Sąd Rejonowy w Słupsku
XIV Wydział Karny
Sygnatura akt: XIV K 193/15
Data wyroku: 2016-09-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Edyta Sokołowska

Sygn. akt XIV K 193/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 września 2016 roku
Sąd Rejonowy  w Słupsku  XIV Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca: SSR Edyta Sokołowska
Protokolant: Małgorzata Żmuda Trzebiatowska
Prokurator: Marcin Natkaniec
Oskarżyciel skarbowy: Rafał Muraszko
po rozpoznaniu w dniach 9 lutego 2016 roku, 17 maja 2016 roku, 16 lipca 2016 roku i 30 września 2016r sprawy:
T. N.
synaS.iW.zd.K.
urodzonego (...)wC.
oskarżonego o to, że:
w okresie od 21 lutego 2012 roku do dnia 17 czerwca 2013 roku wS., będąc jako płatnik obowiązany do terminowego regulowania zobowiązań podatkowych w imieniu „Usługi (...).JN.” Sp. z o.o., nie wpłacał w terminie ustawowym, tj. do 20-go dnia następnego miesiąca za miesiąc za miesiąc poprzedni, na rachunek bankowy Urzędu Skarbowego wS., zaliczek podatku dochodowego od osób fizycznych pobranych od wypłat wynagrodzeń pracowników, wynikających ze złożonej w Urzędzie Skarbowym wS., deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za 2012 rok, na formularzu PIT-4R, powodując powstanie zaległości podatkowych za okres: od stycznia do grudnia 2012 w łącznej wysokości 10.454,00 złotych
tj. o przestępstwo skarbowe określone zart. 77 § 2 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.oraz w zw. zart. 9 § 3 k.k.s.

I
uznaje oskarżonegoT. N.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 77 § 2 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.oraz w zw. zart. 9 § 3 k.k.s.i za jego popełnienie na podstawieart. 77 § 2 k.k.s.w zw. zart. 23 § 1, § 2 i § 3 k.k.s.skazuje oskarżonego na karę 30 (trzydziestu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 63 (sześćdziesięciu trzech) złotych;

II
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.W. K.kwotę 826,56 zł (osiemset dwadzieścia sześć złotych i 56/100) tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu.

Sygn. akt: XIV K 193/15

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W okresie od 21 lutego 2012r do 17 czerwca 2013rT. N.był prezesem i jednocześnie jedynym udziałowcemfirmy Usługi (...)„T.J. N.” spółka z.o.o z siedzibą wS.( nr KRS(...), NIP(...), REGON(...)), powstałej 21 kwietnia 1999r (akt notarialny Rep”A” nr(...)) .
W dniu 22 stycznia 2013r spółka jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych złożyła za pośrednictwem jej PrezesaT. N.w Urzędzie Skarbowym wS.deklarację roczną o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za rok 2012, wykazując tym samym, iż dokonała wypłaty wynagrodzeń pracownikom oraz pobrania podatku dochodowego od tych wynagrodzeń celem przekazania na rzecz urzędu skarbowego.
Z deklaracji tej wynika również, że w roku podatkowym 2012r nie dokonano wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. ( Część D p. 179)
Przedmiotowa spółka nie wpłacała w terminie do 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni na rachunek Urzędu Skarbowego wS.zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych pracownikom wynagrodzeń za miesiące od stycznia 2012 roku do grudnia 2012 roku. Z tego powodu powstało zadłużenie w łącznej kwocie 10.454 złotych.
T. N.winien był wpłacić zaliczki w następujących wysokościach i w terminach:
- za I 2012r do 20.02.2012r w wysokości 824 zł;
- za II 2012r do 20.03.2012r w wysokości 1046 zł,
- za III 2012r do 20.04.2012r w wysokości 1038 zł.
- za IV 2012r do 21.05.2012r w wysokości 972 zł,
- za V 2012r do 20.06.2012r w wysokości 972 zł,
- za VI 2012r do 20.07.2012r w wysokości 972 zł’
-za VII 2012r do 20.08.2012r w wysokości 729 zł,
- za VIII 2012r do 20.09.2012r w wysokości 729 zł,
- za IX 2012r do 22.10.2012r w wysokości 795 zł,
- za X 2012r do 20.11.2012r w wysokości 787 zł,
- za XI 2012r do 20.12..2012r w wysokości 795 zł,
- za XII 2012r do 21.01.2013r w wysokości 795 zł.
