Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 465/13
Data wyroku: 2016-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Agnieszka Jaźwińska

Sygn. akt III K 465/13

UZASADNIENIE
K. G.został oskarżony o to, że:
1. w dniu19 marca 2011 r.wW.naul. (...)poprzez pokonanie fabrycznych zabezpieczeń dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiH. (...)nr rej. (...)o wartości ok 49.000 PLN działając na szkodęM. G.,to jest o czyn zart. 279 § 1 k.k.,
2. w dniu22 marca 2011 r.wW.naul. (...)poprzez pokonanie fabrycznych zabezpieczeń dokonał kradzieży z włamaniem samochodu m-kiH. (...)nr rej. (...)o wartości ok 92.000 zł działając na szkodęP.,L.iR. T. (1),to jest o czyn zart. 279 § 1 k.k.
T. W.został oskarżony o to, że:
1. w okresieod 30 listopada 2010 r. do 24 marca 2011 r.w miejscowościS.przyul. (...)przyjął w celu okrycia od nieustalonego mężczyzny samochód m-kiH. (...)nr rej. (...), nr VIN:(...)o wartości 55.000 PLN skradziony w dniu 30 listopada 2010 r. przyul. (...)wW., na szkodęL. J.wiedząc, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu, co namniej 6 miesięcy kary za podobne przestępstwo umyślne,to jest o czyn zart. 291§ 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,
2. w dniu24 marca 2011 r.przyul. (...)wW.przyjął odK. G.pojazd m-kiH. (...)nr rej. (...)o wartości 120.000 zł skradziony w dniu 22 marca 2011 roku zulicy (...)wW., na szkodęP.,L.iR. T. (1)wiedząc, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu, co namniej 6 miesięcy kary za podobne przestępstwo umyślne,to jest o czyn zart. 291§ 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
A. M. (1)został oskarżony o to, że wokresieod 30 listopada 2010 r. do 24 marca 2011 r.w bliżej nieustalonym miejscu nabył od nieustalonej osoby samochód m-kiH. (...)nr rej. (...), nr VIN:(...)o wartości 55.000 PLN skradziony w dniu 30 listopada 2010 r. przyul. (...)wW., na szkodęL. J.wiedząc, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu, co namniej 6 miesięcy kary za podobne przestępstwo umyślne,to jest o czyn zart. 291§ 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
Dnia 12 września 2010 r.L. C.jadąc samochodem markiH. (...)onr rej. (...)(nr VIN:(...)) miał wypadek. Zarówno serwis samochodowy jak i ubezpieczyciel uznali, że jest to szkoda całkowita i samochodu nie warto naprawiać. W związku z tymL. C.wystawił wrak samochodu na portalu Allegro.
Wrak kupił w dniu 30 października 2010 r. kupiłA. M. (1)za cenę 8.500 zł. Pojechał po niego doL.wraz z nieustalonym mężczyzną.

dowód:
          zeznania świadkaL. C.– k. 811-812 akt III K 1103/11, k. 460;
umowa kupna-sprzedaży samochodu– k. 807, 813 akt III K 1103/11;
dokumenty pojazdu – k. 808, 815 akt III K 1103/11;
częściowo wyjaśnieniaA. M. (1)– k. 1455 akt III K 1103/11, k. 381
Dnia 30 listopada 2010 r. około godziny 21:00F. J.zaparkował samochód markiH. (...)onr rej. (...)(nr VIN:(...))na parkingu przyCentrum Handlowym (...)przyul. (...)wW.. Zamknął samochód za pomocą pilota i udał się do centrum handlowego. Samochód został skradziony przez nieustaloną osobę o godzinie 21:19. Na skutek kradzieży szkodę o wartości 55.000 zł poniosłaL. J., jednak dostała z tego tytułu odszkodowanie.

dowód:
          zeznania świadkaF. J.– k. 1267-1268 akt III K 1103/11, 459;
sprawdzenie w bazie CEP – k. 1013-1014 akt III K 1103/11;
opinia biegłegoW. N.wraz z dokumentacją zdjęciową – k. 1304-1310 akt III K 1103/11;
dokumenty pojazdu – k. 1269-1274 akt III K 1103/11;
zeznania świadkaL. J.– k. 1289-1291 akt III K 1103/11, k. 834
A. M. (1)nabył w nieustalonym miejscu od nieustalonej osoby skradziony w dniu 30 listopada 2010 r.L. J.samochód markiH. (...), wiedząc, że pochodzi on z czynu zabronionego.Autu temu został usunięty pierwotny, fabryczny nr VIN:(...)i wstawiony numer:(...)czyli numer VIN samochodu powypadkowego, zakupionego przezA. M. (1). I to ten samochód dnia 21 lutego 2011 r. przeszedł badanie techniczne w(...).A. M. (1)zarejestrował go w Starostwie Powiatowym wW.w dniu 1 marca 2011 r. inadano mu nowe tablice rejestracyjne– (...).

dowód:
          protokół oględzin – k. 421-423 akt III K 1103/11;
opinia biegłegoM. S.– k. 1010-1012 akt III K 1103/11;
częściowo wyjaśnieniaA. M. (1)– k. 1455 akt III K 1103/11, k. 381;
uwierzytelnione kopie dokumentówH. (...)ze Starostwa Powiatowego wW.– k. 840-848 akt III K 1103/11;
dokumentacja zdjęciowa – k. 893-893d akt III K 1103/11;
dokumenty pojazdu – k. 1269-1274 akt III K 1103/11;
zeznania świadkaŁ. S.– k. 833
------------------------------------------------
Dnia 19 marca 2011 r.M. G.około godziny 09:20 zaparkował swój samochód markiH. (...)nr rej. (...)(nr VIN:(...))wW.przyulicy (...). Samochód ten zamknął na centralny zamek, włączył immobiliser i poszedł do pracy.(...)wyposażone było także w dźwiękowy autoalarm.

dowód:
          zeznania świadkaM. G.wraz ze szkicem miejsca pozostawienia samochodu – k. 93-94 akt III K 1103/11, k. 398;
zdjęcie kluczyków – k. 95 akt III K 1103/11;
kserokopia dowodu rejestracyjnego – k. 96 akt III K 1103/11
Tego samego dnia tj. 19 marca 2011 r. około godziny 11:15K. G.jechał swoim samochodem markiH. (...)nr rej. (...)zulicy (...)wW.w kierunku Centrum. Zaparkował auto przyAl. (...)II w okolicy skrzyżowania zulicą (...)i wysiadł z pojazdu. Na ramieniu miał przewieszoną torbę na laptopa. W pewnym momencieK. G.podszedł do stojącej przyul. (...)H. (...)nr rej. (...), pokonał fabryczne zabezpieczenia, otworzył drzwi od strony kierowcy i pokrywę silnika. NastępnieK. G.uruchomił samochód i odjechał w kierunkuAl. (...)II. Na skutek kradzieży tego samochodu szkodę o wartości ok 49.000 zł poniósłM. G., jednak dostał z tego tytułu odszkodowanie.

dowód:
          zeznania świadkaA. R.– k. 102-103 akt III K 1103/11, k. 399-404;
zeznania świadkaM. M.– k. 106v akt III K 1103/11, k. 458;
zeznania świadkaM. G.– k. 93 akt III K 1103/11, k. 398.
------------------------------------------------
Trzy dni później, 22 marca 2011 r. około godziny 13:30R. T. (1)zaparkował swój samochód markiH. (...)nr rej. (...)(nr VIN:(...))wW.naulicy (...). Samochód ten wyposażony był w immobiliser i alarm. Tego dnia zamknięty został uprzednio przez użytkującego goR. T. (2)na zamek elektryczny.K. G.podszedł do zaparkowanego pojazdu, pokonał fabryczne zabezpieczenia i otworzył drzwi od strony kierowcy a następnie otworzył klapę przednią silnika. Po upływie około jednej minuty uruchomił auto i odjechałulicą (...)w kierunkuulicy (...). Funkcjonariusze policji jechali za nim doskrzyżowania ulic (...)wW., następnie jednak utracili go z pola widzenia. Po pewnym czasie policjanci znaleźli pozostawiony pusty pojazd markiH. (...)onr rej. (...)na parkingu przyul. (...)wW.. Na skutek kradzieży samochodu szkodę o wartości ok 92.000 zł ponieśliP.,L.iR. T. (1), jednak samochód został przez nich odzyskany w wyniku działań Policji, o czym dalej.

dowód:
          zeznania świadkaR. T. (1)– k. 81-83 akt III K 1103/11, k. 523;
dokumenty pojazdu – k. 386-389, 402-406 akt III K 1103/11;
zeznania świadkaA. R.– k. 102-103 akt III K 1103/11, k. 399-404;
zeznania świadkaM. M.– k. 106v-107 akt III K 1103/11, k. 458;
Dnia 24 marca 2011 r. około godziny 4:30K. G.wyszedł z domu i samochodem markiH. (...)udał się do miejscowościS.. WS.do jego samochodu dosiadł sięT. W.. Mężczyźni razem pojechali na parking przyul. (...)wW.i zatrzymali się w pobliżu pozostawionego tam wcześniej przezK. G.samochoduH. (...)onr rej. (...).T. W.wysiadł, skierował się do skradzionego samochodu i uruchomił go.K. G.iT. W.dwoma samochodami odjechali w kierunku miejscowościM..

