Sąd Rejonowy w Goleniowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 76/16
Data wyroku: 2016-11-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Gawlicka

Sygn. akt II K 76/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 listopada 2016 r.
Sąd Rejonowy w Goleniowie w Wydziale II Karnym w składzie:
Przewodniczący:SSR Agata Gawlicka
Protokolant:Magdalena Błaszczyk
Przy udziale prokuratora Izabeli Tańskiej
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 5.07, 16.11.2016 r.
sprawy
H. D.,synaS.iH. z domu S.,urodzonego (...)wN., karanego
oskarżonego o to, że:
w dniu 16 września 2015 r. ok. godz. 23.15 na drodze publicznej wN., naul. (...)kierował samochodem osobowym m-kiO.onr rej. (...)znajdując się pod wpływem działania substancji psychotropowej w postacia.o stężeniu 304,3ng/ml
tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu kwalifikowanego zart. 178a § 1 k.k.i za ten czyn na podstawieart.178a § 1 k.k.wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 zł (dwadzieścia złotych) każda stawka;

II
na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat;

III
na podstawieart. 63 § 4 k.k.na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 16.09.2015r. do dnia 26.10.2015r.;

IV
na podstawieart. 43 § 3 k.k.nakłada na oskarżonego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów;

V
na podstawieart. 43a § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5000 zł (pięciu tysięcy złotych);

VI
na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym wymierza mu opłatę w wysokości 200 zł (dwustu złotych).

Sygn. akt II K 76/16

UZASADNIENIE
W dniu 16 września 2016 r. w godzinach porannychH. D.zażył nieustaloną ilość aa.. Około godziny 23.15H. D.jechał pojazdem markiO.onr rej (...)poulicy (...)wN., znajdując się pod wpływem działania substancji psychotropowej w postacia.w stężeniu 304,3 ng/ml. W tym czasie służbę patrolową pełnili funkcjonariusze policjiP. Z.iA. M.. Zauważyli oni, że samochód, który prowadziH. D.ma przepaloną żarówkę i w związku z tym zatrzymali ten pojazd do kontroli. Podczas kontroliH. D.zachowywał się nerwowo, udzielał na pytania niespójnych odpowiedzi, miał przekrwione i szpilkowate źrenice. Na pytanie funkcjonariuszy policji przyznał, że rano zażywała.H. D.pobrano krew do badania. Na podstawie badań krwi stwierdzono, że w chwili pobrania próbki krwi i w chwili kierowania pojazdem znajdował się od pod wpływem działaniaa.w rozumieniuart. 178 a § 1 k.k.. We krwi badanego stwierdzonoa.w stężeniu 304,3 ng/ml.
Dowód: częściowo wyjaśniania oskarżonego – k. 20-21, opinia toksykologiczna – k. 9-12, zeznaniaA. M.– k. 47 v.- 48, zeznaniaP. Z.– k. 67 v., notatka urzędowa – k. 1

