Sąd Apelacyjnyw Warszawie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 780/15
Data wyroku: 2016-05-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Aleksandra Tobiasz-Skrzypek, Magdalena Kostro – Wesołowska, Anna Michalik
Słowa kluczowe: Wysokość Emerytury

Sygn. akt III AUa 780/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 maja 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący - Sędzia: SA Aleksandra Tobiasz- Skrzypek
Sędziowie: SA Magdalena Kostro – Wesołowska (spr.)
SO Anna Michalik
Protokolant: sekr.sądowy Karolina Majewska
po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. w Warszawie
sprawyZ. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wW.
o wysokość emerytury, wysokość renty z tytułu niezdolności do pracy i odsetki
na skutek apelacjiZ. K.
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie XIV Wydział Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 12 grudnia 2014 r. sygn. akt  XIV U 1232/12
I. prostuje w komparycji zaskarżonego wyroku oczywistą niedokładność w oznaczeniu przedmiotu sprawy w ten sposób, że po słowach: „o wysokość emerytury” wpisuje po przecinku: „wysokość renty z tytułu niezdolności do pracy i odsetki”;
II. zmienia zaskarżony wyrok w pkt 2 w części dotyczącej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wW.z dnia 28 lutego 2013 r. znak:(...)i tę decyzję w ten sposób, że
przyznajeZ. K.prawo do ustawowych odsetek za okres od 26 maja 2011 r. do daty wypłaty różnicy pomiędzy emeryturą a rentą z tytułu niezdolności do pracy od poszczególnych miesięcznych różnic;
III. oddala apelację w pozostałej części.
Sygn. akt III AUa 780/15

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie XIV Wydział Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014 r.: - w pkt 1 zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wW.z dnia 17 lutego 2012 r., wydaną w wykonaniu prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego, przyznającą ubezpieczonemuZ. K.emeryturę począwszy od 28 listopada 2010 r., obliczoną od podstawy wymiaru wyrażonej wskaźnikiem wysokości 246,95 %, ustalonym od podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 10 lat kalendarzowych 1992-2001, przy uwzględnieniu 32 lat, 8 miesięcy i 26 dni okresów składkowych oraz 7 miesięcy i 2 dni okresów nieskładkowych i niezaliczeniu okresów od 1 lipca 1967 r. do 31 grudnia 1967 r. oraz od 1 stycznia 1968 r. do 31 sierpnia 1968 r., jako że nie zostały wystarczająco udowodnione; w ten sposób, że zaliczył do stażu pracy odwołującego się okres od 1 lipca 1967 r. do 31 sierpnia 1968 r. jako okres składkowy, oddalając odwołanie w pozostałym zakresie, - w pkt 2 oddalił odwołaniaZ. K.od pozostałych trzech decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wW.- z 13 stycznia 2011 r., przeliczającej począwszy od 1 stycznia 2011r. wysokość renty z tytułu niezdolności do pracy od podstawy wymiaru wyrażonej wskaźnikiem wysokości 246,95%, w miejsce wskaźnika dotychczasowego wynoszącego 250%, w związku ze stwierdzeniem, że dotychczas wypłacane świadczenie ustalono od błędnej podstawy wymiaru;
- z 18 stycznia 2011 r. odmawiającej zaliczenia do stażu ubezpieczeniowego przy obliczaniu wysokości renty z tytułu niezdolności do pracy okresu urlopu płatnego nie ujętego w okresie zatrudnienia od 21 marca 1985 r. do 8 maja 1986 r. wB. (...)i takiegoż urlopu nie ujętego w okresie zatrudnienia od 9 czerwca 1986 r. do 11 marca 1987r. wM.N.;
- z 28 lutego 2013 r. odmawiającej wypłaty odsetek za opóźnienie w wypłacie różnicy między emeryturą przyznaną w wykonaniu wyroku Sądu Okręgowego a wypłacaną rentą z tytułu niezdolności do pracy z tej przyczyny, że decyzja o przyznaniu emerytury z dnia 6 lutego 2012 r. wydana została w terminie określonym wart. 118 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Rozstrzygnięcie zapadło w sprawie o sygn. akt XIV U 1232/12, z którą na mocyart. 219 k.p.c.połączono sprawę o sygn. akt XIV U 1240/12 (k. 51 akt XIV U1240/12), na podstawie następujących ustaleń faktycznych i ich prawnej oceny.
Decyzją z dnia 13 stycznia 2011 r. organ rentowy przeliczył wypłacaną ubezpieczonemu rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku ze stwierdzeniem, że świadczenie dotychczas wypłacane ustalono od błędnej podstawy wymiaru.
Decyzją z dnia 18 stycznia 2011 r. organ rentowy odmówił zaliczenia okresu urlopu płatnego nie ujętego w okresach zatrudnienia wB. (...)i wM.N..
Decyzją z dnia 17 lutego 2012 r. organ rentowy przyznał ubezpieczonemu emeryturę na podstawieart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(aktualnie tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 748 ze zm., dalej jako: ustawa emerytalna) począwszy od 28 listopada 2010 r., tj. od daty określonej w wyroku sądu. Do ustalenia podstawy wymiaru organ rentowy przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 10 lat kalendarzowych 1992-2001 ze wskaźnikiem wysokości podstawy wymiaru 246,95%. Do ustalenia wysokości emerytury Zakład uwzględnił okresy składkowe w wymiarze 32 lat, 8 miesięcy i 26 dni oraz nieskładkowe w wymiarze 7 miesięcy i 2 dni. Zakład nie uwzględnił okresów od 1 lipca 1967 r. do 31.12.1967 r. i od 1 stycznia do 31 sierpnia 1968 r., gdyż nie zostały wystarczająco udowodnione.
Decyzją z dnia 28 lutego 2013 r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu wypłaty odsetek.
