Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V K 13/10
Data wyroku: 2016-02-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Dobrasiewicz
Słowa kluczowe: Kara pozbawienia wolności, Mienie
Podstawa prawna: art 282 kk, art 189 § 1 kk

Sygn. aktV K 13/10

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lutego 2016 roku
Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie V Wydział Karnyw składzie:
Przewodniczący: SSO Marek Dobrasiewicz
Protokolant: sekr. sąd. Joanna Fudecka, sekr. sąd. Marta Bloch (Wysocka), sekr. sąd. Daniel Jutrzenka, sekr. sąd. Wioleta Karabin, apl. rad. Rafał Bartosik, apl. adw. Paulina Ruzik, Tomasz Madejczyk, sekr. sąd. Iwona Wydrzyńska (Stasiak), sekr. sąd. Piotr Grodecki, p.o. asystenta sędziego Marta Apanowicz, sekr. sąd. Ewa Wepa

w obecności prokuratora Krzysztofa Kucińskiego, Michała Szulepy, Katarzyny Szeskiej, Leszka Stryjewskiego, Roberta Myślińskiego, Roberta Makowskiego, Anety Uszyńskiej

po rozpoznaniu w dniach 7 i 8 lipca, 17 sierpnia, 16 września, 28 września, 22 października, 30 listopada, 13 i 29 grudnia 2010 r., 4 i 21 stycznia, 10 i 21 lutego, 7 marca, 11, 16 i 30 maja, 26 lipca, 4 sierpnia, 14 września, 16 grudnia 2011 r., 4 stycznia, 4 i 13 kwietnia, 11 i 18 maja, 20 sierpnia, 11 i 24 września, 4 października, 30 listopada 2012 r., 3 i 14 stycznia, 8 i 20 marca, 14, 17 i 26 czerwca, 11 października, 12 i 19 listopada 2013 r., 24 i 27 lutego, 7 kwietnia, 5 i 12 maja, 25 sierpnia, 11 września, 4 i 20 listopada 2014 r., 16 lutego, 2 marca, 11 i 18 maja, 28 września, 14 października, 19 listopada, 14 grudnia 2015 r., 9 i 19 lutego 2016 r. sprawy:

1

W. S. (1),
urodzonego (...)wP., synaJ.iE.z d.M.;

oskarżonego o to, że:

I
od nieustalonego dnia, nie później jednak niż od marca 2004 r. do zatrzymania w dniu 20.10.2004 r. kierował wraz zG. K. (1)założoną przez siebie zorganizowaną grupą przestępczą, mającą na celu dokonywanie przestępstw polegających na pozbawianiu osób wolności ze szczególnym udręczeniem na okres dłuży niż siedem dni, przetrzymywaniu ich m.in. na terenie posesji na(...)w miejscowościG., jak również na terenieposesji nr (...)mieszczącej się przyul. (...)w miejscowościJ.i osiąganie korzyści majątkowych przez zmuszanie rodzin do zapłacenia żądanego okupu za uwolnienie bliskich osób,

tj. o czyn zart. 258 § 3 k.k.

II
w dniu 25 marca 2004 r. w miejscowościZ.działając wspólnie i w porozumieniu zG. K. (1),R. B. (2),K. B. (1),A. K. (1),T. R.,S. L.,A. N.,A. K. (2),P. M.,P. Z.,T. D.oraz dwoma dotychczas nieustalonymi mężczyznami pozbawił wolnościS. D.i zatrzymał go w charakterze zakładnika w celu zmuszenia rodziny ww. do zapłacenia okupu za jego uwolnienie, który to czyn zaplanował razem zG. K. (1)i wraz z nim kierował jednocześnie realizacją jego wykonania, a którego następnie przetrzymywał na terenie posesji mieszczącej się w miejscowościH., doprowadzając tym samym osoby najbliższeS. D.pod groźbą pozbawienia ww. życia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 138 000 USD, która to kwota została przekazana sprawcom przestępstwa, w zamian za uwolnienieS. D.w dniu 30.03.2004 r., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,

tj. o czyn zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 252 § 1 k.k.zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

III
w dniu 20 października 2004 r. przyul. (...)wW., działając wspólnie i w porozumieniu wraz z innymi ustalonymi mężczyznami w tymG. K. (1),K. B. (1),A. K. (2),T. D.orazA. K. (1)pozbawił wolnościP. S.wbrew jego woli, który to czyn zaplanował razem zG. K. (1)i wraz z nim kierował jednocześnie realizacją jego wykonania, w ten sposób, że podając się za funkcjonariuszy Policji, po uprzednim użyciu wobecP. S.przemocy polegającej na trzymaniu za ramiona i prowadzeniu pokrzywdzonego w kierunku zaparkowanego pojazdu, a dodatkowo przełamaniu jego oporu poprzez uderzenie pięścią w twarz oraz w klatkę piersiową wepchnął go pojazdu(...)nr rej. (...), w celu przewiezienia w bliżej nieokreślone miejsce, którego nie zdołał zrealizować z uwagi na zatrzymanie odjeżdżającego z miejsca zdarzenia wymienionego pojazdu przez funkcjonariuszy Policji, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,

tj. o czyn zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

2

M. S. (2),urodzonego (...)wW., synaW.iZ.z d.Ś.;

oskarżonego o to, że:

IV
od nieustalonego dnia, nie później jednak niż od marca 2004 r. do zatrzymania w dniu 24 czerwca 2008 r., wW.i okolicachW.w tym w m.A.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej przezG. K. (1)orazW. S. (1)mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na pozbawianiu osób wolności ze szczególnym udręczeniem na czas dłuższy niż siedem dni, przetrzymywaniu ich m.in. na terenie posesji na(...)w miejscowościG., jak również na terenieposesji nr (...)mieszczącej się przyul. (...)w miejscowościJ.i osiąganie korzyści majątkowych przez zmuszanie rodzin do zapłacenia żądanego okupu za uwolnienie bliskich osób,

tj. o czyn zart. 258 § 1 k.k..

V
w dniu 23 marca 2005 r. w miejscowościA.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami pozbawił wolnościW. W. (2)i zatrzymał go w charakterze zakładnika w celu zmuszenia rodziny ww. do zapłacenia okupu za jego uwolnienie, który to czyn został zaplanowany przezG. K. (1), kierującego jednocześnie realizacją jego wykonania, a następnie przetrzymywałW. W. (2)na terenieposesji nr (...)mieszczącej się w miejscowościG., doprowadzając tym samym osoby najbliższeW. W. (2)pod groźbą pozbawienia ww. życia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 300 000 EURO, która to kwota została przekazana sprawcom przestępstwa, w zamian za uwolnienieW. W. (2)w dniu 7 kwietnia 2005 r. przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,

tj. o czyn zart. 252 § 1 k.k.w zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

VI
w okresie od sierpnia 2004 r. do października 2004 r. wW.działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wbrew przepisom ustawy wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, uczestniczył w obrocie znaczną ilości środka odurzającego w postaci heroiny w ilości łącznie nie mniejszej niż 700 gram, w ten sposób, że co najmniej czternastokrotnie w dniach bliżej nieustalonych w ww. okresie zbyłJ. B.ww. środek odurzający, każdorazowo w ilości nie mniejszej niż 50 gramów, z przeznaczeniem do dalszej dystrybucji, przy czym z popełnienia tego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

VII
w dniu 24 czerwca 2008 r. między miejscowościąT., aŻ.pomagał w ukryciu samochodu osobowego markiO. (...)o wartości nie mniejszej niż 85.961 złotych, przy czym wiedział, iż samochód ten pochodzi z przestępstwa, czym działał na szkodę(...) Sp. z o.o.wW.,

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.

3

A. N.
,urodzonego (...)wW., synaA.iJ.z d.K.;

oskarżonego o to, że:

VIII
od nieustalonego dnia, nie później jednak niż od marca 2004 r. do zatrzymania w dniu 2. lipca 2008 r., wW.i okolicachW.w tym w m.Z.i w pobliżu miejscowościP.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej rzezG. K. (1)orazW. S. (1)mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na pozbawianiu osób wolności ze szczególnym udręczeniem na czas dłuższy niż siedem dni, przetrzymywaniu ich m.in. na terenie posesji na(...)w miejscowościG., jak również na terenieposesji nr (...)mieszczącej się przyul. (...)w miejscowościJ.i osiąganie korzyści majątkowych przez zmuszanie rodzin do zapłacenia żądanego okupu za uwolnienie bliskich osób,

tj. o czyn zart. 258 § 1 k.k..

IX
w dniu 25 marca 2004 r. w miejscowościZ.działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami oraz dwoma dotychczas nieustalonymi mężczyznami pozbawił wolnościS. D.i zatrzymał go w charakterze zakładnika w celu zmuszenia rodziny ww. do zapłacenia okupu za jego uwolnienie, który to czyn został zaplanowany przezG. K. (1)orazW. S. (1), kierujących jednocześnie realizacją jego wykonania, a następnie przetrzymywałS. D.na terenie posesji mieszczącej się w miejscowościH., doprowadzając tym samym osoby najbliższeS. D.pod groźbą pozbawienia ww. życia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 138 000 USD, która to kwota została przekazana sprawcom przestępstwa, w zamian za uwolnienieS. D.w dniu 30 marca 2005 r., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,

tj. o czyn zart. 252 § 1 k.k.zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

X
w dniu 7 grudnia 2004 r. działając wspólnie i w porozumieniu w innymi ustalonymi osobami na terenie parkingu leśnego znajdującego się w pobliżu miejscowościP.pozbawił wolnościW. D., a następnie przez okres powyżej 7 dni, tj. do dnia 17 grudnia 2004 r. przetrzymywał ww. pokrzywdzonego na terenieposesji nr (...)mieszczącej się w miejscowościJ.przyul. (...), który to czyn został zaplanowany przezG. K. (1), kierującego realizacją jego wykonania, usiłując tym samym pod groźbą pozbawienia życiaW. D., doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 150 000 EURO jego brataR. D., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na brak uR. D.środków pieniężnych, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,

tj. o czyn zart. 189 § 2 k.k.w zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zaart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

orzeka

1
W. S. (1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. I uznaje za winnego tego, że od nieustalonego dnia, nie później jednak niż od marca 2004 r. do zatrzymania w dniu 20 października 2004 r. wW.i okolicachW.m.in. wZ.iH.kierował wraz z ustaloną osobą zorganizowaną grupą przestępczą, mającą na celu dokonywanie przestępstw polegających na pozbawianiu osób wolności, przetrzymywaniu ich i osiąganie korzyści majątkowych przez zmuszanie rodzin do zapłacenia żądanego okupu za uwolnienie bliskich osób, tj. czynu zart. 258 § 3 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 258 § 3 k.k.skazuje go i na tej podstawie wymierza mu karę 3 /trzech/ lat pozbawienia wolności;

2
W. S. (1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. II uznaje za winnego tego, że w dniu 25 marca 2004 r. w miejscowościZ.działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym mężczyzną oraz kierując z nim innymi ustalonymi mężczyznami i jednym dotychczas nieustalonym mężczyzną pozbawili wolnościS. D.i zatrzymali go w charakterze zakładnika w celu zmuszenia rodziny ww. do zapłacenia okupu za jego uwolnienie, którego następnie przetrzymywali na terenie posesji mieszczącej się w miejscowościH., doprowadzając tym samym osoby najbliższeS. D., pod groźbą pozbawienia ww. życia, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w kwocie stanowiącej równowartość kwoty 138.000 USD, która to kwota została przekazana sprawcom przestępstwa w zamian za uwolnienieS. D.w dniu 30 marca 2004 r., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. czynu zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 kwietnia 2010 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 kwietnia 2010 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazuje go, a na podstawieart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 kwietnia 2010 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.iart. 33 § 2 k.k.w brzmieniu ustalonymustawą z dnia 6 czerwca 1997 r.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 5 /pięciu/ lat pozbawienia wolności i 100 /stu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł;

3
W. S. (1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. III uznaje za winnego tego, że w dniu 20 października 2004 r. przyul. (...)wW., działając wspólnie i w porozumieniu wraz z innymi ustalonymi mężczyznami, pozbawili wolnościP. S.wbrew jego woli, w ten sposób, że podając się za funkcjonariuszy Policji, po uprzednim użyciu wobecP. S.przemocy polegającej na trzymaniu za ramiona i prowadzeniu pokrzywdzonego w kierunku zaparkowanego pojazdu, oraz przełamaniu jego oporu poprzez uderzenie pięścią w twarz oraz w klatkę piersiową wepchnęli go pojazdu(...)nr rej. (...), w celu przewiezienia w bliżej nieokreślone miejsce, czego nie zdołali zrealizować z uwagi na zatrzymanie odjeżdżającego z miejsca zdarzenia wymienionego pojazdu przez funkcjonariuszy Policji, a rolaW. S. (1)polegała na obserwowaniu pokrzywdzonego i miejsca zdarzenia, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej tj. czynu zart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazuje go, a na podstawieart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. z 64§ 2 k.k.wymierza mu karę 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności;

4
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.W. S. (1)wymierza jednąkarę łączną 8 /ośmiu/ lat pozbawienia wolności;

5
na podstawieart. 63 1 § k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczaW. S. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 20 października 2004 r. do dnia 19 października 2005 r.;

6
M. S. (2)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. IV uznaje za winnego, tego, że od nieustalonego dnia, nie później jednak niż od marca 2005 r. do lipca 2005 r. wW.i okolicachW.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez ustaloną osobę, mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na pozbawianiu osób wolności, przetrzymywaniu ich i osiąganie korzyści majątkowych przez zmuszanie rodzin do zapłacenia żądanego okupu za uwolnienie bliskich osób, tj. czynu zart. 258 § 1 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 258 § 1 k.k.skazuje go i na tej podstawie wymierza mu karę 1 /jednego/ roku i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności;

7
M. S. (2)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. V uznaje za winnego, tego, że w dniu 23 marca 2005 r. wW.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami pozbawili wolnościW. W. (2)i zatrzymali go w charakterze zakładnika w celu zmuszenia rodziny ww. do zapłacenia okupu za jego uwolnienie, który to czyn został zaplanowany przez ustaloną osobę, kierującą jednocześnie realizacją jego wykonania, po czymW. W. (2)przetrzymywany był na terenieposesji nr (...)mieszczącej się w miejscowościG., doprowadzając tym samym osoby najbliższeW. W. (2)pod groźbą pozbawienia ww. życia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 157.000 euro, która to kwota została przekazana sprawcom przestępstwa, w zamian za uwolnienieW. W. (2)w dniu 7 kwietnia 2005 r., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej tj. czynu zart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 kwietnia 2010 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 kwietnia 2010 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazuje go, a na podstawieart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 kwietnia 2010 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.iart. 33 § 2 k.k.w brzmieniu ustalonymustawą z dnia 6 czerwca 1997 r.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 /trzech/ lat i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności i 100 /stu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł;

8
M. S. (2)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. VI uznaje za winnego, tego, że w okresie od sierpnia 2004 r. do października 2004 r. wW.działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, uczestniczył w obrocie znaczną ilości środka odurzającego w postaci heroiny w ilości łącznie nie mniejszej niż 700 gram, w ten sposób, w dniach bliżej nieustalonych w ww. okresie zbyłJ. B.ww. środek odurzający, każdorazowo w ilości ok. 50 gramów, w cenie co najmniej 70 zł za jeden gram, z przeznaczeniem do dalszej dystrybucji, przy czym z popełnienia tego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. czynu zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw pierwotnym brzmieniu w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw pierwotnym brzmieniu w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazuje go, a na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw pierwotnym brzmieniu w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.w brzmieniu ustalonymustawą z dnia 6 czerwca 1997 r.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności i 100 /stu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł;

9
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzeka przepadek odM. S. (2)korzyści majątkowej przez niego uzyskanej z popełnienia czynu przypisanego mu w pkt. VI w kwocie 24.500 zł;

10
M. S. (2)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt. VIIi za czyn ten z mocyart. 291 § 1 k.k.skazuje go na karę 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności;

11
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.M. S. (2)wymierza jednąkarę łączną 6 /sześciu/ lat pozbawienia wolnościi jednąkarę łączną 150 /stu pięćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł;

12
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczaM. S. (2)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 24 czerwca 2008 r. do dnia 30 września 2010 r.;

13
A. N.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. VIII uznaje za winnego tego, że od nieustalonego dnia, nie później jednak niż od marca 2004 r. do lipca 2005 r. wW.i okolicachW.m.in. wZ.i w pobliżu miejscowościP.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezW. S. (1)i inną ustaloną osobę, mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na pozbawianiu osób wolności, przetrzymywaniu ich i osiąganie korzyści majątkowych przez zmuszanie rodzin do zapłacenia żądanego okupu za uwolnienie bliskich osób tj. czynu zart. 258 § 1 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 258 § 1 k.k.skazuje go i na tej podstawie wymierza mu karę 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności;

14
A. N.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. IX uznaje za winnego tego, że w dniu 25 marca 2004 r. w miejscowościZ.działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami oraz jednym dotychczas nieustalonym mężczyzną, pozbawili wolnościS. D.i zatrzymali go w charakterze zakładnika w celu zmuszenia rodziny ww. do zapłacenia okupu za jego uwolnienie, przy czymW. S. (1)oraz inna ustalona osoba kierowały realizacją wykonania tego czynu, którego następnie przetrzymywali na terenie posesji mieszczącej się w miejscowościH., doprowadzając tym samym osoby najbliższeS. D., pod groźbą pozbawienia ww. życia, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie, stanowiącej równowartość kwoty 138.000 USD, która to kwota została przekazana sprawcom przestępstwa, w zamian za uwolnienieS. D.w dniu 30 marca 2004 r., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej tj. czynu zart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 kwietnia 2010 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 kwietnia 2010 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazuje go, a na podstawieart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 kwietnia 2010 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.iart. 33 § 2 k.k.w brzmieniu ustalonymustawą z dnia 6 czerwca 1997 r.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 /trzech/ lat i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności i 100 /stu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł;

15
A. N.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. X uznaje za winnego, tego, że w dniu 7 grudnia 2004 r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami na terenie parkingu leśnego znajdującego się w pobliżu miejscowościP.pozbawili wolnościW. D.i zatrzymali go w charakterze zakładnika w celu zmuszenia rodziny ww. do zapłacenia okupu za jego uwolnienie, którego następnie przetrzymywali na terenieposesji nr (...)mieszczącej się w miejscowościJ.przyul. (...), który to czyn został zaplanowany przez ustaloną osobę, kierującą jednocześnie realizacją jego wykonania, usiłując tym samym pod groźbą pozbawienia życiaW. D., doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 150.000 euro jego brataR. D., lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na to, żeR. D.nie zgromadził, w wyznaczonym mu terminie, środków pieniężnych w wysokości żądanej przez sprawców, po czym w dniu 17 grudnia 2004 r. uwolniliW. D., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej tj. czynu zart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 kwietnia 2010 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 kwietnia 2010 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazuje go, a na podstawieart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 kwietnia 2010 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.iart. 33 § 2 k.k.w brzmieniu ustalonymustawą z dnia 6 czerwca 1997 r.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 /trzech/ lat pozbawienia wolności i 50 /pięćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł;

16
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.A. N.wymierza jednąkarę łączną 7 /siedmiu/ lat pozbawienia wolnościi jednąkarę łączną 120 /stu dwudziestu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł;

17
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczaA. N.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 2 lipca 2008 r. do dnia 30 września 2010 r.;

18
na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzeka przepadek i zarządza zniszczenie dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr I/325/2008 pod poz. 7 – 9, 11 – 20;

19
na podstawieart. 192a § 1 k.p.k.zarządza zniszczenie dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr I/325/2008 pod poz. 6;

20
na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/325/2008 pod. poz. 1 – 3, zwracaM. S. (2), a dowód rzeczowy opisany pod poz. 10 zwraca wystawcy – Prezydentowi MiastaP.;

21
zwalnia oskarżonych od opłaty, a koszty postępowania od nich należne przejmuje na rachunek Skarbu Państwa;

22
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. C.kwotę 15.940,80 zł, w tym podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemuW. S. (1).

