Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 405/15
Data wyroku: 2016-02-25 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, DECISION, REASON
Sędziowie: Ewa Domańska, Szymon Rożek, Mieczysław Osucha
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 kc i art 336 kc
Teza: Korzystanie z rzeczy przez osobę drugą za zgodą i wiedzą samoistnego posiadacza lub bez tej zgody i wiedzy, niewypełniające przesłanek samoistnego posiadania, nie pozbawia tego posiadacza rzeczy prawa posiadania skutkującego nabyciem własności tej rzeczy przez zasiedzenie.

Sygn. aktI Ca 405/15

POSTANOWIENIE
Dnia:25 lutego 2016 r.
Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu Wydział I Cywilny w składzie następującym:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Mieczysław Osucha – spraw.
Sędziowie: SSO Ewa Domańska, SSO Szymon Rożek
Protokolant: sekr. sąd. Monika Komorowska-Zwolska
po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. w Tarnobrzegu na rozprawie sprawy
z wnioskuZ. B. (1)iU. B.
z udziałemZ. B. (2),E. G.,K. C. (1),G. C.,H. C., GminyN.i Skarbu Państwa - Starosty(...)
o stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie działek nr(...)położonych wP.gminaN.objętych księgą wieczystą nr(...)

na skutek apelacjiZ. B. (1)od postanowienia Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z dnia 8 kwietnia 2015r. sygn. akt I Ns 241/14
postanawia:

I
zmienić zaskarżone postanowienie w punkcie I-ym i stwierdzić, że z dniem 1 października 2005 r.Z. B. (1), synJ.iA.,ur. (...), nrpesel (...)iU. B., córkaE.iZ.,ur. (...), nrpesel (...), oboje zamieszkali wT., ul.(...),  nabyli przez zasiedzenie własność działek nr(...)o łącznej powierzchni 5.0034 ha, wszystkie położone wP.gminaN., objęte księgą wieczystą nr(...),

II
obciążyć zainteresowanych kosztami postępowania apelacyjnego w zakresie przez nich poniesionym.

UZASADNIENIE

postanowienia z dnia 25 lutego 2016r.

sygn. akt I Ca 405/15

Postanowieniem Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z dnia 8 kwietnia 2015r., sygn. akt I Ns 241/14, oddalony został wniosekZ. B. (1)iU. B.o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie własności działek nr(...), położonych wP., gminaN., objętych księgą wieczystą nr(...)(punkt I). Od wnioskodawców na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa nakazano pobrać kwotę 90,50 zł (punkt II). W punkcie III Sąd ustalił, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
Rozstrzygnięcie to wydane zostało w oparciu o następujące ustalenia faktyczne.

