Sąd Rejonowy w Świdnicy
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 633/14
Data wyroku: 2016-03-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Żurawski

Sygn. akt II K 633/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 marca 2016 roku
Sąd Rejonowy w Świdnicy w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący SSR Marek Żurawski

Protokolant Sylwia Domańska
po rozpoznaniu w dniach 1 grudnia 2014 roku, 26 stycznia 2015 roku, 9 marca 2015 roku, 27 kwietnia 2015 roku, 9 grudnia 2015 roku, 22 lutego 2015 roku sprawy karnej

W. G. (1)

ur. (...)wM.

synaJ.iL.z domuR.

oskarżonego o  to, że:
w dniu 23 listopada 2010 roku o godz. 12.00 przesłuchiwany w charakterze świadka na rozprawie przed Sądem Rejonowym w Świdnicy Wydział I Cywilny w sali 106, pomówiłW. W.o popełnienie przestępstwa polegającego na skłusowaniu dwóch dzików bez wymaganego zezwolenia,

tj. o czyn zart. 212 § 1 kk

I
oskarżonegoW. G. (1)uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 212 § 1 kk;

II
na podstawieart. 632 pkt 1 kpkkosztami postępowania obciąża oskarżyciela prywatnegoW. W..

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

MyśliwyW. W.uzyskał zezwolenie na odstrzał indywidualny(...)wydane ono zostało na okres od dnia 08 maja do 31 maja 1999r. Dokument ten pozwalał na dokonanie odstrzału jednego dzika. Po zakończeniu okresu obowiązywania tego zezwolenia, w dniu 23 czerwca 1999W. W.dokonał odstrzału kolejnego dzika.
W dniu 26 czerwca 1999r doW. Ł.Koła (...)- wŚ., osoby uprawnionej do wydawania zezwoleń na odstrzał indywidualny, zgłosił sięW. W., celem złożenia wyjaśnień związanych z pozyskaniem dzika po terminie zezwolenia(...)tj. w dniu 23 czerwca 1999r. Po jego wysłuchaniu,W. G. (1)oświadczyłW. W., że nie podpisze przedłużenia zezwolenia sankcjonującego dalsze polowanie dokonane przezW. W.po dniu 31 maja 1999r. Takie stanowiskoW. G. (1)przedstawił także ówczesnemu PrezesowiKoła (...)- wŚ.Z. S..
W następnych dniach, sztuka dzika pozyskanego przezW. W.po terminie zezwolenia(...)została wykazana przezW. G. (1)jako łowczego koła w comiesięcznym planie realizacji. W planie takim nie wykazywano jednak czy odstrzał dokonywany był legalnie czy też nie.W. G. (1)jako łowczyKoła (...)wŚ., nie wyciągnął jednak jakichkolwiek konsekwencji wobecW. W.za odstrzał dzika poza terminem określonym w zezwoleniu(...). Kierował się w tym zakresie względami koleżeńskimi oraz obawą przedW. W., którego znał jako funkcjonariusza ówczesnej SB.
Następnie pomiędzyW. W.a częścią środowiska myśliwych zrzeszonych wKole (...)wŚ.zaczęło dochodzić do nieporozumień, na tle domniemanych przekroczeńprawa łowieckiegoprzezW. W., które to nieporozumienia doprowadziły do sprawy sądowej I C 588/09 przed Sądem Rejonowym w Świdnicy z powództwaW. W..
W dniu 14.04.2009 r. kolejny PrezesKoła (...)wŚ.T. W.i SekretarzK.A. W.skierowali do Sądu Rejonowego w Świdnicy, na potrzeby sprawy sądowej I C 588/09, pismo z którego wynikało, że zdaniem prezesa,W. W.w dniu 08 maja 1999r otrzymał zezwolenie na polowanie indywidualne o numerze(...)- ważne do dnia 31 maja 1999r. W dniu 29 maja 1999rW. W.wykonał jedno polowanie pozyskując jednego dzika . Zezwolenie następnie dobiegło końca dnia 31 maja 1999r., aW. W.nie przestrzegając tego terminu, w dniu 23 czerwca 1999r pozyskał kolejnego dzika. ZdaniemT. W., gdy sprawa wyszła na jaw, były PrezesKoła (...)wŚ.Z. S., poleca dopisać do zezwolenia kolejne dziki i sam przedłuża okres ważności zezwolenia do dnia 30 czerwca 1999r. - czym poważnie naruszył obowiązującePrawo Łowieckie.Ł.kołaW. G. (1), zdaniemT. W.iA. W.dopisał dodatkowe dziki, ale nie podpisał przedłużenia zezwolenia(...), dlaW. W..
Zeznając w dniu 23 listopada 2010r przed Sądem Rejonowym w Świdnicy sprawie o sygnaturze I C 588/09,W. G. (1)zeznał, że uważa, iżW. W.„nie jest uczciwym człowiekiem” ponieważW. G. (1)ma dokument świadczący o tym, iżW. W.„w 1999r otrzymał zezwolenie na odstrzał jednego dzika, ważne do dnia 31 maja 1999r, a dokonał odstrzału dwóch dzików, w tym drugiego po upływie ważności zezwolenia.”W. G. (1)zeznał także, iż razem z nieżyjącym już PrezesemK.Z. S.bał się nadać tej sprawie urzędowy bieg ponieważ obawiał sięW. W.jako pracownika ówczesnejS. B..
W dniu 10.12.2010 rW. W.złożył „wniosek o ściganie”W. G. (1), który jego zdaniem, na rozprawie przed Sądem Rejonowym w Świdnicy miał pomówić go o „skłusowaniu dwóch dzików bez zezwolenie będąc pouczonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań”.W. W.powoływał się przed sądem cywilnym, na fakt, iż ówczesny PrezesKoła (...)przedłużył mu zezwolenie na odstrzał o miesiąc, a więc miał on prawo do odstrzału dzika w dniu 23 czerwca 1999r.
W dniu 06 grudnia 2011r Zarząd Koła Łowieckiego(...)wŚ., reprezentowany przez Prezesa ZarząduK.R. R.iŁ.K.W. G. (1), udzielając odpowiedzi na pismo KPP wŚ.stwierdzili, że;