V K 13/10

UZASADNIENIE
Na podstawie materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie sąd ustalił, w zakresie poszczególnych zarzutów, następujący stan faktyczny:
Zorganizowana grupa przestępcza
W okresie, co najmniej, od marca 2004 r. do lipca 2005 r. na terenieW.oraz pobliskich miejscowości województwa(...)istniała zorganizowana grupa przestępcza zajmująca się uprowadzeniami osób dla okupu. Grupą tą wspólnie, w okresie od marca do października 2004 r. kierowaliG. K. (1)ps. (...)orazW. S. (1)ps. (...)i(...).
G. K. (1)typował osoby, które mają zostać uprowadzone, planował popełnianie poszczególnych przestępstw oraz zlecał wynajęcie odpowiednich domów do przetrzymywania osób uprowadzonych. Nim jednak dochodziło do popełnienia poszczególnych przestępstw swoimi planami dzielił się zW. S. (1)i po uzyskaniu jego akceptacji, dochodziło do ich realizacji. W trakcie zaś popełniania konkretnych przestępstwG. K. (1)iW. S. (1)rozdzielali zadania pomiędzy członków grupy, czuwali nad sprawną i bezpieczną dla nich realizacją samych uprowadzeń, a następnie nawiązywali kontakt z osobami najbliższymi dla osób uprowadzonych, negocjowali z nimi kwoty okupu, organizowali sposób przekazania pieniędzy oraz dzielili otrzymany okup pomiędzy osoby biorące udział w danym przestępstwie.
W skład tej grupy przestępczej, w różnych okresach czasowych, wchodzili m.in.:K. B. (1)iR. B. (2), którzy byli określani jako(...),S. M.,M. K.(C.)ps. (...),P. M.ps. (...),A. K. (2)ps. (...),J. M. (1)ps. (...),T. D.ps. (...),A. K. (1)ps. (...),S. L.ps. (...),O. Z.,P. Z.ps. (...)lub(...),K. W. (1)orazM. S. (2)ps. (...)iA. N.ps. (...).
W. S. (1)kierował tą zorganizowaną grupą przestępczą co najmniej od marca 2004 r., kiedy to doszło do uprowadzeniaS. D., do 20 października 2004 r., gdy został zatrzymany po popełnieniu przestępstwa na szkodęP. S..
A. N.również należał do tej grupy co najmniej od marca 2004 r., aM. S. (2)co najmniej od marca 2005 r.., przy czym należeli oni do tej grupy do lipca 2005 r.
Członkowie grupy, działając w różnych konfiguracjach osobowych, uprowadzili m.in.S. D.,W. D.,W. W. (2), pozbawili wolnościP. S., oraz planowali uprowadzenieR. N.. Uprowadzone osoby były przetrzymywane na terenie wynajętych posesji m.in. w miejscowościachH.,J.iG..
UprowadzenieS. D.
W marcu 2004 r.K. B. (1)zamierzał ukraść samochód m – kiM. (...). Wiedział, że taki samochód posiadaS. D.i zaczął czynić przygotowania do skradzenia mu tego pojazdu. To jego zainteresowanie tym samochodem zauważył jego bratR. B. (2)orazA. K. (1)i zaproponowali mu spotkanie. Podczas tego spotkaniaR. B. (2)powiedział mu, aby nie kradł tego samochodu tylko wziął udział w uprowadzeniuS. D..K. B. (1)przystał na tę propozycję. Następnego dnia ci trzej mężczyźni orazT. D.również się spotkali i zaczęli obserwować teren, w celu ustalenia, czyS. D.przebywa w biurze. Poruszali się wówczas dwoma samochodami –R. B. (2)iA. K. (1)D.(...), aT. D.iK. B. (1)V. (...). WieczoremS. D.przyjechał do biura. Po jakimś czasie pojawił się tam równieżG. K. (1), który przyjechał samochodemO. (...)i doszło do spotkania tych mężczyzn. NastępnieG. K. (1)oświadczył, że dzwoni po pozostałych.
Po ok. godzinie w to miejsce przyjechały jeszcze trzy inne samochody –V. (...)przyjechałW. S. (1)zA. K. (2),T. (...)A. N.zS. L., aD.(...)J. M. (1),T. R.oraz jeszcze jeden, nieustalony mężczyzna. Po tym jak wszyscy wysiedli z pojazdów,W. S. (1)zaczął wydawać polecenia, co kto ma robić, aG. K. (1)podjechał pod biuro i zaczął je obserwować.W. S. (1)zadecydował również, że nastąpi zmiana kierującegoD.(...)i miejsce za kierownicą tego samochodu zająłA. K. (1). Po pewnym czasieG. K. (1)podjechał doW. S. (1)i powiedział, że wszystko jest w porządku i można braćD.. WówczasW. S. (1)wsiadł doV. (...),G. K. (1)doO. (...),K. B. (1)doV. (...),R. B. (2)iT. D.do(...), a doD.(...), za kierownicą którego siedziałA. K. (1), wsiedliA. N.,S. L.,A. K. (2),J. M. (1), mężczyzna o imieniuT.oraz jeszcze jeden nieustalony mężczyzna. NastępnieA. K. (1)podjechał pod biurofirmy (...), po czym osoby, które były w kierowanym przez niego samochodzie, w kominiarkach na głowach, wbiegły do biura.
W tym czasie w pomieszczeniach biurowych znajdowali sięS. D.iW. Z.. Napastnicy uderzyli w głowęW. Z., przewrócili go i go skrępowali. Obezwładnili takżeS. D., skuli mu ręce kajdankami, zakleili oczy, założyli worek na głowę i wyprowadzili go doD.(...). Następnie odjechali z miejsca zdarzenia i udali się w kierunkuZ.. Po drodze samochody ustawiły się w szyku – najpierw jechała(...), a za niąD.(...),V. (...),V. (...)orazO. (...). W czasie jazdy sprawcy zdjęliS. D.z ręki złoty zegarek oraz z szyi złoty łańcuch i zabrali mu te przedmioty. W lesie wR.samochody zatrzymały się iA. N.orazS. L.wyprowadziliS. D.zD.(...)i wsadzili go doD. (...). Do(...)z pokrzywdzonym wsiadł jeszczeA. K. (1)i następnieD. (...)odjechał w kierunkuM..A. N.wsiadł natomiast doO. (...)i pozostałe samochody pojechały doH..
Wcześniej w miejscowości tejA. K. (1), posługując się dokumentami na nazwiskoP. D., wynajął odH. P.dom przyul. (...). Po dojechaniu do tej miejscowościV.(...)iV.(...)zatrzymały się za przejazdem kolejowym. NatomiastD. (...)iO. (...)pojechały na posesję. W tym jednak momencie w samochodzieO. (...)nie było jużA. N.. Na posesji wysadzono pokrzywdzonego i zaprowadzono go do pomieszczenia. Tam sprawcy pobiliS. D.i powiedzieli mu, że ma zapłacić im 2 mln dolarów za uwolnienie, na co odpowiedział on im, że nie dysponuje taką ilością pieniędzy. Następnie zdjęli mu worek z głowy oraz taśmę z oczu i okazało się, że był on w łazience. Kajdankami przykuli go do łańcucha i zostawili. ZeS. D., w celu pilnowania go, zostaliR. B. (2)iA. K. (1). Pozostali zaś odjechali z tego miejsca. Po kilku dniach pilnowaniemS. D.zajęli sięK. B. (1)iT. D..
W tym czasie sprawcy za pomocą wiadomości sms nawiązali kontakt zA. D. (2)żonąS. D.i zażądali od niej 1 mln dolarów za uwolnienie męża. W taki sam sposób nawiązali także kontakt ze znajomymS. D.,P. N. (1), spytali się go, czy pomożeS. D., a gdy on to potwierdził, przysyłali do niego kolejne sms-y z żądaniami pieniędzy.
Ponadto w czasie przetrzymywaniaS. D.został on nagrany na dyktafonie. W tym celu przyjechał do niegoG. K. (1),W. S. (1),A. K. (1)iR. B. (2). Dwóch pierwszych z nich oraz jeszcze inni sprawcy poszli do pokrzywdzonego, jeden z nich uderzył go i powiedzieli mu, że ma płakać i prosić rodzinę, aby zbierała pieniądze za jego uwolnienie. Następnie kaseta z nagranym głosemS. D.przekazana została jego rodzinie.
W czasie prowadzonych negocjacji z porywaczami kwota okupu stopniowo zmniejszała się i ostatecznie sprawcy zaakceptowali kwotę 138 tys. dolarów, co odpowiadało kwocie ok. 535 tys. zł.
W dniu 30 marca 2004 r. pieniądze w tej wysokości, w polskiej walucie, zostały zapakowane w reklamówkę i następnieA. D. (2)wraz zP. N. (1), zgodnie ze wskazówkami udzielanymi im przez porywaczy, wyrzucili te pieniądze w lesie przyul. (...)wW..
Po podjęciu okupu doK. B. (1), który w tym czasie pilnowałS. D., przyjechałR. B. (2)zA. K. (1)i przekazali mu, że pokrzywdzony zostanie uwolniony. NastępnieS. D.zasłonili oczy, wsadzili go doD. (...)i wywieźli z terenu posesji. Po drodze spotkaliG. K. (1)i jadąc za nim wywieźli pokrzywdzonego w okolice leśniczówki kołoZ., gdzie go uwolnili.
Tego samego dniaR. B. (2)zT. D.przyjechali doK. B. (1)i przekazali mu pieniądze w kwocie 34 tys. zł z okupu za uwolnienieS. D..
Pozbawienie wolnościP. S.
W dniu 20 października 2004 r. w godzinach wieczornychR. B. (2)wraz zM. K.iK. B. (1)udali się na spotkanie zG. K. (1).G. K. (1)na spotkanie to przyjechał samochodem m – kiR.. Byli tam również inni mężczyźni, w tymT. D.,W. S. (1),A. K. (2),A. K. (1). Nie wszyscy oni jednak ze sobą razem rozmawiali. Na koniec spotkania przekazana została informacja, że będą brać handlarza narkotyków. Po tym spotkaniu osoby w nim uczestniczące rozjechały się.R. B. (2)iK. K. (1)V. (...)jeździli poZ.orazZ.. Pozostała zaś część mężczyzn udała się naP.i tam oczekiwali naP. S..P. S.poruszał się wówczas samochodemP. (...). Po tym jak zauważyli go, pojechali za nim naul (...), gdzie zrobił on zakupy wsklepie (...), po czym znowu wrócił naP., a stamtąd udał się do centrum. Mężczyźni, którzy obserwowaliP. S.poruszali się samochodamiV. (...), którym kierowałW. S. (1),R., którym kierowałG. K. (1)iD.(...), którym kierowałA. K. (1). Po dotarciu do centrumP. S.wjechał wul. (...)i wysiadł z samochodu w celu udania się do swojej matki. W pewnej odległości za nim w tę ulicę wjechałW. S. (1), a za nimG. K. (1). W tym czasieG. K. (1)skontaktował się telefonicznie zA. K. (1)i okazało się, że został on za nimi na światłach. W tej sytuacjiG. K. (1)zadecydował, że będą go brać sami. Z jego samochodu wysiedli wówczasK. B. (1)A. K. (2)iT. D.i udali się w kierunkuP. S.. Gdy do niego podeszliT. D.krzyknął „Policja, idziesz z nami”, po czym chwycili go za ręce i zaczęli prowadzić do samochoduR., którym w międzyczasieG. K. (1)podjechał bliżej nich. Tę sytuację, od momentu wyjścia z samochoduR.trzech mężczyzn, obserwowali funkcjonariusze policjiA. R.iM. S. (3), którzy znaleźli się tam przypadkowo nieoznakowanym radiowozem. Gdy zauważyli szamoczących się mężczyzn podjęli interwencję.M. S. (3)wysiadł z radiowozu, podbiegł do samochoduR., wyciągnął z niegoA. K. (2)i go obezwładnił. Jednocześnie funkcjonariusze ci zaczęli krzyczeć „Policja” i wzywali te osoby do zatrzymania się.G. K. (1)gdy zorientował się, że interweniują funkcjonariusze policji próbował odjechać z miejsca zdarzenia jednakże, po przejechaniu pewnego odcinaka drogi, okazało się, że jest to ślepa ulica. Wówczas on,K. B. (1)iT. D.wybiegli z samochodu i zbiegli z miejsca zdarzenia. Podczas tej ucieczkiK. B. (1)zgubił czapkę.
UprowadzenieW. D.
W listopadzie 2004 r.G. K. (1)skontaktował się zR. B. (2)i przekazał mu, że jest „robota”, do której potrzebny jest dom oraz szybki samochód. O tej rozmowie zG. K. (1)R. B. (2)powiedział swojemu bratuK. B. (1)i jednocześnie przystąpił do wykonania przekazanego mu polecenia. W tym celu skontaktował się zeS. M., powiedział mu, że może zarobić trochę pieniędzy, ale musi wynająć mieszkanie.S. M.zgodził się na to i po kilku dniachR. B. (2)ponownie z nim się skontaktował, powiedział, że znalazł odpowiednią posesję w miejscowościJ.i przekazał mu numer telefonu do właścicieli tej posesji.S. M.w dniu 24 listopada 2004 r. skontaktował się z tą osobą, okazało się, że jest toG. C., i uzgodnili, że wynajmie ten dom za kwotę 500 zł miesięcznie, przekazał również 300 zł zaliczki i miał pokryć koszty związane z opałem. Pieniądze na uiszczenie tych opłatS. M.potrzymał odR. B. (2). Umowa nie piśmie nie została jednak zawarta. NastępnieS. M.,R. B. (2),M. K.iK. B. (1)zrobili zakupy w centrum handlowym, zakupiony towar trzej pierwsi z nich przywieźli do wynajętego domu i przystąpili do jego sprzątania.
W nocy z 5 na 6 grudnia 2004 r.M. K.,R. B. (2)iS. M.wZ.dokonali kradzieży samochoduA. (...)stanowiącego własnośćM. S. (5), po czym przeprowadzili go do Ząbek i przyczepili do niego fałszywe tablice rejestracyjne dostarczone przezS. M..
Kolejnego dnia w godzinach popołudniowychM. K.iT. D.skradzionym samochodemA. (...)orazS. M.,R. B. (2)iK. B. (1)P.(...)S. M.udali się w kierunkuP.. Po drodze białymS.dołączył do nichG. K. (1). W okolicachP.zatrzymali się na parkingu leśnym. Na miejscu czekał na nich jużA. N.iS. L., którzy przyjechaliT. (...). Był tam jeszcze mężczyzna ops. (...). Na parkingu został tylko samochódA., pozostałe zostały przestawione.G. K. (1)powiedział, że przyjedzie wezwany przez telefon kierowca holownika,M. K.miał z nim rozmawiać, a pozostali mieli się schować i w odpowiednim momencie go zaatakować. NastępnieG. K. (1)zadzwonił doW. D., powiedział mu, że zepsuł mu się samochód i poprosił o holowanie go do warsztatu. PonieważW. D.świadczył usługi w zakresie holowania pojazdów, pomimo tego, że w tym dniu już zakończył pracę, zgodził się na wykonanie tej usługi i w tym celu udał się na wskazany parking. Po dojechaniu na miejsce podszedł on do stojącego tam przy samochodzieM. K.i zaczął świecić latarką, gdyż w tym czasie było już ciemno. W tym momencie z pobliskich krzaków wybiegli napastnicy –K. B. (1),R. B. (2),T. D.,S. L.i mężczyzna ops. (...), obezwładnili oni pokrzywdzonego, skuli mu ręce kajdankami, oczy zakleili taśmą i wsadzili go z tyłu do samochoduA.. Za kierownice tego samochodu wsiadłM. K., obok niego usiadłS. L., a z tyłu z pokrzywdzonymT. D.. Następnie samochody te odjechał z tego miejsca. WP.S. M., tak jak poprzednio znajdował się on orazR.iK. B. (1),G. K. (1)wsiadł doS., aA. N.doT.i razem odjechali w kierunkuJ.. Po dojechaniu na miejsce, na teren posesji wjechały jedynie dwa samochody –A.iP.– pozostałe zaś samochody zaparkowały na zewnątrz. NastępnieW. D.wyprowadzony został z samochodu, zaprowadzono go do jednego z pomieszczeń w tym budynku i przykuty został do kaloryfera. W miejscu tym pokrzywdzony przetrzymywany był do dnia 17 grudnia 2004 r., a pilnowaniem go na zmianę zajmowali sięR. B. (2)zM. K.orazK. B. (1)zT. D..S. M.dowoził zaś im jedzenie, za które płaciłG. K. (1)oraz przywoził i odwoził ich zJ..
W tym czasieG. K. (1)za pomocą wiadomości sms nawiązał kontakt z bratemW. D.,R. D.i zażądał od niego pieniędzy za uwolnienie brata. W pierwszych wiadomościach była mowa o kwocie 150.000 euro i jednocześnie wskazano w nich, że jeżeli kwota ta nie zostanie szybko zgromadzona, to wzrośnie do 250.000 euro.R. D.nie udało się jednak zgromadzić takiej kwoty, a zgromadzona przez niego kwota w wysokości ok. 150.000 – 180.000 zł nie została przez sprawców zaakceptowana.
W dniu 17 grudnia 2004 r.G. K. (1)skontaktował się zR. B. (2)iM. K., którzy akurat pilnowaliW. D.i przekazał im, że nie będzie pieniędzy za uwolnienie tego mężczyzny i że trzeba będzie go uwolnić. Tego samego dnia w godzinach wieczornych doJ.przyjechałG. K. (1)orazS. M.zK. B. (1)i samochodemS. M.wywieźliW. D.w okolice miejscowościG., gdzie go uwolnili.
UprowadzenieW. W. (2)
Po uprowadzeniuW. D.G. K. (1)stwierdził, że konieczna jest zmiana posesji, na której będą przetrzymywane uprowadzone osoby. W związku z tymK. B. (1)wyszukał odpowiednią posesję, po czym zaproponowałR. G. (1), aby ją wynajął.R. G. (1)przystał na tę propozycję i w dniu 6 stycznia 2005 r. wynajął odA. C. (1)dom położony w miejscowościG.(...)gm.D.. Klucze, jakie otrzymał do tego domu, przekazałK. B. (1), a ten, w jego obecności, przekazał jeG. K. (1). Następnie dom ten został wysprzątany oraz wyposażony w niezbędne rzeczy umożliwiające zamieszkanie w nim.
Po około dwóch miesiącach,G. K. (1)udostępniłR. B. (2)samochód m – kiV. (...), w którym on iM. K., na polecenieG. K. (1), okleili szyby folią przyciemniającą. Ponadto samochód ten wyposażony został w fałszywe tablice rejestracyjne.
W dniu 22 marca 2005 r.G. K. (1)przekazał informację o tym, że następnego dnia w godzinach porannych dojdzie do spotkania na stacji paliw wK..
Na spotkanie to, opróczG. K. (1), przyjechali równieżM. S. (2),P. Z.,O. Z.,T. D.,R. B. (2),K. B. (1),M. K.,S. M.orazP. M., który samochodemR. (...)przywiózł ze sobą odzież przypominającą umundurowanie policyjne i wrzucił to doV. (...). Na miejscu był także samochódD. (...),F. (...)iM. (...).
Podczas spotkaniaG. K. (1)przedstawił wszystkim, jak ma przebiegać planowane uprowadzenie. Nastąpiła również zmiana kierowcyV. (...)i miejsceM. K.za kierownicą zająłP. Z..M. K.wsiadł zaś doR. (...)i na polecenieG. K. (1)zaczął jeździć po okolicy i wypatrywać, czy nie ma policji.K. B. (1)zT. D.wsiedli doD. (...)i ich zadaniem było ubezpieczanie osób, które bezpośrednio miały dokonać uprowadzeniaW. W. (2). Do samochoduV. (...), opróczP. Z.wsiedli zaśM. S. (2),O. Z.,P. M.iR. B. (2), którzy przebrali się w ubrania przypominające umundurowanie policyjne.G. K. (1)wsiadł natomiast doF. (...), aS. M.doM. (...).
Następnie osoby poruszające się samochodamiV. (...)iD. (...)udały się zaG. K. (1)pod przedszkole.S. M.pojechał natomiast w okolice miejscowościS., gdzie miał oczekiwać na pozostałych członków grupy, a jego zadaniem miało być przewiezienie uprowadzonego mężczyznę do posesji wG..
Ok. godz. 09:00 do położonego przyul. (...)wW.–A.przedszkola przyjechał samochodemM.W. W. (2). Zaparkował pojazd na ulicy i zaprowadził syna do przedszkola. Gdy po kilku minutach opuszczał teren przedszkola z zaparkowanego nieopodal samochoduV. (...)wybiegliO. Z.,R. B. (2),M. S. (2)iP. M.. Biegnąc doW. W. (2)krzyczeli „Stój, policja!” i nakazali mu, aby położył się na ziemi. GdyW. W. (2)wykonał polecenie jeden z napastników skuł mu ręce kajdankami, po czym wprowadził go doV. (...).
W tym czasieK. B. (1)iT. D.siedzieli w zaparkowanym nieopodal samochodzieD. (...), obserwowali zdarzenie i ubezpieczali osoby dokonujące uprowadzeniaW. W. (2). Na jednej z sąsiednich ulic oczekiwał natomiastG. K. (1).
Po wprowadzeniuW. W. (2)doV. (...)sprawcy niezwłocznie odjechali z miejsca zdarzenia i udali się w kierunkuG.. Pierwsza jechała(...), a za niąV. (...).
W lesie, za miejscowościąS.,W. W. (2)przesadzony został zV. (...)doM. (...)S. M.. Do samochodu tego wsiadł równieżR. B. (2). W tym miejscu zV. (...)wysiedli równieżP. M.,M. S. (2)orazP. Z.i wsiedli oni do samochoduF. (...). Do samochoduV. (...)wsiadł natomiastK. B. (1)i dwa ostatnie samochody odjechały w innym kierunku, natomiastS. M.udał się doG..
Po dowiezieniu pokrzywdzonego na miejsce, został on w jednym z pokoi przykuty kajdankami do kaloryfera. Najpierw został z nim samS. M., a później po zrobieniu zakupów, za które płaciłG. K. (1), ponownie przyjechał do niegoR. B. (2)orazM. K..
Tego samego dnia, o godz. 18:19G. K. (1)wysłał pierwszą wiadomość sms z telefonu należącego doW. W. (2)do jego znajomegoW. B.ps. (...). W następnych wiadomościach, które przesłane zostały tego samego dnia, zażądał kwoty 1.000.000 euro w zamian za uwolnienie pokrzywdzonego.W. B.o żądaniach porywaczy poinformował żonę uprowadzonegoB. W.. Początkowo osoby bliskie porwanemu wyraziły zgodę na podjęcie współpracy z policją, lecz po pewnym czasie wycofały się z tej deklaracji.
Sprawcy uprowadzeniaW. W. (2), po upływie kilku dni, skontaktowali się również z żoną pokrzywdzonego.
W czasie, gdyW. W. (2)przetrzymywany był wG.dwa razy przyjechał do niegoG. K. (1)i po poinstruowaniu go co ma mówić, nagrywał go na dyktafonie.
W wyniku negocjacji prowadzonych pomiędzyG. K. (1)a osobami bliskimiW. W. (2)kwota okupu została początkowo zmniejszona do 300 tys. euro, a ostatecznie członkowie grupy zgodzili się na uwolnienie pokrzywdzonego w zamian za kwotę 157 tys. euro.
Okup za uwolnienieW. W. (2)w kwocie 157 tys. euro przekazany został przez osoby bliskie uprowadzonemu sprawcom przestępstwa w okolicach Cmentarza(...)wW.w dniu 06 kwietnia 2005 r. Paczkę z pieniędzmi, pozostawioną na terenie pobliskiego lasku, podjęliT. D.iP. Z., po czym przekazali jąG. K. (1), który kierował odebraniem okupu, a pomagał mu w tym takżeK. B. (1), który w tym czasie jeździł z nim samochodem.
Następnego dniaG. K. (1)skontaktował się z osobami przetrzymującymiW. W. (2)–R. B. (2),M. K.iS. M.– i przekazał im, aby się przyszykowali, bo będą go wywozić. Ok. godz. 16:00-17:00G. K. (1)ponownie do nich zatelefonował i przekazał im, aby udali się w kierunku pobliskiego baru. Tam na nich oczekiwał razem zO. Z., przy czym każdy z nich był oddzielnym samochodem. NastępnieG. K. (1), jadąc jako pierwszy, pokazał im gdzie mają jechać. W efekcie dojechali w pobliże miejsca zamieszkaniaW. W. (2), i tam go uwolnili.
W międzyczasieG. K. (1)podzielił otrzymane pieniądze, przy czym z ogólnej kwoty okupu 157 tys. euro najpierw odłożył 7 tys. euro jako zwrot poniesionych przez siebie wydatków, a pozostałą kwotę podzielił na osoby uczestniczące w tym przestępstwie i okazało się, że każda z nich otrzymała 10 tys. euro.
Obrót środkami odurzającymi
W kwietniu 2004 r.J. B.uzyskał przerwę w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Przebywając na wolności popełniał jednak kolejne przestępstwa, w tym m.in. zaczął zajmować się na szeroką skalę handlem narkotykami. Narkotyki różnego rodzaju nabywał od różnych dostawców w ilościach hurtowych i dalej sprzedawał je kolejnym handlarzom. Jednym ze środków odurzających, którym handlował była heroina. Nabywał ją w okresie od sierpnia do października 2004 r. odO. Z.i jego wspólnikaM. S. (2). Jednorazowo kupował od nich po ok. 50 gramów tego narkotyku, za który płacił im nie mniej niż po 70 zł za jeden gram, a cena była uzależniona od tego, czy płacił od ręki gotówką za towar, czy też brał go w komis. Łącznie we wspomnianym okresie nabył od nich nie mniej niż 700 gram, a do transakcji z tymi osobami dochodziło na stacji paliw(...)przyGalerii (...)oraz na bazarku przyul. (...).J. B.na spotkania zO. Z.iM. S. (2)umawiał się telefonicznie. Gdy kończył mu się „towar” dzwonił do nich i na miejsce spotkania przyjeżdżał jeden albo drugi z nich i przekazywali mu narkotyki.O. Z.przyjeżdżał na te spotkaniaV. (...), aM. S. (2)V. (...).
Nabytą od nich heroinęJ. B.następnie porcjował. Z 1 grama robił 4 ćwiartki i sprzedawał po 50 zł za ćwiartkę.
Jednym z głównych dilerów narkotykowychJ. B.byłP. K., któremu sprzedał m.in. 200 gramów heroiny po preferencyjnej cenie. Ponadto mieszkanieP. K.służyłoJ. B.za magazyn narkotyków. Kolejnym jego dilerem byłD. P., któremu sprzedawał wyłącznie heroinę nabytą wcześniej odO. Z.iM. S. (2). Łącznie sprzedał mu nie mniej niż 300 gramów tej heroiny.
Paserstwo samochoduO. (...)
W nocy z 23/24 czerwca 2008 r. funkcjonariusze policjiW. W. (3)iM. Z.pełnili służbę patrolową naautostradzie (...). Ok. godz. 0:25 wjechali na stację paliw(...)celem zatankowania radiowozu. Na stacji tej ich uwagę zwrócił samochódO. (...)onr rej. (...). Podjechali oni do tego samochodu iM. Z.poprosił siedzącego w tym samochodzie za kierownicą mężczyznę o przygotowanie dokumentów. Mężczyzna ten nie okazał jednak dokumentów, tylko ruszył samochodem, wyjechał ze stacji paliw i z bardzo dużą prędkością zaczął uciekać w kierunkuB.. Funkcjonariusze policji podjęli za nim pościg i poprosili o wsparcie. Uciekający mężczyzna skierował się następnie w kierunkuW.. W miejscowościT.skręcił w lewo, w kierunku miejscowościŻ.i po przejechaniu ok. 200 metrów zatrzymał samochód, wysiadł z niego i zaczął na pieszo uciekać przez pola uprawne. Funkcjonariusze policji zatrzymali się za tym samochodem iW. W. (3)na pieszo podjął pościg za uciekającym mężczyzną. Podczas pościgi wzywał on tego mężczyznę do zatrzymania się, ostrzegał go, że odda strzały i oddał w powietrze dwa strzały ostrzegawcze. Nie odniosło to jednak żadnego efektu i mężczyzna ten dalej uciekał. Następnie wbiegł on w pole kartofli i tam się przewrócił. W tym momencieW. W. (3)zauważył, że sięga on ręką do kieszeni po jakiś przedmiot i widząc to oddał dwa kolejne strzały ostrzegawcze, wzywając go jednocześnie do tego, aby zastosował się do jego poleceń. Do tych poleceń mężczyzna ten już się zastosował i w efekcie czego doszło do jego zatrzymania.
Następnie funkcjonariusze policji z zatrzymanym mężczyzną udali się do samochoduO. (...)i w trakcie jego lustracji, w schowku pod łokietnikiem, ujawniono m.in. portfel z zawartością dokumentów i kart płatniczych na nazwiskoR. K.oraz dowód rejestracyjny samochoduO. (...)nr rej. (...). Po sprawdzeniu tych dokumentów oraz nr VIN pojazdu, okazało się, że w dniu 17 czerwca 2008 r.R. K.zgłosił kradzież tego pojazdu na szkodę(...) sp. z o.o.Wartość tego samochodu wynosiła nie mniej niż 85.961 zł.
Funkcjonariuszom policji zatrzymany mężczyzna podał, że nazywa sięK. W. (2). Po zweryfikowaniu jednak jego danych personalnych, okazało się, że jest toM. S. (2).
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie:
wyjaśnień złożonych przezK. B. (1)w dniach 4 listopada 2005 r. /k 2916 – 2927, 10 listopada 2005 r. /k 2941 – 2962/ i 6 czerwca 2006 r. /k 4400 – 4403/,
ujawnionych wyjaśnień złożonych w toku śledztwa przezM. K./k 1569 – 1572, 2038 – 2040, 2045 – 2047, 2089 – 2109, 2136 – 2146, 2147 – 2153, 2175 – 2176, 2177 – 2178, 2616 – 2617, 2618 – 2620, 2650 – 2654/ a także ujawnionych zeznańW. W. (2)/k 2340 – 2341, 2384 – 2388/,P. N. (1)/k. 3896-3901/ iP. D./k. 1184-1186, 2756-2757/,
częściowo na podstawie zeznań i wyjaśnień złożonych przezS. M./k 8244 – 8257, 8293 – 8299, 2659 – 2663, 2671, 4117 – 4129, 4130 – 4141, 4656 – 4646, 2623 – 2624, 9717 – 9719, 8979 – 8981, 8977 – 8978/,A. K. (2)/k 8537 – 8538, 154 – 155, 157 – 158, 1583 – 1585, 2887 – 2891, 4731 – 4735, 10551 – 10552, 10565 – 10570, 10446 – 10449, 10450 – 10453, 10546 – 10549, 10760v, 10695 – 10703, 10707,J. M. (1)/k 10405 – 10406, 10158 – 10164, 10165 – 10167, 10168 – 10180, 10245 – 10247, 10227 – 10233, 10234 – 10238, 10239 – 10244,P. S./k 8867 – 8873, 81 – 82, 85 – 86, 126 – 127, 93 – 94, 128 – 129, 130 – 131, 133 – 134, 1283 – 1285, 1404 – 1406, 9801 – 9802, 9742 – 9749, 8881 – 8903, 8913 – 8916/,
zeznańW. D./k 7659 – 7663, 2215 – 2216, 2525 – 2526/,B. W./k 7797 – 7799, 2288 – 2290, 2316 – 2317, 2329 – 2330/,R. D./k 7819 – 7821, 2182 – 2184, 2191 – 2192, 2204, 2218/,K. D. (1)/k 8137 – 8139, 3775 – 3777/,S. D./k 8139 – 8144, 8170, 3792 – 3797/,A. D. (2)/k 8450 – 8457, 3637 – 3677, 3782 – 3784, 3805 – 3807/,J. B./k 9803 – 9807, 5144 – 5149, 5150 – 5154, 9817 – 9820, 5155 – 5158, 5159 – 5164, 5165 – 5171, 5193 – 5198, 5188 – 5192, 5757 – 5761, 6140 – 6141, 8025v – 8026, 8063 – 8065v, 8075v – 8076, 8077v – 8078, 8089v – 8090v/,A. R./k 7821 – 7823, 100 – 101/,A. C. (1)/k 7882 – 7884, 1896 – 1897,M. C. (1)/k 7884 – 7886, 1894 – 1895, 1986 – 1987/,H. P./k 7910 – 7911, 3305 – 3306/,W. Z./k 8135 – 8137, 3724 – 3727, 3772 – 3773/,M. S. (3)/k 8158 – 8159, 102 – 103, 2169/,W. W. (3)/8567 – 8569, 6273 – 6274, 6709 – 6711/,W. B./k 9589 – 9592, 2318 – 2319/,R. K./k 8363 – 8364, 6281 – 6287, 6646 – 6647/,T. B./k 8536, 6288 – 6292/,R. G. (1)/k 7367 – 7370, 2028 – 2030, 2033 – 2035, 2048 – 2049, 2070 – 2072, 4875 – 4881/,B. M./k 7578 – 7584, 1182 – 1183, 1884 – 1885, 8027 – 8032/, świadków anonimowych nr 1 /k 10028v – 10030, 9793 – 9796/, nr 2 /k 10457 – 10460 – 9758 – 9762/, nr 3 /k 10030 – 10032v, 9767 – 9771/, nr 4 /k 9970v – 9972, 9776 – 9780/, nr 5 /k 9972 – 9977, 9785 – 9788/,K. B. (2)/k 7844, 2294 – 2295/,W. K. (2)/k 7845, 2279 – 2281/,I. S./k 7846, 2292 – 2293/,M. S. (7)/k 7846, 2321 – 2324/,G. C./k 7863 – 7865, 2625 – 2626/,J. K. (1)/k 7865 – 7867, 2640 – 2641/,Z. T./k 7867, 2522 – 2523/,R. P./k 7911, 3672 – 3673/,R. T./k 8376 – 8385, 6344 – 6352, 6355 – 6361, 6473 – 6476, 8563 – 8567/,
oraz dokumentów w postaci:
protokołów zatrzymania osoby /k. 13, 20, 21, 23, 41, 357, 1606-1607, 1616-1617, 1625-1626, 1634-1635, 1656, 1698, 1961-1962, 2441, 2901-2902, 3106-3107, 3117-3118, 3127-3128, 3137-3138, 3145-3146, 3710, 3716, 4251, 4309, 4313, 4317, 4340, 4941-4942, 4963, 4964, 4965, 4966-4967, 6628, 9343/, protokołów przeszukania osoby /k. 15-17, 24-26, 43 – 44, 1608-1611, k. 1618-1621, 1627-1630, 1636, 1699-1700, 3108-3112, 3119-3123, 3129-3133, 3139-3142, 3162-3163, 3164-3167, 3171-3173, 4310-4312, 4314-4316, 4318-4321, 6261-6263, 9010-9011/, protokołu przeszukania pomieszczeń mieszkalnych /k. 30-32/, protokołów oględzin /k. 37-38, k. 75, 76-77, 78-79, 97-98, 104, 121, 122, 132, 203-207, 208-222, 253-254, 283-284, 514-516, 517-520, 1384-1385, 1601-1602, 1648-1649, 1855-1856, 1859-1862, 1990-1991, 2198-2199, 2186-2187, 2296-2297, 2325-2326, 2413, 2488-2489, 2519-2521, 2574, 2691-2692, 2792, 2793-2802, 3175-3178, 3668-3671, 3713-3715, 3798-3804, 3999-4000, 4106-4108, 4206-4207, 4211-4212, 4256-4257, 4820-4822, 4829-4830, 4322, 4896-4897, 4908-4911, 4916-4917, 5686, 5687-5689, 6178-6179, 6270-6272, 6598-6600, 6689-6691, 6716-6718, 6719-6721, 6724, 6725, 6726, 6727, 6728, 6729, 6730, 6731, 6732, 6733, 6734, 6735, 6736, 6737, 6738, 9074-9077, 9098-9100, 9410-9411, 9413-9415, 9518-9519, 9521-9522, 9523-9525, 9538-9540, 9546-9547/, protokoły i notatki użycia psa służbowego/k. 39, 40, 3688, 4827-4828/, protokołów zatrzymania rzeczy /k. 46-50, 2227-2229, 3076-3080, 3218-3220, 3689-3691, 3718-3720, 3779-3781, 3787-3780, 7959-7961/, protokołów przeszukania /k. 54-56, 67-68, 69-70, 105-108, 110-113, 115-118, 136-141, 189-192, 362-363, 364-368, 1152-1156, 1372-1375, 1599-1600, 1646-1647, 1657-1659, 1660-1661, 1693-1694, 1695-1696, 1704-1706, 1711-1712, 1739-1741, 1744-1745, 1750, 1757-1758, 1773-1775, 1776-1778, 1782-1784, 1796-1799, 1802-18069, 1816-1818, 1821-1824, 1829-1832, 1843-1844, 1852-1853, 1933-1936, 1939-1941, 1951-1952, 1963, 1966-1968, 2064-2067, 2115-2117, 2119-2122, 2305-2306, 2424-2427, 2436-2437, 2444-2445, 2448-2449, 2450-2461, 2467-2471, 2482-2487, 2494-2496, 2500-2502, 2516-2518, 2530-2531, 2534-2539, 2544-2547, 2556-2559, 2570-2573, 2578-2579, 2582-2585, 2588-2591, 2603-2605, 2609-2610, 2775-2778, 2785-2787, 2804-2806, 2808-2810, 2813-2814, 2816-2818, 2903-2905, 2995-2997, 3004-3005, 3011-3012, 3018-3020, 3027-3028, 3038-3040, 3046-3047, 3054-3055, 3065-3067, 3151-3155, 3156-3158, 3182-3183, 3187-3188, 3192-3194, 3197-3198, 3202-320, 3207-3208, 3210-3212, 3214-3216, 3288-3289, 3705-3707, 3985-3988, 3992-3996, 4006-4007, 4010-4011, 4016-4018, 4022-4024, 4078-4082, 4086-4087, 4253-4255, 4341-4346, 4347-4348, 4353-4354, 4356-4357, 4561-4563, 4817-4818, 4904-4907, 4971-4975, 4976, 5784-5786, 6155-6158, 6159-6161, 6164-6171, 6173-6177, 6302-6303, 6306-6307, 6587-6589, 6613-6616, 6621-6624, 6656-6657, 6660-6661, 7539-7542, 9006-9008, 9069-9070, 9212-9214, 9369-9371, 9392-9399, 9400-9405, 9407-9409/, protokołów okazania /k. 126-127, 128-129, 130-131, 133-134, 1546-1547, 1548-1549, 1884-1885, 1901-1902, 1925-1926, 1929-1930, 1974-1975, 1976-1977, 1978-1979, 1980-1981, 1981-1982, 1984-1985, 1986-1987, 1994-1995, 1998-1999, 2078-2080, 2110-2111, 2175-2176, 2252-2253, 2358-2359, 2384-2388, 2615-26016, 2618-2620, 2621-2622, 2623-2624, 2627-2628, 2827-2828, 3235-3236, 3237-3238, 3264-3266, 3290-3291, 5122-5124, 5781-5783, 8012-8014, 8016-8017, 8018-8019, 8967-8968, 9015-9016, 9150-9151/, pokwitowań k. 135, 255, 336, 2393, 3786, 4358/, wykazów połączeń telefonicznych oraz danych abonentów /k. 149-150, 601-800, 801-1000, 1001-1070, 1175-1176, 1331-1343, 5401-5600, 5246-5399, 5601-5679, 5773-5774, 9341/, protokołów pobrania materiału /k. 241, 243, 244/, kserokopii kart pojazdu /k. 247-248/, kserokopii dokumentów /k. 249-252, 295-301, 381-400, 401-403 412-428, 529-532, 1162-1165, 1187-1194, 1213-1218, 1219-1220, 1221, 1222-1225, 1235-1280, 1429-1430, 1496-1521, 2820-2824, 3730-3769/, tablic poglądowych z wykazem osób /k. 258-262, 1145-1147, 1380-1382, 1558-1560, 1903-1909, 2154-2162, 2354-2355, 2629-2637, 2829, 2928-2936, 3307-3314, 4203-4204, 4574-4582, 5118-5121, 5178-5187, 5779-5780, 7461-7469, 7935-7936, 7994-7996, 8011, 8015, 9221-9225, 9841-9848, 10181-10226, 10258-10264, 10379-10402/, opinii z zakresu badań daktyloskopijnych /k. 287-289, 1524-1535, 2261-2262, 2858-2867, 3095-3098, 3328-3332, 3929-3932, 4181-4184, 4294-4301, 4384-4385, 4388-4390, 4416-4420, 4423-4427, 4435-4440, 4444-4454, 4679-4683, 6695-6696, 8700-8706, 9107/, protokołu użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego /k. 349/, informacji na temat osoby /k. 360-361/, opinii z zakresu badań genetycznych /k. 433-435, 4771-4788, 4789, 5042-5069/, opinii z zakresu badań medyczno-sądowych /k. 437-443/, pism(...)z załącznikami /k 533-534, 1126-1136, 3905-3910/, wykazów lokalizacji stacji bazowych /k. 1071-1113, 1344-1351/, wykazu numerów telefonów /k. 1114-1122/, opinii z zakresu badań biologicznych /k. 1166-1168, 1445-1456, 1459-1464, 1467-1471, 2681-2687, 2735-2753, 2851-2854, 2988-2991, 3271-3275, 3278-3283, 3398-3404, 3405-3415, 3418-3423, 3919-3926, 4057-4062, 4072-4076, 4099-4102, 4154-4161, 4164-4178, 4280-4286, 4458-4473, 4474-4490, 4552-4555, 4556-4558, 4584-4597, 4600-4604, 4607-4625/, sprawozdania z przeprowadzonych badań mechanoskopijnych /k. 1294-1296, 1300-1301, 1304-1306/, kserokopii postanowień o umorzeniu dochodzenia /k. 1367, 1431-1432, 8802, 9517, 9537/, kserokopii faktury /k. 1376/, sprawozdania z przeprowadzonej analizy identyfikacji dokumentów /k. 1476-1495/, kserokopii umów kupna-sprzedaży /k. 1543, 2362, 2349/, zawartości książek telefonicznych /k. 1664-1668, 1683-1686, 1717-1732, 2123-2127, 2552, 2596-2601, 4032-4033, 4034, 4035-4036/, wykazów SMS-ów /k. 1669-1682, 1687-1689/, protokołów zatrzymania /k. 1709-1710, 1746-1747, 1748-1749, 1780-1781, 1800-1801, 1819-1820, 1827-1828, 1932, 2112, 2406-2407, 2465-2466, 2493, 2499, 2542-2543, 2602, 2508, 2784, 3991, 4013-4015, 4020-4021, 6162, 6264-6268, 6269, 6280, 6591-6595, 6597, 9009, 9215/, kserokopii dokumentacji fotograficznej /k. 1863-1879, 2256-2257, 2366-2367, 2705-2722, 2730-2734, 2839-2841, 2842-2850, 3179, 3294-3304, 3839, 4144, 4218-4246, 6277, 7470-7475, 7476-7491, 7508-7529/, 9211, 9229-9232, 9416-9429/, kserokopii umowy użyczenia /k. 1898-1899/, spisu numerów telefonów /k. 1956-1957/, kserokopii szkiców /k. 2031-2032/, wykazu telefonów /k. 2173-2174, 3136, 3232/, kartki z zapiskami odręcznymi /k. 2193-2194/, kserokopii kartek z zapiskami odręcznymi /k. 2208-2211, 2220-2222/, kserokopii materiału poglądowego /k. 2235-2238, 3815-3837, 4208-4210, 4213, 4455-4457/, kserokopii dowodu rejestracyjnego /k. 2412/, opinii z zakresu badań medyczno-sądowych /k. 2723-2727/, pisma(...)/k. 2754/, pisma(...)/k. 2755/, opinii z zakresu badań fizykochemicznych /k. 2855-2857, 3318-3320, 2868-2870, 4290-4291, 4392-4397, 9529-9532, 9556-9558/, opinii z przeprowadzonych badań komputerowych z załącznikami /k. 3426-3600, 3601-3662/, załącznika do portretu pamięciowego /k. 3846/, kserokopii banknotów /k. 3847-3889/, pismaK. B. (1)/k. 4375-4381/, opinii z zakresu badań broni i balistyki /k. 4430-4432/, kserokopii teczek poszukiwania /k. 4491-4519, 4520-4549, 4890-4891/, zaświadczeń /k. 4564, 8799/, protokołów wizji lokalnej /k. 5114-5116, 7955-7958, 7968-7970/, notatek urzędowych z analizy bilingów /k. 5739-5751, 5806-5822/, informacji z przeprowadzonych badań /k. 6442-6443/, tablicy z wynikami badań genetycznych /k. 7493/, opinii wstępnej /k. 7494/, tablicy z zestawieniem wyników badań /k. 7533/, kserokopii zapisków odręczonych /k. 8401-8441, 8597/, sprawozdania z przeprowadzonej analizy dokumentów /k. 8843-8850/, kserokopii zaświadczenia lekarskiego k. 8966/, pisma Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego z załącznikami /k. 9012-9014/, protokołu tymczasowego zajęcia mienia ruchomego /k. 9060-9061/, sprawozdania z przeprowadzonej analizy /k. 9103/, wykazu osób /k 9210/, protokołu okazania budynku mieszkalnego /k. 9388-9390/, opinia sądowo-psychologiczna /k. 9461-9504/, postanowień o umorzeniu śledztwa /k. 9562, 9643-9666, 10723-10734/, komunikatu numer(...)/k. 10369-10370/, odpisów wyroków wraz z uzasadnieniem /k. 10606-10608, 10609, 10610-10644, 10645-10652/, komunikatów /k. 10844-10879/, zapisu utrwalonego na płycie /k. 10880/,
a nadto ujawnionych zeznań świadków:
H. B./k. 95-96/,J. S. (1)/k. 1140-1144, 1377-1379/,T. G./k. 1857-1858, 1920-1922/,M. M. (1)/k. 1880-1881/,A. P./k. 1923-1924, 1925-1926, 1974-1975, 1978-1979, 1982-1983/,M. S. (8)/k. 1927-1928, 1929-1930, 1976-1977, 1980-1981, 1984-1985/,E. S./k. 1992-1993, 1994-1995/,J. S. (2)/k. 1996-1997, 1998-1999/,W. Ł./k. 2350-2353/,E. F./k. 2445-2446, 5962/,E. M./k. 2247-2248/,K. Z./k. 2346-2348, 2358-2359/,M. S. (5)/k. 2396-2397, 2401-2402/,A. C. (2)/k. 2392-2393/,S. W./k. 3687-3688/,A. S./k. 3728-3729/,T. K./k. 3770-3771/,T. B./k. 6288-6292/,M. Z./k. 6712-6713/.