Do dnia 17 czerwca 2013r ( data zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa skarbowego)T. N.nie dokonał wpłat w/w zaliczek.
T. N.jest 53 letnim żonatym mężczyzną, z wykształcenia elektroenergetyk. Obecnie nie pracuje , pobiera rentę w wysokości 1100 zł, płaci alimenty na córkę w wysokości 500 zł. Oskarżony był leczony psychiatrycznie i odwykowo.
Biegli psychiatrzy, którzy w przedmiotowej sprawie sporządzili opinię psychiatryczną dotyczącą oskarżonego, stwierdzili , iż nie jest on chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. Rozpoznali u oskarżonego uzależnienie od alkoholu oraz szkodliwe używanie leków nasennych i przeciwbólowych . Biegli wskazali , iż brak podstaw do kwestionowania poczytalności oskarżonego – w okresie zarzucanego u czynu miał zachowaną zdolność rozpoznawania znaczenia czynu i kierowania swoim postępowaniem. Nadto biegli wskazali iż jego stan psychiczny pozwala na udział w postępowaniu i prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny. (k. 86-88, 116-116v)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie
           :

częściowo zeznań świadkaJ. N. (2)(k. 175 akt), zawiadomienia z 17.06.2013r (k. 1), karty kontowej (k. 2), deklaracji rocznej (k. 3-6), karta weryfikacji deklaracji (k. 7), metryka spółki (k. 8), karta karna (21-22, 138-139), opinia psychiatryczna (k. 86-88, 116-116v), lista zaległości (k. 89-90, 143), , uwierzytelnionych kopii dokumentów nadesłanych z Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego (k. 180a- 180ad), odpisów pełnych i aktualnych KRS (k. 155-156, 169-173,181-183, 184-187), oraz pozostałego materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie.
OskarżonyT. N.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony początkowo odmówił złożenia wyjaśnień o udzielania odpowiedzi na pytania. W toku rozprawy oświadczył jedynie, iż firmą nie zajmował się dawno, zaś część udziałów miał brat , a swoje udziały sprzedałJ. B..

Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonegoT. N.– wskazujące, iż w okresie wskazanym w zarzucie nie był już udziałowcem spółki i nie zajmował się prowadzeniem firmy, w żadnym razie na wiarę nie zasługują, gdyż nie są zgodne z pozostałym materiałem dowodowym , zwłaszcza z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Zdaniem Sądu wyjaśnienia te stanowią jedynie linię obrony oskarżonego , mającą na celu uniknięcie przez niego odpowiedzialności karnej za zarzucane mu przestępstwo skarbowe.
Na wstępie wskazać należy, iżspółka Usługi (...)„T.J. N.” spółka z.o.o z siedzibą wS.o nr KRS(...), NIP(...), REGON(...), jest spółką, w której jedynym udziałowcem był i jest nadalT. N.. Jest on również jednoosobowym zarządem, wyłącznie uprawnionym do reprezentacji spółki na zewnątrz. Powyższe wynika z odpisów pełnych oraz aktualnych KRS .
Z dokumentacji załączonej przez oskarżyciela Urząd Skarbowy wS.(zawiadomienia , karty kontowej. metryki spółki i deklaracji rocznej za rok 2012) wynika bezspornie, iż kwoty nieuiszczonych zaliczek dotyczą tej spółki.
Jak ustalił Sąd, na podstawie dokumentów nadesłanych przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego oraz pełnego i aktualnego odpisu KRS, sprzedaż udziałów w dniu 18.10.2002r przezT. N.J. B.dotyczyła innej spółki, w której udziałowcem był również niegdyśT. N.tj. „Usługi (...)– spółka jawna”, powstałej z podmiotu „Usługi (...)– spółka cywilna”. ( KRS(...), NIP(...), REGON(...)).
