Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie
III Wydział Cywilny
Sygnatura akt: III C 1823/15
Data wyroku: 2016-04-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Szymon Stępień
Słowa kluczowe: Wspólnota Mieszkaniowa
Podstawa prawna: ar. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali

Sygn. akt: III C 1823/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w III Wydziale Cywilnym w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Szymon Stępień
Protokolant: Mariusz Toczek
po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 roku w Szczecinie
na rozprawie
sprawy z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej przyul. (...)wS.
przeciwkoD. P.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanejD. P.na rzecz powódki Wspólnoty Mieszkaniowej przyul. (...)wS.kwotę 8.580,41 zł (osiem tysięcy pięćset osiemdziesiąt złotych czterdzieści jeden groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od tej kwoty od dnia 7 lipca 2014 roku do dnia zapłaty;

II
zasądza od pozwanejD. P.na rzecz powódki Wspólnoty Mieszkaniowej przyul. (...)wS.kwotę 1.647 zł (tysiąc sześćset czterdzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt III C 1823/15

UZASADNIENIE
wyroku dnia 7 kwietnia 2016 roku
wydanego w postępowaniu zwykłym
Pozwem z dnia 7 lipca 2014 roku powódka Wspólnota Mieszkaniowa przyul. (...)wS.zażądała zasądzenia od pozwanejD. P.na swoją rzecz kwoty 8.581,41 złotych z odsetkami oraz rozstrzygnięcia o kosztach procesu.
W uzasadnieniu podała, że pozwana jest właścicielką lokalu położonego wS.przyul. (...). Wskazała, że pozwana zobowiązana była do uiszczenia zaliczek na poczet utrzymania części wspólnych oraz odpisu na fundusz remontowy i z tego tytułu w okresie od czerwca 2013 roku do kwietnia 2014 roku pozwana nie uiściła kwoty 8.580,41 złotych.
Nakazem zapłaty z dnia 23 września 2014 roku, wydanym w postępowaniu upominawczym, Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie orzekł o obowiązku zapłacenia przez pozwaną na rzecz powódki kwoty 8.580,41 złotych z odsetkami oraz kosztami procesu.
Powyższemu nakazowi zapłaty pozwana sprzeciwiła się, zaskarżając go w całości. To doprowadziło do utraty mocy przez nakaz zapłaty w całości. W sprzeciwie nie podniosła żadnych zarzutów. Pismem z dnia 5 lutego 2016 roku podniosła, że wniosła o uchylenie uchwały powodowej wspólnoty dotyczącej zgody na przymusową sprzedaż jej lokalu. Podniosła nadto, że znajduje się w trudnej sytuacji.
W toku procesu strony podtrzymały dotychczasowe twierdzenia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Pozwana jest właścicielką lokalu mieszkalnego położonego wS.przyul. (...).
Okoliczność bezsporna
Z tytułu utrzymania części wspólnych przypadających na wskazany wyżej lokal pozwana zobowiązana była uiścić w czerwcu 2013 roku kwotę 551,08 złotych, w lipcu 2013 roku kwotę 573,58 złotych, od sierpnia do grudnia 2013 roku kwoty po 581,58 złotych miesięcznie, od stycznia do marca 2014 roku kwoty po 586,22 złotych miesięcznie i w kwietniu 2014 roku kwotę 578,22 złotych. W tym okresie odpis na fundusz remontowy wynosił po 162,10 złotych miesięcznie. Łączna kwota zobowiązań pozwanej z tytułu zaliczek na poczet utrzymania części wspólnych oraz fundusz remontowy w okresie dochodzonym pozwem wyniosła 8.152,54 złotych. Nadto z tytułu rozliczenia centralnego ogrzewania za 2012 i 2013 roku pozwana zobowiązana była do zapłaty łącznie kwoty 945,41 złotych, zaś z tytułu rozliczenia pozostałych mediów kwotę 938,14 złotych. Z tego tytułu pozwana zapłaciła kwotę 1.455,68 złotych.
Okoliczność bezsporna, a nadto:

-

kartoteka konta, k. 11-12;

