Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 65/16
Data wyroku: 2016-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Janusz Sulima, Leszek Kulik, Alina Kamińska
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów, Przestępstwa Z Ustawy O Przeciwdziałaniu Narkomanii
Podstawa prawna: art. 63 ust. 3, art. 53 ust. 2, art. 56 ust. 3, art. 59 ust. 1, art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 65/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 czerwca 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie

Przewodniczący

SSA Janusz Sulima (spr.)

Sędziowie

SSA Alina Kamińska
SSA Leszek Kulik

Protokolant

Magdalena Zabielska

przy udziale prokuratora Marka Antosiewicza
po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 roku sprawy:
S. L. (1)oskarżonego zart. 63 ust. 3w zb. zart. 53 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 §2 k.k.w zw. zart. 12 k.k., zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(j. t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 224) w zw. zart. 12 k.k., zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k., zart. 59 ust. 1w zb. zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 §2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.,
M. J. (1)oskarżonego zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k., zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k., zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
A. S. (1)oskarżonego z 56ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k., zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
P. P. (1)oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
P. S. (1)oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
T. B.oskarżonego zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
K. S.oskarżonej zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.
M. S.oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i zart. 56 ust. 3w zb. zart. 13 §1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 §2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
z powodu apelacji obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego w Ostrołęce
z dnia 19 października 2015 r., sygn. akt II K 7/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
w stosunku do oskarżonegoS. L. (1):

A
uchyla rozstrzygnięcia z punktu I, podpunktów 3 i 5 o karze łącznej oraz o przepadku,

B
w ramach czynu przypisanego w punkcie I, podpunkcie 1 oskarżonegoS. L. (1)uznaje za winnego tego, że w okresie od 2010 roku do 16 maja 2011 roku wC., województwo(...), wbrew przepisom ustawy, działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem uprawiał konopie indyjskie w ilości od 25 do 30 krzaków, co stanowiło uprawę mogącą dostarczyć znaczną ilość ziela konopi o masie 375 gram, a następnie zbierał ziele konopi indyjskiej i poprzez wysuszenie wytworzył około 8 gram marihuany, to jest czynu zart. 63 ust. 3w zb. zart. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 63 ust. 3w zb. zart. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 11 §2 k.k.skazuje go, a na podstawieart. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 §3 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

C
oskarżonegoS. L. (1)w ramach czynu przypisanego w punkcie I, podpunkcie 2 (czynów zarzuconych w punktach II, III i IV aktu oskarżenia) uznaje za winnego tego, że w okresie od października 2004 roku do 16 maja 2011 roku wW., weW.i jego okolicach, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dopuścił się następujących zachowań:

a/ w bliżej nieustalonych dniach w okresie od października 2004 roku do kwietnia 2008 roku wW., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzieliłJ. W. (1)środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości około 2.150 gram w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał mu marihuanę w ilościach po 50 gram miesięcznie,
b/ w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od kwietnia 2008 roku do dnia 16 maja 2011 roku, wW., weW.i jego okolicach, działając także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany oraz udzielał odpłatnie tego środka odurzającego w łącznej ilości co najmniej 12.740 gram, w ten sposób, że:
- w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od kwietnia 2008 roku do dnia 16 maja 2011 roku, wW., weW.i jego okolicach, przekazałJ. W. (1)i ustalonej osobie do dalszej odsprzedaży marihuanę w ilości 8.000 gram, w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał wymienionemu marihuanę w ilościach od 50 do 1.000 gram w cenie od 13,50 do 16 złotych za 1 gram;
- w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od kwietnia 2009 roku do 16 maja 2011 roku, weW.i wW., działając wspólnie i w porozumieniu zP. P. (1), przekazałJ. W. (1)do dalszej odsprzedaży 2.000 gram marihuany w ten sposób, że czterokrotnie sprzedał wymienionemu po 500 gram, w cenie od 16,20 do 16,80 złotych za 1 gram,
- w bliżej nieustalonym dniu, w okresie pomiędzy czerwcem a sierpniem 2009 roku, wW.przyjął odJ. W. (1)do dalszej odsprzedaży 1.000 gram marihuany w cenie 16,20 złotych za 1 gram,
- w bliżej nieustalonym dniu, w okresie kwietnia – maja 2009 roku wW., nabył do dalszej odsprzedaży od ustalonej osoby około 40 gram marihuany w cenie 20 złotych za 1 gram;
- od września 2010 roku do lutego 2011 roku, wW., weW.i jego okolicach, przekazałA. S. (1)do dalszej odsprzedaży 500 gram marihuany oraz działając wspólnie i w porozumieniu zP. P. (1)przekazałA. S. (1)1200 gram marihuany w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał mu ją w ilościach po około 150 gram,
c/ w bliżej nieustalonym okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku weW.i wW.udzieliłA. S. (1)substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 15 gram w ten sposób, że jednokrotnie przekazał mu 10 gram amfetaminy oraz pięciokrotnie po 1 gramie,
to jest czynu zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) w zb. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniizw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) w zb. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 §2 k.k.zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 §1 k.k.skazuje go, a na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 §3 k.k.w zw. zart. 33 §2 i 3 k.k.wymierza mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 20 (dwadzieścia) złotych,

-

na podstawieart. 45 §1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoS. L. (1)przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 149.580 (sto czterdzieści dziewięć tysięcy pięćset osiemdziesiąt) złotych;

D
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 §1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 roku, poz. 396) orzeka wobec oskarżonegoS. L. (1)karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

2
uchyla wyrok w części dotyczącej oskarżonegoM. J. (1)i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce do ponownego rozpoznania;

3
w stosunku do oskarżonegoA. S. (1):

A
za podstawę warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności przyjmujeart. 69 §1 i 2 k.k.orazart. 70 §1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 roku, poz. 396);

4
w stosunku do oskarżonegoP. S. (1):

A
uchyla orzeczenie o przepadku z punktu IX, podpunktu 2,

B
w zakresie czynu przypisanego w punkcie IX, podpunkcie 1 (czynów zarzuconych w punktach XXVII i XXVIII aktu oskarżenia) oskarżonegoP. S. (1)uznaje za winnego tego, że w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od kwietnia 2008 roku do grudnia 2010 roku wW., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dopuścił się następujących zachowań:

a/ w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od kwietnia 2008 roku do grudnia 2010 roku, wW., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości około 2100 gram, substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 400 gram oraz tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 125 sztuk w ten sposób, że w celu dalszej odsprzedaży wielokrotnie nabywał odJ. W. (1)marihuanę w ilościach od 20 do 300 gram w cenach 16,50 – 18,50 złotych za 1 gram, amfetaminę w ilościach po 100 gram i cenach 11 – 14 złotych za 1 gram oraz co najmniej 125 sztuk tabletek ekstazy w cenach 3 – 4 złotych za sztukę, po czym przekazał je nieustalonym osobom do dalszej odsprzedaży,
b/ w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od czerwca 2008 roku do grudnia 2010 roku wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzieliłJ. W. (1)100 gram marihuany w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał mu ją w ilościach od 1 do 5 gram w cenie 20 złotych za 1 gram,
to jest czynu zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) w zb. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) w zb. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k., w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazuje go, a na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 33 §2 i 3 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i 70 (siedemdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 20 (dwadzieścia) złotych;

-

na podstawieart. 45 §1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoP. S. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej z popełnionego przestępstwa w kwocie 39.775 (trzydzieści dziewięć tysięcy siedemset siedemdziesiąt pięć) złotych;

5
w stosunku do oskarżonegoT. B.:

A
uchyla orzeczenie o przepadku z punktu XI, podpunktu 3,

B
oskarżonegoT. B.w ramach czynu przypisanego mu w punkcie XI, podpunkcie 1 (czynów zarzuconych w punktach XXXI i XXXII aktu oskarżenia) uznaje za winnego tego, że w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od 28 października 2005 roku do lutego 2009 roku wW., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru,  działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzieliłJ. W. (1)646 gram marihuany, 150 gram amfetaminy, 400 sztuk tabletek ekstazy, poprzez wielokrotną sprzedaż wymienionemu w porcjach do 5 gram marihuany w cenie 20 – 30 złotych za 1 gram, do 5 gram amfetaminy w cenie 20 – 30 złotych za 1 gram oraz od 20 do 100 tabletek ekstazy w cenie 2 – 5 złotych, to jest czynu zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 §1 k.k.i za ten czyn na podstawie zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12w zw. zart. 4 §1 k.k.skazuje go, zaś na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 2 i 3 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 90 (dziewięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 20 (dwadzieścia) złotych

-

na podstawieart. 45 §1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoT. B.przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 16.720 (szesnaście tysięcy siedemset dwadzieścia) złotych,

C
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.,art. 73 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 roku, poz. 396) wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoT. B.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres lat 4 (czterech) tytułem próby oraz oddaje go pod dozór kuratora sądowego;

6
w stosunku do oskarżonejK. S.:

A
za podstawę warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności i oddania oskarżonej pod dozór kuratora przyjmujeart. 69 §1 i 2 k.k.,art. 70 §1 pkt 1 k.k.iart. 73 §1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 roku, poz. 396);

7
w stosunku do oskarżonegoM. S.:

A
za podstawę orzeczonych wpunkcie XVI podpunkcie 5kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny przyjmuje przepisyart. 85 k.k.iart. 86 §1 i 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 roku, poz. 396),

B
za podstawę warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności przyjmujeart. 69 §1 i 2 k.k.orazart. 70 §1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 roku, poz. 396);

II
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie;

III
zasadza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatI. C.738 złotych, w tym 138 złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postepowaniu odwoławczym;

IV
zasądza na rzecz Skarbu Państwa tytułem jednej opłaty za obie instancje od oskarżonych:

-S. L. (1)1200 złotych,
-T. B.660 złotych,
-P. S. (1)580 złotych;

V
zasądza na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty za drugą instancję od oskarżonych:

-A. S. (1)30 złotych,
-P. P. (1)720 złotych,
-K. S.780 złotych,
-M. S.820 złotych;

VI
obciąża oskarżonychS. L. (1),T. B.,A. S. (1),P. P. (1),P. S. (1),K. S.iM. S.pozostałymi kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w częściach im przypadających.

UZASADNIENIE
S. L. (1)został oskarżony o to, że

I
w bliżej nieustalonych dniach w okresie od 2010 roku do dnia 16 maja 2011 roku wC.woj.(...), działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, założył i prowadził uprawę mogącą dostarczyć znacznych ilości konopi indyjskich, a następnie wytwarzał z nich znaczne ilości marihuany w celu wprowadzenia jej do obrotu, w ten sposób, że na terenie posesji przyul. (...)wC.założył i prowadził uprawę składającą się z 25 do 30 sztuk krzaków konopi indyjskich, z których wytwarzał od 375 gram do 600 gram marihuany, celem wprowadzenia jej do obrotu, to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zb. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 kk. w zw. zart. 12 kk.

II
w bliżej nieustalonych dniach w okresie od kwietnia 2008 roku do dnia 16 maja 2011 roku wW.,W.i jego okolicach działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach jednego czynu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wziął udział w obrocie znaczną ilością marihuany w ilości łącznej ilości około 23.360 gram i amfetaminy w ilości około 500 gram, w ten sposób, że:

1
w bliżej nieustalonych dniach w okresie od kwietnia 2008 roku do dnia 16 maja 2011 roku wW.,W.i jego okolicach przekazałJ. W. (1)do dalszej sprzedaży marihuanę w ilości około 20 kg, w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał mu marihuanę w ilościach od 50 gram do 1.000 gram i cenie 13, 50 zł – 16 zł za 1 gram.

2
w bliżej nieustalonym dniu w okresie pomiędzy czerwcem 2009 roku i sierpniem 2009 roku wW.przyjął odJ. W. (1)do dalszej sprzedaży 1.000 gram marihuany w cenie 16, 20 zł za 1 gram.

3
w bliżej nieustalonym dniu w okresie od kwietnia 2009 roku do czerwca 2009 roku wW.przekazałP. G. (1)do dalszej sprzedaży około 500 gram amfetaminy w cenie 8 zł – 10 zł za 1 gram.

4
w bliżej nieustalonym dniu w okresie kwietnia – maja 2009 roku wW.nabył do dalszej sprzedaży odP. G. (1)około 60 gram marihuany w cenie 20 zł za 1 gram.

5
w bliżej nieustalonych dniach w okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku wW.,W.i jego okolicach przekazałA. S. (1)do dalszej sprzedaży około 2.300 gram marihuany, w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał mu ją w ilościach po około 150 gram,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk.

III
w bliżej nieustalonych dniach w okresie od 2004 roku do końca 2008 roku wW., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w ramach jednego czynu odpłatnie udzieliłJ. W. (1)marihuanę w łącznej ilości około 3 kg, w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał mu marihuanę w ilościach po 50 gram miesięcznie,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk.

IV
w bliżej nieustalonych dniach w okresie od wakacji 2010 roku do maja 2011 roku wW.iW.działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w ramach jednego czynu odpłatnie udzielał środki odurzające oraz nieodpłatnie udzielał substancję psychotropową, w ten sposób, że:

1
w bliżej nieustalonym okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku weW.iW.udzielił nieodpłatnieA. S. (1)substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 15 gram, w ten sposób, że jednokrotnie przekazał mu 10 gram amfetaminy oraz pięciokrotnie po 1 gramie.

2
w bliżej nieustalonych dniach w okresie od lutego 2011 roku do maja 2011 roku wW.udzielił odpłatnieJ. W. (1)około 1 kg marihuany, w ten sposób, że kilkakrotnie przekazywał mu po 100 gram środka,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zb. zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 kk. zw. zart. 12 kk.
M. J. (1)został oskarżony o to, że:

I
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od kwietnia 2005 roku do października 2006 roku wW.działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach jednego czynu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, odpłatnie udzieliłS. L. (2)nie mniej niż 150 gram i nie więcej niż 200 gram marihuany, w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał mu ją w ilościach od 1 grama do 10 gram i cenie od 30 zł do 22 zł za 1 gram, to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.

II
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od grudnia 2007 roku do czerwca – lipca 2010 roku wW.działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach jednego czynu, brał udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci marihuany w łącznej ilości około 12 kg, substancji psychotropowych w postaci amfetaminy w łącznej ilości 200 gram, tabletek extazy w łącznej ilości 500 sztuk, w ten sposób, że:

- w bliżej nieustalonych dniach w okresie od grudnia 2007 roku do czerwca – lipca 2010 roku wW.wielokrotnie przekazywałJ. W. (1), w celu dalszej sprzedaży marihuanę w ilościach od 50 gram do 1.000 gram oraz cenach od 20 zł do 15, 60 zł za 1 gram, dwukrotnie amfetaminę w ilościach po 100 gram i cenie 12 zł za 1 gram oraz jeden raz tabletki extazy w ilości 500 sztuk i cenie 3, 40 zł za sztukę;
- w bliżej nieustalonym dniu w okresie od lutego 2009 roku do kwietnia 2009 roku wW.nabył odJ. W. (1)1.000 gram marihuany w cenie 15, 50 zł za 1 gram, w celu jej dalszej sprzedaży;
- w bliżej nieustalonym dniu w okresie kwietnia – maja 2009 roku wW.przekazałP. G. (1)do dalszej sprzedaży 500 gram marihuany w cenie 16, 10 zł za 1 gram;
- w bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 4 stycznia 2008 roku do 2009 roku wW.przekazałS. L. (2)marihuanę w ilości do 50 gram, w celu dalszej sprzedaży,
to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk.

III
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od lutego 2009 roku do czerwca 2009 roku wW.działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach jednego czynu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, odpłatnie udzieliłJ. W. (1)substancji psychotropowej w postaci 200 sztuk tabletek extazy, w ten sposób, że dwukrotnie sprzedał mu po 100 sztuk tabletek w cenie 2 zł – 3 zł za sztukę, to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk.

IV
W bliżej nieustalonym dniu w okresie kwietnia – maja 2011 roku wW.brał udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany, w ten sposób, że przekazałJ. W. (1)100 gram marihuany w celu dalszej sprzedaży w cenie 18 zł za 1 gram, to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.).

V
W bliżej nieustalonym dniu w okresie kwietnia – maja 2011 roku wW.posiadał 10 gram marihuany, którą nieodpłatnie przekazał muJ. W. (1),

to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.).
A. S. (1)został oskarżony o to, że:

V
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od lutego 2009 roku do lutego 2011 roku wW.,W.i jego okolicach orazO., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach jednego czynu, wspólnie i w porozumieniu zJ. W. (1),S. N.,K. D.,P. M. (1),P. M. (2),S. L. (1),M. Ś.iK. G.brał udział w obrocie znaczną ilością marihuany w ilości łącznej ilości około 13.220 gram, w ten sposób, że:

1
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od lutego 2009 roku do wakacji 2010 roku wW.,W.i jego okolicach przyjął odJ. W. (1)nie mniej niż 10.920 gram marihuany w ten sposób, że wielokrotnie nabywał od niego marihuanę w ilościach od 20 gram do 500 gram w cenie 17, 50 zł – 20 zł za 1 gram, po czym przekazywał ją do dalszej sprzedaży:

- w bliżej nieustalonych dniach w okresie od lutego 2009 roku do czerwca – lipca 2009 roku wO.przekazałS. N.nie mniej niż 1, 5 kg marihuany poprzez jej wielokrotną sprzedaż w ilościach od 40 gram do 300 gram i cenie 20 zł za 1 gram;
- w bliżej nieustalonych dniach w okresie od czerwca – lipca 2009 roku do grudnia 2009 roku wO.iW.przekazałK. D.nie mniej niż 2, 5 kg marihuany, poprzez jej wielokrotną sprzedaż w ilościach od 100 gram do 400 gram oraz cenie 19 zł – 20 zł za 1 gram;
- w bliżej nieustalonych dniach w okresie od czerwca – lipca 2009 roku do listopada – grudnia 2009 roku wO.przekazałP. M. (1)nie mniej niż 600 gram marihuany, poprzez jej wielokrotną sprzedaż w ilościach od 50 gram do 150 gram oraz cenie 20 zł za 1 gram;
- w bliżej nieustalonych dniach w okresie od marca 2010 roku do wakacji 2010 roku wW.iO.przekazałP. M. (2)około 800 gram marihuany, poprzez jej wielokrotną sprzedaż w ilościach od 20 gram do 75 gram i cenie 18 zł za 1 gram.

