Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 694/16
Data wyroku: 2016-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Demianiuk – Dzik
Słowa kluczowe: Kradzież Z Włamaniem
Podstawa prawna: art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk

Sygn. akt III K 694/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 października 2016r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie Wydział III Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Małgorzata Demianiuk – Dzik
Protokolant: stażysta Krzysztof Arasim
przy udziale Prokuratora: Michała Krupy
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2016r.
sprawy
Z. D.
s.J.iS.zdR.
ur. (...)wG.
oskarżonego o to, że:

I
w nieustalonym okresie, nie wcześniej jednak niż w dniu(...)r. i nie później niż w dniu(...)r. wW.dokonał włamania do altany działkowej nr(...)znajdującej się na terenie ROD(...)przyul. (...)poprzez wybicie szyby w oknie balkonowym, skąd zabrał w celu przywłaszczenia artykuły spożywcze i odzieżowe powodując straty w kwocie 1160 zł na szkodęL. B.oraz artykuły odzieżowe o wartości 230 zł na szkodęJ. K. (1), przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary pozbawienia wolności wynoszącej co najmniej sześć miesięcy za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

II
w nieustalonym okresie, nie wcześniej jednak niż w(...)i nie później niż(...)wW.dokonał włamania do altany działkowej nr(...)znajdującej się na terenie ROD(...)przyul. (...)poprzez wypchniecie okna skąd zabrał w celu przywłaszczenia koc powodując straty w kwocie 110 zł na szkodęA.iD. K., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary pozbawienia wolności wynoszącej co najmniej sześć miesięcy za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

I
oskarżonegoZ. D.uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów ustalając, że zostały one popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykonaniem takiej samej sposobności i za każdy z tych czynów na podstawieart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkskazuje oskarżonego, a na podstawieart. 279 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkwymierza mu za te czyny jedną karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 46 § 1 kkzobowiązuje oskarżonego do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonejL. B.kwoty 1160 (tysiąc sto sześćdziesiąt) złotych, na rzecz pokrzywdzonegoJ. K. (2)kwoty 230 (dwieście trzydzieści) złotych, na rzecz pokrzywdzonychA.iD. K.solidarnie kwoty 110 (sto dziesięć) złotych;

III
na podstawieart. 63§1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia(...)do dnia(...)i od dnia(...)do dnia(...)przyjmując że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sygn. akt III K 694/16

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego i ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
w okresie od(...)roku do(...)rokuZ. D., będąc ma terenie RodzinnegoO.Działkowego(...)mieszczącego się przyul. (...)wW., dokonał dwóch włamań do mieszczących się tam altan działkowych.
Pierwszego włamania dokonał on nie wcześniej niż w(...)roku i nie później niż w dniu(...)roku, kiedy to dostał się do altany mieszczącej się nadziałce nr (...), poprzez wypchnięcie okna, czym spowodował straty w kwocie100 złotych. Z jej wnętrza zabrał w celu przywłaszczenia, koc o wartości10 złotych, a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia wykorzystując skradzione mienie dla własnych potrzeb. Swoim zachowaniem spowodował on straty w łącznej kwocie110 złotych na szkodę właścicieli działki, tj.A. K.iD. K..
Kolejnego włamaniaZ. D.dokonał zaś, nie wcześniej niż w dniu
(...)roku i nie później niż(...)roku. Wówczas to wszedł on na terendziałki numer (...)należącej doL. B., uszkadzając przy tym skobel przy bramie i powodując tym samym straty w kwocie 10 złotych. Następnie zaś, po uprzednim wybiciu szyby w oknie balkonowym altany działkowej, czym spowodował straty w kwocie 1000 złotych, dokonał z jej wnętrza zaboru w celu przywłaszczenia znajdujących się w altanie produktów spożywczych w postaci puszek z jedzeniemi ubrań o łącznej wartości 50 złotych, należących doL. B.oraz odzieżyw postaci bluzy z polaru i pięciu koszulek o łącznej wartości 230 złotych, należących do syna właścicielki, tj.J. K. (2). W czasie włamaniaZ. D.uszkodził również zamek w drzwiach altany powodując straty w kwocie 100 złotych.Podobnie jak w pierwszym przypadku wykorzystał skradzione mienie na własne potrzeby. Swoim działaniemZ. D.spowodował straty w łącznej kwocie 1160 złotych na szkodęL. B.oraz w kwocie 230 złotych na szkodęJ. K. (2).
