Sąd Okręgowy w Kaliszu
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II Cz 189/16
Data wyroku: 2016-04-11 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Henryk Haak, Wojciech Vogt, Marian Raszewski –

Sygn. akt II Cz 189/16

POSTANOWIENIE
K., dnia 11 kwietnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący:S.S.O. Henryk Haak
Sędziowie: S.S.O. Wojciech Vogt
S.S.O. Marian Raszewski – spr.
po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. w Kaliszu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa(...)z siedzibą weW.
przeciwkoK. D.
o zapłatę
w przedmiocie zażalenia powoda
na zarządzenie Przewodniczącego w Sądzie Rejonowym w Krotoszynie
z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt I C 185/16
postanawia:

uchylić zaskarżone zarządzenie.
S.S.O. Wojciech Vogt S.S.O. Henryk Haak S.S.O. Marian Raszewski
Dnia 11 kwietnia 2016 roku
Sygn. akt II Cz 189/16

UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 23 lutego 2016 r. zwrócono pozew(...)z siedzibą weW.z uwagina uiszczenie przez profesjonalnego pełnomocnika opłaty od pozwu w nieprawidłowej wysokości.
W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowaniaart. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychgdyż powód nie jest bankiem.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył powód zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia i przyznania kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenieart. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychpoprzez jego niezastosowanie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że źródłem zobowiązania pozwanego jest umowa kredytu, stanowiąca czynność bankową w rozumieniuart. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, która to przesłanka przesądza o zastosowaniu przy wymiarze opłaty w niniejszej sprawieart. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Analizując zarzuty wobec zaskarżonego zarządzenia słuszność należy przyznać skarżącemu, żeart. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz.U. z 2014 r. poz. 1025 ze zm.), w brzmieniu nadanym mu z dniem27 listopada 2015 r., wprowadza jedynie kryterium przedmiotowe stosowania tej regulacji. Przepis ten nie przewiduje obecnie jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych, w zakresie możliwości korzystania z dobrodziejstwa tej regulacji.
W przepisie tym jasno wskazano, że opłata stosunkowa wynosząca maksymalnie 1.000 zł, należna jest w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa wart. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe(Dz. U. z 2015 r. poz. 128, ze zm.). Podzielić zatem należy stanowisko skarżącego, że nie ma żadnych podstaw prawnych by w świetle brzmienia tego przepisu różnicować sytuację podmiotów będących bankami w rozumieniuart. 2 Prawa bankowegood podmiotów, które od banków nabyły wierzytelność wynikającą z czynności bankowej. W ocenie Sądu Okręgowego powyższe unormowanie odnosi się zarówno do spraw inicjowanych przez banki, jak też spraw inicjowanych przez kontrahentów banków. W tym ostatnim przypadku nie ma znaczeniato, czy kontrahent banku jest konsumentem czy przedsiębiorcą.
Na marginesie wskazać należy, że swoją wolę wprowadzenia ograniczenia podmiotowego do brzmieniaart. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychustawodawca uzewnętrznił dopiero w ustawie nowelizującej z dnia 18 marca 2016 r. o zmianieustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz.U. z 2016 r., poz. 421), która wejdzie w życie 15 kwietnia br. i będzie miała zastosowanie jedynie do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie tej regulacji.
W zakresie wniosku o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania rozstrzygnięcie to jest przedwczesne, ze względu na nie spełnienie przesłanki zakończenia sprawy w instancji (art. 108 § 1 k.p.c.).
Mając na uwadze powyższe rozważania na podstawieart. 386 § 4 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.orzeczono jak w sentencji.
S.S.O. Wojciech Vogt S.S.O. Henryk Haak S.S.O. Marian Raszewski