2
W okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku wW.,W.i jego okolicach przyjął odS. L. (1)marihuanę w łącznej ilości około 2.300 gram, w ten sposób, że wielokrotnie nabywał od niego marihuanę w ilościach po około 150 gram, po czym przekazywał ją do dalszej sprzedaży:

- w bliżej nieustalonych dniach w okresie wakacji 2010 roku wO.dwukrotnie przekazałM. Ś.iK. G.po 100 gram marihuany w cenie 21 zł za 1 gram;
- w bliżej nieustalonych dniach w okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku wW.,W.i jego okolicach przekazałP. M. (2)około 2.100 gram marihuany, poprzez jej wielokrotną sprzedaż w ilościach po około 150 gram,
to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.).w zw. zart. 12 kk.

VI
W bliżej nieustalonym dniu w grudniu 2009 roku wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej sprzedałP. M. (2)10 gram marihuany w cenie 20 zł za 1 gram orazB. W.10 gram marihuany w cenie 20 zł za 1 gram, to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.).

VII
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku weW.,W.iO., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w ramach jednego czynu posiadał środki odurzające oraz substancje psychotropowe w ten sposób, że:

1
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku weW.,W.iO.posiadał 15 gram amfetaminy, którą kilkakrotnie przyjmował nieodpłatnie odS. L. (1)w ilościach od 1 grama do 10 gram i sukcesywnie ją zużywał.

2
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku weW.,W.iO.posiadał łącznie 40 gram marihuany, którą wielokrotnie i nieodpłatnie przekazywał mu na własny użytekP. M. (2).

3
W okresie od grudnia 2010 roku do stycznia – lutego 2011 roku wO.posiadał łącznie 5 gram marihuany, którą kupował w ilościach po 1 gramie i cenie 30 zł odP. W., a następnie sukcesywnie zużywał.

4
W okresie od stycznia 2011 roku do lutego 2011 roku wO.posiadał łącznie 10 gram marihuany, którą wielokrotnie nabywał w ilościach po 1 gramie i cenie 30 zł od mężczyzny o pseudonimie(...), a następnie sukcesywnie zużywał,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk.
P. P. (1)został oskarżony o to, że:

VIII
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od kwietnia 2009 roku do dnia 16 maja 2011 roku wW.,W.i jego okolicach działając wspólnie i w porozumieniu zeS. L. (1)w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach jednego czynu uczestniczył w obrocie marihuaną w ilości nie mniejszej niż 3.200 gram, w ten sposób, że:

1
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od kwietnia 2009 roku do nie później niż dnia 16 maja 2011 roku weW.iW.przekazałJ. W. (1)do dalszej sprzedaży nie mniej niż 2 kg marihuany, w ten sposób, że co najmniej czterokrotnie sprzedał mu marihuanę jednorazowo w ilościach nie mniejszych niż po 500 gram i cenie 16, 20 zł – 16, 80 zł za 1 gram.

2
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku wW.,W.i jego okolicach przekazałA. S. (1)do dalszej sprzedaży około 1.200 gram marihuany, w ten sposób, że wielokrotnie przekazywałA. S. (1)marihuanę w ilości po około 150 gram oraz cenie 18 zł za 1 gram,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk.
P. S. (1)został oskarżony o to, że:

I
w bliżej nieustalonych dniach w okresie od kwietnia 2008 roku do grudnia 2010 roku wW., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach jednego czynu, brał udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci marihuany w łącznej ilości około 4.400 gram, substancji psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości 400 gram oraz tabletek extazy w ilości nie mniejszej niż 250 sztuk i nie większej niż 750 sztuk, w ten sposób, że w celu dalszej sprzedaży wielokrotnie nabywał odJ. W. (1)marihuanę w ilościach od 20 gram do 300 gram i cenach 16, 50 zł – 18, 50 zł za 1 gram, amfetaminę w ilościach po 100 gram i cenach 11 zł – 14 zł za 1 gram oraz tabletki extazy w cenach 3 zł – 4 zł za sztukę, to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk.

II
w bliżej nieustalonych dniach w okresie od czerwca 2008 roku do grudnia 2010 roku wW., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w ramach jednego czynu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej odpłatnie udzieliłJ. W. (1)marihuanę w ilości 100 gram w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał mu ją w ilościach od 1 grama do 5 gram oraz cenie 20 zł za 1 gram, to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk.

T. B.został oskarżony o to, że:

IX
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od 2003 roku do 2009 roku wW.działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach jednego czynu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej odpłatnie udzieliłJ. W. (1)marihuanę w łącznej ilości 1 kg, amfetaminę w łącznej ilości nie mniejszej niż 200 gram i nie większej niż 300 gram oraz tabletki extazy w łącznej ilości nie mniejszej niż 400 sztuk, w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał mu marihuanę w ilościach do 5 gram oraz cenach 20 zł – 30 zł za 1 gram, amfetaminę w ilościach do 5 gram oraz cenach 20 zł – 30 zł za 1 gram oraz tabletki extazy w ilościach od 20 do 100 sztuk oraz cenie 2 zł – 5 zł,to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk.

X
W bliżej nieustalonym dniu w lutym 2009 roku wW.uczestniczył w obrocie marihuaną w ilości 20 gram, w ten sposób, że odpłatnie przekazał ją w cenie 20 zł za 1 gramJ. W. (1)celem dalszej sprzedaży, to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.)

K. S.została oskarżona o to, że:

XI
w bliżej nieustalonych dniach w okresie od grudnia 2008 roku do czerwca – lipca 2009 roku wW., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w ramach jednego czynu, wbrew przepisom ustawy, działając w celu osiągnięcia korzyścią majątkowej udzieliła odpłatnie marihuanę w łącznej ilości 250 gram, w ten sposób, że pięciokrotnie nabyła odJ. W. (1)po 50 gram marihuany w cenie 18 zł–20 zł za 1 gram, a następnie sprzedawała ją dotychczas nieustalonym konsumentom w ilościach od 1 grama do 5 gram i cenach 30 zł–25 zł za 1 gram, to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk.

XII
w bliżej nieustalonych dniach czerwca 2009 roku wW.w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w ramach jednego czynu, wbrew przepisom ustawy, brała udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, w ten sposób, że przekazała dotychczas nieustalonym osobom do dalszej sprzedaży 200 gram marihuany w cenie 16 zł za 1 gram oraz 50 gram amfetaminy w cenie 30 zł za 1 gram, to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zw. zart. 12

M. S.został oskarżony o to, że:

XIII
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od marca 2009 roku do marca 2010 roku wW., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach jednego czynu, wbrew przepisom ustawy brał udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w ilości około 1 kg., w ten sposób, że wielokrotnie nabywał odJ. W. (1)marihuanę w ilościach od 50 gram do 120 gram i cenie 17 zł – 18 zł za 1 gram w celu jej dalszej sprzedaży, to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk.

XIV
W bliżej nieustalonych dniach w okresie od lutego 2011 roku do dnia 16 maja 2011 roku wW.działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach jednego czynu, wbrew przepisom ustawy:

1
W okresie od lutego 2011 roku do maja 2011 roku wW.brał udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 260 gram marihuany, w ten sposób, że dwukrotnie nabył odJ. W. (1)po 130 gram marihuany w cenie 16, 50 zł za 1 gram, w celu dalszej sprzedaży.

2
W maju 2011 roku w okresie do dnia 16 maja 2011 roku wW.usiłował uczestniczyć w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 700 gram marihuany, w ten sposób, że zamówił uJ. W. (1)700 gram marihuany w cenie 16, 50 zł za 1 gram, w celu jej dalszej sprzedaży, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zabezpieczenie powyższego środka uJ. W. (1)przez funkcjonariuszy policji,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dnia 19 września 2005 roku z późn. zm.) w zb. zart. 13 § 1 kk. w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 kk. w zw. zart. 12 kk.
Sąd Okręgowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 19 października 2015 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II K 7/13:
I.1. OskarżonegoS. L. (1), w ramach zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I aktu oskarżenia, uznał za winnego tego, że w okresie od 2010 roku do 16 maja 2011 roku wC., województwo(...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, uprawiał konopie indyjskie w ilości od 25 do 30 krzaków, co stanowiło uprawę mogącą dostarczyć znacznej ilości ziela konopi o masie co najmniej 375 gram, a następnie zebrał ziele konopi i poprzez wysuszenie, wytworzył znaczną ilość środka odurzającego w postaci marihuany o masie nie mniej niż 375 gram i nie więcej niż 600 gram, w celu wprowadzenia go do obrotu, to jest czynu zart. 63 ust. 3 i art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k., i za to na podstawieart. 63 ust. 3 i art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k., wymierzając z mocyart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.karę 3 /trzech/ lat pozbawienia wolności i 100 /sto/ stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 /dwadzieścia/ złotych.
2. OskarżonegoS. L. (1), w ramach zarzucanych mu czynów opisanych w punktach II, III, IV aktu oskarżenia, uznał za winnego tego, że w okresie od 2004 roku do 16 maja 2011 roku wW., weW.i jego okolicach, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dopuścił się następujących zachowań:
a/ w bliżej nieustalonych dniach w okresie od 2004 roku do końca 2008 roku wW., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzieliłJ. W. (1)środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości około 2400 gram, w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał mu marihuanę w ilościach po 50 gram miesięcznie,
b/ w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od kwietnia 2008 roku do dnia 16 maja 2011 roku, wW., weW.i jego okolicach, działając także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości co najmniej 12760 gram, w ten sposób, że:
- w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od kwietnia 2008 roku do dnia 16 maja 2011 roku, wW., weW.i jego okolicach, przekazałJ. W. (1)do dalszej odsprzedaży marihuanę w ilości co najmniej 8000 gram, w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał wymienionemu marihuanę w ilościach od 50 do 1000 gram w cenie od 13,50 do 16 złotych za 1 gram;
- w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od kwietnia 2009 roku do 16 maja 2011 roku, weW.i wW., działając wspólnie i w porozumieniu zP. P. (1), przekazałJ. W. (1)do dalszej odsprzedaży co najmniej 2000 gram marihuany, w ten sposób że czterokrotnie sprzedał wymienionemu po 500 gram, w cenie od 16,20 do 16,80 złotych za 1 gram,
- w bliżej nieustalonym dniu, w okresie pomiędzy czerwcem a sierpniem 2009 roku, wW.przyjął odJ. W. (1)do dalszej odsprzedaży 1000 gram marihuany w cenie 16,20 złotych za 1 gram;
- w bliżej nieustalonym dniu, w okresie kwietnia – maja 2009 roku wW., nabył do dalszej odsprzedaży od ustalonej osoby około 60 gram marihuany w cenie 20 złotych za 1 gram;
- w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku, wW., weW.i jego okolicach, przekazałA. S. (1)do dalszej odsprzedaży co najmniej 500 gram marihuany oraz działając wspólnie i w porozumieniu zP. P. (1)przekazałA. S. (1)co najmniej 1200 gram marihuany, w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał mu ją w ilościach po około 150 gram,
c/ w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od lutego 2009 roku do czerwca 2009 roku, wW.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w ten sposób, że przekazał ustalonej osobie do dalszej sprzedaży marihuanę w łącznej ilości około 2000 gram, poprzez wielokrotną sprzedaż w ilościach po około 500 gram w cenie od 15 do 16 złotych za 1 gram;
d/ w bliżej nieustalonym okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku weW.i wW., udzieliłA. S. (1)substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 15 gram, w ten sposób, że jednokrotnie przekazał mu 10 gram amfetaminy oraz pięciokrotnie po 1 gramie,
e/ w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od lutego 2011 roku do maja 2011 roku, wW.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzieliłJ. W. (1)środka odurzającego w postaci marihuany w ilości około 1000 gram, w ten sposób, że kilkakrotnie przekazał mu po 100 gram środka,
to jest czynu zart. 59 ust. 1 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 k.k.zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 56 ust. 3 i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 k.k.zw. zart. 12 k.k., w zw. zart. 4 § 1 k.k., wymierzając z mocyart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.karę 4 /czterech/ lat pozbawienia wolności i 250 /dwieście pięćdziesiąt/ stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 /dwadzieścia/ złotych.

3
na podstawieart. 85 §1 k.k.iart. 86 §1 i 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoS. L. (1)karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 5 /pięciu/ lat i 2 /dwóch/ miesięcy i karę łączną grzywny w wymiarze 300 /trzysta/ stawek dziennych, ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 /dwadzieścia/ złotych.

4
na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuS. L. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 16 maja 2011 roku do 20 lipca 2012 roku.

5
na podstawieart. 45 §1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoS. L. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 149 580 /sto czterdzieści dziewięć tysięcy pięćset osiemdziesiąt/ złotych.

