Sąd Rejonowy w Lubaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 269/16
Data wyroku: 2016-10-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tuliusz Stabryn
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 157§1

Sygn. akt IIK 269/16
1 Ds. 168.2016

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13.10.2016r.
Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Tuliusz Stabryn
Protokolant: Małgorzata Łasecka
przy udziale Prokuratura : Andrzeja Nestorowicza
po rozpoznaniu w dniach 13.09.2016r. , 13.10.2016 r. sprawy karnej
przeciwko
J. G. (1)
urodz. (...)wC.
synaZ.iS.zd.G.
oskarżonemu o to, że :
w dniu 17 stycznia 2015r. wP.woj.(...), działając z góry powziętym zamiarem, uderzył metalową rurką w głowęJ. H. (1), powodując u niego uszkodzenia ciała w postaci złamania kości pokrywy czaszki, skutkujące rozstrojem zdrowia na okres powyżej siedmiu dni,
tj. o czyn zart. 157 § 1 kk

I
uznaje oskarżonegoJ. G. (2)winnym popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego występek zart.157 § 1 kki za to na podstawieart.157 §1 kkwymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,

II
na podstawieart. 230 § 2 kpkzwrócić na rzeczM. S. (1)dowód rzeczowy w postaci rurki stalowej, opisany w wykazie dowodów rzeczowych Drz 156/15,

III
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonegoJ. G. (2)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, a na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychnie wymierza mu opłaty.

