Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 70/14
Data wyroku: 2016-01-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sylwia Słowiok-Janus
Słowa kluczowe: Przestępstwa - Rodzaje
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk
Teza: uznaje oskarżonego za winnego i wymierza mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz zobowiązuje go do naprawienia szkody w całości

Sygn. akt IV K 70/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 stycznia 2016 roku
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie, IV Wydział Karny
w składzie:
Przewodnicząca: SSR Sylwia Słowiok-Janus
Protokolant: Aleksy Beska, Agata Chruścińska
przy udziale Prokuratora Iwony Banickiej, Radosława Karalusa
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 roku, 25 stycznia 2016r. sprawy
M. S., synaM.iM.z domuK.,urodzonego (...)wC.,
oskarżonego o to, że:
w dniu 18 marca 2013 r. wC., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 200 złP. G.w ten sposób, że mając z góry powzięty zamiar nie wywiązania się z transakcji sprzedaży wystawił na portalu(...)ogłoszenie numer(...)z ofertą sprzedaży telefonu komórkowegomarki N. (...), którego w rzeczywistości nie posiadał i pobierając za niego zaliczkę w kwocie 200 zł, nie przesłał nabywcy towaru zgodnie z umową, działając na szkodęP. G.,tj. o czyn z art. 286 § 1 kk;

orzeka:

I
oskarżonegoM. S.w ramach zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 18 marca 2013 r. wC., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 200 złP. G.poprzez wprowadzenie go w błąd co do zamiaru wywiązania się z transakcji sprzedaży w ten sposób, że wystawił na portalu(...)ogłoszenie numer(...)z ofertą sprzedaży telefonu komórkowegomarki N. (...), którego w rzeczywistości nie posiadał i pobierając za niego zaliczkę odP. G.w kwocie 200 zł, nie przesłał mu towaru zgodnie z umową i uznając ten czyn za wpadek mniejszej wagi kwalifikuje go z art. 286 § 3 kk i za to na podstawie art. 286 § 3 kk skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoP. G.kwoty 200 (dwustu) złotych);

