Sąd Okręgowy w Rzeszowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 341/16
Data wyroku: 2016-09-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Borek, Marzena Ossolińska-Plęs, Bożena Przysada
Podstawa prawna: art. 42 § 2 kk
Teza: Dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, określony w art. 42 par. 2 kk, swym zakresem zawsze obejmuje wszelkie pojazdy mechaniczne. Tym samym objęte są nim uprawnienie we wszystkich strefach ruchu, bez możliwości przedmiotowego wyodrębnienia jego zakresu.

Sygn. akt II Ka 341/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 września 2016 r.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Andrzej Borek (spr.)
Sędziowie: SSO Marzena Ossolińska-Plęs
SSO Bożena Przysada
Protokolant: protokolant Beata Szczotkowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla miasta Rzeszów – Mariusza Karp
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2016 r.
sprawyK. S.
oskarżonego zart. 178a § 4 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie
z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygnatura akt II K 114/16
uchylazaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania
SSO Bożena Przysada SSO Andrzej Borek SSO Marzena Ossolińska - Plęs
Sygn. akt II Ka 341/16

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt II K 114/16 uznał oskarżonegoK. S.za winnego tego że: w dniu 2 lutego 2016r. około godziny 19:10 wR.naulicy (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,89 promila, 0,93 promila alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny markiR. (...)onr rej. (...), będąc uprzednio prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie sygn. akt X K 1051/12  tj. o przestępstwo zart. 178a § 4 kki za ten czyn skazał go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat;
Na podstawieart. 71 § 1 kkorzekł grzywnę w wymierzę 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 zł (piętnaście);
Na podstawieart. 42 § 3 kkorzekł środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym;
Na podstawieart. 43a § 2 kkorzekł środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 10 000 złotych (dziesięć tysięcy) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;
Na podstawieart. 627 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości w kwocie 90 zł (dziewięćdziesiąt) tytułem zwrotu wydatków oraz w całości w kwocie 330 zł (trzysta trzydzieści) tytułem opłaty.
Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżyciel publiczny zaskarżając go na niekorzyść oskarżonegoK. S.w części co dopkt IVi zarzucając mu: obrazę przepisów prawa materialnego tj.art. 42 § 3 kkpoprzez orzeczenie środka karnego nieprzewidzianego tym przepisem tj. orzeczenie dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, podczas gdyart. 42 § 3 kktraktuje o dożywotnim zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i nie przewiduje ograniczeń zakazu do ruchu lądowego.
Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie go Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora zasługuje na uwzględnienie.
I tak wKodeksie karnymprzesłanki określające środek karny zakazu prowadzenia pojazdów (art. 39 pkt 3KK) wyraźnie wskazują, że jego zakres dotyczy zakazu prowadzenia pojazdów określonego rodzaju (art. 42 § 1 KK), zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju (art. 42 § 2 KK), albo zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (art. 42 § 3 i 4 KK). Uszczegóławiając, wart. 42 § 1 k.k.nie określono rodzajów pojazdów, a zatem mogą wchodzić w grę różne kategorie, zależnie od przyjętego kryterium podziału rodzajowego pojazdów. Tak samo określono zakres przedmiotowy zakazu prowadzenia pojazdów orzekanego obligatoryjnie (art. 42 § 2 KK). Przepis ten wskazuje, że jego obszar może dotyczyć wszelkich pojazdów, a zatem wszystkich pojazdów mechanicznych i wszystkich pojazdów niemechanicznych albo pojazdów określonego rodzaju. Jeśli chodzi o zakaz orzekany dożywotnio, to taki obejmuje wszelkie pojazdy mechaniczne, bez względu na ich różnice, czy inaczej kryteria (strefy ruchu, przeznaczenia i inne). Wykładnia językowa wskazuje jednoznacznie, że zakaz ten dotyczy każdego pojazdu mechanicznego. Nie jest możliwe wyłączenie jakiegokolwiek pojazdu mechanicznego z zakresu jego działania. Objęte są więc nim uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych we wszystkich strefach ruchu i nie jest możliwe przedmiotowe wyodrębnienie jego zakresu. Tym samym nie jest dopuszczalne ograniczenie tego zakazu do pojazdów mechanicznych określonego rodzaju. W wypadku gdy zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, sąd może natomiast odstąpić od orzeczenia zakazu wszelkich pojazdów dożywotnio, lecz wówczas musi orzec zakaz na podstawie na podstawieart. 42 § 2 KK.
W uwarunkowaniach sprawy powyższe oznacza tyle, iż przekonanie Sądu Rejonowego o możliwości przedmiotowego ograniczenia dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, jak w sprawie do sfery ruchu lądowego, jest oczywiście błędne. To zaś prowadzi do konstatacji, że właściwa analiza wniosku oskarżyciela publicznego złożonego w trybieart. 335 § 1 KPK, w którym wniesiono o orzeczenie dożywotniego zakazu prowadzenia „wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym” powinna doprowadzić do jego nieuwzględnienia i zwrotu sprawy prokuratorowi.
Poza treścią zarzutu odwoławczego należy wskazać na kolejne uchybienie w treści wniosku o skazanie bez rozprawy. Stosownie doart. 72 § 1, tiret popunkcie 8 KK, wynika, że zawieszając wykonanie kary sąd orzeka przynajmniej jeden z obowiązków probacyjnych. We wniosku na taki nie wskazano.
W końcu nie jest prawidłową praktyką podpisywanie każdej karty wyroku. Kwestię podpisywania orzeczenia regulujeart. 113 KPKstanowiący, iż orzeczenie podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego, nie wyłączając przegłosowanego, chyba że orzeczenie zamieszczono w protokole. Powyższa zasada przewiduje więc obowiązek podpisania samego orzeczenia, nie zaś każdej jego strony (por. postanowienie SN z dnia 27 września 2006r. – III KK 339/06).
Reasumując, przy uwzględnieniu, że w sprawie zachodzi konieczność „przeprowadzenia na nowo przewodu w całości”, na podstawieart. 437 § 1 i 2 KPK,art. 449 § 1 KPKiart. 456 KPK, orzeczono o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu przedstawionych uchybień.
SSO Andrzej Borek
SSO Bożena Przysada SSO Marzena Ossolińska-Plęs