Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 4185/15
Data wyroku: 2016-02-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Walenciak
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92 a kw i art. 97 kw
Teza: I.	obwinionego Ł. P. T. uznaje za winnego tego że w dniu 03 maja 2015 r. około godz. 17:14 w W. na drodze S-2 na odcinku drogi pomiędzy ul. (...), a ul. B. naruszył zasady przewidziane w art. 20 ust. 3 pkt 1 lit c Pord w ten sposób, że kierując samochodem marki A. o nr rej.(...) jechał z prędkością 190,1 km/h przekraczając dopuszczalną prędkość 100 km/h o 90,1 km/h poza obszarem zabudowanym na drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu tj. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 92a kw w zw. z art. 20 ust. 3 pkt 1 lit c ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt 2 wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 66 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia 20.06.1997 r. i za to na podstawie art. 92a kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw w zw. z art. 9 § 2 kw    wymierza obwinionemu łącznie karę grzywny w wysokości 1500 (tysiąc pięćset) złotych, 
II.	na podstawie art. 30 § 1 kw orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci: 1 płyty CD opisanej w wykazie dowodów zabezpieczonych w toku postępowania (...)  na k. 7 akt sprawy, przechowywanej na k. 8 akt sprawy poprzez pozostawienie jej w aktach sprawy,
III.	zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 (sto pięćdziesiąt)  złotych tytułem opłaty oraz kwotę 768,03 (siedemset sześćdziesiąt osiem złotych trzy grosze) złotych tytułem kosztów postępowania.

Sygn. akt V W 4185/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 lutego 2016 roku
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodnicząca: SSR Anna Walenciak
Protokolant: Agnieszka Gutowska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. i 17 lutego 2016 r.
sprawy przeciwkoŁ. T.s.M.iM. z domu Z.ur. (...)wW.
obwinionego o to, że:
1. w dniu 03 maja 2015 r. około godz. 17:14 wW.nadrodze (...)na odcinku drogi pomiędzyul. (...).(...)aul. (...).(...)naruszył zasady przewidziane w art. 20 ust. 3 pkt 1 lit cP.w ten sposób, że kierując samochodem markiA.onr rej. (...)jechał z prędkością nie mniejszą niż 192 km/h przekraczając dopuszczalną prędkość 100km/h o nie mniej niż 92 km/h poza obszarem zabudowanym na drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu czym spowodował zagrożenie w ruchu drogowym,
tj. za wykroczenie zart. 92akw w zw. zart. 20 ust. 3 pkt 1 lit c ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia 20.06.1997 r.w zbieguart. 86 § 1kw w zw. zart 3 ust. 1 ustawy z dnia 20. 06. 1997 r. Prawo o ruchu drogowym,
2. w miejscu i czasie ja w punkcie pierwszym naruszył zasady określone w art. 66 ust. 4 pkt 4 PoRD w ten sposób, że kierując pojazdem markiA.onr rej. (...)przewoził w pojeździe w stanie wskazującym na gotowość do użycia urządzenie informujące o działaniu sprzętu kontrolno-pomiarowego używanego przez organy kontroli ruchu drogowego,
tj. za wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 66 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia 20.06.1997 r.,
orzeka:

I
obwinionegoŁ. T.uznaje za winnego tego że w dniu 03 maja 2015 r. około godz. 17:14 wW.nadrodze (...)na odcinku drogi pomiędzyul. (...).(...), aul. (...)naruszył zasady przewidziane w art. 20 ust. 3 pkt 1 lit cP.w ten sposób, że kierując samochodem markiA.onr rej. (...)jechał z prędkością 190,1 km/h przekraczając dopuszczalną prędkość 100 km/h o 90,1 km/h poza obszarem zabudowanym na drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu tj. za winnego popełnienia wykroczenia zart. 92akw w zw. zart. 20 ust. 3 pkt 1 lit c ustawy Prawo o ruchu drogowymoraz za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt 2wykroczenia zart. 97kw w zw. zart. 66 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia 20.06.1997 r.i za to na podstawieart. 92akw w zw. zart. 24 § 1 i 3kw w zw. zart. 9 § 2kw wymierza obwinionemu łącznie karę grzywny w wysokości 1500 (tysiąc pięćset) złotych,

II
na podstawie art. 30 § 1 kw orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci: 1 płyty CD opisanej w wykazie dowodów zabezpieczonych w toku postępowania nr(...)na k. 7 akt sprawy, przechowywanej na k. 8 akt sprawy poprzez pozostawienie jej w aktach sprawy,

III
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 768,03 (siedemset sześćdziesiąt osiem złotych trzy grosze) złotych tytułem kosztów postępowania.

