Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 229/16
Data wyroku: 2016-04-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Mazurek
Słowa kluczowe: Kradzież Z Włamaniem
Podstawa prawna: art. 279 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 229/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 kwietnia 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Aleksandra Mazurek
Protokolant  protokolant sądowy - stażysta Monika Suwalska
przy udziale prokuratora Gabriela Żuławskiego
po rozpoznaniu dnia 28 kwietnia 2016 r.
sprawyS. B.synaA.iJ.ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie
z dnia 27 listopada 2015 r.    sygn. akt II K 133/15
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. N.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT.
Sygn. akt VI Ka 229/16

UZASADNIENIE

S. B.został oskarżony o to, że w dniu 5 lutego 2015 r. w miejscowościM., gm.K., pow.(...), woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonym sprawcą, po uprzednim wyważeniu okna tarasowego, dostał się do wnętrza domu jednorodzin­nego, skąd dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci: srebrnej biżu­terii w postaci kilku par kolczyków, dwóch łańcuszków, trzech wisiorków oraz drob­nej biżuterii z innych tworzyw, a także aparatu fotograficznego marki(...), aparatu fotograficznegomarki K. (...), aparatu fotograficznegomarki C. (...)o nr(...), obiektywu marki(...)mm nr(...), obiektywu marki(...)mm nr(...), obiektywu marki(...)mm nr(...)oraz kluczyka zapasowego od samochodu markiC.(...)onr rej. (...), powodując straty o łącznej wartości 12.000 zł, na szkodęM. S. (1)iM. S. (2), tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.,
Sąd Rejonowy w Wołominie wyrokiem z dnia 27 listopada 2015r. w sprawie o sygn. akt II K 133/15 oskarżonegoS. B.uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. N.kwotę 504 (pięciuset czterech) zł, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu. Na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.orzekł, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa.
Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator. Na podstawieart. 425 § 1 i 2 kpkorazart. 444 kpkzaskarżył powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonegoS. B.. Na podstawieart. 427 § 2 kpki438 pkt. 2 i 3 kpkwyrokowi temu zarzucił:
- obrazę przepisów prawa procesowego a mianowicieart. 7 kpkmogącą mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a polegającego na dokonaniu oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonegoS. B., w zakresie przyznania się go do popełnienia czynu zart. 279 § 1 kk, z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co skutkowało błędnym uznaniem, iż w/w materiał dowodowy nie może stanowić podstawy do przypisania oskarżonemuS. B.współsprawstwa i winy w zakresie czynu zart. 279 § 1 kk
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na przyjęciu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołów przesłuchania świadków:M. S. (1),M. S. (2),J. K.iM. P., protokołu oględzin miejsca, protokołów okazania, protokołów wyjaśnień oskarżonegoS. B.oraz pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia winy i skazania oskarżonegoS. B.za czyn zart. 279 § 1 kk, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia winy i skazaniaS. B.za zarzucany mu czyn zart. 279 § 1 kk.
Podnosząc powyższy zarzut na podstawieart. 427 § 1 kpkiart. 437 § 2 kpkprokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Apelacja prokuratora nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie w sprawie w sposób prawidłowy i poczynił ustalenia faktyczne na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej. Ocena dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do przypisania oskarżonemuS. B.sprawstwa w zakresie zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.Wydanie wyroku stwierdzającego winę oskarżonego jest dopuszczalne bowiem jedynie w sytuacji, gdy zgromadzone dowody w sposób niezbity i ponad wszelką wątpliwość jednoznacznie wskazują, iż dopuścił się on zarzucanego mu czynu, bądź innego czynu zabronionego w jego ramach.