III. 1. OskarżonegoM. J. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie X aktu oskarżenia i za to skazuł go na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k., wymierzając z mocyart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniikarę roku pozbawienia wolności.
2. Na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoM. J. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 2600 /dwa tysiące sześćset/ złotych.
3. OskarżonegoM. J. (1), w ramach zarzucanych mu czynów opisanych w punktach XI, XII i XIII aktu oskarżenia, uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od grudnia 2007 roku do kwietnia – maja 2011 roku, wW., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dopuścił się następujących zachowań:
1/ w okresie od grudnia 2007 roku do kwietnia – maja 2011 roku wW., uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w ilości co najmniej 6030 gram, substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 200 gram i tabletek ekstazy w ilości 500 sztuk w ten sposób, że:
a/ bliżej nieustalonych dniach, w okresie od grudnia 2007 roku do czerwca – lipca 2010 roku, wW.wielokrotnie przekazał do dalszej odsprzedażyJ. W. (1)co najmniej 4880 gram marihuany w ilościach od 50 do 1000 gram w cenach od 15,60 złotych do 20 złotych za 1 gram, dwukrotnie amfetaminę w ilościach po 100 gram w cenie 12 złotych za 1 gram oraz jeden raz tabletki ekstazy w ilości 500 sztuk w cenie 3,40 złotych za sztukę;
b/ w bliżej nieustalonym dniu, w okresie od lutego 2009 roku do kwietnia 2009 roku, wW.nabył odJ. W. (1)1000 gram marihuany w cenie 15,50 złotych za 1 gram, w celu jej dalszej odsprzedaży;
c/ w bliżej nieustalonym dniu, w okresie od dnia 4 stycznia 2008 roku do 2009 roku, wW.przekazał do dalszej odsprzedażyS. L. (2)50 gram marihuany;
d/ w bliżej nieustalonym dniu, w okresie kwietnia – maja 2011 roku, wW.przekazałJ. W. (1)do dalszej odsprzedaży 100 gram marihuany w cenie 18 złotych za 1 gram;
2/ w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od lutego 2009 roku do czerwca 2009 roku, wW.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzieliłJ. W. (1)substancji psychotropowej w postaci 200 sztuk tabletek ekstazy w ten sposób że sprzedał wymienionemu po 100 sztuk tabletek w cenie 2 – 3 złotych za sztukę,
to jest czynu wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) iart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to skazał go na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) iart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., wymierzając z mocyart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.karę 3 /trzech/ lat pozbawienia wolności i karę 150 /stu pięćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 30 /trzydzieści/ złotych.
4. na podstawieart. 45 §1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. J. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 77628 /siedemdziesiąt siedem tysięcy sześćset dwadzieścia osiem/ złotych.
5. oskarżonegoM. J. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XIV aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazuje go na karę 3 /trzech/ miesięcy pozbawienia wolności.
6. na podstawieart. 85 §1 k.k.iart. 86 §1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. J. (1)karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 /trzech/ lat i 10 /dziesięciu/ miesięcy.
7. Na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemuM. J. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 8 lutego 2012 roku do 18 maja 2012 roku.
IV. 1. OskarżonegoA. S. (1), w ramach zarzucanych mu czynów opisanych w punktach XV i XVI aktu oskarżenia, uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od lutego 2009 roku do lutego 2011 roku, wW., weW.i jego okolicach oraz wO., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dopuścił się następujących zachowań:
1/ działając wspólnie i w porozumieniu zJ. W. (1),S. L. (1)i innymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 8840 gram  w ten sposób, że:
a/ w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od lutego 2009 roku do wakacji 2010 roku, wW., weW.i jego okolicach, nabył odJ. W. (1)co najmniej 7140  gram marihuany, w ten sposób, że wielokrotnie nabywał od wymienionego marihuanę w ilościach od 20 do 500 gram w cenach od 17,50 do 20 złotych za 1 gram, po czym przekazał do dalszej odsprzedaży następującym osobom:
- w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od lutego 2009 roku do września 2009 roku, wO.przekazał do dalszej odsprzedażyS. N.co najmniej 2500 gram marihuany, poprzez jej wielokrotną sprzedaż w ilościach od 20 do 300 gram w cenie po 20 złotych za 1 gram;
- w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od września 2009 roku do grudnia 2009 roku, wO.iW.przekazał do dalszej odsprzedażyK. D.co najmniej  2 500 gram marihuany, poprzez jej wielokrotną sprzedaż w ilościach od 100 do 400 gram w cenie 19 – 20 złotych za 1 gram;
- bliżej nieustalonych dniach, w okresie od września 2009 roku do listopada – grudnia 2009 roku, wO.przekazał do dalszej odsprzedażyP. M. (1)co najmniej 500 gram marihuany, poprzez jej wielokrotną sprzedaż w ilościach od 50 do 150 gram w cenie 20 złotych za 1 gram;
- w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od marca 2010 roku do wakacji 2010 roku, wW.iO.przekazał do dalszej odsprzedażyP. M. (2)co najmniej 620 gram marihuany, poprzez jej wielokrotną sprzedaż w ilościach od 20 do 75 gram w cenie 18 złotych za 1 gram;
b/ w okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku wW., weW.i jego okolicach, nabył odS. L. (1)co najmniej 500 gram marihuany oraz odS. L. (1)iP. P. (1)co najmniej 1200 gram marihuany, w ten sposób, że wielokrotnie nabywał od wymienionych marihuanę w ilościach co najmniej 150 gram, po czym przekazał ją do dalszej odsprzedaży następującym osobom:
- w bliżej nieustalonych dniach w okresie wakacji 2010 roku wO.dwukrotnie przekazał do dalszej odsprzedaży ustalonym osobom tj.M. Ś.iK. G.po 100 gram marihuany w cenie 21 złotych za 1 gram;
- w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku, wW., weW.i jego okolicach przekazał do dalszej odsprzedażyP. M. (2)co najmniej 1500 gram marihuany, poprzez jej wielokrotną sprzedaż w ilościach po około 150 gram,
2/ w bliżej nieustalonym dniu w grudniu 2009 roku wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzieliłP. M. (2)10 gram marihuany w cenie 20 złotych za 1 gram,
to jest czynu zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) iart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 §1 k.k.i za to skazał go na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) iart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k., w zw. zart. 4 § 1 k.k., wymierzając z mocyart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k., przy zastosowaniuart. 60 § 4 k.k.iart. 60 § 6 pkt 3 k.k.karę 11 /jedenastu/ miesięcy pozbawienia wolności.
2. oskarżonegoA. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XVII aktu oskarżenia, z tą zmianą iż ustalił, że oskarżony posiadał łącznie 30 gram marihuany, której udzielił muP. M. (2)(ppkt 2) i za to skazał go na podstawieart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, wymierzając z mocyart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, przy zastosowaniuart. 60 § 4 k.k.iart. 60 § 6 pkt 4 k.k.karę 300 /trzystu/ stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 30 /trzydzieści/ złotych.
3. na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoA. S. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres lat 3 /trzech/ tytułem próby.
4. na podstawieart. 45 §1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoA. S. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 99.120 /dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy sto dwadzieścia/ złotych.
5. na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemuA. S. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 27 marca 2011 roku do 23 sierpnia 2011 roku, uznając karę grzywny za wykonaną w całości.
V. 1. OskarżonegoP. P. (1), w ramach zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XVIII aktu oskarżenia, uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od kwietnia 2009 roku do 16 maja 2011 roku, wW., weW.i jego okolicach, działając wspólnie i w porozumieniu zeS. L. (1), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dopuścił się następujących zachowań:
a/ w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od kwietnia 2009 roku do 16 maja 2011 roku weW.i wW.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w ten sposób, że przekazał do dalszej odsprzedażyJ. W. (1)co najmniej 2000 gram marihuany w ten sposób, że czterokrotnie sprzedał ją wymienionemu po 500 gram w cenie 16,20 – 16,80 złotych za 1 gram;
b/ w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku, wW., weW.i jego okolicach uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w ten sposób, że przekazał do dalszej odsprzedażyA. S. (1)co najmniej 1200 gram marihuany, w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał ją wymienionemu po około 150 gram w cenie po 18 złotych za 1 gram;
to jest czynu zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to skazał go na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., wymierzając z mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) w zw. zart. 4 § 1 k.k.karę roku i 2 /dwóch/ miesięcy pozbawienia wolności i karę 70 /siedemdziesiąt/ stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 30 /trzydzieści/ złotych.
2. na podstawieart. 45 §1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoP. P. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 27.000 /dwadzieścia siedem tysięcy/ złotych.
3. na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuP. P. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 16 maja 2011 roku do 16 lipca 2012 roku, uznając karę pozbawienia wolności za wykonaną w całości, zaś na poczet kary grzywny zaliczył okres od 17 lipca 2012 roku do 20 lipca 2012 roku, uznając karę grzywny za wykonaną w 8 /ośmiu/ stawkach dziennych.
IX. 1. OskarżonegoP. S. (1)w ramach zarzucanych mu czynów opisanych w punktach XXVII i XXVIII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od kwietnia 2008 roku do grudnia 2010 roku wW., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dopuścił się następujących zachowań:
a/ w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od kwietnia 2008 roku do grudnia 2010 roku, wW., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości około 2400 gram, substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 400 gram oraz tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 125 sztuk , w ten sposób, że w celu dalszej odsprzedaży wielokrotnie nabywał odJ. W. (1)marihuanę w ilościach od 20 do 300 gram w cenach 16,50 – 18,50 złotych za 1 gram, amfetaminę w ilościach po 100 gram i cenach 11 – 14 złotych za 1 gram oraz co najmniej 125 sztuk tabletek ekstazy w cenach 3 – 4 złotych za sztukę, po czym przekazał je nieustalonym osobom do dalszej odsprzedaży,
b/ w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od czerwca 2008 roku do grudnia 2010 roku wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzieliłJ. W. (1)100 gram marihuany w ten sposób, że wielokrotnie sprzedawał mu ją w ilościach od 1 do 5 gram w cenie 20 złotych za 1 gram,
to jest czynu zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) iart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to skazał go na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) iart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 §2 k.k.w zw. zart. 12 k.k., w zw. zart. 4 §1 k.k., wymierzając z mocyart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.karę 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności i 100 /sto/ stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 /dwadzieścia/ złotych.
2. Na podstawieart. 45 §1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoP. S. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 46 375 /czterdzieści sześć tysięcy trzysta siedemdziesiąt pięć/ złotych.
3. Na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemuP. S. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 8 lutego 2012 roku do 31 lipca 2012 roku.
XI. 1. OskarżonegoT. B., w ramach zarzucanych mu czynów opisanych w punktach XXXI i XXXII aktu oskarżenia, uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od 2004 roku do lutego 2009 roku wW., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzieliłJ. W. (1)1020 gram marihuany, co najmniej 200 gram amfetaminy, co najmniej 400 sztuk tabletek ekstazy, poprzez wielokrotną sprzedaż wymienionemu w porcjach do 5 gram marihuany w cenie 20 – 30 złotych za 1 gram, do 5 gram amfetaminy w cenie 20 – 30 złotych za 1 gram oraz od 20 do 100 tabletek w cenie 2 – 5 złotych; to jest czynu zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to skazuje go na podstawie zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k., wymierzając z mocyart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorazart. 33 § 2 i 3 k.k.karę 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności oraz 120 /sto dwadzieścia / stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 /dwadzieścia/ złotych.
2. Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.,art. 73 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do 1 lipca 2015 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoT. B.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres lat 5 /pięciu/ tytułem próby oraz oddał go w okresie próby pod dozór kuratora sądowego.
3. Na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoT. B.przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 24.500 /dwadzieścia cztery tysiące pięćset/ złotych.
XIII.1. OskarżonąK. S., w ramach zarzucanych jej czynów opisanych w punktach XXXVI i XXXVII aktu oskarżenia, uznał za winną tego, że w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od grudnia 2008 roku do czerwca – lipca 2009 roku, wW.w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dopuściła się następujących zachowań:
a/ w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od grudnia 2008 roku do czerwca – lipca 2009 roku, wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzieliła co najmniej 200 gram marihuany, poprzez sprzedaż nieustalonym konsumentom w porcjach od 1 do 5 gram marihuany w cenie 25 – 30 złotych za 1 gram,
b/ w bliżej nieustalonych dniach czerwca 2009 roku wW., uczestniczyła w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany i substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ten sposób, że przekazała do dalszej odsprzedaży nieustalonym osobom 200 gram marihuany w cenie 16 złotych za 1 gram oraz 50 gram amfetaminy w cenie 30 złotych za 1 gram,
to jest czynu zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to skazał ją na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., wymierzając z mocyart. 59 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 2 i 3 k.k.karę roku i 4 /czterech/ miesięcy pozbawienia wolności oraz 120 /sto dwadzieścia/ stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 /dwadzieścia/ złotych.
2. Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.,art. 73 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do 1 lipca 2015 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonejK. S.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres lat 4 /czterech/ tytułem próby oraz oddał ją w okresie próby pod dozór kuratora sądowego.
3. Na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonejK. S.przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 9700 /dziewięć tysięcy siedemset/ złotych.
XVI.1. OskarżonegoM. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XLIII aktu oskarżenia i za to skazał go na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., wymierzając z mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) w zw. zart. 4 § 1 k.k.karę roku i 4 /czterech/ miesięcy pozbawienia wolności i 100 /sto/ stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 /dwadzieścia/ złotych.
2. Na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. S.przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 17000 /siedemnaście tysięcy/ złotych.
3. OskarżonegoM. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XLIV aktu oskarżenia i za to skazał go na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., wymierzając z mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678) w zw. zart. 4 § 1 k.k.karę roku i 4 /czterech/ miesięcy pozbawienia wolności i 100 /sto/ stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 /dwadzieścia/ złotych.
4. Na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. S.przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 4.290 /cztery tysiące dwieście dziewięćdziesiąt/ złotych.
5. Na podstawieart. 85 § 1 k.k.,art. 86 § 1 i 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. S.karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 /dwóch/ lat i karę łączną grzywny w wymiarze 130 /sto trzydzieści/ stawek dziennych, ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 /dwadzieścia/ złotych.
6. Na podstawieart. 69 §1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do 1 lipca 2015 r. w zw. zart. 4 §1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. S.kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres lat 5 /pięciu/ tytułem próby.
7. Na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny zaliczył oskarżonemuM. S.okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 7 października 2012 roku do 8 października 2012 roku, uznając karę łączną grzywny za wykonaną w 4 /czterech/ stawkach dziennych.
XXV. Zasądził na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty od oskarżonych:S. L. (1)kwotę 1800 /jeden tysiąc osiemset/ złotych,M. J. (1)kwotę 1300 /jeden tysiąc trzysta/ złotych,A. S. (1)kwotę 1980 /jeden tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt/ złotych,P. P. (1)kwotę 720 /siedemset dwadzieścia/ złotych,T. B.kwotę 780 /siedemset osiemdziesiąt/ złotych,K. S.kwotę 780 /siedemset osiemdziesiąt/ złotych,M. S.kwotę 820 /osiemset dwadzieścia/ złotych.
Zwolnił oskarżonegoP. S. (1)z uiszczenia opłaty.
Obciążył oskarżonych wydatkami poniesionymi w sprawie:S. L. (1)kwotą 12653,67 /dwanaście tysięcy sześćset pięćdziesiąt trzy złotych sześćdziesiąt siedem groszy/,M. J. (1)kwotą 4373,96 /cztery tysiące trzysta siedemdziesiąt trzy złotych dziewięćdziesiąt sześć groszy/,A. S. (1)kwotą 4980 /cztery tysiące dziewięćset dwadzieścia złotych czterdzieści sześć groszy/,P. P. (1)kwotą 4277,22 /cztery tysiące dwieście siedemdziesiąt siedem złotych dwadzieścia dwa groszy/,P. S. (1)kwotą 7957,91 /siedem tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt siedem złotych dziewięćdziesiąt jeden groszy/,L. B.kwotą 3167,13 /trzy tysiące sto sześćdziesiąt siedem złotych trzynaście groszy/,T. B.kwotą 3127,14 /trzy tysiące sto dwadzieścia siedem złotych czternaście groszy/,K. S.kwotą 6941,65 /sześć tysięcy dziewięćset czterdzieści jeden złotych sześćdziesiąt pięć groszy/,M. S.kwotą 3991,46 /trzy tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden złotych czterdzieści sześć groszy/.
Apelacje od powyższego wyroku wywiedli obrońcy oskarżonychS. L. (1),M. J. (1),A. S. (1),P. P. (1),P. S. (1),T. B.,K. S.iM. S..
Obrońca oskarżonychS. L. (1)iP. P. (1)zaskarżył wyrok w części dotyczącej tych oskarżonych.
Powołując się na przepisyart. 427 §2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k.zarzucił powyższemu wyrokowi:

1
obrazę przepisów postępowania mająca istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

- nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego tj.art. 4 k.p.k.oraz rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego wbrewart. 5 §2 k.p.k.,
- obrazęart. 7 k.p.k.poprzez jednostronną, niekorzystną dla oskarżonego ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego,
- naruszenie przepisuart. 410 k.p.k.poprzez zaniechanie oparcia przedmiotowego orzeczenia na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego w sprawie,
-art. 201 k.p.k.poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej w zakresie stanu psychicznego oskarżonegoJ. W. (1)z udziałem biegłego neurologa wobec stwierdzenia biegłej psycholog, że nie jest w stanie się wypowiedzieć odnośnie uszkodzeń CUN na skutek zażywania narkotyków przez oskarżonegoJ. W.;

2
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż:

-S. L. (1)w okresie od 2010 roku do 16 maja 2011 roku wC.uprawiał konopie indyjskie w ilości 25 – 30 krzaków, która to uprawa mogła dostarczyć ziela konopi o masie nie mniejszej niż 375 gram i nie większej niż 600 gram,
-S. L. (1)w okresie od 2004 r. do 16 maja 2011 roku przekazałJ. W. (1)marihuanę w łącznej ilości około 2.400 gram,
-S. L. (1)w okresie od wkietnia 2008 roku do 16 maja 2011 roku uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w ilości co najmniej 12.760 gram w ten sposób, iż w okresie tym przekazałJ. W. (1)do dalszej odsprzedaży marihuanę w ilości co najmniej 8.000 gram, nadto działając wspólnie i w porozumieniu zP. P. (1)przekazałJ. W. (1)do dalszej odsprzedaży co najmniej 2000 gram marihuany, a także pomiędzy czerwcem a sierpniem 2009 roku przyjął odJ. W. (1)do dalszej odsprzedaży 1000 gram marihuany oraz pomiędzy kwietniem a majem 2009 rokiem nabył od ustalonej osoby około 60 gram marihuany w cenie 20 zł za 1 gram, w okresie wakacji 2010 do lutego 2011 przekazałA. S. (1)do dalszej odsprzedaży co najmniej 500 gram marihuany oraz działając wspólnie i w porozumieniu zP. P. (1)przekazałA. S. (1)co najmniej 1200 gram marihuany,
-S. L. (1)w okresie od lutego 2009 roku do czerwca 2009 roku wW.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany poprzez jej wielokrotne przekazanie ustalonej osobie –P. G. (1)– w łącznej ilości ok. 2.000 gram;
-S. L. (1)w okresie wakacji 201 roku do lutego 2011 roku przekazałA. S. (1)amfetaminę w ilości 15 gram łącznie;
-S. L. (1)przywoził doW.narkotyki do mieszkania nieżyjącego jużP. G. (1)lubJ. W. (1)lub przesyłał ją za pośrednictwem kierowcy autobusu PolskiE.,
- w dniu 11 maja 2011 rokuS.przywiózłJ. W. (1)doW.do mieszkania przyul. (...)około 1000 gram marihuany.
Nadto z ostrożności procesowej na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonych kar.
Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności poprzez ich złagodzenie.
ObrońcaM. J. (1)zaskarżył powyższy wyrok w całości w zakresie dotyczącym tego oskarżonego.
Powołując się na przepisyart. 427 §1 i 2 k.p.k.zarzucił temu wyrokowi obrazę:

1
art. 6 ust. 3 lit d Konwencji o Ochronie Praw Człowieka Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 roku, Nr 61, poz. 284 z późn. zm.) przez złamanie prawa do rzetelnego procesu polegające na tym, ze uniemożliwiono oskarżonemu, jak i jego obrońcy przesłuchania, zadawania jakichkolwiek pytań głównemu świadkowi oskarżeniaJ. W. (1), a w konsekwencji tego naruszenia prawa – obrazęart. 6 k.p.k.poprzez pozbawienie oskarżonegoM. J. (1)prawa do obrony w sensie realnym;

2
art. 170 §1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 60 §3 k.k.przez uznanie wniosku dowodowego obrońcyM. J. (1)o zadawanie pytańJ. W. (1)z listy przekazanej dla sądu za niedopuszczalny, w sytuacji gdyJ. W. (1)deklarował, że chce skorzystać z dobrodziejstwaart. 60 §3 k.k.i będzie odpowiadał na pytania sądu i prokuratora;

3
art. 170 §1 pkt 2, 3 i 5 k.p.k.przez oddalenie wielu istotnych wniosków dowodowych, których przeprowadzenie mogłoby dostarczyć dowodów niewinności dla oskarżonegoM. J. (1)lub do odmiennej wyjaśnieńJ. W. (1)(wnioski o ustalenie i przesłuchanie osób osadzonych w AŚ zJ. W. (1), wnioski o uzupełnienie badań psychiatrycznychJ. W.);

4
art. 5 §1 i 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez przyjęcie, przekraczające swobodną ocenę dowodów, pomijając istotne elementy materiału dowodowego (żeJ. W. (1)odmówił odpowiedzi na pytania współoskarżonych i ich obrońców), naruszając zasadę domniemania niewinności i rozstrzygając wszelkie wątpliwości na niekorzyść oskarżonegoM. J. (1), że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, iż ten oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów;

5
art. 117 §2 k.p.k.przez prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonegoM. J. (1), w sytuacji gdy należycie usprawiedliwił swoje niestawiennictwo – a jego obrońca wnosił o nieprzeprowadzanie rozprawy pod nieobecność tego oskarżonego,

6
art. 146 k.p.k.w zw. zart. 40 §1 pkt 4 k.p.k.przez sporządzenie wielu protokołów z postępowania przygotowawczego z udziałem młodszego aspirantaR. K.jako protokolanta, który był także świadkiem w sprawie,

7
art. 404 §2 k.p.k.przez prowadzenie sprawy wielokrotnie odraczanej w dalszym ciągu – co stanowiło regułę – a nie wyjątek jak tego wymaga ta regulacja.

