Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 590/15
Data wyroku: 2016-04-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Błaszczuk
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: +

Sygn. akt III K 590/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z/s w Świdniku, w III Wydziale Karnym, w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Błaszczuk
przy udziale protokolanta: Anny Kuli, Agnieszki Bończoszek, Ewy Urban

w obecności Prokuratora: Małgorzaty Korby, Wioletty Misiury
po rozpoznaniu w dniu 13 października 2015 r., 10 grudnia 2015 r., 19 stycznia 2016r., 12 lutego 2016r., 24 marca 2016r.
sprawyP. B., synaS.iA.z domuK.,urodzonego (...)wŚ.
oskarżonego o to, że:
w dniu 13 lutego 2015 roku około godziny 19.07 naAlei (...)wL.kierując samochodem osobowym markiH. (...)onr rej. (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że w znacznym stopniu przekroczył administracyjna prędkość i jadąc z prędkością 141 km/h, w miejscu gdzie obowiązywało ograniczenie prędkości do 70 km/h nie zachował szczególnej ostrożności i nie należycie obserwował przedpole jazdy w wyniku czego potracił prawidłowo przechodzącego przez oznakowane przejście dla pieszychA. W.w następstwie czego doznał on obrażeń wielonarządowych w szczególności obrażeń ośrodkowego układu nerwowego skutkujących jego zgonem w dniu 14 lutego 2015 roku, tj. o czyn zart.177 § 2 kk;

I
oskarżonegoP. B.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym, że w jego opisie zwrot: „administracyjna” zastępuje zwrotem: „administracyjną” oraz zwrot: „potracił” zastępuje zwrotem: „potrącił” tj. czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 177 § 2 kki za to, na podstawieart. 177 § 2 kkw zw. zart. 37b kki w zw. zart. 34§ 1 i § 1a pkt 1 kkiart. 35 § 1 kkskazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

II
na podstawieart. 42 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 (pięciu) lat;

III
na podstawieart. 63 § 4 kkna poczet orzeczonego w pkt II środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 13 lutego 2015 r. do dnia 7 kwietnia 2016 r.;

IV
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3000 zł. (trzy tysiące złotych) z tytułu częściowego zwrotu wydatków, zwalnia oskarżonego od opłaty i wydatków w pozostałej części, obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt III K 590/15

