Sąd Rejonowy w Wałbrzychu
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI GC 15/16
Data wyroku: 2016-03-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Łukasz Kozakiewicz
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 415 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c., art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 392 z późn. zm.)

Sygnatura akt VI GC 15/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 marca 2016 r.
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu VI Wydział Gospodarczy w składzie:
Przewodniczący  SSR Łukasz Kozakiewicz
Protokolant Ewelina Dulian
po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 r. na rozprawie sprawy
z powództwaM. M.
przeciwko(...) SAwW.
o zapłatę 3 479,54 zł

I
zasądza od pozwanego(...) Spółki AkcyjnejwW.rzecz powodaM. M.kwotę 3.479,50 zł (trzy tysiące czterysta siedemdziesiąt dziewięć złotych 50/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 lipca 2015r.,

II
dalej idące powództwo oddala,

III
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.391 zł (jeden tysiąc trzysta dziewięćdziesiąt jeden złotych 00/100) tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 1.200,- zł (jeden tysiąc dwieście złotych 00/100) tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE
Powód –M. M.wniósł o zasadzenie od pozwanego –(...) Spółki AkcyjnejwW.kwoty 3.479,54 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 10 czerwca 2015r. i kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu podał, że w wyniku wypadku, uszkodzeniu uległ pojazd należący doT. P.. Sprawca szkody posiadał polisę odpowiedzialności cywilnej pozwanego. Na czas naprawy powód wynajął poszkodowanej samochód zastępczy i obciążył go związanymi z tym kosztami w wysokości 9.225,- zł. Nadto powód świadczył na rzecz poszkodowania usługę holowania uszkodzonego pojazdu oraz jego parkowania. Pozwany w postępowaniu likwidacyjnym wypłacił odszkodowanie w wysokości 6.457,50 zł obejmujące koszty najmu pojazdu zastępczego, koszty holowania oraz parkowania. Poszkodowany przelał na powoda wierzytelność wobec pozwanego o zapłatę odszkodowania.
W odpowiedzi na pozew, pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. Nie kwestionując swojej odpowiedzialności co do zasady zarzucił, że wypłacone odszkodowanie zaspakaja w całości roszenie odszkodowawcze. W zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego uzasadniona była stawka czynszu najmu w wysokości 105,- zł i okres najmu wynoszący 50 dni. Co więcej, pozwany zaproponował poszkodowanemu skorzystanie z pojazdu zastępczego należącego do pozwanego, jednak poszkodowany odmówił. W zakresie kosztów parkowania i holowania wypłacone odszkodowanie odpowiada warunkom rynkowym.
Sąd ustalił.
W wyniku wypadku komunikacyjnego doszło do uszkodzenia należącego doT. P.samochodu markiV. (...). Ochronę ubezpieczeniową z tytułu odpowiedzialności cywilnej sprawcy wypadku zapewniał pozwany.
Pozwany zaoferował poszkodowanemu możliwość korzystania z należącego do niego pojazdu zastępczego, z czego poszkodowany nie skorzystał.
Bezsporne.
W dniu 9 marca 2015r. poszkodowana zawarł z powodem umowę najmu samochodu markiV. (...)numer rejestracyjny (...)(§ 1), za zapłatą czynszu najmu w wysokości 150,- zł netto za dobę (§ 3), bez limitu kilometrów i bez konieczności wpłacenia kaucji.
Dowód:
umowa najmu z dn. 9.03.2015 – k. 12.
Poszkodowany korzystał z pojazdu przez okres 50 dni. Z tytułu czynszu najmu, wynajmujący wystawiłfakturę VAT Nr (...)na kwotę 9.225,- zł brutto (7.500,- zł netto), przy stawce czynszu najmu za 1 dzień w wysokości 150,- zł netto.
Dowód:
faktura VAT Nr (...)– k. 13.
Stawki dobowe czynszu najmu pojazdów należących do segmentu C (V. (...),A. (...),T. (...)) wynoszą:



w(...)– od 190,- zł netto (przy najmie na okres powyżej 15 dni) do 220,- zł netto (przy najmie na okres do 3 dni) oraz 4.999,- zł netto przy najmniej na okres miesiąca,

wG.– od 179,- zł netto,

wC.– od 150,- zł netto.