Sąd ustalił, że odwołujący się był uprawniony do renty z tytułu niezdolności do pracy do dnia 27 listopada 2010 r.
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2011 r. (sygn. akt XIV U 609/11) Sąd Okręgowy przyznał odwołującemu się prawo do emerytury na podstawie art. 184 ustawy emerytalnej od 28 listopada 2010 r. Wyrok ten organ rentowy wykonał decyzją zaliczkową z dnia 6 lutego 2012 r. oraz decyzją ostateczną z dnia 17 lutego 2012 r. Organ rentowy wypłacił odwołującemu się wyrównanie pomiędzy wypłaconą rentą a przyznaną przez Sąd emeryturą.
Pismem z dnia 29 października 2013 r.(...)wS.poinformował, że z akt kwalifikacyjnych ubezpieczonego wynika, że w okresie od 1 lipca 1967 r. do 19 września 1968 r. pracował on na kutrach rybackich(...),(...),(...)(...)jako uczeń-praktykant i jako rybak.(...)przesłał wyciąg pływania i potwierdził jego zgodność z zapisami w książeczce żeglarskiej.
W 1967 r. odwołujący się pracował w rybołówstwie przybrzeżnym na morzu, u ojcaH. K., na prywatnym kutrze wD.(ul (...)). Był zarejestrowany, gdyż obowiązywały książeczki żeglarskie i miał wstemplowany numer kutra. Przy każdym wyjściu w morze miała miejsce odprawa WOP i urzędu celnego. Świadkowie, którzy widzieli odwołującego się przy tej pracy, poumierali, ale ich oświadczenia znajdują się w dokumentach. Od stycznia 1968 r. do końca sierpnia 1968 r. odwołujący się pracował wŚ.u p.C.na kutrze rybackim jako rybak. Miał wpis do książeczki żeglarskiej, co wynika z zeznań ubezpieczonego.
Odwołujący się był zatrudniony u obcych armatorów za pośrednictwem(...)wS., w okresie od 21 marca 1985 r. do 8 maja 1986 r. wB. L.(umowa nr (...)) oraz od 9 czerwca 1986 r. do 11 marca 1987 r. wM. N.(umowa nr (...)).
Postanowieniem z dnia 14 lutego 2014 r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego specjalisty z zakresu spraw księgowo-płacowych na okoliczność:
1) ustalenia, jaki jest ogólny staż ubezpieczeniowy odwołującego się, ze wskazaniem okresów składkowych i nieskładkowych, po uwzględnieniu wszystkich okresów zaliczonych prawomocnymi wyrokami Sądów i wszystkich okresów niekwestionowanych przez organ rentowy a nadto przy hipotetycznym założeniu, że do okresów składkowych zaliczyć należy sporne okresy:
a) od 1 lipca 1967 r. do 31 sierpnia 1968 r.,
b) od 9 maja 1986 r. do 8 czerwca 1986 r.,
c) od 12 marca 1987 r. do 7 kwietnia 1987 r.;
2) czy możliwe jest ustalenie wysokości wynagrodzeń oraz podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne odwołującego się w poszczególnych okresach, ile to wynagrodzenie wyniosło i jaka jest ta podstawa, ze wskazaniem za które okresy w ocenie biegłego wynagrodzenia nie można prawidłowo określić,
3) jaka jest przeciętna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonego obliczona osobno za każdy rok z całego okresu podlegania ubezpieczeniu określona zgodnie z ustaleniami z punktów 1 i 2;
3) czy dokonane przez Zakład wyliczenie emerytury w spornych decyzjach opiera się na wariancie najkorzystniejszym dla ubezpieczonego;
4) czy możliwe jest przyjęcie innego i bardziej korzystnego wariantu wyliczenia tego świadczenia, a jeśli tak to, jaki byłby to wariant;
5) jaka byłaby hipotetyczna wysokość emerytury przy uwzględnieniu ustalonego ewentualnie najkorzystniejszego wariantu i zgodnie z założeniami z punktów 1 i 2, i jaka winna być wysokość tej emerytury na daty poszczególnych skarżonych decyzji;
6) jakie kwoty zostały faktycznie wypłacone odwołującemu się na podstawie skarżonych decyzji;
7) jaka jest różnica pomiędzy kwotami, które powinny być prawidłowo naliczone (zgodnie z punktem 5), a kwotami które faktycznie wypłacono (pkt 6),
- z rozbiciem na poszczególne miesiące za cały okres objęty sporem do dnia wyliczeń, z uwzględnieniem waloryzacji.
Biegły sądowy wskazał w opinii, iż wszelkie zmiany odnośnie do przyznania renty i uwzględniania w nim stażu pracy (takiego, jaki wynikał z ustaleń Zakładu odnośnie do udokumentowanej ilości lat - na dany moment naliczeń), należy uznać za prawidłowe, łącznie z decyzją z dnia 13 stycznia 2011 r. obniżającą wartość świadczenia rentowego z kwoty dotychczasowej 2.201,99 zł na 2.184,21 zł brutto. Świadczenie zmieniono na bieżąco, od 1 stycznia 2011 r., jako korektę przeprowadzoną z urzędu w wyniku błędu Zakładu ustalającego zawyżoną podstawę świadczenia. Decyzja z dnia 13 stycznia 2011 r. ustalała wskaźnik wwpw 246,95% zamiast dotychczasowego 250 % oraz zmieniony staż pracy, jako 392 miesiące
składkowe i 7 miesięcy nieskładkowych (było 32 lata, 6 miesięcy okresów składkowych i 9 miesięcy nieskładkowych, tj. 390 miesięcy składkowych i 9 miesięcy nieskładkowych - ilościowo jest to ten sam staż, a zmiana dotyczy przesunięcia miesięcy z okresu nieskładkowego na okres składkowy). Zawyżone wynagrodzenie przyjęte przez Zakład (do 31 grudnia 2010 r.) dotyczyło 1992 r. W ocenie ubezpieczonego stanowi to naruszenie jego praw i uważa on wwpw za nieprawidłowy w sytuacji, gdy dotychczasowe błędne ustalenie Zakładu nie mogło ostać się nie skorygowanym i powielanym dalej przy ustalaniu świadczenia rentowego/emerytalnego.
