Sąd Apelacyjny w Krakowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACz 1282/16
Data wyroku: 2016-08-11 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Krzysztof Sobierajski
Słowa kluczowe: Opłata Sądowa
Podstawa prawna: art. 13 ust. 1a uksc

Sygn. akt IACz 1282/16

POSTANOWIENIE
Dnia 11 sierpnia 2016 roku
Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie:
Przewodniczący SSA Krzysztof Sobierajski
po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2016 roku w Krakowiena posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaB. (...)(...)Funduszu(...)z siedzibą wG.
przeciwkoW. W.
o zapłatę
na skutek zażalenia strony powodowej na punkt 1 zarządzenia Przewodniczącegoskładu Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 19 kwietnia 2016 roku, sygn. akt INc 97/16
postanawia:
oddalić zażalenie

UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący składu Sądu Okręgowego w NowymSączu wezwał powoda do uiszczenia brakującej opłaty od zażalenia w kwocie 860 zł wterminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W uzasadnieniu wskazał, że stronapowodowa reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wystąpiła z powództwem owydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym na kwotę 86.012,98 zł wraz zodsetkami. Podstawę dochodzonego roszczenia stanowiła umowa kredytu zawarta zpozwanym przez(...) Bank (...) SA. Wierzytelność z umowy kredytu została zbyta narzecz strony powodowej w dniu 2 kwietnia 2015 roku na podstawie umowy przelewuwierzytelności. Pozew złożony przez stronę powodową, działającą przez zawodowegopełnomocnika, został opłacony kwotą 1.000 zł w oparciu treść art. 13 ust. la ustawy z dnia 28lipca 2015 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych odnoszącego się do roszczeńwynikających z czynności bankowych. Zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2016 rokuPrzewodniczący na zasadzieart. 1302§ 1 k.p.c.dokonał zwrotu pozwu, gdyż uznał, iż opłataod pozwu w niniejszej sprawie winna zostać ustalona w pełnej wysokości wynoszącej 5 %dochodzonego roszczenia. Strona powodowa wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie ozwrocie pozwu, w którym wartość przedmiotu zaskarżenia określiła na kwotę 86.013 złuiszczając opłatę w wysokości 200 zł, jednak zażalenie zostało wniesione bezpośrednio doSądu Apelacyjnego w Krakowie, w związku z czym wobec niewpłynięcia zażalenia wterminie, w dniu 11 maja 2016 roku zarządzono zwrot opłaty 200 zł, który wykonano.Przewodniczący wskazał, że określenie w zarządzeniu wymiaru opłaty jaką należy uiścić odzażalenia na zarządzenie o zwrocie pozwu wynikało z treści art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 13ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Strona powodowa złożyła zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego zarzucając munaruszenie przepisu art. 13 ust. la w zw. z art. 19 ust. 3 pkt 2 ustawy o kosztach sądowych wsprawach cywilnych wnosząc o jego uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz zasądzenie odpozwanego na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wgnorm prawem przepisanych.
Sąd Apelacyjny zważył, c:o następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na gruncie niniejszej sprawy strona powodowa niezasadnie podnosi, iż w stosunku doniej, przy określaniu wysokości opłat sądowych, ma zastosowanie regulacja przepisuart. 13ust. laustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.Stosownie do wersji tego przepisu obowiązującej w dniu złożenia przez stronę powodowąpozwu w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa wart. 5ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe, opłata stosunkowa wynosi 5 %wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcejniż 1.000 zł. Kwestia wykładniart. 13ust. la ustawy o kosztach sądowych w sprawachcywilnych była już wielokrotnie, w licznych orzeczeniach poddawana analizie przez SądApelacyjny, który dokonał jego jednolitej wykładni odmiennej od prezentowanej przez stronępowodową w zażaleniu.
Strona powodowa w złożonym pozwie, jak i w zażaleniu na zarządzeniePrzewodniczącego składu o wymiarze opłaty od zażalenia, jako źródła swojego roszczeniawzględem pozwanego wskazuje umowę z dnia 2 kwietnia 2015 roku przelewu wierzytelnościnabytej od(...) Banku (...) SA. Umowa przelewu jest wprawdzie wymieniona wkatalogu czynności bankowych zawartym wart. 5 ust. 2 ustawy Prawo bankowe, jednakkwalifikowana jest jako taka o ile jest wykonywana przez banki. Umowa przelewu mogłabyzatem zostać uznana za czynność bankową w sytuacji sporu między bankiem a stronąpowodową. Należy zauważyć, że przywołanyart. 5 ustawy Prawo bankowewskazuje wsposób wyczerpujący czynności, które mogą zostać zakwalifikowane jako czynności bankowe(zob. Z. Ofiarski „Komentarz do art. 5 ustawy Prawo bankowe”, stan prawny na dzień 1stycznia 2013 r., Lex).
Okoliczność, iż czynnością poprzedzającą umowę przelewu wierzytelności zawartąmiędzy stronami była czynność bankowa w postaci umowy kredytu zawarta między bankiema pozwanym nie przemawia za przyjęciem, iż strona powodowa może skorzystać zmożliwości przewidzianej przez art. 13 ust. 1 a ustawy o kosztach sądowych w sprawachcywilnych uiszczenia opłaty stosunkowej nie większej niż 1.000 zł. Roszczenie stronypowodowej nie wynika bowiem z czynności bankowych, o których mowa wart. 5 ust. 1 i 2ustawy Prawo bankowe. W realiach niniejszej sprawy nie występuje spór pomiędzy bankiema kredytobiorcą lecz spór między nabywcą wierzytelności a kredytobiorcą a spór taki wocenie Sądu Apelacyjnego nie jest objęty regulacją wskazanego przepisu. W orzecznictwieprzejmuje się, że cesja wierzytelności wynikającej z bankowej umowy kredytowej nie należydo zdarzeń prawnych, które są „związane z istotą stosunku” stosunku kredytowego wrozumieniu przepisówprawa bankowego. Czynność ta stanowi autonomiczne źródło stosunkuzobowiązaniowego w relacji do umowy kredytu bankowego łączącej inne podmioty (por.wyrok SN z dn. 4.04.2014 r., II CSK 403/13, nie publ.).
Nadto należy nadmienić, iż art. 13 ust. 1 a ustawy o kosztach sądowych w sprawachcywilnych w obecnie obowiązującej wersji stanowi, że opłata stosunkowa w sprawach oroszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawyPrawo bankowe, pobierana od konsumenta albo osoby fizycznej prowadzącej gospodarstworodzinne wynosi 5%wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniejniż 30 zł i nie więcej niż 1.000 zł. Treść tego ustępu, który wszedł w życie w październiku2015 roku i został następnie znowelizowany ustawą z dnia 18 marca 2016 roku o zmianieustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wskazuje, że intencją ustawodawcynowelizującego było skierowanie możliwości skorzystania z widełek opłaty w niejprzewidzianych jedynie względem konsumenta, czy też osoby fizycznej prowadzącejgospodarstwo rodzinne.
Wobec powyższego należało uznać, że Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż stronapowodowa składając zażalenie na zarządzenie o zwrocie pozwu winna uiścić nie opłatęokreśloną na podstawie art. 13 ust. 1 w zw. z art. 19 ust. 3 pkt 2 ustawy o kosztach sądowychw sprawach cywilnych.
W konsekwencji Sąd Apelacyjny w Krakowie działając na zasadzieart. 385 k.p.c.wzw. zart. 397 § 2 k.p.c.oddalił zażalenie strony powodowej.