Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 973/14
Data wyroku: 2016-02-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Gąsior – Majchrowska

Sygn. akt II K 973/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 lutego 2016 roku
Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Gąsior – Majchrowska
Protokolant: st. sekr. sądowy(...),M. R.

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tomaszowie Mazowieckim:A. K.,M. F.
po rozpoznaniu w dniach: 12.06.2015 r., 03.11.2015 r. i 26.01.2016 r.
sprawy:

P. B.

synaS.iR.z domuS.

urodzonego w dniu (...)wT.

oskarżonego o to, że:
I. W dniu 26 lipca 2014 wS.powiat(...)woj.(...)naruszył czynności narządu ciałaA. W.w ten sposób, że uderzył go w twarz czym spowodował wieloodłamowe złamanie lewego kąta żuchwy bez przemieszczenia odłamów z szerokimi szczelinami złamań oraz z towarzyszącymi; otarciem naskórka i obrzękiem czym spowodował u pokrzywdzonego naruszenie czynności narządu ciała na okres przekraczający 7 dni

to jest o przestępstwo określone wart. 157 § 1 kk

1
oskarżonegoP. B.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w akcie oskarżenia, zaś wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 973/14

UZASADNIENIE

Oskarżyciel publiczny – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Tomaszowie Mazowieckim postawił oskarżonemuP. B.zarzut popełnienia czynu polegającego na tym, że
         :
– w dniu 26 lipca 2014 wS.powiat(...)woj.(...)naruszył czynności narządu ciałaA. W.w ten sposób, że uderzył go w twarz czym spowodował wieloodłamowe złamanie lewego kąta żuchwy bez przemieszczenia odłamów z szerokimi szczelinami złamań oraz z towarzyszącymi; otarciem naskórka i obrzękiem czym spowodował u pokrzywdzonego naruszenie czynności narządu ciała na okres przekraczający 7 dni, to jest czynu określonego wart. 157§1 k.k.
* * *
W dniu 4 lutego 2016 roku oskarżyciel publiczny – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Tomaszowie Mazowieckim wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wskazując, żewniosek dotyczy całości wyroku.
* * *