Opisanych powyżej zachowań,Z. D.dopuścił się, będąc uprzednio karanym za przestępstwa przeciwko mieniu, w tym w szczególności wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi z dnia 18 maja 2012 roku, sygn. III K 156/12, za przestępstwo kradzieży, na karę 9 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbyłw dniach od 5 marca 2013 roku do 5 grudnia 2013 roku.
Z. D.został ujęty przez funkcjonariuszy Policji w dniu(...)roku, kiedy to przebywał na tereniedziałki nr (...)mieszczącej się w ROD(...)wW.(gdzie w tamtym czasie nocował), wraz ze sprowadzonymi tam przez siebieM. T.,P. M.iT. R..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: wyjaśnienia oskarżonegoZ. D.(k.65-65v, k.77, k.394), zeznania świadków:L. B.(k.43v, k.396-397),J. K. (2)(k.46v, k.397-398),D. K.(k.53v, k.399),A. L.(k.24v, k.400),P. G.(k.26v),M. T.(k.68v),P. M.(k.69v) iT. R.(k.70v), protokoły zatrzymania osoby (k.2-2v, k.7-7v, k.12-12v, k.17-17v), protokół eksperymentu procesowego (k.54-57), protokół oględzin miejsca (k.58-60), odpis wyroku (k.138).
OskarżonyZ. D.przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia (k.65-65v, k.77).
Na etapie postępowania jurysdykcyjnego, oskarżony podtrzymał swoje stanowisko procesowe, złożył krótkie wyjaśnienie i potwierdził wcześniejsze relacje (k.394).
Sąd, w całości obdarzył wiarą wyjaśnienia oskarżonego. Są one bowiem spójnei logiczne. Klarownie podał on ogólne okoliczności sprawy, w tym wiarygodnie wskazał powód dokonywanych kradzieży z włamaniem. Oskarżony konsekwentnie podtrzymywał przy tym swoje stanowisko. Sąd nie dopatrzył się natomiast żadnych przesłanek pozwalających podejrzewać, iż oskarżony miałby kłamać bezpodstawnie obciążając się odpowiedzialnością. Zważyć przy tym należy, iż wyjaśnienia oskarżonego są koherentne z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie, w tym z zeznaniami pokrzywdzonych oraz zebraną dokumentacją procesową.
W dalszej kolejności wskazać wypada, że Sąd walorem wiarygodności obdarzył również zeznania pokrzywdzonychL. B.,J. K. (2)iD. K., którzy zeznawali na okoliczność skutków włamań do altan nadziałkach nr (...)na terenie ROD(...)wW.., podającw szczególności okoliczności w jakich powzięli wiedzę o włamaniach, a takżew przybliżeniu podali ilość skradzionych rzeczy jak również, orientacyjną wartość powstałych strat. Świadkowie nie mieli żadnego interesu w podawaniu nieprawdyw zakresie znanych im okoliczności sprawy. Zważyć należy, że osoby te swoimi zeznaniami nie obciążały oskarżonego i nie przyczyniły się bezpośrednio do ujawnienia sprawcy włamań, a jedynie potwierdziły sam fakt zaistnienia poszczególnych zdarzeń, ogólne ich następstwa oraz okoliczności w jakich się o nich dowiedzieli. Zeznania wszystkich świadków były przy tym spójne, logiczne i klarowne, a zarazem były onew pełni adekwatne do okoliczności w jakich powzięli oni wiedzę o włamaniach. Co więcej, zeznania te znajdują potwierdzenie w dokumentacji procesowej w postaci protokołu eksperymentu procesowego oraz protokołu oględzin miejsca.