1
W dniu 08.05.1999r.W. W.otrzymał zezwolenie(...)na odstrzał indywidualny, ważny do dnia 31.05.1999r - z możliwością pozyskania jednego dzika;

2
W dniu 29.1999r.W. W.zgodnie z uzyskanym zezwoleniem pozyskał jednego dzika, w związku z czym wykonał otrzymane zezwolenie;

3
W dniu 23.06.1999rW. W.nie posiadając ważnego upoważnienia, udaje się do obwodu nr 23, w którym dokonuje odstrzału dzika;

4
W dniu 26.06.1999r.W. W.spotyka się z Prezesem iŁ.K., na wniosek nieżyjącego PrezesaK.Z. S.,Ł.K.dopisuje do zezwolenia cztery dziki, lecz odmawia formalnego przedłużenia zezwolenia. PrezesK., jednoosobowo przedłuża zezwolenie do dnia 30.06.199r co stanowić ma naruszenie warunków zezwolenia;

5
PrezesK.Z. S.w tym samym dniu podjął decyzje aby sprawy tej nie kierować do Rzecznika Dyscyplinarnego ani na Policję wG..

6
W dniu 23.06.1999rW. W.pozyskując dzika bez wymaganego zezwolenia naruszyłart. 53 pkt. 6 Ustawy Prawo Łowieckie;

7
W dniu 14.04. 2009r Zarząd Koła wystosował pismo do Sądu Rejonowego w Świdnicy do sprawy I C 588/09, zaśŁ.K.W. G. (1)zeznając przed sądem „przypomniał” treść tego pisma;

NastępnieW. W.zdecydował się wnieść prywatny akt oskarżenia w niniejszej sprawie przeciwkoW. G. (1)o czyn zart. 212 kk.
Dowody:
WyjaśnieniaW. G.k; 33, 222, 227-228,380-382
Wniosek o ściganie    k; 2,
ZeznaniaW. G.w sprawie I C 588/09 k; 10,62,
Kserokopia zezwolenia 14/99  k; 14,32,
Pismo z dnia 14.04.2009r k; 31,
Pismo z dnia 06.12.2011r.   k; 56-59,
Artykuły prasowe i pisma   k; 63-67
OskarżonyW. G. (1)nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił zgodnie z ustalonym stanem faktycznym. Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2011rW. G. (1)wyjaśnił, że nigdy nie pomówiłW. W.o kłusowanie dzika, a na rozprawie sądowej z dnia 23 listopada 2010r zeznawał to co wynika z pisma Prezesa i SekretarzaKoła (...)wŚ.z dnia 14.04.2009, które zostało złożone do akt sprawy I C 588/09. Oskarżony dodał, że w niniejszej sprawie działała jakoŁ.K.i jest przekonany, że dokument z dnia 14.04.2009 stwierdza prawdę. W ocenie oskarżonegoW. W.chce go „zniszczyć”, „ciąga go po sądach od 10 lat” i „przedstawia siebie jako wzorowego członkaKoła (...)”. Oskarżony podkreślił, że w tym przypadku nie może być mowy o „kłusownictwie” lecz o tym, że oskarżyciel miał zezwolenie na jednego dzika a odstrzelił dwa - co stanowiło naruszenierozdziału 10 art. 52 Ustawy Prawo Łowieckie.
Dowody:
WyjaśnieniaW. G.k; 33, 222, 227-228,380-382,
Informacja zK.k; 224,

