Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1952/15
Data wyroku: 2016-03-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Sznura
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art 222$ 1kc

Sygn. akt:I C 1952/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 marca 2016 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku w I Wydziale Cywilnymw składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Sznura
po rozpoznaniu na rozprawie protokołowanej przez sekr. sąd.N. K.w dniu 16 marca 2016 r.
sprawy z powództwaN.J.M.
przeciwkoM. W. (1),A. W. (1),M. W. (2),A. W. (2),A. W. (3)orazA. W. (4)
o eksmisję

I
nakazuje pozwanymM. W. (1),A. W. (1),M. W. (2),A. W. (2),A. W. (3)orazA. W. (4)opuszczenie i opróżnienielokalu mieszkalnego nr (...)położonego wG.przyul. (...);

II
ustala, iż pozwanymM. W. (1),A. W. (1),M. W. (2),A. W. (2),A. W. (3)orazA. W. (4)nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego z zasobówGminy M.G.;

III
zasądza od pozwanychM. W. (1),A. W. (1),M. W. (2),A. W. (2),A. W. (3)orazA. W. (4)na rzecz powodaN.J.M.kwotę 853 zł (ośmiuset pięćdziesięciu trzech złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE
PowódN.J. M.pozwem wniesionym przeciwkoM. W. (1),A. W. (1),M. W. (2),A. W. (2),A. W. (3)orazA. W. (4)domagał się nakazania pozwanym opuszczenia i opróżnienialokalu mieszkalnego nr (...)położonego wG.przyul. (...)wG.i wydanie tego lokaluN.J.M.oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu wskazano, że powód jest właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...), położonego w budynku przyul. (...)wG.. W dniu 01 lutego 2014 r. zawarł on z pozwanymiM.iA. W. (1)umowę najmu tego lokalu. Zgodnie z umową w lokalu zamieszkiwać mieli również pozostali pozwani. Umowa została zawarta na czas określony – do dnia 31 stycznia 2015 r. Powód już 31 grudnia 2014 r. poinformował pozwanych o braku chęci przedłużania umowy, a następnie 12 lutego 2015 r. wezwał ich do opuszczenia lokalu, jednak – pomimo wielokrotnych monitów emailowych i telefonicznych – bezskutecznie.
Interwencję uboczną po stronie powoda wniosłaGmina M.G.wnosząc o – w przypadku orzeczenia eksmisji – ustalenie, że pozwanym nie przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu zastępczego.
W odpowiedzi na pozew pozwani wnieśli o oddalenie pozwu o eksmisje oraz zasądzenie od powoda na ich rzecz kosztów procesu.
Pozwani wskazali, iż właścicielem spornego lokalu nie jestN.J. M., leczN.J. M.. W związku z powyższymA. T., który na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przezN.J.M.miał być administratorem i zarządcą tego lokalu i który w imieniu powoda udzielił pełnomocnictwa występującemu w sprawie radcy prawnemu, w istocie nie miał ku temu uprawnień. Ponadto załączone do pozwu pełnomocnictwo jest sfałszowane, gdyż zawiera numer księgi wieczystej, której w dacie wystawienia pełnomocnictwa mocodawca nie mógł znać. Zdaniem pozwanych rzeczywisty właściciel przedmiotowego lokalu,N.J. M., nie żyje.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...), położonego w budynku przyul. (...)wG.jestN.J. M..

        Dowody :

    treśćksięgi wieczystej nr (...), k. 8-10; akt notarialny z(...).(...), k. 99-104; akt notarialny z(...)(...)k . 117-118; zeznania świadkaA. T., k. 97; zeznania powoda, k. 154.

W dniu 01 lutego 2014 r. powódN.J. M., w imieniu którego działałA. T., zawarł z pozwanymiM.iA. W. (1)umowę najmulokalu nr (...)położonego przyul. (...)wG.. Zgodnie z umową w lokalu zamieszkiwać mieli również pozostali pozwani –M. W. (2),A. W. (2),A. W. (3)iA. W. (4). Umowa została zawarta na czas określony – do dnia 31 stycznia 2015 r.

Dowody
           :

umowa najmu, k. 11;  zeznania świadkaA. T., k. 97; zeznania pozwanegoM. W. (1), k. 97; zeznania powoda, k. 154.
W przedmiotowym lokalu pozwani zamieszkują do chwili obecnej.

Okoliczność bezsporna

.
Pismem z 31 grudnia 2014 r. powód poinformował pozwanych o braku chęci przedłużania umowy po dniu 31 stycznia 2015 r. Pismem z 12 lutego 2015 r. powód wezwał pozwanych do opuszczenia lokalu wyznaczając im termin przekazania lokalu na dzień 20 lutego 2015 r.

Dowody :

pismo z 31 grudnia 2014 r., k. 12; pismo z 12 lutego 2015 r., k. 12v .
Pozwani nie posiadają statusu osoby bezrobotnej, ani poszukującej pracy w PUP wG., nie figurują w bazie danych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie wG.jako osoby pobierające świadczenia rodzinne, alimentacyjne i pomoc mieszkaniową.

Dowody :

pismo PUP wG., k. 54; pismo(...)wG., k. 56.
Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, stanowiący Sąd ustalił na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, których autentyczność i prawdziwość nie była kwestionowana przez strony toku postępowania, jak również ich prawdziwość i rzetelność nie budziła wątpliwości Sądu. Z powyższych względów Sądu uznał zgromadzone w sprawie dowody dokumentarne w całości za wiarygodne i uwzględnił je, dokonując rekonstrukcji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych.
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się także na zeznaniach powodaN.J.M., jak również świadkaA. T.którym to zeznaniom, dał wiarę, albowiem wzajemnie ze sobą korespondowały, zaś strony nie podnosiły żadnych zastrzeżeń w tym zakresie. Częściowo, w zakresie w jakim korespondowały z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie, Sąd wziął pod uwagę również zeznania pozwanegoM. W. (1).

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu powództwo zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę prawną żądania pozwu stanowił przepisart. 222 §1 k.c., zgodnie z którym właściciel rzeczy może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Według wskazaniaart. 222 §1in finek.c.pozwany w procesie windykacyjnym może w pierwszym rzędzie bronić się zarzutem, że „przysługuje mu skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą".
W przedmiotowej sprawie Sąd ustalił, iż powódN.J. M.jest właścicielemlokalu mieszkalnego numer (...)położonego wG.przyul. (...). Strona pozwana kwestionowała tę okoliczność wskazując, że faktycznym właścicielem jest inna osoba –N.J. M.(czy też jego spadkobiercy, bowiem – zdaniem strony pozwanej – miał on nie żyć). Zastrzeżenia strony pozwanej Sąd uznał jednak za bezpodstawne – wprawdzie w treściksięgi wieczystej (...), jak również w treści aktu notarialnego z(...)zawierającego umowę ustanowienia odrębnej własności i sprzedaży przedmiotowego lokalu, jako właściciel (nabywca) lokalu faktycznie figurujeN.J. M., jednakże wpis ten był skutkiem oczywistej omyłki pisarskiej (pominięcie litery „h” w imieniu powoda), która została sprostowana aktem notarialnym z(...)
Niewątpliwie strona pozwana ma rację twierdząc, iż treść księgi wieczystej korzysta z domniemania wiarygodności. Jednakże przewidziane w art. 3 u.k.w.h. domniemanie jawności materialnej ksiąg wieczystych, zwane także domniemaniem wiarygodności ksiąg wieczystych, ma charakter domniemania wzruszalnego. To oznacza, że wspomniane domniemanie może być obalone przez przeprowadzenie dowodu przeciwnego. Obalenie przewidzianego w art. 3 u.k.w.h. domniemania jest możliwe w każdym innym – poza procesem o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (art. 10 u.h.w.h.) – postępowaniu sądowym jako przesłanka rozstrzygnięcia (por. treść uchwały Sądu Najwyższego z 14 marca 1993 r., III CZP 14/93; postanowienie Sądu Najwyższego z 23 listopada 2000 r., III CKN 390/00; wyrok Sądu Najwyższego z 21 marca 2001 r., III CKN 325/00; postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lutego 2011 r., III CSK 146/10).
W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom strony pozwanej, powódN.J. M.niewątpliwie jest legitymowany czynnie do występowania w niniejszej sprawie, nie ulega także wątpliwości, że do podejmowania czynności związanych z administrowaniem spornego lokalu (w tym zawarcia umową najmu), jak i wszczęciem niniejszego postępowania był umocowany – na podstawie udzielonego przez powoda pełnomocnictwa –A. T..
W sprawie poza sporem pozostawała okoliczność, że pozwani nadal w przedmiotowym lokalu zamieszkują, poza sporem pozostawało także to, że zajmują go bez żadnego tytułu prawnego. Tym samym należało uznać, że pozwanym nie przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą.
Obowiązkiem Sądu w sprawach o eksmisję jest zbadanie z urzędu, czy względem pozwanych zachodzą przesłanki do orzeczenia o ich uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego – o czym stanowiart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz. U. nr 71, poz. 733 ze zm.; dalej jako u.o.l.).
Sąd nie stwierdził, by okoliczności niniejszej sprawy wskazywały na to, by taki lokal pozwanym przyznać. W świetleart. 5 k.c.żądanie eksmisji nie pozostaje w tej konkretnej sytuacji sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i jako takie nie może korzystać z ochrony prawnej. W myślart. 5 k.c.nie można bowiem czynić ze swojego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywania prawa i nie korzysta z ochrony. Wskazać należy, iż dla zastosowaniaart. 5 k.c.konieczna jest ocena całokształtu szczególnych okoliczności danego wypadku w ścisłym powiązaniu nadużycia prawa z konkretnym stanem faktycznym. Istotą prawa cywilnego jest bowiem strzeżenie praw podmiotowych, a zatem wszelkie rozstrzygnięcia prowadzące do redukcji bądź unicestwienia tych praw wymagają z jednej strony ostrożności, a z drugiej bardzo wnikliwego rozważenia wszystkich aspektów rozpoznawanego wypadku. W doktrynie i orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym zastosowanieart. 5 k.c.nie może w rezultacie doprowadzić do utraty bądź nabycia prawa podmiotowego (tak wyrok Sądu Najwyższego z 0 7 grudnia 1965 r., III CR 278/05). Szczególnie ostrożnego podejścia wymaga stosowanieart. 5 k.c.w sprawach dotyczących własności. Ochrona własności jest bowiem zasada konstytucyjną, gdyż Rzeczpospolita Polska – demokratyczne państwo prawne – chroni własność, stosownie doart. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 listopada 1993 r. sygn. II CRN 127/ 94,art. 3290 k.p.c.sprawach o wydanie nieruchomości w zasadzie wyłącza stosowanieart. 5 k.c., skoro w szczególnie uzasadnionych wypadkach – a więc przede wszystkim, gdy wchodzi w grę uszanowanie zasad współżycia społecznego – pozwala Sądowi odroczyć spełnienie przez pozwanego świadczenia objętego żądaniem właściciela. W realiach niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że zasady współżycia społecznego nie stoją na przeszkodzie uwzględnienia żądania pozwu, zaś ewentualne oddalenie powództwa na podstawieart. 5 k.c.w istocie prowadzić by mogło do pobawienia właściciela atrybutów przysługującego mu prawa. Sąd nie znalazł powodów, dla których należało ocenić żądanie pozwu jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Dla rozstrzygnięcia tego aspektu w szczególności istotnym był sposób w jaki pozwani z lokalu korzystali – zaprzestanie regulowania należności związanych z umową najmu praktycznie od razu po wprowadzeniu się do lokalu, brak opuszczenia i opróżnienia lokalu po zakończeniu umowy pomimo wezwań, a nawet pomimo wytoczenia powództwa.
Należy przy tym podkreślić, że stosownie do treści art. 14 ust. 7 cytowanej ustawy, Sąd nie był związany postanowieniami ust. 4 przywołanego przepisu, który nie zezwala na orzeczenie o braku uprawnień do lokalu socjalnego dla wymienionych w nim kategorii osób, albowiem stosunek najmu nie był nawiązany, ani ze spółdzielnią mieszkaniową, ani z towarzystwem budownictwa społecznego, a lokal nie wchodzi w skład publicznego zasobu mieszkaniowego.
Z uwagi na powyższe, Sąd w punkcie I wyroku nakazał pozwanym opuszczenie i opróżnienielokalu mieszkalnego nr (...), położonego wG.przyul. (...), ustalając w punkcie II wyroku, iż pozwanym nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego z zasobówGminy M.G..
O kosztach procesu orzeczono w punkcie III wyroku na podstawie przepisuart. 98 §1 k.p.c.zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Pozwani przegrali sprawę w całości, a zatem zobowiązani była do zwrotu powodowi poniesionych kosztów procesu. Przy ustaleniu kosztów Sąd związany był spisem kosztów przedłożonym przez stronę powodową (który nie zawierał m. in. opłaty sądowej od pozwu i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). Zawarte w spisie koszty Sąd uznał za zasadne w zakresie kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów stawiennictwa powoda (przelot, koszt parkingu i noclegu). Sąd nie uwzględnił natomiast kosztów udziału w rozprawie tłumacza przysięgłego ponieważ strona nie wykazała, by je faktycznie poniosła – nie przedłożono żadnego rachunku, co więcej, wszystko wskazuje na to, że koszty te jeszcze poniesione nie zostały, a wynagrodzenie ma być tłumaczowi wypłacone dopiero w przyszłości.
Zarządzenia:

1
(...)

2

(...)M. W. (1)
(...)