Sąd Rejonowy w Puławach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 908/15
Data wyroku: 2016-04-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Joanna Chimosz

Sygn. akt II K 908 / 15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy w Puławach, II Wydział Karny
w składzie:
Przewodnicząca: Sędzia Sądu Rejonowego Joanna Chimosz
w obecności protokolanta: starszego sekretarza sądowego Agnieszki Wolskiej
bez udziału Prokuratora
po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 roku
na posiedzeniu
sprawyM. M., synaM.iA.z domuT.,urodzonego (...)wL.
oskarżonego o to, że w dniu 3 sierpnia 2015 roku wP., województwa(...), przyjął odM. P. (1)rzeczy pochodzące z czynu zabronionego w postaci kontroleraS. (...), kamery internetowejS. (...)o łącznej wartości 478 zł wiedząc, że pochodziły z kradzieży zesklepu (...),
to jest o czyn zart. 291 § 1 k.k.

I
oskarżonegoM. M.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycjęart. 291 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 37a k.k.skazuje go na karę roku ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie;

II
zwalnia oskarżonegoM. M.od ponoszenia kosztów sądowych ustalając, iż wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 908 / 15

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Puławach, rozpoznając sprawęM. M.ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 3 sierpnia 2015 rokuM. M.wraz zM. P. (1)przyjechali doP..
Po wypiciu kilku piwM. P. (1)powiedział, że chce ukraść zesklepu (...)wP.rzeczy, które jest łatwo wynieść i łatwo sprzedać.M. M.był przeciwny temu pomysłowi.M. P. (1)powiedział, że to jego spraw i kazałM. M.na siebie poczekać.
Wsklepie (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia kontrolera do konsoliS. (...)o wartości 229 zł oraz kamery internetowejS.o wartości 249 zł, a następnie wyszedł ze sklepu.
Po wypiciu kolejnych dwóch piwM. P. (1)postanowił dokonać kradzieży jeszcze jednego kontrolera, tym razem do konsoliS. (...). Ponieważ nie chciał wchodzić dosklepu (...)z rzeczami, które ukradł wcześniej, przekazał jeM. M., aby ten zatrzymał je do czasu jego powrotu. Podczas próby dokonania kradzieży kontroleraM. P. (1)został zatrzymany.
PonieważM. P. (1)nie pojawiał się,M. M.udał się na dworzec PKP, skąd pojechał pociągiem doL.. Po 20 – 30 minutach od wyjazdu pociągu zP.,M. M.wyrzucił przez okno powierzone mu rzeczy.
Powyższy stan faktyczny ustalony został w oparciu o następujące dowody: wyjaśnienia podejrzanegoM. M., k. 95 – 96; wyjaśnienia podejrzanegoM. P. (1), k. 24 – 26; zeznania świadkaM. Ś., k. 2 – 5; zeznania świadkaŁ. M., k. 50 – 51.
W toku postępowania przygotowawczegoM. M.stwierdził, że nie wie, jak ustosunkować się do stawianego mu zarzutu. Wyjaśnił, że w sierpniu 2015 roku wraz zM. P. (1)przyjechał doP.. Inicjatorem wyjazdu byłM. P. (2), który powiedział, że chce się spotkać z rodziną i pożyczyć pieniądze. Mężczyźni przyjechali doP.pociągiem. Za oba bilety kolejowe zapłaciłM. M.. WP.M. P. (1)powiedział, że idzie spotkać się z rodziną i kazał na siebie czekać. Po około 10 – 15 minutachM. P. (3)wrócił, miał ze sobą torbę z rzeczami.M. M.wiedział, że w przeszłościM. P. (1)dokonywał kradzieży, domyślił się, żeM. P. (1)nie spotkał się z rodziną, tylko znowu dokonał kradzieży. Mężczyźni udali się na dworzec PKP, aby wrócić doL.. Z uwagi na fakt, żeM. M.miał jedynie 20 złotych, nie byli w stanie kupić dwóch biletów na pociąg powrotny. W związku z tym musieli czekać około 2,5 godziny na kolejny pociąg, w którym bilety były tańsze.M. P. (1)namówiłM. M., aby wrócili do centrumP..M. M.domyślił się, żeM. P. (1)znowu ma zamiar dokonania kradzieży. W okolicachsupermarketu (...)M. P. (3)kazałM. M.poczekać na siebie i dał torbę, którą miał ze sobą. Poprosił o zatrzymanie torby do czasu jego powrotu. Po odejściuM. P. (1)M. M.zajrzał do torby. Okazało się, że są w niej kontroler i kamera do konsoliP..M. M.domyślił się, że rzeczy te pochodzą z kradzieży. Po około 15 minutachM. M.udał się na dworzec PKP. PonieważM. P. (1)nie pojawił się, postanowił sam wrócić doL..M. M.obawiał się, żeM. P. (4)został zatrzymany przez Policję. Po 20 – 30 minutach od wyjazdu pociągu zP., wyrzucił przez okno powierzone mu rzeczy.
