Sąd Rejonowy w Toruniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 854/16
Data wyroku: 2016-09-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Becińska
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji

Sygn. akt II K 854/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 września 2016 roku

Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:Sędzia SR Joanna Becińska
Protokolant:st. sekr. sąd. Joanna Rybińska
w obecności prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń Centrum-Zachód Natalii Gorzyckiej
po rozpoznaniu dnia 15 września 2016 roku
sprawy:
B. B.
synaL.iH.z domuG.
urodzonego (...)wT.
oskarżonego o to, że:
w dniu 29 kwietnia 2016 r. wT.naul. (...), kierując pojazdem markiR. (...)nr rej. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ten sposób, że w trakcie wykonywania skrętu w prawo nie udzielił pierwszeństwa rowerzyścieP. M., jadącemu chodnikiem, doprowadzając do jego potrącenia, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci złamania koron zębów 11 i 12 z obnażeniem miazgi powodując naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni
tj. o przestępstwo zart. 177 § 1 kk
ORZEKA:

I
Ustalając, iż wina i społeczna szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonemuB. B., który wyczerpuje znamiona występku zart. 177 § 1 kknie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, na mocyart. 66 § 1 kkiart. 67 § 1 kkwarunkowo umarza postępowanie na okres 1 (jednego) roku tytułem próby;

II
na mocyart. 67 § 3 kknakłada na oskarżonego obowiązek częściowego zadośćuczynienia pokrzywdzonemu poprzez zapłatę na rzeczP. M.kwoty 200 (dwustu) złotych w terminie 3 (trzech) miesięcy od uprawomocnia się wyroku;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty sądowej oraz obciąża go wydatkami w wysokości 231,55 (dwustu trzydziestu jeden złotych pięćdziesięciu pięciu groszy) złotych.

Sygn. akt II K 854/16

UZASADNIENIE
B. B.w dniu 29 kwietnia 2016r. wT.jadąculicą (...), kierując pojazdem markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że w trakcie wykonywania skrętu w prawo nie udzielił pierwszeństwa rowerzyścieP. M.i doprowadził do jego potrącenia.P. M.jechał po chodniku,ulicą (...)w kierunkuW.. Do wypadku doszło przed wjazdem na parkingsklepu (...).
W wyniku zdarzeniaP. M.doznał obrażeń ciała w postaci złamań koron zębów 11 i 12 z obnażeniem miazgi, które spowodowały naruszenie czynności narządu żucia na okres powyżej siedmiu dni. Pozostałe obrażenia, w postaci uszkodzeń koron zębów 22 i 23 w obrębie szkliwa, złamań koron zębów 13 i 21 bez obnażenia miazgi, rany części śluzówkowej górnej, otarć naskórka twarzy po stronie prawej oraz stłuczenie uda lewego spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej siedmiu dniu.
(dowód: opinia sądowo- lekarska k. 31, dokumentacja medyczna k. 20, wyjaśnienia oskarżonegoB. B.k. 31, zeznania świadkaP. M.k. 26v)
Do zdarzenia doszło w godzinach porannych.B. B.był trzeźwy. Kierujący roweremP. M.był trzeźwy.
(dowód: protokół badania trzeźwości k. 2, 3)
Po wypadkuB. B.natychmiast wysiadł z pojazdu, zajął sięP. M., przepraszał go, że go nie zauważył, pozostawał z nim po zdarzeniu w stałym kontakcie.
(dowód: , wyjaśnienia oskarżonegoB. B.k. 31, zeznania świadkaP. M.k. 26v)
B. B.nie był dotychczas karany sądownie.
(dowód: dane o karalności k. 51)
OskarżonyB. B.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że skręcał w prawo na parkingsklepu (...). Nie zauważył kierującego roweremP. M.i go potrącił. Po wypadku zajął się nim, pozostawał z pokrzywdzonym w stałym kontakcie. Wyjaśnienia oskarżonego sąd uznał w pełni za wiarygodne albowiem były logiczne i korespondowały z zeznaniami świadkaP. M..
Sąd podzielił stanowisko biegłego lekarza sądowego w zakresie obrażeń jakich doznał w wyniku wypadku pokrzywdzony albowiem opinia była jasna, pełna, wnioski zostały należycie uzasadnione, biegły dysponował fachową wiedzą w zakresie medycyny.
Sąd uznał za wiarygodne dowody z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, w tym m.in. w postaci protokołów badania trzeźwości, protokołów oględzin, danych o karalności, dokumentacji medycznej albowiem dokumenty te zostały sporządzone w przewidzianej przez prawo formie, przez uprawnione podmioty, nikt nie kwestionował ich prawdziwości.
Przestępstwo zart. 177 §1 kkpopełnia ten, kto naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone wart. 157 § 1 kk( a więc obrażenia powodujące naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni)
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy sąd doszedł do przekonania, żeB. B.popełnił przestępstwo zart. 177 § 1 kkalbowiem w dniu 29 kwietnia 2016r. wT.jadąculicą (...), kierując pojazdem markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że w trakcie wykonywania skrętu w prawo nie udzielił pierwszeństwa rowerzyścieP. M., i doprowadził do jego potrącenia. W wyniku zdarzeniaP. M.doznał obrażeń ciała w postaci złamań koron zębów 11 i 12 z obnażeniem miazgi, które spowodowały naruszenie czynności narządu żucia na okres powyżej siedmiu dni.
Sąd ustalając, iż wina i społeczna szkodliwość czynu zarzuconego oskarżonemu, który wyczerpał znamiona występku zart. 177 § 1 kknie są znaczne a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości na mocyart. 66§1 i 2 kkiart. 67§1 kkwarunkowo umarzył postępowanie na okres 1 roku tytułem próby.
Orzeczenie o warunkowym umorzeniu jest orzeczeniem o charakterze materialnym rozstrzygającym o przedmiocie procesu, którym jest kwestia odpowiedzialności karnej oskarżonego za zarzucony mu czyn. Sąd zdecydował o zastosowaniu w niniejszym postępowaniu instytucji warunkowego umorzenia postępowania, gdyż przestępstwo i sprawca nie przedstawiali większej społecznej szkodliwości.B. B.nie był wcześniej karany i szczerze przyznał się do winy, a fakt popełnienia przestępstwa i jego okoliczności nie budziły wątpliwości Sądu.
Należy podkreślić, że odpowiedzialność karna to odpowiedzialność realizowana poprzez stosowanie wobec sprawcy przestępstwa wszelkich środków reakcji karnej, a nie tylko kar. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest jednym z najłagodniejszych środków reakcji karnej na przestępstwo, ale pozostając formą odpowiedzialności karnej sprawcy podobnie jak kara zawiera w sobie element dolegliwości i dlatego jego zastosowania nie można traktować jako zwolnienie od odpowiedzialności. Treśćart. 66kkwyróżnia następujące przesłanki warunkowego umorzenia postępowania karnego: społeczna szkodliwości czynu nie będąca znaczną, nie będąca znaczną wina sprawcy czynu, brak wątpliwości, co do okoliczności popełnienia czynu, niekaralność sprawcy za przestępstwo umyślne, pozytywna prognoza kryminologiczna wobec sprawcy warunkowana jego postawą, właściwościami i warunkami osobistymi oraz dotychczasowym sposobem życia, zagrożenie czynu karą, która nie przekracza 5 lat.