Dowód:
cenniki – k. 23 – 25.
Powód wykonał usługę holowania uszkodzonego pojazdu i obciążył poszkodowanego wynagrodzeniem w wysokości 450,- zł brutto, wystawiającfakturę VAT Nr (...).
Dowód:
faktura VAT Nr (...)– k. 14.
Powód udostępnił poszkodowanemu na okres 36 dób, miejsce parkingowe dla uszkodzonego pojazdu i obciążył go wynagrodzeniem w wysokości 1.079,99 zł brutto, tj. w stawce 24,39 zł netto za dobę, wystawiającfakturę VAT Nr (...).
Dowód:
faktura VAT Nr (...)– k. 15.
Pozwany w postępowaniu likwidacyjnym ustalił i wypłacił poszkodowanemu odszykowanie w łącznej wysokości 7.275,45 zł, w tym:



koszty najmu pojazdu zastępczego w wysokości 6.457,50 zł, przyjmując dobową stawkę najmu w wysokość 105,- zł netto,

koszty holowania w wysokości 153,75 zł,

koszty parkowania w wysokości 664,20 zł.

Dowód:
pismo z dn. 9.06.2015r. – k. 16, pismo z dn. 9.06.2015r. – k. 17, pismo z dn. 17.06.2015r. – k. 20.
W dniu 12 czerwca 2015r.T. P.przelała na powoda przysługującą mu wobec pozwanego wierzytelność o odszkodowanie z tytułu kosztów naprawy samochodu markiV. (...),numer rejestracyjny (...), z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego oraz z tytułu kosztów holowania i parkowania uszkodzonego pojazdu. Pismem z dnia 12 czerwca 2015r.T. P.zawiadomił pozwanego o przelewie wierzytelności.
Dowód:
umowa przelewu wierzytelności z dn. 12.06.2015r. – k. 21, zawiadomienie o przelewie wierzytelności z dn. 12.06.2015r. – k. 22
Pismem z dnia 17 czerwca 1015r. powód wezwał pozwanego do zapłaty pozostałych kosztów najmu pojazdu zastępczego oraz kosztów holowania i parkowania uszkodzonego pojazdu. Pozwany odmówił uwzględnienia żądania.
Dowód:
pismo z dn. 17.06.2015r. – k. 18 – 19, pismo z dn. 17.06.2015r. – k. 20.
Sąd zważył.
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.
Stan faktyczny niniejszej sprawy, Sąd ustalił na podstawie dowodów z przedstawionych przez powoda dokumentów w postaci: umowy najmu, umowy przelewu wierzytelności i zawiadomieniem o przelewie, faktur VAT oraz pism stron i wezwania do zapłaty – prawdziwości i rzetelności których żadna ze stron nie przeczyła, co pozwalało uznać je za właściwe i miarodajne źródło informacji o okolicznościach faktycznych. Sąd oddalił wnioski obu stron o przeprowadzenie dowodu z akt szkodowych w zakresie, w jakim nie sprecyzowały one dokumentów mających stanowić wnioskowane środki dowodowego. Żądanie przeprowadzenia dowodu z całości akt szkodowych nie mogło zostać uwzględnione. Przenosiłoby bowiem na Sąd obowiązek doboru właściwych do tezy dowodowej środków dowodowych, prowadząc do naruszenia zasady kontradyktoryjności i równości stron procesu. Oddaleniu podlegały również wnioski powoda o przeprowadzenie dowodu akt innych spraw zawisłych między stronami. Stosowana przez powoda praktyka kalkulowania odszkodowania w innych sprawach nie ma znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż w każdym przypadku o wysokości należnego odszkodowania i zasadności stanowisk stron decyduje ocena okoliczności danej sprawy. Zgłaszanie dowodów może być ocenione jako nieprzydatne dla wyjaśnienia sprawy lub zmierzające do zwłoki, wówczas gdy teza dowodowa jest nieistotna dla rozstrzygnięcia lub proponowany środek jest nieprzydatny do jej udowodnienia, co miało miejsce w przypadku w/w wniosków dowodowych (vide:wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 1999r., sygn. akt I PKN 316/99, OSNP z 2001r., Nr 