Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 693/16
Data wyroku: 2016-09-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Ficek, Marcin Schoenborn, Małgorzata Peteja-Żak
Słowa kluczowe: Wyrok Łączny
Podstawa prawna: art. 85 kk

Sygnatura akt VI Ka 693/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia9 września 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Krzysztof Ficek (spr.)
Sędziowie SSO Marcin Schoenborn
SSO Małgorzata Peteja-Żak
Protokolant Sylwia Sitarz
przy udziale Joanny Szlosar-Meller
Prokuratora Prokuratury RejonowejG.wG.

po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 r.
sprawy skazanegoW. C.ur. (...)wC.
synaR.iC.
w przedmiocie wydania wyroku łącznego
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 29 marca 2016 r.    sygnatura akt III K 948/15
na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 624 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.I. L.kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3
zwalnia skazanego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 693/16

UZASADNIENIE
Od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 29 marca 2016 roku sygn. akt III K 948/15 apelację wniósł obrońca skazanegoW. C.. Orzeczenie Sądu I instancji zaskarżył w całości i zarzucił:

⚫

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający istotny wpływ na jego treść, polegający na pominięciu okoliczności przemawiających za zastosowaniem zasady absorpcji i tym samym uznanie, że orzeczona kara spełni swe cele w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej,

wyrażeniu poglądu, iż dowody ujawnione na rozprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności są wystarczające dla uznania, iż wobec skazanego należy wymierzyć karę w myśl zasady częściowej absorpcji, jakkolwiek dowody te i okoliczności ocenione we wzajemnym ze sobą powiązaniu prowadzą nieodparcie do zastosowania zasady pełnej absorpcji.

Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kary łącznej na zasadzie pełnej absorpcji.
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje:
Wywiedziona apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy, co nie jest kwestionowane, prawidłowo zastosował przepisy dotyczące łączenia kar obowiązujące do 30 czerwca 2015 roku (wszystkie skazaniaW. C.uprawomocniły się przed 1 lipca 2015 roku) oraz trafnie wyznaczył poszczególne zbiegi przestępstw. Zbiegów tych jest sześć, z tym że w zakresie połączenia kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami opisanymi w punkcie XI, XII, XIII i XIV części wstępnej zaskarżonego wyroku (zbieg czwarty), został już wydany prawomocny wyrok łączny Sądu Rejonowego w Kościerzynie z dnia 15 czerwca 2015 roku sygn. akt II K 385/15 i stąd zasadnie w tej części zostało umorzone postępowanie w przedmiocie objęcia kar pozbawienia wolności. Przywołanym wyrokiem łącznym nie połączono środków karnych zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów z wyroków XI, XII i XIV. Dlatego prawidłowo Sąd Rejonowy w Gliwicach połączył tego rodzaju zakazy. Również należało się zgodzić z Sądem I instancji w zakresie ukształtowania poszczególnych kar łącznych grzywny (zbieg pierwszy), pozbawienia wolności (zbiegi drugi, trzeci i szósty) oraz pozbawienia wolności i ograniczenia wolności (zbieg piaty), a także łącznego środka karnego (zbieg czwarty) na zasadzie asperacji a nie absorpcji.
Obrońca w apelacji nie powołał żadnych przekonujących argumentów za tak szczególnym potraktowaniem skazanego, by w przypadku poszczególnych zbiegów karę łączną czy łączny środek karny orzec w wysokości ustawowego minimum, czyli w wymiarze najwyższej z kar jednostkowych (odpowiednio najwyższego środka karnego). Przypomnieć trzeba jednolite stanowisko sądownictwa, że jakkolwiek - zgodnie zart. 86 § 1 kk- przy orzekaniu kary łącznej możliwe jest zastosowanie zarówno zasady pełnej absorpcji, jak i zasady pełnej kumulacji, to jednak należy pamiętać, że zastosowanie każdej z tych zasad jest rozstrzygnięciem skrajnym, które może być stosowane wyjątkowo i wymaga wnikliwego umotywowania w uzasadnieniu wyroku (tak m.in. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 25 czerwca 2015 roku sygn. akt II AKa 102/15).
Z całą pewnością Sąd Rejonowy orzekając w przedmiocie wydania wyroku łącznego nie rozważał ponownie tych samych okoliczności, które legły u podstaw wymiaru kary w poprzednio osądzonych sprawach. Wziął pod uwagę związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami oraz okoliczności zaistniałe po wydaniu wyroków. Nie ma racji obrońca, by Sąd I instancji ustalając łączny wymiar kar czy środków karnych poprzestał na kilku ogólnikach uzasadniających swoje orzeczenie. Przeanalizował poszczególne przestępstwa wchodzące w skład wyznaczonych zbiegów pod kątem ich związku czasowego, tożsamości pokrzywdzonych, rodzaju naruszonych dóbr prawnych, sposobu działania sprawcy, a także pobudek jego działania i podobieństwa rodzajów winy oraz zamiaru. Nie trzeba powtarzać tych wywodów. Wystarczy odesłać do szczegółowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku (k.99-99v.). Zasadnie Sąd Rejonowy powołał się również na wielość przestępstw popełnionych przez skazanego (dziewiętnaście wyroków). Trafnie uznał, że okoliczność ta przemawia na niekorzyść skazanego. Zgodzić trzeba się z twierdzeniem, że wielość przestępstw prowadzi do zmiany wartości prognostycznych co do sprawcy oraz rzutuje na karę z punktu widzenia jej społecznego oddziaływania. Popełnienie więcej niż dwóch przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji. Nie ma zatem racji obrońca pisząc, że Sąd Rejonowy wymierzenie kary łącznej uzasadnił jedynie tym, iż za zastosowaniem zasady asperacji przemawia przeciętna opinia skazanego w jednostkach penitencjarnych oraz wielość dokonanych przestępstw. Punktem wyjścia dla Sądu meriti był związek pomiędzy poszczególnymi przestępstwami pozostającymi w zbiegu, a następnie nie pominął wielości przestępstw, a także opinię z zakładu karnego o skazanym, która jest dla niego przeciętna.W. C.karę pozbawienia wolności odbywa od 6 kwietnia 2011 roku w Areszcie Śledczym wS.. Jego zachowanie jest zmienne. Był nagradzany, ale i karany dyscyplinarnie. Jest mało krytyczny do dotychczasowego trybu życia i popełnianych przestępstw. Prognoza penitencjarna jest umiarkowanie pozytywna (k.29). Nie można zatem zgodzić się z apelującym, że skazany w jednostkach penitencjarnych zachowuje się tylko prawidłowo, zaś do popełnionych przestępstw oraz dotychczasowego sposobu życia odnosi się krytycznie. Traktując opinię o skazanym jako pomocniczą nie da się przyjąć, by przemawiała ona za złagodzeniem kar skazanemu. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że obrońca nie wykazał, by w przypadkuW. C.zastosowanie reguły absorpcji było konieczne i uzasadnione. Wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za uznaniem kar łącznych pozbawienia wolności i łącznego wymiaru środka karnego za niecechujące się rażącą surowością, a w konsekwencji za dające się zaakceptować.
Z tych zatem powodów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Na rzecz obrońcy zasądził kwotę 147,60 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczy. Skazanego, który jest pozbawiony wolności, nie pracuje i posiada wysokie zadłużenie alimentacyjne zwolnił od ponoszenia wydatków za II instancję.