Sąd Rejonowy w Raciborzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 527/15
Data wyroku: 2016-02-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Izabella Świerczek
Teza: umorzenie postępowania o czyn z art. 193 kk

Sygn. akt II K 527/15
1 Ds 560/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 03.02.2016r.
Sąd Rejonowy w R a c i b o r z u  Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Izabella Świerczek
Protokolant: Marta Kolonko
w obecności Prokuratora: Macieja Stojałowskiego
po rozpoznaniu w dniach: 16.11.2015r., 20.01.2016r.
sprawy:
M. G. (1)
s.A.iB.
ur. (...)wR.
oskarżonego o to, że:
1. w dniu 11 czerwca 2014r. wR.przyul. (...)wbrew wyraźnemu żądaniu uprawnionegoM. P. (1)nie opuścił terenu jego posesji;

tj. o czyn zart. 193 kk
2. w dniu 11 czerwca 2014r. wR.przyul. (...)na terenie prywatnej posesji spowodował uM. P. (1)obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy z pourazowymi bólami, stłuczenia nosa oraz stłuczenia okolicy łokcia lewego poprzez uderzenie go pięścią w nos oraz w okolice lewego boku twarzy, co doprowadziło do naruszenia czynności narządów jego ciała na czas poniżej siedmiu dni;

tj. o czyn zart. 157 § 2 kk

1
na podstawieart. 17 § 1 pkt 3 kpkw zw. zart. 1 § 2 kkpostępowanie wobec oskarżonegoM. G. (1)o przestępstwo opisane w pkt 1 części wstępnej wyroku umarza;

2
uznaje oskarżonegoM. G. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu szczegółowo opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 157 § 2 kki za to na mocy tego przepisu w zw. zart. 34 § 1 i 2 kkiart. 35 § 1 kkw brzmieniukodeksu karnegoprzed wprowadzeniem zmian Ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku (Dz. U. z 20.03.2015r. poz. 396), skazuje go na karę 5 (pięciu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

3
na podstawieart. 46 § 1 kkw brzmieniukodeksu karnegoprzed wprowadzeniem zmian Ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku (Dz. U. z 20.03.2015r. poz. 396), orzeka wobec oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoM. P. (1)kwoty 500 (pięćset) złotych;

4
na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 632 pkt 2 kpkzasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoM. P. (1)kwotę 216 (dwieście szesnaście) złotych tytułem zwrotu części kosztów zastępstwa procesowego;

5
na podstawieart. 627 kpki624 § 1 kpkobciąża oskarżonego opłatą na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 120 (sto dwadzieścia) złotych i zwalnia go od ponoszenia kosztów sądowych w pozostałym zakresie.

Sędzia:

Sygn. akt II K 527/15

UZASADNIENIE
M. G. (1)został oskarżony o to, że:

1
w dniu 11 czerwca 2014r. wR.przyul. (...)wbrew wyraźnemu żądaniu uprawnionegoM. P. (1)nie opuścił terenu jego posesji, tj. o czyn zart. 193 kk;