W. S. (1),A. N.iM. S. (9)
w toku postępowania konsekwentnie nie przyznawali się do popełnienia zarzucanych im czynów.
W. S. (1)w pierwszych wyjaśnieniach, złożonych po zatrzymaniu w sprawieP. S.podał, że tego dnia jeździł z nudów poW.i przypadkowo, naP., spotkał się ze swoim znajomymA. K. (2). Później ponownie jeździł poW.i gdy jechał w kierunkuB.został zatrzymany. Stwierdził ponadto, że nie ma wiedzy na temat jakichkolwiek uprowadzeń, nie znaP. S., nie kojarzył, aby którykolwiek z jego znajomych posiadał samochód m – kiR., zaprzeczył temu, aby w dniu 20 października 2004 r. uczestniczył w jakiejś szarpaninie, oraz przyznał, że podczas zatrzymania miał przy sobie łącznie 5 aparatów telefonicznych, jednak tylko 2 z nich były sprawne /k 161 – 163/.
W kolejnych wyjaśnieniachW. S. (1)zaprzeczył jedynie temu, że znaA. K. (1)/k 166 – 167/, stwierdził, że w toku przesłuchania poznałA. K. (2)/k 170/, nie wyraził zgody na pobranie próbki głosu do badań porównawczych /k 1394 – 1395/, po czym już tylko odmawiał składania wyjaśnień i udzielania odpowiedzi na zadawane mu pytania /k 2875 – 2879, 2880 – 2882, 6024 – 6026/.
A. N.w toku śledztwa odmawiał składania wyjaśnień oraz udzielania odpowiedzi na ewentualne pytania /k 4992 – 4993, 5002 – 5003, 6066 – 6067, 6471 – 6472/.
M. S. (2)w pierwszych wyjaśnieniach złożonych po zatrzymaniu stwierdził jedynie, że rzeczy znalezione w samochodzie nie są jego i nie wie, do kogo należą /k 6644 – 6645/. W trakcie kolejnych przesłuchań /k 4947 – 4948, 6061, 6381 – 6382/ odmawiał składania wyjaśnień i udzielania odpowiedzi na pytania.
W toku postępowania sądowegoW. S. (1)/k 7341v – 7342/,A. N./k 7342v/ iM. S. (2)/k 7342 – 7342v/ potwierdzili swoje wyjaśnienia ze śledztwa i skorzystali z prawa do odmowy składania wyjaśnień.
Sąd zważył, co następuje:
Fakt popełnienia przestępstw na szkodęS. D.,W. W. (2),W. D.orazP. S.nie był kwestionowany. Oskarżeni kwestionowali natomiast to, aby mieli cokolwiek wspólnego z tymi, jak również z pozostałymi zarzucanym i im w akcie oskarżenia przestępstwami.
Akt oskarżenie w niniejszej sprawie oparty został w zasadniczej mierze na wyjaśnieniach złożonych w toku śledztwa przezM. K.,K. B. (1)iS. M.. Wszyscy oni, w początkowych czynnościach przeprowadzanych z ich udziałem w toku śledztwa, nie przyznawali się do popełnienia zarzucanych im czynów, po czym zmienili stanowisko, przyznali się do stawianych im zarzutów i złożyli w sprawie wyjaśnienia. Nie znaczy to jednak, o czym dalej, iż przedstawione przez nich relacje były idealnie zbieżne i nie zawierały rozbieżności. Nim jednak śledztwo zostało zakończone,K. B. (1)podjął próbę odwołania złożonych przez siebie wyjaśnień. Najpierw przesłał do Prokuratury pismo /k 4375 – 4381/, w którym odwoływał swoje wcześniejsze wyjaśnienia, po czym, podczas przesłuchania przyznał, że przedmiotowe pismo napisał pod wpływem gróźb /k 4492/, a na koniec śledztwa ponownie kwestionował swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Podobne stanowiskoK. B. (1)zajął w toku niniejszego postępowania, jak również w sprawie, która toczy się przeciwko niemu przed tut. Sądem – V K 59/06 – i kwestionował swój związek z czynami będącymi przedmiotem niniejszego postępowania oraz wskazywał na to, że wyjaśnienia, w których przyznał się do stawianych mu zarzutów i obciążył inne osoby, zostały na nim wymuszone /k 7584 – 7587, 1577 – 1579, 2016 – 2017, 2043 – 2044, 7742 – 7744, 4699 – 4703, 4647 – 4651 oraz z akt sprawy 56/06 k 4684 – 4685, 4722 – 4729, 4730 – 4733, 4734 – 4735, 4736 – 4739, 4740 – 4741, 4742 – 7443, 4843, 4844 – 4846, 4847 – 4852, 4867, 5304 – 5305, 5306, 6043 – których kserokopie załączono do akt niniejszej sprawy/. PrzesłuchanieM. K.na etapie postępowania sądowego okazało się natomiast niemożliwe gdyż w dniu 16 stycznia 2006 r. /k 4493/ zgłoszono jego zaginięcie i prowadzone po tej dacie czynności nie doprowadziły do ustalenia miejsca jego pobytu. Po tej dacie pojawiły się natomiast listy, adresowane doG. K. (1)iS. M./k 4682, 4683/, w których przepraszał on ich za złożone wyjaśnienia.S. M.w toku postępowania sądowego potwierdzał natomiast swoje wcześniejsze wyjaśnienia.
PonieważK. B. (1)zarówno w sprawie V K 59/06, w której występuje jako oskarżony, jak i w niniejszej sprawie, w toku postępowania sądowego wskazywał na szereg nieprawidłowości i nadużyć, jakich mieli dopuścić się w stosunku, nie tylko do jego osoby, funkcjonariusze policji prowadzący niniejszą sprawę, punktem wyjścia do dalszych rozważań powinno być, w ocenie sądu, udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy wyjaśnienia przez niego składane w toku śledztwa, w których przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i obciążył inne osoby, mogą stanowić dowód w niniejszej sprawie, czy też nie? Było to tym bardziej istotne, iż te wyjaśnianiaK. B. (1)były bardzo istotnym dowodem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Przez pewien okres postępowania, z uwagi na to, że zachodziła konieczność dokonania weryfikacji informacji podawanych przezK. B. (1), a załączone do akt niniejszej sprawy dowody nie wydawały się wystarczające, sąd stopniowo gromadził dokumenty, które mogły być przydatne do oceny wiarygodności informacji przez niego podawanych.
Po pewnym jednak czasie okazało się, że okoliczności wskazywane przezK. B. (1)były przedmiotem odrębnego postępowania przeprowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w Białymstoku w sprawie Ap V ds. 19/09 i postępowanie to – w przedmiocie przyjmowania korzyści majątkowych przez funkcjonariuszy Wydziału dw. z Terrorem Kryminalnym i Zabójstw KSP oraz przekroczenia przez nich uprawnień – w dniu 31 grudnia 2010 r. na podstawieart. 17 § 1 k.p.k.zostało umorzone /k 9643 – 9666/. Zażalenia zaś wniesione na to postanowienie przezR. B. (2)iG. K. (1)nie zostały uwzględnione /k 9630 – 9634/. Jakkolwiek w przedmiotowym postanowieniu sądu wskazano inną datę niż w postanowieniu prokuratury, to jednak, w ocenie sądu, była to oczywista omyłka pisarska co do roku jego wydania, albowiem zakres przedmiotu umorzenia – pkt. 2 – oraz przedmiotu zażalenia były tożsame.
Jakkolwiek przedmiot tego postępowania ujęty został dosyć ogólnie, w dwóch punktach, to jednak w uzasadnieniu tego postanowienia odniesiono się do wszystkich, wówczas podnoszonych przezK. B. (1), zarzutów, w szczególności m.in. do fałszowania dowodów oraz stosowania przemocy w celu uzyskania określonych zeznań i wyjaśnień. Pomimo tego, że ustaleniami tymi w niniejszej sprawie sąd nie był związany, to jednak podkreślić należy, iż badając okoliczności podnoszone przezK. B. (1), jak i inne osoby, prokurator sięgał do materiałów źródłowych i przedstawione motywy, które legły u podstaw tego rozstrzygnięcia, w toku niniejszego postępowania nie zostały zakwestionowane. Dlatego też, w ocenie sądu, nie było podstaw do odrzucenia argumentacji zawartej w tym postanowieniu.
Podkreślić również należy, iż żaden z funkcjonariuszy policji wykonujących w toku śledztwa czynności w niniejszej sprawie, nie został skazany za popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa pozostającego w związku z niniejszą sprawą. Owszem, przeciwkoJ. P.toczyło się postępowanie o czyny zart. 276 k.k.i zart. 284 § 2 k.k., jednakże postanowieniem Prokuratury Okręgowej w Warszawie w sprawie sygn. V Ds. 278/13 z dnia 26 września 2013 r. zostało ono, z powodu braku znamion czynu zabronionego, umorzone /k 10723 – 10735/.
Prawomocnie potwierdzone zostało natomiast coś zgoła odmiennego, od tego, na co wskazywałK. B. (1), gdyż to w stosunku do niego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 1 czerwca 2011r. w sprawie sygn. akt III K 34/09, na podstawieart. 11 § 1 k.p.k.umorzono postępowanie o przypisany mu czyn zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.popełniony na szkodęM. S. (10)/k 9141 – 9143/.
Poza okolicznościami zasygnalizowanymi przezK. B. (1)w oświadczeniu z dnia 9 maja 2006 r. /k 4375 – 4381/, które były przedmiotem analizy przeprowadzonej przez Prokuraturę w toku wspomnianego postępowania, zauważyć należy, iż w oświadczeniu tym znalazły się także i inne okoliczności, o których można powiedzieć, że były zwykłymi kłamstwami.
W pierwszej kolejności wskazać tu należy na to, jakobyM. K.w przekazanych mu grypsach przekazał mu, że ma się przyznać do pewnych uprowadzeń oraz powiedzieć, że za uprowadzeniami tymi stoją m.in.(...),(...)i(...)/k 4376/. Tymczasem podczas przesłuchaniaM. K., gdy okazano mu zdjęcia różnych mężczyzn, nie rozpoznał onM. S. (2)iA. N./k 2145 – 2145v, 2162, ich fotografie umieszczone były odpowiednio na zdjęciach nr 13 i 12/, a w składanych przez siebie wyjaśnieniach zupełnie nic nie mówił o osobach posługujących siępseudonimami (...)i(...). Jest to, w ocenie sądu, najlepszy dowód na to, żeM. K., takich pseudonimów nie mógł zasugerowaćK. B. (1), gdyż po prostu sam ich nie znał albo nie pamiętał. Nie mogli tego również zrobić funkcjonariusze policji, gdyż w tamtym czasie jedyne informacje na temat sprawców poszczególnych uprowadzeń posiadali oni wyłącznie odM. K.. Skoro zaś on nic im nie powiedział o(...)i o(...), to i oni też nic takiego nikomu nie mogli zasugerować. W tej sytuacji to, żeK. B. (1)wskazuje na takie pseudonimy w sposób jednoznaczny świadczy o tym, że posługuje się on wyłącznie swoją wiedzą, która absolutnie przez nikogo nie mogła zostać mu zasugerowana.
Kolejnym ewidentnym kłamstwem zawartym w tym oświadczeniu było twierdzenieK. B. (1)jakoby w miejscu usiłowania uprowadzeniaS.nie byłoW. S. (1),G. K. (1),A. K. (1)iA. K. (2)–„chociaż ich tam nie było”/k 4379/. I jakkolwiek, w tym momencie, sąd nie ma jeszcze zamiaru wypowiadać się co do obecności w tym miejscuW. S. (1), a dwóch kolejnych mężczyzn nie jest objętych niniejszym postępowaniem, tak w przypadkuA. K. (2), który co prawda też nie jest objęty niniejszym postępowaniem, sytuacja była o tyle ewidentna, gdyż został on zatrzymany na miejscu zdarzenia /k 13/ i twierdzenie, że go tam nie było, nie wymaga najmniejszego komentarza. To zaś, że po wielu latach przyznał to samA. K. (2)nie było czymś nadzwyczajnym, a stanowiło po prostu przyznanie przez niego pewnej okoliczności, której i tak nie był w stanie zakwestionować. Nie mniej jednak, o czym dalej, składane przez niego, na ten temat, wyjaśnienia i tak nie były do końca ani szczere, ani prawdziwe.
Oprócz kłamstw to oświadczenieK. B. (1)zawiera również elementy zupełnie nielogiczne. Mianowicie,K. B. (1)wskazuje na to, że w przypadku uprowadzeniaD.wymienieni przez niego funkcjonariusze policji, razem z nim, spreparowali wyjaśnienia aby oczernić osoby o to podejrzewane /k 4378/. W przypadku, gdyby rzeczywiście tak było i funkcjonariusze policji użylibyK. B. (1)do takiego celu, to zupełnie bezsensownym byłoby, aby tworzyli oni jakąś wersję z nieustalonymi sprawcami. W przypadku tego porwaniaK. B. (1)wskazywał nie tylko konkretne osoby ale mówił także o dwóch nieznanych mu mężczyznach /k 4378/ i zasady logiki przemawiają za tym, że w przypadku, gdyby wersja ta była zmyślona, to nie byłoby to częściowe zmyślanie „sukcesu”, które wiązałoby się z koniecznością dalszego prowadzenia postępowania co do dwóch nieustalonych sprawców, tylko byłaby to wersja pełna „sukcesów”, wskazująca od razu wszystkich sprawców. Z takich kwestii proceduralnychK. B. (1)najwyraźniej zupełnie nie zdawał sobie jednak sprawy i nie dostrzegał on w tym ułomności takiego rozumowania. Nim jednak postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone, okazało się, iż ustalono, co najmniej jedną osobę, która brała udział w tym zdarzeniu, którejK. B. (1), w dacie zdarzenia, jeszcze nie znał i o której najwyraźniej powiedział, że to była jedna z tych dwóch, nieznanych mu wówczas osób. Osobą tą okazał sięJ. M. (1), który, o czym dalej, przyznał się do udziału w tym przestępstwie. Z tego zaś jedyny logiczny wniosek jest taki, że ta okoliczność, iż w uprowadzeniuS. D.brało udział także dwóch mężczyzn, którychK. B. (1)wówczas jeszcze nie znał, była prawdziwa i nikt mu nie mógł jej zasugerować.
W tej sytuacji, w ocenie sądu podjęta przezK. B. (1)próba odwołania swoich wcześniejszych wyjaśnień zupełnie nie była wiarygodna. Co więcej, dostarczała ona kolejnych argumentów przemawiających za tym, że wcześniejsze jego relacje przez nikogo nie zostały my zasugerowane i były zgodne z prawdą.
Niewątpliwie w oświadczeniu tymK. B. (1)powoływał się także i na zabezpieczony w sprawie pęk włosów należących doE. B.oraz na to, że grożono mu wykorzystaniem tego dowodu i bezpodstawnym pomówieniem go o udział w jej uprowadzeniu. Tego, kiedy i w jakich okolicznościachK. B. (1)dowiedział się o istnieniu takiego dowodu, czy też tego, że jest on w dyspozycji któregoś z funkcjonariuszy policji, tego w niniejszej sprawie nie ustalono. Nie mniej jednak pamiętać należy o tym, że wiedzaK. B. (1)w momencie składania wyjaśnień w listopadzie 2005 r., a jego wiedza w maju 2006 r., kiedy to sporządzone zostało przedmiotowe oświadczenie, to mogą być dwa zupełnie odrębne zagadnienia. Ponadto istnieje szereg poszlak np. zeznania składane przezR. T./np. k 6347 – 6348/ wskazujących na to, żeK. B. (1)może posiadać znacznie większą wiedzę na temat uprowadzeniaE. B., niż on to deklaruje.
Sąd nie wyklucza także i tego, że w zeznaniach złożonych przezK. B. (1)w toku niniejszego postępowania pojawiły się także i takie elementy, które nie były przedmiotem zainteresowania Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku prowadzącej postępowanie w sprawie Ap V ds. 19/09, jednakże, w ocenie sądu, zupełnie nie były one wiarygodne. Zasady logiki przemawiają za tym, że jeżeli ktoś, coś zaczyna negować, to od początku używa wszelkich znanych mu argumentów, zwłaszcza gdy czynione jest to na płaszczyźnie postępowania karnego, w sprawie, w której stosowane są izolacyjne środki zapobiegawcze. Dlatego też takie argumenty, które ujawniły się znacznie później i to dopiero po tym, jak dana osoba miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy, zupełnie nie były wiarygodne.
Na etapie śledztwa przedmiotem badania były także listy napisane przezM. K.doG. K. (1)iS. M.. Opinia sporządzona przez biegłego z zakresu badania dokumentów potwierdziła, że zostały one nakreślone przezM. K./k 8843 – 8850/.
Listy te oraz koperty, w których były one umieszczone poddane zostały także badaniom daktyloskopijnym /k 4679 – 4683/ i znamiennym jest, że na kopertach tych oraz na liście adresowanym doG. K. (1)ujawniono cały szereg śladów linii papilarnych, ale żaden z nich nie należał doM. K.. Na liście zaś adresowanym doS. M.nie ujawniono żadnych śladów linii papilarnych. Jest to o tyle zastanawiające, iż doświadczenie życiowe wskazuje na to, iż w sytuacji, gdyM. K.miał własnoręcznie napisać te listy, to winny zostać na nich ujawnione pozostawione przez niego ślady linii papilarnych. Jeśli zaś on pisał same listy, to oczekiwać również należało, że on sam również je zaadresuje i wyśle, a przy okazji pozostawi także i na kopertach swoje odciski linii papilarnych. W niniejszej jednak sprawie coś takiego nie miało miejsca i istnieją poszlaki, które w sposób logiczny tłumaczą, dlaczego tak się nie stało.
Tej treści ustalenia, w ocenie sądu, dowodzą ni mniej ni więcej tylko tego, żeM. K.osobiście nakreślił te listy. Czymś zaś zupełnie innym było to, czy nakreślił je dobrowolnie, czy też wbrew swojej woli, ja również to, kiedy i w jakich okolicznościach zostały one wysłane.
W celu udzielenia odpowiedzi na to pierwsze z tych pytań sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego psychologaB. L.. Ze sporządzonej przez niego pisemnej opinii /k 9461 – 9504/ oraz podtrzymanej na rozprawie opinii ustnej /k 9576 – 9580/ wynika, iż z dużą dozą prawdopodobieństwa należy przyjąć, że listy te zostały nakreślone przezM. K.pod wpływem sugestii ze strony osób trzecich przy udziale bodźców emocjonalnych mogących generować przeżycia graniczne takie jak np. poczucie zagrożenia życia samego autora lub jego rodziny. Biegły wskazał również na to, że prawdopodobnie zostały one sporządzone po zaginięciu autora i wysłane przez inną osobę (y), a za takim obrazem przemawiały czynniki sytuacyjne, motywacyjne oraz te wynikające z odtworzonego post factum położenia życiowegoM. K..
Opinia tego biegłego w toku postępowania nie została zakwestionowana, a gdy zważy się na okoliczności zaginięciaM. K., okoliczności w jakich pojawiły się przedmiotowe listy /opisane przez biegłego na str. 29 – 31, 32 opinii/, opinie dotyczące tych listów oraz osobowośćM. K., przeanalizowaną i opisaną w opinii, wyciagnięcie takich wniosków, stanowiło, w ocenie sądu, logiczne zwieńczenie analizy dowodów dokonanej przez biegłego, przy jednoczesnym wykorzystaniu specjalistycznej jego wiedzy. Przy czym podkreślić należy, iż nie była to opinia kategoryczna, a jedynie odwołująca się do pewnego prawdopodobieństwa.
Zauważyć również należy, iż odnośnie tego, co obecnie dzieje się zM. K., występowała pewna zastanawiająca prawidłowość. Mianowicie, na jego temat dużo mówił zarównoG. K. (1)jak iK. B. (1), który wskazywał np. na to, żeM. K.był obecny na pogrzebie swojego ojca wZ.w dniu 16 kwietnia 2010 r. /k 7587/, jednakże ich relacje w niczym nie posiadały oparcia, a najbliższa rodzinaM. K.–R. C./k 8811 – 8814/,E. C./k 8832 – 8834, 8837/ iK. B. (4)/k 8834 – 8836/ - zaprzeczyła temu, aby miała z nim jakikolwiek kontakt po zgłoszeniu jego zaginięcia, jak i temu, aby uczestniczył on w ceremonii pogrzebowej swojego ojca. Ponadto należy dodać, żeK. B. (4), to była żonaK. B. (1)i jednocześnie siostraM. K., a co za tym idzieK. B. (1)to nie była osoba zupełnie obca w kręgu rodzinyM. K.i w przypadku, gdyby rzeczywiście ktokolwiek w czasie pogrzebu widziałM. K., toK. B. (1)nie miałby najmniejszych problemów ze wskazaniem konkretnej osoby, która go widziała. Tak jednak nie było i uciekał się on jedynie do pewnych ogólnych twierdzeń, co w zestawieniu z innymi dowodami, jak i zasadami logiki czyni podane przez niego informacje, jako zupełnie niewiarygodne. Z takim zaś ustaleniem korelują zeznaniaR. T., wg którego z rozmowy jaką przeprowadził zK. B. (1)