Podstawą orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania jest przekonanie Sądu o istnieniu winy sprawcy. Każdy wyrok warunkowo umarzającym postępowanie karne zawiera stwierdzenie winy, ponieważ każdy taki wyrok opiera się na ustaleniu, że stopień winy sprawcy danego przestępstwa nie jest znaczny. Występek zart. 177 § 1 kkmoże mieć charakter nieumyślny, przy czym oskarżony przewidywał możliwość spowodowania wypadku komunikacyjnego. Oskarżony wykonując manewr skrętu w prawo, w kierunku parkingusklepu (...)winien bacznie obserwować okolicę, ustępując pierwszeństwa kierowcom tam poruszającym się.
Ponadto Sąd zdecydował się na zastosowanie instytucji pośredniej pomiędzy skazaniem a bezwarunkowym umorzeniem postępowania karnego z uwagi na nieznaczny stopień społecznej szkodliwości czynu.Kodeks karnywskazuje okoliczności, które należy brać pod uwagę przy dokonywaniu oceny tego stopnia i są to rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności oraz stopień ich naruszenia (art. 115 § 2k.k.).
W pierwszym rzędzie uwzględniono rodzaj i charakter dobra prawnego, w które godzi czyn zabroniony. Czyn oskarżonego bez wątpienia godził w dobro prawne w postaci zdrowia i życia. Ta uwaga pozostaje w bezpośrednim związku z kolejną przesłanką stopnia społecznej szkodliwości wskazaną przez ustawę czyli rozmiarem wyrządzonej lub grożącej szkody. W tym miejscu na uwadze trzeba mieć, to, że wywołanie efektywnej szkody jest ustawowym znamieniem przestępstwa zart. 177 § 1 kk. Szczególnie istotną przesłanką w przypadku oskarżonegoB. B.był sposób i okoliczności popełnienia czynu, na które składają się szeroki zakres okoliczności wyznaczonych ramami czasu, miejsca i kontekstu sytuacyjnego. Działanie oskarżonego było chwilowe i niezaplanowane było efektem nienależytej obserwacji drogi. Gdyby oskarżony należycie obserwował drogę, to przy prędkości z jaką się poruszał miał możliwość uniknięcia wypadku.
W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera przesłanka wagi naruszonych przez oskarżonego obowiązków. Oskarżony miał obowiązek przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w ruchu drogowym. Natomiast trzeba podkreślić, że zachowanie oskarżonego bezpośrednio po wypadku wpłynęło korzystnie na ocenę społecznej szkodliwości jego czynu.B. B.widząc stan pokrzywdzonego zareagował natychmiast – wysiadł z samochodu, podszedł do pokrzywdzonego, był bardzo zdenerwowany, wielokrotnie go przepraszał, po wypadku pozostawał z nim w stałym kontakcie.
Czyn będący przedmiotem niniejszego postępowania jest przypadkiem, w którym stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu jest co prawda wyższy niż znikomy, lecz z uwagi na pewne cechy oskarżonego, Sąd uznał, że nie jest konieczne sięganie do wyroku skazującego i kary dla osiągnięcia jego poprawy. Zdaniem Sądu każde skazanie w przypadkuB. B.byłoby dla niego rażąco niesprawiedliwe. Oskarżony był dotychczas niekarny, ponadto na uwzględnienie zasługiwała postawa jaką zaprezentował w toku postępowania czyli fakt przyznania się do winy oraz wyrażenia skruchy. Sposób życia oskarżonego, a w szczególności zawód jaki oskarżony wykonuje – fizjoterapeuta- wskazuje na to, że warunkowe umorzenie odniesie wobec niego pozytywne skutki w zakresie prewencji indywidualnej. Nie można stwierdzić, że warunkowe umorzenie oznacza uniknięcie odpowiedzialności karnej przez oskarżonego, gdyż odstąpienie od skazania i ukarania następuje pod pewnymi warunkami. Oskarżony ma świadomość, że niewypełnienie przez niego zasad warunkowego umorzenia będzie pociągało za sobą podjęcie postępowania oraz możliwość ewentualnego skazania.
Sąd na mocyart. 67§3 kkw zw. zart. 39 pkt 7 kkzobowiązał oskarżonego do wpłaty na rzecz pokrzywdzonego kwoty 200 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia, określając termin spełnienia zadośćuczynienia na 3 miesiące od uprawomocnienia się wyroku.
Istota odpowiedzialności karnej w formie warunkowego umorzenia postępowania polega na zastąpieniu kary możliwością zastosowania określonych środków. Zastosowanie warunkowego umorzenie postępowania wobec oskarżonego w połączeniu z obowiązkiem uiszczenia określonej kwoty pieniędzy nie oznacza potraktowania jego zachowania z nadmierną pobłażliwością, gdyż pociąga za sobą określoną – realną dolegliwość.
Na podstawieart. 626 § 1 kpk,art. 629 kpkiart. 7 ustawy o opłatach w sprawach karnych( Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) Sąd zasądził oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu 60 złotych tytułem opłaty oraz obciążył go wydatkami poniesionymi w toku postępowania w kwocie 231,55 złotych.