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 13 lutego 2015 r. ok. 18.50P. B.jechał samochodem markiH. (...)nr rej. (...)od stronyŚ.w kierunkuL.. WŚ.wyprzedził jadącego w tym samym kierunkuA. G., który kierował samochodem markiV. (...).A. G.obserwował tor ruchu pojazdu kierowanego przez oskarżonego, zwrócił uwagę na jego brawurową i szybką jazdę.P. B.jadąc z nadmierną prędkością wyprzedzał inne pojazdy, na drodze dojazdowej doL.zjeżdżał czesiowo na przeciwległy pas ruchu i powracał na swój usiłując wyprzedzić ciąg pojazdów.A. G.dojeżdżając doul. (...)dwukrotnie dawał oskarżonemu sygnały światłami drogowymi chcąc w ten sposób skłonić go do zmniejszenia prędkości jazdy. Warunku drogowe tego dnia były dobre, bez opadów atmosferycznych, jezdnia naAl. (...)była sucha. Jadąc lewym pasem ruchuAl. (...)wL., w rejonieposesji nr (...)P. B.zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych kierował pojazdem z prędkością ok. 141 km/h na odcinku, gdzie obowiązywało ograniczenie prędkości do 70 km/h. W tym czasie na oznakowane przejście dla pieszych wszedłA. W., który przechodził z prawej strony jezdni na lewą. Gdy był już w połowie lewego pasa jezdniP. B.dojeżdżając do przejścia zahamował redukując prędkość do ok. 120k/h, co jednak nie pozwoliło mu na uniknięcie potracenia pieszego. Przodem pojazdu uderzył w lewą część ciałaA. W.. Pieszy po potrąceniu upadł na jezdnię na lewym pasie ruchu. Oskarżony zjechał na prawy pas i zatrzymał pojazd w odległości ok. 10 metrów za pieszym. Następnie wysiadł z samochodu, podszedł do nieprzytomnegoA. W.usiłując udzielić mu pierwszej pomocy, wezwał także Policję prosząc o skierowanie na miejsce karetki pogotowia.A. W.został zabrany z miejsca wypadku karetką pogotowia od szpitala. Na skutek wypadkuA. W.doznał licznych ciężkich obrażeń wielonarządowych, w tym ośrodkowego układu nerwowego, które doprowadziły do zgonu pokrzywdzonego w dniu 14.02.2015 r. o godz. 09.05.
W chwili wypadku zarównoP. B., jak i pieszyA. W.byli trzeźwi.
W chwili wypadku samochód markiH. (...)onr rej. (...)nie posiadał niesprawności, które miałyby wpływ na zaistnienie i przebieg wypadku drogowego.
P. B.ma 27 lat, posiada wykształcenie średnie. Z zawodu jest technikiem żywienia. Jest kawalerem, bezdzietnym. Pracuje whurtowni (...)wL., z tytułu zatrudnienia osiąga dochody w wysokości 1250 zł. netto miesięcznie. Nie posiada żadnego majątku. Nie był dotychczas karany. Przed wypadkiem nie leczył sie psychiatrycznie. Po wypadku oskarżony zgłosił się do poradni psychiatrycznej wŚ.. Stwierdzono u niego reaktywne obniżenie nastroju o charakterze zaburzeń adaptacyjnych bez objawów zespołu depresyjnego. W okresie objętym zarzutem miał zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.P. B.nie był dotychczas karany.
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie następujących dowodów:  zeznania świadkówT. M.(k.19,265),A. G.(k.22-23,265-266),A. P.(k.24,266-267),P. M.(k.26,267),R. S.(k.28,267v),S. B.(k.268), częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. B.(k.255,257,266) oraz w oparciu o dowody nieosobowe takie jak: protokół oględzin miejsca wypadku drogowego (k.7-8), protokół oględzin pojazdu ( k.9-10), protokoły użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego wraz ze świadectwem legalizacji (k. 11,16), kserokopia prawa jazdy (k.29), szkic sytuacyjny (k.48-53), stenogram zgłoszenia wypadku (k.63-65), materiał poglądowy (k.66-69), protokoły pobrania krwi wraz wynikami (k.81-84), protokół oględzin i sądowo-lekarskiej sekcji zwłokA. W.wraz ze szkicami poglądowymi (k.86-92,94-97), wynik badańA. W.na obecność alkoholu etylowego (k. 93), opinia biegłego rzeczoznawcy dot. oceny stanu technicznego pojazdu (k.98-105), opinia toksykologiczna (k.129-132), opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej (k.134-148), protokół z eksperymentu procesowego (k.163-164), opinia sądowo-psychiatryczna (k.177-179), dokumentacja medycznaA. W.(k.188), informacja zK.(k.241), dokumentacja medyczna oskarżonego (k.260-261).
