Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 793/16
Data wyroku: 2016-09-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów
Podstawa prawna: art. 7 kpk

Sygnatura akt VI Ka 793/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia13 września 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk
Protokolant Aleksandra Studniarz
po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r.
sprawy1.A. C.synaM.iK.,
ur. (...)wK.
obwinionego z art. 65§2 kw
2.J. K.córkiJ.iJ.,
ur. (...)wZ.
obwinionej z art. 65§2 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionych
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 3 czerwca 2016 r. sygnatura akt II W 118/16
na mocyart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwiart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych.

sygn. akt VI Ka 793/16

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem z dnia 03 czerwca 2016 r. sygn. akt II W 118/16 uznał obwinionychA. C.iJ. K.za winnych tego, że w dniu 14 listopada 2015 r. wZ.wbrew obowiązkowi odmówili podania swoich danych personalnych interweniującym Policjantom, tj. wykroczenia z art. 65 § 2 k.w. i za to wymierzył obu obwinionym kary grzywny w wysokości po 200 złotych.
Obrońca obwinionych zaskarżając wyrok w całości zarzuciła obrazę przepisów postępowania,art. 7 kpkw zw. zart. 8 kpwpoprzez rozstrzygnięcie na dowolnej nie swobodnej ocenie materiału dowodowego, w oparciu i wybiórczy materiał dowodowy oraz z pominięciem dowodów rozstrzygnięcie na korzyść obwinionych i przy uwzględnieniu dowodów ze źródeł wewnętrznie sprzecznych i nieprzekonujących,art. 34 kpwpoprzez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego mającego znaczenie dla treści rozstrzygnięcia, a to treści monitoringu wskazującego na nieprawidłowość zatrzymania obwinionych, w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego jedynie w oparciu jedynie zeznania funkcjonariuszy policji, choćz ujawni8onych w toku rozprawy głównej materiału dowodowego, w tym zeznań bezstronnego świadkaE. G., wynika, że obwinieni podali swoje dane personalne,a także że obwinieni działali umyślnie w celu uniemożliwienia interweniującym funkcjonariuszom policji ustalenia ich danych personalnych, skutkiem czego błędnie przyjęto, że wyczerpali stronę podmiotową czynu z art. 65 § 2 kw.
Obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionych ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja obrońcy obwinionych jest oczywiście bezzasadna.
Sąd I instancji przeprowadził pełne postępowanie dowodowe w zakresie wnioskowanym przez oskarżyciela publicznego, jak i obronę, a zgromadzone dowody poddał ocenie zgodnej z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonanie przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach w dnia 5.04.2007 roku w sprawie II AKa 30/07, Prok.i Pr. 2007/11/32).
Powyższego obrońca nie wykazała, prezentując wyłącznie tezy kontestujące rozważania Sądu orzekającego.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że wniosek o ukaranie wpłynął do Sąduw lutym 2016 roku, a zatem do rozpoznania niniejszej sprawy zastosowanie znalazły przepisyKodeksu postępowania w sprawach o wykroczeniaoraz odpowiednie przepisyKodeksu postępowania karnegow brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 27 września 2013 roku (Dz. U. z 2013 roku, poz 1247 ze zm.), zatem w trybie kontradyktoryjnym.
Zgodnie zart. 39 § 1 kpww brzmieniu wprowadzonym tą ustawą „w postępowaniu przed sądem dowody przeprowadza się na wniosek stron, a w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, także z urzędu. Przepisart. 168 Kodeksu postępowania karnegostosuje się.” Wedle zaśart. 70 § 5 kpww zw. z 366§ 1 kpk„Przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem”.
Wreszcie w przepisie art.Art. 427 § 4 kpk, który zgodnie zart. 109 § 2 kpwznajduje zastosowanie w sprawach o wykroczenia: w postępowaniu przed sądem, które zostało wszczęte z inicjatywy strony, w środku odwoławczym nie można podnosić zarzutu nieprzeprowadzenia przez sąd określonego dowodu, jeżeli strona nie składała w tym zakresie wniosku dowodowego, zarzutu przeprowadzenia dowodu pomimo braku wniosku strony w tym przedmiocie, ani też zarzutu naruszenia przepisów dotyczących aktywności sądu przy przeprowadzaniu dowodów, w tym również przeprowadzenia dowodu poza zakresem tezy dowodowej, nadto w myśl § 3 odwołujący się może również wskazać nowe fakty lub dowody, jeżeli nie mógł powołać ich w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
W takim stanie prawnym, po pierwsze zarzut apelacji oparty oart. 34 kpwsprowadzający się w istocie do nie przeprowadzenia dowodu z monitoringu, jest niedopuszczalny, bowiem obrońca reprezentujący obwinionych, jako fachowy pełnomocnik, ale też i sami obwinieni nie wnosili o przeprowadzenie takiego dowodu, a to niewątpliwie strona obwiniona była dysponentem nośnika, to zaś, że coś, gdzieś przedstawili nie zwalnia obrony z obowiązku dbałości do przebieg postępowaniaw konkretnej sprawie.
