Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
IX Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: IX GC 845/14
Data wyroku: 2016-05-17 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: SSR Grzegorz Babiński
Słowa kluczowe: Najem
Podstawa prawna: art. 361 k.c., 509 k.c., 659 k.c., 822 k.c.
Teza: W sytuacji uniewinnienia rozstrzygnięcie sądu karnego nie jest wiążące w niniejszym postępowaniu.

Sygn. akt: IX GC 845/14

UZASADNIENIE
Powód(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwP.wniósł o zasądzenie odTowarzystwa (...)wW.kwoty 4.365,27 zł tytułem odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, które nabył od poszkodowanego. Szkoda stanowiła koszt wynajmu pojazdu zastępczego na czas naprawy uszkodzonego pojazdu.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Zakwestionował żądanie co do zasady.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
A. P.– właściciel pojazduF. (...)onr rej. (...)zawarł zTowarzystwem (...) Spółką AkcyjnąwW.umowę ubezpieczenia auto casco. PojazdS. (...)onr rej. (...)był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej wTowarzystwie (...)wW.(niesporne).
W dniu 1 maja 2013 r. kierujący pojazdemF.–A. P.jechał z miejscowościS.do swojego domku letniskowego wZ.. Za nim w tym samym kierunku jechałaE. B.kierująca pojazdS.. Bezpośrednio do domku letniskowego prowadziła droga gruntowa. W chwili wykonywania manewru skrętu w lewo w drogę gruntową kierująca pojazdemS.uderzyła w lewy bok pojazduF.. Po kolizjiE. B.złożyła oświadczenia, w którym wskazała, że jest odpowiedzialna za powstałe zdarzenie. Następnie złożyła kolejne oświadczenie, w którym wskazała, że to nie ona przyczyniła się do przedmiotowego zdarzenia (niesporne, oświadczenie – k.24, oświadczenie (2) – akta szkodowe).
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r. wydanym przez Sąd Rejonowy w Kartuzach II Wydział KarnyA. P.został uniewinniony od zarzutu, że to on spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez wykonanie manewru skrętu w lewo w drogę gruntową i zajechanie drogi wyprzedzającemu go pojazdowiS.(wyrok, k.172 akt II W/237/15).
Szkoda w pojeździeF.została zgłoszona pozwanemu ubezpieczycielowi w dniu 2 maja 2013 r. Uszkodzony pojazd został wstawiony do warsztatu naprawczego w dniu 6 maja 2013 r.. W dniu 7 maja 2013 r. zostały przeprowadzone oględziny pojazdu przez(...)(zgłoszenie szkody – akta szkodowe, arkusz naprawy – k.38).
W dniu 4 czerwca 2013 r.A. P.złożył pismo do pozwanego, w którym wskazał że rezygnuje ze szkody i wniósł o przesłanie dokumentacji do(...)celem likwidacji szkody z auto casco (pismo – akta szkodowe).
Naprawa pojazdu została ukończona w dniu 13 czerwca 2013 r., tego dnia też wydano pojazd (tzw. arkusz naprawy pojazdu – k. 89).
W dniu 7 maja 2013 r. pomiędzy poszkodowanym a powodem została zawarta umowa najmu pojazdu zastępczego, w oparciu o którą otrzymał on do użytkowania pojazdF. (...)(umowa najmu – k. 29-31, pełnomocnictwo – k. 32, cennik – k. 33).
Wierzytelność z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego wobec ubezpieczyciela poszkodowany przelał na powoda w drodze umowy cesji (umowa cesji – k. 34, oświadczenie dla ubezpieczyciela – k. 35).
Najem trwał od 7 do 28 maja 2013 r. i z tego tytułu powód wystawił fakturę VAT na kwotę 4.365,27 zł (control card – k. 36, faktura vat – k. 39).
Pismem z dnia 10 czerwca 2013 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 4.365,27 zł (wezwanie – k. 40-43).
Powołany wyżej stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o wskazane dokumenty, które nie budziły wątpliwości co do wiarygodności.
