Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 251/16
Data wyroku: 2016-09-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Czecharowski, Adam Wrzosek, Hanna Wnękowska
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 156 § 1 pkt. 2 kk

Sygn. akt II AKa 251/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 września 2016r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Adam Wrzosek
Sędziowie: SA – Hanna Wnękowska
SA – Marek Czecharowski (spr.)
Protokolant: – sekr. sąd. Łukasz Jachowicz
przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka
po rozpoznaniu w dniu 30 września 2016 r.
sprawyB. K.ur. (...)wG.s.S.iA.z d.W.
oskarżonego zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt XII K 130/15
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
zwalnia oskarżonegoB. K.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami z tego tytułu obciążając Skarb Państwa;
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. C.– Kancelaria Adwokacka wW.738 (siedemset trzydzieści osiem) zł w tym 23% VAT za obronę z urzędu wykonywaną przed Sądem Apelacyjnym.

UZASADNIENIE
B. K.stanął pod zarzutem, iż:
- w dniu 30 marca 2015 r. wW.dokonał uszkodzenia ciałaP. J.w ten sposób, że przy pomocy noża zadał ww. pokrzywdzonemu dwie rany kłute klatki piersiowej w okolicy nadłopatkowej lewej oraz w okolicy międzyłopatkowej drążące do jamy opłucnowej z odmą opłucnową po stronie lewej, jak też ranę ciętą policzka lewego i rany obu rąk, co spowodowało rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni
tj. popełnienia czynu zart. 157 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2016 r. (sygn. akt XII K 130/15):
I.B. K.w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 30 marca 2015 r. wW.przy pomocy noża spowodował powstanie uP. J.rany kłutej grzbietu w okolicy międzyłopatkowej po stronie lewej skutkującej odmą opłucnową, rany kłutej na tylnej powierzchni barku lewego w okolicy nadłopatkowej, rany ciętej policzka lewego, dwóch ran ręki lewej na powierzchni grzbietowej oraz na powierzchni dłoniowej, a także rany grzbietu ręki prawej, w wyniku czego pokrzywdzony doznał ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu oraz trwałego, istotnego zeszpecenia, tj. czynu zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.i za to na podstawieart. 156 § 1 pkt 2 k.k.skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności;
II. na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od 31 marca 2015 r. do 12 kwietnia 2016 roku;
III. na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązałB. K.do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłacenie na rzeczP. J.kwoty 1389,40 złotych;
IV. na podstawieart. 231 § 2 k.p.k.zwróciłP. J.dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 169 pod pozycjami 1 i 2;
V. na podstawieart. 231 § 2 k.p.k.zwróciłB. K.dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 169 pod pozycjami 3 - 6;
VI. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. C.kwotę 1.056 złotych + VAT tytułem zwrotu poniesionych kosztów obrony z urzęduB. K.;
VII. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, obciążając wydatkami  Skarb Państwa.
Wyrok powyższy zaskarżył co do winyobrońcaoskarżonego zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, w szczególności w zakresie dowodu z zeznańP. J., wyjaśnień oskarżonego, plam krwi na ścianach, wcześniejszych incydentów o charakterze seksualnym z inicjatywyP. J., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iżB. K.po wykazaniu zainteresowania seksualnego ze stronyP. J.poszedł do kuchni, wziął nóż i następnie zadał ciosyP. J.w dwóch oddzielnych odstępach czasowych, podczas gdy prawidłowo zebrany materiał dowodowy wskazuje na to, iż wszystkie ciosy zostały zadaneP. J.w jednym odstępie czasowym, bezpośrednio po sobie, w celu wyswobodzenia się z uściskuP. J., który zaatakował oskarżonego na tle seksualnym;
2. w przypadku nie podzielenia powyższego zarzutu zarzucam naruszenieart. 25 § 3 kodeksu karnegopoprzez jego niezastosowanie i wymierzenie oskarżonemu kary, pomimo iż ewentualne przekroczenie granicy obrony koniecznej było spowodowane wzburzeniem usprawiedliwionym okolicznościami zamachu;
3. w przypadku nie podzielenia zarzutów powyższych zarzucił rażącą  niewspółmierność kary.
W uzasadnieniu skarżący akcentował niewiarygodność pokrzywdzonego a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych. Ich prawidłowa rekonstrukcja (w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego) wskazuje na zasadność przyjęcia, że oskarżony działał w obronie koniecznej, zaś w przypadku uznania, że„oskarżony nie działał w warunkach stanu wyższej konieczności, należy zastosowaćart. 25 § 3 kodeksu karnego”.
W konkluzji skarżący wniósł o:
1. zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie wymierzenie mu kary łagodniejszej, uwzględniając możliwość nadzwyczajnego jej złagodzenia;
2. uchylenie stosowanego wobec oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania;
3. ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;
4. zasądzenie kosztów obrony udzielonej z urzędu, która nie została uiszczona ani w całości ani w części.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie.