UZASADNIENIE
A. J. (1)zamieszkiwała wspólnie z konkubentemJ. H. (1)oraz jej trójką dzieci, u byłego konkubentaJ. M. (1), wP.przyul. (...). W dniu 17 stycznia 2015 rokuA. J. (1)udała się do swojej koleżankiM. S. (1). Do mieszkaniaS.przyszedł również były konkubentJ.J. G. (1), który przyniósł ze sobą alkohol w postaci wódki, którą następnie zaczął spożywać razem zA.. W trakcie spożywania alkoholuA. J. (1)postanowiła udać się do swojego miejsca zamieszkania po synaŁ. R. (1). W tym samym czasieJ. M. (1)wrócił do swojego mieszkania, gdzie zastałJ. H. (1), z którym zaczął spożywać alkohol w postaci piwa. Po powrocieA. J. (1)do domu doszło miedzy nią, aJ. H. (1)do kłótni na tle jej spotkania zG.. W trakcie awanturyH.uderzył celowo głową w ścianę chcą zatrzymać w domuJ.. Ta jednak widząc, żeH.nic się nie stało opuściła wraz zŁ. R. (1)mieszkanie i udała się doM. S. (1). Po jej wyjściuJ. H. (1)zaczął spożywać zM.piwa. W trakcie pobytu uS.J.spożyła zG.około 1 litr wódki.G.proponował jej wspólny wyjazd za granicę wraz z najmłodszym dzieckiem, na co ta przystała. W trakcie imprezy postanowiła udać się ponownie doH., żeby mu o tym powiedzieć i zabrać swoje rzeczy.G.postanowił iść z nią, żeby wyjaśnić "stare" sprawy zH.. Mieszkanie opuścili wrazM. S. (1)iŁ. R. (1).J. G. (3)wychodząc odS.zabrał leżącą na szafce metalową rurkę długości 29 cm o grubości 1/2 cala. Wspólnie podeszli pod domM..S.pozostała na zewnątrz, a pozostała trójka udała się do jego wnętrza.
Dowód: zeznania świadkaJ. H.k. 150-151, 5-7;
zeznania świadkaA. J.k. 151, 40-41;
zeznania świadkaŁ. R.k. 151-152, 38-39;
zeznania świadkaJ. M.k. 152, 36-37;
zeznania świadkaM. S.k. 154, 35a;
wyjaśnienia oskarżonegoJ. G.k. 150, 57-58.
Po wejściu do mieszkania doszło do słownej awantury międzyJ. G. (3), aJ. H. (1).Ł. R. (1)widząc zaistniałą sytuacje podbiegł doG.i zabrał mu metalowa rurkę, którą odrzucił do przedsionka. W korytarzu pomiędzy kuchnia, a pokojem, miedzy mężczyznami doszło do szarpaniny.M. J.próbował początkowo ich rozdzielić, nie widząc rezultatu swoich działań weszła do pokoju. W pewnym momencieJ. H. (1)postanowił opuścić mieszkanie, wówczasG.złapał od tyłuH.za szyję. Ten odwrócił się do niego i uderzyłG.głową w twarz. W wyniku uderzeniaG.przewrócił się.H.odwracając się od niego, skierował się w stronę drzwi wejściowych chcąc opuścić mieszkanie. WówczasJ. G. (3)podniósł znajdującą się w przedsionku metalowa rurkę i uderzył wychodzącegoH.w głowę. ZakrwawionyH.opuścił mieszkanieM.i udał się na terenP.. Po chwili z mieszkania wyszedłG., a za nimA. J. (1)orazŁ. R. (1). Cała trójka podeszła doM. S. (1), po czym wspólnie udali się do jej mieszkania.J. H. (1)poprosił nieznanego mu mężczyznę o pomoc, ten wezwał Policję, która po przyjeździe na miejsce wezwała pogotowie, które zabrało go następnie do szpitala wL..
Dowód: zeznania świadkaJ. H.k. 150-151, 5-7;
zeznania świadkaA. J.k. 151, 40-41;
zeznania świadkaŁ. R.k. 151-152, 38-39;
zeznania świadkaJ. M.k. 152, 36-37;
zeznania świadkaM. S.k. 154, 35a;
wyjaśnienia oskarżonegoJ. G.k. 150, 57-58.
W wyniku zdarzeniaJ. H. (1)odniósł obrażenia w postaci złamania kości pokrywy czaszki, skutkujące rozstrojem zdrowia na okres powyżej siedmiu dni. Obaj mężczyźni w chwili zdarzenia znajdowali się w stanie nietrzeźwości. W domuM. P.ujawniła metalowa rurkę, którąJ. G. (3)uderzyłJ. H. (1).J. G. (3)był uprzednio karany za przestępstwa z użyciem przemocy i popełnione pod wpływem alkoholu.
Dowód: karta informacyjna z leczenia szpitalnego k. 8;
opinia sądowo lekarska k. 19;
protokół zatrzymania rzeczy k. 21-23;
wyrok SR w Lubaniu II K 612/13 k. 34;
wyrok SO w Jeleniej Górze VI Ka 358/14;
informacje zK.k. 88;
zeznania świadkaJ. H.k. 150-151, 5-7;
zeznania świadkaA. J.k. 151, 40-41;
zeznania świadkaŁ. R.k. 151-152, 38-39;
zeznania świadkaJ. M.k. 152, 36-37;
zeznania świadkaM. S.k. 154, 35a;
wyjaśnienia oskarżonegoJ. G.k. 150, 57-58.
OskarżonyJ. G. (3)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W swoich wyjaśnieniach wskazał, iż został napadnięty i pobity przezJ. H. (1)w domuJ. M. (1). Zaprzeczył również temu, iż uderzył metalową rurkąH.w głowę.
W ocenie Sądu przyjęta przez oskarżonego linia obrony nie zasługuje na uwzględnienie. Jest ona nie tylko banalna, ale i gołosłowna, nie znajduje, bowiem żadnego odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym.
Całkowicie odmienną wersję przedstawił pokrzywdzonyJ. H. (1). Jego relacja koreluje z zeznaniamiA. J. (1),Ł. R. (1),J. M. (1), a częściowoM. S. (1).
Choć jest on osobą skonfliktowaną z oskarżonym i bezpośrednio zainteresowanym w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, trudno mówić, iż jego zeznania noszą cechy konfabulacji, czy próby manipulowania zaistniałymi zdarzeniami. Przedstawiona wersja zdarzenia jest zwięzłą relacją incydentu, w której pokrzywdzony w sposób prosty opisał, co zaistniało. Relacja ta wolna jest od emocji i koloryzowania zachowań oskarżonego. Co najważniejsze wspólnie z zeznaniami pozostałych, wyżej wskazanych osób, tworzy dokładny obraz zajścia z udziałem oskarżonego.
Mając to na uwadze Sąd uznał, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wiarygodności jego zeznań.
