udział, to trzeba zaznaczyć, iż jest to okoliczność, która ma znaczenie w stosunkach między współwłaścicielami, natomiast jest nieistotna w relacjach pomiędzy współwłaścicielem a osobami trzecimi, którymi są w niniejszej sprawie pozwane. Tymczasem władanie nieruchomością przez skarżące jest nie do pogodzenia z ochroną prawa własności powoda, który z mocyart. 140w zw. zart. 206 k.c.może korzystać z rzeczy, której jest współwłaścicielem, z wyłączeniem innych osób.
Dlatego też należało uznać, że Sąd Rejonowy prawidłowo zastosowałart. 222 § 1 k.c.oraz że nie naruszyłart. 206aniart. 209 k.c.
Z przytoczonych względów Sąd Okręgowy oddalił obydwie apelacje na podstawieart. 385 k.p.c., o czym orzekł w punkcie 1. sentencji wyroku.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł wpunkcie 2. na podstawieart. 98§ 1 i 3w zw. zart. 99zw. zart. 391 § 1 k.p.c., a więc zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, któryM. G.przegrała w całości, także w instancji odwoławczej.
Sąd Okręgowy zasądził zatem od wymienionej pozwanej na rzecz powoda kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym, którą to sumę Sąd ustalił w oparciu o § 2 pkt 3) w zw. z § 7 pkt 3) i § 10 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).
/