W obliczu powyższego Sąd nie miał żadnych wątpliwości, co do tego, iż wyjaśnienia oskarżonego nie polegają na prawdzie.
ZeznaniaJ. N. (2)istotne były o tyle, że zeznał on, iż oskarżony nie lubił płacić składek ani do ZUS-u ani do Urzędu Skarbowego. Świadek wskazał, iż o tym, iż jest Prezesem spółki jawnej dowiedział się w Sądzie Rejestrowym. Twierdził, iż jego podpisy na dokumentach zostały sfałszowane.
W ocenie Sądu zeznania świadka należy uznać za w pełni wiarygodne w tej części, w której świadek twierdził, iż oskarżony „nie lubił” płacić należności do Urzędu Skarbowego czy ZUS, gdyż w tej części korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, zwłaszcza z dokumentami przedłożonymi przez Urząd Skarbowy w postaci karty kontowej czy też deklaracji złożonej przez samegoT. N.. Z dokumentów tych wprost wynika, że zaliczki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych nie zostały przez oskarżonego uiszczone do chwili obecnej, mimo, że zostały pobrane od wynagrodzeń pracowników.
W pozostałej części dotyczącej posiadania udziałów przez świadka współce jawnej Usługi (...), zeznania te nie wnoszą nic istotnego do przedmiotowej sprawy, gdyż nie dotyczą spółki wskazanej w zarzucie.
W obliczu powyższego wina oskarżonego i okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu nie budzą żadnych wątpliwości.
Bezspornym jest, iżUsługi (...).J. N.” spółka z.o.o z siedzibą wS.z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w roku 2012 i faktu zatrudniania pracowników zobowiązana była do odprowadzania na rachunek właściwego urzędu skarbowego – a konkretnie Urzędu Skarbowego wS.– zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych pracownikom wynagrodzeń, wynikających ze składanych co miesiąc deklaracji (PIT-4R).
I tak, w okresie od 21 lutego 2012 roku do 17 czerwca 2013 roku (tj. do daty złożenia zawiadomienia o popełnionym przestępstwie), wbrew regulacji zart. 38 § 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych– tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), nie zostały wpłacone w terminie do 20 każdego miesiąca za miesiąc ubiegły zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych pracownikom wynagrodzeń za miesiące od stycznia do grudnia 2012 roku w łącznej kwocie 10.454 złotych, (vide: deklaracja PIT-4R za rok 2012 z dnia 22 stycznia 2013 roku – k. 3).
Niekwestionowanym faktem jest również to, iż w/w spółka nie dokonała wpłaty należnych zaliczek, ani w terminie ustawowym, ani też po tym terminie, wobec czego znalazła się w zwłoce z zapłatą tychże należności podatkowych, i sytuacja taka trwa do chwili obecnej. (vide: lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 9.02.2016r. – k. 143).
Przestępstwo skarbowe zart. 77 § 2 k.k.s.ma charakter indywidualny, dopuścić się ich może bowiem wyłącznie płatnik lub inkasent (czynu zart. 77 k.k.s.) .
Jednocześnie należy wskazać, iż ustawodawca wprost definiuje jako podatnika osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, podlegającą na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu (art. 53 § 30 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), a jako płatnika osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, obowiązaną na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu (art. 53 § 30 k.k.s.w zw. zart. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa).
Oczywistym jest, iż w przedmiotowej sprawie iż płatnikiem ani podatnikiem nie był osobiście oskarżonyT. N.jako osoba fizyczna, lecz kierowana przez niego spółka z o.o., wyposażona w osobowość prawną (art. 12 k.s.h.). Okoliczność ta nie zwolniła go jednak automatycznie od odpowiedzialności za powyższe uchybienia w płatności tych należności podatkowych.
Zgodnie z treściąart. 9 § 3 k.k.s.za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywaniazajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną. Z uregulowania tego wynika zatem, iż przez sprawy gospodarcze rozumie się „w szczególności sprawy finansowe”.
Przepisart. 9 § 3 k.k.s.nie tworzy jakiejś nowej postaci sprawstwa. Stanowi on tylko jednoznaczną podstawę do przypisania sprawstwa określonej w tym przepisie osobie zajmującej się cudzymi sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi.
Odnosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, to nie sposób zasadnie kwestionować tego, jak to przyjęto w akcie oskarżenia, iż oskarżonyT. N.zajmował się sprawami gospodarczymi, w tym również finansowymi przedmiotowej spółki. W dodatku żaden przepis prawa, zwłaszczaKodeksu spółek handlowych(ustawa z dnia 15 września 2000 r., tj. Dz. U 2013 r., poz. 1030 ze zm.), od tego obowiązku go nie zwalniał. Otóż, zgodnie zart. 201 § 1 k.s.h.zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę, a dotyczy to wszystkich czynności sądowych i pozasądowych spółki (art. 204 § 1 k.s.h.).
Współce Usługi (...)„T.J. N.” spółka z.o.o z siedzibą wS.zarząd był jednoosobowy, a Prezesem Zarządu w tym czasie był ( i jest nadal)T. N., co wynika wprost z załączonych do akt odpisów pełnych i aktualnych KRS. Wprawdzie oskarżony kwestionował swój udział w spółce , ale jak wykazano już powyżej dotyczyło to innej spółki, w której posiadał niegdyś udziały.
Jak wynika z wyroku SN z 02.07.2002 r.,( sygn. akt IV KK 164/02; OSNKW 2002/11-12/106, OSP 2004, Nr 4, poz. 44 z glosą T. Oczkowskiego). „skoro zarząd spółki prowadzi sprawy tej spółki, a pracami zarządu kieruje jego prezes, to jeżeli nie powierzono spraw spółki jako płatnika podatku od wynagrodzeń osób fizycznych (zaliczek na ten podatek) innemu z członków zarządu albo kierownikowi innej komórki organizacyjnej tej firmy, prezes zarządu spółki jest tą osobą, która zajmuje się jej sprawami gospodarczymi w powyższym zakresie, jeżeli nie dojdzie do wskazania stosownie doart. 31 ustawy z 29.8.1997 r. - Ordynacja podatkowa(...) innej jeszcze osoby odpowiedzialnej za czynności spółki jako płatnika podatku".
W przedmiotowej sprawie oskarżony na żadnym etapie postępowania nie wskazywał, aby istniała jakakolwiek osoba , której powierzono zajmowanie się sprawami gospodarskimi. Nie wynika powyższe również z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy. Z odpisów KRS wynika natomiast, żeT. N.był prezesem spółki i jednocześnie stanowił jej jednoosobowy zarząd. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż to on osobiście podpisał deklarację roczną o pobranych zaliczkach.
Zatem, okoliczności te niezbicie wskazują, iż to właśnie samT. N., jako Prezes Zarządu w/w spółki, zajmujący się jej sprawami gospodarczymi, był obowiązany jako przedstawiciel podatnika i płatnika, jakim była ta spółka, nadzorować, czy następuje terminowe wpłacanie pobranych kwot zaliczek, gdyż był za to odpowiedzialny.
Jak wynika z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25.10.1995r (I KZP 30/95) , nie ma przy tym znaczenia okoliczność , czy płatnik posiada środki finansowe na bieżącą produkcję lub działalność gospodarczą, czy też nie. W literaturze podkreśla się przy tym, iż bez znaczenia dla bytu przestępstwa jest to, czy zwłoka wyniknęła z zagarnięcia pobranego podatku, czy też rozmyślnego spóźnienia się z dokonaniem wpłaty. Jak wskazał nadto Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2.08.2002r , niewpłacenie na rachunek organu podatkowego obliczonego i pobranego podatku nie musi polegać na fizycznym przejęciu przez płatnika kwoty stanowiącej jego równowartość.
Wskazać w tym miejscu należy, iż przestępstwo skarbowe zart. 77 § 2 k.k.s.penalizuje zachowania polegające na zaniechaniu wpłaty pobranego podatku w terminie, o kwocie małej wartości (tj. takiej, która nie przekracza dwustukrotności minimalnego wynagrodzenia w czasie czynu – w tym przypadku kwoty 300.000,- złotych, co odpowiada 200 x 1.500,- zł), i stanowi czyn w uprzywilejowanej postaci tego typu przestępstwa. Znamię „nie wpłaca” oznacza zaniechanie uiszczenia organowi podatkowemu pobranego podatku, w określonym czasie, przewidzianym przepisami prawa podatkowego.
Przekładając powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że –T. N.– zatrudniając pracowników i będąc obowiązanym do obliczenia i pobrania z wynagrodzenia pracowników należnych zaliczek tytułem podatku dochodowego od osób fizycznych – wprawdzie ustalał wymiar tego podatku w każdym miesiącu, jednak ustalonych w ten sposób kwot podatku nie wpłacał na rachunek Urzędu Skarbowego wS.w miesiącach styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2012 roku..
Zachowanie jego nacechowane było przy tym umyślnością w zamiarze bezpośrednim, jak że oskarżony miał pełną świadomość tego, iż ustalając wymiar podatku dochodowego od wynagrodzenia pracowników nie jest on dysponentem tych kwot i powinien niezwłocznie przekazać je do Urzędu Skarbowego.
W tym miejscu wskazać należy, iż zachowania oskarżonego stanowiły czyn ciągły o jakim wart. 6 § 2 kks, albowiem polegały na niepłaceniu w odstępach co miesięcznych przy wykorzystaniu tej samej sposobności kolejnych zaliczek pobranych na podatek dochodowy.
W obliczu powyższego nie budzi wątpliwości , iż oskarżonyT. N.swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku stypizowanego wart. 77 § 2 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 kksw zw. zart. 9 § 3 kks.
Przystępując do wymiaru kary, Sąd miał na względzie dyrektywy jej wymiaru opisane wart. 12 § 1 i 2 k.k.s.iart. 13 § 1 k.k.s., w tym przede wszystkim zapobiegawcze i wychowawcze działanie kary, które mają zostać osiągnięte w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Sąd uwzględnił wszystkie okoliczności łagodzące i obciążające po stronie oskarżonego.
Do tych pierwszych, Sąd zaliczył jedynie stosunkowo nieznaczną kwotę nieterminowo wpłaconych zaliczek.
Do okoliczności obciążających w stosunku do oskarżonego Sąd zaliczył natomiast to, że działania oskarżonego wymierzone były w dobro prawne o dużym znaczeniu – to jest w obowiązek podatkowy ciążący na każdym podmiocie prawa finansowego oraz okoliczność , iż zaległości podatkowej oskarżony nie uregulował do chwili obecnej.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu występku zart. 77 § 2 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 9 § 3 kksi za jego popełnienie na podstawieart. 77 § 2 k.k.s.w zw. zart. 23 § 1 i § 3 k.k.s.Sąd wymierzył oskarżonemu karę 30 (trzydziestu) stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu jednej stawki dziennej na kwotę 63 zł. Podkreślić należy, że wymierzona kara jest symboliczna, oscylująca w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.
Z oczywistych zatem względów, skoro przed wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe określone wart. 77 § 2 k.k.s.nie wpłacono w całości pobranego podatku na rzecz właściwego organu, regulacja określone wart. 77 § 4 k.k.s., przewidująca możliwość zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary lub odstąpienia od jej wymierzenia, nie może znaleźć zastosowania.
O kosztach sądowych Sąd orzekł stosownie doart. 626 § 1 k.p.k.iart. 624 § 1 k.p.k.
Zgodnie z treściąart. 626 § 1 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 kksw orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, Sąd określa kto, w jakiej części i zakresie ponosi koszty procesu.
Zgodnie natomiast zart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 kksSąd może zwolnić oskarżonego w całości lub części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sadowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że ich uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności.
W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd uznał, mając na uwadze sytuację zdrowotną i materialną oskarżonego ( przebywa na rencie inwalidzkiej oraz posiada zobowiązania alimentacyjne), iż uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla niego zbyt uciążliwe. To mając na względzie, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Sąd zwolnił go od obowiązku ich uiszczenia.
Nadto, mając na uwadze okoliczność, iż oskarżonemu wyznaczono obrońcę z urzędu (art. 80a kpk), Sąd zasądził na rzecz Kancelarii adw.W. K.kwotę 826,56 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.