Całkowicie chybionym jest zarzut oparcia rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym (art. 410 k.p.k.) i dowolna, a nie swobodna jego ocena (art. 7 k.p.k.). Przeczy takiej tezie obszerne, rzeczowe uzasadnienie wyroku, w którym Sąd poddał analizie wszystkie dowody ujawnione w toku postępowania jurysdykcyjnego, a akcentując fakt, iż przebiegu zdarzenia dotyczą praktycznie dwie przeciwstawne relacje oskarżonego i pokrzywdzonego przeanalizował je drobiazgowo w kontekście pozostałych dowodów osobowych i rzeczowych. Wbrew twierdzeniom obrony uwzględnił przy tym wyjaśnienia oskarżonego w takim zakresie, w jakim znajdowały one potwierdzenie w innych dowodach lub były wynikiem logicznego rozumowania i wiarygodne z punktu widzenia doświadczenia życiowego. Nie dał im natomiast wiary, gdy kryteriów tych nie spełniały. Sądmeritiszczegółowo i precyzyjnie wypowiedział się na temat wszystkich dowodów.
Odmienna ocena materiału dowodowego, zresztą bardzo lakonicznai powierzchowna stanowi polemikę z przekonywującymi i udokumentowanymi ustaleniami Sądu, które tym samym pozostają pod ochroną zasady wyrażonej wart. 7 k.p.k.Sąd Okręgowy zasadnie przy tym zwrócił uwagę na wielość i zmienność wersji prezentowanych w kolejnych wyjaśnieniach oskarżonego. Baczył przy tym na uwarunkowanie przedmiotowej sprawy, związane z preferencjami seksualnymi pokrzywdzonego, co znalazło wyraz w niektórych jego wypowiedziach. Stąd też ostrożność w ocenie zeznań tego świadka i uznanie za wiarygodne bezspornych (w świetle innych dowodów) okoliczności. O poziomie ostrożności w ocenach tego dowodu świadczy także analiza stopnia szczegółowości relacji zawartych w protokołach kolejnych zeznań i okoliczności ich składania (str. 5 – 6 uzasadnienia wyroku).
Sąd Okręgowy uznał również za konieczne zasięgnięcie opinii drugiego biegłego medyka sądowego co do oceny obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego, dla weryfikacji okoliczności w jakich mogły one powstać, a w konsekwencji ustalenia prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego. Obydwie opinie uzupełnione w toku postępowania sądowego ustnymi wypowiedziami biegłych zostały przekonywująco omówione w pisemnych motywach wyroku, co pozwoliło na konkluzję wyrażającą się zakwalifikowaniem czynu oskarżonego zart. 156 § 1 pkt2 k.k.
Dokonane ustalenia faktyczne, nawet przy przyjęciu, że poczynania pokrzywdzonego miały być prowokacją do zbliżenia seksualnego, nie dają również podstaw do rozważania zachowania oskarżonego w kategoriach działania w obronie koniecznej czy stanie wyższej konieczności. Nie zaistniały bowiem okoliczności, które uzasadniałyby takie postępowanie. Skarżący zresztą, przywołując obie konstrukcje prawne w apelacji, w żaden sposób nie dokumentuje zasadności ich zastosowania określonymi dowodami. Nie wskazuje, która z nich powinna zostać uwzględniona a nadto sugerując potrzebę uwzględnienia ich i wnosząc o zastosowanie dyspozycjiart. 25 § 3 k.k.(odnoszącego się tylko do kontratypu w postaci obrony koniecznej) nie wykazuje by oskarżony przekroczył ich granice działając pod wpływem strachu lub wzburzenia usprawiedliwiającego okolicznościami (zarzut nr 2 oraz str. 3 i 4 uzasadnienia apelacji).
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, przy uwzględnieniu powyższych ocen należy uznać trafność przyjętej przez Sąd Okręgowy kwalifikacji prawnej czynu.
Odnosząc się do wymiaru kary, nie podzielając alternatywnego zarzutu apelacji o jej rażącej surowości zwrócić trzeba uwagę, że Sąd uwzględnił przy jej określaniu wszystkie kryteria jej wymiaru z podkreśleniem okoliczności łagodzących, co odnotował w uzasadnieniu. Ponieważ wymierzona ona została w wysokości zbliżonej do dolnej granicy sankcji prawnej nie może być uznana za niewspółmiernie surową.
Orzekając o naprawieniu szkody (po korekcie omyłki rachunkowej) Sąd Okręgowy prawidłowo rozstrzygnął w trybieart. 46 § 1 k.k.
Nie nasuwają również zastrzeżeń pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w zaskarżonym wyroku.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.