5, poz. 151; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2001r., sygn. akt III CKN 1393/00, LEX Nr 603170). Oddalić należało także zgłoszony na rozprawie w dniu 24 marca 2016r. wniosek pozwanego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkaT. P.na okoliczność oferowania mu przez pozwanego pojazdu zastępczego i poinformowania o skutkach braku skorzystania z tej możliwości. Pozwany wraz z doręczeniem pozwu i zawiadomienia o terminie rozprawy został zobowiązany do wniesienia odpowiedzi na pozew i podania w niej wszelkich twierdzeń i dowodów w terminie dwutygodniowym, pod rygorem pominięcia spóźnionych twierdzeń i dowodów. Tak zakreślony termin upłynął w dniu 5 lutego 2016r. (k. 119) i w tym terminie pozwany złożył odpowiedź na pozew, w której wskazał, ze poszkodowany odmówił skorzystania z oferty pozwanego udostępnienia mu pojazdu zastępczego mimo uprzedzenia go o skutkach takiego zachowania. Pozwany zatem już w odpowiedzi na pozew winien był powołać na tę okoliczność odpowiednie dowody. Wniosek dowodowy zgłoszony na rozprawie należało zatem uznać za spóźniony i jako taki oddalić po myśliart. 207 § 6 k.p.c.Pozwany nie powołał się przy tym na żadne okoliczności usprawiedliwiające spóźnione zgłoszenie przedmiotowego wniosku.
W oparciu o przeprowadzone dowody, Sąd ustalił istotne okoliczności sprawy, obejmujące fakt korzystania przez właściciela uszkodzonego pojazdu markiV. (...)numer rejestracyjny (...)(T. P.) z pojazdu zastępczego oraz jego okres i koszt, a także fakt korzystania z parkingu powoda oraz wykonania przez powoda na rzecz poszkodowanego usługi holowania. Powyższe okoliczność zostały co do zasady przyznane przez pozwanego w postępowaniu likwidacyjnym, w którym uwzględnił on – w części – zgłoszone przez poszkodowanego roszczenia o zapłatę odszkodowania obejmującego koszty najmu pojazdu zastępczego oraz koszty holowania i parkowania uszkodzonego pojazdu. Podkreślenia wymaga, że pozwany nie kwestionował też okresu najmu i parkowania, weryfikując jedynie stawki wynagrodzenia z tego tytułu. W tej sytuacji za bezsporne – jako niekwestionowane przez żadną ze stron (art. 230 k.p.c.) – należało przyjąć okoliczności dotyczące uszkodzenia w/w pojazdu oraz zapewnienia przez pozwanego sprawcy szkody ochrony ubezpieczeniowej. Za udowodnione Sąd uznał także, że pozwany zaoferował poszkodowanemu możliwość korzystania z należącego do niego pojazdu zastępczego z czego poszkodowany nie skorzystał. Twierdzeniom odpowiedzi na pozew w tym zakresie powód nie zaprzeczył co uzasadniało zastosowanie przepisuart. 230 k.p.c.Nie było to jednak wystarczające dla poczynienia dalszych ustaleń faktycznych co do możliwości korzystania z pojazdu zastępczego udostępnianego przez pozwanego, w szczególności warunków na jakich mogłoby to mieć miejsce, a także skutków braku skorzystania z takiej możliwości przez poszkodowanego. Wysokość obowiązujących na rynku stawek najmu pojazdów ustalano w oparciu o cenniki przedstawione przez powoda a także informacje ogólnodostępne (w sieci Internet), a tym samym mające walor faktów notoryjnych.
Legitymacja czynna powoda wynikała z przeniesienia na niego – w trybieart. 509 § 1 k.c.– wierzytelności przysługującej właścicielowi uszkodzonego pojazdu wobec pozwanego z tytułu odszkodowania. W wyniku w/w przelewu powód nabył m.in. wierzytelność o zapłatę kosztów najmu pojazdu zastępczego, co wynika wprost z treści umowy.