Sąd zważył, co następuję:

W ocenie sądu, w świetle ustalonego jak wyżej stanu faktycznego bezspornym jest, iżW. G. (1)nie dopuścił się zarzucanego mu czynu.
Stan faktyczny sprawy ustalono w oparciu o wyjaśnienia oskarżonegoW. G. (1)jak i treść pism urzędowychKoła (...)wŚ.z dnia 14.04.2009r. oraz z dnia 06 grudnia 2011r. Z uwagi na śmierć byłych prezesówKoła (...)wŚ.Z. S.orazR. R., a także zamieszkiwanie poza granicami kraju świadkaA. W.nie było możliwe przesłuchanie tych osób w niniejszej sprawie. Tym niemniej stwierdzić należy, że wyżej cytowane pisma urzędowe w pełni korespondują z wywodami oskarżonego i potwierdzają linie obronyW. G. (1). Istotnymi dowodami okazały się zeznania działacza(...) Związku (...).
A. T.,zeznał,że okazane mu zezwolenie na odstrzał jest sporządzone na szablonie używanym przezKoło (...), jednak przedłużenie terminu zezwolenia powinno być sporządzone na dole druku. Zgodnie ze statutem za całość gospodarki łowieckiej zdaniem świadka odpowiada łowczy. Zezwolenia na odstrzał indywidualny wystawia łowczy, jednak zarząd może upoważnić inna osobę do udzielenia zezwolenia na odstrzał. Dawniej wg regulaminu polowań przedłużenia terminu na odstrzał indywidualny udzielali prezes koła i łowczy. We wszystkich kołach łowieckich zobowiązuje jeden regulamin polowań. Przepisy nie dopuszczają innych praktyk w poszczególnych kołach co do wystawiania zezwoleń na indywidualny odstrzał i co do przedłużania terminu ważności tych zezwoleń/ k – 272 /.
Przesłuchani w sprawie pozostali świadkowie nie wnieśli tak istotnych okoliczności do sprawy aby mogło mieć miejsce odmienne w treści orzeczenie sądowe.
ŚwiadekM. B.zeznał,że nie zna okoliczności wystawienia zezwolenia(...)z dnia 08 maja 1999r, potwierdził jednocześnie, że pomiędzyW. W.a Zarządem Koła(...)wŚ.były „jakieś problemy” ale świadek stwierdził, że „nie wie o co chodziło”.M. B.potwierdził, fakt, iż przedłużenia zezwolenia na odstrzał dokonywałŁ.K.samodzielnie, a jedynie w przypadku szczególnie cennej zwierzyny musiał tą decyzje konsultować z Zarządem Koła, nie dotyczyło to jednak dzików. Również ten świadek stwierdził, że na okazanym mu przedłużeniu widnieje podpis jedynie PrezesaK..
M. B.potwierdził ustalenia sądu co do tego, iż świadekA. W.zamieszkuje poza granicami kraju a świadekZ. D.z uwagi na stan zdrowia nie może brać udziału w rozprawie / nie może mówić –k 255/.
Okoliczności te zostały także potwierdzone przez Policję. Z ustaleń Komisariatu Policji wG.wynika, że świadekZ. D.jest sparaliżowany i ma afazje mowy w związku z czym nie mówi i nie może składać zeznań /k-258 /, a jak wynikało z nie podważanych przez strony informacji obrony, świadek zmarł i został pochowany w dniu 25 kwietnia 2015 roku/ k - 272 /.
Sąd dopuścił także dowód z opinii grafologicznych: tj. przedłożonej przezW. W.oraz sporządzonej na zlecenie sadu. Wyników tych opinii dotyczących autorstwa podpisów złożonych na zezwoleniu na odstrzał indywidualny(...)strony nie kwestionowały a wnioski tych opinii korespondują z wyjaśnieniemW. G. (1).
Wobec w/w dowodów wywody oskarżyciela prywatnegoW. W.nie zasługują na danie im wiary a w ocenie sądu są niczym niepotwierdzoną, subiektywną wersją zdarzenia preferowaną przezW. W.. Inne okoliczności w zakresie stanu faktycznego, które nie zostały uwzględnione wersji przyjętej przez sąd, uznać należy za objęte nieusuwalnymi wątpliwościami, które zgodnie zart. 5 § 2 kpksąd był zobowiązany tłumaczyć na korzyść oskarżonego.
Sam oskarżyciel prywatnyW. W.stwierdził, że trudno mu wskazać nazwiska myśliwych, którzy mieli by być obecni przy tym jak, jego zdaniem,W. G. (1)przedłużał mu pozwolenie na odstrzał indywidualny. Oskarżyciel przy tym przeczył aby najpierw odstrzelił dzika po przekroczeniu terminu wystawionego w zezwoleniu, a następnie zwrócił się doW. G. (1)o jego przedłużenie.W. W.zgodził się z tym, że przedłużyć okres zezwolenia mógł jedynieW. G. (1)jako łowczyK., oskarżyciel przyznał również, że nie wie czy prasa uzyskała wiadomości z rozprawy sądowej w sprawie I C 588/09 od oskarżonegoW. G. (1)/ k - 228/.