W tym miejscu można zauważyć, iż uwadze Sądu nie umknął również fakt, iż większość osób biorących udział w tym zdarzeniu znajdowała się pod wyraźnym wpływem alkoholu. Zbieżność relacji, co do istotnych elementów zajścia i nie wielkie różnice w jego przebiegu nie pozwalają jednak na ich dyskredytowanie w zakresie wiarygodności.
Zeznania świadkówŁ. R. (1),J. M. (1)iA. J. (1)zbieżne są do przebiegu wydarzeń w mieszkaniu z udziałem oskarżonego i pokrzywdzonego. Swą treścią odzwierciedlają relacjęJ. H. (1). Zdaniem Sądu i w tym wypadku brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Co istotneŁ. R. (1), który tego dnia nie spożywał alkoholu wskazał, iż widział jakG.zabierał rurkę z domuM. S. (1), co w zbudziło w nim obawy, iż może dojść do jakiegoś incydentu miedzy pijanymi mężczyznami. Słowna awantura między pokrzywdzonym i oskarżonym doprowadziła do jego interwencji i zabraniaG.metalowej rurki. Działania te nie powstrzymały jednak oskarżonego od przestępczego zachowania.
Omawiając zeznania świadków nie sposób nie odnieść się krytycznie do zeznańA. J. (1), konkubiny obu mężczyzn. Z jednej strony potwierdza ona fakt, iżG.uderzyłH.rurką w głowę, choć zaprzecza, by widziała ten moment. Z drugiej strony wskazuje, iżG.próbował ją nakłonić do zmiany zeznań na jego korzyść. Taka postaw świadczy o zaangażowaniu w sprawę, jednak świadek nie potrafi jasno określić się, po której stronie chce się opowiedzieć, co może świadczyć o emocjonalnych stosunkach do obu mężczyzn. Zeznania jej jednak korelują z przedstawionymi już wersjami pokrzywdzonego i świadków, co w konsekwencji pozwala przyjąć je za wiarygodne.
Również zeznaniaJ. M. (1), stanowią wiarygodne źródło dowodowe. Był on naocznym świadkiem zdarzenia i co istotne całkowicie bezstronnym. Jak wskazał, widział w zniesionej do góry ręceG.metalowy przedmiot, a po chwili usłyszał jęki z miejsca, w którym stał oskarżony iJ. H. (1). Brak jest w jego relacji jakichkolwiek elementów, które mogłyby podważyć jego prawdomówność i obiektywizm. Na marginesie należy zauważyć, że również on wspomina o spotkaniu z oskarżonym, który proponował mu pieniądze w zamian za zmianę obciążających go zeznań.
Na konie należy odnieść się do zeznańM. S. (1), choć nie była ona bezpośrednim świadkiem zdarzenia, jej relacja potwierdza okoliczności spotkania oskarżonego zJ., spożywania alkoholu, wzajemnych animozji miedzy oskarżonym iH.i próbie ich wyjaśnienia tamtego dnia, czy posiadaniu przezG.metalowej rurki po powrocie odH., nota bebe stanowiącej własność świadka.
Również i w tym przypadku Sąd nie doszukał się podstaw do zakwestionowania wiarygodności zeznań świadka.
Całokształty zdarzenia dopełniają dowody w postaci opinii sądowo lekarskiej, karty informacyjnej leczenia szpitalnego oraz protokół zatrzymania rzeczy - metalowej rurki.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż okoliczności sprawy i wina oskarżonego nie budzą żadnych wątpliwości.
OskarżonyJ. G. (1)swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona zarzucanego mu czynu zart. 157 § 1 kk.
Nie można mieć żadnych wątpliwości, iż oskarżony podnosząc metalową rurkę i uderzając w głowę wychodzącego z mieszkania, odwróconego do niego tyłemJ. H. (1)działał z góry powziętym zamiarem. Skutek uderzenia w postaci złamania kości pokrywy czaszki, spowodował rozstrój zdrowia na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu przepisuart. 157 § 1kk.
WymierzającJ. G. (2)na podstawieart. 157 § 1 kkkarę 10 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd miał na uwadze jego dotychczasowy charakter i sposób życia, jego uprzednia karalność, w tym za czyny z użyciem przemocy i popełnione pod wpływem alkoholu, znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, przejawiający się w godzeniu w najwyższe prawem chronione dobro, jakim jest życie i zdrowie drugiego człowieka, rozmiar spowodowanych obrażeń, użycie niebezpiecznego narzędzia w postaci metalowej rurki, brak skruchy oraz działanie pod wpływem alkoholu.
Tak wymierzona kara w ocenie Sądu jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego i czynić będzie zadość społecznemu odczuciu sprawiedliwości.
Jej realna dolegliwość winna wzmóc przeświadczenie u sprawcy o nie uchronności kary za czyny godzące w ustalony porządek prawny. Dalsze bagatelizowanie zachowania oskarżonego może doprowadzić w przyszłości do eskalacji jego przestępczych zachowań. W ocenie Sadu brak jest wobec oskarżonego pozytywnej prognozy jego przyszłego zachowania, albowiem stosowane dotychczas środki represji karnej nie powstrzymał go od powrotu do przestępstwa, w tym orzeczenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, nie przyniosło spodziewanego rezultatu.
W oparciu o przepisart. 230 § 2 kpkSąd zrządził zwrot dowodu rzeczowego w postaci metalowej rurki na rzeczM. S. (1), uznając jego zbędność dla dalszego postępowania.
Na podstawieart. 627 kpkSąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty niniejszego postępowania nie znajdując podstaw do zwolnienia go od ich poniesienia, zaś na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychnie wymierzył mu opłaty uznając, iż poniesienie jej byłoby dla niego zbyt uciążliwe.