Sygn. akt V W 4185/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
FunkcjonariuszeT. B.iD. D.pełnili w dniu 3 maja 2015 r. służbę patrolową trasy S-2 wW.. W trakcie czynności około godz. 17:14 w na odcinku drogi pomiędzyul. (...).(...)aul. (...)dokonali pomiaru prędkości pojazduA.onr rej. (...), którymŁ. T.jechał z prędkością 190,1 km/h przekraczając dopuszczalną prędkość 100 km/h o 90,1 km/h poza obszarem zabudowanym na drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu. W związku z powyższym funkcjonariusze Policji zatrzymaliŁ. T.do kontroli, podczas której ujawnili w prowadzonym przez niego pojeździe urządzenie informujące o działaniu sprzętu kontrolno – pomiarowego używanego przez organy kontroli ruchu drogowego, któreŁ. T.przewoził w pojeździe – w stanie wskazującym na gotowość do użycia.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: częściowo wyjaśnień obwinionego /k. 9 -11, k. 42 - 44 /, zeznań świadkaT. B./k. 2 – 3, k. 44 – 46/,  n/u /k. 1/, świadectwo legalizacji /k. 4/, płyta Cd /k. 7 – 8/, instrukcja obsługi video rejestratora /k. 40/, dane z(...)/k. 54/, , opinia biegłego /k. 170 – 175/.
ObwinionyŁ. T.w toku postępowania wyjaśniającego k. 10-11 przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyraził skruchę, natomiast przed Sądem k. 42-44 nie przyznał się do ich popełnienia i wyjaśnił, że poruszał się ze znacznie mniejszą prędkością niż wskazana w zarzucie. Obwiniony wyjaśnił, że wcześniej przyznał się ze stresu w związku z pobytem na komisariacie Policji. W kwestii drugiego z zarzutów, obwiniony wyjaśnił, że samochód którym się poruszał został przez niego pożyczony, wyjaśnił, że nie wiedział co się w nim znajduje.
Sąd zważył, co następuje:
Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia obwinionego w zakresie, w jakim obwiniony potwierdził, że w dniu zdarzenia to on prowadził pojazd, co zostało uwiecznione na nagraniu z urządzenia pomiarowego oraz za wiarygodne uznał te wyjaśnienia obwinionego, w których nie kwestionował on swojego sprawstwa i winy w odniesieniu do zarzucanych mu czynów. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, w zakresie w jakim wynikać ma z nich, że prowadząc pojazd nie przekroczył dopuszczalnej prędkości, a pomiar może wynikać ma z błędu urządzenia, stanowisko to nie znalazło bowiem potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i przeprowadzonej w sprawie opinii biegłego z zakresu ruchu drogowegoJ. K.k. 57-71, którą to opinię Sąd w pełni podzielił. Opinia ta jest bowiem w ocenie Sądu jasna, pełna, wewnętrznie spójna, a nadto została przygotowana przez osobę posiadającą wiadomości specjalne, o wieloletnim stażu zawodowym. Biegły przede wszystkim wskazał, że przeprowadzone przez niego szczegółowe analizy zapisu wideo rejestratora wskazują, że pomiary zostały wykonane prawidłowo, a otrzymane wyniki są w pełni wiarygodne. Dalej biegły zaopiniował, że podczas przedmiotowego zdarzenia pojazdA.poruszał się z prędkością ok. 190 km/godz. Kluczowe wnioski opinii Sąd uznał za w pełni jasne i poparte materiałem dowodowym oraz w analityczny sposób uzasadniające ciąg logicznych założeń, które biegłego do nich doprowadziły. ŚwiadekT. B.funkcjonariusz Policji k. 2 – 3, k. 44 – 46, którego zeznania sąd uznał za wiarygodne, przy tym w sposób jasny opisał przebieg i okoliczności kontroli przeprowadzonej wobec obwinionego, klarownie także podał, iż w pojeździe prowadzonym przez obwinionego był zamontowany wyświetlacz do urządzenia kontrolno – pomiarowego. W ocenie Sądu nie ma podstaw do kwestionowania tych zeznań, gdyż są one spójne i logiczne, w znacznej mierze znajdują one też poparcie w zabezpieczonych nagraniach z video rejestratora, ponadto nie wyjawiły się żadne okoliczności, które podważałyby wiarygodność świadka. Jednocześnie Sąd w oparciu o zeznania ww. świadka ustalił, iż owe urządzenie informujące o działaniu sprzętu kontrolno – pomiarowego używanego przez organy kontroli ruchu drogowego, opisane wpkt 2zarzutu, znajdowało się też w stanie wskazującym na gotowość do użycia (znamię wykroczenia zart. 66 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Jak to już podkreślono z wiarygodnych zeznań interweniującego policjantaT. B.wynika, że powyższe urządzenie było podłączone, świadek opisał wygląd powyższego urządzenia oraz sposób jego obsługi.
Wiarygodny dowód w sprawie stanowiły ponadto ujawnione na rozprawie dokumenty, ich treści nie budziły wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy ani nie były kwestionowane przez strony.
Reasumując w ocenie Sądu obwiniony wypełnił znamiona obu zarzucanych mu czynów. Wykroczenie określone w art. 92a kw polega na tym, że sprawca, prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Wykroczenie to może być popełnione umyślnie, bądź nieumyślnie. W przypadku zarzuconego obwinionemu czynu ograniczenie prędkości było określone na podstawieart. 20 ust. 3 pkt 1 lit c ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym prędkość dopuszczalna poza obszarem zabudowanym, wynosi w przypadku: samochodu osobowego, motocykla lub samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t na drodze ekspresowej jednojezdniowej oraz na drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu – 100 km/h. Ustalając prędkość pojazdu obwinionego, Sąd miał na uwadze opinię biegłego sądowego, instrukcję obsługi wideorejestratora opisującą graniczny możliwy błąd pomiaru: prędkościomierza kontrolnego oraz zapis nagrania jazdy obwinionego i zeznania świadków funkcjonariuszy Policji. Mając na uwadze powołane dowody osobowe i pozaosobowe Sąd dokonał korekty opisu czynu w pkt 1 wniosku o ukaranie, przyjmując wersję najkorzystniejszą dla obwinionego, że w przypadku czynu opisanego w pkt 1 wniosku o ukaranie jechał on z prędkością 190,1 km/h i przekroczył dopuszczalną prędkość 100 km/h o 90,1 km/h.
W świetle zatem powyższych ustaleń faktycznych znajdujących oparcie w zebranych w sprawie dowodach, w ocenie Sądu obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia zart. 92akw w zw. zart. 20 ust. 3 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r..
Jednocześnie w świetle zebranego materiału dowodowego Sąd stwierdził winę i sprawstwo obwinionego odnośnie wykroczenia zart. 97kw w zw. zart. 66 ust. 4 pkt. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z treściąart. 97kw karze grzywny do 3000 złotych albo karze nagany podlega uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisomustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowymlub przepisom wydanym na jej podstawie. Ta ogólnie sformułowana norma prawna wymaga dopełnienia przez wskazanie konkretnego naruszenia przepisów określających porządek i bezpieczeństwo na drogach. W przypadku zarzutów postawionych obwinionemu dopełnieniem tym jestart. 66 ust. 4 pkt. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który obwiniony naruszył w ten sposób, że kierując samochodemA.przewoził urządzenie informujące o działaniu sprzętu kontrolno-pomiarowego używanego przez organy kontroli ruchu drogowego – w stanie wskazującym na gotowość do użycia, obwiniony zaś decydując się na jazdę określonym pojazdem, winien sprawdzić stan samochodu, stan zaś pojazdu i jego wyposażenia wskazuje, że obwiniony zdecydował się go prowadzić, w sytuacji wyposażenia pojazdu w urządzenie informujące o działaniu sprzętu kontrolno – pomiarowego używanego przez ograny kontroli ruchu drogowego i urządzenie to przewoził w stanie wskazującym na gotowość do użycia – w pełni potwierdziły to zeznania naocznego świadka funkcjonariusza PolicjiT. B.k. 45, który opisał też wcześniej zaobserwowane sytuacje z obwinionym, znanym świadkowi z wcześniejszych interwencji.
Przechodząc do rozważań w kwestii strony podmiotowej zarzuconych wykroczeń, całość okoliczności sprawy pozwoliła na przyjęcie, że obwiniony działał umyślnie. Jako osoba dorosła, uprzednio przeszkolona jako kierowca w zakresie podstawowych przecież przepisów z zakresu ruchu drogowego, miał zamiar popełnienia czynów karalnych, to jest chciał je popełnić, w zakresie wykroczenia polegającego na przewożeniu nielegalnego urządzenia, obwiniony co najmniej przewidując możliwość popełnienia wykroczenia (z zeznań wiarygodnego świadka wynika, iż urządzenie było w samochodzie widoczne – k. 45) godził się na to, w myśl art. 6 § 1 kw. W przypadku pierwszego z zarzuconych mu czynów obwiniony świadomie przekroczył dopuszczalną prędkość, w przypadku drugiego z zarzuconych mu czynów, wiedział że przewożenie w kierowanym pojeździe urządzenia informującego o działaniu sprzętu kontrolno-pomiarowego używanego przez organy kontroli ruchu drogowego, które znajdowało się w stanie wskazującym na gotowość do użycia jest zabronione. Odnośnie wymiaru kary Sąd wziął pod uwagę okoliczności wskazane w art. 33 § 1 i 2 kw. Wymierzając obwinionemu karę grzywny, Sąd baczył by dolegliwość tej kary była adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów oraz wziął pod uwagę jej cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także dyrektywę prewencji generalnej w zakresie kształtowania świadomości społecznej. Sąd stwierdził, że stopień społecznej szkodliwości wykroczenia polegające na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości jest znaczny, z uwagi na wartość 90 km/h o jaką prędkość ta została przekroczona, stanowiła bowiem ona prawie dwukrotność prędkości w danym miejscu dozwolonej. Szkodliwość społeczna wykroczenia zarzuconego obwinionemu w pkt 2, również jest wysoka, z uwagi na przewożenie w stanie wskazującym na gotowość do użycia – urządzenia którego działanie może godzić w prawidłowe wykonywanie czynności kontrolnych w ruchu drogowym. Obwiniony swym zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia polegającego na przewożeniu takiego urządzenia, nie zaś - używania takiego urządzenia. Karalne jest już bowiem samo przewożenie takiego urządzenia – w stanie gotowości do użycia, a w takim stanie było urządzenie przewożone przez obwinionego.
W konsekwencji, na podstawie art. 92a kw w zw. z art. 9 § 2 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw Sąd wymierzył obwinionemu łącznie karę grzywny w wysokości 1500 złotych. W ocenie Sądu wymierzona obwinionemu łącznie kara grzywny w kwocie 1500 złotych jest adekwatna do stopnia zawinienia, jak i społecznej szkodliwości każdego z czynów. Sąd ocenił, że wymierzona obwinionemu kara będzie odpowiednią dolegliwością dla obwinionego, przez co oddziała na obwinionego wychowawczo, co sprzyjać będzie przestrzeganiu przez niego porządku prawnego w przyszłości. W ocenie Sądu kara orzeczona wobec obwinionego spełni swoje zadania w zakresie prewencji ogólnej, ugruntowując słuszne społeczne przekonanie, że sprawcy wykroczeń drogowych muszą liczyć się z odpowiednimi konsekwencjami swoich niezgodnych z prawem zachowań.
W pkt II Sąd na podstawie art. 30 § 1 kw orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci: 1 płyty CD opisanej w wykazie dowodów zabezpieczonych w toku postępowania nr I/615/15 na k. 7 akt sprawy, przechowywanej na k. 8 akt sprawy poprzez pozostawienie jej w aktach sprawy.
Orzeczenie o zryczałtowanych wydatkach postępowania oraz o opłacie wydano na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaiart. 119 kpww zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 150 zł, stanowiącą równowartość 10 % orzeczonej kary grzywny oraz obciążył obwinionego wydatkami poniesionymi w toku postępowania przez Skarb Państwa w łącznej kwocie 768,03 zł, na które złożyły się koszty wynagrodzenia biegłego sądowego oraz zryczałtowane wydatki w wysokości 100 złotych.