Sąd Rejonowy w Bełchatowie
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 299/15
Data wyroku: 2016-09-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zofia Szumigaj-Grochocka, Beata Grabiszewska, Piotr Wojnar

Sygn. akt IV P 299/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 września 2016 roku
Sąd Rejonowy w Bełchatowie Wydział IV Pracy
w składzie następującym:
Przewodniczący : Sędzia SRB. G.
Ławnicy:Z. G.,P. W.
Protokolant: Wiesława Rudzka
po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 roku w Bełchatowie
na rozprawie
sprawy z powództwaR. M.
przeciwko(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąwB.
o odszkodowanie

1
oddala powództwo;

2
nie obciąża powódkiR. M.obowiązkiem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na rzecz pozwanego(...)z ograniczoną

Sygn. akt IV P 299/15

UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 4 grudnia 2015 roku, skierowanym przeciwko(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąwB.,R. M.wniosła o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach, zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy oraz kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu pozwu ponosiła, że w dniu 13 listopada 2015 roku wraz z dwiema innymi pracownicami pozwanej Spółki została ukarana naganą za złe złożenie dekodera, co spowodowało powtórne sprawdzenie poprawności działania dekoderów. W dniu 27 listopada 2015 roku powódce wręczono wypowiedzenie umowy o pracę, a jako przyczynę podano to właśnie zdarzenie, za które otrzymała naganę.
W ocenieR. M.wypowiedzenie jest niesprawiedliwe, bowiem tylko z nią pracodawca rozwiązał umowę i za to samo przewinienie została ukarana dwa razy.
W odpowiedzi na pozew z dnia 19 kwietnia 2016 roku pozwana Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazała, że przyczyną rozwiązania z powódką umowyo pracę był brak dbałości i należytej staranności przy wykonywaniu obowiązków pracowniczych, polegający na błędnym montażu dekoderóww dniu 13 listopada 2015 roku, który spowodował uszkodzenie przewoduw tych dekoderach. Ten błąd spowodował także dodatkowe koszty po stronie pracodawcy, bowiem trzeba było sprawdzić ponownie całą partię – 680 sztuk, co wymagało zaangażowania pięciu osób. Nie wykryty błąd mógł narazić pracodawcę na utratę kontrahenta, a ponadto byłby produktem niebezpiecznym.
Pozwany pracodawca podnosił, że powódka pomimo wielokrotnych szkoleń, nie potrafiła należycie obsługiwać podstawowych maszyn na hali produkcyjnej. Już wcześniej popełniała błędy przy montażu i każdorazowo kierownictwo prowadziło z nią rozmowy dyscyplinujące. Pozostałe pracownice, które w tym dniu popełniły błąd pracują nadal, bowiem ich błąd nie był tak poważny, jak powódki i była to w ich przypadku pierwsza taka sytuacja.
Na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 roku pełnomocnik powódkiR. M.zmodyfikował roszczenie i w miejsce dotychczasowego żądania przywrócenia do pracy i wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy wniósł o zasądzenie na rzecz powódki odszkodowania w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, wskazując jednocześnie, iż powódka otrzymywała wynagrodzenie w wysokości minimalnego.
Pełnomocnik pozwanej Spółki wnosił o oddalenie powództwa.
Sąd Rejonowy – Sąd Pracy ustalił następujący stan faktyczny:
R. M.została zatrudniona w(...)Spółcez ograniczoną odpowiedzialnością wB.na stanowisku pracownika montażu od dnia 6 maja 2009 roku, początkowo na podstawie umów o pracę na czas określony, a od dnia 22 sierpnia 2011 roku na podstawie umowyo pracę na czas nieokreślony, ostatnio za wynagrodzeniem w wysokości 1820 zł.
(dowód: umowy o pracę, porozumienie zmieniające – akta osobowe powódki, cześć B)
R. M.wykonywała różne czynności. Początkowo zajmowała się lutowaniem, potem pracowała na linii produkcyjnej przy montażu dekoderów. Zajmowała się również wykładaniem materiałów i pakowaniem produktów.
(dowód: zeznania powódkiR. M.– k. 56 w zw. z k. 77)
Pozwany pracodawca miał uwagi do pracyR. M.. Powódka popełniała błędy podczas montażu produktów. Każdorazowo na tę okoliczność prowadzona była z powódką rozmowa dyscyplinująca, z której sporządzano notatkę. Podpisywała ją również powódka. Pracodawca nie stosował wobec powódki kar porządkowych.
