Sąd Rejonowy w Wołowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 30/16
Data wyroku: 2016-06-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Paprocki
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 § 1 kk

Sygnatura aktII K 30/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 czerwca 2016 r.
Sąd Rejonowy w Wołowie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Tomasz Paprocki
Protokolant Anna Rogalska
po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 r.
sprawy

L. T. (1)
          córkiS.iW.z domuI.,urodzonej (...) czerwca1972 r. wB.
oskarżonej o to, że
w dniu 1 listopada 2015 r. wK.na drodze gruntowej w pobliżuposesji nr (...), powiat(...), kierując samochodem markiM. (...)onr rej. (...)wraz z lawetą onr rej. (...)nieumyślnie naruszyła przepisy w ruchu drogowym w ten sposób, iż kierując pojazdem ruszyła do przodu pozostawiając otwarte drzwi do pojazdu od strony kierowcy, nie zachowała należytej ostrożności i odległości od znajdującego się w pobliżu małoletniego synaJ. B., który chcąc wsiąść do pojazdu został przez samochód potrącony i wciągnięty pod lawetę, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci: złamania kości miednicy, prawego talerza biodrowego, gałęzi górnej kości łonowej, złamania trzonu kości łonowej prawej oraz krwiaków śródmięśniowych brzucha po stronie prawej uda i pośladka prawego, stanowiące naruszenie czynności narządu ruchu na czas powyżej dni siedmiu (art. 157 § 1 kk),
tj. o czyn zart. 177 § 1 kk

******************

I
na podstawieart. 66 § 1 kkiart. 67 § 1 kkwarunkowo umarza postępowanie karne wobec oskarżonej  
L. T. (1)
            o czyn opisany w części wstępnej wyroku, tj.o czyn zart. 177 § 1 kkna okres 1 (jednego) roku próby;

II
na podstawieart. 67 § 3 kkorzeka od oskarżonejL. T. (1)świadczenie pieniężne w wysokości 1.000 (jeden tysiąc) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. Z.kwotę 1.254,60 złz VAT tytułem wynagrodzenia kuratora małoletniego pokrzywdzonegoJ. B.;

IV
na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 629 kpkiart. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe i opłatę w kwocie 100 (stu) złotych.

Sygn. akt II K 30/16

UZASADNIENIE
W dniu 1 listopada 2015 r. wK.L. T. (2)kierowała na drodze gruntowej pojazdem osobowymmarki M. (...)-K.onumerze rej. (...), do którego podczepiona była laweta onumerze rej. (...), pozostawiając otwarte drzwi od strony kierowcy. W pobliżu pojazdu, którym kierowałaL. T. (2), znajdował się jej małoletni synJ. B..
GdyL. T. (2)ruszyła pojazdem do przodu z otwartymi drzwiami, nie zachowała należytej ostrożności i odległości od znajdującego się w pobliżu pojazdu syna, w wyniku czego jej małoletni syn, chcąc wsiąść do samochodu, został potrącony przez samochód i wciągnięty pod koła lawety.
Dowód:
- protokół oględzin pojazdów, k. 10-13,
- protokół oględzin miejsca wypadku, k. 14-15,
- wyjaśnieniaL. T. (1), k. 47,
- materiał poglądowy, k. 66.
W wyniku najechania kołamiJ. B.doznał następujących obrażeń ciała: złamanie kości miednicy – prawego talerza biodrowego i gałęzi górnej kości łonowej lewej, złamanie trzonu kości łonowej prawej, krwiaki śródmięśniowe brzucha po stronie prawej, uda i pośladka prawego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na czas powyżej siedmiu dni.
Dowód:
- opinia sądowo – lekarska, k. 29.
W toku postępowania przygotowawczegoL. T. (2)przyznała się w całości do popełnienia zarzuconego jej czynu i złożyła wyjaśnienia.