Jak w pełni wiarygodne, Sąd ocenił również zeznania świadkaP. G., funkcjonariusza Policji, który dokonywał zatrzymania oskarżonegoi towarzyszących mu w dniu(...)roku osób, a który w zwięzłej relacji klarownie omówił okoliczności ujęciaZ. D.. W ocenie Sądu świadek zeznawał szczerze, relacjonując stan swojej faktycznej wiedzy o zdarzeniu. Jednocześnie jest on osobą obcą dla oskarżonego i nie miał żadnego racjonalnego motywu, aby zeznawać niezgodnie z prawdą. Zeznania świadka mają przy tym pełne potwierdzeniew dokumentacji procesowej związanej z zatrzymaniem oskarżonego, a nadto korelująz jego wyjaśnieniami. Okoliczności zatrzymaniaZ. D.znajdują dodatkowe potwierdzenie w wiarygodnych zeznaniach świadkaA. L., który dokonując obchodu terenu ROD w związku z informacjami o włamaniach, zorientował się, że w altanie nr 36 przebywają bezdomni i wezwał Policję. W spójnej i logicznej relacji świadek zrelacjonował okoliczności w jakich zorientował sięo obecności obcych osób na terenie jednej z działek, co następnie było powodem wezwania przezeń Policji.
Jako wiarygodne Sąd ocenił również zeznania świadkówM. T.,P. M.iT. R., zatrzymanych w dniu(...)roku razemzeZ. D., którzy w zwięzłych relacjach opisali okoliczności, w jakich znaleźli się razem z oskarżonym na działce należącej doD. K.iA. K., a przy tym potwierdzili okoliczności zatrzymaniaZ. D.. Świadkowie relacjonowali znane im okoliczności w sposób spójny i logicznie uporządkowany, toteż Sąd nie dopatrzył się przesłanek pozwalających powziąć podejrzenie jakoby świadek podawał nieprawdę, zważywszy że ich depozycje są ze sobą zgodne i mają potwierdzenie w pozostałych dowodach.
Sąd, ustalając stan faktyczny posłużył się również dowodami z dokumentóww postaci: protokołów zatrzymania osoby (k.2-2v, k.7-7v, k.12-12v, k.17-17v), protokołu eksperymentu procesowego (k.54-57), protokołu oględzin miejsca (k.58-60) oraz odpisu wyroku (k.138).
Dokumenty sporządzone zostały przez uprawnione do tego organy,w przewidzianej przepisami formie. Dokumenty nie noszą śladów przerobienia, a żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności. Są one, zdaniem Sądu, w całości wiarygodne.
Sąd podzielił wnioski wynikające z opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej oskarżonegoZ. D.(k.279-281). Biegli rozpoznali u oskarżonego uzależnienie od alkoholu, opiniując przy tym, że miał on zachowaną poczytalność zarówno w czasie czynu, jak w trakcie badania.
Wyżej wymieniona opinia została sporządzona zgodnie z przepisami, przez uprawnionych do tego biegłych lekarzy psychiatrów. Sąd ocenił ją jako wyczerpującąi zgodną z wymogami wiedzy, a zatem stanowiącą pełnowartościowy dowód w sprawie.
Uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy i opierając się na przeprowadzonych wyżej rozważaniach stwierdzić należy, iż obdarzone przez Sąd wiarą dowody wiążą się w logiczną całość i stanowią wystarczającą podstawę do uznania, iż oskarżonyZ. D.popełnił zarzucone mu aktem oskarżenia i przypisanew wyroku czyny. Swoim zachowaniem wyczerpał on zarówno przedmiotowe jaki podmiotowe znamiona przypisanych mu przestępstw.