W toku przewodu sądowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny
         :
W dniu 26 lipca 2014 roku około godziny 23:00A. W.wspólnie zM. S.iM. B.udali się samochodem do dyskoteki(...)wS.. WcześniejA. W.spożywał alkohol i jadąc do dyskoteki(...)był pijany.
(częściowo zeznania świadkaA. W.– k. 2-3, k. 43-43v., k. 50-50v., k. 83-83v.,k. 84-84v.;
częściowo zeznania świadkaM. S.– k. 7-7v., k. 42-42v., k. 49-49v., k. 84v.-85v.;
zeznania świadkaM. B.– k. 8-8v., k. 86-86v.)
Tego wieczoru na dyskotece(...)wS.był równieżP. B.,B. W.,D. S.iA. P..
(zeznania świadkaD. S.– k. 47-47v., k. 87v.-88;
zeznania świadkaA. P.– k. 48-48v., k. 88-88v.;
zeznania świadkaK. B. (1)k.17-17v., k.42-42v.,k. 43-43v., k.86v.-87v.;
zeznania świadkaB. W.– k. 51-52, k. 111v.)
Na terenie dyskoteki(...)A. W.spotkałK. B. (1). Doszło między nimi do sprzeczki.A. W.uderzyłK. B. (1)z tzw. „główki”. WówczasK. B. (1)go odepchnął, aleA. W.się nie przewrócił. NastępnieK. B. (1)odszedł odA. W..
(zeznania świadkaK. B. (1)– k. 17-17v., k. 42-42v., k. 43-43v., k. 86v.-87v.;
zeznania świadkaD. S.– k. 47-47v., k. 87v.-88;
zeznania świadkaA. P.– k. 48-48v., k. 88-88v.;
częściowo zeznania świadkaA. W.– k. 2-3, k. 43-43v., k. 50-50v., k. 83-83v.,k. 84-84v.;
częściowo zeznania świadkaM. S.– k. 7-7v., k. 42-42v., k. 49-49v., k. 84v.-85v.)
W dniu 27 lipca 2014 roku o godzinie 0.40 w rejon dyskoteki(...)wS.przybyli funkcjonariusze policjiS. K.iT. J.celem przeprowadzenia interwencji zgłoszonej przezK. W.– matkęA. W.. Interwencja była przeprowadzona w dniu 27 lipca 2014 roku w godzinach od 0:40 do 1:10.
(notatka urzędowa – k. 1;
notatka urzędowa – k. 39;
kserokopie notatników służbowych – k. 40-41;
kserokopie notatników służbowych – k. 93-96;
zeznania świadkaS. K.– k. 111-111v.;
zeznania świadkaT. J.– k. 111)
W trakcie interwencjiA. W.jako sprawcę pobicia początkowo wskazałK. B. (1). Ostatecznie stwierdził, że nie wie kto go uderzył.A. W.był nietrzeźwy i zachowywał się agresywnie.
(zeznania świadkaS. K.– k. 111-111v.;
notatka urzędowa – k. 39;
kserokopia notatnika służbowego – k. 40-41)
W dniu 27 lipca 2014 roku o godzinie 11.00 do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego z Izbą Przyjęć(...) Centrum (...)zgłosił sięA. W.celem udzielenia mu pomocy ambulatoryjnej. Stwierdzono u niego wieloodłamowego złamania lewego kąta żuchwy bez przemieszczenia odłamów z szerokimi szczelinami złamań oraz z towarzyszącymi: otarciem naskórka, obrzękiem i bolesnością palpacyjną lewego kąt żuchwy. Wieloodłamowe złamanie lewego kąta żuchwy bez przemieszczenia odłamów z szerokimi szczelinami złamań powoduje naruszenie czynności narządu ciała na okres przekraczający 7 dni.
(pisemna opinia sądowo – lekarska – k. 12;
karta informacyjna z izby przyjęć – k. 5-5v.;
karta pacjenta przebywającego w szpitalnym oddziale ratunkowym – k. 13;
karta informacyjna izby przyjęć – k. 14;
pisemne opinie sądowo-lekarskie uzupełniające – k. 118, k. 123)
P. B.ma 23 lata. Jest kawalerem, nie posiada nikogo na utrzymaniu. Ma wykształcenie zawodowe – kucharz. Jest osobą bezrobotną.
(dane osobopoznawcze – k. 59;
informacje podane przez oskarżonegoP. B.do protokołu–k. 56-56v.)
P. B.nie był uprzednio karany.
(informacja z Krajowego Rejestru Karnego – k. 58, k. 79)
P. B.nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu zarówno w stadium przygotowawczym, jak również w postępowaniu sądowym i odmówił składania wyjaśnień. Oświadczył, że nie chce nic mówić.
(wyjaśnienia oskarżonegoP. B.– k. 56-57, k. 82v., k. 84)