H. D.ma(...), jest kawalerem, nie ma dzieci, z zawodu jest(...),(...). Utrzymuje się z prac dorywczych, zarabia ok. 1000 zł miesięcznie. Jest zdrowy, nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo, ale był karany sądownie, za czyn zart. 157 § 1 k.k.
Dowód: wyjaśniania oskarżonego – k. 20-21, informacja zK.– k. 35, dane osobopoznawcze – k. 25
W postępowaniu przygotowawczym oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że rano w dniu kontroli zażywała.. Jechał samochodem wN.przy u.(...)W., został zatrzymany do kontroli i przyznał się policjantom, że zażywała.. Następnie udał się do szpitala, gdzie pobrano mu krew, a następnie zatrzymano prawo jazdy.
W postępowaniu przed sądem oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że weekend wcześniej był u rodziny wG., pili w barze, rozmawiał z jakimś chłopakiem, który zaproponował mu za 10 zł jakąś substancję, oskarżony nie wiedział co to jest i w ogóle o tym zapomniał. Dzień wcześniej ok. 8 rano miał pracę w domu i wziął ten środek. Nie odczuł działania tego środka na organizm, czuł się pozytywnie. Wieczorem zadzwonił do niego znajomy z prośbą o pomoc, bo stanął mu samochód. Oskarżony pojechał, ale nie był wN.nawet pół godziny. Został zatrzymany do kontroli, tę substancję, którą zażył, traktował jak wypicie 3-4 piwek, w tym sensie, że sądził, że ona się wydali w takim samym czasie. Sądził, że po 14 godzinach, nie będzie już nic miał we krwi. Oskarżony nie podtrzymał wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym, wyjaśnił, że nie przeczytał dokładnie protokołu.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w postępowaniu przygotowawczym, były one bowiem spontaniczne, szczere i korespondowały z zeznaniamiA. M.iP. Z., z których wynika, że po zatrzymaniu oskarżony przyznał policjantom, że rano zażywała., to pozostaje także zbieżne z wynikami badania toksykologicznego jego krwi, które wykazały, że prowadząc pojazd mechaniczny znajdował się pod wpływema.w rozumieniuart. 178 a § 1 k.k.Wyjaśnienia oskarżonego złożone przed sądem były z kolei niewiarygodne, jako nielogiczne, nie znajdujące oparcia w zasadach doświadczenia życiowego i sprzeczne z wcześniej składnymi wyjaśnieniami, przy czym podkreślić trzeba, że sprzeczności tej oskarżonym nie potrafił wyjaśnić, powołując się lakonicznie na to, że nie przeczytał protokołu. W ocenie sądu nielogicznie jest twierdzenie oskarżonego, że dostał w barze jakąś substancję od nieznanej osoby, za 10 zł, zapominał o niej, i zażył ją dopiero jakiś czas później, dzień przed zatrzymaniem, ponieważ miał pracę w domu „i pomyślał, co to za środek sprzedał mu ten mężczyzna i wziął go trochę”. Żadna dorosła, racjonalnie myśląca osoba nie postąpiłaby w ten sposób. Po pierwsze nie jest możliwe aby oskarżony zapłacił obcemu mężczyźnie choćby 10 zł za nieznaną substancję, po drugie nawet jeśli - to z całą pewnością nie mógł zakładać, że substancja ta jest legalna, skoro kupił ją w barze od nieznanej osoby, wreszcie jako osoba dorosła, powinien zdawać sobie sprawę, że biały proszek, kupowany wieczorem w barze stanowi narkotyk, a nie dozwoloną substancję spożywczą. Trudno inaczej odnieść się tutaj do wyjaśnień oskarżonego, rażą one bowiem brakiem logiki i nakierowaniem na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Przypomnieć zresztą należy, że w dniu zatrzymania oraz pierwszego przesłuchania oskarżony nie miał wątpliwości jaką substancję zakupił i zażył, powiedział bowiem policjantom kontrolującym go na drodze, a następnie wyjaśnił przesłuchującemu go policjantowi, że zażywała..
Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaA. M.iP. Z., ponieważ zeznawali spójnie i logicznie, a jednocześnie w miarę swoich możliwości pamięciowych, opisali przed sądem przebieg zdarzania, świadekA. M.wskazał na przyczynę podjęcia kontroli wobec oskarżonego (niesprawność świateł) oraz na nerwowe zachowanie oskarżonego i nietypowy wygląd jego oczu, a wszystko to znalazło także potwierdzenie w notatce urzędowejP. Z., z której wynikało, że oskarżony zachowywał się nerwowo i dziwnie wyglądał, a której treść świadek potwierdził w czasie przesłuchania. Funkcjonariusze ci nie znają oskarżonego, nie mieliby żadnych powodów by zeznawać fałszywie przeciwko niemu, tym bardziej, że wiarygodność ich zeznań znajduje potwierdzenie w pierwszych wyjaśnianiach oskarżonego oraz dowodów z dokumentów – wyniku badania oskarżonego testem, który wykazał zawartośća.w organizmie i następnie wyników badania toksykologicznego.
Sąd zwrócił uwagę, że świadekA. M.zeznał, że ciężko mu powiedzieć na ile zachowanie oskarżonego w czasie kontroli różniło się od zachowania innych kontrolowanych osób, które nie znajdują się pod wpływem substancji odurzających, jednak twierdzenie to ma dla sprawy znaczenie drugorzędne i nie może stanowić podstawy do ustalenia, że ilośća.we krwi oskarżonego, rzutująca na jego zdolności percepcyjne na drodze była nie wystraczająca dla przypisania przestępstwa prowadzenia pojazdu. Nie tylko zachowanie oskarżonego zwróciło uwagę funkcjonariuszy, ale także jego wygląd, o którym mowa min. w notatce urzędowej na k. 1 – szpilkowate i przekrwione źrenice. Po drugie, okoliczność, że powodem kontroli była przepalona żarówka, a nie dziwne zachowanie kierującego na drodze również nie może decydować o takim uznaniu, wbrew opinii biegłych. Trzeba mieć na względzie, że tak jak w przypadku stanu nietrzeźwości, wyznaczona jest pewna granica, po przekroczeniu której prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu, uznawane jest za prowadzenie go w stanie nietrzeźwości, bez względu na to, czy taka ilość alkoholu ma faktyczny wpływ na organizm kierowcy, a ściślej bez względu na to, czy wydaje mu się, że ma. Jest bowiem oczywiste, że spożycie alkoholu, tak jak i zażywanie środków narkotycznych, które bezpośrednio oddziałują na mózg, wywiera wpływ na zdolności percepcyjne kierowcy, choć może być to wpływ niemierzalny za pomocą obiektywnych dowodów, jak choćby np. czas reakcji, który z całą pewnością ulega wydłużeniu. Z tych też powodów, twierdzenia świadka, że nie wie czy oskarżony zachowywał się wyróżniająco na tle innych kierowców, nie mają dla spawy znaczenia, skoro oskarżony znajdował się pod wpływema.i to znacznym wpływem.
Sąd uznał za wiarygodne zebrane w sprawie dowody z dokumentów, albowiem zostały one sporządzone w przepisanej formie, przez uprawnione do tego osoby, a żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości ani zawartych w nich treści.
Bazując na tak ocenionym materiale dowodowym, sąd uznał, że oskarżony kierując samochodem osobowym na drodze publicznej wN.w stanie pod wpływema.dopuścił się przestępstwa zart. 178 a § 1 k.k.
Oskarżony miał możliwość zachowania się zgodnie z przepisami prawa, nie zaszła żadna okoliczność wyłączająca bezprawność jego zachowania lub winę.
Stopień społecznej czynu jest znaczny. Oskarżony znajdował się pod znacznym wpływema., wynoszącym 304,3 ng/ml, a więc wielokrotnie przekraczającym stężenie dla progu uznawanego na dolną granicę stanu pod wpływema.(jest to 50 ng/ml według ustaleń Konferencji organizowanej przez Instytut Ekspertyz Sądowych z dnia 28-29.11.2012 r. na temat interpretacji wyników badań kierowców dla potrzeb sądowych).