(dowód: zeznania powódki – k. 56 w zw. z k. 77, zeznania świadkaA. K.– k. 58-59; zeznania świadkaD. R.– k. 61-62; notatki służbowe – k. 36-38)
W dniu 13 listopada 2015 rokuR. M.pracowała przy linii produkcyjnej nr 3, gdzie były montowane dekodery. Ten model dekoderów był jednym z najstarszych. Poprzedniego dnia odbywał się montaż tego samego modelu. Powódka miała za zadanie założyć do zmontowanych dekoderów przednie ściany (panele) oraz podpiąć kable.R. M.pierwszy raz miała stanąć przy linii produkcyjnej, którą nadzorowała brygadzistkaM. M.. Przed rozpoczęciem pracy powódka została przeszkolona przez brygadzistkę w zakresie czynności, jakie powinna wykonać na swoim stanowisku pracy.M. M.patrzyła na montaż kilku pierwszych sztuk i nie miała uwag do pracy powódki.
(dowód: zeznania świadkaM. M.– k. 60-61; zeznania świadkaA. K.– k. 58-59; częściowe zeznania powódkiR. M.– k. 56-58 w zw. z k. 77, k. 77-78)
Po przerwie śniadaniowejM. M.otrzymała informację od pracownika serwisu o źle zmontowanym dekoderze. Błąd polegał na tym, że w zmontowanym dekoderze był przytrzaśnięty kabel. Brygadzistka upomniała powódkę. Następnie pracownicy kontroli jakości wykryli jeszcze inne wadliwie zmontowane przez powódkę dekodery, które pomyślnie przeszły testy na linii produkcyjnej. Łącznie było 6 takich dekoderów. Spowodowało to konieczność sprawdzenia wszystkich dekoderów zmontowanych na tej linii produkcyjnej w dniu 13 listopada 2015 roku do czasu wykrycia błędu. Sprawdzono 680 dekoderów. Były one rozpakowywane, rozkręcane, sprawdzane, prawidłowo montowane i ponownie pakowane. W pracę tę zaangażowano 5 osób, które zajmowały się tymi czynnościami przez półtora dnia. Błąd polegający na przyciśnięciu kabla mógł spowodować zwarcie, stanowić niebezpieczeństwo, a także skutkować utratą kontrahenta.
(dowód: zeznania świadków:A. K.– k. 58-60,M. M.– k. 60-61,D. R.– k. 61-63,K. L.– k. 76-77,M. K.– k. 77)
Po wykryciu błędu powódka została odsunięta od montażu dekoderówi polecono jej wykonywanie czynności pakowania. Przed godziną 15.00R. M.została wezwana do kierownika produkcjiD. R., która przeprowadziła z nią rozmowę dyscyplinującą. Sporządzono z niej notatkę służbową, którą podpisała powódka. Przed podpisaniem tej notatkiR. M.przyznała, że mogła popełnić zarzucany jej błąd.
(dowód: zeznania powódkiR. M.– k. 56-58 w zw. z k. 77, k. 77-78; zeznania świadkaD. R.– k. 61-63)
Oświadczeniem z dnia 27 listopada 2015 roku pozwany pracodawca rozwiązał z powódką umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynął w dniu 29 lutego 2016 roku. Jako przyczynę wypowiedzenia pracodawca wskazał brak dbałości przez pracownikai należytej staranności w wykonywaniu obowiązków pracowniczych polegający na błędzie w trakcie montażu dekoderów w dniu 13 listopada 2015 roku. Błędy te spowodowały konieczność sprawdzenia wyrobów gotowych w ilości 680 sztuk łącznie, co wymagało dodatkowego czasu pracyi wpłynęło na realizację planu produkcyjnego.
(dowód: oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę – akta osobowe powódki, część C)
Wynagrodzenie powódkiR. M., obliczone jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy wynosiło 1.874,67 zł.
(dowód: zaświadczenie – k. 68)
R. M.pracuje w wymiarze ½ etatu. Z tego tytułu osiąga dochód w wysokości 800 zł. Nie ma nikogo na utrzymaniu.
(dowód: zeznania powódkiR. M.– k. 78)
Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie poczyniono w oparciu o zeznania świadkówA. K.,M. M.,D. R.,K. L.,M. K., zeznania powódkiR. M.oraz w oparciu o jej dokumentację pracowniczą, której żadna ze stron nie kwestionowała, a także na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy.