Sąd Rejonowy dokonał następującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i zważył, co następuje:
Na wstępie przedmiotowych rozważań zasygnalizować należy, że przystępując do osądu przedmiotowej sprawy sąd dysponował materiałem dowodowym, zgromadzonym przez organ prowadzący postępowanie przygotowawcze, na okoliczność zaistniałego zdarzenia, który wymagał częściowego uzupełnienia.
W aspekcie powyższego stwierdzić należy, iż organ prowadzący postępowanie przygotowawcze kierując akt oskarżenia przeciwkoP. B.dokonał selektywnej i wadliwej weryfikacji zebranych w sprawie dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do postawienia zarzutów oskarżonemuP. B..
W odniesieniu do źródeł osobowych, wskazać należy, iż na gruncie przedmiotowej sprawy przesłuchano w charakterze świadkówA. W.,M. S.,M. B.,K. B. (1),D. S.,A. P.,B. W.,S. K.iT. J.. Ponadto, wyjaśnienia złożył również oskarżonyP. B.. Przy czym, jego relacje ograniczyły się do faktu zaprzeczenia sprawstwu. Okoliczność jednak powyższa w żadnej mierze nie wpływa na ocenę wiarygodności depozycji oskarżonego w tym względzie.
Poza sporem w rozpoznawanej sprawie jest to, iżA. W.doznał w nocy z 26 na 27 lipca 2014 roku wieloodłamowego złamania lewego kąta żuchwy bez przemieszczenia odłamów z szerokimi szczelinami złamań oraz z towarzyszącymi: otarciem naskórka, obrzękiem i bolesnością palpacyjną lewego kąt żuchwy. Wieloodłamowe złamanie lewego kąta żuchwy bez przemieszczenia odłamów z szerokimi szczelinami złamań spowodowało zaś naruszenie u pokrzywdzonego czynności narządu ciała na okres przekraczający 7 dni.
W związku z powyższym, już na wstępie podkreślić należy, iż Sąd uznał za wiarygodne dowody rzeczowe w postaci kserokopii karty informacyjnej izby przyjęć, kserokopii karty pacjenta przebywającego w szpitalnym oddziale ratunkowym w TCZ wT.(...), opinii sądowo – lekarskiej, niemniej jednak w ocenie Sądu dokumenty te potwierdzają jedynie fakt stwierdzenia u pokrzywdzonego określonych obrażeń ciała i w tym zakresie zasługują na wiarygodność. Zdaniem Sądu dokumenty te nie są jednoznacznym dowodem mechanizmu powstania tych obrażeń i nie mogą być uznane za dowód sprawstwa oskarżonegoP. B., w szczególności w aspekcie zebranych i pozytywnie ocenionych dowodów osobowych.
Przedmiotowa sprawa niewątpliwie jest szczególna, albowiem z niezrozumiałych względów organ prowadzący postępowanie w kontekście labilnych i sprzecznych relacji pokrzywdzonegoA. W., ale też świadkaM. S., zupełnie zignorował fakt występujących w ich relacjach, oczywistych sprzeczności, stając się tym samym rzecznikiem aktu oskarżenia opartego na niewiarygodnych źródłach osobowych.
Podnieść należy, że przebieg zdarzenia prezentowany przezA. W.zmieniał się, i to znacząco, w różnych fazach postępowania karnego.
Co do uderzenia przezK. B. (1)A. W.zmienił wersję na taką jak od początku prezentowałK. B. (1), tj. że się szarpali iK. B. (1)popchnąłA. W., a nie bił go pięścią po twarzy. Tak samo wersję zmieniłaM. S..
Co do zajścia zP. B.A. W.zmienił wersję na taką jaką prezentowałaM. S., tj. że wpierw kłócił się zP. B.dopiero później został przez niego uderzony, a nie że został uderzony gdy podnosił się po uderzeniuK. B. (1). Fakt, że najpierw skończyło się jedno „zdarzenie” potwierdzaK. B. (1), który nie widziałP. B.. W tym zakresie zeznaniaK. B. (1)znajdują potwierdzenie w zeznaniachM. S.złożonych w postępowaniu przygotowawczym, ale są sprzeczne z jej zeznaniami z postępowania sądowego w których stwierdziła, żeK. B. (1)iP. B.stali nad leżącymA. W..
Przechodząc w tym względzie do szczegółów, zauważyć należy, że pokrzywdzonyA. W., w toku postępowania przygotowawczego, twierdził, żeK. B. (1)kilka razy uderzył go pięścią w twarz i w wyniku otrzymywania uderzeń przewracał się. Wersję tą częściowo potwierdziła w zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczymM. S., która stwierdziła, żeK. B. (1)uderzył w twarzA. W., ale ten się nie przewrócił i następnie kolejny raz został uderzony.
