Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 231/16
Data wyroku: 2016-05-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Sproch
Słowa kluczowe: Odszkodowanie

Sygnatura akt I C 231/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Jelenia Góra, dnia 13 maja 2016 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze I Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodniczący: SSO Tomasz Sproch
Protokolant: Ewelina Gibes
po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016 r. w Jeleniej Górze, na rozprawie
sprawy z powództwaJ. Z.
przeciwkoK. L. (1),B. L.,R. L.,K. L. (2),D. L.,P. L.iJ. L.
o zapłatę

I
oddala powództwo wobecK. L. (1),R. L.,K. L. (2),D. L.,P. L.iJ. L.;

II
zasądza od powoda na rzecz pozwanegoK. L. (1)kwotę 7217 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

III
wyrok jest wyrokiem zaocznym wobecR. L.,K. L. (2),D. L.,P. L.iJ. L.;

IV
umarza postępowanie wobecB. L..

Sygn. akt I C 231/16

UZASADNIENIE
PowódJ. Z.domagał się zasądzenia od pozwanych:K. L. (1),B. L.,R. L.,K. L. (2),D. L.,P. L.iJ. L.renty w kwocie 2.500 zł miesięcznie. Z uzasadnienia pozwu wynika, że powód roszczenie swoje wywodził z faktu, że jest osobą niepełnosprawną na skutek wypadku, do którego doszło w czasie, gdy powód był dzieckiem i znajdował się pod opieką pozwanych.
PozwanyK. L. (1)reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany zarzucił, że powód i pozwani są osobami obcymi wobec siebie, nie łączy ich, ani nigdy w przeszłości nie łączyło ich pokrewieństwo lub powinowactwo. Nigdy nie zostało wydane jakiekolwiek orzeczenie sądowe lub decyzja uprawnionego organu, które nakładałoby na któregokolwiek z pozwanych obowiązek pieczy nad powodem. Pozwany wskazywał, że według jego wiedzy w latach 1992/93 (czas, gdy według powoda zrobiono mu krzywdę) pieczę nad małoletnim wówczas powodem sprawowali jego rodzice. Żaden z pozwanych swoim zawinionym działaniem lub zaniechaniem nie doprowadził do niepełnosprawności powoda. Pozwany podniósł także zarzut przedawnienia roszczenia.
Na rozprawie przed Sądem Rejonowym wL.w dniu 29 stycznia 2016 r. powód zmienił powództwo domagając się zapłaty od pozwanych odszkodowania w kwocie 320.000 zł.
Na rozprawie przed Sądem Okręgowym wJ.w dniu 13 maja 2016 r. powód sprecyzowała podstawę faktyczną powództwa podając, że jego rodzice oddali go w opiekę rodzicomR. L.-B.iK. L. (1), aby powód mógł się z nim bawić. RodziceR.zabrali go do znajomej rodziny zamieszkałej wŚ.. Podczas zabawy powód spadł z „trzepaka”. Na skutek upadku u powoda wystąpił krwiaka podczaszkowy. W wyniku doznanych obrażeń powód ma całkowicie sparaliżowaną prawa stronę ciała oraz problemy z wymową. Powód podał, żeR. L.,K. L. (2),D. L.,P. L.iJ. L.pozywa dlatego, że błędnie informowali go jak wyglądało zdarzenie oraz dlatego, że są to osoby najbliższe dlaB. L.iK. L. (1). Powód podniósł także zarzut sprzeczności podniesionego zarzutu przedawnienia z zasadami współżycia społecznego.
Po wydaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania wobecB. L.powód cofnął wobec niej pozew.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Powód jest osobą niepełnosprawną od 7 roku życia. Ma znacznie ograniczoną możliwość samodzielnej egzystencji.
Dowód: orzeczenie o niepełnosprawności z 14.08.2015 r. k. 32, orzeczenie nr(...)k. 33.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Powód domagając się zasądzenia kwoty 320.000 zł roszczenie swoje wywodził z przepisówart. 444 § 1 k.c.(W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu.)i 445§ 1 k.c.(W wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.)w zw. zart. 415 k.c.(Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.).
Zgodnie zart. 6 k.c.ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W myślart. 232 k.p.c.strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę.Obowiązkiem powoda było więc udowodnienie faktów, z których wywodził skutki prawne, tj. odpowiedzialność pozwanych. Takich dowodów powód nie zgłosił w pozwie, ani na rozprawie (na rozprawie w dniu 13.05.2016 r. wnosił jedynie o wyznaczenie terminy do zgłoszenia dowodów z zeznań świadków). Powództwo jako nieudowodnione podlegało więc oddaleniu.
Za uzasadniony uznać należy także podniesiony przez pozwanegoK. L. (1)zarzut przedawnienia. Zgodnie zart. 4421k.c.:
§ 1 Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.
§ 2 Jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.
§ 3 W razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.
§ 4. Przedawnienie roszczeń osoby małoletniej o naprawienie szkody na osobie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat dwóch od uzyskania przez nią pełnoletności.
Jeżeli do zdarzenia, na które powołuje się powód doszło w 1992 lub 1993 r. to niewątpliwie ewentualne roszczenia powoda są przedawnione. Powód nie wskazał żadnych konkretnych okoliczność z powodu których można byłoby uznać, że podniesienie zarzutu przedawnienia jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 5 k.c.).
Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że w okolicznościach przytaczanych przez powoda brak jest przepisów, na podstawie których można byłoby rozważać odpowiedzialnośćR. L.,K. L. (2),D. L.,P. L.iJ. L.. Samo ewentualne błędne wskazywanie okoliczności zdarzenia nie ma wpływu na jego skutki. Podstawą odpowiedzialności tych osób nie może być także ich pokrewieństwo z osobami wskazywanymi przez powoda jako bezpośrednio odpowiedzialne za szkodę.
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu co do zasady wydane zostało na podstawieart. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którymstrona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w kwocie 7.200 zł oraz koszty opłaty skarbowej od przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa (17 zł). Zgodnie z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) stawka minimalna wynagrodzenia przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł wynosi 14.400. PozwanyK. L. (1)domagał się 50% z tej kwoty.
Na podstawieart. 355 § 1 k.p.c.Sąd umorzy postępowanie wobecB. L..
PozwaniR. L.,K. L. (2),D. L.,P. L.iJ. L.nie udzielili odpowiedzi na pozew, ani nie stawili się na rozprawie. W związku z czym wyrok wobec niech jest wyrokiem zaocznym (art. 339 k.p.c.).