dowód:
          zeznania świadkaA. R.– k. 103 akt III K 1103/11, k. 399-404;
zeznania świadkaM. M.– k. 107 akt III K 1103/11, k. 458;
Na wysokościM.prowadzącyH. (...)onr rej. (...)T. W.wjechał na jedno z osiedli w okolicachulic (...), gdzie autu zostały założone ukradzione z samochodu markiF. (...)tablice rejestracyjne o numerze(...). NastępnieT. W.tym samochodem wyjechał z osiedla i skierował się w stronęW.. Na trasie ponownie spotkał się zK. G.. WW.pojazd prowadzony przezK. G.zatrzymał się przyskrzyżowaniu ulic (...), zaś pojazdT. W.skręcił wulicę (...). Po kilku minutachT. W.pieszo wrócił na skrzyżowanie i wsiadł do samochoduK. G.. Mężczyźni udali się do miejscowościC., gdzie po krótkim pościgu policji zostali zatrzymani na terenie posesji(...).

dowód:
          zeznania świadkaA. R.– k. 104 akt III K 1103/11, k. 399-404;
zeznania świadkaM. M.– k. 107 akt III K 1103/11, k. 458;
zeznania świadkaM. R. (1)– k. 163-164 i 248-248v akt III K 1103/11, k. 522-523;
zeznania świadkaE. N. (1)– k. 429 akt III K 1103/11, k. 834
------------------------------------------------
Pod adresem(...)znaleziono m.in. silniki samochodowe z zatartymi polami numerowymi, inne możliwe do identyfikacji części samochodowe a także elektroniczny moduł sterujący i laptopmarki S.z zainstalowanym programem, który wraz z dodatkowymi przewodami mógł uruchomić samochodyH. (...)pominięciem systememu immobilisera. Zabezpieczono tam także samochódH. (...)nr rej. (...), którym poruszał sięK. G.wraz zeznajdującymi się w środku rzeczami pochodzącymi ze skradzionejH. (...)onr rej. (...)oraz przedmioty, które mogły służyć do popełnienia przestępstwa m.in. laptopL., przewód z końcówką do komputera diagnostycznego, śrubokręt i grzechotkę z kluczem tzw. „łamak”. Na laptopie znalezionym w samochodzieK. G.zainstalowane były programy, które wraz z dodatkowym oprzyrządowaniem mogły uruchomić samochodyT.iH. (...)pominięciem zabezpieczeń immobilisera.

dowód:
          zeznania świadkaA. R.– k. 104 akt III K 1103/11, k. 399-404;
zeznania świadkaM. M.– k. 107 akt III K 1103/1, k. 458;
zeznania świadkaM. R. (1)– k. 163-164 i 248-248v akt III K 1103/11, k. 522-523;
protokół przeszukania – k. 15-18, 52-55, 57-60 akt III K 1103/11;
protokół oględzin – k. 24 – 26, 27-28 akt III K 1103/11;
protokół okazania – k. 395-399 akt III K 1103/11;
protokół oględzin – k. 507-509 akt III K 1103/11;
opinia biegłegoZ. B.– k. 1062-1080, 1081-1102 akt III K 1103/11, k. 698-701
Skradziony rodzinieT.samochód markiH. (...)onr rej. (...), z założonymi kradzionymi tablicami(...)oraz samochódH. (...)nr rej. (...)(nr VIN:(...))funkcjonariusze policji odnaleźli w garażach przyul. (...)wS.kołoW.. Garaże te wynajął odZ. Ł. (1)a następnie użytkował i posiadał pasujące do nich kluczeT. W..
Zabezpieczono tam także tablice rejestracyjne, które zostały utracone lub pochodzą ze skradzionych samochodów. W bagażnikuH. (...)nr rej. (...)(nr VIN:(...)) ujawniono m.in. poszukiwane w innych sprawach tablice rejestracyjne. Na siedzisku kierowcyH. (...)onr rej. (...)ujawniono ślady zapachoweK.G., zaś na powierzchni koła kierownicy– ślady zapachoweT. G..

dowód:
          zeznania świadkaA. R.– k. 104-105 akt III K 1103/11, 399-404;
częściowo zeznania świadkaZ. Ł. (1)wraz z tablicą poglądową – k. 143v-145 akt III K 1103/11;
zeznania świadkaM. R. (1)– k. 163-164 akt III K 1103/11;
zeznania świadkaP. W.– k. 174-177 akt III K 1103/11, k. 524;
protokół ekserymentu procesowego – k. 135-136 akt III K 1103/11;
zeznania świadkaI. Ł.k. 525-526,
opinia biegłegoM. R. (2)– k. 1042 – 1056 akt III K 1103/11;
protokół przeszukania – k. 125-127 akt III K 1103/11;
protokół oględzin – k. 129-130, 131- 132, 390-393 akt III K 1103/11;
sprawdzenie w bazie CEP – k. 139-142, akt III K 1103/11;
protokół okazania – k. 382-385 akt III K 1103/11;
dokumentacja forograficzna – k. 394-394b akt III K 1103/11;
protokół oględzin – k. 421-423 akt III K 1103/11;
dokumentacja zdjęciowa – k. 1016-1019 akt III K 1103/11
W garażu na posesji przyul. (...)wM.ujawniono częściowo zdemontowanąH. (...)onr rej. (...). Na terenie posesji znaleziono również m.in. tablice rejestracyjne innych samochodów, tabliczki z numerami VIN, wycięte elementy karoserii, silnik samochodowy, skrzynie biegów, chłodnice czy fotele samochodowe. Rzeczy te pochodziły z pojazdów zaginionych, skradzionych lub przywłaszczonych albo zostały utracone przez właścicieli.

dowód:
          zeznania świadkaA. R.– k. 104-105 akt III K 1103/11, 399-404;
częściowo zeznania świadkaZ. Ł. (1)– k. 143v-144 akt III K 1103/11;
zeznania świadkaM. R. (1)– k. 163-164 akt III K 1103/11, k. 522-523;
zeznania świadkaP. W.– k. 174-177 akt III K 1103/11, k. 524;
protokół przeszukania – k. 35-37 akt III K 1103/11;
protokół oględzin – k. 77-78 akt III K 1103/11;
sprawdzenie w bazie CEP – k. 61-76, 146-158, 221-225, 731, 850-853 akt III K 1103/11;
protokoły oględzin –k. 524-526, 646-648, 662-664, 676-678, 691-693 akt III K 1103/11
Dnia 24 marca 2011 r. w mieszkaniu zajmowanym przezK. G.funkcjonariusze policji znaleźli szereg przedmiotów, które mogły pochodzić z przestępstwa lub służyć do jego popełnienia – m. in. telefony komórkowe, laptopmarki A.i przewód wraz z końcówką do połączenia kostki serwisowej pojazdu markiT.. Na laptopie znalezionym w mieszkaniuK. G.zainstalowany był program, który wraz z dodatkowymi przewodami mógł uruchomić samochodyH. (...)pominięciem zabezpieczeń immobilisera.

dowód:
          protokół przeszukania – k. 19-22 akt III K 1103/11;
opinia biegłegoZ. B.– k. 1081-1102 akt III K 1103/11
K. G.orazT. W.zostali zatrzymani dnia 24 marca 2011 r. a następnie byli tymczasowo aresztowani do dnia 22 marca 2012 r.