Kolejno biegły wskazał, iż brak jest możliwości ustalenia wynagrodzenia za okres zatrudnienia do 19 marca 1971 r. - brak jest możliwości ustalenia wynagrodzenia faktycznego za sporny okres od 1 czerwca 1967 r. do 31 sierpnia 1968 r. Zaliczenie spornego stażu pracy (zawartego w pkt 1 tezy dowodowej) wpływa na wysokość świadczenia z uwagi na wyższy staż pracy, a nie na wskaźnik wwpw (na bazie przyjmowanego wynagrodzenia), bowiem wynagrodzenie z lat 1967-1968 a nawet z lat 1986-1987 nie kształtuje wwpw. Naliczenie świadczenia dla ubezpieczonego według wskaźnika 246,95 % z 10 kolejnych lat jest wariantem najkorzystniejszym, zawsze bowiem jest brane porównanie w odniesieniu do 20 lat z całego okresu zatrudnienia, gdzie wskaźnik jest mniej korzystny.
W ocenie biegłego prawidłowa jest także decyzja o ustaleniu świadczenia emerytalnego (wraz z dokonanym wyrównaniem), ponieważ wyrównanie dotyczy wprowadzenia prawa do emerytury, zamiast pobieranej renty, od daty decyzji Sądu (wprowadzonej za zaległy okres) i wyrównanie obejmuje zakres należnych świadczeń za okres 28 listopada 2010 – 29 lutego 2012 r.
Ustalenia faktyczne zostały przez Sąd Okręgowy poczynione na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zgromadzonych w aktach sprawy i aktach organu rentowego dokumentów, zeznań odwołującego się oraz opinii biegłego sądowegoA. G., którym to dowodom Sąd dał wiarę. Według Sądu, biegły dokonał precyzyjnych wyliczeń, które objęły pełną wartość świadczenia emerytalnego od momentu przyznania renty do przejścia na emeryturę.
Sąd Okręgowy uznał odwołania za w części zasadne. Wskazał, że z uwagi na nabycie prawa do emerytury w oparciu o art. 184 ustawy emerytalnej organ rentowy ma obowiązek naliczenia jej zgodnie z wymogami art. 183 ustawy (jako świadczenie tzw. „mieszane”), tj. 70 % świadczenia ustalonego według art. 53 ustawy emerytalnej (wg. tzw. „starych zasad”) oraz 30 % - według art. 26 ustawy (jako część emerytury kapitałowej).
Odnosząc się do żądania uwzględnienia w stażu pracy okresów pracy: od 1 lipca 1967 r. do 31 sierpnia 1968 r., od 9 maja 1986 r. do 8 czerwca 1986 r., od 12 marca 1987 r. do 7 kwietnia 1987 r. Sąd Okręgowy podniósł, że zgodnie z uchwałą nr 123 Rady Ministrów z dnia 3 września 1984 r. okres urlopu bezpłatnego, udzielanego przez zakład pracy z tytułu zatrudnienia za granicą, a także przypadający bezpośrednio po zakończeniu tego urlopu okres niezdolności do pracy z powodu choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną - wlicza się do okresu pracy, od którego uzależnione są uprawnienia pracownicze, a nie zaś uprawniania emerytalno-rentowe. Uprawnienia emerytalno-rentowe realizowane są w oparciu o art. 5-7 ustawy emerytalnej, przewidujące przy ustalaniu prawa do emerytury uwzględnienie, między innymi,:
- okresów ubezpieczenia,
- okresów opłacania składek na ubezpieczenie społeczne,
- oraz innych okresów składkowych, w tym również przypadających przed dniem 15 listopada 1991 r., za które została opłacana składka na ubezpieczenie społeczne lub nie było obowiązku jej opłacania, pracy obywateli polskich za granicą – w polskich przedstawicielstwach dyplomatycznych, konsularnych, organizacjach międzynarodowych itp., którzy zostali skierowani do pracy za zgodą władz polskich.
Odwołujący się przebywał w okresach od 9 maja 1986 r. do 8 czerwca 1986 r. i od 12 marca1987 r. do 7 kwietnia 1987 r. na urlopach bezpłatnych (łącznie obejmuje to 1 miesiąc i 27 dni). Okresy przypadające po zakończeniu kontraktu za granicą w przypadku nie podjęcia pracy bezpośrednio po zakończeniu kontraktu nie są doliczane do stażu pracy przy ustalaniu uprawnień emerytalnych. W związku z tym Sąd Okręgowy uznał, że organ rentowy prawidłowo odmówił, decyzją z dnia 18 stycznia 2011 r., zaliczenia okresu urlopu płatnego nie ujętego w okresie zatrudnienia wB. L.i wM.N..
Następnie Sąd Okręgowy przytoczył art. 118 ust. 1 i ust. 1a ustawy emerytalnej i wskazał, że decyzja z dnia 17 lutego 2012 r. została wydana z zachowaniem ustawowego terminu i brak jest podstaw do wypłaty odsetek. Za datę wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji organ rentowy przyjął datę uprawomocnienia się wyroku Sądu, tj. 14 stycznia 2012 r. Decyzja zaliczkowa (ze względu na konieczność ustalenia prawidłowej kwoty składek na ubezpieczenie społeczne) wykonująca wyrok Sądu została wydana 6 lutego 2012 r. Ostateczna decyzja wydana została 17 lutego 2012 r. Dlatego, według Sądu, również decyzję z dnia 28 lutego 2013 r. o odmowie wypłaty odsetek należy uznać za prawidłową.
