Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1272/15
Data wyroku: 2016-01-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anita Jarząbek-Bocian, Michał Chojnowski, Jacek Matusik
Słowa kluczowe: Postępowanie
Podstawa prawna: art. 413 kpk

Sygn. akt VI Ka 1272/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 stycznia 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Michał Chojnowski
Sędziowie:  SO Anita Jarząbek - Bocian (spr.)
SO Jacek Matusik
Protokolant:  protokolant sądowy –stażysta Anna Rusak
przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka
po rozpoznaniu dnia 14 stycznia 2016 r. wW.
sprawyD. B.synaJ.iZ.,ur. (...)wN.
oskarżonego o przestępstwo zart. 207 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim
z dnia 14 lipca 2015 r. sygn. akt II K 178/14
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Nowym Dworze Mazowieckim do ponownego rozpoznania.
SSO Anita Jarząbek – Bocian  SSO Michał Chojnowski   SSO Jacek Matusik
Sygn. akt VI Ka 1272/15

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja prokuratora jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Charakter słusznie zarzuconego przez tego skarżącego uchybienia procesowego i wykazany wpływ, jaki miało ono na treść wyroku, ma tak doniosłe znaczenie, iż musiało skutkować – zgodnie z postulatem prokuratora - rozstrzygnięciem kasatoryjnym. Wobec konieczności uchylenia zaskarżonego orzeczenia merytoryczne odniesienie się do drugiej z apelacji - wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego, a w szczególności do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych byłoby nie tylko przedwczesne, ale przede wszystkim wręcz niemożliwe, bo jak trafnie dowodzi obrońca w ramach drugiego z postawionych zarzutów – zaskarżone orzeczenie z powodu jego sprzeczności względem pisemnych motywów nie poddaje się kontroli instancyjnej.
Trafny jest więc zarzut podniesiony w apelacji prokuratora dotyczący obrazy przepisuart. 410 kpkiart. 413 § 2 pkt 1 kpkpolegającej, w rozpoznawanej sprawie, na uznaniu w sentencji wyrokuD. B.winnym popełnienia czynu zart. 207 § 1 kkwyłącznie na szkodęA. S.i wyeliminowaniu z opisu czynu tak przypisanego podsądnemu przestępnego działania także na szkodę małoletniegoM. B.podczas gdy według treści uzasadnienia Sąd ten poczynił inne ustalenia faktyczne. Przypomnieć, więc należy, iż wynikający zart. 413 § 2 pkt 1 kpkobowiązek dokładnego określenia przypisanego oskarżonemu czynu oznacza, że w opisie tym należy zawrzeć te elementy, które należą do jego istoty, a więc dotyczące podmiotu czynu, rodzaju atakowanego dobra, czasu, miejsca i sposobu popełnienia czynu oraz jego skutków, zwłaszcza rodzaju i wysokości szkody. Zatem w przypadku występku zart. 207 § 1 kkdo jego istoty należy określnie, przeciwko komu z bliskich zostało popełnione. Znamiona przestępstwa muszą być zamieszczone w sentencji wyroku, w opisie przypisanego czynu, a nie tylko w uzasadnieniu wyroku. Tymczasem z treści pisemnego uzasadnienia Sądu Rejonowego wynika, iż uznał on, że oskarżonyD. B.znęcał się fizycznie i psychicznie nad konkubinąA. S.oraz synemM. B., a o czym świadczą rozważania poczynione w tym zakresie w częściach pisemnego uzasadnienia przywołanych w apelacji przez prokuratora. Potwierdzeniem takich ustaleń faktycznych i dowodowych poczynionych przez Sąd I instancji jest także przedstawiona w pisemnych motywach rozstrzygnięcia argumentacja dotycząca wymiaru kary, z której wynika, iż Sąd ten wymierzył ją za przypisane oskarżonemu przestępstwo znęcania się nad pokrzywdzonymi: konkubiną oskarżonego -A. S.i synem -M. B.. Tymczasem w sentencji wyroku Sąd Rejonowy w ramach zarzucanego oskarżonemu czynu uznał go winnym tego, że „w okresie od 1 kwietnia 2013r. do 1 października 2013r. wN.znęcał się fizycznie i psychicznie nad konkubinąA. S.w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wyzywał ją słowami wulgarnymi i obelżywymi, upokarzał i wyśmiewał, wypędzał z domu, szarpał, popychał i pluł na nią tj. o czyn zart. 207 § 1 kk” eliminując – z nieznanych przyczyn - z opisu czynu przypisanego oskarżonemu działanie na szkodę małoletniegoM. B.. Powyższe prowadzi, zatem do sprzeczności między treścią uzasadnienia wyroku, a jego sentencją, która to sprzeczność nie pozwala w ramach kontroli instancyjnej na zbadanie, czy ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji na podstawie zgromadzonych dowodów są prawidłowymi. Jeżeli bowiem uzasadnienie wyroku stanowi swego rodzaju relację z narady nad wyrokiem, to wobec wykazanej sprzeczności - o istotowym charakterze - w żaden sposób nie można ani odkodować faktycznie poczynionych przez sąd ustaleń faktycznych ale tym bardziej dokonać kontroli ich trafności. Tak więc na aprobatę zasługuje także zarzut obrońcy oskarżonego dotyczący obrazyart. 424 § 1 pkt 1 kpkpoprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku nie przystającego do jego sentencji albowiem na gruncie niniejszej sprawy powyższa rozbieżność nie pozwala na prześledzenie rozumowania sądu i ocenę, czy ustalenia poczynione odnośnie odpowiedzialności karnejD. B.są prawidłowe w odniesieniu do ujawnionego w toku procesu stanu faktycznego co niewątpliwie powoduje, iż Sąd Odwoławczy nie jest w stanie dokonać merytorycznej kontroli orzeczenia. Stąd konieczne jest uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Nowym Dworze Mazowieckim do ponownego rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze, przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji winien zatem przeprowadzić postępowanie zgodnie z wymogami procedury karnej, unikając wskazanych uchybień i przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających zart. 443 k.p.k., w tym co do ewentualnie orzeczonej kary.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie.
SSO Anita Jarząbek – Bocian  SSO Michał Chojnowski  SSO Jacek Matusik