Zgodnie z ustaleniami sąduW. G. (1)składając zeznania w charakterze świadka zeznawał publicznie, bowiem wobec jawności rozprawy możliwość zapoznania się z jego zeznaniami miała potencjalnie nieokreślona liczba osób mogących brać w niej udział jako publiczność. Działanie publiczne zachodzi wówczas: "gdy bądź ze względu na miejsce działania, bądź ze względu na okoliczności i sposób działania sprawcy jego zachowanie się jest lub może być dostępne (dostrzegalne) dla nieokreślonej liczby osób, przy czym sprawca, mając świadomość tej możliwości, co najmniej na to się godzi".
W. G. (1)relacjonował prawdę, a zamiarem jego, poza wywiązaniem się z obowiązku składania prawdziwych zeznań przed sądem - co leżało także w interesie wymiaru sprawiedliwości, była obrona społecznie uzasadnionego interesu. Interes ten wynika wprost z założeńustawy Prawo Łowieckiezgodnie z treścią, której „zwierzęta łowne w stanie wolnym,jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu Państwa” a „celem łowiectwa jest: ochrona, zachowanie różnorodności i gospodarowanie populacjami zwierząt łownych, ochrona i kształtowanie środowiska przyrodniczego na rzecz poprawy warunków bytowania zwierzyny, uzyskiwanie możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeów oraz właściwej liczebności populacji poszczególnych gatunków zwierzyny przy zachowaniu równowagi środowiska przyrodniczego, spełnianie potrzeb społecznych w zakresie uprawiania myślistwa,kultywowania tradycji oraz krzewienia etyki i kultury łowieckiej.
Zgodnie z treścią art.Art. 42.1. Ustawy Prawo łowieckie z dnia 13 października 1995r.obowiązującej w okresie od 21 maja 1995 do 29 marca 2001, „polowanie może być wykonywane za zgodą dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego” a zgodnie zpunktem 2tego artykułu „Do wykonywania polowania uprawnia dowód członkostwa Polskiego Związku Łowieckiego potwierdzający uzyskanie odpowiednich uprawnień oraz pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej lub inny dokument uprawniający do jej posiadania.
W realiach niniejszej sprawy, najistotniejszą regulacją jest ta zawarta wart.42. 4 Ustawy Prawo łowieckie, zgodnie z którą, „Do wykonywania polowania indywidualnego, poza dokumentami określonymi w ust. 2, jest wymagane pisemne upoważnienie wydane przez dzierżawcę lub zarządcę obwodu łowieckiego”.A na zasadnieart.45. Ustawy Prawo łowieckie z dnia 13 października 1995r.„Bezpośrednio po pozyskaniu zwierzyny, a przed podjęciem przez osobę uprawnioną do wykonywania polowania czynności transportowych, tusze łosi, jeleni, danieli, muflonów, saren i dzików podlegają znakowaniu.
Bezspornym zatem jest zatem w ocenie sądu, żeW. W.dokonując odstrzału dzika w dniu 23 czerwca 1999 działał poza ramami zezwolenia 44/99 - a więc bezprawnie. Zgodnie bowiem z wyżej cytowanymi przepisami a także pragmatyką przyjętą wKole (...)wŚ., zezwolenia na odstrzał indywidualny wydawałŁ.K., którym byłW. G. (1), a zatwierdzał je podpisem każdoczesny PrezesK.. W tym stanie rzeczy, PrezesK.Z. S.nie mógł samodzielnie, bez współdziałaniaŁ.W. G. (1)przedłużyć zezwolenia na odstrzał indywidualny 44/99/00 i to bez względu na to kiedy tego fizycznie dokonał.
W tym stanie rzeczyW. Ł.K., jako osoba obeznana z przepisamiustawy Prawo Łowieckiezdawał sobie sprawę z tego, żeW. W.dokonując odstrzału dzika w dniu 23 czerwca 1999r swoim zachowaniem mógł zrealizować znamiona wykroczeń o których mowa w art.art. 51. 1. pkt 4 , iart. 52.pkt. 2 Ustawy Prawo łowieckie. Zgodnie z tymi przepisami odpowiedzialności karnej za wykroczenie podlega ten, kto „pozyskuje zwierzynę inną lub w większej liczbie, niż przewiduje upoważnienie wydane przez dzierżawcę lub zarządcę obwodu łowieckiego”, lub „wchodzi w posiadanie bezprawnie pozyskanej tuszy lub trofeów zwierząt łownych”.