ObrońcaM. J. (1)w konsekwencji wymienionych uchybień zarzucił nadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżonyJ. W. (1)ujawnił prawdziwe informacje, a co za tym idzie, że oskarżonyM. J. (1)dopuścił się zarzuconych w akcie oskarżenia czynów, podczas gdy okoliczności te nie miały miejsca w rzeczywistości – aJ. W. (1)uniemożliwił weryfikację swoich oświadczeń złożonych w toku postępowania przygotowawczego.
Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienieM. J. (1)od popełnienia wszystkich zarzuconych mu czynów zabronionych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym tego oskarżonego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Obrońca oskarżonegoA. S. (1)zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczonego wobec tego oskarżonego przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 99.120 złotych.
Zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. przepisuart. 424 k.p.k.poprzez niewyjaśnienie okoliczności leżących u podstaw ustalenia, że oskarżony osiągnął korzyść majątkową w wysokości 99.120 zł., a w szczególności brak wyjaśnienia w jaki sposób została wyliczona wysokość osiągniętej korzyści majątkowej, co uniemożliwia faktycznie ocenę poprawności toku rozumowania Sądu I instancji w tej części, a tym samym poznanie motywów, którymi kierował się sąd przy ustalaniu, że oskarżony osiągnął korzyść majątkową w wysokości 99.120 złotych.
Obrońca oskarżonegoP. S. (1)zaskarżył w całości wyrok odnośnie tego oskarżonego. Powołując się na przepisyart. 427 §1 i art. 438 §2 i 3 k.p.k.zarzucił temu wyrokowi:

I
obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicieart. 4 k.p.k.,art. 5 §2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, a polegająca na nieuwzględnieniu dowodów i okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, a także na dowolnej i niekonsekwentnej ocenie dowodów zebranych w sprawie,

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym ustaleniu, że oskarżonyP. S. (1)popełnił zarzucany mu czyn, w sytuacji gdy nie ma na to jednoznacznych i wiarygodnych dowodów.

ObrońcaP. S. (1)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu Okręgowego do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoT. B.również zaskarżył w całości wyrok odnośnie tego oskarżonego.
Na podstawieart. 438 pkt 1 k.p.k.zarzucił naruszenie prawa materialnego, a toart. 10 §1 k.k.poprzez niezastosowanie, wobec przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej za okres, w którym był on małoletnim w rozumieniuustawy kodeks karny, bowiem oskarżonyurodził się (...), zarzut aktu oskarżenia rozpoczynał się w roku 2003, zaś wyrok Sądu Okręgowego odnosi się do 2004 roku, a zatem do okresu, w którym oskarżony nie ukończył lat 17, w sytuacji w której obciążenie odpowiedzialnością karną dotyczy czynu z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.zarzucił obrazę prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to naruszenieart. 7 k.p.k.w związku zart. 410 k.p.k.poprzez:

1
oparcie ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia na całkowicie dowolnym przyjęciu, że oskarżony udzielił współoskarżonemuW.środków odurzających w ilości nie mniejszej niż 1020 gram marihuany, podczas gdy ilości tej w rzeczywistości nie ustalono, zaś Sąd Okręgowy w odniesieniu do aktu oskarżenia dokonał wyłącznie przesunięcia okresu, w którym oskarżony rzekomo miał udzielać środków odurzającychW.z 2003 roku na rok 2004 pozostawiając przy tym ilość środków odurzających podaną w akcie oskarżenia przy jednoczesnym pominięciu, że do 27 października 2005 roku oskarżony był małoletnim, który nie ponosił odpowiedzialności na zasadach określonych wkodeksie karnym- zaś opisane powyżej uchybienia skutkowały w postaci wymiaru kary oraz orzeczenia o przepadku korzyści majątkowej, która nie została faktycznie osiągnięta,

2
dokonanie wadliwej bowiem w sposób wykraczający poza granice swobodnej i kontrolowanej oceny dowodu z wyjaśnieńJ. W. (1)w odniesieniu do ilości marihuany udzielanej przez oskarżonegoT. B.W., sposobu przekazywania narkotyków i celu przekazywania, a nadto okresu, w którym udzielanie środków odurzających miało miejsce, zaś wadliwa ocena opisanego wyżej dowodu skutkowała na wymiar kary oraz rozstrzygnięcia w zakresie przepadku korzyści, której w rzeczywistości oskarżonyB.nie osiągnął,

3
niezasadne zdyskwalifikowanie wyjaśnień oskarżonegoB.w zakresie ilości narkotyków udzielanychJ. W. (1), okresu, w którym udzielanie miało miejsce oraz sposobu i celu w jakim środki odurzające były udzielane, bowiem jedynym kryterium, które zdecydowało o ocenie tego dowodu dokonanej przez sąd była okoliczność, że oskarżonyB.w toku postępowania sądowego wyjaśnił, że narkotyki zażywał wspólnie ze współoskarżonymW., choćW.temu nie nigdy nie przeczył, a oskarżonyB.wyjaśniał w ten sposób już w postępowaniu przygotowawczym w Prokuraturze Okręgowej w Płocku w dniu 8 marca 2012 roku.

ObrońcaT. B.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie tego oskarżonego.
Obrońca oskarżonejK. S.zaskarżył wyrok, biorąc pod uwagę treść zarzutów, w części dotyczącej kary i przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa. W apelacji zaznaczył jednakże, że wyrok został zaskarżony przez niego w całości.
Na podstawieart. 427 §2 k.p.k.orazart. 438 pkt 3 k.p.k.zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na błędnym przyjęciu, że równowartość korzyści osiągniętej przez oskarżoną z popełnionego przestępstwa, podlegającej przepadkowi, stanowi kwota 9.700 złotych, będąca iloczynem sprzedanych środków odurzających/substancji psychotropowych i przyjętej ceny tych substancji, podczas gdy faktyczną korzyścią majątkową oskarżonej jest różnica pomiędzy ceną, jaką zapłaciła nabywając narkotyki a ceną ich sprzedaży.
Ponadto na podstawieart. 427 §2 k.p.k.orazart. 438 pkt 4 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, nieuwzględniającej w należytym stopniu zachowania oskarżonej po popełnieniu przestępstwa wskazującego, iż dobrowolnie poddała się ona procesowi resocjalizacji.
Obrońca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do Sądu Okręgowego w Ostrołęce celem jej ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoM. S.zaskarżył w całości odnośnie tego oskarżonego. Sformułował następujące zarzuty:

1
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.art. 7 k.p.k.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu z wyjaśnień współoskarżonego –J. W. (1)i nadanie temu dowodowi nadmiernego znaczenia mimo braku jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających okoliczności obciążające oskarżonegoM. S., co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcia, że oskarżonyM. S.dopuścił się zarzucanych mu czynów, podczas gdy prawidłowa ocena wyjaśnień współoskarżonego —J. W. (1)winna prowadzić do wniosków, że oskarżonyM. S.nie nabywał marihuany odJ. W. (1)w celu jej dalszej sprzedaży a jedynie na własny użytek oraz do wniosków, że oskarżonyM. S.nabył od współoskarżonego —J. W. (1)znacznie mniejszą ilość środka odurzającego, niż ta wskazana w akcie oskarżenia;

2
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.art. 7 k.p.k.poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodu w postaci opinii biegłych lek. med.P. N. (1)— specjalisty psychiatry, lek. med.M. B.— specjalisty psychiatry, drE. M.— psychologa klinicznego specjalisty II stopnia z dnia 13 marca 2015 r. i przyjęcie, że opinia ta świadczy o wiarygodności wyjaśnień współoskarżonego —J. W. (1), podczas gdy opinia ta zawierała wiele uchybień i sprzeczności, które świadczyły o jej nieprzydatności dla prawidłowej oceny wyjaśnień tego współoskarżonego, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych poczynionych wyłącznie na podstawie wyjaśnień ww. współoskarżonego i błędnego przyjęcia, że oskarżonyM. S.dopuścił się zarzucanych mu czynów

3
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.art. 424 §1 pkt 1 k.p.k.poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakie fakty — które legły u podstaw przyjęcia, że oskarżonyM. S.uczestniczył w obrocie (a nie udzielał środków odurzających konsumentom) - sąd uznał za udowodnione oraz na jakich dowodach oparł się w tej mierze, co spowodowało ograniczenie prawa oskarżonego do kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w tym zakresie;

4
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.art. 424 § 2w zw.art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakie okoliczności sąd miał na względzie przy określeniu kwoty przepadku równowartości korzyści osiągniętej rzekomo przez oskarżonegoM. S.z popełnienia obu przestępstw oraz niewskazanie jakie fakty — które legły u podstaw przyjęcia takiej a nie innej kwoty - sąd uznał za udowodnione oraz na jakich dowodach oparł się w tej mierze, co spowodowało ograniczenie prawa oskarżonego do kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w tym zakresie;