dowód:
          informacje o pobytach i orzeczeniach – k. 869-871, 873-874
K. G.ma 41 lat, kawalerem, ma na utrzymaniu 22-letnie dziecko. Z zawodu jest technikiem ekonomistą. Utrzymuje się z prac dorywczych w charakterze kierowcy – budowlańca, z których osiąga dochód ok 800-1.000 zł miesięcznie. Nie posiada majątku.(oświadczenie k. 6, 376-377).
Nie był karany(karta karna - k. 896).
T. W.ma 37 lat, jest kawalerem, nie posiada dzieci. Ma wyształcenie podstawowe, z zawodu jest blacharzem-czeladnikiem. Osiąga dochody między 1.600 a 5.000 zł miesięcznie. Posiada dom o powierzchni 100 m2i działkę – 5000 m2(oświadczenie - k. 7, 377).
T. W.był uprzednio karany, w tym wyrokiem Sądu Rejonowego dla WarszawyP.wW.(sygn. akt III K 173/00) skazano go za popełnienie przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.nakarę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na poczet orzeczonej kary oskarżonemu zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach od 23 listopada 1999 r. do 20 czerwca 2000 r. Oskarżony karę pozbawienia wolności zaczął odbywać w dniu 24 marca 2005 r., zaśZakład Karny opuścił w dniu 26 lutego 2007 r.(karta karna - k. 698, odpis wyroku o sygn. akt III K 173/00 - k. 333, informacja o pobytach i orzeczeniach - k. 869-871).
A. M. (1)ma 34 lata, jest kawalerem, nie posiada dzieci. Ma wyształcenie zawodowe, z zawodu jest zbrojarzem-betoniarzem. Osiąga dochody między 1.600 a 2.000 zł miesięcznie. Nie posiada majątku(oświadczenie - k. 13, 378).
A. M. (1)był uprzednio dwukrotnie karany za szereg przestępstw przeciwko mieniu. M.in. wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 8 sierpnia 2000 r. (sygn. akt II K 65/99) skazano go za dwa przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.na karę po 1 rok pozbawienia wolności, za dwa czyny zart. 280 § 2 k.k.na karę po 5 lat pozbawienia wolności, za przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.– na karę 3 lata pozbawienia wolności, 13§ 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.– 2 lata pozbawienia wolności i za czyn zart. 288 § 1 k.k.– na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem tym wymierzono mukarę łączną 10 lat pobawienia wolnościi zaliczono na jej poczet okres tymczasowego aresztowania od dnia 23 lipca 1999 r. do dnia 8 sierpnia 2000 r. Wyrok ten uprawodmocnił się 21 maja 2001 r.A. M. (1)karę odbywać zaczął w dniu 23 lipca 1999 r., zaśZakład Karny opuścił w dniu 23 sierpnia 2008 r.po odbyciu kary w całości (karta karna - k. 895;  odpis wyroku II K 65/99 - k. 335-342, odpis wyroku II AKa 40/01 - k. 343-344, informacja o pobytach i orzeczeniach - k. 876-877).
OskarżonyK. G.oraz oskarżonyT. W.zarówo w toku postępowania przygotowawczego jak i przed Sądemnie przyznali siędo popełnienia zarzuconych im czynów i odmówili składania wyjaśnień(k.187, 1619- akt o sygn. III K 1103/11, k. 379 oraz k.182, 1314, 1623- akt o sygn. III K 1103/11, k. 379).
OskarżonyA. M. (1)w toku postępowania przygotowawczegonie przyznał siędo popełnienia zarzuconego mu czynu. Utrzymywał, że nie wiedział, że zakupiony przez niego samochód pochodzi z przestępstwa(k. 1455, 1586, 1634 – akt o sygn. III K 1103/11).W postępowaniu sądowymA. M. (1)także nie przyznał siędo popełnienia czynów, o które go oskarżono. Wskazał, że będący przedmiotem zarzutu samochód kupił wL.jako uszkodzony za namową kolegi, który obiecał mu pomóc w jego naprawie. Za samochód zapłacił 8.500 zł ze swoich oszczędności, a za jego naprawę koledze dodatkowo 5.000 zł(k. 380- 381).
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonegoA. M. (1)były wiarygodne jedynie w zakresie w jakim wskazał okoliczności zakupu wraku samochodu markiH. (...)onr rej. (...)(nr VIN:(...))(„Policja dopytywała się czy taki samochód mam, powiedziałem że tak” – k. 380).Okoliczności te zostały potwierdzone przez inne nie budzące wątpliwości dowody, w tym zeznania świadkaL. C.– poprzedniego właściciela samochodu, umowę jego kupna-sprzedaży oraz dokumenty związane z jego rejestracją.
WyjaśnieniaA. M. (1)były natomiast niewiarygodne w pozostałym zakresie.W szczególności Sąd nie dał wiary jego wyjaśnieniu, że nie wiedział, że wrak ten nie został wyremontowany, lecz wykorzystano jedynie jego fabryczny numeru VIN ((...)), który naniesiony został na inny, sprawny samochód, to jest skradzionąL. H.Jazz (z której usunięto pierwotny nr VIN(...)). To ten, w rzeczywistości skradziony i sprawny samochód w dniu 21 lutego 2011 r. przeszedł badanie techniczne w(...), zaśA. M. (1)zarejestrował go w Starostwie Powiatowym wW.w dniu 1 marca 2011 r. i wyrobił dla niego nowe tablice rejestracyjne– (...). W tych okolicznościach nie sposób dać wiarę oskarżonemu, iż nie zakupił również pochodzącego z przestępstwa sprawnego samochodu, bowiem już twierdzenie oskarżonego, iż nie miał świadomości tego, iż w rzeczywistości posiada i rejestruje inny, sprawny samochóz z przebitym z wraku numerem VIN nie koreluje ze zgromadzonym materiałem dowodowym i jest nielogiczne w świetle zasad doświadczenia życiowego i logiki. Sprzedający wrakL. C.opisał stan sprzedawanego oskarżonemu 3 miesiące wcześniej wraku w następujący sposób:„Samochód był kompletnie rozbity, to znaczy cały przód był pognieciony, jedno z kół przednich było oderwane, wystrzeliły wszystkie podduszki – przednie dwie i kurtyny po lewej i prawej stronie oraz poduszka z fotela pasażera z przodu. Dodatkowo rozbity był cały prawy bok samochodu, widać było jak popuszczały zgrzewy blach w konstrukcji. Nie było też szyby przedniej i bocznych. Samochód był do tego stopnia rozbity, że nawet serwis autoryzowanyH.stwierdził, że samochodu nie warto naprawiać (…). Co do silnika tego samochodu to po zdarzeniu był on wgnieciony w nadwozie , widać było w pogiętych blachach odłami aluminium, tak więc być może popękany był blok silnika i skrzynia biegów” (k. 811v akt III K 1103/11).Nie trzeba wiedzy specjalistycznej, by stwierdzić, iż już sam ten opis wskazuje, że przywrócenie wraku do użytku byłoby nie tylko kosztowne, ale i czasochłonne, o ile w ogóle możliwe. Tymczasem już w dniu 21 lutego 2011 r. samochód przechodzi pozytywnie badania techniczne. Na podstawie całości okoliczności sprawy należy stwierdzić, że nie ma możliwości by oskarżonyA. M. (1)nie wiedział, że rejestrowany przez niego samochód w rzeczywistości został uzyskany za pomocą czynu zabronionego. Stąd Sąd przyjął, iż oświadczenie to nie jest zgodne z prawdą i stanowi jedynie wyraz obrony oskarżonego przyjęty na potrzeby niniejszego postępowania.
A. M. (1)wyjaśniał, iż całym przedsięwzięciem związanym z zakupem i naprawą wraku samochodu markiH. (...)zajmował się kolega –M. W.i że on sam w tym wogóle nie uczestniczył. Sąd nie dał jednak wiary temu, że toM. W.odgrywał tutaj decydującą rolę, a przebicie numeru VIN z zakupionego przez oskarżonego wraku na sprawny samochód odbyło się poza świadomością oskarżonego. Chociaż osoba o personaliachM. W.istnieje, to mimo wielu prób nie udało się go przesłuchać (postępowanie w sprawie przedłużyło się w związku z próbami wezwania tego świadka o okres prawie roku – wniosek dowodowy k. 714) , nie jest nawet pewne w jakim państwie mężczyzna ten obecnie przebywa. Nadto na rozprawie (k. 381)A. M. (1)(34-letni) stwierdził, żeM. W.jest od niego starszy, lecz ma nie więcej niż 40 lat. Podobnie wskazał na innej rozprawie wiek świadka na 40 lat (k. 719). TymczasemM. W., którego dane oskarżony wskazał,urodził się w (...)r., zatem w chwili zakupu wraku samochodu miał niespełna 20 lat. Stąd mocno wątpliwym jest, czyA. M. (1)w ogóle znaM. W., skoro nawet w tak dalekim przybliżeniu nie potrafi oszacować jego wieku. Zdaniem Sądu, oskarżony wskazał dane osoby, o której wiedział, iż przebywa na stałe za granicą i niemożliwe będzie jej przesłuchanie, co w razie ewentualnego niekorzystnego wyroku będzie mogło być zarzucone w aplelacji. Nadto nawet przy hipotetycznym założeniu, iż mężczyźni ci się znają, to niezrozumiałym jest, dlaczegoA. M. (1), wielokrotnie przecież karany za przestępstwa przeciwko mieniu, zatem mający świadomość, iż również sam może paść ofiarą nieświadomą takiego przestępstwa, miałby obdarzyćM. W.tak dużym zaufaniem, by powierzyć mu do naprawy kompletnie zniszczony samochód, a następnie w ogóle go nie kontrolować, chociażby po to, by do samochodu tego nie zostały wstawione kradzione, zatem pochodzące z przestępstwa elementy. Przecież osoba rozsądna, o prawdziwie dobrych zamiarach, mając świadomość swojej uprzedniej karalności za przestępstwa przeciwko mieniu, zapewne przywiązywałaby wyjątkową, nadmierną wręcz wagę do tego skąd pochodzą nabywane przez nią przedmioty.