Obydwa zarzucone i przypisaneZ. D.czyny wypełniają znamiona określone wart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., przy czym zostały one popełnione w warunkach określonych wart. 91 § 1 k.k.
Powołany przepisart. 279 § 1 k.k.typizuje przestępstwo kradzieży z włamaniem, do którego popełnienia niezbędne jest przypisanie, od strony podmiotowej, umyślnościz zamiarem kierunkowym zaboru w celu przywłaszczenia, oraz od strony przedmiotowej zaboru cudzej rzeczy po uprzednim pokonaniu przeszkody zabezpieczającej mienie. Zaborem będzie wyjęcie rzeczy spod władztwa osoby uprawnionej i objęcie jej własnym władaniem. Jest to działanie bezprawne, które godzi w prawa innej osoby – właściciela, posiadacza, dzierżyciela. Jednocześnie z uwagi na wymaganą dla zaistnienia tego przestępstwa umyślność, połączoną z zamiarem kierunkowym, sprawca kradzieżyz włamaniem powinien działać w celu przywłaszczenia zabranej rzeczy, co oznacza, że chce z zabraną rzeczą postąpić jak z własną. Wskazać nadto należy, że czyn określonywart. 279 § 1 k.k., w przeciwieństwie do zwykłej kradzieży ujętej wart. 278 § 1 k.k.nie należy do tzw. przestępstw przepołowionych, toteż dla jego zaistnienia nie jest istotne jakiej wartości mienie skradziono po uprzednim przełamaniu zabezpieczeń. Jednocześnie z uwagi na swój charakter, przestępstwo kradzieży z włamaniem niejednokrotnie wiąże się również z uszkodzeniem mienia. Przełamanie zabezpieczeń chroniących mienie przed kradzieżą, może bowiem wiązać się z ich zniszczeniem, np.w sytuacji, gdy sprawca, tak jak w sprawie niniejszej wybija szybę, aby dostać się do miejsca, w którym znajduje się pozostające w jego zainteresowaniu mienie. Jednakżew przypadku takim, czyn zniszczenia mienia (stypizowany wart. 288 § 1 k.k.) zawiera się niejako w znamionach przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.i jest tzw. czynem współukaranym uprzednim. Straty materialne spowodowane przez sprawcę samym przełamywaniem zabezpieczeń stanowią zaś, część szkody spowodowanej tymże przestępstwem.
Zgodnie zaś, zart. 64 § 1 k.k.jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
Odnosząc powyższe do realiów sprawy niniejszej, Sąd doszedł do przekonania, że oskarżonyZ. D.swoimi zachowaniami podjętymi w nieustalonym okresie, nie wcześniej niż w(...)roku i nie później niż(...)roku oraz nie wcześniej niż(...)roku i nie później niż(...)roku, każdorazowo wyczerpał znamiona kradzieży z włamaniem określonej wart. 279 § 1 k.k.
Oskarżony działając w nieustalonej dacie pomiędzy(...)roku,a(...)roku, po uprzednim wypchnięciu okna, w należącej doA. K.iD. K., altany działkowej posadowionej nadziałce numer (...)na terenie RodzinnegoO.Działkowego(...), przyul. (...)wW., wyjął bowiem spod władztwa w/w pokrzywdzonych mienie ruchome w postaci koca.
Z kolei, w dacie nieustalonej, pomiędzy(...)roku, a(...)roku na terenie tego samego RodzinnegoO.Działkowego, po uprzednim wybiciu szyby w oknie balkonowym, należącej doL. B., altany posadowionej nadziałce nr (...), oskarżonyD.wyjął spod władztwa w/w pokrzywdzonej, mienie w postaci artykułów spożywczych i odzieży, zaś spod władztwa pokrzywdzonegoJ. K. (2)mienie w postaci bluzy i pięciu koszulek.