Decyzja z dnia 13 stycznia 2011 r., którą obniżono wartość świadczenia rentowego z kwoty 2.201,99 zł na 2.184,21 zł brutto jest zasadna, bowiem jak wynika z opinii biegłego sądowego, organ rentowy objął korektą naliczenie świadczenia rentowego od dnia 1 stycznia 2011r. (zmieniając wskaźnik wwpw z 250 % na wskaźnik 246,95 %) z uwagi na to, że w zakresie przyjmowanego wynagrodzenia zastępczego za 1992 r. wystąpił błąd. Organ rentowy błędnie przyjął dodatkowo ekwiwalent za urlop i za umundurowanie, od których to pozycji nie odprowadzono składki na ubezpieczenie społeczne.
Odwołanie Sąd Okręgowy uznał za zasadne, jeśli chodzi o uwzględnienie w stażu ubezpieczeniowym okresu zatrudnienia od 1 lipca 1967 r. do 31 sierpnia 1968 r. Zdaniem Sądu odwołujący się okoliczność zatrudnienia udowodnił. Dlatego zmianie podlegała decyzja z dnia 17 lutego 2012 r. przez zaliczenie do stażu pracy okresu od 1 lipca 1967 r. do 31 sierpnia 1968 r. jako składkowego. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy na podstawieart. 47714§ 1 k. p. c.nie znajdując podstaw do zmiany pozostałych trzech zaskarżonych decyzji oddalił odwołania (pkt 2 sentencji).Apelację od wyroku Sądu Okręgowego złożył ubezpieczony.Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i: 1) uznanie, że okres składkowy od 1 lipca 1967 r. do 31 sierpnia 1968 r. przysługuje od 28 listopada 2010 r., tj. od dnia przejścia na emeryturę wraz z wypłatą za ten okres odsetek za zwłokę, 2) zaliczenie okresów od 9 maja 1986 r. do 8 czerwca 1986 r. oraz od 12 marca do 7 kwietnia 1987 r. do okresów składkowych i „naliczenie odsetek za zwłokę od 28 listopada 2010 r.”, 3) uznanie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 250% zamiast takiego wskaźnika na poziomie 246,95% począwszy od 1 stycznia 2011 r. i wypłacenie ustawowych odsetek licząc od kwoty zaniżonego świadczenia, 4) uznanie ustawowych odsetek od różnicy pomiędzy emeryturą i rentą z tytułu niezdolności do pracy począwszy od 28 listopada 2010 r. do daty wypłaty tej różnicy. W uzasadnieniu apelacji skarżący podniósł, że Sąd Okręgowy uznał jego roszczenie o zaliczenie jako składkowego okresu od 1 lipca 1967 r. do 31 sierpnia 1968 r., jednakże nie określił daty, od jakiej zaliczenie tego okresu winno nastąpić. Dlatego apelujący wniósł, aby zaliczenie nastąpiło od 28 listopada 2010 r., ponieważ wszelkie niezbędne ku temu dowody zostały złożone 6 marca 2002 r. Winę za nieuwzględnienie przedmiotowego okresu ponosi więc organ rentowy. W odniesieniu do obniżenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru w decyzji z dnia 13 stycznia 2011 r. skarżący podniósł, że, jego zdaniem, lista płac nr 29/V/92 za maj 1992 r. oraz roczna karta wynagrodzeń jednoznacznie potwierdzają, że wszystkie pozycje, tj. odprawa, skrócony okres wypowiedzenia, „urlop ekwiwalentowy” oraz umundurowanie są podliczone w rubryce: „Razem płace” i stosowne potrącenia nastąpiły od tych wszystkich pozycji. A zatem składki na ubezpieczenie społeczne zostały prawidłowo odprowadzone. Według apelującego, ponieważPrzedsiębiorstwo Państwowe (...)opłacało składki na podstawie deklaracji bezimiennych, nie ma możliwości potwierdzenia, że od wynagrodzenia apelującego składek nie odprowadzono. Dlatego skarżący wniósł o uznanie wwpw na poziomie 250% wraz z odsetkami od jego obniżenia do 246,95%, czyli od 1 stycznia 2011 r. Odnośnie do roszczenia o odsetki od niewypłaconej w terminie emerytury w obniżonym wieku ze względu na jej nieprzyznanie w postępowaniu przed organem rentowym, a dopiero przez Sąd Okręgowy, apelujący podniósł, że organ rentowy dysponował niezbędnymi dokumentami dla przyznania dochodzonej emerytury. Zostały one złożone przy wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy, czyli 6 marca 2002 r. Były to świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach, w tym wystawione przez(...)wS.w odniesieniu do pracy wykonywanej w czasie urlopu bezpłatnego. Wobec tego, zdaniem skarżącego, organ rentowy ponosi odpowiedzialność za to, że świadczenie nie zostało ustalone i wypłacone w terminie.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.Apelacja podlega uwzględnieniu w odniesieniu do żądania odsetek za opóźnienie w wypłacie różnicy między emeryturą a wypłaconą rentą z tytułu niezdolności do pracy, a więc jeśli chodzi o decyzję z dnia 28 lutego 2013 r. W pozostałym zakresie brak jest podstaw do jej uwzględnienia.I.Odnosząc się do żądania uznania, że „okres składkowy od 1 lipca 1967 r. do 31 sierpnia 1968 r. przysługuje od 28 listopada 2010 r., tj. od dnia przejścia na emeryturę wraz z wypłatą za ten okres odsetek za zwłokę”, podnieść należy, że uwzględnienie w stażu emerytalnym jako składkowego powyższego okresu nastąpiło na skutek zmiany zaskarżonym wyrokiem decyzji z dnia 17 lutego 2012 r., a więc decyzji wydanej w wykonaniu wyroku Sądu Okręgowego przyznającego prawo do emerytury począwszy od 28 listopada 2010 r. Dokonanie w sposób taki, jak ujęto to w wyroku, zmiany decyzji z 17 lutego 2012 r. oznacza, że zwiększenie stażu o przedmiotowy okres składkowy następuje od 28 listopada 2010 r., tj. od dnia przyznania prawa do dochodzonej emerytury.II. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru. Renta wnioskodawcy z tytułu niezdolności do pracy została ustalona od podstawy wymiaru wyrażonej wskaźnikiem wysokości na poziomie 252,2%, ograniczonym do 250%, obliczonym od podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z okresu 10 lat kalendarzowych 1992-2001 (decyzja z dnia 10 kwietnia 2002 r.). Zaskarżoną decyzją z dnia 13 stycznia 2011 r. wskaźnik wysokości podstawy wymiaru został obniżony do 246,95% w związku ze stwierdzeniem, że jako wynagrodzenie zastępcze przyjęto błędne zarobki za rok 1992 – doliczono ekwiwalent za urlop i umundurowanie, od których to należności nie były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne (pismo organu rentowego z dnia 18 stycznia 2011 r. skierowane do wnioskodawcy).  Zważyć należy, że zasady ustalania podstawy wymiaru świadczeń o charakterze ubezpieczeniowym, finansowanych składką na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenie emerytalne i rentowe, określa art. 15 ustawy emerytalnej. Podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego, ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 art. 15, przeciętna z okresów wskazanych w ust. 1 in fine. Ogólnie rzecz biorąc podstawę wymiaru składki stanowi przychód, który objęty jest obowiązkiem opłacania składek, nie uwzględnia się natomiast przychodów wyłączonych z tego obowiązku. Przez ubezpieczenie emerytalne i rentowe rozumie się ubezpieczenia przewidziane od 1 stycznia 1999 r. w ustawie systemowej. Podstawę wymiaru składek na te ubezpieczenia definiuje art. 18 ustawy systemowej. Określenie ubezpieczenie społeczne, co zgodnie przyjęto w orzecznictwie, należy odnosić do okresu, w którym podstawa wymiaru składki była (powinna być ustalana) przy uwzględnieniu obowiązującego wówczas stanu prawnego. Spór w sprawie dotyczy roku 1992. Obowiązywało wówczasrozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego(jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r. nr 68, poz. 330 ze zm.). Według § 7 ust. 1 tego rozporządzenia podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie pracowników stanowił dochód pracownika w gotówce i w naturze, łącznie z kosztami uzyskania i podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z tytułu pracy w ramach stosunku pracy z wyłączeniami. Podstawy wymiaru nie stanowiły ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy (pkt 3), jak i wartości ubioru służbowego (umundurowania). Wartość ubioru służbowego (umundurowania), jakiego używanie należy do obowiązków pracownika, nie stanowi dochodu z tytułu wykonywania pracy (dochodu za pracę) podlegającego w myśl przepisów rozporządzenia z 1990 r. składce na ubezpieczenie społeczne. Tak więc zmiana wskaźnika wysokości podstawy wymiaru będąca konsekwencją odliczenia od podstawy wymiaru składek za rok 1992 właśnie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop i wartości umundurowania nastąpiła w związku z prawidłowym zastosowaniem przepisów dotyczących oskładkowania. Odmienne twierdzenia ubezpieczonego nie znajdują racji bytu. Jego żądanie w tej części nie znajduje podstaw, stąd zasadne było oddalenie odwołania we wskazanej części.III.Urlopy po zakończeniu stosunku pracy obejmujące okresy: po zakończeniu zatrudnienia wB. L.trwającego od 21 marca 1985 r. do 8 maja 1986 r. – tj. okres od 9 maja 1986 r. do 8 czerwca 1986 r. oraz po zakończeniu zatrudnienia wM. N.trwającego od 9 czerwca 1986 r. do 11 marca 1987 r., tj. okres  od 12 marca 1987 r. do 7 kwietnia 1987 r.
Nie jest wątpliwe, że pracodawca wnioskodawcyPrzedsiębiorstwo Państwowe (...)wW.udzieliło mu urlopu bezpłatnego w okresie od 11 kwietnia 1985 r. do 31 lipca 1989 r. w związku z zatrudnieniem za granicą, stosownie do przepisów uchwały Rady Ministrów Nr 123 z dnia 3 września 1984 r. w sprawie zasad podejmowania pracy przez obywateli polskich za granicą u pracodawców zagranicznych (M. P. nr 23, poz. 157).(...) sp. z o.o.wS.w postępowaniu przed organem rentowym zainicjowanym wnioskiem o emeryturę złożyła zaświadczenie wydane 3 stycznia 2011 r., w którym podała, że wnioskodawca był zatrudniony za pośrednictwemAgencji (...)u armatorów zagranicznych na statkach w charakterze starszego marynarza właśnie w okresach: od 21 marca 1985 r. do 8 maja 1986 r. oraz od 9 czerwca 1986r. do 11 marca 1987 r. (a. r. tom IV, k- 23/24, 25/26).