Wyjaśnienia oskarżonego obdarzono wiarą jedynie częściowo. Dano im wiarę w zakresie, w jakim oskarżony opisuje fakt przyjazdu doP., fakt otrzymania rzeczy na przechowanie (choć już nie okoliczności przekazania rzeczy) oraz fakt wyjazdu i wyrzucenia rzeczy. W tej bowiem części wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w pozostałej części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Odnośnie natomiast celu wizyty wP., okoliczności otrzymania odM. P. (1)skradzionych rzeczy, wyjaśnienia oskarżonego na wiarę nie zasługują. Wskazać bowiem należy, że pozostają one w sprzeczności z wyjaśnieniamiM. P. (1). Te wyjaśnienia zostały obdarzone wiarą, albowiem oskarżonyM. P. (1)nie ukrywa ani nie umniejsza swojej roli w zdarzeniu, wyraźnie wskazuje, że oskarżonyM. M.nie ma nic wspólnego z dokonaną kradzieżą. WyjaśnieniaM. M.nacechowane są chęcią umniejszenia swojej roli w zaistniałej sytuacji, przedstawienia się jako osoby, która jedynie domyślała się pewnych rzeczy. Tymczasem z wyjaśnieńM. P. (1)wynika, że oskarżonyM. M.od początku miał świadomość tego, po coM. P. (1)idzie do sklepu i skąd pochodzą przekazane mu rzeczy.
Zeznania świadkówM. Ś.iŁ. M.zostały obdarzone wiarą. Wskazać należy, iż zeznania tych świadków nie dotyczą czynu oskarżonegoM. M., a okoliczności, w jakich doszło do kradzieży mienia na szkodęsklepu (...).
Sąd nie znalazł podstaw do tego, aby kwestionować znajdujące się w aktach sprawy dowody z dokumentów. Zważyć należy, że dokumenty te sporządzone zostały przez kompetentne osoby w ramach wykonywania przez nie czynności służbowych. Nie były również one kwestionowane przez oskarżonego.
Sąd Rejonowy w Puławach zważył, co następuje.
Mając na uwadze analizę i ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznać należy, iż wina oskarżonego nie budzi wątpliwości i została w pełni udowodniona. OskarżonyM. M.w chwili popełniania przestępstwa miał ukończone 17 lat, a w czasie popełniania przestępstwa miał pełną poczytalność. Podczas odbierania od niego danych w postepowaniu przygotowawczym podał, iż nie leczył się psychiatrycznie, zatem nie było podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do poczytalności oskarżonego. Oskarżony jest zatem osobą zdolną do ponoszenia odpowiedzialności karnej, a w niniejszej sprawie nie występują żadne przewidziane prawem okoliczności, które uniemożliwiałyby przypisanie oskarżonemu winy. Zebrane w sprawie dowody pozwalają zaś przedstawić mu zarzut, że znajdując się w normalnej sytuacji motywacyjnej i mając pełną swobodę zachowania się zgodnie z normami prawa karnego normy te naruszył wypełniając znamiona przestępstwa określonego wart. 291 § 1 k.k.
Art. 291 § 1 k.k.stanowi, iż kto rzecz uzyskaną za pomocą czynu zabronionego nabywa lub pomaga do jej zbycia albo tę rzecz przyjmuje lub pomaga do jej ukrycia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Przestępstwo to jest przestępstwem powszechnym i może być popełnione przez każdy zdatny do ponoszenia odpowiedzialności karnej podmiot, a zatem również przez oskarżonegoM. M..
Przestępstwo określone wart. 291 § 1 k.k.zawiera cztery formy działania sprawczego, w których popełnione być może paserstwo. Są to: nabycie rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego, pomoc do zbycia takiej rzeczy, przyjęcie takiej rzeczy oraz pomoc do jej ukrycia.