W pierwszym rzędzie należy wskazać, że powodowi przysługiwała legitymacja czynna w niniejszej sprawie. Nabył on bowiem – na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 12 czerwca 2015r. – wierzytelność wobec pozwanego z tytułu odszkodowania za skutki wypadku (art. 509 k.c.,art. 510 § 1 k.c.).T. P.jako zbywca wierzytelność skierowała do pozwanego zawiadomienie o dokonanym przelewie wierzytelności, której to okoliczności pozwany nie przeczył. Niemniej z uwagi na brak dowodów na faktyczną datę doręczenia tego zawiadomienia należało uznać, że nastąpiło ono najpóźniej z chwilą doręczenia pozwanemu odpisu pozwu, tj. w dniu 22 stycznia 2016r. (k. 119), co jednak – z uwagi na charakter sformułowanych w odpowiedzi na pozew zarzutów – nie miało istnego znaczenia dla wyniku sprawy. Umowa przelewu wierzytelności określała wierzytelność w sposób umożliwiający jej identyfikację, wskazując na jej źródło w postaci zdarzenia z dnia 8 marca 2015r. oraz podmiot zobowiązany i numer akt szkodowych zbieżny z numerem dotyczącymi niniejszej sprawy. Wskazać należy, że roszczenie odszkodowawcze może być niemożliwe do oznaczenia z góry w pieniądzu. Sama wierzytelność powstaje bowiem z chwilą zaistnienia zdarzenia powodującego szkodę, jednak jej wartość może być ustalona dopiero po określeniu zakresu szkody. Nie można jednocześnie wyłączyć dopuszczalności sprzedaży takiej wierzytelności jeszcze przed ostatecznym ustaleniem jej wysokości. Skoro bowiem dopuszczalny jest przelew wierzytelności przyszłej, to tym bardziej dopuszczalny jest przelew wierzytelności istniejącej, wynikającej ze skonkretyzowanego stosunku prawnego, ale której wysokość wymaga doprecyzowania (vide:wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2012r., sygn. akt V CSK 219/11, LEX Nr 1243093; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 25 marca 2014r., sygn. akt I ACa 885/13, LEX Nr 1461185; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2013r., sygn. akt VI ACa 398/13, LEX Nr 1544537). W tej sprawie pozwany błędnie przy tym zakładał, ze wierzytelność przelewana nie została oznaczona, co wynika z wadliwej interpretacji umowy i przyjęcia, ze sposób oznaczenia tiretów w § 2 umowy (za pomocą symbolu prostokąta) wskazuje, że koniecznym jest dodatkowe oznaczenia które z wymienionych tam rodzajowo wierzytelności jest przedmiotem przelewu. Tymczasem potrzeby takiego oznaczenia nie ma, gdyż przelew obejmował wszystkie oznaczone rodzajowo w § 2 umowy należności. W żadnym wypadku nie można też przyjąć niedopuszczalności przelewu wierzytelności o odszkodowanie jako sprzecznej z właściwością zobowiązania (vide:uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009r., sygn. akt III CZP 18/09, OSNC z 2010r., Nr 1, poz. 11). Nie stoi temu również na przeszkodzie charakter odpowiedzialności łączącej sprawcę szkody i ubezpieczyciela (in solidum). Ustawowe wyłączenia w tym zakresie dotyczą zaś jedynie odszkodowania za szkody na osobie (art. 449 k.c.). W kwestii causae przelewu wierzytelności, wypada wyjaśnić, że umowa ją przenosząca przewidywała, że przelew następuje w celu zwolnienia poszkodowanego ze zobowiązania wobec powoda, obejmującego koszty niezapłacone koszty najmu pojazdu zastępczego, oraz holowania i parkowania uszkodzonego pojazdu, o czym świadczą postanowienie § 2 ust. 2 umowy. Należy zaznaczyć, że przelew wierzytelności może nastąpić także pod tytułem darmym, bez uszczerbku dla jego ważności i skuteczność (vide:wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2013r., sygn. akt VI ACa 398/13, LEX Nr 1544537).
