Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 618/16
Data wyroku: 2016-12-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Zabłudowska

Sygn. akt X K 618/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 grudnia 2016 roku

Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku w X Wydziale Karnym w składzie

Przewodniczący: SSR Dorota Zabłudowska
Protokolant: Magdalena Barska
po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawyZ. B.(B.), s.S.iG.z domuŁ.,ur. (...)w miejscowościR.
oskarżonego o to, że:
w dniu 21 stycznia 2016 r. w miejscowościK.kierował wobecR. M.groźby utraty zdrowia mówiąc „dostaniesz wpierdol, że nie wstaniesz”, „tak cię dojadę, że nie wstaniesz”, przy czym groźby te wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę ich spełnienia,
tj. o czyn zart. 190§1 k.k.

1
uniewinnia oskarżonegoZ. B.od popełnienia zarzucanego mu czynu;

2
na podstawieart. 632 k.p.k.kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt X K 618/16

UZASADNIENIE
W oparciu o zgromadzony i ujawniony na rozprawie głównej materiał dowodowy Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Z. B.jest dziadkiemM. B., który w roku szkolnym 2015/2016 chodził do klasy 6c szkoły podstawowej wK.. Od czerwca 2015 r.M. B.miał problemy z kolegą z klasy,R. M..R. M.wielokrotnie wyśmiewałM. B., gdyż ten wychowuje się bez ojca, używał wobec niego również obraźliwych wyzwisk. Wyśmiewał fakt, żeM. B.jest dyslektykiem, ma problemy psychiczne, śmiał się również z jego wyglądu.
Z powodu zachowaniaR. M.M. B.bał się sam wychodzić na podwórko, na przystanek czy do sklepu, obawiał się bowiem kontaktów zR. M.i jego kolegami. W tej sprawie interweniowała również dyrekcja szkoły, jednakże nie przyniosło to poprawy w zachowaniuR. M..
/dowody: zeznaniaJ. B.k. 18-19, 130-131
wyjaśnieniaZ. B.k. 126-128
zeznaniaM. B.k. 79-80, 133-134
częściowo zeznaniaA. K.k. 129-130/
W dniu 21 stycznia 2016 r. około 7:05M. B.stał na przystanku autobusowym. Oprócz niego na przystanku znajdował sięR. M.,Ł. S.iJ. I.. Chłopcy zaczęli rzucać do siebie śnieżkami. NastępnieR. M.,Ł. S.iJ. I.zaczęli wcierać śnieg w twarzM. B.. Gdy ten się przewrócił, podbiegali do niego, rzucali mu w twarz śnieżkami i kopali go po nogach.M. B.podbiegł doR. M.i próbował mu oddać. WówczasJ. I.podstawił mu nogę. WtedyM. B.złapał plecakJ. I., na coJ. I.podbiegł do niego i nieumyślnie włożył mu palec do oka.
M. B.wrócił do domu, zaś pozostali chłopcy wsiedli do autobusu i odjechali.M. B.opowiedział o tym zdarzeniu przez telefon swojej mamieJ. B., a wieczorem – dziadkowiZ. B..
/dowody: wyjaśnieniaZ. B.k. 126-128
zeznaniaM. B.k. 79-80, 133-134
zeznaniaŁ. S.k. 76
zeznaniaR. M.k. 45-48/
Następnego dnia ranoZ. B.wyszedł przed dom odśnieżyć samochód i zobaczył stojącego na przystankuR. M.. Podszedł do niego, trzymając w ręce szczotkę do zmiatania śniegu i powiedział mu, że ma zostawić w spokojuM., bo inaczej zbije go tak, że nie wstanie. Na toR. M.odpowiedział mu, że ciekawe, co powie w szkole. Powiedział również doZ. B.: „luzuj, dziadku”. Przy tej rozmowie byłM. B.. Następnie nadeszliŁ. S.iJ. I., po czym razem zR. M.poszli na przystanek.M. B., widząc lekceważące zachowanieR. M., poszedł za nim i znienacka uderzyłR. M.pięścią w lewy policzek ze słowami, że to za wczoraj. WtedyŁ. S.odciągnąłM. B.odR. M.. Następnie wszyscy chłopcy wsiedli do autobusu i pojechali, zaśZ. B.pozostał na miejscu.R. M.zza szyby autobusu pokazałZ. B.środkowy palec.
/dowody: wyjaśnieniaZ. B.k. 126-128
zeznaniaM. B.k. 79-80, 133-134
zeznaniaŁ. S.k. 76
zeznaniaR. M.k. 45-48/
W toku rozprawy słuchany w charakterze oskarżonegoZ. B.nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Opisał okoliczności zdarzenia w sposób tożsamy z przytoczonym powyżej.
Z uwagi na wymóg zwięzłości uzasadnienia wynikający zart. 424 § 1 k.p.k.odstąpiono od cytowania całości wyjaśnień odstępując do wskazanych poniżej kart akt postępowania.
/vide:  wyjaśnienia oskarżonegoZ. B.k. 126-128 /
Z.BobelLeszek Żal ma wykształcenie zawodowe. Jest żonaty i nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Utrzymuje się z renty w wysokości 2000 zł miesięcznie. Leczył się psychiatrycznie z uwagi na depresję po operacji bypassów. Nie był uprzednio karany.
/dowody:  dane osobopoznawcze k. 126;
karta karna k. 85/
W toku postępowania pozyskano opinię w przedmiocie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego. Zdaniem biegłychZ. B.nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. W dacie czynu miał w pełni zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem, zaś stan jego zdrowia psychicznego pozwala mu prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny.
/dowody:  opinia sądowo-psychiatryczna k. 49-50/

Sąd zważył, co następuje:

Poddając szczegółowej analizie przeprowadzone i ujawnione w toku rozprawy głównej dowody, Sąd doszedł do przekonania, że ujawnione w toku postępowania okoliczności wynikające z opinii dotyczących stanu zdrowia psychicznego oskarżonego nie pozwalały na uznanie go winnym zarzucanego mu oskarżeniem czynu.
Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego. Przebieg zdarzenia opisywany przez oskarżonego znajduje swoje potwierdzenie w zeznaniachM. B.,Ł. S., a także w znacznej mierze w zeznaniach pokrzywdzonegoR. M.. Oskarżony nie wykazywał tendencji do umniejszania znaczenia swojego zachowania, zdaniem Sądu jego relacja miała charakter spontaniczny i szczery.
Podobnie Sąd ocenił zeznaniaM. B.. Świadek relacjonował przebieg zdarzeń w sposób szczegółowy, nie umniejszając w żadnej mierze swoich niewłaściwych zachowań. Zeznania świadka są spójne z zeznaniamiŁ. S.iJ. I., a także wyjaśnieniami oskarżonego oraz zeznaniamiR. M..
Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zeznańJ. I., zeznania te były jednakże nieprzydatne dla rozstrzygnięcia, świadek nie pamiętał bowiem dokładnie przebiegu zajścia ani słów, które miał wypowiadaćZ. B..
Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaŁ. S.. Świadek szczerze w ocenie Sądu opisał zaobserwowane przez siebie sytuacje, nie wykazywał skłonności do konfabulacji lub faworyzowania którejkolwiek ze stron konfliktu.
Sąd dał wiarę zeznaniomJ. B.. Okoliczności przez nią przywoływane, to jest zachowanieR. M.wobecM. B.znajdują potwierdzenie w zeznaniachM. B., wyjaśnieniach oskarżonego, częściowo zeznaniachR. M.iA. K..
Sąd uznał zeznaniaA. K.za wiarygodne częściowo. Świadek w ocenie Sądu przejawiała tendencję do przedstawiania syna w jak najkorzystniejszym świetle i próbowała obciążyć winą za konflikt międzyR. M.iM. B.M. B.i jego rodzinę, co stoi w sprzeczności zarówno z zeznaniami członków tej rodziny i wyjaśnieniami oskarżonego, jak i niekwestionowaną przez świadka okolicznością, iż toR. M.został ostatecznie ukarany za zachowanie wobecM. B..A. K.siłą rzeczy nie słyszała słów wypowiadanych przezZ. B., znała je jedynie z relacji syna.
W świetle powyższego treść zeznańA. K., żeR. M.bał się oskarżonego, uznać należy za przejaw jej nadwrażliwości na punkcie syna. Reakcja pokrzywdzonego na słowa oskarżonego, opisywana nie tylko przez oskarżonego, ale również przez samego pokrzywdzonego, stoi w sprzeczności z tezą, iżR. M.się tych słów przestraszył. Na słowaZ. B.odnośnie ewentualnego pobiciaR. M., jeżeli nie zostawi w spokojuM.,R. M.odpowiedział: „luzuj, dziadku” i „ciekawe, co pan powie w szkole”. Następnie zza szyby autobusu pokazałZ. B.środkowy palec (videwyjaśnienia oskarżonego). Nie trzeba biegłego psychologa, by stwierdzić, że nie jest to reakcja kogoś, kto się przestraszył, tylko kogoś, kto nic sobie z groźby nie robi.
R. M.w zasadzie nie kwestionował powyższych ustaleń i swojego zachowania, jego relacja nie obejmowała jedynie konkretnego gestu skierowanego do oskarżonego. Dlatego tez Sąd odmówił wiary zeznaniomR. M.co do tego, że przestraszył sięZ. B.i jego pogróżek.
Sąd uznał za wiarygodne sporządzone w sprawie opinie: sądowo-lekarską, sądowo-psychiatryczną i sądowo-psychologiczne. Zostały one sporządzone w sposób profesjonalny, rzetelny, brak jest podstaw do zakwestionowania treści opinii i wniosków w nich zawartych.
Sąd uznał za wiarygodne dokumenty urzędowe zgromadzone w sprawie. Zostały sporządzone przez uprawnione organy i zgodnie z obowiązującymi przepisami.
W świetle wyżej opisanych dowodów zdaniem Sądu brak jest podstaw do przypisaniaZ. B.sprawstwa zarzucanego mu czynu. Dla bytu przestępstwa zart. 190§1 k.k.niezbędne jest nie tylko, by sprawca groził pokrzywdzonemu, ale również, by groźba wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę jej spełnienia.
Z opisu zachowaniaR. M.wynikającego z zeznań świadków, w tym samego pokrzywdzonego, wyjaśnień oskarżonego, a także wniosków opinii sądowo-psychologicznej dotyczącej pokrzywdzonego, wynika jednoznacznie, żeR. M.w reakcji na groźbyZ. B.zaczął go wyśmiewać. Niewątpliwie nie uczyniłby tego, gdyby się gróźb tych przestraszył.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że nie została spełniona przesłanka odpowiedzialności karnej zart. 190§1 k.k.w postaci uzasadnionej obawy przed spełnieniem groźby. Tym samym należało uniewinnić oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.
W punkcie drugim uzasadnianego wyroku, Sąd w związku z uniewinnieniem oskarżonego od zarzucanego mu czynu, kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa.

Sędzia SR Dorota Zabłudowska

Zarządzenia
         :

3
odnotować w rep. K i kontrolce uzasadnień,

4
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć zgodnie z wnioskiem,

5
akta przedłożyć z wpływem apelacji lub do uprawomocnienia.

G., dnia 23 grudnia 2016r.

Sędzia SR Dorota Zabłudowska