W każdym z opisanych przypadków, kradzione przez oskarżonego mienie, znajdowało się w zamkniętych altanach działkowych, gdzie pozostawione zostało przez właścicieli oraz były zabezpieczone przed kradzieżą poprzez umieszczenie ichw zamkniętej przestrzeni, do której dostęp dla osób postronnych był zasadniczo uniemożliwiony. Oskarżony dostał się zaś do przedmiotowych altan poprzez wypchnięcie okna, tudzież wybicie szyby w oknie, które odgradzały zgromadzone tam mienie, tym samym dokonując przełamania zabezpieczeń w rozumieniuart. 279 § 1 k.k.Dokonując kradzieży tak artykułów spożywczych, jak i odzieży znajdującej sięw okradzionych altanach, oskarżony zrobił to bezprawnie, wbrew woli uprawnionych,a ze skradzionymi artykułami postąpił każdorazowo, jak z rzeczami własnymi – obejmując nad nimi władanie, a następnie oddalając się z miejsca zdarzenia z zamiarem wykorzystania skradzionych rzeczy na własne potrzeby. Jednocześnie zaś, sposób przełamywania zabezpieczeń (wybicie szyby, wypchnięcie okna) przez oskarżonegoZ. D., w obu przypadkach w sposób oczywisty wiązał się z ich zniszczeniem, toteż na wysokość szkody poniesionej przez pokrzywdzonych składały się również wartości uszkodzeń dokonanych w wyniku włamań.
W dalszej kolejności zauważyć wypada, iż obydwu przypisanych mu czynów oskarżony dopuścił się umyślnie, działając z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, obliczonym na zawładnięcie zabraną rzeczą. Wynika to jasno z istoty czynówi okoliczności ich popełnienia. Ponadto jasnym jest, żeZ. D., jako osoba dorosła i w pełni poczytalna (co potwierdza stosowna opinia) doskonale zdawał sobie sprawę, iż dokonując zaboru cudzej własności i to po uprzednim przełamaniu zabezpieczeń w cudzych altanach działkowych, dopuszcza się przestępstwa, zważywszy że wcześniej odpowiadał już za przestępstwa przeciwko mieniu.
Oskarżony dopuścił się wyżej wymienionych zachować w warunkach recydywy określonej wart. 64 § 1 k.k.Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi z dnia 18 maja 2012 roku, sygn. III K 156/12, za przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.na karę 9 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w dniach od 5 marca 2013 roku do 5 grudnia 2013 roku. Przestępstwo kradzieży ujęte wart. 278 § 1 k.k.jest zaś umyślnym występkiem przeciwko mieniu, podobnie jak popełnione przez oskarżonego w sprawie niniejszej czyny zart. 279 § 1 k.k.Są to zatem przestępstwa podobne w rozumieniu 115§ 3 k.k.Oskarżony dopuścił się zatem przypisanych mu kradzieży z włamaniem, przed upływem 5 lat od odbycia kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, za umyślne przestępstwo podobne.
W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że wina oskarżonegoZ. D.nie budzi wątpliwości, a postawione mu przez Prokuratora zarzuty są co słuszne.
Niemniej jednak analizując całokształt okoliczności niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony popełnił przypisane mu czyny zart. 279 § 1 k.k.w zw.zart. 64 § 1 k.k.w warunkach ciągu przestępstw określonego wart. 91 § 1 k.k., który stanowi, że jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu,z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
Oskarżony w okresie maksymalnie około sześciu miesięcy dopuścił się dwóch czynów realizujących znamiona tych samych przepisów (art. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.). Działał zatem w krótkich odstępach czasu. Co więcej, obydwu kradzieży z włamaniem dokonał on z wykorzystaniem takiej samej sposobności. W obu przypadkach bowiem, dokonał on włamania do altan działkowych na terenie tego samego RodzinnegoO.Działkowego, pod nieobecność ich właścicieli,a zarazem każdorazowo dostał się do wnętrza altany przez okno. Do tego za cel kradzieży obierał przedmioty codziennego użytku takie jak odzież, czy artykuły spożywcze, które po dokonaniu kradzieży wykorzystywał na własny użytek.O.kradzieży oskarżonyZ. D.dokonał bowiem, w celu zapewnienia sobie środków bieżącego utrzymania, jako osoba bezdomna.