Okoliczność ta została zupełnie pominięta przez Prokuratora, o czym świadczy fakt, że na ławie oskarżonych znalazł sięP. B.. Co więcej, na miejscu zdarzeniaA. W., w trakcie interwencji funkcjonariuszy Policji, jako sprawcę pobicia i wszelkich doznanych przez niego obrażeń wskazał początkowoK. B. (1), z czego wycofał się jeszcze w trakcie trwania interwencji, podnosząc, że „nie wie już kto go uderzył” (vide k. 39 akt sprawy). Znamiennym jest, że wówczas nawet słowem nie wspomniał, że mógł zostać pobity przezP. B.. Nie podniósł również tego żaden z uczestników interwencji, a zatem matkaA. W.(która w istocie nie była bezpośrednim świadkiem zdarzeń), czy też jego dziewczynaM. S..
Tymczasem na rozprawieA. W.stwierdził, żeK. B. (1)nie uderzył go pięścią w twarz, a tylko popchnął go.A. W.nie był pewny, czy się przewrócił. Wersję tą częściowo potwierdziła w zeznaniach złożonych w postępowaniu sądowymM. S., która stwierdziła, odmiennie niż w postępowaniu przygotowawczym, żeK. B. (1)tylko popchnąłA. W., który się nie przewrócił. Powyższe znajduje potwierdzenie w zeznaniachK. B. (1)który przyznał, że popchnąłA. W., aczkolwiek w postępowaniu przygotowawczym zeznał, żeA. W.się przewrócił, a na rozprawie, że prawie się przewrócił. Fakt szarpaniny i popchnięciaA. W.przezK. B. (1)znajduje również potwierdzenie w zeznaniachD. S.iA. P..
Kolejną kwestią na której skupił się Sąd było włączenie w ciąg zdarzeń osobyP. B.. Zgodnie z wersją prezentowaną przezA. W.w toku postępowania przygotowawczego w momencie gdy podnosił się po kolejnym uderzeniuK. B. (1)został uderzony w twarz przezP. B.i kolejny raz się przewrócił, a następnie był kopany przezP. B.. Znamiennym jest, że wersji tej, w zakresie, iż atakP. B.miał nastąpić zaraz po atakuK. B. (1), w postępowaniu przygotowawczym nie potwierdziła jużM. S.. Niestety organ prowadzący postępowanie faktu tego nie dostrzegł, bądź niestety nie nie chciał dostrzec. Jakkolwiek Sąd żywi nadzieję, że miało miejsce to pierwsze.
Na rozprawieA. W.stwierdził, żeP. B.wpierw zaczął go wyzywać, chyba go popchnął. Fakt kłótni międzyA. W., aP. B.znajduje potwierdzenie w zeznaniachM. S.złożonych w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie.
Natomiast, nie ulega wątpliwości, iżK. B. (1)wskazał, że zaraz po szarpaninie z nimA. W.nie szarpał się zP. B..K. B. (2)konsekwentnie, jak zresztą pozostali świadkowieD. S.iA. P.twierdził, że tego wieczoru nie widziałP. B.. Dla Sądu taki stan rzeczy jest przekonywający i wiarygodny. W żaden sposób, zeznańK. B. (1)w tym zakresie nie podważają zeznaniaM. S.złożone na rozprawie, w których stwierdziła, że gdy podeszła do leżącegoA. W.to stał nad nimP. B.iK. B. (1).
Oczywiście nie sposób nie wskazać, że świadekM. S.stwierdziła, że nie widziała dokładnie uderzeniaA. W.przezP. B.. Hipotetycznie, nawet gdyby zeznaniomM. S., złożonym w postępowaniu sądowym przyznać przymiot wiarygodności, to brak w nich jest potwierdzenia sprawstwaP. B.. Bowiem przyjmując, żeP. B.wraz zK. B. (1)stali nad leżącymA. W., czemu w istocie zaprzeczyłK. B. (1), który twierdził, że na miejscu zdarzenia nie widziałP. B., toM. S.stwierdziła, że samego uderzenia nie widziała ponieważ było tam dużo gapiów i nie miała możliwości tego zobaczyć. Znamiennym jest, że świadekM. S.zeznała, że na pewnoP. B.musiał uderzyćA. W.oraz żeP. B.był obecny w trakcie interwencji Policji, tylko stał dalej. Wobec powyższego budzi zdziwienie fakt, że osobaP. B., rzekomego sprawcy przedmiotowego pobicia, w ogóle nie była wówczas wskazana interweniującym funkcjonariuszom Policji, a wskazany zostałK. B. (1), co zostało odnotowane w notatce urzędowej (vide k. 39 akt sprawy) sporządzonej przezS. K.na podstawie notatnika służbowego (vide k. 40 – 41 akt sprawy).
