Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1603/15
Data wyroku: 2016-02-08 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art. 222 § 1 k.c.

Sygn. akt III Ca 1603/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem z 25 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w Skierniewicach nakazał pozwanemuM. G.opuszczenie i opróżnienie lokalu mieszkalnego mieszczącego się na nieruchomości położonej wS.przyulicy (...), dla której Sąd Rejonowy w Skierniewicach prowadziksięgę wieczystą nr (...), orzekł, że pozwanemu nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania.
Powyższy wyrok zaskarżył apelacją pozwany zarzucając nierozpoznanie istoty sporu przez bezpodstawne pominięcie badania zgodności żądania powódki z zasadami współżycia społecznego wynikające z oddalenia dowodu ze świadków zgłoszonych w piśmie z dnia 6.10.2014 r. Apelujący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w całości i przekazanie sprawy sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest niezasadna.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne, jak również w następstwie prawidłowo zastosowanych przepisów prawa materialnego.
Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaskarżonego orzeczenia jak i jego pisemnych motywów wskazuje, wbrew zarzutom apelującego, że Sąd Rejonowy rozpoznał istotę sprawy w rozumieniuart. 386 § 4 k.p.c., czyli rozstrzygnął o zgłoszonym w niniejszym postępowaniu żądaniu powódki eksmisji pozwanego z lokalu będącego jej własnością.
W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, że pozwany nie dysponuje żadnym uprawnieniem do korzystania z przedmiotowego lokalu, w związku z czym na żądanie powódki winien go opuścić. Stąd, zasadnie Sąd Rejonowy orzekł eksmisję powoda z przedmiotowego lokalu.
Odnosząc się zaś do kwestii oceny zgodności żądania powódki z zasadami współżycia społecznego, Sąd Okręgowy wskazuje na utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, zgodnie z którym zastosowanieart. 5 k.c.jako podstawy oddalenia powództwa o ochronę własności, jest co do zasady niedopuszczalne(por. wyrok SN z 22 listopada 1994 roku II CRN 127/94L.; z 27 maja 1999 r. II CKN 337/98 OSN 1999 r. Nr 12 poz. 214; z 3 października 2000 I CKN 287/00 OSN 2001 Nr 3 poz. 43),co powoduje, iż możliwość oddalenia powództwa windykacyjnego na tej podstawie jest dopuszczalna w sytuacjach zupełnie wyjątkowych.
Wobec powyższego, orzeczenie eksmisji pozwanego, równoznaczne z pozbawieniem go miejsca zamieszkania, nie jest samo w sobie krzywdzące, czy też naruszające zasady współżycia społecznego, gdyż zmierza do ochrony prawa własności powódki. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy w żaden sposób nie można dopatrzyć się po stronie powodowej jakiegokolwiek działania sprzecznego z zasadami współżycia społecznego, a w dodatku na tyle rażącego, aby uzasadniało ono pozbawienie powódki ochrony przysługującego jej prawa.
Należy w tym miejscu zauważyć, że Sąd Rejonowy, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, stosownie doart. 14, ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz.U. z 2014 r. poz. 150), wziął pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez pozwanego z lokalu oraz jego sytuację materialną i rodzinną, orzekając w konsekwencji o braku uprawnienia pozwanego do takiego lokalu.
Tak więc, okoliczność wystąpienia w przypadku powoda szczególnej sytuacji bądź jej braku, była przedmiotem badania Sądu Rejonowego. W szczególności wobec ustalenia, że pozwany nie jest osobą niepełnosprawną, bezrobotną, obłożnie chorą, czy też wymagającą innego rodzaju szczególnego wsparcia, a przy tym ustalając, że działania powódki w żaden rażący sposób nie godziły w dobra pozwanego, uznać należy, że zasady współżycia społecznego nie zostały w okolicznościach niniejszej sprawy naruszone.
Ostatecznie, Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego poprzez, bezzasadne zdaniem apelującego, oddalenie wniosku o przesłuchanie świadkówZ. A.,A. G.orazJ. Z.. Dopuszczenie i przeprowadzenie ww. dowodu w niniejszej sprawie było niecelowe, gdyż okoliczności, na które świadkowie mieli zostać przesłuchani, tj. używania przez pozwanego lokalu wS.i wzajemnych relacji stron po orzeczeniu rozwodu nie miały znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy, na podstawieart. 385 k.p.c., oddalił apelację jako bezzasadną.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98 §1 i 3 k.p.c.Na zasądzoną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika powódki ustalone na podstawie§ 13 ust. 1 pkt 1w zw. z§ 10 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. z 2013 r. poz. 461).