Abstrahując też od zmiany przepisów i obowiązywania w niniejszej sprawie tzw. pełnej kontradyktoryjności, pamiętać należy, że zasada kontradyktoryjności, której przeciwieństwem jest zasada inkwizycyjności, w polskim procesie karnym- na ziemiach polskich, jako całości, obowiązuje od odzyskania niepodległości w 1918 roku. Nie kłóci się też ona z zasadą prawdy materialnej, ani tym bardziej zasadą domniemania niewinności, bo to owszem ma obalać oskarżyciel, jednak gdy ten przedstawi dowody na poparcie oskarżenia, to do obrony należy podejmowanie aktywności przeciwnej, a nie oczekiwanie, że Sąd zrobi wszystko za stronę i to reprezentowaną przez profesjonalistę.
Podobnie obrońca miała możliwość bez obrazyart. 427 § 3 kpkpowoływania się na treść orzeczenia w sprawie II Kp 500/15.
W tej mierze Sąd odwoławczy z urzędu dopuścił dowód z kopii wskazanego orzeczenia uznając, że potrzeba spójności orzekania uzasadnia ów wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, w postaci bierności obrony.
Przy tym, skoro Sąd ów dowód dopuścił z urzędu, nie ma zastosowania norma nakazująca uznanie działania obrońcy za bezskuteczne, gdy godzi w interesy klienta (art. 86 § 1 kpk).
Zapoznanie się z treścią wskazanego orzeczenia przyniosło jednak skutek przeciwny do lansowanego przez apelującą, bowiem wbrew wprowadzającym w błąd tezom, Sąd Rejonowy w Zabrzu stwierdził nieprawidłowość zatrzymania obwinionych w tym, że naruszono dyspozycjęart. 46 § 1 i 2 kpw, a to nie poinformowano zatrzymanych (już po popełnieniu przez nich wykroczenia) o przyczynach zatrzymania i przysługujących im uprawnieniach, nie przesłuchano i nie sporządzono protokołów zatrzymania.
Jednocześnie nie uwzględniono ani zażaleń na doprowadzenie do Izby Wytrzeźwień, aniz treści uzasadnienia orzeczenia nie wynikają wnioski przeciwne do ocen i ustaleń podjętych w niniejszej sprawie. Przeciwnie Sąd w tamtym postępowaniu stwierdził spełnienie przesłanek zart. 45 kpw, a zatem zasadność i legalność samego zatrzymania.
Zatem trafnym jest ustalenie dokonane w niniejszym postępowaniu, że podjęta przez funkcjonariuszy policji interwencja miała podstawy prawne w związkuz zawiadomieniem o popełnionym przestępstwie, w trakcie której to czynności służbowej mieli uprawnienie do legitymowania obwinionych.
Podsumowując apelacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna w części skierowanej do zakresu przeprowadzonego postępowania, przy uwzględnieniu zasad procesu karnego obowiązujących dla rozpoznawanej sprawy, a równocześnie obrońca nie była w staniew sposób rzeczowy podważyć rozważań zaprezentowanych przez Sąd orzekającyw pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
Akceptując rozważania Sądu w zakresie oceny dowodów, jedynie zasygnalizować można, że odwoływanie się do zeznań świadkaE. G.nie może być uwzględnione, skoro niewątpliwie świadek zaprzeczając, aby ktokolwiek wchodził do sklepu po zdarzeniu z taksówkarzem, utrudniała przebieg czynności, do tego stopnia, że sensownym było rozważenie odpowiedzialności za przestępstwo zart. 239 § 1 kk, skoro istotnie wydłużyło to czas i szansę wykrycia sprawcy przestępstwa. Odmiennościw pierwotnej relacji tego świadka, przy uwzględnieniu „odpamiętania”, że jednak obwinieni podali swoje dane osobowe, przy braku logicznego wyjaśnienia owej istotnej zmiany zeznań, winna być oceniana przez pryzmat znamionart. 233 § 1 kk. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu wyjaśniającym świadek zeznawała po dwóch miesiącach od zdarzenia, miała zatem czas, aby ochłonąć, sprawa nie dotyczyła jej osobiście i nie da się tak ważkiej różnicy przypisać, jak chce obrona- emocjom.
Podobna zresztą była wymowa zachowań obwinionych, którzy nawet w toku wyjaśnień próbowali sugerować, że nie wiedzieli po co policjanci przyszli, aJ. K.chciała chyba twierdzić, że nie wiedziała czy ma do czynienia z policjantami.
Oczywiście nietrafne są wywody kwestionujące dopiero w uzasadnieniu środka odwoławczego, prawidłowość zastosowanej subsumcji, art. 65 § 2 odsyła do zagrożenia karą przewidzianego w art. 65 § 1 kw wobec sprawcy, który wbrew obowiązkowi nie udziela właściwemu organowi państwowemu lub instytucji, upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania, wiadomości lub dokumentów co do okoliczności wymienionych w § 1.
Zgodnie z art. 5 kw- wykroczenie można popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, chyba że ustawa przewiduje odpowiedzialność tylko za wykroczenie umyślne. Zatem owszem w wypadku czynu penalizowanego w art. 65 § 1 kw sprawca musi działać umyślnie, ale § 2 takowego wymogu brak, zatem nie tylko w zamiarze umyślnym lub ewentualnym sprawca może działać, ale również nieumyślnie. Przy tym w wypadku obwinionych w niniejszej sprawie, przy uwzględnieniu wiedzy o osobach podejmujących interwencję, ich upoważnieniu, podanym powodzie interwencji, który przecież znany był także powoływanemu przez obronę świadkowi, uporczywość postawy obwinionych przekonuje o umyślności ich działania i to w zamiarze bezpośrednim.
W omawianych warunkach Sąd odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyroku, stwierdzając, że kary orzeczone wobec obwinionych nie przystają do okoliczności ujawnionych w sprawie i są rażąco niewspółmiernie łagodne, w swojej symbolicznej wysokości.