    „Jasno wynikało, żeM.po prostu nie żyje, miałem takie wrażenie z tej rozmowy”/k 8378/.
NiewątpliwieR. T.podał szereg takich informacji, które były zaczerpnięte z rozmów, jakie przeprowadził on zK. B. (1)i pomimo tego, żeK. B. (1)nie miał wówczas powodów, aby go oszukiwać, to sąd daleki był jednak od tego, aby wszystkie te informacje traktować jako pewne i wiarygodne. Część jednak z tych informacji, jak np. ta ostatnio przytoczona, logicznie korelowała z innymi ustaleniami poczynionymi w toku postępowania i była o wiele bardziej wiarygodna od tych relacjiK. B. (1), w których odwoływał on swoje poprzednie wyjaśnienia.
Dodatkowym argumentem znacząco osłabiającym wersję jakobyM. K.ukrył się przed wszystkimi był fakt, iż nie zaginął on samodzielnie, tylko razem z nim zaginął jego kolegaP. W./k 4520 i następne/.
Podkreślić jednak należy, iż w toku niniejszego postępowania sąd absolutnie nie zamierza kategorycznie wypowiadać się ma temat tego, co stało się zM. K.i jakkolwiek sąd jemu i jego rodzinie życzy, aby odnalazł się żywy, to jednak, w ocenie sądu, prawdopodobieństwo tego jest znikome.
Oceniając wiarygodność wyjaśnień złożonych przezM. K.iK. B. (1)oraz listów napisanych przez pierwszego z nich, a także oświadczenia sporządzonego przed drugiego w dniu 9 maju 2006 r. Nie sposób także pominąć pewne szczególne wydarzenia jakie spotkały najbliższe im osoby. Pierwszym takim wydarzeniem było podpalenie w dniu 11 listopada 2005 r. mieszkaniaE. C., matkiM. K.. Na tę okoliczność wskazała sama pokrzywdzona /k 8833/, było to przedmiotem odrębnego śledztwa /k 9537/, w trakcie którego dopuszczono dowód z ekspertyzy biegłego i sporządzona opinia jednoznacznie wskazywała na to, że było to podpalenie /k 9529 – 9532/. W dniu zaś 10 grudnia 2005 r. podpalony został samochódV. (...)/k 9556 – 9558/, który co prawda był zarejestrowany naP. W., ale faktycznie należał doK. B. (4)– żonyK. B. (1), a siostryM. K./k 8834, 8836/.
Te podpalenia, w realiach niniejszej sprawy, nie sposób interpretować w kategoriach przypadkowych zdarzeń. W logicznym związku pozostają z nimi okoliczności związane z zaginięciem w połowie stycznia 2006 r.M. K.oraz zmiana stanowiska zajmowanego w sprawie przezK. B. (1)w maju 2006 r., przy czym podkreślić należy, iż nie są to jakieś luźne domysły prezentowane przez sąd, ale fakty w znacznej mierze potwierdzone przez samegoK. B. (1)podczas przesłuchania w dniu 6 czerwca 2006 r. /k 4400 – 4403/. Z takimi ustaleniami pozostają również w zgodzie zeznaniaR. T., który wskazał na to, że

    „Z tego co wiem to on się wystraszył po tym jak(...)zniknął.B./K./ mówił mi, że(...)nie chciała wycofać zeznań i dlatego zniknął”/k 6360/.(...), to zaś pseudonimM. K., od jego rodowego nazwiskaC..
S. M.okazał się natomiast dosyć konsekwentny w swoich wyjaśnieniach, co bynajmniej nie oznaczało, że był on najbardziej wiarygodny.
Ponadto w toku postępowania sądowego pojawiły się kolejne, istotne dowody, w postaci wyjaśnień i zeznań składanych przezJ. M. (1)iA. K. (2), które w pewnym zakresie, potwierdzały to, co mówiłK. B. (1)w tych wyjaśnieniach, które później tak usilnie próbował odwołać i zdyskredytować.
Wreszcie istotnym dowodem podważającym wiarygodnośćK. B. (1), w zakresie tego, jakoby funkcjonariusze policji zmanipulowali jego wyjaśnienia i w sposób bezprawny na niego wpływali, była postawa, jaką zaprezentowali w toku niniejszego postępowania wszyscy trzej oskarżeni. Praktycznie nie składali oni wyjaśnień, tylko przekazali szczątkowe informacje i w protokołach ich przesłuchań, których było kilkanaście i które złożone zostały na przestrzeni wielu lat, nie pojawiło się nawet jedno zdanie o tym, że ktokolwiek próbował wpływać na ich wyjaśnienia, czy też stosował wobec nich jakąkolwiek przemoc.
Podobnych zarzutów pod adresem funkcjonariuszy policji nie sformułowali takżeJ. M. (1)iA. K. (2). Sytuacja tego drugiego była o tyle szczególna, iż został on ujęty na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa na szkodęP. S.i w przypadku, gdyby funkcjonariusze policji prowadzący to postępowanie w jakikolwiek sposób próbowali wpływać na wyjaśnienia składane przez osoby zatrzymane, to akurat on wydawałby się najbardziej podatnym na takie działania. Skoro zaśA. K. (2)o czymś takim nawet słowem nie wspomniał, a zaraz po zatrzymaniu nie przyznał się do stawianego mu zarzutu i odmówił składania wyjaśnień oraz dodał do tego dwa zupełnie niewiarygodne i jak się później okazało, kłamliwe zdania /k 154 – 155/ to jest to najlepszym potwierdzeniem tego, że do żadnych manipulacji ze strony funkcjonariuszy policji wówczas nie dochodziło.
W tej sytuacji brak było, w ocenie sądu, podstaw do odrzucenia wyjaśnień złożonych przezM. K.iK. B. (1)w toku śledztwa na tej podstawie, że zostały one uzyskane w sposób niezgodny z prawem. Takie stwierdzenie nie przesądza jeszcze tego, czy były one prawdziwe, a oznaczało jedynie, iż dowody te, należało poddać analizie na równi z innymi dowodami. Okoliczności zaś przytoczone w postanowieniu o umorzeniu śledztwa w sprawie Ap V ds. 19/09 oraz wynikające z logicznej analizy oświadczenia złożonego przezK. B. (1)w dniu 9 maja 2006 r. stawiały pod znakiem zapytania wiarygodność twierdzeń, na jakie obecnie się on powoływał.
Przechodząc teraz do analizy poszczególnych zarzutów stawianych oskarżonym:
UprowadzenieS. D..
Moment uprowadzeniaS. D.opisał sam pokrzywdzony orazW. Z., który w tym czasie także był w biurze. Jakkolwiek żaden z nich nie wskazał bezpośrednio na jakiegokolwiek sprawcę tego czynu, to jednak stwierdzić należy, iż zeznania przez nich złożone okazały się pomocne w weryfikacji wersji zdarzenia podanych przezK. B. (1),J. M. (1)iA. K. (2). O ileK. B. (1)przebieg tego zdarzenia opisał już w 2005 r., a później zmienił swoje stanowisko w sprawie, takJ. M. (1)iA. K. (2)postąpili zupełnie odwrotnie – przez wiele lat nie wskazywali na to, że mają wiedzę na temat tego czynu i dopiero ok. 10 lat od daty jego popełnienia zaczęli o nim opowiadać.
Chronologicznie pierwsze informacje na temat sprawców tego czynu przekazał jednakM. K.. Podczas przesłuchania w dniu 18 sierpnia 2005 r. /k 2108v/ wskazał on na to, że pewne informacje na temat uprowadzeniaD., prezesa(...), przekazał muR. B. (2). Od niego dowiedział się o tym, że doszło do tego wZ., pieniądze za jego wykupienie przekazywał syn(...), a brał w tym udział takżeK., czyli(...).K. B. (1)miał natomiast w tym nie uczestniczyć, gdyż wg tego co mówiłR. B. (2),

    „zamiast pojechać na robotę wolał spać”/k 2108v/.
TymczasemK. B. (1)podczas przesłuchania w dniu 4 listopada 2005 r. dokładnie opisał przebieg tego przestępstwa /k 2921 – 2926/ i mogło pojawić się zasadnicze pytanie o to, czy brał on w tym udział, czy też relacja na temat tego przestępstwa była przejawem jakiejś manipulacji. Odpowiedź na to pytanie wydaje się dosyć prosta i w jej formułowaniu zupełnie nie było potrzeby odwoływania się do wspomnianych już okoliczności związanych z podjętą przezK. B. (1)próbą odwołania wyjaśnień, w których obciążył on inne osoby.
Mianowicie z zebranych w sprawie dowodów wynika, że do czasu przesłuchania w dniu 4 listopada 2005 r.K. B. (1)organa ścigania nie miały żadnej konkretnej informacji na temat miejsca, w którym był przetrzymywanyS. D., albowiem jedyna informacja, jaką podał on na ten temat dotyczyła tego, że był przetrzymywany w łazience /k 3794/.K. B. (1)wyjaśnił natomiast, że pokrzywdzony przetrzymywany był w domu wH., który został wynajęty przezK.na nazwiskoD./k 2924/. Weryfikując te informacje ustalono, żeH. P.na przełomie listopada i grudnia 2003 r. wynajęła dom położony wH.przyul. (...)mężczyźnie posługującemu się dowodem osobistym wystawionym na nazwiskoP. D./k 3305 – 3306/. Przed sądem przyznała ponadto, że obecnie dom ten wygląda inaczej niż w 2003 r. /k 7911/. Dokumentacja fotograficzna tego domu, sporządzona w dniu 28 listopada 2005 r. /k 3294 – 3304/, jednoznacznie wskazuje na to, że w czasie jej wykonywania były prowadzone prace budowlane.P. D.zeznał natomiast, że utracił swoje dokumenty w wyniku włamania do samochodu, do którego doszło w nocy z 21 na 22 grudnia 2002 r. wW./k 1185/ i przedłożył na potwierdzenie tego stosowne zaświadczenie /k 1189/. W tej sytuacji to, żeS. D.nie rozpoznał okazanego mu budynku /k 3290 – 3291/ nie mogło budzić żadnego zdziwienia, gdyż ze sporządzonej dokumentacji fotograficznej oraz zeznańH. P.wynika, że został on poddany gruntownej przebudowie.
H. P.okazano także fotografię mężczyzn, jednakże nie rozpoznała ona osoby, której wynajęła dom. Kojarzyła jedynie mężczyznę na zdjęciu nr 42, choć nie potrafiła powiedzieć, z jakim zdarzeniem /k 3306, 3314/. Jakkolwiek tablica poglądowa okazana temu świadkowi nie zwiera wykazu osób widniejących na poszczególnych fotografiach, to jednak, w ocenie sądu, nie budzi najmniejszych wątpliwości, że jest to ta sama tablica, której kopia znajduje się na k 7463 – 7469. Z tej zaś tablicy poglądowej wynika, że na fotografii nr 42 znajduje się wizerunekR. B. (2). Nie mniej jednak podkreślić należy, iż na tablicy poglądowej okazanejH. P.na zdjęciu nr 39 /k 3313, 7467/ znajdowała się fotografiaP. D., na którą świadek nie zwróciła uwagi. Na tej tablicy poglądowej było również zdjęcieA. K. (1)– zdjęcie nr 8 - /k 3308, 7462/, na które świadek również nie zwróciła uwagi. Mając jednak na uwadze wiek świadka, odstęp czasu, jaki minął pomiędzy wynajęciem domu, a przesłuchaniem – prawie 2 lata – oraz fakt, że świadek widziała go jedynie 3 razy i nie były to długie spotkania, zrozumiałym jest, iż mogła nie zapamiętać jego twarzy. Istne było natomiast to, co świadek zeznała na temat swojej wizyty w wynajętym domu. Stwierdziła wówczas brak pewnych przedmiotów do niej należących, oraz zauważyła 5 worków z napisem soda kaustyczna, które do niej nie należały. Po tej wizycie w wynajętym domu telefonicznie rozmawiała z wynajmującym i interesował się on tym, czy złożyła zawiadomienie na policję, po czym się rozłączył i już więcej nie miała z nim kontaktu.
Co prawdaH. P.mówiła o tym, że do wynajętego domu pojechała na początku marca 2004 r. /k 3306/, a do uprowadzeniaS. D.doszło w dniu 25 marca 2004 r. i był on przetrzymywany do dnia 30 marca 2004 r. jednakże, w ocenie sądu, co do tej okoliczności najwyraźniej ona się pomyliła i do wizyty tej doszło później, już po uwolnieniuS. D..
Wszystkie te okoliczności rozpoznawane łącznie prowadzą do jednego wniosku, a mianowicie takiego, żeH. P.wynajęła dom, w którym przetrzymywany byłS. D.. Pierwsze zaś informacje łączące tę nieruchomość z uprowadzeniemS. D.przekazałK. B. (1). Informacji tych z pewnością nie mogli zasugerować mu funkcjonariusze policji. Ponadto, aż tyle informacji, które później zostały potwierdzone w obiektywny sposób, nie mogło być wytworem wyobraźni samegoK. B. (1). W tej sytuacji jedynym logicznym wytłumaczeniem tych faktów było to, żeK. B. (1)w toku śledztwa powiedział na ich temat prawdę.
Dodatkowo, w toku postępowania sądowegoJ. M. (1)iA. K. (2)potwierdzili związekK. B. (1)z tym przestępstwem.
Z ustaleń tych wynika, że informacje, jakie przekazał w toku śledztwaM. K.na temat braku związkuK. B. (1)z tym przestępstwem nie były prawdziwe. Nie jest to bynajmniej równoznaczne z tym, żeM. K.kłamał, gdyż należy przypomnieć, że odnośnie tego przestępstwa powoływał się on wyłącznie na informacje zasłyszane odR. B. (2).R. B. (2)co prawda w toku niniejszego postępowania składał zeznania, jednakże, o czym dalej, w ocenie sądu, nie miały one nic wspólnego z prawdą.
Taka sprzeczność w relacjach podawanych przezM. K.iK. B. (1)na etapie śledztwa jest również potwierdzeniem tego, że niczego ze sobą oni nie uzgadniali, ani też nikt nie ingerował w składane wówczas przez nich wyjaśnienia w celu zapewnienia ich spójności.
Przechodząc teraz do samego przebiegu tego przestępstwa stwierdzić należy, iż wyjaśnienia złożone przezK. B. (1), podczas przesłuchania w dniu 4 listopada 2005 r., na temat okoliczności, w jakich został wciągnięty do tego przestępstwa /k 2921 – 2922/, były jedynym dowodem dotyczącym tej części tego czynu. Tej części wyjaśnieńK. B. (1)nie potwierdził ani jego bratR. B. (2), ani teżA. K. (1). Pamiętać jednak należy o tym, że te dwie osoby kwestionowały jakikolwiek swój związek z czynami będącymi przedmiotem niniejszego postępowania, a co za tym idzie czynienie założenia, że byli oni obiektywnymi świadkami w niniejszej sprawie zupełnie nie było uzasadnione. Z drugiej zaś strony sposób odwoływania przezK. B. (1)tych wyjaśnień, o czym była już mowa, był na tyle nieudolny, iż zasady logiki przemawiały za tym, że wyjaśnienia te były wiarygodne. Ponadto udziałR. B. (2)iA. K. (1)w tym przestępstwie potwierdził równieżJ. M. (1)/np. k 10246/, aA. K. (2)potwierdził udziałA. K. (1)/np. k 10447/, a co za tym idzie sąd przyjął, że ta część zdarzenia przebiegała tak, jak opisał toK. B. (1)podczas przesłuchania w dniu 4 listopada 2005 r. Nie mniej jednak okoliczność ta, z punktu widzenia osób oskarżonych w niniejszej sprawie, była o tyle mało istotna, gdyżK. B. (1)nie twierdził, aby już wówczas spotkał się czy to zW. S. (1), czy też zA. N..
Z analogicznych powodów sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia złożone przezK. B. (1)na temat kolejnego jego spotkania z bratemR.,A. K. (1)iT. D., do którego doszło następnego dnia /k 2922/ oraz okoliczności, w jakich pojawił się w tym miejscuG. K. (1)/k 2922v/.
W ocenie sądu, w sposób logicznyK. B. (1)wyjaśnił także okoliczności, w jakich w miejscu tym pojawiły się kolejne osoby – zadecydował o tymG. K. (1)i po nich zadzwonił /k 2922v/. To, żeG. K. (1)wszystkiemu temu zaprzeczył zupełnie nie wydaje się wiarygodne, gdyż na jego udział w tym przestępstwie wskazał nie tylkoK. B. (1), ale równieżJ. M. (1)/np. k 10246/ iA. K. (2)/np. k 10447/.
Co do dalszej części zdarzenia pomiędzy relacjami przedstawionymi przezK. B. (1),J. M. (1)iA. K. (2)nie zachodziła już taka zgodność, przy czym sąd miał na uwadze wyjaśnienia złożone przezK. B. (1)w dniu 4 listopada 2005 r. oraz wyjaśnienia i zeznaniaJ. M. (1)iA. K. (2), w których przyznali się oni do udziału w tym przestępstwie, a nie te ich relacje, w których osoby te kwestionowały swój związek z tym przestępstwem.

K. B. (1)wskazał, iż na spotkanie z nim, jego bratemR.,A. K. (1),T. D.iG. K. (1)przybyli jeszcze(...)z(...), czyliW. S. (1)zA. K. (2), którzy przyjechaliV. (...),(...)z(...), czyliA. N.zS. L., którzy przyjechaliT.,

    „chyba(...)”, orazT.i dwóch innych, nieznanych mu mężczyzn, którzy przyjechaliC. (...)/k 2922v/. JakoT.rozpoznał natomiastK. B. (1)T. R./k 2919/.

J. M. (1)podczas przesłuchania w dniu 3 lipca 2014 r. wskazując na osoby uczestniczące w tym przestępstwie wymieniał natomiast siebie,W. S. (1),T. R.,N.,(...), czyliK.iR. B. (2)oraz mężczyznę ops. (...), czyliA. K. (1)/k 10246/. Jakimi samochodami przybyli oni na miejsce, togo już nie pamiętał, ale pamiętał, że była tam amerykański Van. Ponadto wydawało mu się, że był tam też(...), czyliG. K. (1). NastępnieJ. M. (1)wyjaśnił, że wydaje mu się, że poza osobami, które wymienił „

    nikt więcej nie brał w tym udziału”. Po czym dodał

    „Nie wiem, dlaczego ale jak myślę o tym porwaniu to kojarzę jeszcze przy nim(...), czyliN.zL., ale nie mam żadnej pewności, że tam byli, jakoś ich tam nie widzę. Może mylę ich obecność z innym zdarzeniem”/k 10246 – 10247/.
Następnie w toku niniejszego procesuJ. M. (1)odmówił składania zeznań i potwierdził odczytane mu protokoły /k 10405/, po czym zmienił stanowisko i zdecydował się złożyć w sprawie zeznania /k 10881/. Przeprowadzono wówczas konfrontację pomiędzy nim aA. K. (2)i podczas tej czynności zeznał on, że„Tam gdzie ja byłem w tym zdarzeniu nie kojarzęA. N.”/k 10882/.J. M. (1)przyznał również, że już wcześniej przeprowadzono konfrontację pomiędzy nim, aA. K. (2)i po tej konfrontacji zmienił swoje stanowisko na temat udziałuA. K. (2)w tym zdarzeniu i stwierdził, że przypomniał sobie, że razem z nim przyjechał na to zdarzenie /k 10814v, 10882v/.

A. K. (2)w toku przesłuchania w dniu 19 lutego 2015 r. /k 10446 – 10449/ wyjaśnił zaś, że na miejsce zdarzenia pojechałD.(...)zM.. Był tam równieżW. S. (1), który przyjechał swoim(...)orazG. K. (1),A. K. (1)oraz inne osoby, których wówczas nie pamiętał. Stwierdził również, że „

    Być może byli tam ci o których wyjaśniałB.”. Nie „widział” natomiast przy tym zdarzeniuR., gdyż kilka dni wcześniej sam uszkodził mu nogę orazD.. Odnośnie natomiastL.stwierdził, że gdzieś go kojarzy, ale nie ma takiej pewności. Tej treści wyjaśnieniaA. K. (2)potwierdził w toku postępowania sądowego /k 10565v – 10570/. Następnie zaś potwierdził odczytane mu wyjaśnienia, jakie złożył w sprawie V K 59/06, w których wprost wskazał na to, że

    „ZB.nie mam żadnego zdarzenia, zO.też nie”i była to odpowiedź na pytanie

    „Czy pozostałe obecne na sali osoby oskarżone miały jakiś związek z tym zdarzeniem?”, a z kontekstu protokołu wynika, że dotyczyło to uprowadzeniaS. D./k 10760v, 10699/. W dalszej zaś części niniejszego postępowania, podczas przeprowadzonej konfrontacji zJ. M. (1)zeznał, że

    „Ja nie widzę, aby oskarżonyA. N.brał udział w tym zdarzeniu związanym zD.
” /k 10882/.
Tym samym doszło do takiej sytuacji, że na udział w tym zdarzeniuW. S. (1)zgodnie wskazaliK. B. (1),J. M. (1)iA. K. (2). Dwóch pierwszych z nich zgodnie również wskazało na to, że po tym, jak doszło do spotkania toW. S. (1)znajdującym się na miejscu zdarzenia osobom zaczął wydawać polecenia, co kto ma robić. Wprost wskazał na toK. B. (1)/k 2922v/,J. M. (1)ujął to zaś słowami„W.wszystko układał. Planował organizował wszystko logistycznie, ale sam nigdy fizycznie nie uczestniczył w takiej robocie”/k 10246/.
A. K. (2)posługiwał się natomiast zupełnie nieprecyzyjnymi określeniami typu np.„ktoś powiedział, że ja słabo znam terenZ.i lepiej będzie jak samochodem będzie kierowałK., a ja zM.będę wchodził i uprowadzał tego mężczyznę”/k 10566/. Jednak i on przyznał, że„Chyba ustalił toS.zK., żeK.będzie kierował”/k 10699, 10760v/.
Z relacji tych trzech osób zgodnie wynika także, że w tym zdarzeniu brali również udziałG. K. (1)iA. K. (1).
W tej sytuacji, w ocenie sądu, nie było żadnych wątpliwości, żeW. S. (1)razem zG. K. (1)faktycznie decydowali o organizacji tego przestępstwa jak i o tym, komu jaka rola w nim przypadnie.
W relacjachK. B. (1),J. M. (1)iA. K. (2)nie było natomiast zgody co do osobyA. N.. Na jego udział w tym przestępstwie w sposób jednoznaczny wskazywałK. B. (1).
PostawaJ. M. (1), w tym zakresie, nie była jednoznaczna. Najpierw twierdził, o czym już wspomniano, że„Nie wiem, dlaczego ale jak myślę o tym porwaniu to kojarzę jeszcze przy nimA., czyliN.zL., ale nie mam żadnej pewności, że tam byli, jakoś ich tam nie widzę. Może mylę ich obecność z innym zdarzeniem”/k 10246 – 10247/. W toku dalszego postępowania również stwierdził, że„Tam gdzie ja byłem w tym zdarzeniu nie kojarzęA. N.”/k 10882/. Czyli na dobrą sprawę ani nie potwierdził on udziałuA. N.w tym przestępstwie, ani też temu nie zaprzeczył.
A. K. (2), co należy podkreślić, jedna z osób oskarżonych razem zK. B. (1)w sprawie V K 59/06, najpierw powiedział„Być może byli tam ci o których wyjaśniałB.ale ja tego dokładnie nie wiem”/k 10447/ i dalej podzielił się swoimi wątpliwościami co do udziału w tym przestępstwieR., osoby ops. (...),D.iL.. OA. N.nawet słowem wówczas nie wspomniał, a podkreślić należy, że go znał /np. k 10565v/ i znając wyjaśnieniaK. B. (1)z pewnością wiedział o tym, że jest on oskarżony o to samo co on przestępstwo popełnione na szkodęS. D..A. K. (2)był zresztą po raz pierwszy przesłuchany w niniejszej sprawie już w dniu 16 grudnia 2011 r. /k 8537 – 8538/, kiedy to dowiedział się, co jest przedmiotem tego postępowania i odmówił wówczas składania zeznań. Tym samym logicznie z tego wynika, że w wyjaśnieniach z dnia 19 lutego 2015 r. nie zanegował on udziału w tym zdarzeniuA. N..
Składając natomiast zeznania w niniejszej sprawie podał, że w dniu, w którym było uprowadzenieD.nie widziałN.iL./k 10566v/.
Przed udzieleniem odpowiedzi na pytanie, która z tych relacji –K. B. (1),J. M. (1), czyA. K. (2)– była wiarygodna, zasadne wydaje się w pierwszej kolejności udzielenie odpowiedzi na kilka innych, pomocnych pytań, które umożliwią w sposób obiektywny zweryfikowanie wersji zdarzenia podawanych przez te osoby.
Pierwsze pytanie dotyczy tego, czy te trzy osoby, w dacie zdarzenia, wzajemnie się znały?
To, żeJ. M. (1)iA. K. (2)wzajemnie się znali nie budziło żadnych wątpliwości i wprost wynikało to z ich zeznań i wyjaśnień.
Jasne wydaje się również to, żeK. B. (1)iJ. M. (1)przed popełnieniem tego czynu wzajemnie się nie znali. Za takim stanowiskiem przemawia to, żeK. B. (1)nie rozpoznała na okazanej mu tablicy poglądowej wizerunkuJ. M. (1)/k 2918v – 2919, 2936/ i opisując zdarzenie mówił jednocześnie o dwóch nieznanych mu mężczyznach /k 2922v/, aJ. M. (1)stwierdził, że zostali sobie przedstawieni podczas spotkania przed uprowadzeniemS. D./k 10814/. W tej sytuacji logicznym wydaje się, żeK. B. (1)mógł nie zapamiętać wizerunkuJ. M. (1). Pośrednio jest to następny dowód na to, że nikt nie ingerował w te wyjaśnieniaK. B. (1). Taki wniosek wypływa z tego, że na początku lat 2000 – tych, do 2002 r.J. M. (1)był znaczącą postacią w świecie przestępczym, czego zresztą sam się nie wypierał /k 10883/ i co najwyraźniej docenili również funkcjonariusze policji umieszczając, na tablicy poglądowej okazanejK. B. (1), jego wizerunek na 2 miejscu, po wizerunkuW. S. (1), a przez wizerunkiemG. K. (1)/k 2936/ i w sytuacji, gdyby tamte wyjaśnieniaK. B. (1)były efektem jakiejś manipulacji, to wątpliwym jest, aby „zmarnowana” została taka okazja wrobienia w to przestępstwo tak znanej i pochodzącej z tego samego kręgu, postaci przestępczej. To zaś, że wówczas tak się nie stało wspiera tezę, że te wyjaśnienia złożone przezK. B. (1)przez nikogo nie zostały mu zasugerowane. Co więcej, późniejsze przyznanie się przezJ. M. (1)iA. K. (2)do udziału w tym czynie, wspiera tezę o prawdziwości tych wyjaśnień.
Odnośnie zaś relacjiK. B. (1)iA. K. (2)zauważyć należy, iżK. B. (1)od samego początku mówił o osobie ops. (...), rozpoznał tę osobę na okazanym mu zdjęciu i okazało się, że jest toA. K. (2)/k 2920/, a później opisując przebieg tego przestępstwa w miarę dokładnie opisał, jaka była w nim rola mężczyzny o tym pseudonimie /k 2922v i następne/.A. K. (2)stwierdził natomiast, że w czasie, gdy było uprowadzenieS. D.nie znałK.iR. B. (2)/k 10566/. Ze słyszenia natomiast wiedział o tym, że to oni przejmowali od nich z samochoduD.. Wskazał również na to, że gdy w 2006 r. był pozbawiony wolności, dwie cele obok niego siedziałK. B. (1)i wiedział, że jest taka osoba, że jest toK., ale nie wiedział jak on wygląda /k 10566v/. Tym samym można by odnieść wrażenie, że jest to dowód wspierający tezy głoszone przezK. B. (1)na temat manipulacji, jakich dopuszczono się w toku niniejszego postępowania. Pogląd taki jest jednak głęboko błędny, a logiczne uzasadnienie tego leży, o czym dalej, w analizie dowodów dotyczących usiłowania uprowadzeniaP. S..
W tej sytuacji przyjąć należy, iż wyjaśnienia i zeznania składane przezA. K. (2), jakoby do 2006 r. nie wiedział jak wyglądaK. B. (1), były kłamliwe. Takie zaś ustalenie stanowi kolejny argument wspierający tezę, iż wyjaśnienia składane przezK. B. (1)w listopadzie 2005 r. były prawdziwe i przez nikogo nie zostały mu zasugerowane.
Kolejne istotne pytanie dotyczy tego, ile osób brało udział w tym zdarzeniu i ile z nich wchodziło do pomieszczeń biurowych, z których uprowadzony zostałaS. D.?
Z wspomnianych już wyjaśnieńK. B. (1)wynika, że w spotkaniu poprzedzającym uprowadzenieS. D.uczestniczyło 12 mężczyzn poruszających się 6 samochodami:K. B. (1)iT. D.V. (...),R. B. (2)iA. K. (1)D.,G. K. (1)O. (...),W. S. (1)iA. K. (2)V. (...),A. N.iS. L.T.,

    „chyba(...)”, orazT. R.i dwóch innych, nieznanych mu mężczyznC. (...)/k 2922 – 2922v/, przy czym, wobec zeznań i wyjaśnień składanych przezJ. M. (1)uznać należy, że to on był jednym z tych mężczyzn, którychK. B. (1)określił wówczas jako mu nieznanych.
DoC. (...)wsiadło natomiast 7 osób -A. K. (1)jako kierowca orazA. K. (2),S. L.,T. R.,A. N.oraz 2 nieznanych mu mężczyzn /czyliJ. M. (1)i jeszcze jeden nieznany mężczyzna/. W tym miejscu podkreślić należy, iż jest to duży samochód, i jeśli nawet z pokrzywdzonym , czy też bez niego, przekroczona została liczba osób, do jakiej przewożenia był on zgodnie z przepisami przystosowany, to nie był to żaden argument przeczący temu, iż faktycznie tylu mężczyzn do niego wsiadło albowiem w sytuacji, gdy sprawcy zdecydowali się na popełnienie tak poważnego przestępstwa i złamanie bardzo poważnych przepisów karnych, to zupełnie nieprawdopodobnym jest, aby w drodze do jego popełnienia przejmowali się naruszeniem, w sumie mało istotnego w tej sytuacji, przepisu z zakresu ruchu drogowego.
Wg natomiastJ. M. (1), uwzględniając zmianę jego relacji jaka nastąpiła po konfrontacji przeprowadzonej zA. K. (2), w spotkaniu uczestniczyło 8 mężczyzn, co do których miał pewność tj. on,W. S. (1),T. R.,N.,K.iR. B. (2),A. K. (1)orazA. K. (2). Poza tym, wydaje mu się, że był tam jeszczeG. K. (1). Z samochodów pamiętał tylko Vana iO. (...).W. S. (1)był zaś„w swoim samochodzie”/k 10246/. Do biura zaśS. D.wbiegł on,J. K. (2)i dwóch braciK./k 10881v/.
Ponadto, w toku postępowania w sprawie V K 59/06J. M. (1)zmienił zeznania odnośnie udziału w zdarzeniuM. N.i przyznał, że nie wie, skąd wziął się jego udział w poprzedniej prezentowanej przez niego wersji zdarzenia /k 10815/, co potwierdził on zresztą także i w toku niniejszego postępowania /k 10882v/. Dlatego też, w ocenie sądu, dowody przeprowadzone w toku niniejszego postępowania nie przyczyniły się do uzyskania informacji na temat tego, kto był drugim, nieznanym wówczas dlaK. B. (1)sprawcą tego czynu i osoba ta w dalszym ciągu pozostaje nieznana. Nie mniej jednak okoliczność ta w żaden sposób nie torpedowała możliwości poczynienia jednoznacznych ustaleń odnośnie udziału w tym czynieW. S. (1)iA. N..

A. K. (2)podał natomiast, że w spotkaniu, przed uprowadzeniemS. D., uczestniczyło

    „sporo ludzi”, z których konkretnie, poza własną osobą, pamiętałJ. M. (1),W. S. (1),G. K. (1)iA. K. (1). Wymieniając zaś samochody, jakimi oni tam przyjechali wskazał naD.(...)i(...)/k 10447/. Do budynku, z którego uprowadzono pokrzywdzonego, wg niego wbiegł natomiast on,J. M. (1)oraz trzecia nieznana mu osoba /k 10881v/.
Analizując rozbieżności, jakie pojawiły się na tym tle stwierdzić należy, iż w toku postępowania nie pojawiły się żadne obiektywne dowody jak np. zapisy z monitoringu, które umożliwiałyby zweryfikowanie wersji podawanych przez te osoby na temat ilości osób uczestniczących w spotkaniu bezpośrednio przed uprowadzeniemS. D.. Nie jest to jednocześnie żadna nadzwyczajna okoliczność, gdyż osoby trudniące się tak poważnymi przestępstwami nie sposób podejrzewać o tak nierozważne postępowanie, aby przed popełnieniem przestępstwa spotykali się w miejscu objętym monitoringiem.
W toku postępowania przesłuchano co prawdaA. D. (2)iK. D. (1), które przechodziły obok biuraS. D.i widziały zaparkowane samochody z włączonymi silnikami i zgaszonymi światłami oraz mężczyzn w kominiarkach /np. k 8451, 8138, 3775v – 3776/ jednakże zeznania te nie zawierały takich szczegółów, które umożliwiałyby opowiedzenie się za którąś z wersji podawanych przezK. B. (1),J. M. (1), czy teżA. K. (2).
W znacznej mierze możliwe było natomiast zweryfikowanie informacji podanych przez te trzy osoby, w zakresie tego, ile osób wbiegło do pomieszczeń biurowych, w których znajdowali sięS. D.iW. Z..
WgS. D.było to 3 lub 5 napastników /k 3792v/, ewentualnie 4 – 5 /k 8139/, a wgW. Z.było ich 4 – 5 /k 3725/.
W tej sytuacji stwierdzić należy, iż wersja podawana przezA. K. (2), jakoby do środka wbiegły jedynie 3 osoby zupełnie nie wydaje się wiarygodna. Co prawdaS. D.w toku śledztwa wskazał na to, że minimalnie tych osób mogło być 3, jednakże taką liczbę podał on tylko raz i to jako minimalną. Sąd nie kwestionował również tego, że on iW. Z.znajdowali się wówczas pod wpływem alkoholu, co zresztą sami oni przyznali. Przede wszystkim jednak, w ocenie sądu, zupełnie nieprawdopodobnym było, aby do pomieszczeń, z których ma zostać uprowadzona osoba wbiegło jedynie trzech napastników. Tym bardziej w sytuacji, gdy sprawcy pomieszczenia te wcześniej obserwowali i z pewnością wiedzieli, że będzie w nich nie tylkoS. D.. Poza tym, w przypadku pozostałych czynów objętych niniejszym postępowaniem napastnicy również dążyli do uzyskania maksymalnej przewagi liczebnej, co w sposób oczywisty zwiększało ich szanse na szybkie i sprawne przeprowadzenie akcji. W przypadku natomiast pozbawienia wolnościP. S., o czym dalej, sytuacja była o tyle inna, iż część ze sprawców poruszających się Vanem została na światłach i podjęta została decyzja, że czynu tego dokonają jedynie ci, którzy znaleźli się akurat w pobliżu pokrzywdzonego.
Z tych też powodów mało wiarygodna wydaje się również wersja podawana przezJ. M. (1), tym bardziej w sytuacji, gdy czwartą osobę wbiegająca do biura –A. K. (2)– dodał on dopiero po konfrontacji z nim /k 10814/.
Owszem, z wyjaśnieńK. B. (1)wynika, że doC.wsiadło 7 osób i założyć należy, że wszyscy, poza kierowcą wybiegli z samochodu, aS. D.iW. Z.nigdy nie wskazywali, aby napastników było 6. Nie świadczy to jednak w ocenie sądu o tym, że pomiędzy zeznaniami tych osób, a wyjaśnieniamiK. B. (1)zachodziła sprzeczność. Zauważyć mianowicie należy, iż z faktu, że 6 sprawców wybiegło z pojazdu nie wynika jeszcze, że taka sama ich liczba jednocześnie wbiegła do pomieszczenia, w którym znajdowali zS. D.iW. Z.. Równie dobrze któryś z napastników mógł zabezpieczać akcje na zewnątrz wejścia do pomieszczeń biurowych, w bezpośrednim ich sąsiedztwie, a poza tym, pokrzywdzeni mogli zostać przewróceni i obezwładnieni już przez pierwszych wbiegających napastników i ostatnich, czy też ostatniego mogli już po prostu nie zauważyć. Ta ostatnia uwaga jest tym bardziej zasadna, gdy zważy się na to, że pokrzywdzeni nie widzieli wcześniej sprawców, tylko zauważyli ich dopiero w momencie, gdy sforsowali oni zwykłe, wąskie drzwi wejściowe /k 3816 i następne/, przez które, z przyczyn oczywistych, nie mogli oni wbiec jednocześnie, ale musieli przekroczyć je jeden za drugim, albo co najwyżej po dwóch jednocześnie, a co za tym idzieS. D.iW. Z., którzy nie tylko zostali zaskoczeni całą sytuacja ale również dodatkowo znajdowali się pod wpływem alkoholu, zupełnie nie mieli dogodnych warunków do zaobserwowania ilości napastników.
Pośrednim wyznacznikiem tego, ile osób było zaangażowanych w to przestępstwo było także i to, ile wynosiła „działka” jaką otrzymali oni za udział w jego popełnieniu.
Analizując tę kwestię w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż kwota okupu przekazana została w złotówkach, a nie w dolarach. Jednoznacznie wskazała na toA. D. (2)/k 8453/ orazP. N. (1)/k 3899v/, a potwierdzeniem tego są wykonane kserokopie banknotów /k 3847 – 3889/. Co prawdaS. D.twierdził odmiennie, że było to 550 tys. zł, z tym, że kwota została wypłacona w dolarach /k 8143/, jednakże z przyczyn oczywistych on tej kwoty nie widział i zupełnie nieuzasadnionym byłoby, gdyby sąd oparł się na zasłyszanej przez niego wiedzy, a nie na wiedzy osób, które pakowały te pieniądze. Z punktu zaś widzeniaA. D. (2)iP. N. (1)informacja na temat waluty, w jakiej zapłacony został okup, była zupełnie obojętna. O wiele bardziej istotna była natomiast wysokość tej kwoty.
Zgodnie z Tabelą kursów walut publikowaną przez NBP średnia cena 1 USD w dniu 30 marca 2004 r. /data uwolnieniaS. D./ wynosiła 3,8835 zł. Z tego zaś wynika, że 138 tys. USD stanowiło równowartość 535.923 zł. Owszem, faktyczny kurs, po jakim przeliczono wartość dolarów mógł być nieco inny i kwota wskazana przezS. D.– 550 tys. zł – również wydaje się wiarygodna.
Zgodnie z tym, co podałK. B. (1), za udział w tym przestępstwie miał otrzymać 34.000 zł /k 2926/,A. K. (2)wskazywał zaś na kwotę ok. 20.000 zł /k 10566v/, aJ. M. (1)w swoich relacjach nic na ten temat nie mówił.
W tym zaś momencie pamiętać należy także o wyjaśnieniach złożonych przezS. M., które co prawda dotyczyły zupełnie innego uprowadzenia, ale też było to przestępstwo zorganizowane przezG. K. (1), w których wskazał on na to, że „działki” dla osób biorących w nim udział, po odliczeniu kosztów poniesionych przezG. K. (1)były równe /k 4136/. Logicznie zaś z tego wynika, że i w przypadku przestępstwa popełnionego na szkodęS. D.podział zysków pochodzących z tego przestępstwa został dokonany analogicznie – pewna kwota została odliczona jako koszty, a to, co pozostało, podzielone zostało na osoby biorące udział w tym przestępstwie. Ponadto żadna w osób biorących udział w tym przestępstwie nie miała najmniejszego interesu w tym, aby zawyżać korzyść, jaką odniosła z tego przestępstwa.
I teraz, zestawiając kwotę okupu przekazaną za uwolnienieS. D., i to tę niższą, zaokrągloną nawet do dołu, tj. do kwoty 535.000 zł, z ilością osób biorących udział w tym przestępstwie, podawaną przezK. B. (1),J. M. (1)iA. K. (2), oraz z korzyściami deklarowanymi z tego przestępstwa przezK. B. (1)iA. K. (2), a także z zasadami podziału zysków, obowiązującymi w tej grupie, wychodzi, że wg tego, co podałK. B. (1), co najmniej 12 osób uczestniczących w tym przestępstwie łącznie mogło uzyskać kwotę 408.000 zł. Z tego zaś wynika, że z kwoty okupu przekazanej za uwolnienieS. D.pozostawała jeszcze kwota 127.000 zł, w która umożliwiała zarówno pokrycie kosztów związanych z popełnieniem tego przestępstwa, jak również ewentualną „działkę”, czy też „działki” dla osób, które jeszcze, w jakiś sposób, w tym uczestniczyły, a o których nie wiedziałK. B. (1). Takie zaś wyliczenia nie wydają się pozbawione logiki.
Informacje podane natomiast przezA. K. (2)iJ. M. (1)nie umożliwiają przeprowadzenia, w tym zakresie, symulacji, albowiem pierwszy z nich odwoływał się do sporej liczby osób, która miała być na miejscu zdarzenia /k 10447/, i konkretnie wskazywał tylko na kilka osób, a drugi nie podał kwoty, jaką uzyskał za udział w tym przestępstwie.
Ponadto z zeznańS. D.wynikało, że w czasie jazdy został on przesadzony z jednego samochodu, do drugiego /k 3793 – 3793v/ i brak było jakichkolwiek podstaw, aby ten element zdarzenia kwestionować.
WgK. B. (1)A. N.miał być właśnie jednym z mężczyzn, którzy przeprowadziliS. D.z jednego samochodu do drugiego /k 2923v/.
J. M. (1)opisując to zdarzenie po raz pierwszy /k 10247/ zupełnie pominął ten jego element i jakkolwiek sąd nie neguje jego udziału w tym przestępstwie, to jednak świadczy to o tym, że zdarzenie to nie zostało przez niego dobrze zapamiętane.
O przesadzeniu osoby uprowadzonej z vana do innego pojazdu pamiętał natomiastA. K. (2)/k 10448/, jednakże opisał on to zupełnie odmiennie niżK. B. (1), gdyż stwierdził, że do nich podbiegły dwie osoby w kominiarkach i zabrałyD.do jakiegoś jasnego samochodu. Ze słyszenia miał zaś wiedzieć, żeD.przejmowali braciaB./k 10566/. To zaś pozostaje w sprzeczności z relacjąJ. M. (1), gdyż wg niego„braciaK.”mieli razem z nim,A. K. (2)iS. D.odjechać samochodem spod biura, a skoro mieli razem odjechać, to nie mogli jednocześnie, później w lesie, podbiec do tego samochodu i przejąćS. D..
RelacjaA. K. (2)na temat tego, kto przewoził pokrzywdzonego była ułomna także i z tego powodu, gdyż w przypadku, gdyby z pokrzywdzonym najpierw jechał tylko on iJ. M. (1), to z pewnością zauważyłby, który z nich okradł w czasie jazdyS. D..S. D.jednoznacznie potwierdził taki element zdarzenia /k 3793/, natomiastA. K. (2)zupełnie o niczym takim nie mówił.
Wg relacjiK. B. (1), po przesadzeniu pokrzywdzonego do(...),(...), czyliA. N., miał wsiąść do samochoduG. K. (1)/k 2923v – 2924/ i była to ostatnia informacja na temat udziałuA. N.w tym przestępstwie. Składając dalej wyjaśnieniaK. B. (1)powiedział, że

    „K.orazR.pojechali dalej na tę posesję”/k 2924/. Z kontekstu jednak zdarzenia wynika, żeK. B. (1)miał na myśliG. K. (1)i swojego brataR., którzy poruszali się różnymi samochodami. Ta sama uwaga dotyczy także dalszej wypowiedziK. B. (1)na temat tego, kto i jakim samochodem później do nich podjechał i z uwagi na obecnie prezentowaną przezK. B. (1)postawę nie było już możliwe ustalenie, czy razem zG. K. (1)na tę posesję wjechał równieżA. N., czy też np.G. K. (1)nie wysadził wcześniej gdzieś po drodzeA. N.. Ponieważ tej wątpliwości sąd nie mógł już usunąć, przyjęta została korzystniejsza wersja dlaA. N., iż nie wjechał on na posesję wH., tylko wysiadł z samochoduG. K. (1)po drodze i był to ostatni moment jego zaangażowania w to przestępstwo.
Uwzględniając wszystkie te powyższe okoliczności, w ocenie sądu, brak było jakichkolwiek podstaw do zanegowania wyjaśnień złożonych przezK. B. (1)na temat udziału w tym przestępstwieA. N.. Wersje zdarzenia zaprezentowane przezJ. M. (1)iA. K. (2)były nie tylko zdecydowanie mniej dokładne, co przede wszystkim obdarzone były elementami, które stawiały ich wiarygodność pod poważnym znakiem zapytania. Można tu wskazać na to, iż relacje składane przezJ. M. (1)nie były konsekwentne, tylko w toku postępowania ulegały zmianie i nie dotyczy to tylko udziału w tym przestępstwieM. N.iA. K. (2), co z punktu widzenia niniejszej sprawy nie miało większego znaczenia, co przede wszystkimA. N.– najpierw kojarzył on przy tym porwaniu(...), czyli m.in.A. N./k 10246/, by w toku dalszego postępowania twierdzić, że„Nie kojarzę tamA. N.”/k 10882/, a co za tym idzie, takie jego twierdzenia i to wypowiedziane po raz pierwszy przeszło 10 lat po dacie zdarzenia, nie sposób logicznie przeciwstawić jednoznacznej wersji podanej przezK. B. (1)w niepomiernie bliższym odstępie czasu od zdarzenia.
W przypadku natomiastA. K. (2)w pierwszej kolejności rzuca się w oczy nawet nie tyle niewiarygodna, co wręcz kłamliwa jego wersja na temat tego, ile osób i konkretnie kto, miał wchodzić do biuraS. D., a było to o tyle istotne, iż wgK. B. (1)jedną z tych osób miał być właśnieA. N..
Poza tym, w przypadkuA. K. (2)charakterystyczna była również płynność jego relacji w odniesieniu doA. N.. Takie spostrzeżenie wynika z tego, iż najpierw przyznał on, że w miejscu zdarzenia być może były te osoby, o których mówiłB./k 10447/, przy czym wypowiedź ta może odnosić się jedynie doK. B. (1), gdyż sądowi nic nie wiadomo na temat tego, abyR. B. (2)kiedykolwiek wskazywał na osoby, które miały spotkać się w takim miejscu. Następnie podzielił się swoimi wątpliwościami co do kilku osób, ale nie wymienił wśród nich znanego sobieA. N./k 10447 – 10448/, by w toku dalszego postępowania twierdzić, że „nie widzi tamA. N.”/k 10882/. Tym samym w relacjach przedstawionych przezA. K. (2)na dobrą sprawę nie można nawet znaleźć jednoznacznego zaprzeczenia wersji podawanej przezK. B. (1)na tematA. N.. W tych relacjachA. K. (2)znajduje się co najwyżej wątpliwość co do tego, czy był tamA. N., czy też tam go nie było, nie ma natomiast kategorycznej i konsekwentnej negacji tego.
W tej sytuacji, w ocenie sądu, brak było logicznych podstaw, do zakwestionowania wyjaśnień złożonych przezK. B. (1)na temat udziału w tym zdarzeniuA. N..
Niewątpliwie w toku postępowania nie ustalono, co stało się z samochodemT., którym na miejsce zdarzenia miał przyjechaćA. N.razem zS. L., zaraz po tym, jak doszło do uprowadzenia pokrzywdzonego, jednakże w żaden sposób nie dyskredytuje to jeszcze wyjaśnieńK. B. (1)z dnia 4 listopada 2005 r. Pozostawienie tego samochodu bezpośrednio pod biurem, z którego uprowadzonoS. D.z pewnością nie byłoby, z ich punktu widzenia, rozsądne, jednakże coś takiego zupełnie nie wynika z relacjiK. B. (1). Z jego relacji wynika, że osoby te najpierw spotkały się w innym miejscu – na podwórku przy kamienicy /k 2922/ - i tam też przyjechałA. N.. Do biuraS. D.należało natomiast dojechać /k 2923/, a co za tym idzie, nie można wykluczyć np. takiej sytuacji, że samochódT.został w innym miejscu, na pewien czas, pozostawiony. Dodatkowo, należy podkreślić, żeK. B. (1)nie twierdził, że był to samochód zarejestrowany naA. N., czy teżS. L., a co za tym idzie, pozostawiając w jakiejś odległości od miejsca zdarzenia taki samochód specjalnie niczym oni nie ryzykowali.
W toku postępowania mogło również pojawić się pytanie o to, czy do tego spotkania rzeczywiście doszło na jakimś podwórku, czy też było to, jak twierdziłJ. M. (1)pod domemK./k 10247/, jednakże okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Poza tymJ. M. (1)w tamtym czasie, co sam przyznał, nie znałK., a co za tym idzie tym bardziej nie wiedział, gdzie oni mieszkają, i jakkolwiek sąd nie wyklucza, że mogło zostać użyte takie określenie, jak spotkanie pod domemK., to nie musiało ono odpowiadać prawdzie, jak również nie musiało być rozumiane dosłownie. Tego zaśJ. M. (1)nie był w stanie zweryfikować.
Pomiędzy relacjamiK. B. (1)iA. K. (2)zaistniała także sprzeczność odnośnie samochodu, jakim został uprowadzonyS. D.. Pierwszy z nich twierdził, że był toC. (...), a drugi, żeD. (...). Ustosunkowując się do tego zauważyć należy, iż samochody te są bliźniaczo do siebie podobne i o jakiejkolwiek istotnej pomiędzy nimi różnicy, mowy być nić nie może. To zaś, jaki emblemat producenta był umieszczony na tym samochodzie, w realiach niniejszej sprawy, nie miało żadnego znaczenia.
Nie mniej jednak, pomimo tego, że relacja przedstawiona na temat tego zdarzenia przezK. B. (1)była o wiele bardziej wiarygodna i dokładna od relacji podanej przezA. K. (2), to jednak twierdzenie tego drugiego, jakoby on zakupie ten samochód za swoje,W. S. (1),J. M. (1)iR.środki /k 10570/, w toku niniejszego postępowania nie było kwestionowane, a co za tym idzie, zasady logiki przemawiały za tym, iż akurat tę okoliczność mógł on zapamiętać lepiej niżK. B. (1)i dlatego też sąd przyjął, że był to samochódD. (...).
Następna część stanu faktycznego związana z osobami, które przetrzymywałyS. D.ustalona została w oparciu o wyjaśnienia złożone przezK. B. (1)/k 2924 – 2924v/.S. D.potrafił opisać tę część zdarzenia, ale zupełnie nie wiedział, przez kogo był przetrzymywany. Ta część tego przestępstwa nie miała jednak tak istotnego znaczenia z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, gdyż z wyjaśnień złożonych przezK. B. (1)nie wynikało, aby była w nią zaangażowana którakolwiek z osób oskarżonych w niniejszej sprawie.
W dalszej części zdarzenia doszło jednak do istotnego faktu, jakim było nagranie pokrzywdzonego na dyktafon /k 2925/. Tę okoliczność potwierdziłS. D./k 3795, 8142/ wskazując, że było to w poniedziałek, przyszło do niego 3, może 5 sprawców, byli zamaskowani, jeden z nich uderzył go, ponownie żądali od niego pieniędzy i nagrali go na dyktafon. Na nagraniu mówił to, czego żądali od niego sprawcy. Samo nagrywanie było powtarzane trzy razy, a w trakcie tego nagrywania konsultowali się, czy dobrze to nagrali.K. B. (1)nieco inaczej opisał tę sytuację /k 2925/, gdyż wg niego do pokrzywdzonego weszły tylko dwie osoby –K.iW.– założyli oni pokrzywdzonemu worek na głowę i go nagrali. Wskazać jednak należy, iż wgK. B. (1)razem zK. K. (5)iW. S. (1)mieli wówczas przyjechać takżeA. K. (1)iR. B. (2), a na miejscu, opróczK. B. (1), miał być równieżT. D., a co za tym idzie było tam tylu mężczyzn, że do łazienki, w której był przetrzymywanyS. D., mogło ich wejść 3, czy nawet 5.
Dopiero przed sądemS. D.przyznał, że podczas nagrywania miał założony worek na głowę /k8142/ i jest to kolejny dowód na to, żeK. B. (1)nikt nie mógł zasugerować opisu tej sytuacji. To zaś, żeK. B. (1)nie wskazał na to, że i inni, nie tylkoG. K. (1)iW. S. (1)poszli do pokrzywdzonego, mogło wynikać z tego, że inni nie rozmawiali z pokrzywdzonym i dlatego nie było to dla niego tak istotne, jak dlaS. D.. Mógł też dobrze nie zapamiętał tego elementu zdarzenia, albo nie uznał go za istotny. A wreszcie mogło być i tak, że to on uderzył pokrzywdzonego i z oczywistych względów nie był zainteresowany podkreślaniem swojej aktywności. Nie mniej jednak, przyjmując nawet, że zachodziła ta ostatnia możliwość, nie oznacza to jednak, że całe wyjaśnienia złożone przezK. B. (1)były fałszywe. Za wiarygodnością tego, o czym mówił on w toku śledztwa, przemawiał cały szereg innych, powiązanych ze sobą w logiczny sposób argumentów i ta okoliczność nic w tym zakresie nie zmieniała, tym bardziej, że była to jedynie jedna z możliwości, a ponadto dotyczyła okoliczności praktycznie nieistotnej dla rozstrzygnięcia sprawy.
Wyjaśnienia składane w listopadzie 2005 r. przezK. B. (1)pozostawały w zgodzie z zeznaniamiS. D.,A. D. (2)orazP. N. (1)także w zakresie zaangażowania tego ostatniego w pomoc rodzinie pokrzywdzonego w zebraniu i przekazaniu okupu i brak było jakichkolwiek podstaw do kwestionowania tego elementu stanu faktycznego.
Pomimo tego, że żaden z dowodów zebranych w sprawie nie wskazywał bezpośrednio na to, abyW. S. (1)prowadził negocjacje z rodzinąS. D.na temat kwoty i sposobu przekazania okupu w zamian za jego uwolnienie, to jednak, w ocenie sądu, istniejące poszlaki przemawiały za tym, iż uczestniczył on w tych negocjacjach. Za takim stanowiskiem logicznie przemawiała pozycjaW. S. (1)w zorganizowanej grupie przestępczej oraz to, że brał on udział w nagrywaniuS. D., oraz w konsultacjach dotyczących tego nagrania – pozycja, jaką zajmował on w tej grupie przemawiała za tym, że to on iG. K. (1)mieli decydujący wpływ na to, co i w jakim kształcie zostało ostatecznie nagrane i przekazane członkom rodzinyS. D.. To nagranie było zaś jednym z elementów prowadzonych negocjacji, a co za tym idzie logicznie z tego wynika, żeW. S. (1)brał w nich udział.
Żaden natomiast dowód nie wskazywał na to, abyW. S. (1)brał udział w wywożeniu pokrzywdzonego z miejsca, w którym był on przetrzymywany, do miejsca, gdzie został uwolniony, jak i w odbieraniu okupu za uwolnienie go. Wyjaśnienia zaś złożone na ten temat w listopadzie 2005 r. przezK. B. (1)oraz zeznaniaS. D.iP. N. (1)były na tyle spójne, że w oparciu o te dowody możliwe było ustalenie stanu faktycznego także i w tym zakresie.
Pozbawienie wolnościP. S.
Relacja przedstawiona przezP. S.na temat tego zdarzenia różni się od stanu faktycznego ustalonego przez sąd. Od samego początku wskazywał on na to, że podeszło do niego czterech mężczyzn. Co więcej, opisał każdego z nich /k 87/ oraz rozpoznałW. S. (1), jako tego, który zwrócił się do niego słowami„Stój. Policja, idziesz z nami”/k 130 – 131/ iA. K. (2), jako jednego z tych, którzy od razu podbiegli do niego, chwycili go za ręce i prowadzili do samochodu /k 126 – 127/.  Odnosząc się w pierwszej kolejności do tego ilu mężczyzn do niego podeszło stwierdzić należy, iż w tym zakresie pomocne były zeznania złożone przezA. R.iM. S. (3). Już w pierwszych zeznaniach zgodnie oni stwierdzili, że z samochodu m – kiR.wysiadło 3 mężczyzn /k 100v, 102v/, i po chwili ci sami mężczyźni, gdyż innych tam nie było, próbowali wciągnąć innego mężczyznę, jak się później okazało, pokrzywdzonego do samochodu. RównieżK. B. (1)w wyjaśnieniach złożonych w toku śledztwa wskazał na to, że trzy osoby podeszły doS.– czyli on,D.iK./k 2948/. I jakkolwiek późniejK. B. (1), podnosił różne okoliczności związane z okolicznościami składanych wówczas przez niego wyjaśnień, to jednak zauważyć należy, iżA. R.iM. S. (3)nie mieli najmniejszego powodu aby składać fałszywe zeznania na temat liczby napastników. Z ich punktu widzenia była to okoliczność zupełnie bez znaczenia i to, ilu mężczyzn razem z kierowcąR.później im uciekło, nie miało dla nich żadnego znaczenia. Ponadto świadkowie ci zdarzenie to obserwowali z pewnej perspektywy i nie byli psychicznie w nie zaangażowani w takim stopniu jak pokrzywdzony.
Dlatego też, w ocenie sądu, podawana przezP. S.liczba napastników nie wynikała z jakichś złych jego intencji, tylko podyktowana była tym, że został on zaskoczony, a samo zdarzenie nie tylko było dynamiczne, co wręcz, z jego punktu widzenia, bardzo dla niego niebezpieczne i liczbę napastników mógł on zwyczajnie pomylić, nie przez jej zaniżenie, tylko, co w tych okolicznościach bardziej logiczne, poprzez jej zawyżenie.
Odnośnie natomiast tego, czy w tym zdarzeniu brał udziałW. S. (1), a jeśli tak, to jaka była jego rola, zauważyć należy, iż w toku postępowania pojawiło się kilka dowodów umożliwiających poczynienie w tym zakresie konkretnych ustaleń.
Chronologicznie pierwszym dowodem wiążącymW. S. (1)z tym przestępstwem było wspomniane już rozpoznanie go przezP. S./k 130 – 131/.
Kolejnym dowodem wskazującym na udziałW. S. (1)w pozbawieniu wolnościP. S.były wyjaśnienia złożone przezM. K.w dniu 18 sierpnia 2005 r. W wyjaśnieniach tych wskazał on na to, że wZ.doszło do spotkania, w którym uczestniczył m.in.W.orazR. B. (2), jego bratK. B. (1),G. K. (1),T. D.,O.,K.ps. (...)/k 2091v/.M. K.nie wiedział jakimi poruszali się oni samochodami, z wyjątkiemR. B. (2), gdyż razem z nim przyjechał na to spotkanie jego samochodemV. (...). Następnie mężczyźni ci się rozjechali, on został zR. B. (2)i o tym co wydarzyło się tej nocy dowiedział się dopiero ok. tydzień później.R. B. (2)miał mu powiedzieć, żeG. K. (1),K.,D.orazK. B. (1)za kimś pojechali, czekali, aż ta osoba skądś wyjdzie, a gdy ją „zawijali” pojawiła się Policja, na miejscu został samochódK.m – kiR., a do sprawy zatrzymani zostaliW. S. (1)ps. (...)oraz(...)tj.K./k 2093 – 2093v/. Podczas jednego z następnych przesłuchańM. K.okazano zdjęcia osób, wśród których była fotografiaW. S. (1), ale nie rozpoznał on go /k 2144 – 2146/.
Nim jednak dokonana zostanie ocena tych wyjaśnień złożonych przezM. K., w zakresie dotyczącym tego zdarzenia i udziału w nimW. S. (1), celowe jest, w ocenie sądu, omówienie kolejnych dowodów wiążących tego oskarżonego z tym przestępstwem.
Następnym takim dowodem były wyjaśnienia złożone przezK. B. (1)w dniu 10 listopada 2005 r. W wyjaśnieniach tychK. B. (1)potwierdził to, że tego dnia razem ze swoim bratemR., jego samochodemV. (...), iM. K.udali się na spotkanie. Do spotkania tego doszło wZ.przy kamienicy, a uczestniczyli w nim jeszczeG. K. (1), który przyjechałR., orazT. D., który przyjechałD. (...)/k 2947/. Dopiero później doszło do kolejnego spotkania w(...)naZ., w którym brali udział jeszcze m.in.W.,K.iB./k 2947v/. W rozmowie, do jakiej tam doszłoK. B. (1)nie uczestniczył, ale później powiedziano mu, że „wezmą” jakiegoś handlarza narkotyków /k 2947v/. DalejK. B. (1)opisał jak udali się naul. (...)naP., jak jeździli za mężczyzną, który poruszał sięP.i wskazał na to, że jeździł za nimW.zK.samochodemV. (...)orazK.D.(...). Nie potrafił jednak powiedzieć, kto jeszcze znajdował się w tym ostatnim samochodzie /k 2948/. Z relacji przedstawionej wówczas przezK. B. (1)wynika, iż nie był to jeden przejazd za śledzonym mężczyzną, ale była to dłuższa jego obserwacja i przemieszczanie się w różnych kierunkach poW.. W pewnym momencie, gdy obserwowany przez nich mężczyzna udał się w kierunku Centrum jako pierwszy jechał za nimW., a zaW.G. K. (1), z którym w tym momencie w samochodzie znajdowali sięK. B. (1),D.iK.i ci trzej ostatni podbiegli do pokrzywdzonego /k 2948v/.

A. K. (2), który wiele lat na temat tego zdarzenia milczał i wydawało się, że wbrew oczywistym faktom nie przyznawał się do udziału w tym przestępstwie, po prawie dziesięciu latach od jego popełnienia zmienił zdanie i w dniu 19 lutego 2015 r. złożył na ten temat wyjaśnienia /k 10450 – 10453/. W wyjaśnieniach tych podał, że zeS.jegoV. (...)pojechał na spotkanie doZ., w spotkaniu tym uczestniczyłK.i chodziło o to,

    „abyS.z nami pomógłK.ustalić gdzie mieszkaS., a on potem sam sobie sprawę z nim załatwi”/k 10451/. NastępnieA. K. (2)opisał jak razem zW. S. (1)jeździli zaS., wskazał na to, że w pewnym momencie, w okolicach Al.(...)W. S. (1)kazał mu wyjść z samochodu i sprawdzić, gdzie idzieS.. Gdy tam się udał zauważył samochódG. K. (1), powstało jakieś zamieszanie, usłyszał krzyk „Policja” i został zatrzymany /k 10452/. Następnie na jego telefon zadzwoniłW. S. (1), policjanci chcieli aby zwabił go w jakieś miejsce, ale telefon odebrał któryś z policjantów.
W wyjaśnieniach złożonych przezA. K. (2)pojawił się jeszcze jeden wątek. Wskazał on mianowicie na to, że gdy jeździł wówczas zW. S. (1)zauważył samochód o początkowej nr rej. WH i nabrał podejrzeń, że są śledzeni przez funkcjonariuszy policji, o czym powiedziałW. S. (1).
I w tym momencie przejść należy do zeznań świadków anonimowych przesłuchanych w niniejszej sprawie. Świadków tych było aż pięciu, a ich zeznania załączone zostały do materiału dowodowego dopiero pod koniec 2013 r., kiedy to wydawało się, że niniejszy proces zmierza już ku końcowi.
Z zeznań tych świadków wprost wynika, że w dacie zdarzenia byli oni funkcjonariuszami Policji.
Świadek anonimowy nr 1 potwierdził spotkanie mężczyzn poruszających się samochodamiV. (...),R.,D. (...)iF. (...)na parkingu przy(...)przyul. (...)/(...), to, że później pojazdy te przemieściły się naul. (...), dołączył do nichC. (...), następnie obserwowani mężczyźni udali się dosklepu (...), po czym wrócili naul. (...)/k 9793 – 9796/.
Świadek anonimowy nr 2 również potwierdził prowadzenie obserwacji za samochodamiD. (...),V.,R.,F. (...),D. (...),V. (...), oraz to, że osoby poruszające się tymi samochodami, w różnych konfiguracjach były wZ., przy(...)w okolicachul. (...),ul. (...),sklepu (...). Ponadto, na okazanej mu tablicy poglądowej rozpoznał onT. R., jako kierującegoF. (...), orazW. S. (1), jako kierowcęV. (...)/k 9758 – 9762, 9841 – 9845/.
Te same pojazdy oraz zasadniczo te same lokalizacje, co poprzedniego świadka, były przedmiotem obserwacji także świadków anonimowych nr 3 /k 9767 – 9771/, nr 4 /k 9779 – 9780/ i nr 5 /k 9785 – 9788/. Ponadto świadek anonimowy nr 3 stwierdził, że po obserwacji okazano mu zdjęcia osób i na jednym z nich rozpoznał mężczyznę kierującegoV. (...), którego określano jakoW..
Wszyscy ci świadkowie w toku postępowania sądowego potwierdzili wcześniej złożone zeznania /odpowiednio k 10028v – 10030, 10457 – 10460, 10030 – 10032v, 9970v – 9972, 9972 – 9977/.
Przechodząc teraz do analizy relacji przedstawionych przez te osoby w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż świadkowie anonimowie przesłuchani w niniejszej sprawie wykonywali czynności w taki sposób, aby osoby przez nich obserwowane nie zauważyły tego. Następstwem tego było to, iż ciągle zmieniali oni swoje położenie, nie zbliżali się do osób obserwowanych i cały czas prowadzili obserwację w sposób płynny – jedni przestawali obserwować dane osoby, inni zaczynali je dopiero obserwować i zmieniali również obserwowane przez siebie osoby. W konsekwencji tego ci świadkowie anonimowi obserwowali to zdarzenie z różnych perspektyw i nie obserwowali cały czas wszystkich osób, które były w kręgu ich zainteresowania i dlatego np. świadek anonimowy nr 4 nie udał się do Ząbek, tylko obserwował wyjazd z Ząbek w kierunkuB./k 9777/. Dlatego też w zeznaniach tych osób nie można dopatrywać się sprzeczności, tylko stanowią one pewien zbiór wzajemnie uzupełniających się elementów.
Po drugie, zeznania świadków anonimowych pozostają w zgodzie z tym, co zeznałP. S.na temat tego, w jakich miejscach wówczas przebywał.
Po trzecie wszyscy ci świadkowie anonimowi po raz pierwszy przesłuchani zostali w maju 2005 r. i od tego momentu organa ścigania miały już pewną, nie tylko operacyjną, ale i procesową wiedzę na temat tego, co działo się przed samą próbą uprowadzeniaP. S..
I teraz zestawiając zeznania złożone przez tych świadków z wyjaśnieniami złożonymi przezM. K.na temat tego zdarzenia jednoznacznie wykluczyć należy ingerencję funkcjonariuszy policji w składane przez niego wyjaśnienia. W wyjaśnieniach tych, owszem, powiedział on o spotkaniu wZ.i o tym, że był tam m.in.W., co jednak z zeznań świadków anonimowych nie wynikało. Przede wszystkim jednak wskazał on na to, że na spotkanie to udał się zR. B. (2)samochodemV. (...), a o takim samochodzie nie zeznawał żaden świadek anonimowy. Po tym zaś spotkaniu on iR. B. (2)nie udali się w to miejsce, gdzie pozostałe osoby, które były wówczas poddane obserwacji. To zaś tłumaczy powód, dla którego funkcjonariusze ci nie zwrócili wówczas uwagi na taki pojazd, gdyż po prostu w dalszej części tego zdarzenia on nie uczestniczył, a wZ.mogli nie zwrócić na niego uwagi. W przypadku, gdyby intencją funkcjonariuszy było namówienieM. K.do złożenia fałszywych wyjaśnień, zmierzających do obciążenia innych osób, to z pewnością w wyjaśnieniach tych znalazłyby się elementy obciążające pozostałe osoby, w tym zwłaszczaW. S. (1), czy teżG. K. (1), którzy podejrzewani byli przez nich o kierowanie procederem uprowadzania osób dla okupu. Tymczasem w wyjaśnieniach złożonych wówczas przezM. K.czegoś takiego nie było, Co więcej, powołując się nawet na to, co powiedział muR. B. (2), nie wskazał on na to, że za pokrzywdzonym pojechałW. S. (1)/k 2093/, o czym funkcjonariusze policji z pewnością już wiedzieli, a co mogli tym bardziej wykorzystać dla wzmocnienia wiarygodności rozpoznania go przezP. S.. Skoro zaś do czegoś takiego nie doszło, to jest to kolejny dowód na to, iż w wyjaśnienia złożone przezM. K.nikt wówczas nie ingerował i były one zgodne z tym, jak zapamiętał on to zdarzenie.
Relacja przedstawiona przezK. B. (1)na temat początku tego zdarzenia – spotkanie wZ., spotkanie w(...)– była już zgodna z relacjami podawanymi przez świadków anonimowych. Nie mniej jednak, to co powiedziałK. B. (1)także nie wyczerpywało całej wiedzy zebranej przez funkcjonariuszy policji na temat tego zdarzenia. Mianowicie z ustaleń poczynionych przez organa ścigania wynikało, że w zdarzeniu tym uczestniczył takżeT. R., który był kierowcąF. (...).K. B. (1), w kontekście tego zdarzenia, nic jednak nie wspominał ani o takiej osobie, ani też o takim samochodzie. Przyznawał jedynie, iżG. K. (1)w pewnym momencie zdarzenia miał mu np. powiedzieć, że wD.jest już komplet osób /k 2948/, co jednoznacznie wskazywało na to, że w zdarzeniu tym brały udział także inne osoby, których nie potrafił on wskazać.
K. B. (1)nie potwierdził także tego, o czym mówiłP. S., abyW. S. (1)do niego podchodził. To również, analogicznie jak w odniesieniu doM. K., świadczy o tym, że funkcjonariusze policji nie zmierzali do tego, aby za wszelką cenę wzmocnić zeznania pokrzywdzonego.
K. B. (1)nie miał jednak w toku śledztwa żadnych wątpliwości co do tego, że w zdarzeniu tym brał udziałW. S. (1).
Takich wątpliwości, na koniec postępowania, nie miał takżeA. K. (2)i jednoznacznie wskazał on na to, żeW. S. (1)jeździł wówczas za pokrzywdzonym i żadną miarą nie było to coś przypadkowego /k 10451 – 10452/.
NiewątpliwieA. K. (2)ostatni element zdarzenia opisał odmiennie od ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd, jednakże podkreślić należy, iż w toku niniejszego postępowania sąd może dokonywać wiążących ustaleń jedynie odnoście udziałuW. S. (1)w tym zdarzeniu, albowiem przedmiotem niniejszego postępowania nie jest odpowiedzialność innych sprawców za ten czyn. Udział zaś tego oskarżonego, w tym przestępstwie, w świetle wzajemnie uzupełniających się relacji na jego temat złożonych przezK. B. (1)na etapie śledztwa,A. K. (2)na ostatnim etapie postępowania sądowego, konsekwentnych wyjaśnień świadków anonimowych oraz w znacznie mniejszym zakresie wyjaśnień złożonych przezM. K.nie budził, w ocenie sądu, żadnych wątpliwości.
Ponadto zeznania złożone przezM. S. (3)iA. R.nie pozostają w sprzeczności z wersją przedstawioną przezK. B. (1)odnośnieW. S. (1). Zauważyć mianowicie należy, iż z zeznańM. S. (3)iA. R.zgodnie wynika, że zwrócili uwagę dopiero na samochódR.. TymczasemK. B. (1)wskazała na to, że jako pierwszy w podwórko wjechał pokrzywdzony, „Za nim wjechałW.a zaW.my”/k 2948v/. Czyli jednoznacznie z tego wynika, że funkcjonariusze policji po prostu mogli nie zauważyć pojazdów, które chwilę wcześniej tam wjechały. Było to tym bardziej logiczne, iż sprawcy starali się nie wzbudzać niczyjego zainteresowania i z pewnością na tym etapie zdarzenia nie jeździli za pokrzywdzonym na przysłowiowym zderzaku.
W tej sytuacji mogłoby powstać pytanie o to, jak to było możliwe, że po interwencji funkcjonariuszy policji, po zatrzymaniuA. K. (2)i po tym, jak okazało się, że pozostali sprawcy nie mogą odjechać z miejsca zdarzenia, gdyż ulica, którą uciekali okazała się „ślepa”, oddalił się z tego miejsca, przez nikogo nie zauważony,W. S. (1)? Odpowiedź na to pytanie jest banalnie prosta i znajduje się w zeznaniachA. R.. Zeznał on mianowicie, że po tym, jakM. S. (3)opuścił jego pojazd „ja w tym czasie nie chcąc blokować wyjazdu z podwórka cofnąłem się do tyłu i zaparkowałem pojazd”/k 101/. Z tej wypowiedziA. R.jednoznacznie wynika, że istniała możliwość wyjazdu z tego podwórka, z czego, w ocenie sądu, skorzystałW. S. (1), a ci dwaj funkcjonariusze policji podczas zamieszania, jaki później nastąpiło, mogli po prostu na coś takiego nie zwrócić uwagi. Tym bardziej, że nim doszło do tego zamieszania zupełnie nie zwrócili oni uwagi na taki samochód, jakim poruszał się wówczasW. S. (1).
Podkreślić również należy, żeW. S. (1)nie znalazł się w tym miejscu przypadkowo. Wcześniej przez długi czas jeździł za pokrzywdzonym i obserwował, gdzie się on przemieszczał. Dlatego też logicznym było, że także i w to miejsce przyjechał on w tym samym celu – obserwowaniaP. S., oraz miejsca, w którym on się znajdował.
Do materiału dowodowego, na sam koniec postępowania, załączono również podsłuchy rozmów telefonicznych /k 10844 – 10879, płyta 10880/. Na okoliczność tych rozmów przesłuchanoA. K. (2)/k 10957 – 10960v/, który rozpoznał wypowiedziG. K. (1),A. K. (1)orazT. D.. Wskazał także na to, że określeniaD.używałG. K. (1)w stosunku doW. S. (1)/k 10953/.
Wśród rozmów odtworzonychA. K. (2)była także rozmowa, w której rozpoznał on wypowiedziG. K. (1)iT. D./k 10959v, szósta rozmowa od góry, stenogram k 10867, połączenie z godz. 23:06/. Z tej rozmowy wynika jednoznacznie, że odbyła się ona pomiędzy tymi mężczyznami, po tym, jakT. D.opuścił samochódG. K. (1)i w jej trakcjeG. K. (1)wydał mu polecenie „bierzcie go”, co dotyczyłoP. S., po czym następują wyraźne odgłosy szarpaniny.
Sąd nie dał jednak wiary w całość zeznań i wyjaśnień składanych przezA. K. (2). Jako niewiarygodne należało uznać te jego wypowiedzi, w których twierdził on, że na miejsce, w którym doszło do jego zatrzymania, przyjechał razem zW. S. (1),W. S. (1)zatrzymał samochód na innej ulicy i polecił mu aby poszedł zobaczyć, gdzie idzieP. S., a gdy on tam się udał, zobaczył zamieszanie, od razu został powalony na ziemię i zatrzymany przez policję /np. k 10452/.
Z zeznańM. S. (3)/k 102 – 103/ wyłania się zupełnie odmienny obraz sytuacji, w jakiej doszło do zatrzymaniaA. K. (2)– najpierw zauważył on trzech mężczyzn wysiadających zR., później widział jak prawdopodobnie ci sami trzej mężczyźni wciągają do tego samochodu innego mężczyznę, po czym zatrzymał jednego z tych trzech mężczyzn – wyciągnął go z samochodu, z miejsca pasażera obok kierowcy.M. S. (3)nie miał żadnego interesu w tym, aby mijać się z prawdą na temat okoliczności, w jakich doszło do zatrzymaniaA. K. (2), a co za tym idzie to przez niego przedstawioną wersję zdarzenia uznać należało za prawdziwą. Dodatkowo wersja ta pozostaje w zgodzie z wyjaśnieniami złożonymi przezK. B. (1)w listopadzie 2005 r. Z tego zaś wynika, że twierdzeniaA. K. (2), jakoby do 2006 r. nie wiedział, jak wyglądaK. B. (1)/k 10566v/ nie były prawdziwe i wykazane zostało to w oparciu o bezstronny dowód.
Sąd nie negował tego, że wcześniej, jeżdżąc za pokrzywdzonym,A. K. (2)jeździł razem zW. S. (1)jednym samochodem, jednakże nie było to na ostatnim etapie tego zdarzenia. Sąd nie negował także i tego, że w pewnym momencieA. K. (2)mógł zauważyć samochód, którym poruszali się nieumundurowani funkcjonariusze policji i poinformował o tymW. S. (1), albowiem, co nie budziło żadnych wątpliwości i co potwierdzili chociażby świadkowie anonimowi, tego dnia osoby uczestniczące w tym zdarzeniu były obserwowane przez funkcjonariuszy policji. Fakt pozbawienia wolnościP. S.przemawia jednak za tym, iż sprawcy nie tyle zignorowali ten sygnał ostrzegawczy, co przystąpili do realizacji czynu po tym, jak upewnili się, że w danym momencie nie są obserwowani przez tych funkcjonariuszy, którzy wcześniej ich obserwowali. Tego zaś, że w tym miejscu znajdą się inni, przypadkowi, również nieumundurowani funkcjonariusze, najwyraźniej nie przewidzieli i nie zauważyli.
Analiza powyższych dowodów przemawiała za tym, że wersja tego zdarzenia przedstawiona przezK. B. (1)iM. K.zasługiwała na przymiot wiarygodnej. Mniej wiarygodne okazały się relacje przedstawione na temat tego zdarzenia przezA. K. (2), przy czym dotyczyło to w głównej mierze tego, w jaki sposób opisywał on własny udział w tym przestępstwie. Trafność zaś rozpoznaniaW. S. (1)przezP. S.i rola, jaką wg niego miał on odegrać w tym przestępstwie, została podważona.
UprowadzenieW. D.
Zeznania złożone przezW. D./k 7659 – 7663, 2215 – 2216, 2525 – 2526/ na dobrą sprawę nie były kwestionowane. Zeznania te jednak, same w sobie, nie dają podstawy do postawienia komukolwiek zarzutu związanego z popełnieniem przestępstwa na jego szkodę.
Pierwszą relację na temat sprawców tego przestępstwa przedstawiłM. K.podczas przesłuchania w dniu 18 sierpnia 2005 r. W wyjaśnieniach wówczas złożonych wskazał na to, że inicjatywa tego przestępstwa wyszło odG. K. (1), który przekazałR. B. (2)pewne dyspozycje związane z szybkim samochodem /k 2093v/, następnie opisał on kradzież samochoduA., wyjazd w okoliceP., uprowadzenie właściciela holownika i relacjonując dopiero to, gdzie z nim pojechali, wskazał na to, że był to dom w miejscowościP., który wcześniej wynająłS. M./k 2097/. Następnie, podczas przesłuchania w dniu 25 sierpnia 2004 r., w trakcie którego wskazywał różne miejsca, o których mówił w swoich wyjaśnieniach, pokazał drogę do miejscowościP., gdzie przetrzymywana była ta osoba, a następnie konkretny dom i okazało się, że posesja ta znajduje się w miejscowościJ./k 2151v – 2153/. Pomyłkę co do miejscowości wyjaśnił tym, że był przekonany, iż dom ten znajduje się w miejscowościP., natomiast co do wskazanego domu był pewien swojego rozpoznania.
Oceniając tę część wyjaśnień złożonych przezM. K.stwierdzić należy, iżK. B. (1)podczas przesłuchania w dniu 10 listopada 2005 r. potwierdził to, żeG. K. (1)zadzwonił do jego brataR.i powiedział mu, że jest „robota” i trzeba wynająć mieszkanie, w konsekwencji czegoS. M.wynajął dom w miejscowościJ., a następnieM. K.iR. B. (2)na zlecenieG. K. (1)ukradli szybki samochód, którym byłoA. (...)/k 2950v/.
W międzyczasie jednak, w dniu 19 września 2005 r. przesłuchanoG. C., właścicielkę domu wskazanego przezM. K./k 2625 – 2626/ i potwierdziła ona to, że w dniu 24 listopada 2004 r. wynajęła ten domS. M.. Nie sporządzono jednak na tę okoliczność stosownej, pisemnej umowy najmu.G. C.potwierdziła te zeznania przed sądem /k 7863 – 7865/.
W godzinach zaś porannych 6 grudnia 2004 r.M. S. (5)złożył zawiadomienie o kradzieży, w ciągu ostatniej nocy, należącego do niego samochoduA. (...), której to dokonano wZ.przy ul.(...)–M. K.mówił o skrzyżowaniuul. (...).
S. M.podczas przesłuchania w dniu 2 lutego 2006 r. potwierdził, że z inicjatywyR. B. (2)wynajął dom wJ.i wskazał na to, że pieniądze na opłaty z tym związane dał muR. B. (2)/k 4119v – 4120/. W dalszych wyjaśnieniachS. M.mówił o kradzionym samochodzieA., ale stwierdził, że nie wie, kto go ukradł /k 4123v/.
W tej sytuacji stwierdzić należy, iż w zakresie tych okoliczności wyjaśnienia złożone przezM. K.były nie tylko prawdziwe, co wręcz nikt nie mógł mu ich zasugerować, gdyż do momentu przesłuchania go organy ścigania nie miały wiedzy o tym, że ta posesja może mieć związek z tym przestępstwem, a po wtóre, o czym dalej,W. D.mówił o zupełnie innym samochodzie.
Co prawdaS. M.zaprzeczył temu, aby brał udział w kradzieży samochoduA., jednakże, w ocenie sądu, złożone przez niego wyjaśnienia nie były wiarygodne. Z pewnością nie był on zainteresowany tym, aby został ukarany za kolejne przestępstwo, a ponadtoM. K.nie tylko dokładnie, co i logicznie, opisał sposób popełnienia tego czynu i w pełni wiarygodne wydaje się to, że w jego popełnieniu pomagały mu inne osoby. Nie mniej jednak okoliczność ta – czyS. M.brał w tym udział, czy też nie – z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miała żadnego znaczenia.
Owszem,M. K.iK. B. (1)początek przygotowań do popełnienia tego czynu umiejscawiali na początku grudnia 2004 r. jednakże, w tym zakresie, zdecydowanie bardziej wiarygodne wydają się zeznania złożone przezG. C., która wskazywała konkretną datę i dla której okoliczność związana z wynajęciem domu z pewnością bardziej utkwiła w pamięci niż dlaM. K., czy teżK. B. (1), dla których wynajęcie tego domu było okolicznością zupełnie bez znaczenia.
Następnym etapem przygotowań do popełnienia tego przestępstwa miał być wyjazd doP.i spotkanie zG. K. (1).  Na tę okoliczność wskazał jednak wyłącznieS. M.zarówno na etapie śledztwa, jak i przed sądem /k 4122, 8246/, z tym, że w toku śledztwa mówił o tym, że pojechał tam zR. B. (2)iM. K., a przed sądem dodał do tego jeszczeK. B. (1).M. K.iK. B. (1)w złożonych w toku śledztwa wyjaśnieniach nie potwierdzili takiej okoliczności.
W tej sytuacji powstaje pytanie, czy faktycznie coś takiego miało miejsce iM. K.orazK. B. (1)po prostu o tym nie powiedzieli, czy też takiego wyjazdu nie było iS. M.minął się, w tym zakresie, z prawdą. Udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, w aktualnej sytuacji procesowej – brak możliwości przesłuchaniaM. K.i twierdzenia prezentowane w toku rozprawy przezK. B. (1)– jest bardzo trudne. Nie mniej jednak z punktu widzeniaA. N., który jako jedyny w toku niniejszego procesu oskarżony został o popełnienie tego czynu, okoliczność ta o tyle nie miała znaczenia, iż żaden z dowodów nie wskazywał na to, że i on mógł brać udział, czy to w tym wyjeździe doP., czy też w spotkaniu do jakiego wówczas miało dojść na terenie parkingu. Ponadto sama mnogość czynności podejmowanych przez współsprawców danego czynu, chociażby na etapie przygotowania, nie jest okolicznością wpływającą na ich korzyść. Dlatego też interpretując tę okoliczność na korzyść sprawców sąd uznał, że takiego wyjazdu nie było.
Następnym fragmentem tego przestępstwa był sam wyjazd na parking w okoliceP.. W tym zakresie wyjaśnienia złożone przezM. K./k 2094v – 2095/,K. B. (1)/k 2950v – 2951/ iS. M./k 4123v – 4124/ odnośnie składu osobowego i samochodów jakimi oni się poruszali były ze sobą zasadniczo zgodne. Jedyna rozbieżność dotyczyła tego, czy, a jeżeli tak, to gdzie doszło do spotkania zG. K. (1).S. M.tym razem na coś takiego nie wskazał,M. K.podał, że doszło do tego pod pizzerią wZ./k 2095/, aK. B. (1), że po drodze dojechał do nichG. K. (1)/k 2951/. W tych okolicznościach, w ocenie sądu, istota wyjaśnieńM. K.iK. B. (1), w tym zakresie, sprowadza się do tego, żeG. K. (1)spotkali, nim dotarli na miejsce. Co do tego, gdzie miało to miejsce, któryś z nich mógł się mylić. Poza tym,S. M.w tamtym czasie nie znał jeszczeG. K. (1)i nawet opisując spotkanie, do którego miało dojść kilka dni wcześniej na tym samym parkingu, stwierdził, że nie dochodził wówczas do tego mężczyzny /k 4122v/, a co za tym idzie, nawet jakG. K. (1), w czasie jazdy, dołączył do nich swoim samochodem, on mógł w ogóle na to nie zwrócić uwagi, aK. B. (1)mógł to określić słowami„Po drodze dojechał do nasK.”/k 2951/.
W tej sytuacji sąd przyjął, że do spotkania zG. K. (1)doszło nim dotarli oni na parking w okolicyP., acz dokładne określenie miejsca, w którym to nastąpiło, nie było możliwe.
M. K.,K. B. (1)iS. M.różnie określi również kogo zastali po dotarciu na parking leśny.S. M.stwierdził, że zatrzymał się w pewnej odległości od parkingu, aK. B. (1)iR. B. (2)wysiedli z jego samochodu i poszli na parking.A.zaś zM. K.iT. D.wjechało na parking /k 4124/.K. B. (1)stwierdził zaś, że wjechali na parking /k 2951v/. Także z wyjaśnieńM. K., który jechał samochodemA.wynika, żeS. M.wjechał swoim samochodem na parking, gdyż powiedział on„Z mojego samochodu wysiadłD., a z samochoduM.wysiedli obydwajB.”/k 2095v/.
Analizując z kolei tę rozbieżność wypada zauważyć, iżS. M.nie miał żadnego powodu aby zatrzymywać samochód na poboczy, w odległości, jak to określił ok. 100 m od parkingu i wysadzać w tym miejscu jadących z nim braciB.. Oni również nie mieli powodu wysiadać gdzie indziej, niż w miejscu spotkania, tym bardziej, że miejsce to było dogodne do zatrzymania samochodu. Ponadto ewentualną uwagę przypadkowych osób bardziej zwracał na siebie samochód stojący na poboczu, niż na parkingu, a dla sprawców z pewnością nie zależało na tym, aby zwracać na siebie uwagę.
W tej sytuacji, w ocenie sądu, wyjaśnienia złożone przezS. M.w zakresie tego, jakoby nie wjeżdżał na parking, zupełnie nie były wiarygodne, a powód dla którego minął się on z prawdą, leży, w ocenie sądu, w dalszej części zdarzenia.
Mianowicie z wyjaśnień złożonych przezM. K.iK. B. (1)wynika, że w miejscu tym były również inne osoby.K. B. (1)wyjaśnił, że czekali na nich m.in.A.iL., którzy przyjechaliT. (...)kierowaną przez tego drugiego z nich /k 2951v/, podczas gdyM. K.stwierdził, że do nich dojechało jeszcze dwóch mężczyzn – jeden ops. (...), drugiego nie był w stanie określić, którzy przyjechali samochodemT. (...). Określenie „dojechali” jakim posłużył sięM. K.nie było precyzyjne i mogło ono oznaczać, że ci dwaj mężczyźni przyjechali później po nich, ale równie dobrze mogło ono oznaczać, że dojechali oni skąd indziej, ale w to samo miejsce. W tej sytuacji trudno mówić o jakiejś istotnej sprzeczności pomiędzy tym, co oni powiedzieli. Istota tych ich twierdzeń sprowadzała się natomiast do tego, że w tym miejscu był jeszcze inny samochód, który zgodnie oni określili, oraz było jeszcze dwóch innych mężczyzn –K. B. (1)podał ich pseudonimy,M. K.zaś wskazał na jeden pseudonim, a o drugim mężczyźnie nie potrafił nic powiedzieć.
I w tym momencie należy cofnąć się do zeznań złożonych przezK. B. (1)w dniu 4 listopada 2015 r., kiedy to na okazanych mu zdjęciach rozpoznał zarówno(...)–A. N.– jak i mężczyznę określanegops. (...)i(...)–S. L./k 2919/. Tym samym stwierdzić należy, iż te relacje złożone przezK. B. (1)iM. K.wzajemnie się uzupełniały. Co prawda te same fotografie okazane zostały takżeM. K./k 2144v – 2146/ i nie rozpoznał on tych mężczyzn, jednakże jest to o tyle zrozumiałe, iż nigdy on nie twierdził, że ich zna, a to, że zapamiętał pseudonim jednego z nich nie oznaczało jeszcze, że musiał zapamiętać także i jego wygląd. Dodatkowo, sam pseudonim tego mężczyzny mógł mu o tyle łatwo utkwić w pamięci, iż swego czasu identycznym posługiwała się jedna z czołowych osób grupy(...). W tej sytuacji stwierdzić należy, iż wyjaśnienia złożone przezM. K.na temat tych dwóch sprawców zdarzenia, same w sobie, były wyjątkowo słabym dowodem i na wartości zyskiwały dopiero po tym, jak uzupełnione zostały relacją przedstawioną przezK. B. (1).
Pośrednio jest to również kolejny dowód przeczący temu, aby funkcjonariusze policji ingerowali w relacje złożone przezM. K.. W przypadku, gdyby tak było, to jego relacja, na ten temat, byłaby jednoznaczna i konkretna, tym bardziej, że nie wiedzieli oni, czy w przyszłości ktokolwiek potwierdzi jego słowa. Nie mogli również w żaden sposób zasugerować mu, w tym zakresie, czegokolwiek na podstawie zeznań złożonych przez pokrzywdzonego, gdyż w jego zeznaniach nie ma nic ani na temat samochoduT. (...), ani też na temat osób, które mogłyby poruszać się takim pojazdem. Co więcej, nie można również twierdzić, że funkcjonariusze policji nauczyliK. B. (1)co ma mówić na ten temat, albowiem do czasu jego przesłuchania nie wiedzieli, kto był drugim pasażerem, czy też kierowcą samochoduT. (...). Nie mieli także jednoznacznej wiedzy na temat drugiej osoby, która przyjechała tym samochodem albowiemM. K.na jego określenie użył pseudonimu, który w aktach sprawy przewijał się niewspółmiernie rzadziej niż powszechnie używany w odniesieniu do tej osobyps. (...). Są to kolejne, w ocenie sądu, dowody na to, że i naK. B. (1)także nie wpływano, gdy składał tej treści wyjaśnienia.
W tym momencie, wracając doS. M., który na ten temat złożył odmienne relacje zauważyć należy, iż jakkolwiek został on już skazany za to przestępstwo i za udział w grupie /k 6117 – 6120/, to po pierwsze, tak jak iM. K., nie musiał on znać wszystkich członków tej grupy. Taka uwaga co prawda może wydać się dziwna, ale struktura zorganizowanej grupy przestępczej nie zawsze musi opierać się na tym, że wszyscy jej członkowie, przez cały czas funkcjonowania danej grupy, muszą osobiście się znać. Wiedzę na temat tego, kto konkretnie należy do grupy niewątpliwie muszą posiadać osoby nią kierujące. Natomiast osoby stojące w ramach tej grupy kilka szczebli niżej, tak jakM. K., czy teżS. M., takiej wiedzy nie musiały już posiadać. Tym bardziej, że to nie z ich inicjatywy te osoby pojawiły się w tym miejscu.
Po drugie,S. M.funkcjonował w kręgu znajomychR. B. (2),K. B. (1)iM. K..A. N.iS. L.do kręgu osób blisko z nimi powiązanych, w tamtym czasie, z pewnością nie należeli. Byli oni określani natomiast jako osoby z górnegoM./k 10160/.
Po trzecie, nie da się wykluczyć, żeS. M.znał, czy toA. N., czy toS. L.albo jednego i drugiego, ale z jakichś względów nie chciał obciążać ich udziałem w tym przestępstwie.
Następny etap zdarzenia wiązał się z tym, żeG. K. (1)przedstawił plan działania, wskazał na to, co ma robićM. K., zadzwonił doW. D., wezwał go na miejsce, a pozostałym kazał się schować. Na te elementy zdarzenia wskazaliM. K.,K. B. (1), jak również pokrzywdzony w zakresie rozmowy telefonicznej z mężczyzną, który zgłosił mu awarię samochodu.
Nim jednak pokrzywdzony dotarł na wskazany mu parking, z parkingu tego odjechałA. N.
T.(...)-