Niezależnie od powyższego niezrozumiałym i nielogicznym jest także to, po co kolegaA. M. (1)miałby namawiać go do zakupu samochodu i następnie, bez jego zgody i wiedzy, oddawać mu inny samochód z przerobionymi numerami identyfikacyjnymi. Należy zauważyć, że w momencie zakupu wraku samochodu (30 października 2010 r.)H. (...)(onr rej. (...)i nr VIN:(...))nie została jeszczeL. J.ukradziona (30 listopada 2010 r.). Niemożliwe jest zatem, by kolega ten namawiałA. M. (1)do jego zakupu, aby „spieniężyć” pochodzący z czynu zabronionego samochód. Kolega ten mógł jedynie już po zakupie wraku, zlecić lub też uczestniczyć w kradzieży tejH., a następnie przerobić jej numery VIN na te same, które miał wrak. Jednak niemożliwym jest byA. M. (1)o tym nie wiedział. Takie przedsięwzięcie wiąże się przecież z szeregiem ryzykownych czynności - znalezieniem odpowiedniego samochodu, jego zaborem, transportem w bezpieczne miejsce i wreszcie przerobieniem numerów identyfikacyjnych. Pomijając fakt, że na każdym etapie sprawca może być złapany przez policję, to przecież przerobienie numerów VIN może zostać zauważone w trakcie kontroli technicznej pojazdu przed jego rejestracją. Wtedy prostym byłoby znalezienie sprawcy, skoro właściciel nic by nie wiedział o tych zmianach. Trudno więc wyobrazić sobie by ktokolwiek podjął się takiego ryzyka, bez wyraźnego polecenia, za kwotę – jak sam to wskazał oskarżony - 5.000 zł (k. 380), skoro samochód ten był wart ponad 10 razy więcej (55.000 zł).
Należy także mieć na uwadze, że zarówno serwis samochodowy, jak i ubezpieczyciel uznali, że rozbity samochód, którego wrak zakupiłA. M. (1), oszacowany został jako szkoda całkowita. Poprzedni właściciel –L. C.także nie miał wątpliwości, że pojazdu nie warto naprawiać(k. 811v akt III K 1103/11, 461). Tym bardziej zastanawiający powinien być dlaA. M. (1)fakt, że kolega podejmie się jego całkowitej naprawy tak doszczętnie rozbitego samochodu za zaledwie 5.000 zł. W ocenie Sądu to także świadczy o tym, żeA. M. (1)miał całkowitą świadomość, że zakupiony wrak naprawiany nie będzie, a rejestrowany przez niego samochód pochodzi z czynu zabronionego.
Nadto na marginesie należy wskazać, że samochódA. M. (1)został zabezpieczony w dniu 24 marca 2011 r. wS.przyul. (...)w tzw. „dziupli” czyli w miejscu, w którym kradzione samochody były ukrywane, „rozbierane” i w którym zeszlifowywane były ich oryginalne numery identyfikacyjne. W bagażniku tego samochodu znaleziono poszukiwane w innych sprawach tablice rejstracyjne. Zastanawiające jest dlaczegoA. M. (1), który rzekomo nic nie wiedział, że auto to pochodzi z przestępstwa, garażował swój samochód w takim miejscu i woził w nim poszukiwane przez policję tablice. Oczywiście może być tak, żeA. M. (1)jedynie użyczył komuś swój samochód i nic nie wiedział o aktualnym jego położeniu i zawartości bagażnika. Jednak bezsprzecznie wskazuje to, żeA. M. (1)utrzymywał kontakty z osobami zajmującymi się paserstwem samochodów, co stanowi dodatkową przesłankę, iż nie jest tak kryształowo nieświadomy sytuacji tego samochodu, jak chciałby to przedstawić.
Reasumując, powyższe okoliczności świadczą o tym, żeA. M. (1), jako dorosły człowiek, nie wykazujący deficytów intelektualnych, musiał wiedzieć, żeH. (...), którą rejestruje pochodzi z kradzieży, lecz mimo tego uprzednionabył od nieustalonej osoby pochodzącą z kradzieży na szkodęL. H.Jazz (onr rej. (...)i nr VIN:(...))oraz odL. C.wrak innejH. (...)(onr rej. (...)i nr VIN:(...)) potrzebny mu jedynie do wykorzystania numeru VIN, to jest przebicia go doH.kradzionej, co – odnośnie pierwszego z tych samochodów - wyczerpuje znamiona przestępstwa umyślnego paserstwa zart. 291 § 1 k.k.Wyjaśnienia tego oskarżonego, iż nie miał świadomości, że posiadany przez niego samochód pochodzi z kradzieży, Sąd uznał za przyjętą na potrzeby procesu linię obrony. Wobec niemożności precyzyjnego określenia daty tego czynu Sąd przyjął, iż popełniony został pomiędzy dniem 30 listopada 2010 r. (data kradzieżyH. (...)onr rej. (...)i nr VIN:(...)) i dniem 24 marca 2011 r. (data odnalezienia tejH. (...)z przebitym już z wraku nr VIN:(...)i nowymnr rej. (...)przez policję w garażu przyul. (...)wS.kołoW.).
Sąd nie dał również wiary deklaracjom oskarżonychK. G.iT. W., iż nie przynają się do popełnienia zarzucanych im czynów.Przeczy temu bowiem wiarygodny, logiczny i spójny materiał dowodowy przedstawiony poniżej.
Podstawowym źródłem dowodowym, w szczególności w zakresie czynów przypisanych oskarżonemuK. G., a częściowo także iT. W.byłyzeznania funkcjonariuszy policjiA. R.(k. 102-105 akt III K 1103/11, 399-404)orazM. M.(k. 106v-107 akt III K 1103/11, 458). Byli tonaoczni świadkowie dokonanych przezK. G.kradzieży oraz naoczni świadkowie przyjęcia w dniu 24 marca 2011 r. przezT. W.kradzionego samochodu.Ich zeznania Sąd uznał za wiarygodne w całości,bowiem były spójne, logiczne i nie zawierały sprzeczności. Zostały poparte pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym zeznaniami pokrzywdzonych (w zakresie miejsc dokonanych kradzieży), protokołami z przebiegu czynności podejmowanych przez policję (w zakresie zabezpieczonych od oskarżonych przedmiotów), a przede wszystkim badaniem osmologicznym, które wykazało, że w samochodzie markiH. (...)nr rej. (...)znaleziono ślady zapachowe oskarżonychK. G.orazT. W..A. R.iM. M.bardzo precyzyjnie potrafili wskazać sposób działaniaK. G., a także drogę jaką się poruszał przed oraz po popełnieniu czynu zabronionego. Ich zeznania były w takim stopniu szczegółowe i zbieżne ze sobą nawzajem, że niemożliwym jest by zostały wykreowane na potrzeby niniejszego postępowania. Nadto oczywistym jest, iż jako osoby zajmujące się przestępczością samochodową, świadkowie ci znali zarówno wizerunekK. G.jak iT. W., zatem bez problemu rozpoznali ich jako sprawców czynów zabronionych.
Sąd również wiarę zeznaniom świadkaZ. Ł. (1)złożonym w toku postępowania przygotowawczego(k. 143v-144 akt III K 1103/11). Jest on właścicielem posesji przyul. (...)wS.obokW., na której odnaleziono samochód markiH. (...)nr rej. (...),samochód markiH. (...)(fabryczny nr VIN:(...), już po przebicu nr VIN na(...))oraz części samochodowe. We wstępnej fazie procesu, w postępowaniu przygotowawczym, bez żadnych wątpliwościświadek wskazałT. W.jako osobę, która wynajmowała od niego garaże na tej posesji.Wskazał, że rozpoznaje go po twarzy i rysach. Pod zeznaniami świadek złożył odręczny podpis. Nadto fakt, iżT. W.wynajmował te garaże, został potwierdzony znalezionymi przy nim kluczami, które pasowały do bramy wjazdowej do posesji oraz do samych garaży.
Nie zasługiwały natomiast na wiarę zeznania tego świadka złożone w postępowaniu sądowym(k. 461-462).Choć możliwym jest, iż po kilku latachZ. Ł. (1)nie rozpoznałby osoby, której wynajmował garaż, to Sąd wykluczył możliwość, by w postępowaniu przygotowawczym to policjanci podyktowali mu zeznania, podczas gdyT. W.świadek wówczas w ogóle by nie rozpoznał. Zmiana zeznań tego świadka wynika, zdaniem Sądu, z obawy przed oskarżonymi, którzy zamieszkują w jego okolicy, a obecnie przebywają na wolności. Zachowanie świadka na rozprawie, zaobserowowane bezpośrednio przez Sąd, wyraźnie o tym świadczyło - świadek wycofywał się z wcześniejszego rozpoznania nie bacząc nawet, by brzmiało to przekonywująco, po prostu negował swe wcześniejsze wypowiedzi, wskazując, iż mówił wówczas że „dla niego to nie jest ta osoba”. Paradoksalnie w chaotycznym sposobie swej wypowiedzi nie zadbał nawet o ich logikę i spójność – stwierdził w jedym miejscu, iż to przesłuchująca go kobieta wskazała mu osobę oskarżonego i że jego fotografia była mu okazana oddzielnie, po chwili zaś, iż kobieta pisała zeznania sama, nie używając jego słów. Skoro zatem – według oskarżonego - policjantka i tak miała spisać protokół jego zeznań samodzielnie, po co w ogóle miałaby okazywać mu zdjęcie osoby, którą miałby rozpoznawać i przymuszać go do jej rozpoznania. Przy czym świadek ten potwierdził swój podpis oraz odręczne zdanie, iż protokół odczytał i jest on zgodny z jego zeznaniami, nie potrafił przy tym przekonywująco wyjaśnić przyczyn, dla których miałby złożyć podpis wraz z powyższą adnotacją pod protokołem nie odzwierciedlającym jego słów. Poza tym gdyby rzeczywiścieZ. Ł. (1)został zastraszony przez policję, to po pewnym czasie, gdy opadłyby już emocje, niewątpliwie złożyłby zażalenie, skargę czy choćby doniesienie o przebiegu przeprowadzonych z nim czynności. Świadek tego nie uczynił, a jego twierdzenie że„skarżyłem się, że złożę zażalenie, ale miałem tego serdecznie dość” (k. 462)jest mało przekonujące w świetle zasad doświadczenia życiowego. Nadtofunkcjonariusz policjiI. Ł.(k. 525-526),która go przesłuchiwała w charakterze świadka i przeprowadzała czynność okazania, nie potwierdziła wersji zdarzeń kreowanych przezZ. Ł. (1). Jej zeznania Sąd uznał za w pełni logiczne, rozsądne a zatem iwiarygodne, świadek ta również zeznawała pod rygorem odpowiedzialności karnej, odnośnie czynności, które wykonywała jako funkcjonariusz publiczny, z tym, że – w przeciwieństwie do świadkaZ. Ł. (1)– nie obawiała się oskarżonych ani osób z ich środowiska.