5
na podstawieart. 438 pkt 3 k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że wskazane w akcie oskarżenia ilości środków odurzających rzekomo nabyte przez oskarżonegoM. S.od współoskarżonego —J. W. (1)stanowią znaczną ilość środka odurzającego, podczas gdy ilości środków odurzających wskazane w akcie oskarżenia w stosunku do oskarżonegoM. S.nie stanowią znacznej ilości środka odurzającego w rozumieniu art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Ponadto obrońca, w przypadku uznania, że powyższe zarzuty są bezpodstawne, zarzucił dodatkowo na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.rażącą niewspółmierność kary do stopnia zawinienia oskarżonego i wymierzenie mu kary pozbawienia wolności 1 roku i 4 miesięcy za każde z zarzucanych mu przestępstw i kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, podczas gdy zarzucane oskarżonemu przestępstwo jest zagrożone karą grzywny i pozbawienia wolności do lat 10.
Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. S.od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w zakresie dotyczącymM. S.i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoM. J. (1):
W pełni zasadny jest postawiony w apelacji zarzut obrazyart. 117 §2 k.p.k.Naruszenie tego przepisu przez Sąd Okręgowy jest nad wyraz ewidentne.
Artykuł 117 §2 k.p.k.expressis verbis stanowi, że czynności procesowej nie przeprowadza się, jeżeli osoba uprawniona do wzięcia w niej udziału usprawiedliwiła należycie swoje niestawiennictwo i wniosła o nieprzeprowadzanie czynności bez jej udziału.
To, że zgodnie zart. 374 §1 k.p.k.w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 roku obecność oskarżonego nie była obowiązkowa, bynajmniej nie uprawniało sądu do prowadzenia rozprawy w sytuacji, gdy oskarżony usprawiedliwił należycie swoje niestawiennictwo i wnosił o nieprzeprowadzanie rozprawy pod jego nieobecność. Gdyby obecność oskarżonego była na rozprawie obowiązkowa, to wówczas mielibyśmy do czynienia z tak zwaną bezwzględną przyczyną odwoławczą określoną wart. 439 pkt. 11 k.p.k.
Jak wynika z treści protokołu rozprawy z dnia 5 października 2015 roku (k. 10.866 – 10.867) oskarżonyM. J. (1)nie stawił się na nią. Jego obrońca zaś złożył wystawione przez lekarza sądowego zaświadczenie lekarskie o nr(...)(k. 10.850), z którego jednoznacznie wynikało, żeM. J. (1)z powodu choroby nie mógł stawić się w dniu 5 października 2015 roku na wezwanie Sądu Okręgowego w Ostrołęce.
Z zapisów w protokole wynika, że sąd, powołując się notabene na przepisart. 117 §2 k.p.k., uznał jego niestawiennictwo za usprawiedliwione. Zastanawiające jest, dlaczego Sąd pierwszej instancji nie procedował dalej zgodnie z powołanym przepisem. Podkreślić jednocześnie należy, że brak było podstaw do kwestionowania wystawionego przez lekarza sądowego zaświadczenia lekarskiego, zwłaszcza że w aktach sprawy znajduje się opinia biegłego neurologa potwierdzająca schorzenia oskarżonego (k. 10.846 – 10.847).
ObrońcaM. J. (1)nie tylko usprawiedliwił nieobecność tego oskarżonego, ale również wniósł o nieprzeprowadzanie rozprawy z uwagi na to, że oskarżony chciałby osobiście wygłosić mowę końcową.
Wobec należytego usprawiedliwienia niestawiennictwaM. J. (1)i treści złożonego przez jego obrońcę wniosku, Sąd Okręgowy nie powinien był prowadzić rozprawy pod nieobecnośćM. J. (1).
Jak już wcześniej wspomniano, naruszenieart. 117 §2 k.p.k., kiedy stawiennictwo oskarżonego nie jest obowiązkowe, nie jest bezwzględną przyczyną odwoławczą nakazującą uchylenie zaskarżonego wyroku bez badania wpływu na jego treść obrazy przepisu procesowego.
Konieczne jest więc zbadanie, czy obraza tego przepisu prawa procesowego mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Naruszenieart. 117 §2 k.p.k.nie zawsze bowiem ma wpływ na treść orzeczenia. Będzie tak na pewno wtedy, kiedy czynność procesowa, w której ma prawo wziąć udział określony oskarżony, w ogóle tego oskarżonego nie dotyczyła.
Z taką sytuacją nie mamy jednakże do czynienia w niniejszej sprawie. Dokonana przez Sąd meriti obraza cytowanego przepisu miała nie tylko poważny charakter, ale i mogła mieć istotny wpływ na treść wydanego w pierwszej instancji orzeczenia w stosunku do oskarżonegoM. J. (1). Pod usprawiedliwioną nieobecność tego oskarżonego, który kwestionował swoją winę, przeprowadzono rozprawę, po której doszło do wydania wyroku skazującego go na bezwzględną karę pozbawienia wolności. Na tej rozprawie była przeprowadzona istotna dla obronyM. J. (1)czynność – wygłoszenie mowy końcowej przez jego obrońcę. Jednocześnie, co jest jeszcze bardziej istotne, prowadzenie rozprawy pod jego nieobecność w dniu 5 października 2015 roku pozbawiło go prawa do wygłoszenia własnej mowy obrończej, co mogłoby doprowadzić, jak słusznie wskazuje autor apelacji, do przekonania sądu do poczynienia innych ustaleń, aniżeli w zaskarżonym wyroku. Takie postąpienie, w sytuacji usprawiedliwionej nieobecnościM. J. (1)na rozprawie, godziło wprost w określoną wart. 42 ust. 2 Konstytucji RPiart. 6 k.p.k.zasadę prawa oskarżonego do obrony we wszystkich stadiach postępowania karnego. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji w końcowym stadium, kiedy wygłaszane są mowy obrończe, bez udziału oskarżonego, który ponad wszelką wątpliwość nie mógł się stawić w sądzie z uwagi na chorobę, nie może być również uznane za rzetelne, w rozumieniu art. 6 ust. 1 i ust. 3 lit. c Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i naruszało zasadę tzw. „równości broni”.
Konsekwencją takiego naruszeniaart. 117 §2 k.p.k., mogącego mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, może być tylko uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącejM. J. (1)i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.
Uwzględnienie zarzutu apelacyjnego obrazyart. 117 §2 k.p.k.spowodowało, że rozpoznanie pozostałych zarzutów z apelacji obrońcyM. J. (1)stało się przedwczesne. Dlatego też zgodnie z dyspozycjąart. 435 k.p.k.ograniczono rozpoznanie tej apelacji tylko do uchybienia w postaci naruszeniaart. 117 §2 k.p.k.
Ponownie rozpoznając sprawę należy przeprowadzić przede wszystkim dowody obciążająceM. J. (1), w szczególności dowód z zeznańJ. W. (1). Co do większości dowodów dotyczących zarzutów postawionych oskarżonych można poprzestać, zwłaszcza za zgodą stron, na ich ujawnieniu, zgodnie z dyspozycjąart. 442 §2 k.p.k.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonychS. L. (1)orazP. P. (1):
Na wstępie podnieść należy, że apelacja obrońcy tych dwóch oskarżonych została sformułowana w sposób nieprawidłowy.
Błędne jest bowiem jednoczesne zarzucanie obrazyart. 5 §2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.Z naruszeniem zasadyin dubio pro reomamy do czynienia wówczas, gdy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa lub też w kontekście zebranych dowodów powinien był powziąć takie wątpliwości i wobec niemożliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli zaś pewne ustalenia faktyczne zależne są od dania lub nie wiary określonemu dowodowi lub dowodom, to wówczas nie można mówić o naruszeniu wyrażonej wart. 5 §2 k.p.k.zasady. Zastrzeżenia co do oceny wiarygodności dowodów mogą być jedynie rozstrzygane na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach zawartej wart. 7 k.p.k.zasady swobodnej oceny dowodów.
Nie jest też prawidłowe równoczesne zarzucanie obrazyart. 7 k.p.k.i błędu w ustaleniach faktycznych. Jeżeli błędne ustalenia faktyczne są wynikiem złamania zasady swobodnej oceny dowodów, to należało ograniczyć się do zarzutu naruszeniaart. 7 k.p.k.Sąd uznając bowiem za prawdziwe wyjaśnieniaJ. W. (1)nie mógł bowiem dokonać ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią tych wyjaśnień. W apelacji należy powoływać wyłącznie zarzuty pierwotne a nie wtóre będące logiczną konsekwencją tych pierwszych.
Wbrew twierdzeniom obrońcyS. L. (1)iP. P. (1)Sąd pierwszej instancji słusznie uznał wyjaśnieniaJ. W. (1)za wiarygodne i na ich podstawie dokonał ustaleń faktycznych skutkujących skazaniem obu oskarżonych.
To, żeJ. W. (1)przyjmował różnego rodzaju narkotyki, wcale nie oznacza, że nie był on zdolny do postrzegania faktów i ich prawidłowego odtwarzania. Biegli psychiatrzyM. B.iP. N. (1)oraz biegła psychologE. M.nie stwierdzili uJ. W. (1)żadnej choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego, ani też innych zakłóceń psychicznych. Mało tego, uznali, żeJ. W. (1)cechuje się wysoką sprawnością intelektualną i posiada adekwatną do tego poziomu zdolność postrzegania, zapamiętywania i odtwarzania faktów. Biegli zwrócili jednocześnie uwagę na to, żeJ. W. (1)w swoich wyjaśnieniach podawał wiele szczegółów, co może wprawdzie budzić wątpliwości ze względu na pewną niezgodność z typowym procesem zapominania u przeciętnego człowieka, aleJ. W. (1)ma wręcz wyjątkową zdolność do zapamiętywania szczegółów i liczb, a ponieważ w inkryminowanym czasie była to główna jego działalność, można przyjąć, że większość podawanych przez niego informacji jest zgodna ze stanem faktycznym. Biegli wykluczyli też uJ. W. (1)skłonności do konfabulowania, fantazjowania, czy też posługiwania się zasugerowanymi informacjami.
Podkreślić też należy, żeJ. W. (1)jedynie od czasu do czasu zażywał substancje psychotropowe takie jak: kokaina, tabletki ekstazy czy też amfetamina. W okresie objętym zarzutem palił przede wszystkim marihuanę: początkowo kilka razy w tygodniu, a potem codziennie. Z jego wyjaśnień wynika, że nie miał w tym czasie zaburzeń świadomości czy też objawów psychotycznych. Działanie narkotyków sprowadzało się do poprawiania nastroju i uzyskiwania większej pewności siebie. Potwierdzeniem jego wyjaśnień jest to, że w tamtym czasie ukończył studia oraz pracował. Gdyby w tamtym okresieJ. W. (1)nie był sprawny intelektualnie i nie mógł zapamiętywać faktów, jak zdaje się sugerować obrońca, to nie mógłby on wykonywać pracy ani też zdawać egzaminów na studia bez względu to, czy były one ustne czy też pisemne.
Obrońca podnosząc, że przyjmowane przezJ. W. (1)narkotyki „odcisnęły na nim swoje piętno” i musiały „spowodować zaburzenia w postrzeganiu rzeczywistości w i konsekwencji jej odtwarzaniu”, pominął wszystko to, co wynika z opinii biegłych psychiatrów i psychologa. Forsując w apelacji wnioski zupełnie sprzeczne z opinią biegłych, obrońca nie przedstawił żadnego argumentu mogącego podważyć kategoryczne i jednoznaczne wnioski biegłych. Autor apelacji w ogóle nie wskazał, na czym miałby polegać błąd biegłych przy wydawaniu opinii.
Warte podkreślenia jest, żeJ. W. (1)został poddany badaniom zarówno psychiatrycznym, jak i psychologicznym. Podczas tych badań nie zdradzał zaburzeń świadomości. Jego nastrój był dostosowany do sytuacji. Zaprzeczył występowaniu objawów wytwórczych. Pozostawał cały czas w dobrym, rzeczowym kontakcie werbalnym. Nie zdradzał cech zaburzeń procesów poznawczych, a jego wypowiedzi były logiczne, obszerne i spójne. Nie ujawniał też zaburzeń formy i treści myślenia ani spostrzegania, zarówno o charakterze psychotycznym, jak i o innych przyczynach. Prezentował żywe reakcje emocjonalne w pełni dostosowane do treści rozmowy.
Wbrew twierdzeniom obrońcy to, że biegli podejrzewali uJ. W. (1)dyskretne uszkodzenie centralnego układu nerwowego, wcale nie obligowało sądu do zasięgnięcia opinii biegłego neurologa. Tym samym sformułowany w apelacji zarzut obrazyart. 201 k.p.k.jest całkowicie chybiony. Przesłuchiwana na rozprawie biegła psycholog wyraźnie stwierdziła, że jeżeli uJ. W. (1)doszło do uszkodzenia CUN, to było ono nieznaczne. Jej zdaniem tego rodzaju uszkodzenie mogło jedynie nieznacznie obniżać jego sprawność intelektualną, z tym że przy ogólnym bardzo wysokim poziomie intelektuJ. W. (1)nie miało to znaczenia dla jego codziennego funkcjonowania intelektualnego. Biegła stanowczo stwierdziła (k. 10.620), że zmiany te mogły być na tyle dyskretne, że w ogóle nie miały one znaczenia dla odtwarzania zdarzeń (k. 10.621). Przeprowadzone testy pozwoliły na wykluczenie uszkodzeń w jego mózgu.
Za zbędnością opinii biegłego z zakresu neurologii przemawia też to, że neurolodzy celem stwierdzenia, czy u badanego doszło do uszkodzenia centralnego układu nerwowego, posługują się tymi samymi testami psychologicznymi, które wykonała biegła psychologE. M.. Biegła stwierdziła też, że jeżeli w badaniach czynnościowych nie stwierdza się istotnych zaburzeń, to nie ma sensu przeprowadzania badań obrazowych.
Biegli psychiatrzy w sposób dokładny i rzetelny wyjaśnili, że dyskretne uszkodzenie CUN nie miało żadnego znaczenia dla zdolnościJ. W. (1)do zapamiętywania i odtwarzania faktów. W kontekście złożonej przez biegłych na rozprawie opinii nie jest prawdą, że biegła psycholog nie była w stanie wypowiedzieć się odnośnie uszkodzeń CUN na skutek zażywania narkotyków przez oskarżonegoJ. W. (1). Nie wiadomo, na podstawie jakich wypowiedzi biegłych obrońca sformułował taką tezę.
Nie jest też prawdą, co podnosi obrońca w apelacji, że biegli stwierdzili ubytki w pamięci oskarżonego. Biegły psychiatraP. N. (1)stanowczo twierdził na rozprawie (k. 10.622), że uJ. W. (1)nie stwierdzono zaburzeń pamięci i nie stwierdzono żadnych uszkodzeń mózgu. Biegła psychologE. M.dodała do tego, że nie zauważono również uJ. W. (1)skłonności do fantazjowania. Wbrew też twierdzeniom obrońcy, biegli w swoich opiniach podkreślali, że z wyjaśnień oskarżonego oraz z przeprowadzonego z nim wywiadu nie wynika, aby w okresie, kiedy brał on narkotyki,J. W. (1)miał jakieś zaburzenia świadomości czy też objawy wytwórcze. To zaś, że ktoś ma wrażenie, że znał wcześniej osobę, której wcześniej nie spotkał, nie świadczy o jakiejkolwiek patologii. Takie wrażenie ma często wielu ludzi, którzy nigdy nie zażywali narkotyków ani nie pili alkoholu w nadmiarze.
Słusznie też Sąd pierwszej instancji oceniając wyjaśnieniaJ. W. (1)powołał się na zeznania jego byłej konkubinyA. S. (2). Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonychS. L. (1)iP. P. (1)A. S. (2)zarówno w swoich zeznaniach ze śledztwa, jak i z dochodzenia nie mówiła oJ. W. (1)jako o człowieku „o dwóch twarzach”, nie twierdziła też, że jest on osobą „potrafiącą manipulować innymi ludźmi”. Wręcz przeciwnie, będąc przesłuchiwana na rozprawie, kiedy już nic ją nie łączyło zJ. W. (1), stwierdziła stanowczo, że nie zauważyła, aby osobowośćJ. W. (1)ulegała zmianom. Zeznała też stanowczo, że nigdy on nie okłamywał i pomimo że regularnie palił marihuanę, kontakt z nim nie był utrudniony.
Wbrew twierdzeniom obrońcy nie ma żadnego związku pomiędzy skłonnością do obciążana niewinnych osób a skłonnością do przedstawiania siebie w nieco lepszym świetle. Wręcz zaś za absurdalne należy uznać sugestie autora apelacji, że tendencyjne obciążanie innych osób może wynikać z jego potrzeby uzyskiwania akceptacji otoczenia. Znaczna część populacji ludzkiej ma w sobie skłonność do przedstawiania siebie w lepszym świetle. Większość ludzi ma też potrzebę bycia akceptowanym przez innych. W gruncie rzeczy taką cechę posiada każdy człowiek, o czym mówiła biegła psychologE. M.na rozprawie. Regułą jest, że nie to ma żadnego wpływu na procesy pamięci. Tego rodzaju cechy nie świadczą o jakiejkolwiek patologii.
Poza tymJ. W. (1)bynajmniej nie ukrywał w swoich wyjaśnieniach okoliczności stawiających go jednoznacznie w złym świetle. Mówił przecież zarówno o swoim uzależnieniu, jak i czerpaniu zysków z handlu narkotykami.
Nie sposób nie zauważyć, że obrońca w swojej apelacji, próbując podważyć dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę wyjaśnieńJ. W. (1), całkowicie pominął szereg istotnych wypowiedzi biegłych psychiatrów i psychologa, a niektóre stwierdzenia przeinaczył, nadając im zupełne inny niż faktyczny wydźwięk.
Nie jest też prawdą, co podnosi obrońca, że zarejestrowane rozmowy telefoniczne pomiędzyJ. W. (1)aS. L. (1)nie dotyczą transakcji narkotykowych. Trzeba być osobą absolutnie naiwną, żeby uwierzyć, że używane przez tych dwóch oskarżonych sformułowania typu: „kuleczki”, „bobki”, „iskrownik”, „kurwica”, „iskra”, „nasiennik”, „strzelczyk”, „siuwiks” „siuks” nie dotyczyły narkotyków. Bez zapoznania się z wyjaśnieniamiJ. W. (1)na podstawie samych treści tych rozmów można to stwierdzić. Owszem, wyjaśnieniaJ. W. (1)są pomocne w rozszyfrowaniu wszystkich tych słów. Zauważyć jednakże należy, że jego wyjaśnienia w sposób bardzo logiczny tłumaczą użycie przez rozmówców tych sformułowań. Po lekturze wyjaśnieńJ. W. (1)wszystkie te zarejestrowane rozmowy, w których używane jest zakamuflowane słownictwo, nabierają sensu. Na przykład, w rozmowie z dnia 16 kwietnia 2011 roku z godziny 18.05 jeden z rozmówców powiedział: „No tak, no ja wiem, ja wiem czym się zaopiekujesz, stolikiem. Stolik jest twój, słyszysz”, a drugi odpowiedział: „Okej, okej, ale żeby jaranie było, nie”. Po zapoznaniu się z wyjaśnieniamiJ. W. (1)staje się klarowne, że rozmówcom chodziło o zażywanie sypkiej kokainy lub amfetaminy ze stolika poprzez wciąganie nosem. Jeżeli na początku rozmowy była mowa o „kuleczkach”, to po zapoznaniu się z wyjaśnieniamiJ. W. (1)nie sposób nie przyjąć, że te „kuleczki” to tabletki ekstazy.S. L. (1)w kwietniu 2011 roku, kiedy był podsłuchiwany, przeprowadził wiele rozmów dotyczących różnego rodzaju transakcji narkotykowych.