2
w dniu 11 czerwca 2014r. wR.przyul. (...)na terenie prywatnej posesji spowodował uM. P. (1)obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy z pourazowymi bólami, stłuczenia nosa oraz stłuczenia okolicy łokcia lewego poprzez uderzenie go pięścią w nos oraz w okolice lewego boku twarzy, co doprowadziło do naruszenia czynności narządów jego ciała na czas poniżej siedmiu dni, tj. o czyn zart. 157 § 2 kk.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 11 czerwca 2014r w godzinach przedpołudniowych, oskarżonyM. G. (1)przyjechał na rowerze doA. P.. Doszło pomiędzy nimi do kłótni. OskarżonyM. G. (1)zadzwonił do matkiA. P.i poinformował ją o tym fakcie. WówczasG. P.natychmiast skontaktowała się ze swoim mężem –M. P. (1)i opowiedziała mu o kłótni ich córki z oskarżonym. PokrzywdzonyM. P. (1)zatrudniony jako funkcjonariusz Służby Więziennej w ZKR.zwolnił się z pracy i w towarzystwie dwóch innych umundurowanych funkcjonariuszy - kolegów z pracy,S. P.iT. P.udał się do swojego domu. Zastał otwartą furtkę, otwarte na oścież drzwi wejściowe i rozlaną wodę na podłodze.
M. P. (1)wszedł do domu, w tym czasie w środku nie było już oskarżonego, któregoA. P.wypuściła tylnym wyjściem.S. P.iT. P.nie wchodzili do domu.S. P.poszedł na tył domu i zauważył, że jest tam jakiś chłopak, poinformował o tym pokrzywdzonego. Poszli razem na taras, lecz oskarżony znajdował się już przy tylnej bramie posesji. Pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym wywiązała się ostra wymiana zdań. Padały wzajemne wyzwiska. Pokrzywdzony miał pretensje do oskarżonego, że on demoluje mu dom, oskarżony temu zaprzeczał. Pokrzywdzony nakazał oskarżonemu opuszczenie posesji. Oskarżony wyszedł na zewnątrz posesji, a następnie wrócił po rower. Kiedy oskarżony wszedł z powrotem na posesję po rower, obaj mężczyźni zaczęli się szarpać. Sytuacja przeniosła się przed dom. Pokrzywdzony wezwał na miejsce zdarzenia policję i nakazał oskarżonemu pozostanie na miejscu do czasu przyjazdu policji. Również oskarżony dzwonił na policję i prosił o interwencję.M. G. (1)uderzył pokrzywdzonego pięścią w nos i uciekł z posesji. Oskarżony oddalił się, a następnie powrócił i uczestniczył w dalszych czynnościach po przyjeździe patrolu policji.
Wskutek uderzenia przez oskarżonego,M. P. (1)doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy z pourazowymi bólami, stłuczenia nosa oraz stłuczenia okolicy łokcia lewego, które to obrażenia naruszyły czynności jego ciała na okres do 7 dni w rozumieniuart. 157 § 2 kk.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: częściowo wyjaśnień oskarżonego (k. 120 – 121), częściowo zeznań pokrzywdzonego (k. 3, 121 – 122), zeznań świadków :K. B.(k. 34, 129 – 130), częściowo zeznańA. P.(k. 16, 131 – 132),S. P.(k. 11 – 12, 130),T. P.(k. 14, 130 – 131),G. P.(k. 15, 131), nagrania płyty DVD (k. 128), opinii sądowo – lekarskiej (k. 31);
OskarżonyM. G. (1)w postępowaniu przygotowawczym jak i sądowym nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów.
Oskarżony podkreślił, że jest skonfliktowany z pokrzywdzonym z uwagi na fakt, iżM. P. (1)nie akceptuje związku oskarżonego z jego córką. Oskarżony podczas składania wyjaśnień szczegółowo opisał przebieg zdarzenia z dnia 11.06.2014r. i podał, iż oskarżyciel posiłkowy atakował go, był agresywny, kopał go, uderzał i uszkodził jego rower. Oskarżony wyjaśnił, że oskarżony podczas całego zdarzenia starał się go pobić i zrobić mu krzywdę. (wyjaśnienia oskarżonego k. 120 – 121).
Oskarżony był karany sądownie (karta karna 117).
Sąd zważył , co następuje :