Reasumując powyższe, przypisując oskarżonemuZ. D.popełnienie w sprawie niniejszej dwóch przestępstw zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart.64 § 1 k.k.Sąd zobowiązany był zatem zastosować dyspozycjęart. 91 § 1 k.k.i wymierzyć mu za nie jedną karę na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.
Wymierzając oskarżonemu karę, Sąd kierował się kryteriami wymienionymi wart. 53 § 1 i 2 k.k.Wskazać należy, że czyny zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.przypisane oskarżonemu, w pkt I wyroku, cechuje stosunkowo znaczny stopień społecznej szkodliwości.Z. D., swoimi działaniami godził tutaj w jednoz podstawowych dóbr prawnych jakim jest mienie. Co więcej, dopuścił się on dwóch przestępstw kradzieży z włamaniem w krótkim okresie czasu. Niemniej za okoliczność łagodzącą należy uznać fakt, iż kradł on rzeczy o stosunkowo niewielkiej wartości, których de facto potrzebował do codziennej egzystencji. Motywacją oskarżonego nie była zatem chęć zysku, ale zapewnienie sobie jakichkolwiek środków do codziennej egzystencji. Z kolei z uwagi na niską wartość kradzionego mienia, stopień naruszenia dobra prawnie chronionego nie był nazbyt duży.
Z kolei, za okoliczność obciążającą oskarżonego należy poczytać uprzednią karalność (k.371-373), a w szczególności wspomniane wyżej działanie w warunkach recydywę. Okolicznością łagodząca będzie natomiast fakt, iż oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wskazał podczas eksperymentu procesowego miejsca, w których dokonał włamania, co niewątpliwie przyczyniło się do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Co więcej przed Sądem jednoznacznie wyraził skruchę, przeprosił pokrzywdzonych i wyraził chęć naprawienia szkody, a także zadeklarował chęć dobrowolnego poddania się karze.
Biorąc powyższe pod uwagę, a w szczególności stopień społecznej szkodliwości poszczególnych czynów popełnionych przez oskarżonego, stopień jego winy, oraz wspomniane wcześniej okoliczności obciążające i łagodzące, Sąd uznał, że karą adekwatną za popełnione przez oskarżonego, w warunkach ciągu określonego wart. 91 § 1 k.k., przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.będzie kara 2 lat pozbawienia wolności.
Wymierzona oskarżonemuZ. D.kara pozwoli na osiągniecie celów zapobiegawczych i wychowawczych w stosunku do jego osoby, jak i celóww zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Za orzeczeniem karyw wymiarze bliższym dolnej granicy ustawowego zagrożenia przemawiały opisane powyżej okoliczności łagodzące, w tym w szczególności motywacja stojąca za dokonaniem kradzieży, a także jego postawa po ich popełnieniu w tym przyznanie się do winy i okazana skrucha. Sąd poprzez bezpośredni kontakt z oskarżanym mógł zaobserwować, że jest on osobą cichą i spokojną, a dokonywanie kradzieży z włamaniem było dla niego spodobam na zdobycie podstawowych środków do codziennej egzystencji. Niewątpliwie zachowanie takie nie może zyskać akceptacji i jest ono naganne, ale okoliczności te winny być przez Sąd brane pod uwagę przy wymiarze kary. To, że dokonane prze zaskarżonego czyny miały taki właśnie charakter sposobu na jakiekolwiek egzystowanie wskazuje fakt, że oskarżony po dokonaniu przestępstw nie oddalił się z miejsca zdarzenia, ale nadal przebywał na terenie ogródków działkowych zajmując jedną z altan. Zachowanie oskarżonego nie było więc wyrachowanym jedynie włamywaniem się po zabór cudzego mienia, a następnie oddaleniem się z miejsca zdarzenia, ale właśnie chęcią uzyskania środków na zwyczajne przeżycie kolejnych dni. Charakter popełnionych czynów w połączeniu z wcześniejszą karalnością, oraz działaniew warunkach recydywy determinowały konieczność orzeczenia kary bez warunkowego zawieszenia i to w wymiarze większym niż dolna granica ustawowego zagrożenia. Oskarżony bowiem musi sobie uświadomić konieczność poszanowania cudzej własności i brak akceptacji pasożytniczego trybu życia wiążącego się z naruszeniem norm prawa karnego. Wymierzona oskarżonemu kara winna mu uświadomić nieopłacalność popełniania tego typu przestępstw.