To, żeS. L. (1)sprzedawał narkotyki wynika nie tylko z wyjaśnieńJ. W. (1), ale również z wyjaśnieńA. S. (1)i zeznańK. D..
ObrońcaS. L. (1)iP. P. (1)poza określeniem wyjaśnieńA. S. (1)„pomówieniami” nie wskazał ani jednego argumentu mogącego podważyć pozytywną ocenę tych wyjaśnień Sądu pierwszej instancji. Nie sposób upatrywać kłamliwości wyjaśnieńA. S. (1)na tej tylko podstawie, że chciał on skorzystać z dobrodziejstw przewidzianych wart. 60 §3 k.k.i wart. 60 §4 k.k.
Poza tym wyjaśnieniaA. S. (1)w części opisującej sprzedawanie mu narkotyków przezS. L. (1)znajduje pełne potwierdzenie w zeznaniachK. D.. Świadek ten twierdził bowiem, żeA. S. (1)kupował narkotyki od(...)zW..S. L. (1)w inkryminowanym okresie zaś mieszkał weW..
Wręcz infantylna jest argumentacja obrońcy oskarżonego, że jeżeliJ. W. (1)mówił innym współoskarżonym, „iż w narkotyki zaopatrywał się weW.lub u(...)to „samo to stwierdzenie może być dwojako rozumiane (…)W.mógł mówić o tymS. L. (1), a równie dobrze mógł mówić o jakimkolwiek innymS.zW., od którego miał zaopatrywać się w narkotyki”.
Nie można jednego dowodu oceniać i wyprowadzać z niego wnioski w zupełnym oderwaniu od innych dowodów zebranych w sprawie. Jeżeli mieszkający wW.J. W. (1)spotykał się z mieszkającym weW.oskarżonymS. L. (1), co nie było również przez niego kwestionowane i jeżeliS. L. (1)rozmawiał z różnym osobami przez telefon na temat zażywania różnych narkotyków oraz handlu nimi, to nie można mieć żadnych wątpliwości, że w kontekście tych okoliczności niepodobieństwem jest wersja zdarzeń, w którejJ. W. (1)spotyka się na stopie koleżeńskiej z mieszkającym weW.S. L. (1), a od zupełnie innego(...)zW.kupuje regularnie narkotyki. Tym samym nie można mieć żadnych wątpliwości, że ten(...)zW.”, o którym mówi w swoich zeznaniachK. D., to nikt inny jak oskarżonyS. L. (1).
Dowodem wskazującym na udziałS. L. (1)w obrocie narkotykami jest również zabezpieczony w śledztwie „gryps” jego autorstwa (k. 3.239). Zamierzał go przekazaćP. P. (1). List ten potwierdza jednocześnie wiarygodność wyjaśnieńJ. W. (1)iA. S. (1).S. L. (1)wprost bowiem wskazał w nim, że został sprzedany przez(...). Znamienne też jest, że wskazuje w nim również kto i w jakiej kwocie jest mu winny pieniądze i nie są to bynajmniej małe kwoty.
Tak więc jeszcze raz należy podkreślić, że Sąd Okręgowy słusznie uznał wyjaśnieniaJ. W. (1)iA. S. (1)za wiarygodne i tym samym zasadnie na podstawie tych dowodów poczynił kwestionowane przez obrońcę oskarżonychS. L. (1)iP. P. (1)ustalenia faktyczne. Konsekwencją zaś takich ustaleń musiało być skazanieJ. W. (1)za przypisany mu czyn zart. 59 ust. 1 i art. 56 ust. 3 i art. 58 ust. 1w zw. zart. 12 k.k.
Można się zastanawiać, czyS. L. (1)w gruncie rzeczy nie powinny być przypisane trzy czyny: jeden zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k., drugi zart. 58 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i trzeci zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.Rozważania takie są jednak bezprzedmiotowe z uwagi na brak apelacji na niekorzyść oskarżonego. Przypisanie jednego przestępstwa w miejsce trzech jest zdecydowanie dla niego korzystniejsze.
Wbrew zarzutom obrońcy, Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że zebrane w sprawie dowody jednoznacznie świadczą o tym, żeS. L. (1)zajmował się uprawą konopi indyjskich.
To, że nie ujawniono takiej uprawy w zajmowanych przez oskarżonego pomieszczeniach, wcale nie wyklucza ustalenia tego na podstawie innych dowodów, a jest ich bardzo wiele. W domu należącym do brataS. L. (1)znaleziono mnóstwo śladów świadczących o tym, że taka uprawa była prowadzona. Na terenie posesji przyulicy (...)wC.zabezpieczono między innymi urządzenia i sprzęt służący do doświetlania, wentylacji i dokarmiania roślin, a także fragmenty łodyg i korzeni konopi indyjskich. Absurdalna jest postawiona w apelacji teza, że oskarżony po to przyniósł do tego domu resztki łodyg i korzeni, żeby zrobić z nich „ciasto”.
Wniosek płynący z opinii biegłego z zakresu botaniki i ekologiiA. D.nie jest żadną hipotezą. Został on oparty na zabezpieczonym materiale dowodowym oraz ekspertyzie. Ma on logiczne i przekonywające a zarazem naukowe uzasadnienie. Powtórzyć należy za biegłym, że zgromadzone i zabezpieczone materiały dowodowe na terenie posesji wC.przyulicy (...)wskazują, że uprawiano tam konopie indyjskie, gdyż świadczą o tym zabezpieczone fragmenty roślin w formie liści i łodyg oraz pozostałości systemów korzeniowych (trudno nawet sobie wyobrazić, patrząc na ich zdjęcia, żeby mogły one służyć do pieczenia „ciasta”). Biegły stwierdził też, że zgromadzone tam specjalistyczne materiały i sprzęty służyły uprawie konopi indyjskich i służyły one głównie do naświetlania roślin, nawożenia i wentylacji pomieszczeń oraz podłoża i donic, w których uprawiano konopie. W ocenie biegłego zebrany materiał dowodowy w formie brył systemów korzeniowych, donic, w których uprawiano rośliny, opakowań po roślinach oraz usprzętowieniu wskazuje, że mimo śladów likwidacji plantacji na terenie posesji była możliwa uprawa 25 – 30 roślin, z których było możliwe uzyskanie 375 – 600 gram marihuany najwyższej jakości.
To, że w tym okresie w miejscu uprawy konopi nie zarejestrowano zwiększonego poboru energii elektrycznej, wcale nie wskazuje, że taka uprawa nie była prowadzona. Faktem jest, że uprawianie takich ilości krzaków konopi indyjskich wiąże się najczęściej z większym poborem energii – konieczne jest bowiem doświetlanie roślin za pomocą specjalnych lamp, jeżeli uprawia się je w zamkniętym pomieszczeniu. Z wyjaśnieńJ. W. (1)(k. 778) wynika jednakże, żeS. L. (1), wiedząc o tym, że mogą być „zwyżki poboru prądu”, pobierał energię z agregatora.
Dodać należy, że w przechwyconym „grypsie”S. L. (1)przyznał się do prowadzenia uprawy konopi indyjskich. Ponadto wyjaśnieniaJ. W. (1)na ten temat nie są takie dwuznaczne, jak przedstawił to obrońca w apelacji. Wynika z nich niemalże wprost, żeS. L. (1)zajmował się uprawą konopi indyjskich.
Brak było jednak podstaw do przyjęcia, żeS. L. (1)wytworzył z uprawianych konopi indyjskich od 375 do 600 gram marihuany. Sąd Okręgowy najwyraźniej nie wziął pod uwagę tego, że z zebranych dowodów wynika i to wcale niedwuznacznie, żeS. L. (1)przerwał gwałtownie uprawę konopi. Wszystkie krzaki zostały najprawdopodobniej zniszczone. Wskazuje na to również w swojej opinii biegłyA. D., chociaż wyraził on jednocześnie wątpliwości co do spalenia całych roślin. O zlikwidowaniu uprawy konopi wspomniał również w swoim grypsie oskarżonyS. L. (1). Z wyjaśnieńJ. W. (1)zaś wynika jedynie (k. 1.471), że był on częstowany przezS. L. (1)wytworzoną przez niego marihuaną czterokrotnie. Z wyjaśnień tych wynika też, żeS. L. (1)nie zaczął sprzedawać tej marihuany. Podał on między innymi: „Prawdopodobnie na przełomie roku 2010/2011 przyjechał do mnieS.i przywiózł 2 – 5 gram marihuany. Powiedział cytuję „sprawdź co mi wyszło”. Zrozumiałem, że pochodzi to z jego hodowli. Mówił, że jest to krótko suszone i że jak przywiezie następnym razem, to będzie ta marihuan lepsza. (…). Nie wiem, czy zaczął to sprzedawać i w jakiej kwocie, ja go o to nie pytałem. Ja łącznie mogłem wypalić podczas tych czterech wizyt do 20 gram marihuany razem zeS. L. (1).” Te wyjaśnienia nie dają też podstawy do przyjęcia, żeS. L. (1)rozpoczął „masową” produkcję marihuany celem je sprzedawania i uzyskiwania w ten sposób korzyści majątkowych. Dowód ten pozwala jedynie przyjąć, że wytworzył on co najmniej 8 gram marihuany. Nie ma dowodów na to, że wyrabiał ją w celu osiągania korzyści majątkowej. Miał jedynie takie zamierzenia, od których najprawdopodobniej odstąpił, likwidując gwałtownie całą uprawę.
Ten czynS. L. (1)należało zatem zakwalifikować z zart. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(j. t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 224) w zb. z art. 53 ust. 1 tejże ustawy w zw. zart. 12 k.k.
Karą adekwatną do stopnia szkodliwości społecznej tego przestępstwa oraz stopnia zawinienia oskarżonego jest kara dwóch lat pozbawienia wolności.
Należało też na podstawie wyjaśnieńJ. W. (1)zmodyfikować opis czynu przypisanegoS. L. (1)w punkcie I podpunkt 2.
Po pierwsze, z wyjaśnieńJ. W. (1)wynika jednoznacznie, że poznałS. L. (1)na początku roku akademickiego w 2004 roku (k. 773). Wiadomym zaś powszechnie jest, że rok akademicki rozpoczyna się w październiku. Trudno jest jednocześnie przyjmować, że już w pierwszym miesiącu kupił odS. L. (1)na własne potrzeby 50 gram marihuany. Wyjaśnił też (k. 1.258), że wyłącznie na własne potrzeby kupował do kwietnia 2008 roku.
Jeżeli zatem od listopada 2004 roku do kwietnia 2008 roku kupował odS. L. (1)miesięcznie po 50 gram marihuany, to w sumie w tym okresie kupił 2.150 gram.
Zaznaczyć jednocześnie należy, że z wyjaśnieńJ. W. (1)wynika (k. 3.596), że większe ilości marihuany zaczął kupować odS. L. (1)w kwietniu 2008 roku. Część kupowanej w tym czasie odS. L. (1)marihuany przeznaczał na własne potrzeby. Palił ją często razem ze swoją ówczesną dziewczyną. Z jego wyjaśnień wynika też, że w tym czasie kupił odS. L. (1)w sumie 10 kilogramów marihuany (k. 775). Logiczne jest, że w tych „10 kilogramach” zawiera się marihuana, którą przeznaczał dla siebie. Błędne jest zatem przyjęcie w zaskarżonym wyroku, że oprócz tych 10 kilogramówJ. W. (1)od lutego 2011 roku do maja 2011 roku kupił od niego ponadto 1.000 gram marihuany. Podkreślić należy, że z wyjaśnieńJ. W. (1)wynika (k. 1.263), że od lutego do marca 2011 rokuS. L. (1)dwa razy przywiózł mu po 500 gram i raz 100 gram. Ostatnią partię marihuany w ilości jednego kilograma kupił odS. L. (1)w maju 2011 roku. Stwierdził też jednoznacznie, że z tego „kilograma” częstowałA. S. (2).
Z wyjaśnieńJ. W. (1)z dnia 15 grudnia 2011 roku wynika (3.533), żeS. L. (1)kupił odP. G. (1)od 40 do 60 gram marihuany. Kierując się dyspozycjąart. 5 §2 k.k.należało przyjąć, że sprzedał nie 60 gram, jak zostało to przyjęte w wyroku, lecz 40 gram.
Na temat sprzedawania marihuanyP. G. (1)J. W. (1)złożył następujące wyjaśnienia (k. 1.258): „Natomiast od kwietnia 2008 roku zacząłem kupować odL.marihuanę z przeznaczeniem dla innych osób. (…) Pierwszym odbiorcą marihuany odL.był mój kolega o imieniuP., nie pamiętam jego nazwiska. On mieszkał wM., zmarł 18 czerwca 2009 roku. Śmierć była naturalna, on chorował na bezdech. Te transakcje wyglądały w ten sposób, że telefonicznie zamawiałem uS. L. (1)określoną ilość marihuany. Jednorazowo zamawiałem uL.od 200 do 700 gram marihuany w cenie od 15 do 16 zł. za 1 gram. W zamówionej ilości mieściły się zarówno narkotyki dla mnie, jak i dlaP.. Zamówioną marihuanęL.głównie przywoził doW., naul. (...)do domuP.. (…). Nie pamiętam, ile tego rodzaju transakcji w mieszkaniuP.miało miejsce. W okresie od lutego 2009 roku do czerwca 2009 roku co najmniej raz w miesiącu dochodziło do tego rodzaju transakcji. Ciężko mi powiedzieć, ile łącznie marihuany dostarczył dla mnie iP. L.. Z każdej transakcji około 20 procent dostawy trafiało do mnie, w większości ta marihuan była przez mnie wypalana. Zdarzało się jednak, że pewną ilość odsprzedawałem.”
Odnosząc ten fragment wyjaśnieńJ. W. (1)do wszystkich pozostałych jego wyjaśnień stwierdzić należy, że ta marihuana, którąS. L. (1)sprzedawał jednocześnieJ. W. (1)iP. G. (1)„zawiera się” w tych 10 kilogramach, o których mówiłJ. W. (1)w wyjaśnieniach z dnia 18 maja 2011 roku (k. 773 – 779).J. W. (1)wielokrotnie powtarzał w swoich wyjaśnieniach, że kupował odS. L. (1)marihuanę w celach handlowych dla siebie i innych osób. Znamienne jest, że prokurator w akcie oskarżenia w ogóle nie zarzuciłS. L. (1), że w okresie od lutego 2009 roku do czerwca 2009 roku wW.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w ten sposób, że przekazałP. G. (1)do dalszej odsprzedaży marihuanę w łącznej ilości około 2.000 gram, poprzez wielokrotną sprzedaż w ilościach po około 500 gram w cenie od 15 do 16 złotych z jeden gram. Zarzucił mu natomiast, czego Sąd Okręgowy w ogóle nie przyjął, że w bliżej nieustalonym dniu w okresie od kwietnia 2009 roku do czerwca 2009 roku wW.przekazałP. G. (1)do dalszej odsprzedaży około 500 gram amfetaminy w cenie 8 – 10 zł. za 1 gram.
Z wyjaśnień zarównoA. S. (1), jak iJ. W. (1)wynika, że mniej więcej do wakacji 2010 rokuJ. W. (1)kupował też narkotyki dlaA. S. (1)odS. L. (1). Nie ulega jednakże też wątpliwości, żeA. S. (1)od września 2010 roku do końca lutego 2011 roku roku samodzielnie kupował marihuanę odS. L. (1)(na przykład: wyjaśnieniaA. S. (1)k. 261. k. 1783 – 1784).
Biorąc pod uwagę, że wyrok został zaskarżony jedynie na korzyść oskarżonego Sąd odwoławczy unikał wszelkich zmian w opisie czynu, polegających na przykład na wprowadzeniu kwot, za któreS. L. (1)sprzedawał marihuanęJ. W. (1)w okresie do kwietnia 2008 roku.
Pomimo zmodyfikowania na korzyść opisu czynu brak jest jakichkolwiek podstaw do łagodzenia kary pozbawienia wolności wymierzonej za ten czyn. Biorąc pod uwagę, że uczestniczył on w obrocie środkami odrzucającymi przez ponad 6 lat i sprzedał w sumie kilkanaście tysięcy gram marihuany, czyn ten cechują się znaczną szkodliwością społeczną i tym samym powinien spotkać się ze zdecydowaną reakcją karną. Żadna okoliczność nie może przemawiać za złagodzeniem wymierzonej kary pozbawienia wolności.
Za zasadne zaś należało uznać wymierzenie wobec oskarżonego nieco łagodniejszej kary grzywny, zwłaszcza że i tak oskarżony odczuje niemałą dolegliwość majątkową w związku z orzeczeniem wobec niego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa.
W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku nie zostało wyjaśnione, w jaki sposób została wyliczona wysokość równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przezS. L. (1)z tego przestępstwa.
Nie ma jednakże podstaw do orzekania przepadku zart. 45 §1 k.k.w kwocie niższej aniżeli przyjętej przez Sąd Okręgowy.
Jeżeli od kwietnia 2008 roku do 16 maja 2011 roku sprzedałJ. W. (1)w sumie 8.000 gram marihuany w cenie co najmniej po 13.50 złotych za gram, to łączna korzyść wyniosła 108.000 złotych.
Sprzedając razem zG. P.J. W. (1)2000 gram w cenie co najmniej po 16,20 złotych za gram, osiągnął korzyść w kwocie 32.400 złotych. Przyjmując, że zyskiem podzielił się zG. P., należałoby przyjąć, że z tych transakcji osiągnął korzyść w kwocie 16.200 złotych.
Kupując odJ. W. (1)1.000 gram marihuany w cenie po 16.20 złotych za gram celem dalszej jej sprzedaży osiągnął korzyść w kwocie 16.200 złotych.
Już z tych wymienionych transakcjiS. L. (1)uzyskał korzyść w łącznej kwocie 140.400 złotych. Dodać do tego należy korzyści, które uzyskiwał ze sprzedaży marihuany w ilościach hurtowychA. S. (1)w okresie od września 2010 roku do lutego 2011 roku oraz korzyści uzyskane ze sprzedaży marihuanyJ. W. (1)w okresie od października 2004 roku do kwietnia 2008 roku. Łączna kwota osiągniętej przez niego korzyści ze sprzedaży narkotyków jest więc zdecydowanie znacznie większa od kwoty orzeczonej przez Sąd Okręgowy tytułem przepadku na podstawieart. 45 §1 k.k.
Sąd Okręgowy uzasadniając wymiar kary łącznej wskazał, że wobec wszystkich oskarżonych zastosował zasadę absorpcji z uwagi na bliski związek między czynami. Tymczasem orzekając o karze łącznej wobecS. L. (1)zastosował zasadę mieszaną. Nie wiadomo, jaki jest powód tej oczywistej niekonsekwencji. Sąd pierwszej instancji miał jednak rację, podnosząc w uzasadnieniu, że istnieją podstawy do orzeczenia kary łącznej na zasadzie absorpcji. Przemawia za tym nie tylko łączność czasowa popełnionych przestępstw, ale również to, że oba te przestępstwa godzą w to samo dobro chronione prawem.
WyjaśnieniaJ. W. (1)orazA. S. (1), wbrew twierdzeniom autora apelacji, dawały też podstawę do przypisania popełnienia przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 o przeciwdziałaniu narkomaniiP. P. (1).
Nie jest prawdą, co podnosi obrońca w apelacji, że z wyjaśnieńJ. W. (1)nie wynika, żeP. P. (1)nie uczestniczył aktywnie w obrocie narkotykami i co najwyżej jego zachowanie można traktować w kategoriach pomocnictwa a nie sprawstwa. Z wyjaśnieńJ. W. (1)(na przykład k. 3.594, k. 3709) wynika jednoznacznie, że jego rola bynajmniej nie sprowadzała się li tylko do obecności przy transakcjach narkotykowych. Przeliczał pieniądze, którymi płaciłJ. W. (1)za marihuanę. Ważył sprzedawaną marihuanę. Woził też samochodemS. L. (1)zW.doW., gdzie obaj razem sprzedawali marihuanę. Jego wkład w dokonanie przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 o przeciwdziałaniu narkomaniibyła zatem bardzo istotny. Swoim zachowaniem realizował on znamiona tego przestępstwa.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoT. B.:
Apelacja obrońcy oskarżonegoT. B.jest częściowo zasadna.
Wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego jest niewątpliwie dotknięty obrazą prawa materialnego –art. 10 §1 k.k.T. B.urodził się (...). 17 lat ukończył zatem 27 października 2005 roku. Zgodnie zart. 10 §1 k.k.nie mógł on odpowiadać za przestępstwo popełnione w okresie od 2004 roku do 27 października 2005 roku.
Zgodnie z zasługującym na aprobatę stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 29 września 2009 roku (III KK 105/09, OSNKW 2009, z. 12, poz. 106) czasem popełnienia czynu ciągłego jest okres od pierwszego zachowania składającego się na ten czyn do zakończenia ostatniego z nich. Jeżeli jednak sprawca czynu zabronionego niewymienionego wart. 10 §2 k.k.część zachowań składających się na czyn ciągły zrealizował jako nieletni, a pozostałe zachowania po ukończeniu 17 lat, to ponosi odpowiedzialność karną tylko za te zachowania, których dopuścił się po osiągnięciu tego wieku.
Z wyjaśnieńJ. W. (1)wynika, że w okresie od 2005 roku do 2008 roku kupił odT. B.200 - 300 gram amfetaminy. Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął w zaskarżonym wyroku, kierując się dyspozycjąart. 5 §2 k.p.k., że w tym czasie oskarżony sprzedał 200 gram amfetaminy. Na tej podstawie należy przyjąć, że średnio w miesiącuT. B.sprzedawałJ. W. (1)4,16 gram (200 : 48) amfetaminy. Biorąc z kolei pod uwagę to, że czasami jednorazowo sprzedawał po 5 gram tej substancji psychotropowej, kierując się zasadą zart. 5 §2 k.p.k., należało przyjąć, że w okresie, kiedyT. B.nie miał ukończonego 17 roku życia, sprzedawał miesięcznie po 5 gram amfetaminy. Tym samym należało uznać, że zanim ukończył 17 rok życia w ciągu 10 miesięcy sprzedałJ. W. (1)50 gram amfetaminy (10 X 5).
Podobnie należało ustalić, w jakiej ilościT. B.sprzedałJ. W. (1)marihuanę. Jeżeli przyjąć za Sądem pierwszej instancji, żeT. B.zaczął sprzedawaćJ. W. (1)marihuanę od 2004 roku i regularnie sprzedawał ją do końca 2008 roku i w sumie sprzedał mu w tym czasie 1 kilogram tego środka odurzającego, to należy przyjąć, że średnio miesięcznie sprzedawał mu w zaokrągleniu 17 gram marihuany (1.000 : 60). Tak więc należy przyjąć, że w okresie, kiedyT. B.nie miał ukończonych 17 lat, sprzedał w sumieJ. W. (1)374 gramy marihuany (22 X 17). Tak więc może on ponieść odpowiedzialność karną za odpłatne udzielenie 626 gram marihuany.
O kupowaniu odT. B.tabletekJ. W. (1)opowiedział w swoich wyjaśnieniach, które są na kartach 2810 – 2.811 i 2.219 – 2.224. Wynika z nich, że tabletki ekstazy były kupowane przez niego w latach 2008 – 2009. Kupił on co najmniej 400 tych tabletek w cenie od 2 do 5 złotych.
Korzyść majątkowa jaką osiągnął oskarżonyT. B.po ukończeniu przez niego 17 lat wyniosła zatem w sumie 16.720 złotych. Sprzedał on w tym czasie łącznie 646 gram marihuany za łączną kwotę 12.920 złotych, 150 gram amfetaminy za łączną kwotę 3.000 złotych oraz 400 tabletek ekstazy za łączną kwotę 800 złotych.
Jak już wcześniej wyjaśniono, odnosząc się do zarzutów z apelacji obrońcy oskarżonychS. L. (1)iP. G. (2), wyjaśnieniaJ. W. (1)w kontekście opinii biegłych psychiatrów i psychologa oraz innych dowodów nie nasuwają żadnych zastrzeżeń i Sąd pierwszej instancji słusznie poczynił ustalenia odnośnie popełnienia przezT. B.przestępstwa zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.
Dodać należy, że fakt skorzystania przezJ. W. (1)z dobrodziejstwa przewidzianego wart. 60 §3 k.k.nie podważa wiarygodności jego wyjaśnień. Aby skorzystać z dyspozycji tego przepisuJ. W. (1)nie musiał pomawiać aż kilkanaście osób. Nie można też formułować tez o tendencyjności tych wyjaśnień na tej podstawie, że były one składane przed prokuratorem, który jest stroną w postępowaniu sądowym. W postępowaniu przygotowawczym prokurator jest przecież gospodarzem procesu i brak jest podstaw do posądzania go wówczas o stronniczość. Brak jest najmniejszych podstaw nawet do przypuszczania, że prokurator w jakikolwiek sposób próbował wymuszać naJ. W. (1)jakiekolwiek wyjaśnienia o określonej treści.J. W. (1)w gruncie rzeczy nie miał żadnego interesu w obciążaniuT. B..
Nie jest też prawdą, co podnosi obrońca, że z wyjaśnieńJ. W. (1)wynika, że musiał on spotkać się około 900 razy zT. B.w celu przekazania narkotyków. Z wyjaśnieńJ. W. (1)wcale nie wynika, że za każdym razem był mu przekazywany tylko jeden gram marihuany lub amfetaminy.
Dla przypisania winy nie było konieczne ustalenie konkretnych dat transakcji narkotykowych. Biorąc pod uwagę ich ilość oraz że odbywały się one na przestrzeni pięciu lat, nie można wymagać odJ. W. (1), aby potrafił bezbłędnie podać daty wszystkich transakcji narkotykowych zT. B..
Podnieść też należy, żeT. B.w postępowaniu przygotowawczym (k. 4.177 – 4.179) przyznał się do tego, że sprzedawałJ. W. (1)zarówno marihuanę, jak i amfetaminę i tabletki ekstazy. Potwierdził on zatem co do istoty wyjaśnienia obciążającego doJ. W. (1).
Mając powyższe na względzieT. B.należało przypisać popełnienie przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w okresie od 28 października 2005 roku do lutego 2009 roku. W tym czasie udzielił on, jak wcześniej wyliczono 646 gram marihuany, 150 gram amfetaminy oraz 400 sztuk tabletek ekstazy.
Konsekwencją tak przypisanego czynu było wymierzenie mu kar niższych aniżeli w zaskarżonym wyroku, to jest pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku i sześciu miesięcy oraz grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 20 złotych. Przepadek zaś osiągniętej korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa należało ograniczyć do kwoty 16.720 złotych.
Ponieważ wyrok został zaskarżony jedynie na korzyść oskarżonego wszelkie rozważania odnośnie warunkowego zawieszenia wykonania wobec niego orzeczonej kary pozbawienia wolności są bezprzedmiotowe. Sąd odwoławczy w takiej sytuacji kary tej nie mógł nie zawiesić. Uznał jedynie, że wystarczające będzie warunkowe zawieszenie tej kary na okres czterech lat. Celem kontrolowania jego zachowania w tym czasie oddano go pod dozór kuratora.
Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że w podstawie skazania został powołanyart. 4 §1 k.k., ponieważ stan prawny obowiązujący w chwili popełnienia przez oskarżonego czynu, ze względu przede wszystkim na możliwość warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności w wymiarze do dwóch lat pozbawienia wolności, był względniejszy dla sprawcy.
Odnośnie apelacji obrońcyK. S.:
Apelacja jest bezzasadna.
Obrońca oskarżonej wyraził w apelacji błędny pogląd, że korzyścią osiągniętą z popełnionego przestępstwa, o której jest mowa wart. 45 §1 k.k.jest różnica pomiędzy ceną, jaka zapłaciła, nabywając narkotyki, a ceną ich sprzedaży. W orzecznictwie sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego od wielu lat wyrażany jest pogląd, że w przypadku orzekania zwrotu równowartości przepadku uzyskanych korzyści nie chodzi bynajmniej o zysk łączący się z uprzednim pomniejszeniem przysporzenia majątku o koszty jego uzyskania, lecz także o wszelkie wydatki poczynione na uzyskanie przedmiotu pochodzącego z przestępstwa (np. ostatnio wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2015 roku, V KK 154/15, LEX nr 1820406, Prok.i Pr.-wkł. 2016/1/1, wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 czerwca 2015 roku, II AKa 253/14, Lex nr 1761766).
Żadną miarą też nie można potraktować wymierzonych wobec oskarżonej kar za rażąco surowe. Zostały one wymierzone w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a wykonanie kary pozbawienia wolności zostało warunkowo zawieszone. Popełnione zaś przez nią przestępstwo cechuje się znaczną szkodliwością społeczną. Sprzedawała nie tylko marihuanę, ale również amfetaminę, która szybko uzależnia i powoduje znaczne spustoszenia w organizmie człowieka.
Dlatego też wyrok w części dotyczącejK. S.jest prawidłowy i apelacja jej obrońcy nie mogła żadną miarą zostać uwzględniona.
Z urzędu należało jedynie poprawić wyrok w części dotyczącej warunkowego zawieszenia wykonania kary. Sąd nie mógł bowiem warunkowo zawiesić wykonanie kary na podstawie przepisów obowiązujących „do 1 lipca 2015 r.”. 1 lipca 2015 roku zaczęła bowiem obowiązywać już ustawa z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 roku, poz. 396). Zgodnie z art. 29 tejże ustawy weszła ona w życie 1 lipca 2015 roku.
Odnośnie apelacji obrońcyA. S. (1):
Zgodzić się należy z obrońcą, że uzasadnienie zaskarżonego nie spełnia nawet minimalnych standardów, jeżeli chodzi o wyjaśnienie, dlaczego wobec tego oskarżonego został orzeczony przepadek równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 99.120 złotych.
Brak jednakże wyjaśnienia tej kwestii nie oznacza bynajmniej niemożności skontrolowania prawidłowości wyroku w tej części.
Osiągniętą przez oskarżonego korzyść można wyliczyć opierając się na niekwestionowanych przez obrońcę ustaleniach faktycznych.
I takA. S. (1)przekazał do dalszej odsprzedażyS. N.2.500 gram marihuany w cenie 20 złotych za 1 gram. W sumie zatemS. N.zapłacił mu 50.000 złotych.
RównieżK. D.przekazał 2.500 gram marihuany. Płacił jednakże jemu za jeden gram albo 19, albo 20 złotych. Kierując się dyspozycjąart. 5 §2 k.k.należało przyjąć do wyliczenia korzyści majątkowej, że płacił zawsze za jeden gram 19 złotych. Nie da się bowiem ustalić, ile gram marihuany sprzedał za 19 złotych, a ile za 20 złotych. Stąd też należało przyjąć, że w sumie zapłacił 47.500 złotych.
P. M. (1)sprzedał 500 gram w cenie 20 za jeden gram. Łącznie zatem zapłacił 10.000 złotych.
100 gram marihuany przekazał dwukrotnie do dalszej odsprzedaży po 21 złotych za gramM. Ś.iK. G.. Z tych transakcji uzyskał zatem w sumie 2.100 złotych.
P. M. (2)w okresie od marca 2010 roku do wakacji 2010 roku sprzedał 620 gram w cenie 18 złotych. Z transakcji tej uzyskał zatem 11.160 złotych.
Z kolei od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku przekazał do dalszej odsprzedażyP. M. (2)łącznie 1.500 gram marihuany. Sąd pierwszej instancji nie ustalił jednakże za jaką kwotęA. S. (1)sprzedałP. M. (2)te 1.500 gram marihuany.
W grudniu sprzedałP. M. (2)ponadto 10 gram marihuany za kwotę 200 złotych.
Jeżeli się zsumuje wskazane wyżej kwoty, za któreA. S. (1)sprzedał marihuanę, to otrzymamy łącznie kwotę 120.960 złotych.
Należy jednakże mieć na względzie, żeA. S. (1)nie sprzedawałS. N.marihuany. Dopiero potemA. S. (1)dzielił zyski ze sprzedanej marihuany zS. N.. Dla ustalenia korzyści osiągniętej z popełnionego przestępstwa przez każdego z nich należało uzyskaną przez nich korzyść podzielić na połowę. Stąd też wskazaną wcześniej kwotę należało obniżyć o 25.000 złotych. W ten sposób otrzymamy kwotę 95.960 złotych.
Sąd Okręgowy orzekł wobecA. S. (1)przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w nieco większej kwocie – 99.120 złotych. Należy jednakże jeszcze mieć na względzie, że w okresie od wakacji 2010 roku do lutego 2011 roku przekazał do dalszej odsprzedażyP. M. (2)łącznie 1.500 gram marihuany. Nie ulega wątpliwości, że została ona sprzedana za kwotę zdecydowanie wyższą niż 3.160 złotych.
W gruncie rzeczy zatemA. S. (1)osiągnął większa korzyść majątkową, aniżeli ustalił to Sąd Okręgowy.
Nie było zatem podstaw do łagodzenia orzeczonego wobec tego oskarżonego środka karnego zart. 45 §1 k.k.i dlatego w tej części wyrok należało utrzymać w mocy.
Z urzędu należało dostrzec, że Sąd Okręgowy, pomimo że skazałA. S. (1)na karę pozbawienia na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 117, poz. 678), to karę tę zawiesił na podstawie przepisów obowiązujących od dnia 1 lipca 2015 roku. Zostały bowiem powołane w wyroku przepisyart. 69 §1 i 2 k.k.orazart. 70 §1 k.k.Oczywiste powinno być, że nie jest dopuszczalne orzekanie częściowo na podstawie przepisów ustawy obowiązującej poprzednio, a częściowo na podstawie przepisów ustawy nowej. Sąd musi dokonać wyboru między konkurującymi ze sobą ustawami i zastosować całościowo tylko jedną z nich, a więc tę, która w konkretnej sytuacji jest względniejsza dla sprawcy. Nie jest możliwa kompilacja względniejszych przepisów z obu ustaw.
Odnośnie apelacji obrońcyP. S. (1):
Apelacja jest niezasadna.
Zarzuty apelacyjne oraz ich uzasadnienie są na tyle lakoniczne, że trudno jest do nich się ustosunkować.
Na wstępie przypomnieć należy, że błędne jest jednoczesne stawianie w apelacji zarzutu obrazyart. 5 §2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.Jeżeli pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania lub nie wiary wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasadyin dubio pro reo,a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów mogą być rozstrzygane jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów wynikającej z treściart. 7 k.p.k.(wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 2002 r., VKKN 251/01, Lex Polonica nr 366545).
Zupełnie niezrozumiałe jest też stawianie zarzutu obrazyart. 410 k.p.k.To, że zgodne zart. 410 k.p.k.podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, wcale nie oznacza, że sąd nie może uznać pewnych dowodów za niewiarygodne. W przeciwnym wypadku orzekanie w wielu sprawach byłoby niemożliwe. Ustalenia faktyczne będące podstawą orzeczenia nie mogą być przecież dokonywane na podstawie sprzecznych ze sobą dowodów. Obrazaart. 410 k.p.k.zachodzi tylko wówczas, gdy orzekający sąd opiera swoje orzeczenie na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej, bądź opiera się tylko na części materiału ujawnionego i to jego rozstrzygnięcie nie jest wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc także i tych, które je podważają (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 marca 2009 roku, VKK 43/09, LEX nr 491252). To, że sąd nie czynił ustaleń faktycznych na podstawie wyjaśnieńP. S. (1), które uznał za niewiarygodne, wcale nie oznacza, że doszło do naruszenia przepisuart. 410 k.p.k.
Podnieść też należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych wielokrotnie zwracano uwagę, że podstawą stawianych zarzutów nie mogą stanowić przepisy postępowania o charakterze ogólnym, które nie regulują zasad postępowania w sprawach karnych, a tylko określają cel, którym jest prawidłowe ukształtowanie postępowania. Tym samym naruszenieart. 4 k.p.k.nie może być podstawą zarzutu apelacyjnego. Przepis ten określa ogólną dyrektywę postępowania i dopiero wskazanie tych przepisów ustawy procesowej, które miał sąd naruszyć, wbrew zasadzie obiektywizmu, czyniłoby taki zarzut chociażby formalnie poprawnym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2014 roku, II KK 140/14, Lex nr 1480322).
Nieprawidłowe też jest postawienie zarówno zarzutu dokonania swobodnej oceny dowodów, jak i błędu w ustaleniach faktycznych. Jeżeli bowiem błąd w ustaleniach faktycznych jest wynikiem naruszenia przepisów prawa procesowego, to w apelacji powinien być postawiony jedynie zarzut obrazy prawa procesowego. Jeżeli sąd dokonał oceny dowodów sprzecznie z dyspozycjąart. 7 k.p.k., to błąd w ustaleniach faktycznych, będący wynikiem tej błędnej oceny, ma charakter wtórny. W apelacji zaś należy wskazywać uchybienie pierwotne. Gdyby bowiem sąd dokonał prawidłowej oceny dowodów, to wówczas poczyniłby inne ustalenia faktyczne.
Faktem jest, że przypisane oskarżonemuP. S. (1)przestępstwo z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii opiera się głównie na wyjaśnieniachJ. W. (1). Sąd pierwszej instancji słusznie jednakże uznał te wyjaśnienia za wiarygodne. Dokonana przez ten sąd ocena tego dowodu, o czym już wcześniej była mowa, nie wymyka się poza ramy nakreślone przez przepisart. 7 k.p.k.Zostały one ocenione nie tylko poprzez pryzmat opinii biegłych psychiatrów i psychologa, ale także w kontekście innych dowodów. WyjaśnieniaJ. W. (1)znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniach innych oskarżonych, chociażbyA. S. (1). Opinia biegłych nie pozostawia zaś żadnych wątpliwości, żeJ. W. (1)nie przejawia żadnych skłonności do konfabulacji i fantazjowania. Biegli wyjaśnili, że jest on osobą o ponad przeciętnej inteligencji i ma on szczególne zdolności do zapamiętywania faktów. ObrońcaP. S. (1)nie dostarczył w apelacji żadnych argumentów podważających trafność wysuniętych przez biegłych wniosków. Związane z tym różne kwestie zostały szczegółowo omówione w części dotyczącej apelacji obrońcyS. L. (1)orazP. P. (1).
Nie jest prawdą, co podnosi autor apelacji, żeP. S. (1)„żonglował datami, liczbami i cenami”. To, że pomiędzy wyjaśnieniamiJ. W. (1)występują pewne różnice co do dat transakcji narkotykowych czy też ilości kupowanych bądź sprzedawanych przez niego narkotyków bynajmniej nie dezawuuje jego wyjaśnień. Jest czymś naturalnym, że w swoich wyjaśnieniach pewne okoliczności doprecyzowywał lub prostował. Paradoksalnie przemawia to za wiarygodnością jego wyjaśnień. Świadczy to bowiem o tym, że podawane przez niego okoliczności nie zostały mu przez nikogo zasugerowane, ani też nie są wynikiem złośliwego tendencyjnego pomawiania. Podkreślić jednocześnie należy, że w interesie procesowymJ. W. (1)wcale nie było zawyżanie ilości sprzedawanych przez niegoP. S. (1)narkotyków. W ten sposób obciążał przecież sam siebie i nie miało to żadnego znaczenia dla zastosowania wobec niego dyspozycjiart. 60 §3 k.k.iart. 60 §4 k.k.
Uznając za wiarygodne wyjaśnieniaJ. W. (1)Sąd pierwszej instancji słusznie postąpił dokonując na ich podstawie ustaleń faktycznych i w konsekwencji przypisującP. S. (1)przestępstwo zart. 56 ust. 3w zb. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.