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Podstawę żądaniaart. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali(t.j. Dz.U. z 2015 roku, poz. 1892), zgodnie z którym właściciel lokalu właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej. Zgodnie z art. 14 pkt 1 przywołanej ustawy na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności wydatki na remonty i bieżącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę, ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali, wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy. Na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca (art. 15 ust. 1 przywołanej ustawy).
W takim stanie rzeczy powódka winna była wykazać, że pozwana jest właścicielką lokalu i tym samym tworzy powodową wspólnotę mieszkaniową. Winna również udowodnić wysokość należności obciążających pozwaną w rozumieniu art. 13 przywołanej ustawy. Jednocześnie zgodnie z treściąart. 230 k.p.c.gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. Fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną nie wymagają dowodu, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości (art. 229 k.p.c.).
Wskazać należy, że pozwana nie kwestionowała, by była właścicielką lokalu położonego wS.przyul. (...)i tym samym tworzyła powodową wspólnotę mieszkaniową. W takiej sytuacji przyjąć należało, że pozwana winna ponosić wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, o których mowa wart. 13przywołanejustawy o własności lokali. Wysokość tych należności nie była również przez pozwaną kwestionowana. Co więcej, pozwana nie tylko nie kwestionowała wysokości tych należności, ale podejmowała próby zmierzające do zawarcia ugody w sprawie ich spłaty. Przedstawione przez pozwaną warunki nie zostały zaakceptowane przez powódkę. Nadto wysokość należności w okresie od czerwca 2013 roku do kwietnia 2014 roku wynika z przedstawionego przez powódkę wyciągu z kartoteki konta. Bezsporne było, że z tytułu utrzymania części wspólnych przypadających na wskazany wyżej lokal pozwana zobowiązana była uiścić w czerwcu 2013 roku kwotę 551,08 złotych, w lipcu 2013 roku kwotę 573,58 złotych, od sierpnia do grudnia 2013 roku kwoty po 581,58 złotych miesięcznie, od stycznia do marca 2014 roku kwoty po 586,22 złotych miesięcznie i w kwietniu 2014 roku kwotę 578,22 złotych, zaś z tytułu funduszu remontowego w całym tym okresie po 162,10 złotych miesięcznie. Nadto z tytułu zliczenia centralnego ogrzewania za 2012 i 2013 roku pozwana zobowiązana była do zapłaty łącznie kwoty 945,41 złotych (za 2012 roku powstała nadpłata w wysokości 101,50 złotych, a za 2013 rok niedopłata w wysokości 1.046,91 złotych), zaś z tytułu rozliczenia pozostałych mediów kwotę 938,14 złotych. Łączna kwota zobowiązań pozwanej, o których mowa wart. 13przywołanej ustawy w okresie dochodzonym pozwem wyniosła 10.036,09 złotych. Poza sporem było także i to, że z tego tytułu pozwana zapłaciła na rzecz powódki kwotę 1.455,68 złotych. W takim sanie rzeczy do zapłaty pozostała kwota 8.580,41 złotych.
W toku procesu pozwana podniosła, że nie doszło do zawarcia ugody. W ocenie sądu powyższa okoliczność nie ma znaczenia dla istnienia i wymagalności zobowiązania pozwanej. Zwrócić należy uwagę na to, że zawarcie ugody zależy od woli obu stron. Nadto ugoda nie kreuje zobowiązania, lecz w wyniku wzajemnych ustępstw uchylają niepewność co do roszczeń wynikających z istniejącego między nimi stosunku prawnego lub zapewnić ich wykonanie albo uchylają spór istniejący lub mogący powstać (art. 917 k.c.). W ocenie sądu bez znaczenia dla niniejszego procesu i żądań w nimi zgłoszonych jest pełna wysokość zobowiązań pozwanej w niezgłoszonym w pozwie okresie. Zgodnie z treściąart. 321 § 1 k.p.c.sąd nie wyrokuje co do innych roszczeń, które nie zostały zgłoszone w pozwie, nie ocenia również ich istnienia ani wymagalności. Nie ma również znaczenia podjęcie przez powódkę uchwały w przedmiocie przymusowej sprzedaży lokalu pozwanej. Niezależnie od zgodności z prawem tej uchwały, jej podjęcie nie ma żadnego wpływu na istnienie i wymagalność roszczeń zart. 13przywołanejustawy o własności lokaliw okresie dochodzonym pozwem. Dla istnienia i wymagalności roszczenia powódki nie miałaby również znaczenia trudna sytuacja finansowa pozwanej gdyby ją pozwana udowodniła.
Stan faktyczny w sprawie był zasadniczo bezsporny. Nadto wynikał ze wskazanych w uzasadnieniu dokumentów. Sąd pominął natomiast pozostałe dokumenty. W ocenie sądu dokumenty związane z roszczeniami powódki w innym okresie, jak również podjęcie uchwały w przedmiocie sprzedaży lokalu pozwanej nie miały znaczenia dla oceny przedstawionych przez powódkę w niniejszym procesie roszczeń.
Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd orzekł jak w pkt I sentencji. O roszczeniu odsetkowym orzeczono odpowiednio do treściart. 481 § 1 k.c.Jak wynika z treściart. 15 ust. 1przywołanejustawy o własności lokalu, należności dochodzone w niniejszym postępowaniu stają się wymagalne 10. dnia każdego miesiąca. W takim stanie rzeczy zgłoszenie roszczenia odsetkowego za opóźnienie za okres od dnia wniesienia pozwu – przypadający po zapadnięciu terminu wymagalności – należało uznać również za uzasadnione.
O kosztach procesu orzeczono odpowiednio do treściart. 98 § 1 i 3 k.p.c.Na poniesione przez powódkę koszty procesu składały się: opłata sądowa w wysokości 430 złotych, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 1.200 złotych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych. W takim stanie rzeczy sąd orzekł jak w pkt II sentencji.