W związku z powyższymW. G. (1)będąc zobowiązanym do składania zeznań w postępowaniu cywilnym, i to bez względu na to czy uprzedzano go o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań czy też nie, miał prawo zeznać, że „uważa, iżW. W.„nie jest uczciwym człowiekiem” ponieważW. G. (1)ma dokument świadczący o tym, iżW. W.„w 1999r otrzymał zezwolenie na odstrzał jednego dzika, ważne do dnia 31 maja 1999r a dokonał odstrzału dwóch dzików, w tym drugiego po upływie ważności zezwolenia”.
Zgodnie z treściąart. 212 § 1 kkodpowiedzialności karnej z tego przepisu podlega ten, kto „kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności”
(...)musi odnosić się do postępowania lubwłaściwościpomówionego, które mogą poniżyć daną osobę w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Nie należy natomiast do znamion przestępstwa zniesławienia to, czy pomówienie spowodowało wskazane w ustawie skutki. Pomówienie może nastąpić bądź przez podanie pewnych informacji, choćby w postaci podejrzenia lub powtarzania pogłoski czy to umyślnie przez pomawiającego zmyślonej, czy rzeczywiście krążącej, bądź w postaci skonkretyzowanego zarzutu. Nie jest konieczne, aby sam pomawiający był źródłem zniesławiających wiadomości; wystarczy, aby pomawiał na podstawie wiadomości otrzymanych od osób trzecich, byleby jego zamiarem było zniesławienie pokrzywdzonego.
Pomówienie może być uznane za zachowanie karalne tylko wówczas,jeżeli jest bezprawne.Jeżeli bowiem prawo zezwala na przekazywanie wiadomości, które w braku tego zezwolenia mogłyby być uznane za wyczerpujące znamiona pomówienia, zachowania sprawcy nie można uznać za pomówienie. Taka sytuacja zachodzi np. przy wykonywaniu obowiązków służbowych przez policjanta, urzędnika organów kontroli, oczywiście wyłącznie wtedy, gdy nie przekracza on zakreślonych prawem granic takiego zachowania.
W świetleart. 212 k.k.świadekW. G. (1)zeznając przed sądem co do okoliczności nie wybiegających poza okoliczność zdarzenia na które to dany świadek jest przesłuchiwany i które może subiektywnie jak i niedoskonale odbierać, miał prawo przedstawić fakty w sposób taki jak je oceniał. Nie należy zapominać, że przestępstwo popełnia się wyłącznie umyślnie i to wyłącznie w zamiarze pomówienia.
Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem SN „Wszelkie oświadczenia składane w obronie swoich praw lub w uzasadnieniach czy też składane podczas wykonywania obowiązków służbowych nałożonych przez prawo oraz składane przez upoważnienie udzielone składającemu, nie mogą być traktowane jako zniesławienie”. Do wypowiedzi tych należy zdaniem sądu zaliczyć także zeznania składane przed sądem.
Natomiast co do zarzutu podnoszonego lub rozgłaszanego publicznie, to należy zauważyć, że w treściart. 213 § 2 k.k.statuującego kontratyp dozwolonej krytyki mowa jest o „interesie społecznie uzasadnionym”. Społecznie uzasadnione działania można podejmować nawet w interesie jednostki, a nie tylko w interesie ogółu. W myślart. 213 § 2 k.k.nie popełnia przestępstwa określonego wart. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut służący obronie społecznie uzasadnionego interesu. O tym, iż w ocenie sądu taki interes istniał wspominano wyżej.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i zważenia, jedynym sprawiedliwym rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie było zdaniem sądu uniewinnienie oskarżonegoW. G. (1)od zarzucanego mu czynu, czego konsekwencją jest obciążenie oskarżyciela prywatnegoW. W.wszelkimi kosztami postepowania.