Legitymacja bierna pozwanego nie była w niniejszej sprawie podważana (art. 822 § 4 k.c.), a pozwany przyjął ją na siebie co do zasady, nie kwestionując swojej odpowiedzialności i wypłacając odszkodowanie obejmujące część kosztów najmu pojazdu zastępczego. Jako ubezpieczyciel sprawcy szkody w zakresie odpowiedzialności cywilnej, pozwany ponosił odpowiedzialność za skutki zdarzenia w którym uszkodzeniu legł samochód markiV. (...)numer rejestracyjny (...).
W myśl przepisuart. 436 § 2 k.c., w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody ich posiadacze mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód na zasadach ogólnych. Oznacza to, że odpowiedzialność za skutki takiego zdarzenia oparta jest na zasadzie winy (art. 415 k.c.). Zgodnie zart. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 392 z późn. zm.), z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Ubezpieczeniem tym jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu (art. 35 cyt. ustawy).
Sprawstwo i wina osoby której któremu ochrony ubezpieczeniowej udzielał pozwany nie było w niniejszej sprawie kwestionowane. Spór ograniczał się do wysokości kosztów najmu pojazdu zastępczego oraz kosztów holowania i parkowania pojazdu zastępczego.
Oczywistą konsekwencją uszkodzenia samochodu markiV. (...)numer rejestracyjny (...)była konieczność dokonania jego naprawy, zaś w okresie jej wykonywania poszkodowany został pozbawiony możliwości korzystania z uszkodzonego samochodu. Zakres odpowiedzialności sprawcy szkody, a tym samym i jego ubezpieczyciela (pozwanego) obejmował tu zatem także celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego (vide:uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011r., sygn. akt III CZP 5/11, OSNC z 2012r., Nr 3, poz. 28). Zastrzec należy, że jeśli uszkodzony pojazd nadaje się do naprawy, to koszty najmu przez poszkodowanego samochodu zastępczego obejmować mogą tylko okres konieczny i niezbędny do naprawy pojazdu (vide:wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2004r., sygn. akt II CK 494/03, LEX Nr 145121). Jeśli zatem, w niniejszej sprawie, uszkodzony pojazd mógł zostać naprawiony, to przeszkoda do normalnego z niego korzystania (w postaci uszkodzeń), winna zostać usunięta bez zbędnej zwłoki, a koszty najmu stanowią szkodę tylko za czas niezbędny do naprawy pojazdu. Odpowiedzialność ubezpieczyciela ograniczona jest bowiem tylko zakresem szkody, ten zaś wyznaczają normalne skutki zdarzenia powodującego szkodę (art. 361 § 1 k.c.). Co za tym idzie, niezależnie od zakresu uszkodzenia pojazdu, poszkodowanemu (lub jego następcy prawnemu – tu powodowi) służyło co do zasady odszkodowanie obejmujące koszty najmu pojazdu zastępczego. W okresie naprawy samochodu pojazdu markiV. (...)numer rejestracyjny (...), poszkodowany nie mógł z niego korzystać, co usprawiedliwiało posługiwanie się pojazdem zastępczym i rodziło odpowiedzialność pozwanego z tytułu związanych z tym kosztów. W ocenie Sądu prawo do korzystania z pojazdu zastępczego na czas naprawy przysługuje każdemu poszkodowanemu – nie tylko gdy korzysta on z własnego samochodu w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Poszkodowany nie może być bowiem pozbawiony komfortu i niezależności jakie daje posiadanie i użytkowanie własnego samochodu, skoro odpowiedzialność za pozbawienie go tej możliwości ponosi osoba trzecia.