OskarżonyP. B.przyznał się do popełnienia  zarzucanego mu czynu i odmówił złożenia wyjaśnień (k.255v). W toku postępowania dowodowego odnosząc się do zeznań świadkaA. G.wyjaśnił, że od ronda wŚ.jechał normalnie, spokojnie, nikt na niego nie mrugał, nie próbował nikogo wyprzedzać (k.266).
StanowiskoP. B.w kwestii przyznania się do winy i popełnienia zarzucanego mu czynu nie budzi żadnych zastrzeżeń w kontekście całokształtu materiału dowodowego.  Natomiast niewiarygodne są przytoczone wyżej wyjaśnieniaP.B.co do jego rzekomo spokojnej jazdy. Wyjaśnieniom tym przeczą bowiem konsekwentne, kategoryczne i rzeczowe zeznania świadkaA. G., jak również treść opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, z której wprost wynika, że oskarżony naAl. (...)jechał z prędkością dwukrotnie większą niż dozwolona na tym odcinku drogi. Podkreślić należy, że świadekA. G.to osoba zupełnie obca dla oskarżonego, nie ujawniły się okoliczności, które pozwoliłyby na uznanie zeznań tego świadka jako nieobiektywne i nieprawdziwe, Sąd dał im w pełni wiarę. Świadek z zawodu jest instruktorem nauki jazdy (k.264v), ta okoliczności z pewnością wpłynęła na bardziej wnikliwą niż u przeciętnego kierowcy analizę prawidłowości jazdy oskarżonego, który brawurowo i z nadmierną prędkością wyprzedzał świadka i inne pojazdy. Stąd relacjaA. G.zawiera wiele szczegółów dotyczących jazdy oskarżonego na trasie zanim doszło do wypadku.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkówT. M.,A. P.,P. M.,R. S.bowiem są spójne, rzeczowe, konsekwentne, korelują z zeznaniami pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków, jak i dowodami nieosobowymi. Relacja każdej z powołanych wyżej osób nie budzi wątpliwości co do swojej szczerości i prawdziwości.
Podobnie Sąd ocenił zeznania świadkaS. B., którego relacja dotyczyła stanu zdrowia oskarżonego, jego zachowania po wypadku. Brak podstaw do podważania wiarygodności zeznań tego świadka, zeznania te korelują z dokumentacją lekarską oskarżonego i opinią sądowo-psychiatryczną.
Nie wniosły nic do sprawy w zakresie ustalenie okoliczności przedmiotowego wypadku zeznania świadkówP. F.iM. M..P. F.zeznawał na okoliczności związane z ustaleniem kręgu osób najbliższych dla zmarłegoA. W.i w tym zakresie jego relacja nie budzi żadnych wątpliwości co do wiarygodności (k.57). Z kolei świadekM. M.udzielała (jak wynika z zeznań jej brataP. M.) pierwszej pomocy pokrzywdzonemu razem ze świadkiemA. P.. Świadkowie nie było nic wiadomo na temat przedmiotowego wypadku (k.77).
Zeznania matki zmarłegoA. D.W.dotyczyły wyłącznie kwestii ugody zawartej z oskarżonym i jej realizacją w zakresie zapłaty zadośćuczynienia. Zeznania te zostały potwierdzone sprawozdaniem z przebiegu mediacji (k.244-245), dokumentem ugody (k.263) i oświadczeniem (k.262).
Zgromadzone w sprawie dowody nieosobowe Sąd obdarzył w całości przymiotem wiarygodności, ponieważ zostały sporządzone przez uprawnione organy, w zakresie ich działania, na podstawie obowiązujących przepisów i nie budzą one jakichkolwiek wątpliwości, co do ich autentyczności i rzetelności.
Sąd w pełni podzielił opinie biegłych:(...)wL.wydaną w wyniku sekcji zwłokA. W.(k. (k.86-97), opinię toksykologiczną(...)wL.(k.129-132), opinie biegłego z zakresu ruchu drogowego zarówno techniczną (k.98-105), jak i na okoliczność rekonstrukcji wypadku (k.134-148), opinię biegłych psychiatrów (k.177-179) jako, że wymienione opinie są rzetelne, fachowe i wyczerpujące, jasne i pełne, opracowane przez osoby dysponujące odpowiednią wiedzą w danej dziedzinie.
Na podstawie zgromadzonych i omówionych wyżej dowodów ustalono, że w dniu 13 lutego 2015 roku naAl. (...)wL.P. B., umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym powodując nieumyślnie wypadek w ten sposób, że w znacznym stopniu przekroczył administracyjną prędkość i jadąc z prędkością 141 km/h w miejscu, gdzie obowiązywało ograniczenie prędkości do 70 km/h nie zachował szczególnej ostrożności i nienależycie obserwował przedpole jazdy w wyniku czego potrącił prawidłowo przechodzącego przez oznakowane przejście dla pieszychA. W., w następstwie czego doznał on obrażeń wielonarządowych, w szczególności obrażeń ośrodkowego układu nerwowego skutkujących jego zgonem z dniu 14.02.2015 r. . Takim zachowaniem oskarżony wyczerpał dyspozycjęart. 177 § 2 k.k.