Dokonując oceny materiału dowodowego Sąd uznał za wiarygodne zeznania wymienionych świadków. Zeznania te są spójne, konsekwentne, pokrywają się i wzajemnie uzupełniają. Z zeznań tych wynika, żeR. M.w dniu 13 listopada 2015 roku podczas montażu dekoderów popełniła błąd, polegający na przyciśnięciu kabla, co skutkowało koniecznością sprawdzenia 680 dekoderów. Z zeznań świadków wynika,że w dniu zdarzenia jednoznacznie dało się ustalić, iż to powódka popełniła ten błąd. Jednocześnie z zeznańR. M.wynika, iż nie przeczyła popełnieniu zarzucanego jej błędu.
Z zeznań świadkówM. M.(bezpośredniej przełożonej powódki),A. K.iD. R.wynika również, żeR. M.była przeszkolona w zakresie czynności, jakie miała w tym dniu wykonywać przy montażu dekoderów. W tym zakresie Sąd uznał za niewiarygodne zeznania powódki, jako sprzeczne z zeznaniami ww. świadków.
Nadto jako niewiarygodne Sąd ocenił zeznaniaR. M.w tej części, w której podaje, że nie pracowała od początku zmiany na linii produkcyjnej, a została przeniesiona na miejsce innego pracownikai oderwana od innych czynności. Zeznania te pozostają w sprzeczności z zeznaniamiM. M., a takżeA. K.iD. R.. Powódka nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie tych okoliczności, nie wskazała żadnych świadków, którzy mogliby tę okoliczność potwierdzić.
Jednocześnie z zeznań świadków oraz powódki wynika, że w dniu zdarzenia nie przeczyła, że popełniła podczas montażu zarzucany jej błąd. Faktu popełnienia błędu nie kwestionowała także w pozwie. Jedynie podnosiła, że wypowiedzenie jest niesprawiedliwe, gdyż została ukarana podwójnie, ponieważ dwie pracownice, które podobny błąd popełniły, nie zostały zwolnione z pracy.
Sąd Rejonowy – Sąd Pracy zważył co następuje:
Powództwo jest nieuzasadnione.
Stosownie do postanowieńart. 44 kppracownik może wnieść odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę. Odwołanie wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę (art. 264 § 1 kp).
W myśl przepisuart. 45 § 1 kpw razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nie określony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia lubo przywróceniu do pracy albo o odszkodowaniu (gdy umowa uległa już rozwiązaniu). Wypowiedzenie jest nieuzasadnione, jeżeli nie opiera się na ważnych i rzeczywistych przyczynach.
Przyczyny uzasadniające wypowiedzenie umowy o pracę na czas nie określony mogą leżeć zarówno po stronie pracownika, jak i po stronie pracodawcy, albo też po obu stronach łącznie. Gdy chodzi o pracownika mogą być przez niego zawinione, albo niezawinione. Ocena zasadności wypowiedzenia umowy o pracę w ramachart. 45 § 1 kppowinna być dokonana nie tylko z uwzględnieniem interesów pracownika związanych ze stosunkiem pracy, ale także z uwzględnieniem słusznego interesu zakładu pracy, który należy oceniać w powiązaniu z istotą i celem stosunku pracy.
W myślart. 30 § 4 kpw oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego wymóg ten oznacza, że wymieniona w oświadczeniu przyczyna wypowiedzenia powinna być prawdziwa i konkretna. Konkretność przyczyny wymaga jej sprecyzowania. (por. uchwałę pełnego składu Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1985 roku, III PZP 10/85, OSNC z 1985 roku, z. 11, poz. 164).
Badanie rzeczywistości i ocena zasadności przyczyn wypowiedzenia odbywa się jedynie w odniesieniu do okoliczności, które zostały przedstawione w piśmie pracodawcy zawierającym oświadczenieo wypowiedzeniu (art. 30 § 4 k.p.). Jeżeli pracodawca wskazał kilka przyczyn wypowiedzenia, dla oddalenia powództwa pracownika wystarczającym jest, aby choćby jedna z nich okazała się uzasadniona (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2005 roku, sygn. akt I PK 61/05 opubl. w OSNP nr 17 – 18 z 2006 roku pod poz. 265).
W przedmiotowej sprawie jako przyczynę wypowiedzeniaR. M.umowy o pracę pracodawca wskazał brak dbałości przez pracownika i należytej staranności w wykonywaniu obowiązków pracowniczych polegający na błędzie w trakcie montażu dekoderów w dniu 13 listopada 2015 roku. Błędy te spowodowały konieczność sprawdzenia wyrobów gotowych w ilości 680 sztuk łącznie, co wymagało dodatkowego czasu pracy i wpłynęło na realizację planu produkcyjnego.