Sąd uznał za pełni wiarygodne zeznania pokrzywdzonychkradzieżami bądź użytkowników skradzionych pojazdów, tojest świadkówM. G.(k. 92-93 akt III K 1103/11, 398),P. T.(k. 82-83v, 88v-89, 383, 397 akt sprawy III K 1103/11, 523-524),F. J.(k. 1267-1268 akt III K 1103/11, 459)iL. J.(k.1289-1291 akt III K 1103/11, k. 834).Zeznania każdego z tych świadków są spójne wewnętrznie, logiczne, fakt kradzieży pojazdów był przez nich zgłaszany niezwłocznie na Policję. Nadto są to osoby obce dla oskarżonych, zeznające pod rygorem odpowiedzialności karnej. Stąd Sąd nie dopatrzył się przesłanek nakazujących powzięcie wątpliwości odnośnie wiarygodności deklarowanych przez każdego z nich okoliczności utraty samochodów. Wszyscy świadkowie wskazali, iż pozostawili pojazdy zamknięte i zabezpieczone przed dostaniem się do nich osób niepowołanych, co jest również oczywiste z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego.
Sąd uznał za wiarygodnezeznania świadkówM. R. (1)(k. 163-164, 248-248v, 250, akt III K 1103/11 oraz z k. 422v, 424v, 426v, 522-523)iP. W.(k. 174-177, 198 - 199 akt III K 1103/11 oraz k. 524), mając na uwadze, iż świadkowie ci byli pierwotnie współoskarżeni w tej samej sprawie i ostatecznie dobrowolnie poddali się karze. Obaj mężczyźni szczerze przyznali, że wiedzieli, że samochody przyprowadzane na posesję przyul. (...)wM.pochodzą z kradzieży(k. 163, 198).ŚwiadekM. R. (1)(składając pierwotne wyjaśnienia jako podejrzany) przedstawiał zdarzenia w sposób precyzyjny, szczegółowy, nie próbując przedstawić swojej osoby w jak najkorzystniejszym świetle. Po przeprowadzonym okazaniu wskazał on jedną z osób, która dostarczała do niego samochody do rozebrania i że była to zawsze tylko jedna osoba(k. 250).Należy stwierdzić, że osoby te współpracowały z organami ścigania, dlatego w ocenie Sądu, gdybyM. R. (1)przed dniem zatrzymania, tj. 24 marca 2011 r. osobiście znał któregoś z oskarżonych, to wskazałby go. Rola obu mężczyzn w całym przedsięwzięciu związanym z ukrywaniem i „rozbieraniem” skradzionych samochodów jest dość podrzędna, więc zrozumiałym jest, że nie mieli oni bezpośredniego kontaktu z oskarżonymi i w konsekwencji nie byli w stanie żadnego z nich rozpoznać.Stąd ich zeznania należy uznać za w pełni wiarygodne, acz niewiele wnoszące do sprawy.
Za w całości wiarygodne, lecz nie mające w sprawie kluczowego znaczenia należało uznać zeznania świadkówL. C.(k. 811-812 akt III K 1103/11, 460),E. N. (2)(k. 429 akt III K 1103/11, k. 834)iŁ. S.(k. 833).Są to osoby nie związane z żadnym z oskarżonych, nie zainteresowane wynikiem procesu, zatem brak jest podstaw do przypuszczenia, że chcieliby wpłynąć na przebieg postępowania.
L. C.przedstawił okoliczności związane z zakupem przezA. M. (1)wraku samochodu markiH. (...)onr rej. (...), nr VIN(...). Jego zeznania zostały potwierdzone przez inne nie budzące wątpliwości Sądu dowody, w szczególności umowę kupna-sprzedaży z dnia 30.10.2010 r. (k. 807, 813 sprawy sygn. akt III K 1103/11).
Na podstawie zeznańE. N. (2)ustalono, że tablice rejestracyjne(...), które założono na samochódH. (...)nr(...)pochodzą z kradzieży, co stanowiło potwierdzenie danych widniejących w rejestrach policyjnych.
Ł. S.przyznał, że dnia 21 lutego 2011 r. wykonywał przegląd techniczny – w pełni wówczas sprawnego - samochoduH. (...), należącego doA. M. (1), co również wynikało ze zgromadzonych w sprawie dokumentów.
Bez znaczenia dla czynienia ustaleń faktycznych w tej sprawie pozostawały zeznaniaświadkaK. P.. Jest to świadek, który nie miał żadnej wiedzy na temat czynów zarzucanych oskarżonym w tym postępowaniu. Sprawa kradzieży jego samochodu markiH. (...)nr rej. (...)została bowiem wyłączona do odrębnego postępowania(k. 203).
Również za nic nie wnoszące do sprawy należało uznaćzeznania świadkaW. W. (1)(k. 848v)-matkiM. W.. Pomimo podanych przez nią informacji nie udało się skontaktować zM. W., nie jest nawet wiadomo w jakim państwie obecnie przebywa.
Bez znaczenia były teżzeznaniaA. S.(k. 718-719)-funkcjonariusza policji, który przeprowadzał czynności z oskarżonymT. W.w trakcie postępowania przygotowawczego. Świadek nie pamiętał już przebiegu przeprowadzonych czynności, jego zeznania stanowią tylko spekulacje jak przebieg ten mógł wyglądać.
Sąd po dokonaniu analizy opinii biegłych w zakresie ich logiczności oraz poprawności przedstawionego rozumowania, wszystkie je uznał za pełne, jasne, nie zawierające sprzeczności, sporządzone przez osoby kompetentne, doświadczone, zatem były to dowody w pełni przydatne dla sprawy.
Wszystkie zopinii biegłego z zakresu badań mechanoskopijnychM. S.(k. 709-710, 713-714, 717-718, 898-900, 908-909, 912-913, 916-918, 1010-1012 akt III K 1103/11)zostały sporządzone w sposób fachowy. Biegły należycie wskazał dlaczego w tej konkretnej sprawie doszedł do przedstawionych w opinii wniosków, stąd sporządzone przez niego opinie należy uznać za w pełni profesjonalne. Na podstawie opinii tego biegłego(k. 1010-1012 akt III K 1103/11)Sąd ustalił, że samochódH. (...)zabezpieczony w garażu przyul. (...)wS.posiadał nieautentyczny numer identyfikacyjny VIN:(...).W.posiadaną przez biegłego wiedzę specjalną, udało się ustalić numer VIN, który winien być właściwy dla badanego samochodu, to jest jego numer fabryczny:(...)(k. 1012).
Także za w pełni profesjonalne, należycie umotywowane i zgodne z zasadami logicznego wnioskowania uznano opinie sporządzone przezbiegłego z zakresu informatykiZ. B.(k. 1062-1080, 1081-1102 akt III K 1103/11, k.698-701).Sąd nie miał żadnych zastrzeżeń co do wiedzy, kompetencji i rzetelności tego biegłego. Dokonał on sprawdzenia komputerów znalezionych w związku z zatrzymaniem oskarżonych oraz w sposób przystępny i zrozumiały wytłumaczył, w jaki sposób przy użyciu laptopa oraz dodatkowego oprzyrządowania możliwe jest otwarcie zamkniętego samochodu i następnie uruchomienie go z pominięciem zabezpieczeń systemu immobilisera.
Za pomocną Sąd uznał równieżopinię biegłego z zakresu badań osmologicznychM. R. (2)(k. 1042 – 1056 akt III K 1103/11) -za czym przemawiają również wiedza naukowa i doświadczenie biegłego sądowego. Wnioski opinii są w ocenie Sądu jasne i jednoznaczne- w samochodzie markiH. (...)nr rej. (...)znaleziono ślady zapachowe oskarżonychK. G.orazT. W.. Wyniki tych badań są zbieżne z zeznaniami funkcjonariuszy policji, którzy widzieli oskarżonychG.iW.za kierownicą tego samochodu. Stąd opinia sporządzona przez biegłegoM. R. (2)została uznana przez Sąd za w pełni logiczną i profesjonalną.
Za przydatną uznanoopinię biegłego z zakresu badań zapisów wizualnychW. N.(k. 1304-1310 akt III K 1103/11).Na podstawie sporządzonej przez niego opinii oraz załączonej do niej dokumentacji zdjęciowej ustalono dokładną godzinę kradzieży samochoduH. (...)nr rej. (...). Opinia ta stanowiła poparcie i uwiarygodnienie zeznań pokrzywdzonego dotyczących okoliczności kradzieży jego samochodu.
Za w pełni wartościowe, acz nie stanowiące podstawy do ustalenia stanu faktycznego należało uznaćopinie biegłego z zakresu badań mechanoskopijnychR. G.(k. 681-683, 687-689, 700-701, 704-706, 803-805, 923-927akt III K 1103/11),biegłej z zakresu badań daktyloskopijnychA. M. (2)(k. 903-905 akt III K 1103/11)orazbiegłej z zakresu badań biologicznychE. P.(k. 794-800 akt III K 1103/11).Choć kompetencje i wiedza autorów tych opinii nie budziła wątpliwości Sądu, to wnioski w nich zawarte nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie.