Sąd uznał, że opinia toksykologiczna i płynące z niej wnioski, dodatkowo w połączniu z zeznaniami świadków, opisujących nietypowe zachowanie oskarżonego, stanowiła dostateczną, wiarygodną i rzetelną podstawę do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za przestępstwo zart. 178 a § 1 k.k., a nie za wykroczenie zart. 87 § 1k.w. Faktem jest, że ustawodawca nie definiuje pojęcia prowadzenia pojazdu „pod wpływema.”, tak jak wyraźnie i za pomocą ściśle określonych karterów definiuje i rozróżnia stan nietrzeźwości i stan po spożyciu alkoholu. Określenie więc tego, w jakim stanie w znajdowała się w świetle prawa osoba prowadząca pojazd mechaniczny, należy pozostawiać biegłym sądowym,. To oni bowiem zgodnie zart. 193 k.p.k.są powołani do wypowiadania się w kwestiach wymagających wiadomości specjalnych. Z tego powodu, w każdej sprawie, w której osoba kierująca pojazdem mechanicznym znajduje się po spożyciu narkotyków, dopuszczany jest dowód z opinii biegłego. Nie ma żadnych podstaw by ustalenia poczynione na konferencji zorganizowanej przez Instytut Ekspertyz Sądowych, na temat interpretacji wyników badań kierowców dla potrzeb sądowych dezawuować, są w końcu wskazania ważnej jednostki, utworzonej na podstawierozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 listopada 1929 roku, do której zadań statutowych należy prowadzenie zarówno działalności badawczej w zakresie nauk sądowych, jak też opracowywanie opinii dla sądów i prokuratur w poszczególnych sprawach karnych i cywilnych.
Sąd kierując się powyższymi rozważaniami oraz mając na względzie dyrektywy wymiaru kary, a przede wszystkim zapewnienie jej oddziaływania w zakresie indywidualnym i ogólnospołecznym uznał, że właściwa do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu przestępstwa będzie kara grzywny. Przy wymiarze tej kary sąd uwzględnił na korzyść oskarżonego, że prowadzi względnie ustabilizowany tryb życia, choć podejmuje jedynie prace dorywcze, a jest osobą młodą i zdrową, mógłby zatem wystarać się o stałą pracę. Na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że był karany sądownie, choć stosunkowo dawno temu (8 lat), za zupełnie inny rodzajowo czyn i nie był karany za przestępstwa w ruchu drogowym. Przy wymiarze kary sąd uwzględnił na korzyść oskarżonego, że kierował pojazdem de facto w nocy, kiedy ruch na ulicach jest mniejszy, a więc i mniejsze jest potencjalne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu, które stworzył oskarżony. Z drugiej jednak strony, znajdował się pod znacznym wpływema.aż 304,3 ng/ml podczas gdy graniczna dla przyjęcia stanu pod wpływema.jest już jej ilość na poziomie 50 ng/ml. Biorąc powyższe pod uwagę, karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu jest kara 100 stawek dziennych grzywny. Wysokość stawki dziennej sąd ustalił na poziomie 20 zł, biorąc pod uwagę sytuację ekonomiczną oskarżonego, okoliczność, że utrzymuje się z prac dorywczych, z drugiej jednak strony ma możliwości zarobkowe, tylko ich nie wykorzystuje.
W przypadku prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości orzeczenie zakazu prowadzenia tego rodzaju pojazdów jest obowiązkiem sądu wynikającym zart. 42 § 2 k.k.Przy czym okres orzeczonego środka karnego może zostać ukształtowany w wymiarze od roku do 10 lat. W ocenie sądu wyeliminowanie oskarżonego z ruchu drogowego jako kierowcy na okres trzech lat z jednej strony winno zwiększyć bezpieczeństwo w tym ruchu, a z drugiej pozwoli zrozumieć oskarżonemu i ewentualnym jego naśladowcom w pełni naganność i nieopłacalność tego rodzaju postępowania.
Na poczet zakazu prowadzenia pojazdów zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 16 września do 26 października 2015 r., a ponieważ oskarżonemu zwrócono prawo jazdy, sąd obligatoryjnie nałożył na niego obowiązek zwrotu tego dokumentu. Wskazać w tym miejscu trzeba, że do czasu wykonania tego obowiązku, okres, na który orzeczono zakaz nie biegnie.
Również obligatoryjne było orzeczenie w przedmiocie nałożenia świadczenia pieniężnego na rzecz Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym i pomocy Postpenitencjarnej. Sąd nałożył to świadczenie w najniższej możliwej, przewidzianej ustawą wysokości.
Kosztami sądowymi oskarżony został obciążony stosownie do przepisów przywołanych w punkcie V części dyspozytywnej wyroku, bowiem pracuje, zarabia i nie ma żadnych powodów, by kosztami postępowania obciążać wszystkich podatników.