Sąd zważył:
W świetle zebranych dowodów sprawstwo i wina oskarżonej nie budziły wątpliwości.
Oskarżona przyznawała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, przyznając tym samym prawdziwość okoliczności opisanych w opisie przedstawionego jej i zarzucanego czynu.
Sprawstwo oskarżonej potwierdzały również takie dowody, jak protokoły oględzin oraz materiał poglądowy.
Wszystkim powyższym dowodom dano wiarę, nie znajdując podstaw do odmówienia im wiarygodności.
Z wyjaśnień oskarżonej wynikało zatem, że w dniu 1 listopada 2015 r., kierując opisanym w wyroku pojazdem, nie zachowała należytej ostrożności i pozostawiając otwarte drzwi samochodu postanowiła nim ruszyć pomimo tego, że w pobliżu pojazdu znajdował się jej syn. Już samo poruszanie się samochodem z otwartymi drzwiami kierowcy stanowi naruszenie reguły bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Naruszenie tej reguły, przy jednoczesnym zlekceważeniu obecności syna oskarżonej w pobliżu samochodu, spowodowało, że syn oskarżonej, próbując wejść do samochodu, którym kierowała jego matka, został przez tenże pojazd potrącony, a następnie najechany.
Zwrócić należy uwagę, że do samochodu, którym kierowała oskarżona, doczepiona była laweta, co obligowało oskarżoną do zachowania szczególnej ostrożności. Tymczasem oskarżona ruszyła pojazdem z otwartymi drzwiami, nie bacząc wystarczająco na bezpieczeństwo znajdującego się w pobliżu syna.
Tym samym zachowanie oskarżonej wypełniło znamiona przestępstwa opisanego wart. 177 § 1 Kodeksu karnego, który stanowi, że karze do 3 lat pozbawienia wolności podlega ten, kto, naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odnosi obrażenia, o których mowa wart. 157 § 1 kk, czyli obrażenia naruszające czynności narządów ciała na czas przekraczający siedem dni.
Stopień obrażeń zaistniałych u pokrzywdzonego syna oskarżonej stwierdzony został w opinii sądowo – lekarskiej.
Ponieważ oskarżona jest osobą niekaraną, a zarzucone jej przestępstwo jest zagrożone karą do 3 lat pozbawienia wolności, zachodziły formalne przesłanki ku temu, aby wobec oskarżonej warunkowo umorzyć postępowanie karne.
Z istoty przypisanego oskarżonej przestępstwa wynika, że jest one popełniane nieumyślnie. Oczywistym jest dla sądu, że oskarżona nie zamierzała i nie chciała wyrządzić żadnej krzywdy swojemu synowi. Naruszyła jednak reguły bezpieczeństwa w ruchu lądowym, co skutkowało nieumyślnym potrąceniem syna i jego najechaniem.
Postawa niekaranej uprzednio oskarżonej, jej szczera skrucha i żal, w pełni uzasadniają przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania, będzie ona w przyszłości przestrzegać porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie podobnego przestępstwa.
W konsekwencji sąd warunkowo umorzył postępowanie na najkrótszy z możliwych, tj. jednoroczny okres próby.
Mając na uwadze stopień spowodowanych u pokrzywdzonego obrażeń, które uznać należy za poważne oraz stopień naruszenia reguł bezpieczeństwa, który również uznać należy za znaczny, sąd zdecydował o zasądzeniu od oskarżonej świadczenia pieniężnego w kwocie tysiąca złotych.
Zwrócić należy uwagę na to, że potrącenia pokrzywdzonego oskarżona mogła łatwo uniknąć, a jedynie szczęśliwemu zbiegowi okoliczności zawdzięczać należy, że skutki najechania na pokrzywdzonego nie były tragiczniejsze.
W związku z powyższym sąd uznał za właściwe nie tylko warunkowe umorzenie postępowania, ale również orzeczenie środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego, którego dolegliwość nie jest znaczna, a który winien dodatkowo uświadomić oskarżonej wagę naruszonych reguł ostrożności oraz skłonić ją do przestrzegania ich w przyszłości.
Stosując odpowiednio przepisy dotyczące reprezentacji pokrzywdzonego przez pełnomocnika z urzędu, zasądzono na rzecz kuratora wynagrodzenie za reprezentowanie małoletniego pokrzywdzonego.
Ponieważ oskarżona jest przedsiębiorcą i uzyskuje dochody, obciążono ją kosztami postępowania.