Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Kz 31/16
Data wyroku: 2016-03-04 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Zbigniew Mierzejewski
Podstawa prawna: ustawa o grach hazardowych, art. 107 § 1 kks

Sygn. akt V Kz 31/16

POSTANOWIENIE
Dnia 4 marca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Łodzi w V Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia S.O. Zbigniew Mierzejewski
Protokolant: sekr. sąd. Dorota Lerka
przy udziale Prokuratora Jolanty Stańczyk
po rozpoznaniu w sprawieD. Z., synaS.iH.z domuP.,urodzonego (...)wP.,
oskarżonego o czyn zart. 107 § 1 k.k.s.w zw. zart. 9 § 3 k.k.s.
zażalenia Naczelnika Urzędu Celnego II wŁ.
na postanowienie Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 17 grudnia 2015 roku, sygn. akt II K 566/15
o umorzeniu postępowania
na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.,art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.

postanawia:
uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu w Zgierzu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE
D. Z.zarzucono aktem oskarżenia popełnienie przestępstwa skarbowego określonego wart. 107 § 1 k.k.s.w zw. zart. 9 § 3 k.k.s., polegającego na tym, że będąc prezesem zarządu spółki z o.o.(...)z siedzibą wW.przyul. (...)w dniu(...). w punkcie gier na automatach o niskich wygranych zlokalizowanym w sklepie wZ.przyul. (...), urządzał i prowadził gry na dwóch automatacho nazwie C. (...)nr fabr.(...)oraz(...)nr fabr.(...)stanowiących własnośćspółki z o.o. (...)z siedzibą wW.przyul. (...), na których wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze przekroczyła 0,50 zł wbrew przepisomart. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz.U. Nr 201 poz.1540),
Sąd Rejonowy w Zgierzu postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 roku na podstawieart. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.orazart. 632 pkt. 2 k.p.k.w zw. zart. 113 §1 k.k.s.umorzył postępowanie w sprawie obciążając jego kosztami Skarb Państwa.
Postanowienie Sądu Rejonowego zaskarżył w całości zażaleniem na niekorzyść oskarżonego Naczelnik Urzędu Celnego II wŁ.zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:

1
naruszenie przepisów prawa materialnego -art. 107 § 1 k.k.s., poprzez bezzasadne uznanie, że w związku z jego blankietowym charakterem i nieobowiązywaniemustawy o grach hazardowych, nie może on być podstawą odpowiedzialności karnej,

2
naruszenie przepisów prawa procesowego -art. 7 i 410 k.p.k.w stopniu mającym wpływ na treść orzeczenia, poprzez częściowe merytoryczne rozpoznanie sprawy bez badania materiału dowodowego na rozprawie.

Podnosząc powyższe zarzuty oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zażalenie oskarżyciela publicznego jest zasadne.
Umarzając postępowanie w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy błędnie powołał się na fakt nienotyfikowania przepisów uznanych za mające charakter techniczny zawartych wustawie o grach hazardowych, które swoim zachowaniem miałby naruszyć oskarżony, a która to kwestia miała być przedmiotem licznych, a zarazem rozbieżnych orzeczeń sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego, jak również przedmiotem wykładni Trybunału Konstytucyjnego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Owa rozbieżność w orzecznictwie i interpretacji, w ocenie Sądu Rejonowego, mogła wzbudzić u oskarżonego usprawiedliwiony błąd co do ustalenia, czy rzeczywiście ciąży na nim obowiązek zachowania się zgodnego z obowiązującym przepisem prawa.
Taka ocena jest nieuprawniona zarówno w płaszczyźnie prawnej jak i faktycznej przedmiotowej sprawy. Należy bowiem stwierdzić, że podnoszone przez Sąd Rejonowy wątpliwości co do możliwości bezpośredniego stosowania wobec obywatela nienotyfikowanych przepisówustawy o grach hazardowychdotyczyły art. 6 oraz art. 14 tejże ustawy. Tymczasem w przedmiotowej sprawie oskarżonemu zarzucono zachowanie polegające na urządzaniu i prowadzeniu gry na dwóch automatach, na których wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze przekroczyła 0,50 złwbrew przepisomart. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych,którego to ani obowiązywanie, ani możliwość stosowania nie były dotychczas kwestionowane. O ile zdaniem Sądu Rejonowego zachodzą przeszkody do stosowania tego, obowiązującego w polskim porządku prawnym, przepisu ustawy, winny być one przedstawione w sporządzonym uzasadnieniu wydanego orzeczenia i poddane szczegółowej analizie tak, aby nie nosiła ona cech dowolności, co przy odmowie stosowania obowiązującego przepisu prawa jest szczególnie nieuprawnione.
Zupełnie niezrozumiałe i nieodnoszące się do realiów przedmiotowej sprawy było ustalenie Sądu Rejonowego o możliwości powzięcia przez oskarżonego uzasadnionych wątpliwości co do konieczności stosowania się do przepisówustawy o grach hazardowych, mające wynikać dla oskarżonego z lektury sprzecznych orzeczeń Sądu Najwyższego. Wskazać jeszcze raz należy, że przedmiotem rozpoznania w przedmiotowej sprawie jest czyn zarzucany oskarżonemu aktem oskarżenia, popełniony w dniu(...)Tymczasem rzekomą sprzeczność linii orzeczniczej Sąd Rejonowy odnosi do orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2014 roku (k.-165). Po pierwsze, powołane orzeczenie dotyczyło przepisówart. 6 i art. 14 ustawy o grach hazardowych, uznając brak możliwości ich stosowania w związku z zaniechaniem obowiązku ich notyfikacji Komisji Europejskiej. Nie odnosiło się natomiast w żadnym fragmencie do przepisu art. 129 ust. 3 tejże ustawy. Po drugie, zostało wydane już po popełnieniu zarzucanego oskarżonemu przestępstwa. Trudno zatem uznać za zasadną argumentację, iż lektura orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2014 r. miałaby utwierdzić oskarżonego o braku konieczności stosowania się do przepisówustawy o grach hazardowychw dniu(...)
Mając na uwadze powyższe konieczne było uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Zgierzu do ponownego rozpoznania.