Kontynuując przedmiotowe rozważania, nie budzi również wątpliwości, że doszło do sprzeczki międzyA. W., aK. B. (1), która doprowadziła do wzajemnego szarpania się i w efekcie popchnięciaA. W.przezK. B. (1). Okoliczność powyższą potwierdzają co do zasady obaj uczestnicy kłótni, a mianowicieA. W.iK. B. (2). Natomiast agresjaA. W.w kierunkuK. B. (1)przerodziła się wówczas również w uderzenie go z tzw. „główki”. Fakt ten potwierdza świadekK. B. (1)iA. P.. W przypadku świadkaD. S.to świadek na rozprawie, co istotne prawie rok po zdarzeniu, szczerze przyznał, że nie obserwował dokładnie przebiegu zdarzeń i też pewnych okoliczności nie pamięta. Natomiast, niewątpliwie w postępowaniu przygotowawczym wskazywał na okoliczność, iżA. W.wykonał ruch w kierunkuK. B. (2), aby uderzyć go „z główki”, jak stwierdził „chyba go lekko uderzył, ale nic sięK.nie stało”. Fakt ten nie ma znaczenia dla oceny prawdomównościD. S., jak również świadkówK. B. (1)iA. P.. W ocenie Sądu, powyższe dobitnie świadczy, że tego wieczoruA. W.zachowywał się agresywnie wobec wielu osób. Depozycje świadkówD. S.iA. P., ale teżK. B. (2)uznane co do zasady za wiarygodne, spójne i jasne, tworzą logiczny ciąg zdarzeń. Przede wszystkim, dostrzec trzeba, że zarównoD. S., jak iA. P., byli tylko obserwatorami zdarzeń, w których aktywnie nie uczestniczyli. Mieli zatem możliwość rzeczywistej oceny ich przebiegu. Natomiast, w żadnej mierze wiarygodności ich zeznań nie podważa okoliczność, że znająK. B. (2). Tym bardziej, że ich relacje w konfrontacji z innymi dowodami wskazują, że mówią prawdę.
Podkreślenia wymaga, że fakt agresywnego zachowaniaA. W.odnotował również świadek – funkcjonariusz Policji przybyły na miejsce zdarzenia, obcy zarówno dla oskarżonego, jak i pokrzywdzonego –S. K.. Powyższy jednak fakt, nie został w należyty sposób odnotowany i prawidłowo oceniony przez organ prowadzący i nadzorujący postępowanie. Prawdopodobnie z tego względu, że w celu dokonania trafnego osądu przedmiotowego zdarzenia, należało skrupulatnie ważyć i konfrontować słowa świadków zdarzenia, a zabieg taki zawsze jest czynnością żmudną i czasochłonną.
Kontynuując rozważania wskazać należy, iż w odniesieniu do zeznań drugiego z interweniujących wówczas na miejscu zdarzenia funkcjonariuszy policji, a mianowicieT. J., Sąd uznał, że w aspekcie nie pamiętania przez niego okoliczności i przebiegu interwencji depozycje wyżej wymienionego potwierdzają jedynie fakt przedmiotowej interwencji i w tym względzie nie budzą zastrzeżeń co do ich wiarygodności.
W odniesieniu do zeznańB. W., konkludować należy, iż Sąd ocenił je ostatecznie pozytywnie. Jakkolwiek wskazany świadek na etapie postępowania przygotowawczego nie wskazał jednoznacznie, że spotkał się zP. B.w lokalu(...)w dniu 26 lipca 2014 roku, niemniej jednak nie zaprzeczył, że taki fakt mógł mieć miejsce. Wynikało to z faktu, że w lipcu 2014 roku bywał w tym lokalu. Na rozprawie zaś świadek wskazał, że feralnego dnia był na dyskotece ze znajomą i widział się faktycznie zP. B.i razem wrócili doT.M.. Potwierdza zatem jedynie, żeP. B.był w dniu zdarzenia w przedmiotowym lokalu (co potwierdził teżK. B. (1)), oraz, że była taka sytuacja, iż zabrał ze sobąP. B.z dyskoteki, jednakże nie pamiętał o której dokładnie godzinie. Niewątpliwie podkreślenia wymaga fakt, że świadek nie starał się w żaden sposób niejako „wspomóc” oskarżonego. Opisał tylko to, co pamiętał.
W tym miejscu wskazać należy, iż towarzyszący pokrzywdzonemuA. W.iM. S., świadekM. B.zupełnie nie pamiętał szczegółów swojego pobytu w lokalu(...)w dniu zdarzenia. Jak wskazał dopiero przed sądem pamiętał tylko początek dyskoteki i picie różnych alkoholi, zarówno przed dyskotekę, jak i w jej trakcie. Pobyt jego ograniczał się w zasadzie do pobytu w barze. Brak podstaw do zdeprecjonowania zeznań świadka w tym względzie.
W ocenie Sądu, z uwagi na powyższe, nie można dać wiary zeznaniomA. W.iM. S.co to tego, żeP. B.dokonał pobiciaA. W.. Fundamentalne, wręcz rażące niespójności i chwiejność w zeznaniach pokrzywdzonegoA. W.i naocznego świadkaM. S.wpływają na to, że brak jest podstaw do odmówienia wiary jednoznacznym wyjaśnieniom oskarżonegoP. B., który konsekwentnie w stadium przygotowawczym, jak i sądowym, nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
Za nie budzące wątpliwości i wiarygodne Sąd uznał pozostałe dowody nieosobowe znajdujące się zarówno w aktach przedmiotowej sprawy, między innymi te, do których odwołał się czyniąc ustalenia faktyczne, a mianowicie dokumenty w postaci notatek urzędowych, danych o karalności, danych osobopoznawczych, opinii sądowo – lekarskiej, dokumentacji lekarskiej, którym Sąd przyznał walor wiarygodności, gdyż nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w ich sporządzeniu. Wskazane dowody zostały sporządzone przez kompetentne organy w przepisanej przez prawo formie i nie były kwestionowane przez żadną ze stron, a i ich treść nie budziła wątpliwości. W ocenie Sądu, opinia sądowo – lekarska dotycząca obrażeń stwierdzonych u pokrzywdzonegoA. W.jest jasna, pełna, kompletna i nie zawiera sprzeczności. Nadto pochodzi od osoby fachowej i bezstronnej nie zainteresowanej korzystnym rozstrzygnięciem na rzecz którejkolwiek ze stron procesu.
Zważywszy na powyższe, jak to zostało wykazane w toku postępowania sądowego, brak jest dowodów, które pozwalałyby przyjąć, iż oskarżonyP. B.dopuścił się pobiciaA. W.. Bez wątpienia na organach procesowych, a więc również na Sądzie Rejonowym rozstrzygającym przedmiotową sprawę spoczywał obowiązek przestrzegania zasady domniemania niewinności wyrażonej wart. 5§1 k.p.k.oraz zasadyin dubio pro reo(art. 5§2 k.p.k.). Konsekwencją zaś baczenia na powołane normy, było stwierdzenie niemożności przypisania oskarżonemuP. B.sprawstwa inkryminowanego mu czynu.
Rozstrzygając przedmiotową sprawę Sąd miał na względzie również, żezawsze wszelkie wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych powinny być wyjaśnione i usunięte przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego.Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwości te nie zostaną usunięte, należy je wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25.06.1991 r., WR 107/91, OSNKW 1992, nr 1, poz. 14). Zatem bezsprzecznie, wina oskarżonego powinna bezspornie zostać ustalona na podstawie nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych co do okoliczności dokonania przestępstwa.
W aspekcie powyższego, konstatować należy, iż na gruncie przedmiotowej sprawy, konsekwencją wynikającą z zasady domniemania niewinności jest konieczność wydania wyroku uniewinniającego nie tylko z powodu całkowitego obalenia oskarżenia (gdy oskarżony jest niewinny), ale również i wtedy, gdy oskarżenie nie zostało dostatecznie udowodnione ze względu na występujące wątpliwości.Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu musi być całkowite, pewne i wolne od wątpliwości(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24.02.1999 r., V KKN 362/097, opubl. Prok. i Pr. 1999, nr 7-8, poz 11).
Zważywszy na powyższe oraz w aspekcie rzetelnej i drobiazgowej analizy zebranego materiału dowodowego, zarówno w postaci osobowych, jak i nieosobowych źródeł dowodowych konkludować należy, iż brak dowodów na przypisanie oskarżonemuP. B.sprawstwa inkryminowanego mu czynu.
W związku z tym, mając na względzie poczynione ustalenia i rozważania, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku i oskarżonegoP. B.uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu.
W oparciu o treśćart. 632 pkt 2 k.p.k., zgodnie z którym w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania koszty procesu w sprawach z oskarżenia publicznego ponosi Skarb Państwa, wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciążono Skarb Państwa.