Według § 8 ust. 2 powołanej wyżej uchwały Rady Ministrów, uchylonej z dniem 16 maja 1989 r., okres udzielonego pracownikowi urlopu bezpłatnego (udzielonego na okres zatrudnienia za granicą), a także przypadający bezpośrednio po zakończeniu tego urlopu okres niezdolności do pracy z powodu choroby, podlegał wliczeniu do okresu pracy, od którego zależały uprawnienia pracownicze, pod warunkiem podjęcia zatrudnienia w zakładzie pracy udzielającym urlopu, w określonym czasie od zakończenia pracy za granicą. W ocenie Sądu Apelacyjnego, unormowanie powyższe dotyczy uwzględnienia okresu urlopu bezpłatnego w stażu pracy dla określenia uprawnień pracowniczych. Natomiast kwalifikacji przebytych okresów na potrzeby świadczeń z ubezpieczeń emerytalnego i rentowych dokonuje się na gruncie przepisów ustawy emerytalnej. I tak art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy emerytalnej stanowi, że za okresy składkowe uważa się również przypadające przed dniem 15 listopada 1991 r. okresy, za które została opłacona składka na ubezpieczenie społeczne albo za które nie było obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zatrudnienia po ukończeniu 15 lat życia obywateli polskich za granicą - w organizacjach międzynarodowych, zagranicznych instytucjach i w zakładach, do których zostali skierowani w ramach współpracy międzynarodowej lub w których byli zatrudnieni za zgodą właściwych władz polskich. Powyżej wskazane okresy zatrudnienia wnioskodawcy za granicą u armatorów zagranicznych zostały stosownie do ww. przepisu ustawy emerytalnej zaliczone jako składkowe do stażu ubezpieczeniowego.       Odwołujący się we wniosku z dnia 4 stycznia 2011 r. (k – 118 a. r. tom V) domagał się zaliczenia do okresów zatrudnienia również „płatnych urlopów w ilości 68 dni oraz 30 dni”, która to okoliczność wskazująca na
ilość dni płatnego urlopu po zakończeniu zatrudnienia odpowiednio z dniem 8 maja 1986 r. i z dniem 11 marca 1987 r. wynikała z zaświadczenia wystawionego przez(...)wS.w dniu 19 sierpnia 1992 r. Według Sądu Apelacyjnego, negatywne stanowisko Sądu Okręgowego w tym przedmiocie jest prawidłowe; brak jest podstaw do uwzględnienia żądania odwołującego się. Do stażu ubezpieczeniowego zalicza się okresy, które po myśli art. 6 i 7 ustawy emerytalnej stanowią okresy składkowe i nieskładkowe. Okresy, których nie da się zakwalifikować według art. 6 lub 7 ustawy, nie są uwzględniane w stażu. Za składkowe zostały uznane okresy zatrudnienia za granicą u armatorów zagranicznych. Wykraczające poza okresy tych zatrudnień „okresy płatnych urlopów wypoczynkowych” nie są przecież okresami zatrudnienia w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy emerytalnej i nie da się ich przyporządkować pod żaden z punktów ust. 2 art. 6 ustawy emerytalnej. W związku z powyższym podnieść jeszcze należy, że w tym czasie, co wyżej zasygnalizowano, wnioskodawca korzystał z urlopu bezpłatnego udzielonego przez macierzysty zakład pracy. Okres takiego urlopu, udzielonego w trybie powołanej wyżej uchwały Rady Ministrów, po ustaniu stosunku pracy za granicą nie może być kwalifikowany według art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy emerytalnej. Taki bezpłatny urlop pozostaje bez wpływu na prawo i wysokość świadczeń z ubezpieczeń emerytalnego i rentowych. Okres taki w zakresie ubezpieczenia społecznego nie jest okresem składkowym ani nieskładkowym; dla ubezpieczenia społecznego to okres obojętny. Między macierzystym pracodawcą a pracownikiem korzystającym z urlopu bezpłatnego trwał stosunek ubezpieczenia społecznego, istniejący od nawiązania stosunku pracy do jego ustania (art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych, jednolity tekst: Dz. U. z 1989 r. nr 25, poz. 137 ze zm.), jednak w ramach tego stosunku status pracownika korzystającego z urlopu bezpłatnego rozpatrywany jako okres, w którym nie był zobowiązany do wykonywania pracy i nie otrzymywał świadczeń ze stosunku pracy lub z nimi związanych ani też ich surogatów, analizowany w świetle art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy emerytalnej, nie był i nie może być obecnie uznany za okres zatrudnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 30 sierpnia 1973 r. I PR 408/73, OSNCP 1974/5, poz. 96; z 7 października 1998 r., II UKN 334/98, OSNAPiUS 1999 nr 21, poz. 694 i uchwałę z 12 czerwca 2002 r., III UZP 4/02, OSNAPiUS 2002 nr 24, poz. 601). Bez względu na sposób pojmowania pojęcia „zatrudnienie”, które można rozumieć wąsko, jako aktywną realizację stosunku pracy przez jej świadczenie, albo szeroko, jako trwanie prawnego stosunku pracy, użyte w art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy pojęcie „zatrudnienia” zwężono do kręgu tych tylko zatrudnień, w czasie których pracownik pobierał wynagrodzenie lub zasiłki z ubezpieczenia społecznego.
Tak więc oddalenie przez Sąd Okręgowy odwołania od decyzji z dnia 18 stycznia 2011 r. było prawidłowe.
IV.Odsetki. Prawo do odsetek z tytułu opóźnienia w przyznawaniu i wypłacaniu świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń społecznych regulujeart. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych(jednolity tekst: Dz. U. z 2015 r., poz. 121 ze zm., dalej jako: ustawa systemowa), zgodnie z którym jeżeli ZUS - w terminach przewidzianych w przepisach określających zasady przyznawania i wypłacania świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń społecznych - nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia, jest obowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia w wysokości odsetek ustawowych określonych przepisami prawa cywilnego. Nie dotyczy to przypadku, gdy opóźnienie w przyznaniu lub wypłaceniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które ZUS nie ponosi odpowiedzialności. W myśl art. 118 ust. 1 ustawy emerytalnej organ rentowy wydaje decyzję w sprawie prawa do świadczenia lub ustalenia jego wysokości po raz pierwszy w ciągu 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, z uwzględnieniem tego, iż w razie ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości orzeczeniem organu odwoławczego za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji uważa się również dzień wpływu prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego (ust. 1a). Z przedstawionego stanu prawnego wynika, że jeżeli dla stwierdzenia uprawnień do świadczenia wymaga się wydania decyzji, termin do jej wydania biegnie od daty wyjaśnienia ostatniej niezbędnej okoliczności. Przez wyjaśnienie „ostatniej niezbędnej okoliczności” trzeba rozumieć wyjaśnienie ostatniej okoliczności koniecznej do ustalenia samego istnienia prawa wnioskodawcy do świadczenia. Wyjaśnienie okoliczności niezbędnej do wydania decyzji oznacza dokonanie czynności mającej na celu ustalenie stanu faktycznego, czyli przeprowadzenie dowodów i ich ocenę.
