Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 624/15
Data wyroku: 2016-01-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Nadia Kołacińska-Sumińska
Słowa kluczowe: Grzywna
Podstawa prawna: art. 288 § 1 kk

Sygn. akt II K 624/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 stycznia 2016 roku
Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SR Nadia Kołacińska- Sumińska

Protokolant: sek. sąd. Marta Owczarek
w obecności Prokuratora Marcina Polaka
po rozpoznaniu dnia 19 stycznia 2016 roku
na rozprawie sprawy
S. D.
s.T.iW.zd.K.
ur. (...)
wT. (...)
oskarżonego o to, że:
w dniu 05 maja 2015 roku w miejscowościS.(...), gm.W., pow.(...), woj.(...)dokonał zniszczenia mienia w postaci drzwi mieszczących się w budynku mieszkalnym , w ten sposób, że wyrwał z nich zamek o wartości strat 700 złotych na szkodęA. S.

tj. o czyn zart. 288 § 1 kk
orzeka:

1
oskarżonegoS. D.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 288 § 1 kkw zw. zart. 58 § 3 kkw zw. zart. 4 § 1 kkwymierza mu karę 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

2
na podstawieart. 46 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kkorzeka wobec oskarżonegoS. D.środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczA. S.kwoty 700 (siedemset) złotych;

3
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu wydatków oraz kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty.

UZASADNIENIE
W dniu 5 maja 2015r.S. D.przyszedł do miejsca zamieszkania swoich dzieci, celem spotkania się z nimi. Dzieci oskarżonego mieszkają z matkąA. D.w m.S..S. D.iA. D.są po rozwodzie.
Oskarżony chciał wejść do pokoju swojej 16-letniej córkiD., ta jednak zamknęła się w pokoju na klucz, nie chciała widzieć się z ojcem. Oskarżony powiedział do córki, że ma wyjść z pokoju, bo inaczej on wyważy drzwi.D. D. (2)odparła, że wszystko w porządku, że nic jej się nie dzieje.S. D.odparł, że nie wierzy córce, kopnął w drzwi, wskutek czego doszło do wyrwania zamka wraz z klamką.
(dowód: zeznaniaA. D.k. 3-4 zbioru C, k. 14 zeznaniaD. D. (2)k. 55 zbioru C, k. 14, dokumentacja fotograficzna k. 6-8 zbioru A, wyrok k. 24 zbioru A)
W dniu 28 marca 2012r. Sąd Rejonowy wP. (...)postanowieniem w sprawie I Ns 104/12, dokonał podziału majątku wspólnegoS. D.iA. D.w ten sposób, że nieruchomość położoną wS.przyznał na własnośćA. D..
(dowód: postanowienie k. 23 zbioru A)
Wartość uszkodzonych przez oskarżonego drzwi wynosiła 700 zł. Pokrzywdzona musiała wstawić nowe drzwi.
(dowód: zeznaniaA. D.k. 14, faktury k. 25-27)
S. D.ma 47 lat, nie był karany.
(dowód: oświadczenie oskarżonego k. 34 zbioru A, karta karna k. 20 zbioru A)
S. D.nie złożył wyjaśnień, nie ustosunkował się do zarzutu.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 35 zbioru A)
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Oskarżony nie zechciał odnieść się do postawionego mu zarzutu.
W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie może być wątpliwości, żeS. D.zniszczył drzwi należące doA. D.(znajdowały się w domu stanowiącym jej własność). W świetle zeznańA. D.iD. D. (2)jasne jest, że oskarżony działał umyślnie – córka nie chciała otworzyć drzwi do swojego pokoju, gdyż nie chciała widzieć się z ojcem, więc oskarżony postanowił „otworzyć” drzwi własnym sposobem, kopiąc w nie. Jednocześnie nic nie usprawiedliwiało takiego zachowania oskarżonego – dziecko (16-letnia dziewczyna) nie było zagrożone, co wyartykułowało ojcu, zwyczajnie nie chciało się z nim widzieć.
Jako prawdziwe i stanowiące podstawę ustaleń faktycznych zostały ocenione dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, w tym odpisy wyroku, postanowienia, karta karna, dokumentacja zdjęciowa.
Oskarżony swoim zachowaniem wypełnił dyspozycję przepisuart. 288 § 1 k.k.Kopiąc drzwi, spowodował ich zniszczenie (pokrzywdzona była zmuszona wstawić nowe drzwi) na kwotę 700 zł. Było to działanie umyślne, oskarżony co najmniej przewidywał, że tego typu działanie z jego strony, spowoduje określone uszkodzenia.
W sprawie nie ustalono żadnych okoliczności wyłączających winę, czy bezprawność.
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się dyrektywami zart. 53 k.k.
Na korzyść oskarżonego Sąd przyjął uprzednią niekaralność oraz relatywnie niewielką wartość szkody.
Na niekorzyść Sąd przyjął natomiast działanie w miejscu zamieszkania dzieci, a tym samym niepokojenie ich takim sposobem postępowania.
Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, Sąd wymierzył oskarżonemu, przy zastosowaniuart. 58 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.karę grzywny uznając, iż uwzględnia ona stopień społecznej szkodliwości czynu oraz spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Sąd nałożył na oskarżonego, na podstawieart. 46 § 1 k.k., obowiązek naprawienia szkody.
Na zasadzieart. 627 k.p.k.Sąd zasądził od oskarżonego koszty procesu na rzecz Skarbu Państwa.