Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 48/16
Data wyroku: 2016-03-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Wiśniewski

Sygn. akt II W 48/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 marca 2016 roku
Sąd RejonowywBielsku PodlaskimwII Wydziale Karnymw składzie:
PrzewodniczącySSR Dariusz Wiśniewski
ProtokolantJoanna Radziszewska
przy udzialeOskarżyciela
publicznegoPawła Antychowicza
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2016 roku
sprawy:
K. B., synaJ.iJ.z domuJ.,urodzonego w dniu (...)wB.,
obwinionego o to, że:

I
w dniu 12 grudnia 2015 roku około godziny 09:30 wB.na skrzyżowaniuulicy (...)zulicą (...), kierując samochodem osobowym markiA.onumerze rejestracyjnym (...), nie zachował należytej ostrożności podczas wyjeżdżania z drogi podporządkowanej,ulicy (...), nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu jadącemu prawidłowo z prawej strony, poruszającemu się drogą z pierwszeństwem przejazdu,ulicą (...), kierującemu samochodem osobowym markiV.onumerze rejestracyjnym (...), w wyniku czego doszło do zderzenia się pojazdów, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

to jest o czyn z art. 86 § 1 k.w.,

II
w dniu 12 grudnia 2015 roku około godziny 09:30 wB.na skrzyżowaniuulicy (...)zulicą (...), prowadził samochód osobowy markiA.onumerze rejestracyjnym (...), nie mając do tego uprawnienia,

to jest o czyn z art. 94 § 1 k.w.,

I
Obwinionego uznaje za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów i za to na mocy art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. skazuje go i wymierza mukarę 500 (pięciuset) złotych grzywny.

II
Na mocy art. 86 § 3 k.w. orzeka wobec obwinionegozakazprowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznychna okres 6 (sześciu) miesięcy.

III
Zwalniaobwinionego od opłaty i pozostałych kosztów sądowych, obciążając nimi rachunek Skarbu Państwa.

Sędzia:

II W 48/16

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 12 grudnia 2015 roku, około godziny 09:30,ulicą (...)wB.poruszał się samochód osobowy markiV.onumerze rejestracyjnym (...), zbliżając się do skrzyżowania z drogą podporządkowaną –ulicą (...). Kierowała nimE. H., podróżująca z byłym mężem i małoletnią córką. W tym samym czasie, do wskazanego skrzyżowaniaulicą (...)zbliżył się samochód osobowy markiA.onumerze rejestracyjnym (...). Za jego kierownicą znajdował sięK. B., który nigdy nie posiadał uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Wjeżdżając na skrzyżowanie z drogi podporządkowanej, wyżej wymieniony nie zachował należytej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu nadjeżdżającemu z prawej strony, prawidłowo poruszającemu się samochodowiE. H., doprowadzając do zderzenia się pojazdów. W wyniku tej kolizji nikt nie doznał obrażeń ciała.K. B.oddalił się z miejsca zajścia przed przybyciem Policji, nie pozostawiając swoich danych oraz porzucając uszkodzone auto, należące do ojca jego kolegi,S. S..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustaliłw oparciu o wyjaśnieniaK. B.(k. 15, 59o), a także zeznaniaS. S.(k. 5, 60),M. S.(k. 8, 60o),M. H.(k. 22)orazE. H.(k. 26, 60), jak również przy wykorzystaniu notatki urzędowej(k. 1)i informacji ze Starostwa Powiatowego wB.(k. 20).
K. B.przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów z art. 86 § 1 k.w. i art. 94 § 1 k.w. Wyjaśnił, że w dniu 12 grudnia 2015 roku, w godzinach porannych, kiedy jego kolegaM. S.spał w jego domu wB., wziął samochód należący do ojca wyżej wymienionego i pojechał nim na stację paliw, aby go zatankować. W drodze powrotnej zagapił się, przez co na skrzyżowaniuulicy (...)zulicą (...)nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu samochodowi markiV., a później nie zdążył już wyhamować i uderzył w jego lewy bok. Po kolizji wysiadł z auta, lecz po chwili oddalił się z miejsca zdarzenia, gdyż wystraszył się konsekwencji. Obwiniony dodał, że nigdy nie miał prawa jazdy i nie zna za bardzo zasad kierowania pojazdami. Nadmienił, że w toku jest sprawa o inne zajście, gdzie też rozbił auto. Przeprosił pokrzywdzonych i wyraził żal z powodu swojego zachowania.
Sąd zważył, co następuje:
WinaK. B.jest bezsporna.
Przebieg zdarzenia z dnia 12 grudnia 2015 roku został zgodnie opisany przez jego uczestników, to jest obwinionego oraz pokrzywdzonych,E. H.iM. H.. Depozycje tych osób są spójne oraz konsekwentne, z pozytywnym skutkiem poddają się też weryfikacji przez pryzmat zasad logiki i wskazań doświadczenia życiowego, a zarazem znajdują potwierdzenie w obserwacjach poczynionych na miejscu kolizji przez przybyły tam patrol Policji, spisanych w formie notatki urzędowej. W rezultacie, relacje wszystkich wymienionych wyżej osób Sąd obdarzył przymiotem wiarygodnych.
S. S.zeznał, że w dniu 10 grudnia 2015 roku przekazał swój samochód osobowy markiA.obwinionemu, który wraz z jego synemM.miał odwieźć doB.ich koleżanki. Od tamtej pory nie widział swojego pojazdu, ani żadnej z osób, które nim odjechały.M. S.podał z kolei, że w dniu 10 grudnia 2015 roku w godzinach wieczornych przyjechał doB.wraz z obwinionym, który kierował samochodem jego ojca, i dwiema dziewczynami. Kolejną dobę oraz noc z 11 na 12 grudnia 2015 roku spędził w domuK. B.przyulicy (...)wB.. W dniu 12 grudnia 2015 roku, około godziny 10:00, obudził go telefon od obwinionego, który poinformował go, że nad ranem wziął samochód jego ojca i miał nim kolizję, po której oddalił się z miejsca zdarzenia i postanowił się ukryć, obawiając się umieszczenia w zakładzie karnym.
W depozycjachS. S.iM. S.Sąd nie dopatrzył się żadnych mankamentów, w związku z czym uznał, że także ich relacje polegają na prawdzie.
Nadto, z informacji przekazanej przez Starostwo Powiatowe wB.wynika, żeK. B.nigdy nie posiadał prawa jazdy.
Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawę do przyjęcia, że w dniu 12 grudnia 2015 roku, około godziny 09:30, wB.na skrzyżowaniuulicy (...)zulicą (...), nie mając uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, kierował samochodem osobowym markiA.onumerze rejestracyjnym (...), a następnie, podczas wyjeżdżania z drogi podporządkowanej (ulicy (...)) nie zachował należytej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu zbliżającej się z jego prawej strony, poruszającej się prawidłowoulicą (...), kierującej samochodem osobowym markiV.onumerze rejestracyjnym (...), czym doprowadził do zderzenia się pojazdów i spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Tym samym, obwiniony zrealizował swoim zachowaniem ustawowe znamiona wykroczeń z art. 86 § 1 k.w. i art. 94 § 1 k.w.
Sąd wymierzyłK. B.karę 500 złotych grzywny, uznając, że będzie ona adekwatna do stopnia jego winy oraz całokształtu okoliczności przypisanych mu czynów. Przesłankami łagodzącymi były: przyznanie się do winy i złożenie wyjaśnień zgodnych z dokonanymi ustaleniami faktycznymi, wyrażenie skruchy oraz przeproszenie pokrzywdzonych. Za okoliczności obciążające Sąd uznał z kolei: uprzednią, wielokrotną karalnośćK. B., w tym za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, jak też wagę naruszonych przez niego zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, fakt istotnego uszkodzenia dwóch pojazdów (z których żaden nie był jego własnością) oraz oddalenia się z miejsca zdarzenia przed przybyciem Policji.
Kierując się dyspozycją art. 86 § 3 k.w., Sąd orzekł także wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy. Ponownie podkreślić należy, żeK. B.był w przeszłości wielokrotnie karany sądownie, w tym za czyny zart. 178a § 1 k.k.,art. 244 k.k.iart. 289 § 1 i 4 k.k.Kilkakrotnie nakładano również na niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych(por. k. 16 – 19). Pomimo to, obwiniony dalej, w sposób wręcz ostentacyjny, lekceważy obowiązujące normy prawne, w tym podstawowe zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego, stwarzając poważne zagrożenie dla innych jego uczestników. Bez jakiejkolwiek refleksji, czy choćby ważnej życiowo potrzeby, wsiada za kierownice pojazdów nie stanowiących nawet jego własności i porusza się nimi po drogach publicznych. Nie stanowi dla niego przeszkody fakt, że – jak sam przyznał – „nie zna za bardzo zasad kierowania pojazdami” (nota bene, w świetle tego wyznania deklarowane przez obwinionego w mowie końcowej, rzekome ukończenie kursu w szkole nauki jazdy, jawi się jako teza gołosłowna i wysoce wątpliwa). Pomimo 27 lat, braku stałej pracy, i konieczności współutrzymywania małoletniego dziecka, obwiniony nie widział dotychczas potrzeby uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, zatem fakt, że obecnie zmienił zdanie oraz snuje plany zostania zawodowym kierowcą, nie mogą przemawiać za odstąpieniem od orzeczenia wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W ocenie Sądu, zakaz taki, który będzie biec już po opuszczeniu przezK. B.jednostki penitencjarnej i którego naruszenie stanowić będzie występek zagrożony karą pozbawienia wolności, powinien skłonić go do refleksji nad własnym postępowaniem oraz przekonać o konieczności bezwzględnego podporządkowania się przepisom regulującym ruch drogowy, co pozytywnie wpłynie na bezpieczeństwo innych uczestników tego ruchu, co najwyżej opóźniając nieco, a nie przekreślając, zawodowe plany obwinionego.
Kierując się dyspozycjąart. 624 § 1 k.p.k.(w zw. zart. 119 k.p.w.), Sąd zwolnił obwinionego od opłaty i innych kosztów postępowania, obciążając nimi rachunek Skarbu Państwa. Sąd uznał bowiem, że skoroK. B.jest obecnie pozbawiony wolności i nie uzyskuje dochodów, a wcześniej utrzymywał się wyłącznie z prac dorywczych oraz nie posiada żadnego majątku, uiszczenie tych kosztów byłoby dla niego zbyt uciążliwe.

Sędzia: