Sąd Okręgowy w Łodzi
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 2397/15
Data wyroku: 2016-10-17 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Jacek Chrostek
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt VIII U 2397/15

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 20 lipca 2015 roku – znak(...)– Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 1 lipca 2015 roku, odmówiłA. S.prawa do emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że na dzień 1 stycznia 1999 roku wnioskodawca nie udowodnił wymaganego 15 – letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stalei w pełnym wymiarze czasu pracy. Na podstawie dowodów dołączonych do wniosku ZUS przyjął za udowodnione na dzień 1 stycznia 1999 roku: 26 lat, 2 miesiące i 2 dni okresów składkowych oraz 2 miesiące okresów nieskładkowych – łącznie 26 lat, 4 miesiące i 2 dni stażu pracy, w tym 1 rok, 6 miesięcy i 13 dni stażu w szczególnych warunkach. Organ rentowy wyjaśnił, że nie uwzględnił jako pracy w szczególnych warunkach zatrudnieniaw okresie od 29 grudnia 1975 roku do 8 maja 1992 roku w(...)wK., ponieważ ubezpieczony nie przedłożył świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach za ten czas.
/decyzja – k. 75 akt ZUS/
A. S.w dniu 18 sierpnia 2015 roku wniósł odwołanie od ww. decyzji, podnosząc, że nie zgadza się z ustaleniami organu rentowego. Wnioskodawca wniósł o jej zmianę poprzez uwzględnienie 15 – letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkachi przyznanie mu prawa do emerytury. Ubezpieczony podniósł, że w(...)wK.wykonywał pracę kierowcy samochodów o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od 16 września 1978 roku do 8 maja 1992 roku, tj. przez 13 lat, 7 miesięcy i 23 dni, co razem z latami uwzględnionymi przez ZUS daje 15 lat, 2 miesiące i 6 dni pracy w szczególnych warunkach.
/odwołanie – k. 2 - 4/
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 14 września 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ.wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
/odpowiedź na odwołanie – k. 6 – 6 verte/
W toku postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie.
/stanowiska stron – e-protokół z dnia 25 lutego 2016 roku – 00:01:07 – 00:04:53 – płyta– k. 13; e-protokół z dnia 21 kwietnia 2016 roku – 00:01:07 – 00:01:25 – płyta – k. 21;e-protokół z dnia 12 września 2016 roku – 00:04:26 – 00:05:20 – płyta – k. 38/
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
A. S.urodził się w dniu (...).
/okoliczność bezsporna, a nadto: wniosek – k. 1 akt ZUS/
Złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
/okoliczność bezsporna, a nadto: wniosek – k. 2 akt ZUS/
A. S.złożył wniosek o emeryturę w dniu 1 lipca 2015 roku.
/okoliczność bezsporna, a nadto: wniosek – k. 1 akt ZUS/
Wnioskodawca ma wykształcenie podstawowe i zawód wyuczony – kierowca.
/okoliczności bezsporne, a nadto akta osobowe – koperta – k. 30/
Wnioskodawca w okresie od 13 lipca 1972 roku do 8 maja 1992 roku był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku robotnika magazynowego i kierowcyw(...)Zakładach (...)wK.. Odbył służbę wojskowąw okresie od dnia 25 stycznia 1974 roku do 12 grudnia 1975 roku. Wrócił do pracy po odbyciu służby wojskowej w dniu 29 grudnia 1975 roku.
/okoliczność bezsporna, a nadto: świadectwo pracy – akta osobowe – koperta – k. 30/
Wnioskodawca uzyskał uprawnienia kat.C- do prowadzenia samochodów ciężarowych o całkowitym ciężarze powyżej 3,5 tony w trakcie odbywania zasadniczej służby wojskowej z dniem 21 listopada 1975 roku.
/prawo jazdy – k. 32, e-protokół z dnia 21 kwietnia 2016 roku – 00:01:25 – 00:12:17 – płyta– k. 21/
Za okres zatrudnienia od 13 lipca 1972 roku do 24 stycznia 1974 roku(...)Zakład (...)wK.wystawił wnioskodawcy świadectwo pracw szczególnych warunkach, wskazując że wykonywał prace magazynowe załadunkowe, rozładunkowe, transport oraz konfekcjonowanie surowców, półproduktów i wyrobów gotowych – pylistych, toksycznych, żrących, parzących i wybuchowych na stanowisku robotnik magazynowy, wymienionym w wykazie A dziale IV poz. 40 pkt 18, stanowiącym załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 7 lipca 1987 roku w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego.
/okoliczność bezsporna, a nadto świadectwo pracy – k. 12 akt ZUS/
Za pozostały okres pracy brak jest w aktach osobowych wnioskodawcy świadectw pracy w szczególnych warunkach.
/okoliczność bezsporna/
A. S.w okresach od maja do września 1976, 1977 i 1978 roku został oddelegowany do pracy jako kierowca wOśrodku (...)wG.. W tym czasie jeździł na zmianę samochodami ciężarowymi orazN..
/akta osobowe – k. 30, k. 54,56,57 akt ZUS, zeznania wnioskodawcy - e-protokół z dnia 12 września 2016 roku – 00:01:43 – 00:04:46 – płyta – k. 38 w zw. z e-protokół z dnia 21 kwietnia 2016 roku – 00:01:25 – 00:12:17 – płyta – k. 21, zeznania świadkaA. C.- e-protokół z dnia 21 kwietnia 2016 roku – 00:20:20 – 00:31:55 – płyta – k. 21;
Po powrocie z delegacji wG.wnioskodawca od września 1978 roku pracował jako kierowca, jeżdżąc tylko samochodami ciężarowymi o całkowitym ciężarze powyżej 3,5 tony z przyczepą (marki s.28, ził, jelcz, osinobus). Przewoził materiały wyprodukowane przez(...)Zakład (...)wK.: acetony, kwasy, odczynniki chemiczne. Jeździł w trasy po całej Polsce razem z konwojentem. Pracował w pełnym wymiarze czasu pracy i w nadgodzinach. Pracował 14 godzin dziennie i więcej. Często kończył pracę dopiero w sobotę. Otrzymywał wynagrodzenie w stawce godzinowej oraz dodatek za prowadzenie pojazdu i wynagrodzenie za godziny nadliczbowe. Pomagał również w załadunku i rozładunku, który zajmował ok. godziny na dobę. Miał zezwolenie na przewożenie produktów niebezpiecznych. Gdy samochód ciężarowy się popsuł, kierowca czekał na jego naprawę dzień lub 2. W wyjątkowych sytuacjach kierowca otrzymywał zlecenie na inne auto ciężarowe o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony.
/akta osobowe – k. 30, zeznania wnioskodawcy - e-protokół z dnia 12 września 2016 roku– 00:01:43 – 00:04:46 – płyta – k. 38 w zw. z e-protokół z dnia 21 kwietnia 2016 roku– 00:01:25 – 00:12:17 – płyta – k. 21, zeznania świadkaA. C.- e-protokółz dnia 21 kwietnia 2016 roku – 00:20:20 – 00:31:55 i 00:47:54 – 00:51:06 – płyta – k. 21; zeznania świadkaW. S.- e-protokół z dnia 21 kwietnia 2016 roku – 00:33:06– 00:45:23 – płyta – k. 21;
W dniu 24 maja 1982 rokuA. S.zawarł z(...)Zakładami (...)wK.umowę, na mocy której powierzone zostało mu mienie pobrane do sprzedaży obwoźnej z magazynów. Wnioskodawca wyjeżdżał w nocy na targi sprzedawał produkty paszowe. Od godziny 6 do 12 stał na targu, a następnie jechał do kolejnej miejscowości. Jego praca obejmowała 5 województw. W trasy wyjeżdżał po zakończeniu sprzedaży. Wnioskodawca pracował w ten sposób, zajmując się handlem do 1987 roku.
/umowa – k. 32 ZUS, zeznania wnioskodawcy - e-protokół z dnia 12 września 2016 roku– 00:01:43 – 00:04:46 – płyta – k. 38 w zw. z e-protokół z dnia 21 kwietnia 2016 roku– 00:14:16 – 00:17:48 – płyta – k. 21, zeznania świadkaA. C.- e-protokółz dnia 21 kwietnia 2016 roku – 00:20:20 – 00:31:55 – płyta – k. 21; zeznania świadkaW. S.- e-protokół z dnia 21 kwietnia 2016 roku – 00:33:06– 00:45:23 – płyta – k. 21/
Zakład Ubezpieczeń Społecznych uwzględnił wnioskodawcy do pracyw szczególnych warunkach okres zatrudnienia obejmujący 1 rok, 6 miesięcy i 13 dni,w czasie od 13 lipca 1972 roku do 24 stycznia 1974 roku w(...)Zakładzie (...)wK..
/okoliczność bezsporna, a nadto: decyzja – k. 75 akt ZUS /
Wnioskodawca udokumentował na dzień 1 stycznia 1999 roku ogólny staż pracyw wymiarze 26 lat, 4 miesięcy i 2 dni.
/okoliczność bezsporna, a nadto decyzja – k. 75 akt ZUS/
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dowodów w postaci dokumentów znajdujących się w aktach rozpoznawanej sprawy, w tym w aktach ZUS, zwłaszcza dokumentacji z czasów zatrudnienia wnioskodawcy w(...)Zakładzie (...)wK., a także na podstawie zeznań wnioskodawcy oraz zeznań świadkówA. C.iW. S., którzy również pracowaliw(...)Zakładzie (...)wK.w spornym okresiei posiadają w związku z tym wiedzę na temat charakteru pracy wykonywanej wówczas przez wnioskodawcę.
Zgromadzone dokumenty, zeznania wnioskodawcy oraz zeznania świadków nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności, znajdują potwierdzenie w załączonej dokumentacji osobowej, uzupełniają się wzajemnie i stanowią tym samym wiarygodne źródło dowodowe.
Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje:
Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i jako takie podlega oddaleniu.
Zgodnie zart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekstjednolity Dz. U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku (videart. 196 ustawy) osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz,
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 (wynoszący 20 lat dla kobieti 25 lat dla mężczyzn).
Jak dalej stanowi ust. 2 powołanego przepisu, emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Zgodnie z§ 3 i 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 rokuw sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 roku, nr 8, poz. 43 ze zm.) za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudniania” uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1
osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn;

2
ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Powołany wykaz wskazuje wszystkie te prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego.
W świetle § 2 ust. 1 wskazanego rozporządzenia oraz zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, przy czym powyższe okoliczności pracownik jest obowiązany udowodnić (por. wyrok Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1997 r. II UKN 417/97– (...)i US(...)i wyrok Sądu Najwyższego z 15 listopada 2000 r. II UKN 39/00 Prok.i Prawo(...)).
Stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia okresy takiej pracy stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według określonego wzoru, lub świadectwie pracy.
W rozpoznawanej sprawie nie było wątpliwości, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki co do wieku, ponieważ ukończył 60 lat w dniu 28 czerwca 2014 roku. Złożył też wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Ma przy tym wymagany na dzień 1 stycznia 1999 roku okres składkowy i nieskładkowy wynoszący 26 lat, 4 miesiące i 2 dni. Organ rentowy zakwestionował jednak wymagany okres 15 lat pracyw szczególnych warunkach. Jak ustalił Sąd stanowisko to znajduje oparcie w obowiązującychw tym zakresie przepisach oraz w stanie faktycznym sprawy.
Regulacja § 2 Rozporządzenia, statuująca ograniczenia dowodowe i obowiązującaw postępowaniu przed organem rentowym, nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym przed Sądem. W konsekwencji okoliczność i okresy zatrudnieniaw szczególnych warunkach Sąd uprawniony jest ustalać także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy, w tym zeznaniami świadków (por. uchwała Sądu Najwyższego z 27 maja 1985 r. sygn. III UZP 5/85 – LEX 14635, uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984 r. III UZP 6/84 – LEX 14625).
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na okoliczność pracy wykonywanejprzez wnioskodawcę w szczególnych warunkach dopuścił dowód z zeznań świadków, zeznań wnioskodawcy oraz przeprowadził dowód z dokumentacji zatrudnienia wnioskodawcy.
Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wnioskodawcaw okresie zatrudnienia od 13 lipca 1972 roku do 8 maja 1992 roku był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku robotnika magazynowego i kierowcyw(...)Zakładach (...)wK..
Bezspornym jest, że od 13 lipca 1972 roku do 24 stycznia 1974 rokuA. S.wykonywał prace w szczególnych warunkach, tj. prace magazynowe załadunkowe, rozładunkowe, transport oraz konfekcjonowanie surowców, półproduktów i wyrobów gotowych – pylistych, toksycznych, żrących, parzących i wybuchowych na stanowisku robotnik magazynowy, wymienionym w wykazie A dziale IV poz. 40 pkt 18, stanowiącym załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 7 lipca 1987 roku w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego.
Przyczyną nieuwzględnienia przez organ rentowy pozostałego okresu pracy do stażu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych był brak świadectwa wykonywania pracw warunkach szczególnych za ten czas.
Pamiętać jednak należy, że dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emeryturi rent dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2011 r. I UK 393/10).
Z zeznań świadków oraz samego wnioskodawcy wynika, że od września 1978 rokuA. S.pracował jako kierowca samochodów ciężarowych o całkowity ciężarze powyżej 3,5 tony. Wcześniej pracował jako kierowca jeżdżąc również mniejszymi samochodami (N.). Znajduje to swoje potwierdzenie w dokumentacji osobowej wnioskodawcy. Wnioskodawca posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami o całkowitym ciężarze powyżej 3,5 tony od 21 listopada 1975 roku.
Sąd ustalił, że wnioskodawca po powrocie z delegacji w ośrodku wczasowym wG., od września 1978 roku jeździł tylko samochodami ciężarowymi o całkowitym ciężarze powyżej 3,5 tony z przyczepą (marki s.28, ził, jelcz, osinobus). Przewoził materiały wyprodukowane przez(...)Zakład (...)wK.: acetony, kwasy, odczynniki chemiczne. Jeździł w trasy po całej Polsce razem z konwojentem. Pracował w pełnym wymiarze czasu pracy, często z nadgodzinami. Pracował 14 godzin dziennie i więcej. Otrzymywał wynagrodzenie w stawce godzinowej oraz dodatek za prowadzenie pojazdu i wynagrodzenie za godziny nadliczbowe. Pomagał również w załadunku i rozładunku, który zajmował ok. godziny na dobę. Miał zezwolenie na przewożenie produktów niebezpiecznych.
Wykonywał zatem prace wymienione w wykazie A dział VIII pkt 2, stanowiącym załącznik dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 roku, nr 8, poz. 43 ze zm.), czyli „prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów”.
Pomocniczo w tym zakresie odnieść się należy do wykazu A zawartego w załączniku nr 1 do Zarządzenia nr 9 Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 1 lipca 1983 roku w sprawie stanowisk pracy w zakładach pracy resortu administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego oraz do wzrostu emerytury lub renty inwalidzkiej, gdzie w dziale VIII, poz. 2, pkt 1 wskazano stanowisko: „kierowca samochodu ciężarowego (pojazdu członowego i specjalnego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym co najmniej 3,5 tony”.
Jak jednak przyznał sam wnioskodawca, w okresie od 24 maja 1982 roku do końca 1987 roku zajmował się głównie handlem obwoźnymproduktów K.Zakładów (...)wK.. Zakład pracy powierzał mu mienie do sprzedaży obwoźnej z magazynów. Nocą wnioskodawca wyjeżdżał na targ, gdzie sprzedawał produkty paszowe. Zeznał, że na targu pracował od 6 do 12, a następnie jechał do kolejnych miejscowości. W tym czasie sprzedaż obwoźna była jego głównym zajęciem. W trasy wyjeżdżał dopiero po zakończeniu sprzedaży. W tym czasie kierował zatem samochodami ciężarowymi o masie przekraczającej 3,5 tony, ale w celu przewożenia towarów na miejsce sprzedaży i powrotu po zakończeniu handlu, którym również sam się zajmował.
We wcześniejszym i późniejszym okresie wnioskodawca był głównie kierowcą i choć zeznał, że pomagał również w czynnościach załadunkowych i rozładunkowych to jednakw nieznacznym wymiarze. Wnioskodawca pracował bowiem również w nadgodzinach– ok. 14 godzin dziennie i więcej, a załadunek i rozładunek obejmował około godziny na dobę. Nie ma zatem wątpliwości, że jako kierowca samochodu ciężarowego (pojazdu członowego i specjalnego) o dopuszczalnym ciężarze całkowitym co najmniej 3,5 tonyA. S.pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku, jednak z wyłączeniem okresu od 24 maja 1982 roku do końca 1987 roku, kiedy jego głównym zajęciem był handel obwoźny.
Stałe wykonywanie pracy w warunkach szczególnych jest rozumiane w orzecznictwie Sądu Najwyższego jako wypełnianie pełnego wymiaru czasu pracy na zajmowanym stanowisku, gdyż nie jest dopuszczalne uwzględnianie do okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika (vide wyrok z dnia 4 czerwca 2008 r., II UK 306/07, OSNP 2009 nr 21-22, poz. 290).
Nadto Sąd Okręgowy podziela pogląd Sądu Apelacyjnego w Gdańsku wyrażonyw wyroku z dnia 25 września 2013 roku, sygn. akt III AUa 106/13 (LEX nr 1381334), zgodnie z którym warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku, stale tj. ciągle wykonuje pracę w szczególnych warunkach i nie wykonuje w tym czasie żadnych innych czynności nie związanych z zajmowanym stanowiskiem. A zatem, w przypadku jednoczesnego wykonywania prac wymienionych wrozporządzeniu z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43), z niewymienionymi, nawet gdy stosunek tych prac jest nieproporcjonalnie wysoki na rzecz tych pierwszych, przekreślona zostaje możliwość uznania takiej pracy za pracęw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, ponieważ nie była wykonywana stale, w pełnym wymiarze czasu pracy.
Reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wnioskodawca, na którym zgodnie zart. 6 k.c.spoczywał ciężar dowodowy w niniejszej sprawie, nie udowodnił podnoszonego w odwołaniu twierdzenia, że od 16 września 1978 roku do maja 1992 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę zaliczaną do prac w warunkach szczególnych.
Strona odwołująca się tylko częściowo podważyła stanowisko organu rentowego. Wnioskodawca udowodnił, że wykonywał prace w warunkach szczególnych nie tylkow okresie wskazanym w świadectwie pracy wystawionym przez(...)Zakład (...)wK., tj. od 13 lipca 1972 roku do 24 stycznia 1974 roku, ale także w okresie od września 1978 roku do 23 maja 1982 roku (kiedy to zajął się handlem obwoźnym) oraz od 1 stycznia 1988 roku do 8 maja 1992 roku. Wciąż jest to jednak staż pracy w szczególnych warunkach mniejszy niż 15 lat. Co więcej, nawet gdyby przyjąć, żeA. S.już od powrotu do pracy z wojska w dniu 29 grudnia 1975 roku pracował jako kierowca samochodu ciężarowego (pojazdu członowego i specjalnego)o dopuszczalnym ciężarze całkowitym co najmniej 3,5 tony, to wyłączając okres pracy przy handlu obwoźnym, nadal brak jest podstaw do uwzględnienia wymaganego 15-letniego stażu pracy w szczególnych warunkach.
Wnioskodawca spełnił przesłanki do przyznania emerytury jedynie w zakresie wieku, wymaganego 25-letniego okresu składkowego i nieskładkowego oraz złożenia wnioskuo przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym na dochody budżetu państwa. Nie przepracował jednak wymaganych ustawowo 15 lat w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Emerytura nie przysługuje zatem wnioskodawcy.
Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy w Łodzi, na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.oddalił odwołanie, orzekając jak w sentencji wyroku.

ZARZĄDZENIE
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawcy.
14 października 2016 roku
M.U.