Zastrzeżeń Sądu nie wzbudziłydokumenty materialne zgromadzone i ujawnione w sprawie w szczególności protokoły, dokumenty pojazdów, zdjęcia, wydruki z bazy CEP, karty karne, odpisy wyroków czy informacje o pobytach i orzeczeniach.Dowody te nie dały w ocenie Sądu jakichkolwiek podstaw, by kwestionować je pod względem wiarygodności i fachowości, zostały sporządzone zgodnie z odpowiednimi przepisami, przez powołane do tego instytucje bądź funkcjonariuszy i korzystają z domniemania autentyczności oraz prawdziwości zawartych w nich oświadczeń. Strony nie kwestionowały ich autentyczności ich sporządzenia, nie było także powodów by Sąd z urządu wątpił w ich rzetelność czy podejrzewał jakąkolwiek nimi manipulację.
Na komentarz zasługuje jedynieprotokół z eksperymentu procesowego(k. 135-136 akt III K 1103/11)z którego to wynika, jakoby pęk kluczy, pasujący do posesji i garaży przyul. (...)wS.zatrzymano u(...). Tymczasem w niniejszej sprawie osoba o takich personaliach nie występuje. Na podstawie całości okoliczności oczywistym jest, że klucze te znaleziono przy zatrzymaniu oskarżonegoT. W.. Naoczny świadek – funkcjonariuszA. R.widział jakT. W.wjeżdża skradzionym samochodem markiH. (...)naulicę (...), a po kilku minutach z tej ulicy wychodzi już bez samochodu. Po kolejnych kilku minutachT. W.został zatrzymany, a skradzione auto zostało zabezpieczone w garażu przyul. (...). Zatem oczywistym jest, że toT. W.a nie(...)musiał być w posiadaniu kluczy do tej posesji. Stąd nie budziło wątpliwości Sądu, że imię oskarżonegoW.w protokole eksperymentu procesowego jest błędne i należy tłumaczyć je jedynie oczywistą omyłką pisarską.
Zdaniem Sądu, wszystkie ocenione wyżej dowody tworzą logicznie powiązaną całość i pozwalają na ustalenie stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Odnośnie wskazania podstaw prawnych, na których opierał się Sąd przy analizie przedmiotowej sprawy:
Zgodnie z treściąart. 279 § 1 k.k.- kto kradnie z włamaniem, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Jak wynika natomiast zart. 291 § 1 k.k.- kto rzecz uzyskaną za pomocą czynu zabronionego nabywa lub pomaga do jej zbycia albo tę rzecz przyjmuje lub pomaga do jej ukrycia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
W przedmiotowej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż ujawniony materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje, że oskarżeniK. G.,T. W.iA. M. (1)popełnili wszystkie z zarzucanych im czynów, z tym, że w ocenie Sądu, koniecznym było sprecyzowanie opisu drugiego z czynów zarzucanychT. W.poprzez wskazanie wartości samochodu, będącego przedmiotem paserstwa, co Sąd uczynił stosownie do wartości wskazanej w polisie ubezpieczeniowej tego pojazdu  
(k. 188 akt III K 1103/11)
          i określił ją na kwotę 92.000 złotych.
Włamanie w rozumieniuart. 279 § 1 k.k.oznacza zachowanie polegające na usunięciu przeszkody, stanowiącej zabezpieczenie danego przedmiotu, przy czym wskazuje się, iż nie musi ono polegać na stosowaniu siły fizycznej oraz eksponuje cel, dla jakiego ustanowiona została przełamana przez zachowanie sprawcy bariera.(...)jest pojęciem prawnym obejmującym usunięciem przeszkody oznaczającej, że wejście do pomieszczenia jest zabronione dla osób do tego nieupoważnionych(„Kodeks karny – część szczególna. Komentarz”, A. Wąsek, C.H. Beck 2006r., s.843).„Istota włamania sprowadza się więc nie tyle do fizycznego uszkodzenia lub zniszczenia przeszkody chroniącej dostęp do rzeczy, lecz polega na zachowaniu, którego podstawową cechą jestnieposzanowanie wyrażonej przez dysponenta rzeczy woli zabezpieczenia jej przed innymi osobami”.(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 08.10.2002r., VIII AKa 505/02, Prokuratura i Prawo 2004r., Nr 10, poz.2).Z prawnego punktu widzenia „o istocie włamania decyduje nie forma jego realizacji, lecz fakt, że sprawca otwiera zamknięcie bez żadnych do tego uprawnień, czy uprawnienia, a więc wbrew woli osoby dysponującej. Obojętny jest natomiast techniczny sposób otwarcia, użycie jakiegokolwiek narzędzia i jego rodzaj, a także nakład potrzebnej siły fizycznej, nie musi również dojść do uszkodzenia lub zniszczenia usuwanej przeszkody”(por. uchwała SN z 18.02.1972r., VI KZP 74/71, OSNKW 1972, Nr 5, poz. 78).Stronę podmiotową tego czynu stanowi zamiar bezpośredni.
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sprawstwoK. G.w zakresie obu zarzucanych mu czynów jest oczywiste.Obaj pokrzywdzeni –M. G.iR. T. (1)– byli pewni, że w dniu kradzieży zamykali swoje wyposażone w immobilisery samochody na zamki elektryczne. Tym samym zabezpieczyli swoją własność przez nieuprawnionym jej użyciem przez osoby trzecie. Mimo to, co zauważyli naoczni świadkowie,K. G.przełamał te fabryczne zabezpieczenia, otworzył pojazdy, uruchomił je i odjechał. Żaden ze świadków nie wskazał by widział, jak te zabezpieczenia były przez oskarżonego przełamywane. Jednak na możliwości otwarcia i uruchomienia samochodu bez stosowania względem niego siły fizycznej wskazywał w swych opiniach biegłyZ. B.. Zarówno w samochodzieK. G., jak i w jego mieszkaniu znaleziono komputery wraz z zainstalowanym na nich oprogramowaniem, które, jak zaopiniował biegły, mogły uruchomić samochody z pominięciem zabezpieczeń immobilisera. Nadto funkcjonariusze policji widzieli, jak w dniu 19 marca 2011 r. oskarżonyK. G.idąc w kierunku samochoduH. (...)miał ze sobą torbę na laptopa, co również wskazuje na jego sprawstwo w ten właśnie sposób. Wreszcie, Sąd miał na uwadze, że w samochodzieH. (...), którym poruszał się oskarżonyK. G., znaleziono szereg przedmiotów pokrzywdzonegoM. G., które znajdowały się w skradzionejH. (...). Stąd nie budziło żadnych wątplwiości Sądu to, że oskarżonyK. G.dopuścił się dwóch przestępstw zart. 279 § 1 k.k.tj. dokonał kradzieży z włamaniem dwóch samochodów markiH. (...)onr rej. (...).
Paserstwo jest przestępstwem materialnym, jeśli polega na nabyciu rzeczy pochodzącej z czynu zabronionego lub przejęciu takiej rzeczy. Wynika to z faktu, iż dokonanie przestępstwa następuje dopiero z chwilą uzyskania przez pasera władztwa nad rzeczą, nie zaś w chwili zawarcia porozumienia co do nabycia lub przejęcia rzeczy(vide W. Świda (w:) I. Andrejew, W. Świda, W. Wolter, Kodeks karny..., s. 661; O. Górniok (w:) System prawa karnego..., s. 454).Poprzez nabycie – w rozumieniuart. 291 § 1 k.k.- rozumieć należy uzyskanie przez pasera od osoby władającej władztwa nad rzeczą. Uzyskanie władztwa nad rzeczą nastąpić musi za zgodą osoby władającej rzeczą dotychczas i zbywającej ją na rzecz nabywcy. Przy czym elementem charakterystycznym nabycia rzeczy przez pasera jest uzyskanie przez niego całkowitego władztwa nad rzeczą, które umożliwia mu postępowanie z rzeczą tak, jak gdyby był jej legalnym właścicielem(vide wyrok Sądu Najwyższego z dn. 12.11.1986r. o sygn. II KR 315/86, OSNKW 1987, nr 7-8, poz. 67; W. Świda (w:) I. Andrejew, W. Świda, W. Wolter, Kodeks karny..., s. 659).„Przyjęcie rzeczy” jest zbliżone do nabycia, różni się jednak tym, że w przypadku przyjęcia rzeczy paser nie włada nią jak właściciel, lecz wchodzi w jej posiadanie(tak:T. B.w Komentarzu doart. 291 k.k.opublikowanym w systemie Lex 2016).
Paserstwo może być popełnione tylko w stosunku do rzeczy, która pochodzi z jednoznacznie scharakteryzowanego przez ustawę źródła, a mianowicie została uzyskana za pomocą czynu zabronionego. Ustawa posługuje się pojęciem "czyn zabroniony", przez co rozumieć należy zachowanie o znamionach określonych w ustawie karnej (art. 115 § 1 kk). Paserstwo jest w odniesieniu do wszystkich form czynności sprawczej przestępstwem umyślnym, które może być popełnione zarówno w formie zamiaru bezpośredniego, jak i zamiaru wynikowego(vide wyrok Sądu Najwyższego z dn. 13.09.2000 r., II KKN 327/99, LEX nr 50897).