POUCZENIE*

1
Oskarżony pozbawiony wolności, który nie ma obrońcy i nie był obecny podczas ogłoszenia wyroku, w terminie zawitym 7 dni od daty doręczenia mu wyroku może złożyć wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku (art. 422 § 2 k.p.k.).

2
Termin zawity do wniesienia apelacji wynosi 14 dni i biegnie od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem (art. 445 § 1 k.p.k.).

3
Czynność procesowa dokonana po upływie terminu zawitego jest bezskuteczna (art. 122 § 1 k.p.k.).

4
Termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w placówce podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej, w polskim urzędzie konsularnym lub złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej albo przez osobę pozbawioną wolności w administracji odpowiedniego zakładu, a przez członka załogi polskiego statku morskiego – kapitanowi statku (art. 124 k.p.k.).

5
Jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana (art. 126 § 1 k.p.k.).

POUCZENIE**

1
Od wyroku sądu pierwszej instancji stronom, podmiotowi określonemu w art. 416, a pokrzywdzonemu od wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu, przysługuje apelacja, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 444 k.p.k.).

2
Termin zawity do wniesienia apelacji wynosi 14 dni i biegnie dla każdego uprawnionego od daty doręczenia mu wyroku z uzasadnieniem (art. 445 § 1 k.p.k.).

3
Czynność procesowa dokonana po upływie terminu zawitego jest bezskuteczna (art. 122 § 1 k.p.k.).

4
Termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w placówce podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej, w polskim urzędzie konsularnym lub złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej albo przez osobę pozbawioną wolności w administracji odpowiedniego zakładu, a przez członka załogi polskiego statku morskiego – kapitanowi statku (art. 124 k.p.k.).

5
Jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana (art. 126 § 1 k.p.k.).

6
Środek odwoławczy wnosi się na piśmie do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie (art. 428 § 1 k.p.k.).

7
Apelacja od wyroku sądu okręgowego, która nie pochodzi od prokuratora lub pełnomocnika będącego radcą prawnym, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata (art. 446 § 1 k.p.k.).

8
Prezes sądu pierwszej instancji odmawia przyjęcia środka odwoławczego, jeżeli wniesiony został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z mocy ustawy (art. 429 § 1 k.p.k.).

*dla wyroków bez uzasadnienia
**dla wyroków z uzasadnieniem