W niniejszej sprawie uzasadniony czasem naprawy uszkodzonego pojazdu okres najmu nie był miedzy stronami sporny i wynosił 50 dni. Pozwany uznał bowiem go za usprawiedliwiony już w postępowaniu likwidacyjnym wypłacając odszkodowanie z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego w wysokości pięćdziesięciokrotności przyjętej stawki dobowej czynszu najmu w wysokości 105,- zł netto. W odpowiedzi na pozew pozwany potwierdził to stanowisko. Spór dotyczył tu jedynie stawki czynszu najmu, którą powód ustalił na kwotę 150,- zł netto. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wynajęty pojazd –V. (...)– należał do segmentu C, tj. niższego niż pojazd uszkodzony –V. (...). Poszkodowany dokonał zatem odpowiedniego doboru wynajętego pojazdu. Wbrew stanowisku pozwanego, przyjęta stawka dobowa czynszu najmu odpowiadała warunkom rynkowym. Na rynku funkcjonuje szereg podmiotów oferujących najem pojazdów. Oferowane przez nie stawki pozwalają na ocenę, czy stawka przyjęta przez powoda mieści się w realiach rynkowych. Jak wynika z przedstawionych przez powoda cenników (dla wypożyczalni(...)iG.), dobowa stawka czynszu najmu netto waha się miedzy 179,- zł (G.) a 190,- zł ((...), przy wynajmie powyżej 15 dni). Dodatkowo Sąd zweryfikował stawki czynszu najmu na podstawie ogólnodostępnych (za pośrednictwem sieci internet) cenników, ustalając że stawka dobowa najmu pojazdu należącego do segmentu C w wypożyczalniC.wynosi 150,- zł netto. Powyższe prowadziło do wniosku, że średni dobowy czynsz najmu pojazdu należącego do segmentu C wynosi 173,- zł netto ([179,- zł + 190,- zł + 150,- zł] : 3), co przekonuje że stawka dobowa czynszu najmu stosowana przez powoda mieści się w realiach rynkowych. Podkreślenia przy tym wymaga, że powód oferuje najem pojazdów zastępczych bez dodatkowych ograniczeń, tj. bez limitu kilometrów i bez konieczności zapłaty kaucji.
W tym miejscu należy wskazać, że poczynione przez Sąd ustalenia, co do oferowania poszkodowanemu przez pozwanego możliwości korzystania z należącego do niego pojazdu zastępczego okazało się niewystarczające dla przyjęcia, że przyjęta przez powoda stawka czynszu najmu jest w realiach niniejszej sprawy nieuzasadnienie wysoka. Pozwany nie przeprowadził bowiem dowodu na okoliczność warunków na jakich oferował pojazd zastępczy, w tym w szczególności czy wiązało się to z ograniczeniem w czasie lub zakresie korzystania z pojazdu. Nie wskazał też jaki pojazd mógłby zostać udostępniony poszkodowanemu. Wreszcie pozwany nie wykazał aby ponoszone przez niego w związku z udostępnieniem pojazdu zastępczego wynosiły co najwyżej 105,- zł netto na dobę. Tymczasem dopiero wykazanie powyższych okoliczności pozwalałoby na ocenę, czy wynajmując pojazd zastępczy od powoda, poszkodowany nie spowodował zwiększenia szkody w stosunku do jej zakresu istniejącego w przypadku skorzystania z oferty pozwanego. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, ze pozwany oferował pojazd zastępczy na tych samych warunkach co powód. Należy przy tym zakładać, że warunki te odpowiadały uzasadnionym oczekiwaniom poszkodowanego, skoro się na nie zdecydował.
Pozwany nie zdołał skutecznie zakwestionować zgłoszonego roszczenia. Jego obrona w istocie sprowadzała się do negowania stanowiska powoda w tym wytykania mu niedostatków natury dowodowej. Marginalnie należy zauważyć, że – po myśli przepisuart. 233 § 1 k.p.c.– ocena dowodów należy do Sądu a nie strony. Z kolei samo twierdzenie, że odpowiedzialność odszkodowawcza ubezpieczyciela obejmuje jedynie uzasadnione ekonomicznie i celowościowo koszty najmu oraz że poszkodowany zobowiązany jest podjąć starania w celu minimalizacji szkody, nie są wystarczające dla obalenia twierdzeń pozwu. Jeśli pozwany chciałby na takich fundamentach konstruować linię obrony, winien był udowodnić, że poszkodowany lub powód nie zastosowali się do w/w wytycznych (art. 6 k.c.w zw. zart. 361 § 1 k.c.iart. 362 k.c.). Niemniej pozwany uznał że najem pojazdu zastępczego był uzasadniony w okresie 15 dni i stanowisko to okazało się z znacznej mierze trafne. Natomiast pozwany nie przedstawił przekonujących argumentów przemawiających za uwzględnieniem jego stanowiska co do właściwej stawki czynszu najmu. Na tę okoliczność przedstawił bowiem jedynie wydruk oferty jednej wypożyczalni samochodowej, przy czym zawierała ona ofertę promocyjną (jednak warunki promocji nie były znane).Była to przy tym oferta wypożyczalni działającej na rynku(...)a nie(...), co – wobec większej konkurencji – może oznaczać możliwość uzyskania niższe j ceny niż funkcjonujące na rynku(...). Ostatecznie, brak było przeszkód, aby pozwany wskazał poszkodowanej przedmiotową wypożyczalnie, jako spełniającą jego wymagania.