Przesłanką powstania obowiązku organu rentowego wypłaty odsetek jest, jak wynika z powołanego art. 85 ust. 1 ustawy systemowej, opóźnienie tego organu w ustaleniu prawa do świadczenia pieniężnego z ubezpieczenia społecznego lub do jego wypłaty. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, że zawarte w art. 85 ust. 1 ustawy systemowej określenie: „nie ustalił prawa do świadczenia” oznacza zarówno niewydanie w terminie decyzji przyznającej świadczenie, jak i wydanie decyzji odmawiającej przyznania świadczenia, mimo spełnienia warunków do jego uzyskania (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 marca 2001 r., II UKN 402/00, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 501). Przewidziane w art. 85 ust. 1 zdanie drugie ustawy systemowej wyłączenie obowiązku organu rentowego wypłaty odsetek nie jest zależne od wykazania, że organ rentowy nie ponosi winy w powstaniu opóźnienia. Zawarte w tym przepisie określenie: „okoliczności, za które Zakład nie ponosi odpowiedzialności” jest bardziej zbliżone znaczeniowo do używanego w przepisach prawa określenia: „przyczyn niezależnych od organu”, co oznacza, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest obowiązany do wypłaty odsetek nie tylko wtedy, gdy nie ponosi winy w opóźnieniu, lecz także wtedy, gdy opóźnienie w ustaleniu i wypłacie prawa do świadczenia pieniężnego z ubezpieczenia społecznego jest skutkiem innych przyczyn niezależnych od ZUS (por. wyrok Sądu Najwyższego z 7 października 2004 r., II UK 485/03, OSNP 2005 nr 10, poz. 147). Jeśli chodzi o błędy organu rentowego, to można wyróżnić błędy w wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu prawa oraz błędy w ustaleniach faktycznych, będące skutkiem naruszenia przepisów. Jeżeli organ rentowy dokonał nieprawidłowej wykładni lub błędnego zastosowania prawa, to ubezpieczonemu należą się odsetki od kwoty świadczenia przyznanego wyrokiem sądu liczone od upływu terminu, w którym organ rentowy powinien był wydać prawidłową decyzję uwzględniającą wniosek. Kwestia błędu w ustaleniach faktycznych jako przesłanki uzasadniającej odpowiedzialność organu rentowego z tytułu wypłaty odsetek za opóźnienie jest bardziej złożona. Możliwa jest bowiem sytuacja, że przyznanie prawa do świadczenia nastąpi na skutek ustaleń faktycznych sądu. Aby stwierdzić w takiej sytuacji, że organ rentowy nie ponosi za to opóźnienie odpowiedzialności, konieczne jest wykazanie, że w przepisanym terminie Zakład nie dysponował materiałem umożliwiającym przyznanie świadczenia, z uwzględnieniem jednakże tego, czy organ rentowy w ramach swoich kompetencji i nałożonych obowiązków poczynił możliwe ustalenia faktyczne i wyjaśnił wszystkie okoliczności konieczne do wydania decyzji. Jeżeli bowiem zmiana decyzji w postępowaniu odwoławczym będzie uzasadniona ustaleniami co do takich okoliczności, które nie były i nie mogły być znane organowi rentowemu, to nie będzie podstaw do uznania, iż opóźnienie jest następstwem okoliczności, za które ponosi on odpowiedzialność. W odniesieniu do żądanego przez wnioskodawcę prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach organ rentowy wydał trzy decyzje: 27 grudnia 2010 r., 21 lutego 2011 r. i 17 czerwca 2011 r. Wszystkie te decyzje zostały przez Sąd Okręgowy objęte wyrokiem wydanym 6 grudnia 2011 r., w sprawie XIV U 609/11, zmieniającym rozstrzygnięcia organu rentowego i przyznającym wnioskodawcy prawo do emerytury począwszy od 28 listopada 2010 r. Spornym w zakresie prawa do emerytury było spełnienie przez wnioskodawcę warunku posiadania na dzień 1 stycznia 1999 r. 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Według Sądu Apelacyjnego, wnioskodawca nie może zasadnie twierdzić, że dokument, z którego wynikała okoliczność wykonywania pracy w szczególnych warunkach wPrzedsiębiorstwie Państwowym (...), został przedstawiony przy wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy, złożonym 6 marca 2002 r. Taki dokument nie został wówczas złożony. Udokumentowanie zatrudnienia nastąpiło za pomocą świadectwa pracy z dnia 29 maja 1992 r., w którym podano, że wnioskodawca zajmował stanowisko kierownika Zakładu. Organ rentowy w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o emeryturę pismem z dnia 25 stycznia 2011r. zwrócił się do wnioskodawcy o przedstawienie, w terminie do 11 lutego 2011 r., świadectw wykonywania pracy w szczególnych warunkach za okres zatrudnienia w(...)(21 marca 1971 r. – 31 maja 1992 r.) iP.(4 września 1987 r. – 25 maja 1989 r.) oraz zwrócił się do(...) sp. z o.o.o wystawienie świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach za lata 1985-1987.