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.Sąd zobowiązał oskarżonegoZ. D.do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonejL. B.kwoty 1160 złotych, na rzecz pokrzywdzonegoJ. K. (2)kwoty 230 złotych, zaś na rzeczA.iD. K.kwoty 110 złotych, o co wnosili pokrzywdzeni. W tym miejscu jedynie na marginesie zaznaczyć należy, że wniosek prokuratora w tym przedmiocie należy uznać za spóźniony. Prokurator bowiem wniósł o naprawienie szkody dopiero w głosach końcowych, co jest wbrew treściart. 49 a kpk.
Orzekając obowiązek naprawienia szkody, Sąd miał na względzie fakt, iż oskarżony dokonując kradzieży z włamaniem, wyrządził w/w osobom wymierną szkodę majątkową, wyrażającą się w wartości skradzionego mienia oraz w kosztach naprawy spowodowanych włamaniami uszkodzeń. Zasadnym jest zatem zobowiązanie go do jej naprawienia, zważywszy że w myślart. 46 § 1 k.k., Sąd zobowiązany był orzec przedmiotowy obowiązek z uwagi na stosowny wniosek pokrzywdzonych (k.395). Ustalając wysokość szkody Sąd miał zarazem na względzie wiarygodne zeznania pokrzywdzonych w tym zakresie, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Wprawdzie pokrzywdzonaL. B.w swoich zeznaniach wskazała również na zniszczenie tarasu, jednakże w ocenie Sądu brak jest podstaw do przypisania tego zniszczenia oskarżonemu w sytuacji, kiedy jest to element zewnętrzny altany i mógł zostać uszkodzony przez jakąkolwiek osobę postronną, tym bardziej, że z zeznań świadkaA. L.wynika, iż na terenie ogródków pojawiają się obce osoby. Ponadto wszyscy pokrzywdzeni podtrzymali swoje zeznania w zakresie wysokości szkody, wnosząc o orzeczenie na ich rzeczy obowiązku jej naprawienia w wysokości wynikającej z zarzutów.
Reasumując, Sąd stoi na stanowisku, że wymierzonaZ. D.kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, za tow wymiarze bliskim dolnej granicy ustawowego zagrożenia, połączona z obowiązkiem naprawienia szkody w całości, będzie wystarczająca dla osiągnięcia, w stosunku do oskarżonego zamierzonych celów kary. Spełni ona również swoje cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie w dniach od(...)do(...)roku oraz w okresie od
(...)roku do(...)roku przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.
O kosztach sądowych Sąd orzekł w oparciu o przepisart. 624 § 1 k.p.k., który stanowi, że Sąd może zwolnić oskarżonego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów. Wobec sytuacji majątkowej oskarżonego, który przez ostatnie miesiące przebywał w areszcie śledczym, a przed osadzeniem utrzymywał się jedynie z prac dorywczych osiągając z tego tytułu niewielki dochód, a nadto aktualnie maw perspektywie konieczność odbycia kary orzeczonej w sprawie niniejszej oraz realizację obowiązku naprawienia szkody, zasadnym było zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.