Kluczowe dla przedmiotowego rozstrzygnięcia były zeznania świadkówM. P., który zaobserwował sprawców na posesji pokrzywdzonych orazJ. K., który po tym jak dowiedział się odM. P.o włamaniu do domu sąsiadów, wsiadł do samochodu i pojechał w kierunku, w którym uciekli sprawcy.M. P.zeznał, że sprawcę, który znajdował się na zewnątrz domu, widział z pewnej odległości, jedynie przez ułamek sekundy, zauważył, że mężczyzna był szczupły, miał na sobie kaptur, ubrany był na ciemno, określi jego wiek na około 30-40 lat. Świadek nie widział twarzy żadnego z włamywaczy i już podczas przesłuchania bezpośrednio po zdarzeniu przyznał, że nie byłby w stanie rozpoznać żadnego z nich (k. 5- 6). W toku czynności okazania stwierdził, że wyklucza trzy spośród okazywanych mu osób, a czwarta przypomina sylwetką i posturą mężczyznę, którego widział na posesji pokrzywdzonych. Z koleiJ. K.nie widział sprawców włamania, o zdarzeniu dowiedział się od sąsiadaM. P.i udał się w kierunku ucieczki sprawców włamania, wskazanym przez sąsiada.J. K.nie widział czy sprawcy wsiadali do samochodu markiF., lecz zauważył ten samochód około 300 metrów od domu pokrzywdzonych i w tym momencie wewnątrz pojazdu był już kierowca i pasażer. Nie ma zatem pewności, że samochodem tym podróżowali sprawcy przedmiotowego włamania. Jest to wyłącznie przypuszczenie świadka, wynikające z tego, że sposób, w jaki poruszał się samochód markiF., zwrócił jego uwagę, bo początkowo „się czaił” i następnie gwałtownie przyspieszył do dużej prędkości. Poza tym w okolicy nie było żadnych innych samochodów, a świadek znał ten samochód, gdyż wcześniej należał do jego znajomego. Świadka zaniepokoiło, iż samochód prowadzi nieznajoma osoba, bowiem nie wiedział, że jego znajomy niedawno sprzedał to auto. Nie można jednak zapominać, że sprawcy włamania mieli czas, aby oddalić się od miejsca zdarzenia, bowiem od chwili ich zauważenia przez świadkaM. P.do czasu, gdy poinformował o tym swojego sąsiadaJ. K., który następnie udał się swoim samochodem w kierunku ucieczki włamywaczy i dostrzegł podejrzany pojazd w lesie, upłynęło dość dużo czasu.J. K.w toku czynności okazania wytypował kierowcęF.prawidłowo- ustalono, żeS. B.prowadził samochód markiF.w momencie, gdy został zauważony przez świadka, lecz podobnie jakM. P., dokonał rozpoznania na zasadzie eliminacji. Należy jednak pamiętać, że jego zeznania znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego i w związku z tym zasadnie ustalono, że oskarżony kierował tym samochodem, jednak nie jest to wystarczające do przyjęcia, że brał udział w popełnieniu zarzucanego mu przestępstwa.
Słuszna jest zatem konstatacja sądumeriti,albowiem brak podstaw do stwierdzenia winyS. B.. Podstawą do skazania nie mogą być zeznaniaM. P., w tym rozpoznanie przez niego sprawcy poprzez wyeliminowanie trzech osób najmniej podobnych i wytypowanie jednej najbardziej go przypominającej. Za sądem I instancji należy podkreślić, że okazanie zmierzać powinno do ewentualnego rozpoznania sprawcy przestępstwa na podstawie informacji zapamiętanych przez świadka zdarzenia, nie zaś do dokonania powyższego drogą eliminacji innych okazanych mu osób. Dowodem winy nie mogą być także zeznaniaJ. K.oparte na przypuszczeniach, że w samochodzie kierowanym przez oskarżonego mogli być sprawcy włamania. Pozostali świadkowie- pokrzywdzeniM. S. (1)iM. S. (2)posiadali wiedzę na temat zdarzenia jedynie ze słyszenia, przy czym wiedza ta nie do końca korespondowała z zeznaniami świadkówM. P.iJ. K..
Wprawdzie w toku składania wyjaśnień w postępowaniu przygotowawczym oskarżony użył sformułowania, że przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu, lecz z dalszej części jego wyjaśnień wynika, że przyznał się jedynie do tego, iż rzeczywiście prowadził zaobserwowany przez świadkaJ. K.samochód markiF.i pomógł innej osobie w kradzieży w ten sposób, że odebrał ją w ustalonym wcześniej miejscu, za co miał otrzymać 150 zł. Zaprzeczył, aby był obecny na posesji w chwili włamania, co więcej zaprzeczył, aby w ogóle miał świadomość, że doszło do włamania. Sam zaś fakt, żeS. B.znalazł się w pobliżu miejsca zdarzenia, w braku innych dowodów wskazujących na jego udział w przedmiotowym zdarzeniu, o niczym nie świadczy.
W ocenie sądu odwoławczego w niniejszej sprawie istnieją jedynie poszlaki, że oskarżony mógł brać udział we włamaniu, jednak nie stanowią one zamkniętego łańcucha poszlak prowadzącego jednoznacznie do wniosku, że oskarżony miał świadomość, iż popełnia przestępstwo zart. 279 §1 kk, brak jest bowiem podstaw do podważenia wiarygodności jego wyjaśnień, że na miejscu zdarzenia znalazł się przypadkowo w celu podwiezienia kolegi. To, że według świadkaJ. K.po włamaniu oskarżony początkowo jechał wolno, a następnie zwiększył prędkość pojazdu, gdy się zorientował, że jest śledzony mogło, ale nie musiało mieć związku z włamaniem, oskarżony mógł obawiać się zatrzymania z innych powodów, np. stanu nietrzeźwości w czasie kierowania pojazdem, posiadania przy sobie narkotyków itp.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko sądu I instancji, że w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy brak dowodów wskazujących bezspornie na winę oskarżonegoS. B..
W związku z treściąart. 636 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa. Ponadto na rzecz adw.A. N.- obrońcy oskarżonego z urzędu zasądzono kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT, która to kwota jest zgodna z § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.