Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1950/15
Data wyroku: 2016-04-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Piotrowska
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: 828$ 1 kc w zw z art 415 kc

Sygn. akt I C 1950/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk -Północ w Gdańsku Wydział I Cywilny
w składzie :
Przewodniczący SSR Agnieszka Piotrowska
Protokolant  sekr. sąd. Katarzyna Warzocha
po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016 roku
sprawy z powództwaTowarzystwa (...) Spółki AkcyjnejweW.
przeciwkoE. P.
o zapłatę

I
oddala powództwo,

II
zasądza od powodaTowarzystwa (...) Spółka AkcyjnaweW.na rzecz pozwanejE. P.kwotę 197zł (sto dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 1950/15

UZASADNIENIE
PowódTowarzystwo (...) S. A.weW.w pozwie skierowanym przeciwko pozwanejE. P.domagał się zapłaty kwoty 545,70 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 9 lipca 2015 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu powód wskazał, że domaga się od pozwanej zapłaty tytułem regresu świadczenia wypłaconego przez powoda poszkodowanemu, na podstawie umowy ubezpieczenia, wskutek zdarzenia, za którego skutki odpowiada wyłącznie pozwana.
Nakazem zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym z dnia 23 września 2015 r., wydanym w sprawie VI Nc-e(...), Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
Od powyższego pozwana, złożyła sprzeciw, zaskarżając nakaz zapłaty w całości i wnosząc o oddalenie powództwa z uwagi na nieistnienie roszczenia.

Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 24 listopada 2011 r. doszło do zalania mieszkania położonego wG., przyul. (...), należącego doM.iJ. S.. Wysokość szkody wyniosła 545,70 zł, którą to kwotę powód wypłacił poszkodowanymK. M.w dniu 4 stycznia 2011 r.
/

bezsporne

,  a nadto: protokół likwidacji szkody – k. 38-39, zawiadomienie o przyznaniu odszkodowania – k. 40, kosztorys – k. 41-44/

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd ustalił na podstawie załączonych przez strony do akt sprawy dokumentów, których autentyczność i prawdziwość nie była kwestionowana w toku procesu przez strony, ich prawdziwość i rzetelność nie budziła również wątpliwości Sądu, dlatego Sąd uznał je w całości za wiarygodne i uwzględnił dokonując rekonstrukcji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych.
Podstawę prawną żądania pozwu stanowił przepisart. 828 § 1 k.c.w zw. zart. 415 k.c.Zgodnie zart. 828 § 1 k.c., jeżeli nie umówiono się inaczej, z dniem zapłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela roszczenie ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę przechodzi z mocy prawa na ubezpieczyciela do wysokości zapłaconego odszkodowania.
Zgodnie natomiast zart. 415 k.c., kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Przesłankami odpowiedzialności na gruncie tego przepisu są: fakt spowodowania szkody przez sprawcę, wystąpienie zdarzenia powodującego szkodę w postaci działania albo zaniechania, związek przyczynowy pomiędzy działaniem bądź zaniechaniem a skutkiem w postaci szkody, zaś działanie sprawcy musi być zawinione. O winie sprawcy szkody można mówić wówczas, gdy jego zachowanie w kontekście całokształtu porządku prawnego ma charakter obiektywnie bezprawny oraz gdy można mu postawić zarzut, iż mając świadomość szkodliwego skutku swego zachowania i przewidując jego wystąpienie, celowo zmierzał do osiągnięcia owego skutku (wina umyślna) lub nie dołożył należytej staranności, aby skutkom owego zachowania zapobiec (wina nieumyślna – niedbalstwo), przy czym zobowiązany ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa zaniechania, z którego szkoda wynikła (art. 361 § 1 k.c.).
Zgodnie zart. 6 k.c.i utrwalonym poglądem orzecznictwa i doktryny, ciężar dowodu powyższych okoliczności obciąża tego, kto dochodzi zapłaty za szkodę wynikłą z czynu niedozwolonego (orzeczenie Sądu Najwyższego z 03 października 1969 r., sygn. akt II PR 313/69). W konsekwencji to powód winien był wykazać szkodę oraz winę pozwanej, które uzasadniałyby przyznanie mu kwoty objętej żądaniem pozwu.
W niniejszej sprawie bezspornym był fakt zaistnienia szkody, jak również fakt wypłacenia przez powoda odszkodowania osobom poszkodowanym. Pozwana zakwestionowała jednak istnienie roszczenia przeciwko niej, a tym samym powód winien był wykazać jej odpowiedzialność za powstanie szkody. Zgodnie z treścią przepisówart. 232 k.p.c.iart. 6 k.p.c.in fineto strony mają obowiązek wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód z urzędu, ale nie ma takiego obowiązku. Jest to wyrazem zasady, iż to strony powinny być zainteresowane wynikiem postępowania oraz że to strony dysponują przedmiotem postępowania m.in. poprzez powoływanie i przedstawianie Sądowi wybranych przez siebie dowodów. W niniejszej sprawie powód całkowicie zignorował obowiązek nałożony przez cytowane przepisy. Samo zaprzeczenie okolicznościom dokonane przez stronę procesową wywołuje ten tylko skutek, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy stają się sporne i muszą być udowodnione. W razie ich nie udowodnienia sąd oceni je na niekorzyść strony, na której spoczywał ciężar dowodu, chyba że miał możność przekonać się o prawdziwości tych twierdzeń na innej podstawie (postanowienie SN z 28 kwietnia 1975 r., III CRN 26/75).
Powód nie podołał powyższemu obowiązkowi – nie zaoferował żadnych środków dowodowych, z których wynikałoby, iż to pozwana jest odpowiedzialna za powstanie szkody, bowiem nie można za taki dowód uznać protokołu likwidacji szkody, w którym zapisano, że „wg oświadczenia (...)M. S.do zalania (...) doszło w wyniku nieszczelności krawędzi brodzika u sąsiadów wmieszkaniu nr (...)”. Jest to jedynie dokument prywatny, sporządzony przez pracownika powoda, a podpisany również przez poszkodowanąM. S.. Jest więc on jedynie dowodem na to, iżM. S.złożyła oświadczenie przedmiotowej treści, a nie dowodem na prawdziwość tego oświadczenia.
Z tych względów, na podstawieart. 6 k.c.a contrariopowództwo należało oddalić.
O kosztach procesu Sąd orzekł, na mocyart. 98 § 1 k.p.c.zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, obciążając nimi w całości powoda jako stronę przegrywającą sprawę. Na koszty te złożyły się koszt zastępstwa procesowego w kwocie 180 zł oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.