W niniejszej sprawie na okoliczność przebiegu zdarzenia z dnia 1 maja 2013 r. w miejscowościZ., złożenia oświadczenia w przedmiocie wskazanej kolizji dopuszczono dowód z zeznań świadkówE. B./178-178v/ iA. P./207-208/. Osoby te były bezpośrednimi uczestnikami kluczowych dla sprawy zdarzeń. ŚwiadekE. B.zeznając potwierdziła jedynie, że najpierw złożyła oświadczenia, w którym uznała swoją winę za przedmiotowe zdarzenia, a następnie, że złożyła oświadczenie, w którym wskazała, że nie to nie ona spowodowała kolizję. Z kolei świadekA. P.opisał szczegółowo przebieg zdarzenia. Zeznał, że przed wykonaniem manewru skrętu w lewo włączył kierunkowskaz. W ocenie Sądu z powyższych zeznań nie da się wywieść bezsprzecznie, kto ponosi odpowiedzialność za powstałą kolizję. Z jednej strony kierujący pojazdemF.stwierdza, że wykonał prawidłowo manewr skrętu, z drugiej kierująca pojazdemS.zaprzecza jakoby to ona była odpowiedzialna za zdarzenie.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu w całości.
Roszczenie powoda ma swoją podstawę w normieart. 822 § 1 k.c.w zw. zart. 509 § 2 k.c.Powód nabył wierzytelność ze wszystkimi prawami od poszkodowanego. Zgodnie z powołanym przepisem przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Roszczenie powoda znajduje nadto podstawę w normie określonej wart. 34 ust. 1 Ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. z 2003 r. Nr. 124 poz. 1152 ze zm.).
Spór dotyczył zasady roszczenia. Pozwany zakwestionował, że kierująca pojazdemS.ponosi odpowiedzialność za kolizję. W ocenie Sądu zeznania świadków nie dały podstawy do ustalenia jak wyglądał przebieg zdarzenia. Nie można zatem przypisać odpowiedzialności podmiotowi ubezpieczonemu w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. W tej sytuacji, aby ustalić, jak wyglądał przebieg zdarzenia należałoby ocenić moment rozpoczęcia manewru zarówno przez kierującego pojazdemF.oraz kierującą pojazdemS.. Zasadnym jest bowiem ustalenie, kiedy kierujący pojazdemF.rozpoczął manewr skrętu w lewo, na jakim etapie manewru znajdował się wówczas pojazdS.. Chodzi tu także o ocenę, czyS.znajdował się na lewym pasie, kiedyF.rozpoczął swój manewr skrętu.
Postępowanie w sprawie karnej przed Sądem Rejonowym w Kartuzach II Wydziałem Karnym (sygn. akt II W 237/15) zakończyło się uniewinnieniemA. P.. Powyższe nie oznacza jednak, że odpowiedzialność za przedmiotowe zdarzenie ponosi kierująca pojazdemS.. Ta kwestia nie została rozstrzygnięta w postępowaniu karnym. Gdyby nawet jednak została rozstrzygnięta to tutejszy Sąd byłby związany tym rozstrzygnięciem tylko w przypadku wyroku skazującego (art. 11 kpc). W sytuacji uniewinnienia rozstrzygnięcie sądu karnego nie jest wiążące w niniejszym postępowaniu. Dodatkowo wskazać należy, iż opinie biegłych wydane w sprawie karnej mają jedynie charakter dokumentu i nie stanowią dowodu w niniejszej sprawie. Dołączenie akt sprawy o wykroczenie wiązało się z tym, iż informację o toczącym się postępowaniu sąd powziął z zeznań świadka.
Z tych wszystkich względów istotną kwestią było wykazanie i to przez stronę powodową, kto ponosi odpowiedzialność za zdarzenie. Dla powoda był to fakt prawotwórczy (art. 6 k.c.). Dochodząc odszkodowania był on zobligowany w pierwszej kolejności wykazać odpowiedzialność ubezpieczonego u pozwanego kierowcy.
Tymczasem powód nie złożył choćby wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na tę okoliczność, a dowód ten niewątpliwie byłby przydatny dla oceny przebiegu zdarzenia, a przede wszystkim oceny czasowo przestrzennego manewrów.
Tylko po wykazaniu, że odpowiedzialność za kolizję ponosi kierująca pojazdemS.można dokonać oceny zasadności najmu pojazdu zastępczego w okresie naprawy pojazduF..
W tej sytuacji powództwo podlegało oddaleniu wobec nie wykazania zasady roszczenia.
O kosztach sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.Pozwany wygrał w całości sprawę i na należne mu od powoda koszty złożyły się kwota 60 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego według stawki minimalnej na podstawie§ 6 pkt 3w zw. z§ 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. 2002 Nr 163 poz. 1349 ze zm.).

ZARZĄDZENIE
-(...).