Odpowiedzialności karnej za czyn zart. 177 § 2 k.k.popełnia ten, kto chociażby nieumyślnie narusza zasady bezpieczeństwa w ruchu m.in. lądowym, powodując tym nieumyślnie wypadek, którego następstwem jest śmierć innej osoby bądź ciężki uszczerbek na jej zdrowiu.
Znamieniem strony przedmiotowej spowodowania wypadku jest naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu. Pojęcie tych zasad obejmuje zarówno zasady ujęte w przepisach prawa drogowego, jak też wynikające z istoty bezpieczeństwa w ruchu zasady prakseologiczne odnoszące się do danej sfery ruchu (por. uchwałę SN z 28 lutego 1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975, nr 3, poz. 33).
Art. 26 ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowymstanowi, że kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu.
Oskarżony swoim zachowaniem naruszył umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, bowiem zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych kierował pojazdem nie zachowując szczególnej ostrożności i przekraczając dopuszczalną na tym odcinku drogi prędkość dwukrotnie, czym doprowadził do potrącenia przechodzącego przez przejście pieszego.
W sprawie ustalono także, iż na skutek uderzenia przodem pojazdu w lewą część ciała pieszegoA. W.zmarł w szpitalu następnego dnia po wypadku.
OskarżonyP. B.jest osobą pełnoletnią, zdrową, bez zaburzeń psychicznych czy neurologicznych, w czasie czynu miał w pełni zachowaną zdolność do rozpoznania jego znaczenia i pokierowania sowim postępowaniem. Uznając więc winę oskarżonego w popełnieniu przypisanego mu wyrokiem czynu za udowodnioną, mając na uwadze wysoki stopień społecznej szkodliwości tego czynu, Sąd stosując przepisart. 37 b kkwymierzył oskarżonemu łącznie zarówno karę pozbawienia wolności w wymiarze 3 miesięcy, jak i karę ograniczenia wolności w rozmiarze1 roku i 6 miesięcy. Sąd uwzględnił przy tym umyślne naruszenie podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, dwukrotne przekroczenie dozwolonej prędkości i to w miejscu, gdzie kierowca zobowiązany jest zachować szczególną ostrożność, czyli w rejonie oznakowanego przejścia dla pieszych, uwzględniono tragiczne skutki takiego działania sprawcy, które doprowadziły do śmierci pieszego, nadto Sąd miał na uwadze brawurową jazdę oskarżonego przed wypadkiem co akcentował w swoich zeznaniach świadekA. G.. Z drugiej strony Sąd uwzględnił okoliczności łagodzące, takie jak dotychczasowa niekaralność oskarżonego, jego postawa po wypadku, zawarcie ugody wyniku mediacji i zrealizowanie w całości ujętego w ugodzie zobowiązania do zapłaty na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwoty 9000 zł. z tytułu zadośćuczynienia. Te okoliczności wpłynęły na skorzystanie przez Sąd z możliwości jaką daje przepisart. 37 b kki tym samym wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w znacznie niższym rozmiarze niż zostałaby orzeczona bez zastosowania tego artykułu i wymierzenie obok drugiej kary już o charakterze wolnościowym. W ocenie Sądu tak ukształtowana kara jest współmierna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, proporcjonalna do stopnia zawinienia i skutków przestępstwa oraz adekwatna do właściwości podmiotowych sprawcy. Spełnia ona zatem wszystkie zadania kary zarówno w zakresie wychowawczym, prewencyjnym, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, a tym samym czyni zadość dyrektywom zawartym wart. 53 kk.
Zważywszy na te okoliczności, bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu Sąd na podstawieart. 42 § 1 kkorzekł wobecP. B.zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat zaliczając na poczet tego środka karnego, stosownie doart. 63 § 4 kkokres zatrzymania prawa jazdy..
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową oskarżonego, jego możliwości zarobkowe, Sąd na podstawieart. 626 § 1 kpkw zw. zart. 624 § 1 kpkzasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3000 zł. z tytułu częściowego zwrotu wydatków, zwolnił go od pozostałej części wydatków i opłaty od wymierzonej kary.