Może wprawdzie zastanawiać, dlaczegoJ. W. (1)sprzedawał w znacznych ilościach marihuanęP. S. (1)i jednocześnie od niego ją kupował. Mając jednakże wieloletnie doświadczenie w rozpoznawaniu tego typu spraw, stwierdzić należy, że nie jest to wcale nietypowe. W środowisku osób zażywających narkotyki bardzo często dochodzi do tego rodzaju sytuacji, że osoby te wzajemnie odpłatnie udzielają sobie środków odurzających lub substancji psychotropowych i jednocześnie handlują między sobą narkotykami w większych ilościach, żeby mieć środki pieniężne na zakup kolejnych porcji. Nawet ten, kto sprzedaje marihuanę w dużych ilościach, często znajduje się w takiej sytuacji, że nie posiadając w ogóle tego środka odurzającego i będąc na tzw. „głodzie” kupuje marihuanę od osoby, której ją wcześniej sprzedał. Stąd też, że nie budzą żadnych wątpliwości wyjaśnieniaJ. W. (1), że jak nie miał „towaru”, to chodził doP. S. (1)i kupował od niego od jednego do pięciu gram marihuany (wyjaśnieniaJ. W. (1)k. 2.217).
Z wyjaśnieńJ. W. (1)(w szczególności z kart 2804 – 2811) wynika jednoznacznie, że przekazał onP. S. (1)od 1.000 do 2.000 gram marihuany wcześniej zakupionej odM. J. (1)oraz od 1.000 do 2.000 gram marihuany zakupionej wcześniej odS. L. (1). PonadtoJ. W. (1)wyjaśnił, że przekazałP. S. (2)od 100 do 200 gram marihuany z zakupionej od mężczyzny o pseudonimie(...), czyli odM. M.w ilości 1,5 kilograma. Pół kilograma marihuany kupionej odM. M.J. W. (1)zaniósł do mieszkaniaP. G. (1)i tam została wydzielona część tej marihuany w ilości od 100 do 200 gram dlaP. S. (1).J. W. (1)wyjaśnił, że zadzwonił wówczas doP. S. (1), żeby przyszedł do mieszkaniaP. G. (1). Po około godzinieP. S. (1)przyjechał doP. G. (1)i odebrał swoją część marihuany, płacąc za jeden gram od 17,50 złotych do 18 złotych.
Na podstawie zatem wyjaśnieńJ. W. (1), rozstrzygając jednocześnie wszelkie wątpliwości zgodnie zart. 5 §2 k.p.k.na korzyść oskarżonego, należało przyjąć, że łącznie sprzedał onP. S. (1)2.100 gram marihuany.
Nie ma z kolei żadnych wątpliwości, żeP. S. (1)nabył w sumie odJ. W. (1)w sumie 400 gram amfetaminy.J. W. (1)wyjaśnił (k. 2.809 – 2.810), że „załatwił”P. S. (1)amfetaminę w ilości 100 gram dwukrotnie za pośrednictwemK. R.oraz dwukrotnie za pośrednictwemM. J. (1).K. R.sprzedawał teżJ. W. (1)tabletki ekstazy, z których częśćJ. W. (1)sprzedał późniejP. S. (1)(k. 2.811). Nie ma żadnych wątpliwości, żeP. S. (1)nabył nie mniej niż 125 tych tabletek.
Podkreślić należy, że wyjaśnieniaJ. W. (1)w tej części były konsekwentne i logiczne. Nie było tutaj żadnego podnoszonego przez autora apelacji „żonglowania datami i ilościami narkotyków”.
Nieznaczna modyfikacja na korzyść oskarżonego opisu czynu bynajmniej nie przemawia za złagodzeniem wymierzonej wobec niego kary pozbawienia wolności. Czyn ten cechuje się znaczną szkodliwością społeczną.P. S. (1)handlował nie tylko marihuaną, ale również niezwykle szkodliwą amfetaminą i to w bardzo znacznej ilości. Dodatkową okolicznością obciążającą jest uprzednia karalność tego oskarżonego.
Za zasadne zaś należało uznać wymierzenie wobec oskarżonego nieco łagodniejszej kary grzywny, zwłaszcza że i tak oskarżony odczuje niemałą dolegliwość majątkową w związku z orzeczeniem wobec niego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa.
Obliczając wysokość osiągniętej przezP. S. (1)korzyści majątkowej z popełnionego przez niego przestępstwa, należało mieć na względzie, żeJ. W. (1)P. S. (1)sprzedał w sumie 100 gram marihuany, którą wcześniej od niego kupił. Wynika tak jednoznacznie z wyjaśnieńJ. W. (1). Kupując, a następnie sprzedając marihuanę oskarżony nie osiągnął dwukrotnie korzyści majątkowej. Tak zaś przyjął Sąd Okręgowy. Jeżeli oskarżony kupił, a następnie sprzedał narkotyki, to uzyskaną przez niego korzyścią jest kwota pieniężna, za jaką sprzedał środki odurzające.
UdzielającJ. W. (1)łącznie 100 gram marihuany w cenie 20 złotych za jeden gram,P. S. (1)osiągnął korzyść w kwocie 2.000 złotych.
Nie zdołano ustalić, za ile sprzedał pozostałe 2.000 gram marihuany zakupionej odJ. W. (1). Wyliczając zatem korzyść, jaką osiągnąłP. S. (1), należało wziąć łączną kwotę, za którą kupił te narkotyki odJ. W. (1), rozstrzygając jednocześnie wszelkie związane z tym wątpliwości na jego korzyść i tym samym przyjmując za podstawę wyliczeń minimalną ustaloną cenę, za którą kupował marihuanę, czyli 16,50 złotych za jeden gram. Tak więc należało przyjąć, że ze sprzedaży 2.000 gram marihuany osiągnął łączną korzyść w kwocie 33.000 złotych.
W ten sam sposób należało obliczyć korzyści, jakie osiągnął z handlu amfetaminą i tabletkami ekstazy. Jeżeli amfetaminę kupował w cenie co najmniej 11 złotych za 1 gram, to w wyniku sprzedaży 200 gram amfetaminy osiągnął korzyść majątkową w kwocie co najmniej 4.400 złotych. Z kolei jeżeli tabletki ekstazy kupował w cenie co najmniej 3 złotych, to korzyść ze sprzedaży 125 tabletek wyniosła 375 złotych.
Tak więc wobec oskarżonegoP. S. (1)należało orzec przepadek równowartości korzyści osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 39.775 złotych.
Odnośnie apelacji obrońcyM. S.:
Apelacja jest niezasadna.
Zacząć należy od tego, że nieporozumieniem jest stawianie zarzutów obrazy przepisówart. 424 §1 pkt 1 k.p.k.iart. 424 §2 k.p.k.Zarzuty naruszenia tych przepisów wiążą się z twierdzeniami autora apelacji, że sąd pierwszej instancji nie sprostał wymogom stawianym pisemnemu uzasadnieniu wyroku. Tymczasem naruszenie przepisu prawa procesowego może stanowić skuteczną podstawę zarzutu odwoławczego tylko wtedy, gdy zostanie przez skarżącego wykazane, że uchybienie może mieć wpływ na treść wyroku. Dokument zaś jakim jest uzasadnienie wyroku sporządzany jest po wydaniu wyroku, a więc nie może mieć wpływu na jego treść. Sama zatem wadliwości uzasadnienia nie spełnia warunku uchylenia lub zmiany orzeczenia.
Dodać do tego należy, że ustawa z dnia 20 lutego 2015 roku 2015 roku (Dz. U. z 2015 roku, poz. 396), która weszła w życie 1 lipca 2015 roku dodała doKodeksu postępowania karnegoprzepisart. 455a k.p.k., który wyraźnie stanowi, że nie można uchylić wyroku z tego powodu, ze jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych wart. 424 k.p.k.W dacie sporządzania przez obrońcęM. S.apelacji przepis ten obowiązywał.
Jeszcze raz należy podkreślić (kwestia ta była już podnoszona przy okazji ustosunkowania się do innych apelacji), że Sąd pierwszej instancji słusznie uznał wyjaśnieniaJ. W. (1)za wiarygodne.
Wbrew twierdzeniom obrońcyM. S.wcale nie jest tak, że wyjaśnieniaJ. W. (1)nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach. Znajdują one potwierdzenie chociażby w wyjaśnieniachA. S. (1)oraz w stenogramach zarejestrowanych rozmów telefonicznych. Częściowo potwierdzając je również wyjaśnieniaM. S., który twierdził, że wielokrotnie kupował odJ. W. (1)marihuanę.
Brak jest podstaw do przyjmowania za obrońcą, że za niewiarygodnością wyjaśnieńJ. W. (1)przemawia to, że chciał on skorzystać z dobrodziejstwa, o jakim jest mowa wart. 60 §3 k.k.J. W. (1), aby uzyskać status tzw. „małego świadka koronnego”, wcale nie musiał obciążać tylu osób i podawać okoliczności kilkudziesięciu transakcji narkotykowych. Faktem jest, że nawet nie ukrywał on w swoich wyjaśnieniach, że chciałby, aby wobec niego zostało zastosowane nadzwyczajne złagodzenie kary. Brak jest jednakże jakichkolwiek racjonalnych podstaw do wyciągania z tego wniosku, że podawał on w swoich wyjaśnieniach nieprawdę.
Żadną miarą nie można zgodzić się z obrońcą, że opinia biegłych psychiatrówP. N. (1)iM. B.oraz biegłej psychologE. M.była nieprzydatna dla prawidłowej oceny wyjaśnieńJ. W. (1).
Mając na uwadze, że w chwili wydawania opinii przez biegłychJ. W. (1)miał ponad 30 lat, bez znaczenia jest dla wniosków końcowych opinii, czy zaczął on eksperymentować z narkotykami w VIII klasie czy też w VII klasie szkoły podstawowej. Z treści opinii wynika jednoznacznie, że biegli wzięli zarówno dane co do zażywania przez tego oskarżonego narkotyków z jego wyjaśnień, jak też z przeprowadzonego przez nich wywiadu. Upatrywanie nierzetelności opinii w tym, że biegli nie ustalili dokładnie, w której klasieJ. W. (1)zaczął zażywać narkotyki, jest wręcz absurdalne. Istotne jest to, że biegli, wydając opinię, wzięli pod uwagę fakt, że oskarżony przez wiele lat palił marihuanę, jak i też zażywał różne substancje psychotropowe.
To, żeJ. W. (1)w wieku ponad 30 lat nie pamiętał, czy zaczął używać narkotyki w VII czy w VIII klasie szkoły podstawowej, wcale nie podważa, wbrew stanowisku autora apelacji, twierdzenia biegłych, że ma on „wyjątkową wręcz zdolność do zapamiętywania szczegółów i liczb”. Również ludzie o wręcz fenomenalnej pamięci nie pamiętają wszystkiego ze swojego dzieciństwa.
Zupełnie bezpodstawne jest twierdzenie obrońcyM. S., że „oskarżonyJ. W. (1)nie chciał relacjonować przebiegu wydarzeń objętych aktem oskarżenia albo dlatego, że ich nie pamiętał, albo dlatego, że nie pamiętał jakie wyjaśnienia składał na etapie postępowania przygotowawczego”. Takie twierdzenie zasadza się wyłącznie na zupełnie dowolnych domniemaniach, nie mających oparcia nie tylko w dowodach, ale również w zasadach racjonalnego rozumowania. Jak wynika z treści protokołu rozprawy głównej z dnia 20 listopada 2013 roku (k. 9.495 – 9.500 odwr.)J. W. (1)skorzystał z prawa do odmowy złożenia wyjaśnień, nie podając żadnych przyczyn takiego stanowiska. Również oparte jest na nieuprawnionym domniemaniu twierdzenie obrońcy, że przyczyną odmowy składania wyjaśnień przezJ. W. (1)był „brak pewności co do tego, jaką wersję wydarzeń (niekoniecznie prawdziwą) oskarżony ten przedstawił organom ścigania”.
Tylko osoba nie znająca opinii biegłych psychiatrów i psychologa może im zarzucać, że biegli przy dokonywaniu oceny zdolnościJ. W. (1)do zapamiętywania i odtwarzania faktów nie wzięli pod uwagę tego, że regularnie zażywał on przez dłuższy czas narkotyków. Biegli rozpoznali przecież u niego zespół uzależnienia od substancji psychoaktywnych. Uznali też, że uJ. W. (1)doszło do dyskretnego uszkodzenia centralnego układu nerwowego. Wyjaśnili jednakże szczegółowo, zwłaszcza na rozprawie, że nie miało to wpływu na jego funkcjonowanie intelektualne.
Faktycznie podczas przeprowadzonego wywiaduJ. W. (1)stwierdził, że czasami ma wrażenie, że ktoś kogo nie znał był mu znany już wcześniej. Nie świadczy to jednakże o jakichś zaburzeniach w sferze intelektualnej. Powtórzyć należy, że takie wrażenie ma często wielu ludzi, którzy nigdy nie zażywali narkotyków, ani nie pili alkoholu w nadmiarze.
Truizmem jest z kolei twierdzenie, że „długotrwałe używanie konopi może prowadzić do subtelnego upośledzenia wyższych funkcji poznawczych, m in. pamięci, uwagi czy złożonego procesu selekcji i integracji informacji”. Nie można jednakże niczego uogólniać. Do każdej takiej osoby należy podchodzić indywidualnie. To, że ktoś zażywał narkotyki, nie oznacza automatycznie, że istnieją u niego zaburzenia funkcji poznawczych. Aby to stwierdzić, konieczne jest przebadanie takiej osoby przez lekarzy psychiatrów i psychologa. Po to właśnie w tej sprawie między innymi został dopuszczony dowód z opinii biegłych psychiatrów i psychologa. Wynika zaś z niej jednoznacznie, żeJ. W. (1)ma wysoką sprawność intelektualną i adekwatną do tego poziomu zdolność spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania faktów.
Podkreślić należy, że biegli nie wskazywali na potrzebę udziału w wydawaniu opinii biegłego o innej specjalności, na przykład z zakresu toksykologii. Biegły z takiej dziedziny nie mógłby się wypowiedzieć na temat konkretnych uszkodzeń mózgu uJ. W. (1). Dla oceny wyjaśnieńJ. W. (1)istotne jest, czy nie została u niego zaburzona zdolność postrzegania i odtwarzania faktów. Stwierdzić zaś to mogą jedynie biegli psychiatrzy i psycholog na podstawie badań, a w szczególności na podstawie testów. Przeprowadzony zaś test Wechslera nie wykazał uJ. W. (1)poważnych zaburzeń mózgu. Biegły psychiatraP. N. (1)wyraźnie stwierdził, że jeżeli w badaniach czynnościowych nie stwierdzono zaburzeń mózgu, to nie ma potrzeby przeprowadzania badań obrazowych.
Wbrew twierdzeniom obrońcy nie ulega też żadnej wątpliwości, żeM. S.kupował odJ. W. (1)marihuanę w celu jej dalszej sprzedaży i tym samym uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi. Wynika to chociażby z faktu, że za każdym razem kupował znaczne ilości marihuany od 50 do 120 gram. Były to niewątpliwie ilości „hurtowe”, nie przeznaczone wyłącznie na własny użytek. W ciągu roku kupił on odJ. W. (1)aż 1.000 gram marihuany. To, żeM. S.sprzedawał tę marihuanę, wynika też jednoznacznie z wyjaśnieńJ. W. (1). Twierdził on między innymi, żeM. S.mówił mu, że: „ludziom podoba się mój towar” (k. 1.263).
Żadną miara nie można zgodzić się z autorem apelacji, że 1.000 gram lub 700 gram marihuany nie stanowi znacznej ilości środka odurzającego. Sąd Najwyższy niezmiennie od wielu lat zajmuje stanowisko, że jeżeli przedmiotem czynności wykonawczej przestępstw określonych wustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniijest taka ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, która mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych, to jest to „znaczna ilość” w rozumieniu tej ustawy (ostatnio postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2009 roku, I KZP 10/09, OSNKW 2009 z. 10, poz. 84). Tak więc nawet kilkadziesiąt gram marihuany, jako że może zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych, jest ilością znaczną w rozumieniu cytowanej ustawy. Ilością znaczą będzie więc też 260 gram marihuany.
To, że Sąd Okręgowy nie wyjaśnił, w jaki sposób wyliczył uzyskaną przezM. S.równowartość korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa bynajmniej nie oznacza, że w tej części zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli. Obrońca przed formułowaniem związanego z tym zarzutu sam mógł z łatwością wyliczyć tę korzyść i w ten sposób przekonać się o prawidłowości rozstrzygnięcia co do przepadku zart. 45 §1 k.k.
JeżeliM. S.kupił odJ. W. (1)w okresie od marca 2009 roku do marca 2010 roku kilogram marihuany płacąc za jeden gram od 17 do 18 złotych, to osiągnięta przez niego korzyść majątkowa wyniosła co najmniej 17.000 złotych. Na pewno była ona większa, gdyż sprzedawał tę marihuanę innym osobom z zyskiem.
Z kolei, jeżeli w okresie od lutego 2011 roku do maja 2011 roku kupił 260 gram marihuany płacąc za jeden gram 16,50 złotych, to ta korzyść wyniosła 4.290 złotych.
W takich zaś dokładnie kwotach Sąd Okręgowy orzekł wobec oskarżonego przepadki równowartości korzyści majątkowych osiągniętych przezM. S.z popełnionych przestępstw.
Biorąc pod uwagę ilość środka odurzającego, jaką oskarżony kupił a następnie sprzedał, wymierzonych wobecM. S.kar nie sposób uznać za surowe, a co dopiero za rażącosurowe. Wręcz przeciwnie w kontekście znacznego stopnia winy oskarżonego i stopnia szkodliwości społecznej przypisanych mu czynów kary te należy uznać za łagodne, zwłaszcza że orzeczona kara łączna została warunkowo zawieszona.
Z urzędu należało zauważyć, że wyrok w części dotyczącejM. S.dotknięty jest obraząart. 4 §1 k.k.Sąd Okręgowy bowiem wyraźnie orzekł o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 roku, poz. 396). Nie wiadomo zatem dlaczego o karze łącznej orzekł na podstawie przepisów obowiązujących w dacie orzekania, nota bene mniej korzystnych dla oskarżonego z uwagi na zakreślone wart. 86 §1 k.k.granice, w jakich można wymierzyć poszczególne kary łączne. Należy przede wszystkim pamiętać, że nie jest dopuszczalne orzekanie częściowo na podstawie przepisów ustawy obowiązującej poprzednio, a częściowo na podstawie przepisów ustawy nowej. Sąd musi dokonać wyboru między konkurującymi ze sobą ustawami i zastosować całościowo tylko jedną z nich, a więc tę, która w konkretnej sytuacji jest względniejsza dla sprawcy. Nie jest zatem możliwa kompilacja względniejszych przepisów z obu ustaw. Należy stosować w całości tylko jedną z ustaw ze wszystkimi jej konsekwencjami (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2011 roku, III KK 120/11, Prok. i Pr. –wkł. 2012 r. z. 2 poz. 1).
Wprawdzie wydaje się oczywiste, że Sąd Okręgowy, warunkowo zawieszając wykonanie kary wobecM. S., zastosował przepisy obowiązujące w chwili popełnienia czynu, to jednakże błędnie wskazał, że są to przepisy „w brzmieniu obowiązującym do 1 lipca 2015 r.” Jeszcze raz należy przypomnieć, że 1 lipca 2015 roku zaczęła obowiązywać już ustawa z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 roku, poz. 396). Zgodnie z art. 29 tejże ustawy weszła ona w życie 1 lipca 2015 roku.
Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny na podstawieart. 437 §1 i 2 k.p.k.orzekł jak w sentencji wyroku.
O opłatach zasądzonych od oskarżonychS. L. (1),T. B.iP. S. (1)orzeczono na podstawieart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(t. j. Dz. U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).
O opłatach orzeczonych wobec oskarżonychP. P. (1),K. S.iM. S.orzeczono na podstawie art. 8 cytowanej ustawy.
Ponieważ apelacja obrońcy oskarżonegoA. S. (1)była skierowana wyłącznie przeciwko przepadkowi równowartości korzyści osiągniętej z popełnionego przestępstwa zasądzono od niego, zgodnie zart. 11 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(t. j. Dz. U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) opłatę jedynie w wysokości 30 złotych.
O pozostałych kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 636 k.p.k.,art. 634 k.p.k.,art. 633 k.p.k.iart. 627 k.p.k.