K. C. (2)iJ. C.byli małżeństwem. Z małżeństwa tego pochodziło troje dzieci: synowieJ. B. (1)iA. C.(zmarły tragicznie w 1931r.) oraz córkaS. C.. Wszyscy w/w nie żyją.K. C. (2)zmarła w 1976r., zaśJ. C.w 1958r.S. C.(zmarła w 2003r.) pozostawała w związku małżeńskim zeS. C., który zmarł w 1977r. Posiadali oni synaS. C.i córkęI. G..S. C.iI. G.zmarli. PoI. G.pozostał mążE. G., gdyż nie mieli oni potomstwa. PoS. C.pozostała żonaH. C., córkaK. C. (1)i synG. C..J. B. (1)z kolei pozostawał w związku małżeńskim zA. B.. Mieli oni dwóch synówZ. B. (2)iZ. B. (1).J. B. (1)zmarł w 1994r., aA. B.zmarła w 1993r. Ich spadkobiercami są synowieZ. B. (1)iZ. B. (2). W dniu 8 sierpnia 2005r.Z. B. (1)iZ. B. (2)sprzedali działkę o numerze(...)położną wN., obrębP., wchodzącą w skład spadku po rodzicach. W dniu 30 grudnia 2013r.Z. B. (2)darował swój udział w prawie własności działek(...)położonych wN.obrębP.swojemu bratuZ. B. (1). W dniu 9 czerwca 2014r.Z. B. (1)uzyskał decyzję o warunkach zabudowy działki nr(...).
Stanowiące przedmiot postępowania działki o nr: 407/5 (pow. 0.6525 ha, powstała z cz. pgr.(...)gm. kat.D.), 432/5 (pow. 0.9878 ha, powstała z cz. pgr.(...)gm. kat.D.), 432/6 (pow. 3.3631 ha, powstała z cz. pgr.(...)gm. kat.D.), położone są w obrębieP., GminaN.. Stanowią one lasy, łąki, pastwiska i grunty rolne.(...)te objęte są księgą wieczystą nr(...), w której pod pozycjami(...)jako ich właściciel wpisany jest Skarb Państwa. W ewidencji nieruchomości Starostwa Powiatowego wT.jako osoba władająca gruntem wpisana jestK. C. (2).
W/w działki niegdyś były uprawiane. Zajmowała się nimiK. C. (2)wraz z małżonkiemJ. C., jednakże data objęcia ich w posiadanie nie jest znana. Poza tymi działkami posiadali inne nieruchomości stanowiące ich własność. Po śmierciJ. C.przedmiotowe działki przypadłyK. C. (2). Pozostałe działki stanowiące ich własność zostały rozdysponowane pomiędzyJ. B. (1)iS. C., która wraz z małżonkiem pomagała matce, aż do jej śmierci w 1976r. Od lat 70-tych ubiegłego wieku część w/w działek uprawiałJ. B. (1). Zbierał z nich siano, orał, zasiewał. Z lasu korzystali wspólnieS. C.iJ. B. (1), robili przecinki i brali drewno na opał.J. B. (1)czynności te wykonywał do lat 80- tych. Z części w/w działek korzystałaS. C., zbierając z nich plony, siano, orając je, sadząc ziemniaki, siejąc żyto. Potem tą częścią działek zajmował sięS. C.- synS. C., przy czym dotyczyło to głównie działki nr(...). Do czasu śmierci rodzicówZ. B. (1)prowadził gospodarstwo na takich samych zasadach jak oni. Wypasał bydło na łąkach, pielęgnował las i siał zboże. Po śmierci rodziców zdecydował, że nie będzie tego nadal czynił, w związku z czym od dłuższego czasu przedmiotowe działki nie są uprawiane.
Opierając się na tak poczynionych ustaleniach faktycznych Sąd uznał, że żądanie wniosku było niezasadne. Podstawową kwestią było ustalenie posiadania działek będących przedmiotem wniosku i charakteru tego posiadania przy uwzględnieniu zgromadzonych dowodów i domniemań prawnych. Zgromadzone dowody nie dały podstaw do stwierdzenia nabycia własności nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi(...)w drodze zasiedzenia na rzecz wnioskodawcówZ. B. (1)iU. B.na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej z dniem 1 października 2005r.
Prawo własności przedmiotowych działek ujawnione jest na rzecz Skarbu Państwa, a w ewidencji jako osoba władająca nimi wpisana jestK. C. (2). Działki te posiadaliK. C. (2)wraz z mężem, a po jego śmierci władała nimi sama. W ich użytkowaniu pomagała matce córkaS. C., początkowo osobiście, a następnie wraz z mężemS. C.. Taki stan trwał do chwili śmierciK. C. (2), tj. do 1976r. Po tej dacie przedmiotowe działki zaczęła użytkowaćS. C.i jej bratJ. B. (1). Każdy z nich korzystał z części („kawałeczków”) tych działek.S. C.korzystała przede wszystkim z działki nr(...). W sprawie nie został jednak wykazany jednoznaczny zakres posiadaniaJ. B. (1)iS. C.. Został on wskazywany jedynie w ogólny sposób. To zaś nie pozwoliło uznać, żeJ. B. (1)faktycznie korzystał