Przyjęcie rzeczy oznacza przejęcie przez sprawcę władztwa (posiadania) rzeczy od osoby władającej rzeczą w celu określonym porozumieniem obu stron. Istota przejęcia sprowadza się do ograniczonego władztwa nad rzeczą przejmującego, który nie może postępować z nią w sposób dowolny. Przejęcie rzeczy może przyjmować postać przechowania, użyczenia, użytkowania, przerobienia, przekazania innej osobie itp.
Bez wątpienia oskarżonyM. M.przyjął odM. P. (1)rzeczy pochodzące z przestępstwa kradzieży. Miał je przechować w czasie, w którymM. P. (1)miał dokonać kolejnej kradzieży.
Do przypisania przestępstwa określonego wart. 291 k.k.niezbędne jest ustalenie znamion czynu określonego w ustawie karnej, za pomocą którego uzyskana rzecz była przedmiotem nabycia, pomocy do zbycia, przyjęcia lub pomocy do jej ukrycia. Bez wątpienia zarówno kontroler do konsoliS. (...), jak i kamera internetowa pochodziły z czynu zabronionego. Pochodziły one bowiem z kradzieży dokonanej przezM. P. (1)wsklepie (...). W niniejszej sprawie zatem czynem takim jest czyn określony wart. 278 § 1 k.k.
Przestępstwo określone wart. 291 § 1 k.k.jest przestępstwem umyślnym, które może być popełnione zarówno w formie zamiaru bezpośredniego, jak i zamiaru wynikowego. Dla popełnienia paserstwa we wszystkich jego formach konieczna jest świadomość sprawcy, że rzecz będąca przedmiotem jego działania została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, albo świadomość możliwości pochodzenia tej rzeczy z czynu zabronionego.
W ocenie Sądu Rejonowego w Puławach oskarżony miał świadomość pochodzenia rzeczy z czynu zabronionego. Świadomość pochodzenia rzeczy z czynu zabronionego oceniać należy na podstawie znanych osobie nabywającej te rzeczy, pomagającej do ich zbycia, przejmującej je lub pomagającej do ich ukrycia, okoliczności związanych z czasem przed popełnieniem czynu lub z czasem jego dokonywania. W niniejszej sprawie jeszcze bowiem przed dokonaniem kradzieżyM. P. (1)informował oskarżonego, że miał zamiar dokonania kradzieży, następnie udał się do sklepu mediaE., skąd wrócił ze sprzętem elektronicznym. Nawet gdyby uznać za prawdziwe wyjaśnieniaM. M., to również miał on co najmniej świadomość możliwości pochodzenia przedmiotów z czynu zabronionego.
Z powyższych względów Sąd Rejonowy uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości i uznał go za winnego dokonania zarzucanego mu czynu.
Przechodząc do omówienia wymiaru kary wskazać należy, iż przy sporządzaniu wyroku doszło do pomyłki w określeniu wymiaru kary za przypisany oskarżonemu czyn. Sąd winien wymierzyć karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, albowiem taka kara ustalona została na etapie postępowania przygotowawczego. Omyłkowo wymiar kary został naniesiony na wyrok z wniosku złożonego w stosunku do oskarżonegoM. P. (1).
Na początku zaznaczyć należy, iż przepis art. 291 § 1 przewiduje za popełnienie określonego w nim przestępstwa tylko jeden rodzaj kary – karę pozbawienia wolności. Analizując jednak całokształt okoliczności sprawy Sąd – analogicznie jak Prokurator – dostrzegł możliwość zastosowania w stosunku do oskarżonegoM. M.art. 37a k.k.Należy bowiem wskazać, iż oskarżony jest osobą młodą i dotychczas niekaraną. W ocenie Sądu kara 6 miesięcy ograniczenia wolności (jako kara wskazana we wniosku) jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego. Pomimo bowiem uznania, iż swoim działaniem oskarżony godził w prawo własności innej osoby nie można tracić z pola widzenia faktu, iż stopień społecznej szkodliwości jego czynu nie był duży, choć okolicznością obciążającą oskarżonego jest nagminność tego typu przestępstw na terenie kognicji tutejszego Sądu. W ocenie Sądu kara w wysokości 6 miesięcy ograniczenia wolności winna odnieść skutek tak w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. W szczególności w zakresie prewencji indywidualnej tak orzeczona kara winna skłonić oskarżonego do ponownej analizy jego zachowania i zapobiec jego powrotowi do przestępstwa.
Mając na uwadze sytuację rodzinną i majątkową oskarżonego, fakt, iż jest on studentem i pozostaje na utrzymaniu rodziców, Sąd zwolnił go od obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono, jak w wyroku.