Dla popełnienia paserstwa we wszystkich jego formach konieczna jest świadomość sprawcy, że rzecz będąca przedmiotem jego działania została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, albo świadomość możliwości pochodzenia tej rzeczy z czynu zabronionego. Dla wypełnienia znamion strony podmiotowej przestępstwa określonego wart. 291 § 1 k.k.nie jest konieczna natomiast świadomość sprawcy, dotycząca okoliczności związanych z popełnieniem czynu zabronionego, z którego pochodzi rzecz stanowiąca przedmiot jego działania. W szczególności nie jest konieczne, aby paser miał świadomość, za pomocą jakiego konkretnie czynu zabronionego rzecz została uzyskana, ani też świadomość okoliczności, czasu i miejsca popełnienia tego czynu zabronionego(vide W. Świda (w:) I. Andrejew, W. Świda, W. Wolter, Kodeks karny..., s. 662; J. Makarewicz, Kodeks karny z komentarzem, s. 423-424; J. Wojciechowski, Kodeks karny..., s. 506).Świadomość pochodzenia rzeczy z czynu zabronionego musi istnieć w chwili dokonywania przestępstwa paserstwa, a więc w momencie nabywania, przyjmowania lub pomocy do zbycia lub ukrycia tej rzeczy przez sprawcę(vide J. Makarewicz, Kodeks karny z komentarzem, s. 423).Do oceny przestępstwa paserstwa określonego wart. 291 § 1 k.k.nie jest konieczne ustalanie podmiotowego związku między sprawcą paserstwa, a sprawcą czynu zabronionego, za pomocą którego rzecz została uzyskana. Wystarczy zatem obiektywne stwierdzenie przestępczego pochodzenia rzeczy oraz ustalenie umyślności działania sprawcy, opartej na świadomości takiego pochodzenia tej rzeczy(vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 23 kwietnia 1996r., II Aka 46/96, OSA 1997, z. 5, poz. 19).Znamiona strony podmiotowej paserstwa zostają wypełnione zarówno wtedy, gdy sprawca wie (ma pełną świadomość), że nabywane przez niego rzeczy zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, jak i wówczas, gdy na podstawie okoliczności związanych z nabywaniem rzeczy poweźmie przypuszczenie, że pochodzą one z czynu zabronionego.
Przenosząc tę analizę na realia przedmiotowej sprawy należy wskazać, że Sąd nie miał żadnych wątpliwości, iżzarównoT. W.jak iA. M. (1)wiedzieli, iż nabywają samochody pochodzące z czynów zabronionych, takie którymi ich ówcześni posiadacze nie mają legalnego prawa rozporządzać.
BezsprzecznieA. M. (1)nabył samochód markiH. (...), czuł się i postępował z nim jak właściciel.Zademonstrował to chociażby w momencie składania wniosku o jego rejestrację w dniu 1 marca 2011 r. Bezsprzecznie równeż, jak wykazała nie budząca wątpliwości Sądu ani nie kwestionowana przez obronę opinia biegłego, pojazd ten został ukradziony, a numery VIN zostały zmienione na numery wraku samochodu zakupionego przezA. M. (1).W zasadzie jedyną okolicznością, którą kwestionowałA. M. (1)była jego świadomość przestępczego pochodzenia tego pojazdu. Kwestia ta została szeroko wyjaśniona przy ocenie złożonych przez niego wyjaśnień. W tym miejscu podkreślić należy jedynie, że po analizie niniejszej sprawy Sąd nie miał żadnych wątpliwości, żeA. M. (1)miał pełną wiedzę, że nabyty przez niego pojazd został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, a osoba, która mu ten pojazd przekazała nie była osobą, która mogła nim swobodnie rozporządzać. Stąd należy stwierdzić, że zachowanieA. M. (1)wyczerpało wszystkie znamiona zart. 291 § 1 k.k.
T. W.popełnił natomiast zarzucone mu czyny w formie „przyjęcia” rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego.Naoczni świadkowie – funkcjonariusze publiczni - widzieli jak około godziny 4:30 ranoT. W.udał się zK. G.naul. (...), tam wsiadł do skradzionejH. (...)onr rej. (...), pojechał nią doM., gdzie zatrzymał się celem zmiany jej tablic rejestracyjnych na pochodzące z innego czynu zabronionego i następnie tym samochodem udał się naulicę (...)wS.. Poranna godzina, o którejT. W.udał się po ten samochód, fakt że jechał drogą prosto w jego kierunku, że prowadząc go „rozdzielał” się zK. G., ale przede wszystkim jego chęć upozorowania go na samochód legalny (zmiana tablic rejestracyjnych), świadczą o tym, że doskonale wiedział, że prowadzony przez niego samochód jest kradziony. Nadto w garażach położonych przyulicy (...)wS.znaleziono nie tylko przedmiotowąH. (...), ale także drugi kradziony samochód –H. (...), o prawdziwychnr rej. (...)oraz utracone tablice rejestracyjne. Garaże te zostały wynajęte przezT. W.odZ. Ł. (2), aT. W.w chwili zatrzymania posiadał pasujące do tej posesji klucze.W tak ustalonym stanie faktycznym wyczerpanie przezT. W.przestępstwa umyślnego paserstwa w odniesieniu do obu samochodów jest oczywiste i nie wymaga dalszych wywodów.
Wskazać również należy, iż oskarżonyT. W.iA. M. (1)działali w warunkach recydywy zwykłej, co legło u podstaw przyjęcia kwalifikacji zawierającejart. 64 § 1 k.k.Zgodnie z tym przepisem, jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
OskarżonyT. W.popełnił w dniu 24 marca 2011 roku przestępstwa zart. 291 § 1 k.k., po odbyciu ponad 2 lat kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwa podobne – za czyny zart. 279 § 1 k.k.- orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego dla WarszawyP.wW.z dnia 6 listopada 2000 r. (sygn. akt III K 173/00), którym skazano go na karę 2 lat i 6 miesięcy pobawienia wolności i zaliczono na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 23 listopada 1999 r. do dnia 20 czerwca 2000 r. (6 miesięcy i 27 dni). Karę odbywać zaczął w dniu 24 marca 2005 r., zaśZakład Karny opuścił w dniu 26 lutego 2007 r.(1 rok i 11 miesięcy i 2 dni).
Zaś oskarżonyA. M. (1)dopuścił się przypisanego niniejszym wyrokiem przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.między 30 listopada 2010 r. a 24 marca 2011 r., po odbyciu ponad 9 lat kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwa podobne – za przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.na karę po 1 rok pozbawienia wolności, za dwa czyny zart. 280 § 2 k.k.na karę po 5 lat pozbawienia wolności, za przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.– 3 lata pozbawienia wolności,art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.– 2 lata pozbawienia wolności i za czyn zart. 288 § 1 k.k.– na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności - orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 8 sierpnia 2000 r. (sygn. akt II K 65/99), którym wymierzono mu karę łączną 10 lat pobawienia wolności i zaliczono na jej poczet okres tymczasowego aresztowania od dnia 23 lipca 1999 r. do dnia 8 sierpnia 2000 r. (1 rok i 16 dni). Karę odbywać zaczął w dniu 23 lipca 1999 r., zaśZakład Karny opuścił w dniu 23 sierpnia 2008 r.(9 lat i 1 miesiąc).
Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które wyłączałyby możliwość przypisania oskarżonymK. G.,T. W.orazA. M. (1)winy. Wszyscy oskarżeni są osobami pełnoletnimi, dojrzałymi, poczytalnymi, nie działali pod wpływem błędu. Można więc było od nich wymagać zachowania zgodnego z obowiązującymi normami prawnymi, a ich postępowania nie usprawiedliwiają żadne okoliczności ekstremalne.
Oceniając stopień winyK. G.,T. W.iA. M. (1)Sąd uznał, iż przypisanych im czynów wszyscy oskarżeni dopuścili się umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Nic nie usprawiedliwia ich zachowania, dlatego stopień ich winy jest znaczny.
Stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżonych czynów Sąd uznał za bardzo wysoki, mając na uwadze rodzaj naruszonego przez nich dobra, postać zamiaru, motywację oskarżonych, jak również okoliczności popełnienia czynu. Nie ulega wątpliwości, że zachowanie oskarżonych wzbudza silną społeczną dezaprobatę. Skierowane jest przeciwko jednemu z podstawowych dóbr chronionych prawem jakim jest mienie, własność, a więc przeciwko dobru, które w gradacji dóbr chronionych prawem usytuowane jest tuż za ludzkim życiem i zdrowiem. Znaczna społeczna szkodliwość czynów oskarżonych płynie również z działania przez nich umyślnie w zamiarze bezpośrednim.
Wymierzając kary jednostkoweorzeczone wobec oskarżonegoK. G.iT. W.oraz karę orzeczoną wobec oskarżonegoA. M. (1)Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary, określonymi wart. 53 k.k., nadto miał na względzie wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść oskarżonych, jak i na ich niekorzyść.
Do okoliczności obciążających wszystkich trzech oskarżonych zaliczyć należało przede wszystkim wskazywany wyżej wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów. Nadto oskarżonyT. W.orazA. M. (1)byli uprzednio karani, a czynów tych dopuścili się w warunkach recycywy zwykłej. Sąd nie dopatrzył się w stosunku do nich żadnych okoliczności łagodzących. Natomiast okolicznością łagodzącą uK. G.była jego dotychczasowa niekaralność.
I tak w ocenie Sądu odnośnie:
-oskarżonegoK. G.kary pozbawienia wolności w wymiarze po 1 roku za pierwszy i drugi z przypisanych mu czynów,
- oskarżonegoT. W.kary pozbawienia wolności w wymiarze po 8 miesięcy pozbawienia wolności za pierwszy i drugi z przypisanych mu czynów,
- oskarżonegoA. M. (1)kara 8 miesięcy pozbawienia wolności za przypisany mu czyn, to kary sprawiedliwe, adekwatne do okoliczności ich popełnienia, do stopnia ich społecznej szkodliwości oraz do stopnia winy oskarżonych. Kara musi być bowiem dolegliwością, aby pomogła uświadomić oskarżonym, że postąpili w sposób sprzeczny z porządkiem prawnym i jednocześnie powstrzymać ich od kolejnych naruszeń. Orzekając kary pozbawienia wolności w tych wymiarach Sąd miał również na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze kary w ramach prewencji indywidualnej oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej w społeczeństwie i cele prewencji generalnej, której zadaniem jest wyrobienie u sprawców przekonania o nieuchronności kary.
Przy czym dla osiągnięcia względów wychowawczych, jak również kierując się potrzebą kształtowania u oskarżonych przekonania, że popełnianie przestępstw jest nieopłacalne, nieodzowne zdaniem Sądu, było orzeczeniewobec oskarżonegoK. G.za oba z przypisanych mu czynów na podstawieart. 33 § 2 k.k.akcesoryjnych kar grzywny w wymiarze po 100 stawek dziennych w wysokości 20 złotych każda. Kary grzywny stanowić będą w tym przypadku dodatkową, realną sankcję za naruszenia norm prawnych, których dopuścił się oskarżony. Sąd uznał, iż możliwości zarobkoweK. G.pozwalają na uiszczenie powyższych kwot, zaś kary te nie spowodują dla niego lub osób mu najbliższych nadmiernych i negatywnych konsekwencji.
W związku z powyższymSąd orzekł jak w punkcie I, II, IV, V i VII wyroku.
W punktach III i VI wyrokuna podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.(zastosowano tuustawę kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, która weszła w życie w dniu 1 lipca 2015 r. z uwagi na jej względniejsze brzmienie dla oskarżonych w zakresie zaliczenia okresu pozbawienia wolności) w zw. zart. 4 § 1 k.k.Sąd wymierzył oskarżonym kary łączne:
-K. G.karę łączną w wysokości 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności i 180 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda,
- zaśT. W.karę łączną w wysokości 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Nadmienić tu wyraźnie należy, iż przy wymiarze kary łącznej nie ma znaczenia stopień zawinienia ani stopień społecznej szkodliwości czynu. Pod uwagę należy brać przede wszystkim względy prewencji indywidualnej i ogólnej. Inaczej rzecz ujmując wymierzając karę łączną pozbawienia wolności Sąd musiał mieć na uwadze potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Kara powinna wpływać na przekonanie, że popełnianie przestępstw nie może ujść bezkarnie i spotyka się ze sprawiedliwą karą. Sąd miał tu na uwadze stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie z którym „W orzecznictwie jak i w nauce prawa karnego uznaje się, że wymiar kary łącznej jest wymiarem dwuetapowym. W pierwszym etapie sąd wymierza kary jednostkowe, w drugim karę łączną. Wzgląd na społeczne niebezpieczeństwo przypisanych sprawcy czynów powinien być brany pod uwagę na pierwszym etapie wymiaru, czyli przy orzekaniu kar jednostkowych.W drugim etapie, przy określaniu wysokości kary łącznej sąd powinien dawać prymat dyrektywom prewencji indywidualnej i generalnej(...)”(uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 28 listopada 1990 r. II KR 61/90, OSP 1991/11-12 poz. 292).Orzekając karę łączną pozbawienia wolności w tym wymiarze Sąd miał zatem na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze kary nie tylko w ramach prewencji indywidualnej ale też potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej w społeczeństwie i cele prewencji generalnej, której zadaniem jest wyrobienie u sprawcy przekonania o nieuchronności kary.
Biorąc po uwagę powyższe Sąd uznał, w stosunku do oskarżonegoK. G.karę łączną w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 180 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda, zaś w stosunku do oskarżonegoT. W.karę łączną w wymiarze 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, za adekwatne w ustalonych warunkach przedmiotowej sprawy. Zdaniem Sądu kary łączne w tej wysokości w pełni realizują swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec sprawców i mają za zadanie zmobilizowanie ich do postępowania w przyszłości zgodnie z normami prawnymi, utwierdzenie w ich świadomości potrzeby przestrzegania prawa i społecznie akceptowanych norm zachowań, a przede wszystkim uchronienie ich przed powrotem na drogę przestępstwa, poprzez zaakcentowania nieopłacalności wchodzenia w kolizję z prawem.
Jednocześnie Sąd, biorąc pod uwagę właściwości i warunki osobiste oskarżonych doszedł do przekonania, iż niecelowym byłoby zastosowanie wobec z nich dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych kar pozbawienia wolności. OskarżeniT. W.iA. M. (1)byli wielokrotnie karani, przypisanych im czynów dopuścili się w warunkach recydywy zwykłej. Zaś oskarżonyK. G.dopuścił się tych czynów, w krótkich odstępach czasu, z wyjątkową precyzją, kradzieże samochodów wraz z pokonaniem ich zabezpieczeń zajmowały mu około minuty. Stąd w ocenie Sądu w stosunku do oskarżonych nie istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna a tym samym możliwość zastosowanie względem nich dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary. Kary pozbawienia wolności z warunkowym ich zawieszeniem nie byłaby dla nich wystarczającą przestrogą na przyszłość. Stąd należało orzec względem nich bezwzględne kary pozbawienia wolności.
Sądw punkcie VIII wyrokuna podstawieart. 44 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.(zastosowano tuustawę kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, która weszła w życie w dniu 1 lipca 2015 r. z uwagi na jej względniejsze brzmienie dla oskarżonych w zakresie zaliczenia okresu pozbawienia wolności) orzekł przepadek dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 03/7/11 pod poz. 4-7, nr 04/8/11 poz poz. 27-30, nr 07/11/11 pod poz. 94-99 oraz nr 08/12/11 pod poz. 101-102. Dowody te zostały znalezione przy oskarżonych lub w miejscu ich zamieszkania, a Sąd miał na uwadze, że są to przedmioty, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, jak choćby komputery wraz z oprzyrządowaniem za pomocą których można uruchomić samochody z pominięciem immobilisera, śrubokręty czy gumowe rękawiczki.
Realizując dyrektywy ustawowe, na podstawieart. 63 § 1 k.k.w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k.w punkcie IX wyroku, na poczet orzeczonych wobec oskarżonychK. G.iT. W.łącznych kar pozbawienia wolności, Sąd zaliczył każdemu z nich okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 24 marca 2011 r. do dnia 22 marca 2012 r.
Przy czym Sąd, zgodnie z treściąart. 4 § 1 k.k.zastosowałustawę kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją (uprzednie brzmienieart. 63 § 1 k.k.jest dla oskarżonych co do zasady względniejsze), która weszła w życie w dniu 1 lipca 2015 r. - z uwagi na brak możliwości precyzyjnego ustalenia godzin zwolnienia oskarżonych.
Mając na uwadze, że oskarżonyK. G.iA. M. (1)korzystali w toku postępowania z pomocy obrońców wyznaczonych z urzędu, których wynagrodzenia z tytułu udzielanej pomocy prawnej nie zostały w całości, ani w części uiszczone, Sąd zasądził na rzecz adwokataM. N.kwotę 1.848 złotych plus 23 % podatku VAT, zaś na rzecz adwokataM. F.kwotę 1.008 złotych plus 23% podatku VAT. Sąd kierował się w tym zakresie dyrektywąart. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.oraz przepisami § 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 w zw. z§ 16 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tj.: Dz.U. z 2013r., poz. 461 ze zm.). Z tych względów Sąd orzekł jakw punkcie X wyroku.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Sądw punkcie XI wyrokuzwolnił wszystkich oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa, nie obciążył też żadnego z nich opłatami uznając, to za zgodne z zasadami słuszności w sytuacji orzeczenia wobec nich bezwzględnych kar pozbawienia wolności.
SSR Agnieszka Jaźwińska