Wobec powyższego, należało uznać, że uzasadniony koszt najmu pojazdu zastępczego w okresie 50 dni wynosił łącznie 9.225,- zł brutto, przy zastosowaniu dobowej stawki czynszu najmu w wysokości 184,50 zł brutto (150,- zł netto). Z tej kwoty pozwany zapłacił w postępowaniu likwidacyjnym kwotę 6.457,50 zł, co powodowało, że aktualne roszczenie powoda w powyższym zakresie wynosiło 2.767,50 zł (9.225,- zł – 6.457,50 zł).
Bezspornym pozostawało, że uszkodzony pojazd wymagał holowania oraz był przechowywany na parkingu powoda od czasu rozpoczęcia naprawy. Powyższych okoliczności pozwany nie kwestionował, akceptując również przyjęty przez powoda okres parkowania pojazdu. Pozwany podważył natomiast wysokość związanych z tym kosztów. Jego stanowisko oparte było jednak jedynie na twierdzeniu, że nie przystają one do realiów rynkowych. Nie wyjaśnił jednak z czego i w jaki sposób wywodził tego rodzaju wniosku. Trzeba zauważyć, że powód w zakresie swojego przedsiębiorstwa zajmuje się świadczeniem usług polegających na holowaniu oraz parkowaniu uszkodzonych pojazdów, co rodzi domniemanie, ze stosowane przez niego stawki odpowiadają realiom rynkowym. Przeciwne przekonanie pozwanego zmuszałoby do pominięcia domniemania zart. 7 k.c., co nie mogłoby nastąpić jedynie w oparciu o jego twierdzenia, nie poparte dowodami ani nawet pogłębioną argumentacją. Ciążący na pozwanym obowiązek naprawienia szkody obejmuje zwrot uzasadnionych wydatków pozostających w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem powodującym szkodę. Istnienie tego związku pozostawało w niniejszej sprawie niesporne. Materiał dowodowy nie pozwalał zaś na przyjęcie tezy pozwanego, że faktycznie zastosowane przez powoda stawki wynagrodzenia za holowanie (450,- zł brutto) oraz parkowanie (29,99 zł brutto) istotnie odbiegają od realiów rynkowych i tym samym prowadzą do nieuzasadnionego zwiększenia szkody. Co a tym idzie, w ocenie Sądu, pozwany ponosi odpowiedzialność za koszty holowania oraz parkowania uszkodzonego pojazdu w pełnej, określonej przez powoda wfakturach VAT (Nr (...)) wysokości (art. 361 § 1 k.c.). Łączne koszty holowania wynosił 450,- zł z czego pozwany zapłacił kwotę 153,75 zł. Uzasadnione roszczenie powoda z tego tytułu zamykało się zatem kwotę 296,25 zł (450,- zł – 153,75 zł). Z kolei koszty parkowania wyniosły w sumie 1.079,99 zł z czego pozwany zapłacił kwotę 664,20 zł. Powodowało to, że powód był uprawniony do żądania pozostałej kwoty 415,79 zł (1.079,99 zł – 664,20 zł). Zarówno koszty najmu pojazdu zastępczego, jak i holowania oraz parkowania przysługiwały powodowi w kwotach brutto, gdyż stanowiły należne mu wynagrodzenie za świadczenia spełnione na rzecz poszkodowanego. Przysługuje mu bowiem kwota, jaką poszkodowany musiałby zapłacić, gdyby świadczył bezpośrednio na rzecz powoda, a bez wątpienia uczyniłby to płacąc kwotę brutto.