(...) sp. z o.o.nadesłała zaświadczenie, na podstawie którego organ rentowy uznał za wykazaną pracę w szczególnych warunkach w wymiarze 1 roku, 10 miesięcy i 22 dni (decyzja z dnia 21 lutego 2011 r.). Następnie, w dniu 26 kwietnia 2011 r. wnioskodawca złożył w organie rentowym pismo, do którego dołączył oryginał świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 24 czerwca 1992r., wydanego przezZakład (...).P. w likwidacji, w którym podano, że w okresie zatrudnienia w tymże przedsiębiorstwie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy od 23 marca 1971 r. do 28 lutego 1990 r. wykonywał on prace na stanowisku marynarza, wymienione w wykazie A dziale VIII, poz. 5 pkt 15 wykazu stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 64 Ministra Komunikacji z dnia 29 czerwca 1983 r. w sprawie prac w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu komunikacji, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego oraz do wzrostu emerytury lub renty inwalidzkiej. Oprócz tego świadectwa wnioskodawca złożył w oryginale świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach na stanowisku rybaka od 29 września 1968 r. do 15 lutego 1971 r. oraz kserokopie dokumentów z jego akt osobowych z okresu zatrudnienia w(...), w tym wykaz pływania, angaże, dokumenty, z których wynikało oddelegowanie do pracy wzwiązku zawodowym (...)od 1 listopada 1980 r. do 31 grudnia 1981 r. Decyzją z dnia 17 czerwca 2011 r., wydaną w związku z uzupełnieniem dokumentacji, organ rentowy ponownie odmówił prawa do emerytury uznając za udowodnione 4 lata, 3 miesiące i 19 dni pracy w szczególnych warunkach. W uzasadnieniu decyzji wskazano na rozbieżności między świadectwem wykonywania prac w szczególnych warunkach wydanym przez(...)a świadectwem pracy, w którym ujęto okres urlopu bezpłatnego, pominięty w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach oraz na to, że w tym ostatnim świadectwie podano stanowisko „marynarz”, a nie rodzaj wykonywanych prac.  W ocenie Sądu Apelacyjnego, po złożeniu przez wnioskodawcę opisanych powyżej dokumentów, istniały podstawy do wydania przez organ rentowy pozytywnej decyzji w przedmiocie prawa do emerytury wnioskodawcy. Wprawdzie świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach nie było spójne ze świadectwem pracy – nie wskazano na korzystanie z urlopu bezpłatnego - ale przedłożona pozostała dokumentacja, w tym zaświadczenie wystawione przez(...) sp. z o.o.dotyczące wykonywania pracy u armatorów zagranicznych oraz dokumenty z akt osobowych z(...)nie pozostawiały żadnych wątpliwości co do rodzaju wykonywanej przez wnioskodawcę pracy w tymże przedsiębiorstwie i okresów tej pracy. Okoliczność, że w świetle§ 21 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń(Dz. U. nr 10, poz. 49), obowiązującego do dnia 23 listopada 2011 r., w sytuacji ubiegania się o przyznanie emerytury z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach, zaświadczenie zakładu pracy powinno stwierdzać charakter i stanowisko pracy w poszczególnych okresach oraz inne okoliczności, od których jest uzależnione przyznanie takiej emerytury, nie oznacza, że jeśli nieścisłości świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach mogą zostać wyjaśnione na podstawie dokumentacji pracowniczej i innej, będącej w dyspozycji organu rentowego, organ od zbadania takiej dokumentacji i weryfikacji całości materiału dowodowego jest zwolniony. Rzeczą organu rentowego jest nie tylko zakwestionowanie błędnych zapisów w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, ale, jeśli inna dokumentacja źródłowa na to pozwala, w sytuacji likwidacji pracodawcy wyjaśnienie i ustalenie okresu i charakteru pracy ubezpieczonego. W rozpoznawanej oznacza to, że organ rentowy po skonfrontowaniu świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach z dokumentami osobowymi i dokumentacją wystawioną przez(...) sp. z o.o.oraz z przedstawionymi wcześniej umowami zawieranymi z tą Agencją i(...)w okresie urlopu bezpłatnego miał podstawy do stwierdzenia, że przynajmniej w okresie od 23 marca 1971 r. do 31 października 1980 r. i od 1 stycznia 1982 r. do 10 kwietnia 1985 r. oraz od 1 sierpnia 1989 r. do 28 lutego 1990 r. wykonywał prace na statkach żeglugi śródlądowej kwalifikowane według poz. 5, działu VIII wykazu A, załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. nr 8, poz. 43). Z dokumentacji bowiem w sposób nie budzący wątpliwości wynikało i to, jakie stanowisko zajmował wnioskodawca (wymienione w zarządzeniu Ministra Komunikacji) i rodzaj wykonywanych przez niego prac na statkach żeglugi śródlądowej. Tak więc wyjaśnienie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania pozytywnej decyzji nastąpiło ze względu na złożenie przez wnioskodawcę w dniu 26 kwietnia 2011 r. opisanych wyżej dokumentów, które pozwalały na ustalenie wykonywania pracy w szczególnych warunkach w wymaganym wymiarze. W ciągu 30 dni od tej daty organ rentowy był zobowiązany do wydania decyzji i wypłaty świadczenia, a ponieważ tego nie uczynił, to ponosi odpowiedzialność za niewydanie decyzji w terminie i wypłatę świadczenia z opóźnieniem. Skutkuje to zmianą wyroku Sądu Okręgowego w części dotyczącej decyzji z dnia 28 lutego 2013r. i zmianą tej decyzji przez przyznanie wnioskodawcy prawa do ustawowych odsetek za okres od 26 maja 2011 r. do daty wypłaty różnicy pomiędzy emeryturą a rentą z tytułu niezdolności do pracy od poszczególnych miesięcznych różnic. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w tej części stanowi art. 85 ust. 1 ustawy systemowej w związku z art. 118 ust. 1 a ustawy emerytalnej.

    Kierując się powyższymi względami Sąd Apelacyjny orzekł, jak w pkt II i III sentencji na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.iart. 385 k.p.c.

Sprostowania oczywistej niedokładności w komparycji zaskarżonego wyroku w zakresie oznaczenia przedmiotu sprawy Sąd Apelacyjny dokonał na podstawieart. 350 § 1 i 3 k.p.c.(pkt I sentencji).