z przedmiotowych działek w pełnym zakresie, podejmując do nich dyspozycje właścicielskie. Za życiaJ. B. (1)iA. B.w prowadzeniu gospodarstwa pomagał im synZ. B. (1). Nie podejmował on jednak czynności noszących znamiona zachowań właścicielskich. PonadtoJ. B. (1)nie korzystał nawet z części w/w działek do chwili swojej śmierci, która miała miejsce w dniu 18 sierpnia 1994r. Nastąpiła zatem przerwa w posiadaniu tych działek ze stronyJ. B. (1), gdyż w aktach sprawy brak jest jednoznacznych dowodów na to, aby już w tym czasieZ. B. (1)zachowywał się wobec w/w działek jak właściciel i aby to on decydował o charakterze ich zagospodarowania. Jakkolwiek po śmierciJ. B. (1)Z. B. (1)zaczął je użytkować, to w krótkim okresie czasu podejmowania takich działań zaprzestał. Od dawna przedmiotowe działki nie są użytkowane. Rezygnacja z faktycznej uprawy gruntu, dbania i korzystania z trenów leśnych (przy potencjalnej możliwości jego wykorzystywania) nie stanowi o utracie posiadania, jeśli posiadacz nie dopuszcza do sytuacji, kiedy inne osoby korzystają z tego gruntu i interesuje się nim, a takie okoliczności z akt sprawy nie wynikają. Wystąpieniu innych działań mogących świadczyć o wykonywaniu uprawnień właścicielskich przez wnioskodawcę nie wykazano, a twierdzenie, że sporne nieruchomości pozostawały w posiadaniu samoistnymZ. B. (1), a następnie także jego żonyU. B.jest sprzeczne z poczynionymi ustaleniami faktycznymi. W tych okolicznościach nie można było uznać, żeZ. B. (1)miał przymiot samoistnego ich posiadacza a wraz z okresem posiadania ojcaJ. B. (1)spełniał przesłanki nabycia własności przedmiotowych działek. W niniejszej sprawie zostało obalone domniemanie posiadania samoistnego oraz jego ciągłości. Przedłożone do akt sprawy dowody wpłat podatku nie wskazują jakich działek dotyczą, podobnie jak i decyzja o wyrąbie drzewa z lasu z dnia 15 grudnia 1991r. i decyzja o wznowieniu postępowania w sprawie ustalenia podatku leśnego z daty 11 marca 1993r. Opłacanie podatku jako czynność formalna nie jest elementem koniecznym, decydującym o nabyciu prawa własności przez zasiedzenie, gdyż istotne są czynności faktyczne podejmowane wobec przedmiotu zasiedzenia odpowiadające uprawnieniom właściciela.
Apelację od powyższego postanowienia w całości złożył wnioskodawcaZ. B. (1). Podniesiony w niej został zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, wynikający z błędnej oceny dowodów, a polegający na przyjęciu, że wnioskodawca nie wykazał 30-letniego okresu samoistnego posiadania. Ponadto w ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, polegającym na przyznaniu przez Sąd waloru wiarygodności zeznaniom wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków, jak również zainteresowanych, w sytuacji, gdy ich relacje nie były jednolite co do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Powołując się na tak sformułowane zarzuty skarżący wnioskował o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i uwzględnienie wniosku, a co za tym idzie stwierdzenie, że z dniem 1 października 2005r.Z. B. (1)iU. B., na zasadzie ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, nabyli przez zasiedzenie własność nieruchomości składających się z działek o nr(...). Ewentualnie domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.
W uzasadnieniu apelacji podniesiono, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza fakt samoistnego posiadania przezZ. B. (1)oraz jego małżonkę, a poprzednioJ. B. (1), w/w działek. Wbrew twierdzeniom Sądu Rejonowego nie doszło do przerwy w posiadaniu. Potwierdzają to zeznania świadkówZ. K.iZ. C.. Ponadto z zalegających w aktach sprawy dokumentów wynika, że posiadaczem przedmiotowych działek byłJ. B. (2), który jeszcze w latach 90-tych był traktowany jako ich właściciel przez NadleśnictwoB.oraz Urząd Miasta i GminyN.. Widniejąca w przedłożonych dowodach wpłat podatku powierzchnia działek, po ich zsumowaniu, jest tożsama z powierzchnią działek, których zasiedzenia domaga się wnioskodawca. To zaś wskazuje, że podatek uiszczany był od nieruchomości objętych niniejszym wnioskiem. Istotne jest przy tym, że wnioskodawca wykonywał uprawnienia właścicielskie względem w/w działek, co przejawiało się w ich koszeniu, przycinaniu samosiejki i doglądaniu lasu. Czynności te przez osoby trzecie odczytywane były jako przejaw czynności właścicielskich. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji nawet rezygnacja z faktycznej uprawy gruntu, dbania i korzystania z terenów leśnych nie stanowi o utracie posiadania, jeżeli posiadacz nie dopuszcza do sytuacji, gdy inne osoby korzystają z tego gruntu, a fakt zainteresowania innych osób przedmiotowymi działkami nie został wykazany. Błędne jest przy tym ustalenie, że nie został wykazany zakres posiadania, albowiem wynika on z zeznań świadkaZ. K.. Zresztą również uczestnicy nie mieli wątpliwości co do zakresu posiadania. Sąd nie mógł pominąć faktu, że działki stanowiące przedmiot postępowania od kilkudziesięciu lat są w posiadaniu wnioskodawcy i jego poprzedników prawnych. Od oceny wiarygodności zeznań świadków zależało ustalenie czy jedna z działek znajdowała się we współposiadaniuS. C., albowiem tylko ona kwestionowała posiadanie wnioskodawców.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja w zakresie w jakim zmierza do zmiany zaskarżonego postanowienia zasługuje na uwzględnienie. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji wnioskodawcy spełnili przesłanki warunkujące stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie.
Zasiedzenie jest instytucją prowadzącą do nabycia prawa na skutek upływu czasu. Umożliwia ono, sankcjonując stan faktyczny, usunięcie długotrwałej niezgodności między stanem prawnym a stanem posiadania. Przesłanki wymagane do stwierdzenia zasiedzenia określone zostały przez ustawodawcę wart. 172 kc.Zgodnie z jego treścią posiadacz nieruchomości, nie będący jej właścicielem, nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat 20 jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Wówczas do stwierdzenia nabycia własności przez wymagany jest 30-letni okres samoistnego posiadania.
Pierwszą, niezbędną do nabycia prawa własności rzeczy przez zasiedzenie przesłanką, jest posiadanie samoistne. Posiadanie prowadzące do zasiedzenia musi mieć charakter samoistny, a więc mający charakter władania rzeczą z zamiarem posiadania jej dla siebie.Z treściart. 336 kcwynika, że posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto postępujez rzeczą jak właściciel, o czym świadczą okoliczności dostrzegalne dla innych osób, wyrażając tym samym wolę wykonywania względem niej prawa własności (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2000r., V CKN 164/00, Lex nr 52668; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2002r., III CKN 891/00, Lex nr 54474). Posiadacz samoistny włada rzeczą w takim zakresie jak czyni to właściciel, wykorzystując faktyczną możliwość władania rzeczą, do jakiej właściciel jest uprawniony. Jak wskazał zaś Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2014r., III CSK 354/13 (Legalis nr 1185802) dla istoty posiadania jako przesłanki zasiedzenia niezbędne jest, by wykonywane władztwo odpowiadało treści prawa, które posiadacz nabędzie przez zasiedzenie. Konieczne jest przeto wykonywanie takich czynności faktycznych, które wskazują na samodzielny niezależny od woli innej osoby stan władztwa.Kodeks cywilnyużywa zwrotu „kto nią faktycznie włada jak właściciel (art. 336in principiokc). W zwrocie tym mieści się istotna treść władania. Jest to skrót myślowy, obejmujący tak wypadki, gdy posiadacz ma jakiś niedoskonały tytuł, jak też gdy żadnego tytułu nie ma, lecz rzeczą włada tak jak właściciel. Zwrot ten nie oznacza też posiadania w przeświadczeniu, że nie narusza się cudzego prawa. Konieczne natomiast jest, by posiadanie, które ma doprowadzić do zasiedzenia, było jawne. Władać bowiem jak właściciel można jedynie przez podejmowanie czynności widocznych dla otoczenia. W postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2014r., IV CSK 461/13 (Legalis nr 1048623) Sąd Najwyższy stwierdził z kolei, że dla istnienia posiadania samoistnego niezbędne jest faktyczne władanie rzeczą. Przy posiadaniu samoistnym odpowiadającym prawu własności oznacza to korzystanie z rzeczy w taki sposób jak właściciel.
Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek stanął na stanowisku, że wnioskodawcy (a w zasadzieZ. B. (1)) nie wykazali zakresu posiadania samoistnego, co uniemożliwiło ustalenie, że byli posiadaczami samoistnymi objętych wnioskiem działek. Z takim stanowiskiem nie można się jednak zgodzić.
Bezspornym w sprawie był fakt, że przedmiotowe działki po śmierciK. C. (2)znalazły się w posiadaniuJ. B. (1). Jeszcze za życiaJ. B. (1)posiadanie działek zostało przekazaneZ. B. (1), który w późniejszym czasie postrzegany był jako ich właściciel. W takim stanie rzeczy, w ocenie Sądu Okręgowego, fakt samoistnego posiadania przez wnioskodawcęZ. B. (1), a także jego małżonkę, objętych wnioskiem działek nie wzbudza wątpliwości, zwłaszcza, że potwierdzają go zeznania świadków. Zarówno bowiem świadekZ. C., jaki iZ. K.orazR. R.w swych zeznaniach potwierdzili, żeZ. B. (1)był w posiadaniu przedmiotowych działek, które zostały mu przekazane jeszcze za życia ojcaJ. B. (1). W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie sposób zatem odmówićZ. B. (1)przymiotu posiadacza samoistnego. To on w ocenie innych osób (np.Z. C.) postrzegany był jako właściciel przedmiotowych działek i to on w stosunku do nich wykonywał akty właścicielskie. Jakkolwiek w istocie fakt opłacania podatku nie jest okolicznością decydującą przy ocenie charakteru posiadania, niemniej jednak jest to jeden z przejawów poczuwania się przez wnioskodawcę jako właściciel w/w działek, a co za tym idzie uiszczania należności publicznoprawnych związanych z ich posiadaniem. Wskazać przy tym jednak należy, że w zasadzie bezspornym był również fakt, iżS. C.korzystała z działki nr(...), co przyznał sam wnioskodawca. Niemniej jednak korzystanie to nie pozbawiłoZ. B. (1)przymiotu posiadacza samoistnego. Zdaniem tut. Sądu Okręgowego nawet korzystanie z nieruchomości przez drugą osobę i to za zgodą i wiedzą samoistnego posiadacza, jak też bez takiej zgody i wiedzy, nie wypełniające przesłanek samoistnego posiadania, nie pozbawia posiadacza przymiotu posiadania samoistnego, które skutkować może nabyciem własności danej nieruchomości przez zasiedzenie. Jak trafnie wskazał Sąd Rejonowy o utracie posiadania nie stanowi rezygnacja z faktycznej uprawy gruntu, dbania i korzystania z terenów leśnych, jeśli posiadacz nie dopuszcza do sytuacji, kiedy inne osoby korzystają z tego gruntu i interesuje się nim. Wbrew zaś wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia poglądowi w sprawie nie zostało skutecznie podważone przez uczestników posiadanieZ. B. (1). W tym zakresie odwołać się należy do stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w postanowieniu z dnia 29 maja 2014r., V CSK 386/13 (Legalis nr 1061028), wedle którego konsekwencją działania domniemania zart. 339 kcjest to, że władającego rzeczą, który z faktu tego wyprowadza określone konsekwencje prawne, np. wynikające zart. 172 kc, obciąża jedynie ciężar dowodu faktu władania rzeczą. W razie wykazania tego faktu ma w stosunku do niego zastosowanie domniemanie, wynikające zart. 339 kc, samoistnego posiadania rzeczy, będącej przedmiotem faktycznego władztwa. W konsekwencji w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nabycia własności rzeczy przez zasiedzenie na podstawieart. 172 kcnie musi on wykazywać innych faktów potwierdzających wolę posiadania rzeczy jak właściciel (animus rem sibi habendi), jako elementu świadczącego o samoistnym charakterze posiadania rzeczy w rozumieniuart. 336 kc.W rezultacie dochodzi do odwrócenia ciężaru dowodu w ten sposób, że to osoba kwestionująca samoistny charakter posiadania rzeczy przez osobę, która nią faktycznie włada, musi wykazać okoliczności podważające taki charakter posiadania przez nią rzeczy. Podobnie w postanowieniu z dnia 6 lutego 1998r., I CKN 484/97 (Legalis nr 32213), Sąd Najwyższy stwierdził, że ciężar obalenia domniemań wynikających zart. 7 kciart. 339 kcspoczywa na uczestniku postępowania o stwierdzenie zasiedzenia, bowiem to on właśnie, sprzeciwiając się wnioskowi, zmierza do wyprowadzenia skutku prawnego ze swego twierdzenia o braku po stronie wnioskodawców przymiotów niezbędnych do uwzględnienia wniosku, a wynikających z tych domniemań.
Drugą przesłanką konieczną do stwierdzenia zasiedzenia jest upływ określonego czasu, uzależnionego od charakteru posiadania, a mianowicie dobrej bądź złej wiary posiadacza. Aby doszło do nabycia rzeczy przez zasiedzenie, posiadanie samoistne powinno trwać nieprzerwanie. Należy przy tym zwrócić uwagę, że ciągłość posiadania ma dotyczyć nie samego władztwa faktycznego, lecz wyłącznie takiego, które ma charakter posiadania samoistnego. W przypadku zasiedzenia nieruchomości ustawodawca przewidział dwudziestoletni i trzydziestoletni termin zasiedzenia, który rozpoczyna swój bieg od dnia objęcia rzeczy w posiadanie samoistne. Terminy te, poprzednio wynoszące 10 i 20 lat, zostały wprowadzone przez ustawę z dnia 28 lipca 1990r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz. U. nr 55, poz. 321 z późn. zm.). Krótsze terminy stosuje się, gdy zasiedzenie nastąpiło przed wejściem w życie wyżej wymienionej noweli, tj. przed dniem 1 października 1990r. (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 1991r., III CZP 73/90, OSN 1991, nr 7, poz. 83). Jeśli bieg zasiedzenia rozpoczął się, ale nie zakończył przed tą datą, mają zastosowanie terminy dwudziestoletni i trzydziestoletni (art. 9 w/w ustawy).
Zdaniem Sądu Okręgowego, w niniejszej sprawie, przy doliczeniu okresu posiadania poprzednika prawnego wnioskodawcyZ. B. (1), również spełnienie tej przesłanki nie nasuwa wątpliwości. Stosownie bowiem zart. 176 kc, jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania (a taka sytuacja niewątpliwie miała miejsce w rozpoznawanej sprawie), obecny posiadacz może doliczyć do czasu, stan który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika. Jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynamniej lat 30. Następstwo w posiadaniu ze skutkami określanymi w komentowanym przepisie umożliwia zachowanie ciągłości posiadania. Każdy kolejny posiadacz rzeczy wstępuje bowiem w posiadanie swojego poprzednika. Następstwo to obejmuje wszystkich poprzedników będących posiadaczami samoistnymi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 1987r., III CRN 96/87, OSNCP 1988, nr 11, poz. 157). Jeżeli jednak poprzedni posiadacz samoistny nieruchomości był posiadaczem w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem obecnego posiadacza, nawet jeśli jest on w dobrej wierze, wynosi co najmniej lat 30. Jak zaś wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 lutego 2013r., III CSK 156/12 (LEX nr 1314357), jeżeli z ustalonych okoliczności faktycznych wynika, że w okresie biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, a łączny czas posiadania obecnego posiadacza samoistnego i jego poprzednika prowadzi do zasiedzenia, to doliczenie okresu poprzednika Sąd powinien uwzględnić z urzędu i nie jest w tym zakresie związany żądaniem wniosku.
Wobec uwzględnienia powyższych okoliczności, Sąd Okręgowy, na podstawieart. 386 § 1 kpcw zw. zart. 13 § 2 kpc, zmienił zaskarżone postanowienie w punkcie I i stwierdził, że z dniem 1 października 2005r.Z. B. (1), synJ.iA.,ur. (...), nrPESEL (...)iU. B., córkaE.iZ.,ur. (...), nrPESEL (...), oboje zamieszkali wT.,ul. (...)(...), nabyli przez zasiedzenie własność działek nr(...)o łącznej powierzchni 5,0034 ha, wszystkie położone wP., gminaN., objęte księgą wieczystą nr(...)(punkt I).
Stosownie doart. 520 kpcw zw. zart. 391 § 1 kpckosztami postępowania apelacyjnego w zakresie przez nich poniesionym obciążeni zostali zainteresowani (punkt II).

ZARZĄDZENIE
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć:
- pełnomocnikowi uczestnikówK. C. (1)iG. C.- adw.T. K.;
- uczestnikowiE. G..