III
na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

sygn. akt IV K 70/14

UZASADNIENIE
Wobec złożenia przez oskarżonego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku jedynie w zakresie rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach prawnych czynu sąd stosownie do treści art. 423 § 1a kpk ograniczył sporządzenie uzasadnienia do tego zakresu.
Wymierzając karęM. S.Sąd miał na uwadze zasady wymiaru kary wskazane w art. 53 § 1 i 2 k.k.
W niniejszej sprawie wina oskarżonego nie budziła wątpliwości Sądu. Oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę ze znaczenia przedsiębranych zachowań, zdawał sobie sprawę z ich bezprawności.
Stopień społecznej szkodliwości czynu sprawcy Sąd oceniał przez pryzmat art. 115 § 2 k.k. Przestępstwo popełnione przezM. S.było wymierzone w mienie czyli własność i wszelkie inne prawa o charakterze majątkowym. Mienie jest jednym z najistotniejszych i jednocześnie, jednym z częściej naruszanych dóbr prawnie chronionych. Negatywnie na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu wpływa także motywacja sprawcy mająca charakter czysto majątkowy, a także sposób życia przed popełnieniem przestępstwa -M. S.przed popełnieniem przestępstwa był już wcześniej karany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania a przestępstwa będącego przedmiotem rozpoznania niniejszej spawy dopuścił się w okresie próby. Okolicznością łagodzącą jest natomiast niewysoka wartość szkody – 200 zł.
Mając zatem na względzie stopień winy i społecznej szkodliwości sprawcy oraz dyrektywy wskazane w art. 53 § 1 i 2 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
W ocenie Sądu brak jest podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w stosunku doM. S.. W świetle treści przepisu art. 69 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym po 01 lipca 2015r. brak jest podstaw do orzeczenia wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania z uwagi na fakt, że oskarżony w czasie popełnienia przypisanego mu w niniejszej sprawie przestępstwa był karany na karę pozbawienia wolności wyrokiem Sądu Rejonowego w Ciechanowie z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie II K 839/11 za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Wskazać należy również, że wobec oskarżonegoM. S.zdaniem sądu brak jest także innych przesłanek, o których mowa w art. 69 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym zarówno przed jak i po 01 lipca 2015r. W ocenie Sądu orzeczenie wobec oskarżanego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie będzie wystarczające dla osiągniecia przez oskarżonego celów kary a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Tu podnieść należy, że oskarżony przypisanego mu w niniejszej sprawie przestępstwa dopuścił się w okresie próby. Ponadto przed popełnieniem przypisanego mu w niniejszej sprawie przestępstwa popełnił przestępstwa podobne tj. z art. 286 § 1 kk. I tak w dniu 15 sierpnia 20102r. dopuścił się popełnienia czynu z art. 286 § 1kk, za który został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ciechanowie z dnia 2 kwietnia 2013r. w sprawie o sygn. akt II K 974/12 ( k. 159, skazanie nie uległo zatarciu z mocy prawa z uwagi na objecie kary orzeczonej w/w wyrokiem karą łączną) oraz w okresie od stycznia 2012r. do listopada 2012r. dopuścił się popełnienia 67 czynów z art. 286 § 1 kk za które został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 13 maja 2014r. w sprawie o sygn. akt IV K 1382/13 na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywnę ( k. 172-188). Zaś po popełnieniu przypisanego mu w niniejszej sprawie przestępstwa -w okresie od sierpnia 2013r. do listopada 2013r. -oskarżonyM. S.popełnił kolejne przestępstwa podobne tj. 19 czynów z art. 286 § 1 kk, za które został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 2 lutego 2015 r. w sprawie II K 107/14 na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności ( k. 150-153).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, żeM. S.był do chwili obecnej cztery razy karany (uwzględniając wszystkie wyroki jakie zostały wydane wobec oskarżonego) w tym za popełnienie przestępstw podobnych, a w szczególności wielokrotnie za popełnienie przestępstw z art. 286§ 1 kk. co zdaniem Sądu wskazuje na znaczną demoralizację oskarżonego. Wielokrotna karalność, a także brak zdecydowanej zmiany postawy oskarżonego wskazuje na jego lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego. W ocenie Sądu negatywne zachowaniaM. S.nie miały w jego życiu charakteru epizodycznego zwłaszcza, że skierowane były w dobra prawne poddane szczególnej ochronie prawnej, tj. mienie, własność. NiewątpliwieM. S.jest więc przestępcą niepoprawnym, którego cechuje łatwość popełniania przestępstw, a popełnianie przestępstw stało się wręcz jego swoistym sposobem na życie. Jego zachowanie świadczy więc o dużym stopniu demoralizacji oraz o niespełnieniu przez dotychczas orzeczone kary celów kary w zakresie prewencji indywidualnej w stosunku do oskarżonego.
Przedstawione powyżej okoliczności tj. wielokrotna karalność oskarżonego i to za przestępstwa podobne mimo orzeczenia wobec niego kar pozbawienia wolności oraz dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k przemawiają za orzeczeniem wobec oskarżonego najsurowszego rodzaju kary, tj. pozbawienia wolności i sprzeciwiają się orzeczeniu wobec oskarżonego kary wolnościowej tj. kary grzywny lub ograniczenia wolności. Mając na uwadze dotychczasowe zachowanie się oskarżonego Sąd doszedł do przekonania, że cele kary mogą zostać osiągnięte jedynie poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności. Wskazać należy, iż funkcją kary orzekanej wobec sprawcy przestępstwa jest jego wychowanie i zapobieżenie powrotowi do przestępstwa, a cele te – w szczególności zapobiegawczy – mogą być zrealizowane wyłącznie poprzez jej dolegliwość mającą uzmysłowić sprawcy swoistą nieopłacalność powrotu na drogę przestępstwa. Kara zawsze zatem musi stanowić dolegliwość, do tego sprowadza się jej istota. Trudno natomiast uznać, by wymierzenie oskarżonemu grzywny lub kary ograniczenia wolności mogło spełnić wobec niego funkcję wychowawczą. Wcześniejsze rozważania Sądu wskazują, iż dla osiągnięcia celu wychowawczego wobec oskarżonego niezbędne jest orzeczenie wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności. W tym miejscu podkreślić należy również, iż kara wymierzona oskarżonemu ma realizować również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ogół zadań jakie stoją przed sądami do wypełnienia ze względu na konieczność oddziaływania ogólnoprewencyjnego wydawanych wyroków w sposób pełny i syntetyczny przedstawia SA z Lublina w wyr. z 12.1.2006 r. (II AKA 290/05, KZS 2006, Nr 6, poz. 84) wskazując na potrzebę przekonania społeczeństwa o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra, wzmożenia poczucia odpowiedzialności, ugruntowania poszanowania prawa i wyrobienia właściwego poczucia sprawiedliwości oraz poczucia bezpieczeństwa. Nie jest to równoznaczne z wymaganiem wymierzania wyłącznie tylko surowych kar. Oznacza to przede wszystkim potrzebę wymierzania takich kar, które odpowiadają społecznemu poczuciu sprawiedliwości, dają gwarancję skutecznego zwalczania przestępczości oraz tworzą atmosferę zaufania do obowiązującego systemu prawnego. W świetle powyższego orzeczenie wobec oskarżonego kary wolnościowej w sytuacji jego wielokrotnej karalności za podobne czyny oraz w sytuacji orzekania wobec oskarżonego wcześniej kar pozbawienia wolności nie spełniłoby również swojego celu w zakresie prewencji generalnej.
Ponieważ w realiach niniejszej sprawy zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności nie byłoby zasadne, albowiem nie byłoby to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, orzekając w przedmiocie czynu popełnionego przez oskarżonego Sąd zastosował ustawę obowiązującą w czasie orzekania uznając, że ustawa obowiązująca w dacie popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu nie była względniejsza dla oskarżonego.
Mając na uwadze powyższe tj. sposób i okoliczności popełnienia czynu, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu oskarżonemu została wymierzona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, a więc kara zbliżona swym wymiarem do dolnej granicy ustawowego zagrożenia za przestępstwo z art. 286 § 3 k.k. W ocenie Sądu zarówno rodzaj jak i wymiar kary spełni swoje cele, w szczególności związane z prewencją szczególną i ogólną, zaś jej dolegliwość będzie adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego przy uwzględnieniu stopnia społecznej szkodliwości czynu.
Z uwagi na fakt, że pokrzywdzony na skutek działania oskarżonego poniósł szkodę i szkoda ta nie została do dnia dzisiejszego naprawiona Sąd na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoP. G.kwoty 200 zł.