Kompleksowa analiza materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy sądowej pozwala na uznanie, że pierwszy z zarzuconych oskarżonemu czynów tj. czyn zart. 193 kknie stanowi przestępstwa, ze względu na jego znikomą szkodliwość.
Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia drugiego zarzucanego mu czynu tj. przestępstwa zart. 157 § 2 kk.
O tym, że oskarżony popełnił zarzucane mu czyny świadczą zdaniem Sądu osobowe źródła dowodowe w postaci zeznań pokrzywdzonego, świadków, częściowo wyjaśnienia samego oskarżonego, oraz pozostały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.
Pomimo faktu, iż oskarżony nie przyznał się do winy, w swoich wyjaśnieniach potwierdził, że szarpał się z pokrzywdzonym, przyznał, iż uderzył pokrzywdzonego, czego żałuje, podając, że pokrzywdzony go zaatakował i też zadawał mu ciosy.
Tak przedstawione wyjaśnienia, zasadniczo zasługują na wiarę, mimo, iż oskarżony dość chaotycznie prezentował przebieg wydarzeń. Sąd wziął też pod uwagę, iż oskarżony chciał zaprezentować się w jak najlepszym świetle. Jednakże w zestawieniu z zeznaniami świadków, a w szczególności zeznaniami adwersarza pokrzywdzonegoM. P. (1)Sąd uznał, iż wyjaśnienia oskarżonego są konsekwentne, logiczne i w części polegają na prawdzie.
ŚwiadekA. P.przed Sądem zmieniła częściowo zeznania w porównaniu do tego co podała w postępowaniu przygotowawczym. Świadek przed Sądem podała, że oskarżyciel posiłkowy był stroną agresywną i atakującą w stosunku doM. G. (1). Świadek podkreśliła, że jej ojciec prowokował oskarżonego, który cofał się przed nim. Świadek potwierdziła, że pokrzywdzony uszkodził rowerM. G. (1).
Zeznania wyżej wymienionego świadka zasługują częściowo na wiarę. Sąd zauważył, iż zeznania świadka są wyważone i nie niosą ze sobą chęci zaszkodzenia komukolwiek. Zeznania te wskazują na postawę i zachowania obu uczestników zdarzenia i są częściowo przydatne do oceny niniejszej sytuacji.
Zeznania funkcjonariusza Policji –K. B.mają charakter drugorzędny, ponieważ wymieniony nie był naocznym świadkiem przedmiotowego zdarzenia Nie sposób odmówić im wiarygodności. Świadek opisał przeprowadzone przez policjantów czynności i zeznał, że strony podawały odmienny przebieg zdarzenia. Świadek podał, żeM. P. (1)posiadał obrażenia twarzy, natomiast oskarżony był pobrudzony. Podał, iżM. P. (1)prosił, aby przeprowadził z panemG.rozmowę i poinformował go by nie przychodził do jego domu, gdyż nie życzy go sobie. Rozmowę taką przeprowadził.
Zeznania pokrzywdzonegoM. P. (1)tylko w części zasługują na wiarę. Wymieniony potwierdził fakt szarpaniny pomiędzy nim aM. G. (1), jednak jego wersja zdarzeń przedstawia je w odmienny sposób, który jawi się jako mniej prawdopodobny. Należy podkreślić, że gdyby przyjąć wersję zdarzenia przedstawioną przez oskarżyciela posiłkowego, w której twierdzi, że to oskarżony był atakującą i agresywną stroną – oskarżony czekałby na pokrzywdzonego i nie próbowałby uciekać tylną bramą. Z kolei gdyby oskarżyciel posiłkowy chciałby jedynie sprawdzić co dzieje się w jego domu i wspomóc córkę - nie przyjechałby do swojego domu w towarzystwie dwóch kolegów z pracy, tylko sam i nie potrzebowałby żadnych świadków, ani ewentualnej pomocy. Zdaniem Sadu oskarżycielM. P. (1)szukał pretekstu, aby oskarżyćM. G. (1), przedstawić go w złym świetle, zdyskredytować go w oczach córki i z premedytacją prowokował oskarżonego. Oskarżycielowi chodziło, aby posiłkować się świadkami – kolegami z pracy, którzy będą świadczyć na jego rzecz. JednakT. P.iS. P.choć wprawdzie wskazali, że pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym doszło do kłótni, to w zeznaniach zdystansowali się od szczegółowego opisu zdarzenia i pomimo tego, iż byli naocznymi świadkami wydarzenia, nie chcieli szczegółowo mówić o jego przebiegu, zasłaniając się niepamięcią lub tym, że stali zbyt daleko i nie widzieli jego przebiegu. Powyższe wskazuje, iż świadkowie ci w swoich zeznaniach nie chcieli kategorycznie się wypowiadać, aby nie przedstawiać w złym świetle zachowania pokrzywdzonego.
Zeznania świadkaG. P.również zasługują na częściową aprobatę Sądu w zakresie faktu poinformowania jej o kłótniM. G.z jej córką oraz opisu wyglądu oskarżonego po zdarzeniu – świadek wskazała na jego zakrwawioną koszulę.G. P.nie była obecna na miejscu zdarzenia, a jej relacja pośrednia na temat przebiegu wydarzeń jest zastanawiająco niezwykle skąpa.
Przy tak ustalonym stanie faktycznym oraz wobec przedstawionej wyżej oceny
materiału dowodowego, Sąd uznał, że sprawstwo oskarżonego nie budzi wątpliwości, jednakże analiza okoliczności zdarzenia prowadzi od wniosku, iż w zakresie czynu zart. 193 kkzachodzą przesłanki, które pozwalają stwierdzić, iż czyn ten nie stanowi przestępstwa wobec znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynu.
Powołany przez Sąd w kwalifikacji prawnej czyn zart. 193 kknosi tradycyjną nazwę "naruszenie miru domowego". Przedmiotem ochrony na podstawie tego przepisu jest przysługujące człowiekowi prawo do spokojnego zamieszkania, wolnego od zakłóceń przez osoby niepożądane. Omawiane przestępstwo polega na wdarciu się do cudzego mieszkania, lokalu lub innego pomieszczenia albo jego nieopuszczeniu pomimo żądania osoby uprawnionej. Przez wdarcie się należy rozumieć przedostanie się do cudzego mieszkania lub innego pomieszczenia chronionego, wbrew wyraźnie wyrażonej woli dysponenta (np. przez odepchnięcie go, obezwładnienie, zagrożenie użyciem przemocy). Przestępstwem jest bezprawne wdarcie się do cudzego domu, mieszkania, lokalu, innego pomieszczenia albo ogrodzonego terenu. Naruszenie miru domowego jest przestępstwem umyślnym, realizowanym w formie zamiaru bezpośredniego.
W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z konfliktem pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym. Ponadto zaistniała sytuacja ma charakter pewnego rodzaju prowokacji ze strony pokrzywdzonego, który miał zamiar postawić swoją osobę w charakterze ofiary, po to aby wyeliminować oskarżonego z życia jego córki.
Mając powyższe rozważania na uwadze, należy uznać, że czyn zart. 193 kkpopełniony przez oskarżonego nosi znamiona czynu o znikomej społecznej szkodliwości, przede wszystkim z uwagi na motywację sprawcy, okoliczności jego popełnienia oraz rozmiar wyrządzonej szkody.
W ocenie Sądu czyn oskarżonego nie wymaga stosowania represji karnej, gdyż jego wartość społeczna jest minimalna.
Stwierdzenie, zgodnie zart. 1 § 2 kk, że czyn zabroniony nie stanowi przestępstwa z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość, jest negatywną przesłanką procesową określoną wart. 17 § 1 pkt 3 kpk.
Mając na uwadze, iż oskarżonyM. G. (1)dopuścił się czynu zabronionego, którego szkodliwość jest znikoma, Sąd na podstawieart. 17 § 1 pkt 3 kpkw zw. zart. 1 § 2 kkumorzył postępowanie o czyn opisany w pkt. 1 części wstępnej wyroku.
Przechodząc do rozważań dotyczących drugiego czynu, opisanego w pkt.2 części wstępnej wyroku, Sąd uznał iż wina oskarżonego i społeczna szkodliwość tego czynu nie budzą wątpliwości. Oskarżony dał się sprowokować i uderzył pokrzywdzonego.
Oprócz opisanego wart. 156 kkciężkiego uszczerbku na zdrowiu ustawodawca wyodrębnia "inny" uszczerbek, który dzieli się na "średni" i "lekki" - w zależności od tego, czy naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwał do 7 dni, czy dłużej (art. 157 § 1 i 2). Średni albo lekki uszczerbek na zdrowiu determinowany jest czasem trwania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia pokrzywdzonego. Istotne zatem jest jedynie ustalenie, czy uszkodzony narząd pozbawiony był zdolności do normalnego działania przez okres do 7 dni, czy też przez okres dłuższy, albo przez jaki czas występowały zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu zarówno w charakterze fizycznym, jak i psychicznym. Określony wart. 157 §1 i 2 kkskutek musi być objęty winą umyślną sprawcy, co wymaga ustalenia, iż chciał on spowodować albo godził się ze spowodowaniem uszczerbku, naruszającego czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia. Można o tym wnioskować na podstawie intensywności siły fizycznej, użytych środków, umiejscowienia ciosów zadanych pokrzywdzonemu itp.
W ocenie Sądu oskarżony godził się z konsekwencjami swego czynu, i nie tłumaczy go wzajemna postawa i zachowanie pokrzywdzonego, nie można w żaden sposób uznać, że oskarżony jak to sam określił „działał w obronie własnej.
Sąd na podstawieart. 157 §2 kkw zw zart. 34 §1 i 2 kkiart. 35 § 1 kkw brzmieniukodeksu karnegoprzed wprowadzeniem zmian Ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku (Dz. U. z 20.03.2015r. poz. 396), skazał oskarżonegoM. G. (1)na karę 5 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.
Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę dyrektywy wymiaru kary zart. 53 kk. Wymierzając karę Sąd kierował się przede wszystkim potrzebą wychowawczego oddziaływania na oskarżonego. Wymierzona kara powinna zapobiegać powrotowi na drogę przestępstwa, wywołać zmianę postępowania w przyszłości oraz skłonić oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego. Sąd uznał, że w zakresie czynu zart. 157 § 2 kk, wobec oskarżonego należy orzec karę wolnościową – biorąc pod uwagę całokształt okoliczności zdarzenia, lecz o takim stopniu dolegliwości, który sprawi, że nie wkroczy on na przestępną drogę w przyszłości. W przedmiotowej sprawie najbardziej racjonalną oraz logiczną karą, która można było wymierzyć oskarżonemu jest kara ograniczenia wolności. Kara ta spełni przede wszystkim funkcję w zakresie prewencji indywidualnej.
Na podstawieart. 46 §1 kkw brzmieniukodeksu karnegoprzed wprowadzeniem zmian Ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku (Dz. U. z 20.03.2015r. poz. 396), Sąd orzekł wobec oskarżonego zadośćuczynienie za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonegoM. P. (2)w kwocie 500 zł. Sąd uznał wysokość zadośćuczynienia za adekwatną do charakteru obrażeń ciała i uszczerbku, którego doznał pokrzywdzony. Natomiast żądanie pokrzywdzonego domagającego się zasądzenia zadośćuczynienia w kwocie 7 000 zł, należy uznać za bezzasadnie zawyżone i kompletnie oderwane od realiów sprawy i uszczerbku, którego doznał i szkód na które się powoływał – oplute drzwi, wylana woda, podeptane kwiatki, uszkodzona furtka (w tym ostatnim przypadku brak wskazanie konkretnych uszkodzeń) .
Na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 632 pkt 2 kpk(koszty procesu ponosi Skarb Państwa, z wyjątkiem należności z tytułu udziału adwokata), Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoM. P. (1)kwotę 216 złotych tytułem zwrotu części kosztów zastępstwa procesowego, co jest uzasadnione skazaniem za jeden z dwóch zarzucanych czynów.
Na podstawieart. 627 kpki624 § 1 kpkSąd obciążył oskarżonego opłatą na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 120 złotych i zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych w pozostałym zakresie. Należy wskazać, że wydatkami w wysokości 290 złotych oskarżony został już obciążony w wyroku z dnia 25 lutego 2015 r. warunkowo umarzającym postępowanie karne w sprawie o sygn. akt(...)