W cenie Sądu przyczyna rozwiązania umowy o pracę z powódką jest rzeczywista i uzasadnia rozwiązanie z nią umowy o pracę. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym w szczególności z zeznań świadków wynika, żeR. M.w dniu 13 listopada 2015 roku podczas montażu dekoderów popełniła błąd, polegający na przyciśnięciu kabla,co skutkowało koniecznością sprawdzenia 680 dekoderów. Jednocześniez zeznań powołanych świadków wynika, że w dniu zdarzenia jednoznacznie dało się ustalić, iż to powódka popełniła ten błąd. Z koleiR. M.nie przeczyła popełnieniu zarzucanego błędu, ani podczas rozmowy dyscyplinującej, ani podczas wręczenia wypowiedzenia, ani też w pozwie,w którym podnosiła jedynie, że wypowiedzenie jest niesprawiedliwe, gdyż została ukarana podwójnie. Dopiero w toku procesu powódka poddawaław wątpliwość, że to ona dopuściła się błędu.
Należy podkreślić, iż błąd, który powódka popełniła spowodował dodatkowe perturbacje dla pracodawcy, bowiem skutkował ponownym sprawdzeniem 680 sztuk dekoderów zmontowanych w dniu zdarzenia do czasu wykrycia błędu. Zaangażowanych w to dodatkowe zadanie było5 pracowników, którzy czynności sprawdzające wykonywali przez półtora dnia. Zaistniały błąd, gdyby nie został wykryty mógł spowodować dalej idące konsekwencje w postaci zwarcia, porażenia prądem, utraty kontrahenta.
Zgodnie z treściąart. 100 § 1 kppracownik jest obowiązany wykonywać pracę sumiennie i starannie oraz stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę. Do podstawowych obowiązków powódki należało zatem sumienne i staranne wykonywanie obowiązków pracowniczych.R. M.wiedziała, jakie czynności przy montażu dekoderów ma wykonywać, została w tym zakresie przeszkolona przez bezpośredniego przełożonego. Nadto powódka pracowała w pozwanej Spółce od kilku lat i była zorientowana w zakresie wykonywanych czynności. Model dekodera, który montowała, był jednym z najstarszych, a powódka miała zlecone proste czynności.
Jednocześnie należy wskazać, iż w czasie zatrudnienia pracodawca miał uwagi do pracy powódki, co znalazło odzwierciedlenie w notatkach służbowych sporządzanych z rozmów dyscyplinujących. Z powodu niestarannego wykonywania pracy powódka była kierowana do najprostszych prac, np. w magazynie, przy pakowaniu.
Wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania umowy o pracę,a przyczyna wypowiedzenia nie musi mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości. Brak oczekiwanej przez pracodawcę dbałości, staranności i uwagi w wykonywaniu obowiązków pracowniczych uzasadnia wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę. Taki pogląd jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie, wyraził go Sąd Najwyższy m. in. w wyroku z dnia4 grudnia 1997 r. w sprawie I PKN 419/97 (opubl. OSNP 1998/20/598).
Z kolei w wyroku z dnia 2 października 1996 r. (I PRN 69/96, OSNP 1997/10/163) Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że pracodawca może zasadnie wypowiedzieć umowę o pracę w ramach realizacji zasady doboru pracowników w sposób zapewniający najlepsze wykonywanie realizowanych zadań, jeżeli może przewidywać, że zatrudnienie nowych pracowników pozwoli na osiąganie lepszych rezultatów pracy. Za uzasadnione Sąd Najwyższy uznał rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniemz nieprzydatnymi zawodowo lub nieporadnymi pracownikami, którzyz przyczyn niezawinionych nie mogą sprostać obowiązkom pracowniczym (wyrok z dnia 1 października 1998 r., I PKN 363/98, OSNP 1999/21/683).
Reasumując, pracodawca dokonując wypowiedzenia umowy o pracę powódce nie naruszył przepisów o rozwiązywaniu umów w tym trybie.W ocenie Sądu wypowiedzenie powódce umowy o pracę jest uzasadnione,a przyczyna rozwiązania umowy o pracę wskazana w oświadczeniu pracodawcy jest ujęta w sposób konkretny.
Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz rozważania, Sąd na podstawieart. 45 § 1 kpoddalił powództwo, jako bezzasadne.
Na podstawieart. 102 k.p.c.Sad postanowił nie obciążać powódki kosztami postępowania. Sąd uznał, że zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek nakazujący takie rozstrzygnięcie, bowiem powódka obecnie pracuje jedynie w wymiarze ½ etatu i osiąga z tego tytułu dochód w kwocie 800 zł.