W tych warunkach, zgłoszone przez powoda roszczenie o zapłatę łącznej kwoty 3.479,54 zł (2.767,50 zł + 296,25 zł + 415,79 zł) należało uznać za usprawiedliwione co do zasady i wysokości. Od tej kwoty przysługiwały powodowi także odsetki ustawowe za opóźnienie (art. 481 § 1 i 2 k.c.). Zgodnie zart. 14 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie, przy czym gdyby wyjaśnienie w tym terminie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. Poszkodowany zgłosił pozwanemu szkodę obejmującą koszty najmu pojazdu zastępczego oraz koszty holowania i parkowania pojazdu uszkodzonego, jednak brak jest dowodów na datę tej czynności. Niemniej pozwany odniósł się do tego zgłoszenia pismem z dnia 9 czerwca 2015r. a zatem w tej dacie z pewnością zgłoszenie szkody doszło już do jego wiadomości. Termin do spełnienia świadczenia ubezpieczeniowego przypadał więc najdalej w dniu 9 lipca 2015r., a zatem powodowi przysługiwały odsetki od pierwszego dnia opóźnienia w spełnieniu świadczenia, tj. od dnia 10 lipca 2015r. Pozwany nie powołał się, a tym bardziej nie wykazał, zaistnienia przyczyn usprawiedliwiających opóźnienie w zakończeniu postępowania likwidacyjnego.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w pkt I wyroku.
Roszczenie powoda okazało się pozbawione w zakresie odsetek od dnia 10 czerwca 2015r. do dnia 9 lipca 2015r. Jak wskazano wyżej, pozwany winie był spełnić świadczenie – co do zasady ­– w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego. Powód, na którym w tym zakresie spoczywał ciężar dowodu – nie wykazał w jakiej dacie w/w zgłoszenie zostało dokonane. Oczywiście nie można wskazanego terminu obliczać od daty zgłoszenia szkody obejmującej koszty naprawy pojazdu. Pozwany nie może bowiem popaść w opóźnienie w spełnieniu świadczenia, z istnieniu którego nie zdawał sobie sprawy. Wysokość roszczeń dochodzonych w niniejszej sprawie została ustalona dopiero w wystawionych przez powoda fakturach VAT, co nastąpiło po zgłoszeniu pozwanemu szkody w zakresie kosztów naprawy pojazdu. Stąd za datę, w której pozwany powziął informację o obowiązku spełniania świadczenia, należało uznać datę udzielenia przezeń odpowiedzi na żądanie zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego oraz kosztów holowania i parkowania uszkodzonego pojazdu, co uczynił w dniu 9 czerwca 2015r. Od tej daty rozpoczął bieg 30 dniowy okres do wyjaśnienia sprawy i spełniania świadczenia i dopiero po jego bezskutecznym upływie (9 lipca 2015r.) powód mógł żądać odsetek za opóźnienie. Żądanie odsetek za okres wcześniejszy (między 10 czerwca 2015r. a 9 lipca 2015r.) było więc nieuprawnione i jako takie podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w pkt II wyroku.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 100 k.p.c.iart. 98 § 1 i 3 k.p.c.Powództwo zostało uwzględnione w przeważającym zakresie a oddalone jedynie w niewielkim stopniu (co do części roszczenia odsetkowego), co uzasadniało uznanie powoda za wygrywającego spór w całości, w następstwie czego powodowi przysługiwał zwrot wszystkich poniesionych w sprawie kosztów procesu. Powód poniósł koszty procesu w łącznej wysokości 1.391,- zł w tym: opłata sądowa od pozwu w wysokości 174,- zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 1.200,- zł (§ 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu– tekst jednolity: Dz. U. Nr 2013, poz. 490 w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz. U. poz. 1804) oraz opłata skarbowa uiszczona od złożonego dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17,- zł.
Z tych przyczyn, orzeczono jak w pkt III wyroku.