    „TenŻ.wysiadł, a drugi mężczyzna odjechał”-,S. M.P.iG. K. (1)F. (...). Nie odjechali oni jednak zupełnie z tego miejsca, tylko przestawili samochody w inne miejsce i w pewnej odległości oczekiwali na dalszy bieg sytuacji. Co prawda na okoliczność tę wskazał jedynieM. K./k 2095 – 2096/, jednakże było to o tyle wiarygodne, gdyżW. D.jak przyjechał na parking nie zauważył tam żadnego innego samochodu oprócz tego, przy którym stał młody mężczyzna, czyliM. K..
W zakresie samego momentu uprowadzeniaW. D.zeznania przez niego złożone mają niewielkie znaczenie, albowiem zeznał on jedynie, że podszedł do młodego mężczyzny, który stał przy samochodzieM.model chyba(...), i po krótkiej wymianie zdań, został uderzony w głowę i stracił świadomość /k 2216/.
W tym momencie pojawia się pytanie o to, jaki samochód faktycznie stał na parkingu, gdyż pokrzywdzony wskazał inny pojazd niż ten, o jakim mówiliM. K.,K. B. (1)iS. M.. Wątpliwym również jest, aby pokrzywdzony, zawodowo mający do czynienia z samochodami, pomylił marki samochodów. Odpowiedź na to pytanie tkwi, w ocenie sądu, w tym, żeW. D., z obawy, po tym co go spotkało, nie był zainteresowany dostarczaniem wskazówek, które mogłyby zmierzać do identyfikacji konkretnych osób. Z jego punktu widzenia takie postępowanie było całkiem zrozumiałe. Przedmiotowe zdarzenie w sposób niewątpliwy wiązało się dla niego z traumą, podczas uprowadzenia sprawcy w stosunku do niego zachowywali się brutalnie, obawiał się on o własne życie, ale z drugiej strony został wypuszczony na wolność mimo tego, że nie został za niego przekazany okup. W tej sytuacji zrozumiałym staje się, iż mógł on podjąć próbę odcięcia się od tego i nie narażania się na ewentualną zemstę osób, które go uprowadziły i dlatego wskazał np. na element, który nie był zgodny z prawdą.
W pośredni sposób jest to kolejny dowód na to, że funkcjonariusze policji nie ingerowali w wyjaśnienia składane przezM. K.,K. B. (1)iS. M., albowiem do momentu przesłuchania pierwszego z nich zupełnie nie mieli wiedzy na temat pojazduA., a mogli jedynie zakładać, że do popełnienia tego przestępstwa wykorzystany został zupełnie inny pojazd.
Moment bezpośredniego ataku naW. D.opisałM. K.iK. B. (1). Wg pierwszego z nich zaatakowali goB.,Ż.orazD./k 2096v/, wg zaś drugiego z nich, jako pierwsi podbiegli do pokrzywdzonegoD.iM./k 2952v/, jednakże podkreślić należy, iżK. B. (1)posługiwał się określeniem„my wyskoczyliśmy”/k 2952/, co w sposób jednoznaczny wskazuje, że w tej grupie był także i on oraz nie wyklucza tego, że wśród nich był także iR. B. (2), gdyżK. B. (1)nie wskazał na to, aby przemieścił się on w jakieś inne miejsce.
W tym momencie pojawia się pytanie o to, jaki faktycznie był skład osobowy, tej grupy, która w tym momencie zaatakowałaW. D.– czy wśród tych mężczyzn rzeczywiście byliŻ.iM., czy też może chodzi tu o jedną osobę, tylko posługującą się różnymi pseudonimami. Odpowiadając na to pytanie stwierdzić należy, iż w wyjaśnieniachM. K.nie pojawia się osoba, opseudonimie (...). Nadto, opisując to zdarzenieM. K.nie stwierdził, że wymienił wszystkie osoby, które brały w nim udział.K. B. (1)odróżniał zaśŻ.– jego rozpoznał na zdjęciu – odM.– i przemawia to za tym, że na miejscu zdarzenia mógł być jeden z nich jaki i drugi. Jest to zgodne z tym, że wskazując osoby znajdujące się na miejscu zdarzeniaK. B. (1)użył określenia„Na miejscu zdarzenia czekali już na nas m.in.…”, i dalej wskazał na to, że była tam jeszcze inna osoba schowana w krzakach ops. (...)/k 2951v/.
Tym samym, z jednej strony, logicznie da się wykazać, że pomiędzy relacjamiK. B. (1)iM. K.nie ma sprzeczności co do liczby sprawców, jaka znajdowała się w miejscu zdarzenia, a z drugiej strony jest to pośrednio następny dowód na to, że nikt nie sugerował im treści wyjaśnień, jakie mają oni złożyć.
Sprzeczność pomiędzy relacjamiM. K.iK. B. (1)występuje natomiast w odniesieniu do kolejnego elementu zdarzenia – co do tego, kto wsiadł do samochoduA.i jakie zajął miejsce. W tym zakresie zgodność ich relacji sprowadza się do tego, że kierowcą byłM. K., a pokrzywdzonego umieszczono na tylnej kanapie. WgM. K.obok niego usiadłŻ., a z tyłuD./k 2096v/. Wg natomiastK. B. (1)D.usiadł z przodu jako pasażer, a z tyłuM.i jeszcze ktoś, kogo nie pamiętał /k 2952v/.
Analizując tę rozbieżność zauważyć należy, iż odnośnieT. D.złożone przez nich wyjaśnienia różniły się jedynie co do tego, jakie zajął on miejsce w tym samochodzie. Odnośnie natomiast pozostałych dwóch, czy też jednej osoby, w pierwszej kolejności wziąć należy pod uwagę dynamiczny charakter zdarzenia. Po drugie, z punktu widzeniaK. B. (1)był to tylko moment wsadzenia pokrzywdzonego do samochodu, z punktu widzenia zaśM. K.był to nie tylko ten moment, co również dalsza podróż z tymi osobami w samochodzie. W tych zaś warunkach miał on nieporównywalnie lepsze możliwości zapamiętania z kim jechał, niżK. B. (1). Dlatego też w stanie faktycznym, w zakresie tej okoliczności, sąd oparł się na jego wyjaśnieniach.
Takie ustalenie nie pozostaje również, w ocenie sądu, w sprzeczności z tym, żeM. K.nie rozpoznał na okazanych mu fotografiachŻ., tj.S. L.. Wynika to, zdaniem sądu, z tego, że po pierwsze na zewnątrz było już ciemno i jadąc samochodem, w którym znajdował się w środku uprowadzony mężczyzna z pewnością nie włączono oświetlenia wewnątrz tego samochodu, a po wtóre,M. K., w okolicznościach, jakie wówczas miały miejsce, z pewnością nie zajmował się tym, aby przyglądać się swojemu pasażerowi i zapamiętywać wygląd jego twarzy, tylko zajęty był czymś zupełnie innym – bezpiecznym i w miarę szybkim dotarciem do miejsca, gdzie miał być przetrzymywany wieziony przez niego mężczyzna.
Następstwem tego ustalenia było to, że sąd nie dał wiaryK. B. (1)w zakresie kolejnego etapu zdarzenia, odnośnie tego, że po odjeździe samochodów z parkingu za samochodem, w którym on jechał, jechał(...)–A. N.– z(...)–S. L.–T.(...), albowiem bardziej wiarygodne, w tym zakresie, o czym była już mowa, wyjaśnieniaM. K.wskazywały na to, że(...), czyliS. L., jechał razem z nim w samochodzie, a co za tym idzie, w tym samym czasie, nie mógł on znajdować się w samochodzieT. (...)razem zA. N..
Kolejności, w jakiej poruszały się samochody w drodze doJ.K. B. (1)nie opisał. Na ten temat wypowiedzieli się natomiastM. K./k 2097/ iS. M./k 4124v/.M. K.wśród tych samochodów wymienił samochódT. (...), co w powiązaniu z wyjaśnieniamiK. B. (1)pozwalało ustalić, że jechał nimA. N..S. M.co prawda nic na temat takiego pojazdu nie mówił, ale była to, w ocenie sądu, konsekwencja tego, o czym była już mowa. Ponadto sam szyk ustawienia pojazdów, na jaki wskazywałS. M., wg którego to samochódA.miał poruszać się przez znaczną część drogi jako pierwszy, budził poważne wątpliwości. W samochodzie tym znajdowała się osoba uprowadzona, a co za tym idzie dużo bardziej wiarygodne wydaje się to, o czym mówiłM. K., że jechał zaP.i zaS., a przedT.. W przypadku jakiegokolwiek niespodziewanego zdarzenia na drodze najbardziej narażony na nie byłby pierwszy pojazd, a co za tym idzie nie wydaje się wiarygodne, aby tym pierwszym pojazdem był pojazd, w którym przewożonoW. D..
Jako pierwszy na teren posesji wjechał samochódP., to zaś, czy bramę otworzyłS. M., na co on sam wskazywał /k 4124v/, czy teżR. B. (2), na co wskazywałM. K./k 2097v/ nie miało żadnego znaczenie. Nie mniej jednak w tym zakresie również bardziej wiarygodne wydają się wyjaśnienia złożone przezM. K.– skoro za kierownicą siedziałS. M., a razem z nim jechało jeszcze dwóch pasażerów i w dodatku im się śpieszyło, to logicznym jest, że nie wysiadał kierowca, tylko któryś z pasażerów.
Na teren posesji wjechały jedynieP.iA., na co zgodnie wskazaliK. B. (1)/k 2953/ iM. K./k 2098/.K. B. (1)wskazał też jednoznacznie na to, że była tamT., aM. K.określił to pośrednio mówiąc najpierw, że pozostałe samochody zostały na zewnątrz, i jak wyjeżdżali z posesji, to nie było tam już aniS., aniT./k 2098/, z czego jednoznacznie wynika, że wcześniej te samochody również tam były.
Po tym, jak pokrzywdzony został dowieziony na posesję, został zaprowadzony do jednego z pomieszczeń i przykuty do kaloryfera, na co wskazał sam pokrzywdzony /k 2216/,S. M./k 4125v/ iK. B. (1)/k 2953/.
Niewątpliwym również było, że późniejW. D.był pilnowany w tym domu przez sprawców. Co prawda tu również występują sprzeczności co do tego, kto pierwszy go pilnował – czy był toR. B. (2)iM. K., na co wskazałK. B. (1)/k 2953/, czyS. M.iK. B. (1), na co z kolei wskazałM. K./k 2098/, czy teżS. M.,K. B. (1)iT. D., na co wskazałS. M./k 4126/ - jednakże te rozbieżności nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W czasie, gdyW. D.był przetrzymywany sprawcy skontaktowali się z jego bratemR. D.i okoliczność ta, jak i zeznania złożone przezR. D./k 7819 – 7821, 2182 – 2184, 2191 – 2192, 2204, 2218// nie była kwestionowana. Z zeznań tych wynika, że sprawcy za uwolnienieW. D.zażądali 150.000 euro i zagrozili, że jeżeli kwota ta nie zostanie im szybko przekazana, to wzrośnie do 250.000 euro. Ostrzegali również, aby nie zgłaszał sprawy na policję, bo wówczas brat zostanie „zakopany”.R. D.nie udało się jednak zgromadzić żądanej przez sprawców kwoty i na koniec negocjacji, jakie z nimi prowadził, dysponował jedynie kwotą ok. 150.000 – 180.000, na którą oni jednak nie zareagowali /k 7820/. Co prawda w tej wypowiedzi świadka nie została określona waluta, jednakże z kontekstu prowadzonych negocjacji, jednoznacznie wynika, że chodziło tu o złotówki, gdyż w przypadku, gdyby było to euro, to odpowiadałoby to żądaniom sprawców i na taką kwotę, w tej walucie, z pewnością by zareagowali.
Zeznania złożone przezR. D.nie dawały jednak konkretnych wskazówek odnośnie tego, kto prowadził z nim negocjacje w sprawie przekazania okupu.
W zakresie tego, kto prowadził te negocjacje z bratem uprowadzonego, brak było bezpośrednich dowodów. Na ten temat pośrednio wypowiedzieli się jednakK. B. (1),M. K.iS. M.. Pierwszy z nich stwierdził, że już po wypuszczeniu pokrzywdzonego, podczas spotkania na stacji benzynowej,G. K. (1)mówił, że nie udało się uzyskać pieniędzy za tę osobę oraz, że w sprawę wmieszała się policja /k 2954v/. RównieżM. K.wyjaśnił, że jak on iR. B. (2)pilnowali uprowadzonego, to zadzwoniłG. K. (1)i powiedział, że tego mężczyznę trzeba będzie wypuścić„bo nie będzie nic z okupu” /k 2099/. Podobnie opisał to równieżS. M./k 4128/. Tym samym, w ocenie sądu dowody te, w powiązaniu ze strukturą grupy przestępczej jednoznacznie wskazywały na to, że to właśnieG. K. (1)samodzielnie, albo też z udziałem innej osoby, czy też osób, prowadził negocjacje zR. D.. Nie mniej jednak, w tym zakresie, sąd nie mógł dokonać wiążących ustaleń albowiem przedmiotem niniejszej sprawy nie była kwestia jego odpowiedzialności za ten czyn. Ustalenie poczynione natomiast w sprawie nie dawały żadnych podstaw do przyjęcia aby w tych negocjacjach uczestniczyłA. N..
Sąd nie kwestionował natomiast tego, że w czasie zdarzeniaW. D.został dwa razy pobity /k 2216/. To zaś, że aniM. K., aniK. B. (1), czy teżS. M.o tym nie wspomnieli, nie powinno budzić większego zdziwienia, gdyż to oni należeli do tych osób, które go pilnowały i być może zrobił to któryś z nich. To jednak, że ewentualnie któryś z nich zataił tę okoliczność, nie przekreśla jeszcze wiarygodności tego, o czym oni mówili. Kwestia ich wiarygodności była oceniana przez pryzmat całości ujawnionych w sprawie dowodów i żadnego z nich sąd nie obdarzył z góry przymiotem wiarygodności.
Fakt uwolnieniaW. D.nie był kwestionowany, a wyjaśnienia złożone przezK. B. (1),M. K.iS. M., z punktu widzenia zarzutu stawianegoA. N.nie budziły wątpliwości i nie wskazywały na jakikolwiek jego związek z tym etapem tego przestępstwa.
UprowadzenieW. W. (2)
Odnośnie tego przestępstwa, w pierwszej kolejności podkreślić należy, iżW. W. (2)w toku śledztwa praktycznie nie był zainteresowany wyjaśnieniem tej sprawy. Najpierw odmówił składania zeznań /k 2340 – 2341/, po czym, w trakcie okazania mu w dniu 27 lipcu 2005 r. budynku wG./k 2384 – 2388/, rozpoznał pomieszczenie, w którym był przetrzymywany oraz łazienkę, do której sprawcy go przeprowadzali. W toku natomiast postępowania sądowego przesłuchanie go, okazało się niemożliwe albowiem ukrywał się on i poprzestano na ujawnieniu złożonych przez niego w toku śledztwa zeznań /k 10961/.
Z takiej postawy prezentowanej przezW. W. (2)jednoznacznie wynika, że w żaden sposób nie mógł on nakierować organów ścigania na konkretnych sprawców czynu popełnionego na jego szkodę.
Pierwszą relację na temat tego przestępstwa przedstawił w dniu 18 sierpnia 2005 r.M. K.. W wyjaśnieniach wówczas złożonych wskazał na to, że pokrzywdzony ten przetrzymywany był w domu w miejscowościG., który wynajęty został przezR. G. (1)za namowąR. B. (2), albo teżK. B. (1)/k 2103v/.
R. G. (1)przez znaczną część postępowania wypierał się tego, aby dom ten wynajął na polecenie któregoś z braciB., jednakże ostatecznie przyznał się, że tak było, wskazał, że zrobił to na polecenieK. B. (1)/k 4877/ i potwierdził to przed sądem /k 7367 – 7370/.
Wyjaśnienia złożone, w tym zakresie, przezK. B. (1)nie były precyzyjne /k 2954v – 2955/ i trudno w nich doszukać się tego, na co wskazałR. G. (1). Istotne w wyjaśnieniachK. B. (1)było natomiast to, że inicjatywa szukania nowego domu wyszła odG. K. (1), co znajduje logiczne uzasadnienie w relacjach ich wiążących, gdyż toG. K. (1)wydawał polecenia np.K. B. (1)iR. B. (2), a nie odwrotnie.
Ponadto fakt wynajęcia domu wG.(...)R. G. (1)potwierdzili właściciele tej nieruchomościA. C. (1)/k 7882 – 7884, 1896 – 1897/ iM. C. (1)/k 7884 – 7886, 1894 – 1895, 1986 – 1987/, którzy zeznali, że w przedmiocie wynajęcia tej nieruchomości zamieścili w prasie ogłoszenie.
K. B. (1)rozpoznała takżeB. M.i wskazała na to, że bywał on na posesji wG.nr(...)/k 1884 – 1885/. Co prawda w toku postępowania sądowego stwierdziła ona, że już nie poznałaby tego mężczyzny /k 7581/, jednakże pamiętać należy o tym, że okazanie miało miejsce w lipcu 2005 r., a przesłuchanie przed sądem w sierpniu 2010 r. Tym samym jest to kolejny dowód przeczący temu, aby ktokolwiek wmanipulowałK. B. (1)w związek z tym przestępstwem gdyż osoba ta nie miała żadnego interesu w tym, aby niesłusznie o cokolwiek go pomawiać, i jednocześnie lipiec 2005 r. był na tyle bliskim okresem, że mogła sylwetkę tego mężczyzny jeszcze pamiętać.
S. M.wskazał natomiast na prace związane z wysprzątaniem tego domu i przygotowaniem go do zamieszkania /k 4132/ i jakkolwiek aniM. K.ani teżK. B. (1)nie wskazywali na coś takiego, to zwykłe doświadczenie życiowe przemawia za tym, że czynności takie zostały wykonane, tylko nie było to na tyle dla nich istotne, aby o tym opowiadali.
Kolejnym elementem związanym z przygotowaniami do popełnienia tego czynu było przygotowanie samochoduV. (...)i co do tegoM. K./k 2100v – 2101/, był zgodny zK. B. (1)/k 2955/.
K. B. (1)wskazał także na to, że fałszywe tablice rejestracyjne do tego samochodu załatwiłS. M..S. M.co prawda tej okoliczności nie potwierdził, jednakże z oczywistych względów nie był on zainteresowany podawaniem okoliczności go obciążających, a ponadto logicznym wydaje się, że samochód, którym z miejsca zdarzenia miała zostać uprowadzona osoba, nie był na oryginalnych tablicach rejestracyjnych. PonadtoS. M., co sam przyznał /k 4139v/ znał osobę, która wyrabiała fałszywe tablice rejestracyjne i korzystał z jej usług. Tym samym, w zakresie tej okoliczności wyjaśnienia złożone przezK. B. (1)wydawały się wiarygodne.
W wyjaśnieniach złożonych przezK. B. (1)była również mowa o tym, że jakiś czas przed uprowadzeniem doszło do spotkania na stacji paliw /k 2955v/. Tej okoliczności nie potwierdził aniS. M., ani teżM. K.. Ten ostatni wskazał natomiast na inne spotkanie, podczas któregoR. B. (2)miał przekazać szczegółowe wytyczne odO./k 2101v/. Z uwagi na rozbieżności jakie zaistniały na tym tle sąd nie przyjął aby do tego takiego spotkania doszło.
M. K./k 2102/ iK. B. (1)/k 2956v/ zgodnie wskazali natomiast, że do spotkania na stacji paliw doszło w dniu zdarzenia.S. M.inaczej to opisał, i wskazał, że na stacji paliw z nikim się nie spotkał, a jedynie czekał na określone samochody /k 4133v/. Relacja przedstawiona przezS. M.nie była jednak, w ocenie sądu, wiarygodna. Trudno podejrzewać abyM. K.iK. B. (1)rozmyślnie skłamali na jego temat, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie kwestionował on swojego udziału w tym przestępstwie. Poza tymK. B. (1)wskazał, że podczas tego spotkaniaG. K. (1)powiedział jak ma wyglądać to uprowadzenie /k 2957/ i logicznym jest, że w którymś momencie takie informacje dla osób biorących udział w tym przestępstwie musiały zostać przekazane.
PonadtoK. B. (1)wyjaśnił, że w tym spotkaniu, oprócz niego, uczestniczyli jeszczeR. B. (2),S. M.,T. D.,G. K. (1),O./O. Z.,M./M. S. (2)/,K./P. Z./ iO./P. M./ /k 2956 – 2956v/.
M. K.jako uczestników tego spotkania, oprócz siebie, wymienił natomiastR. B. (2),S. M.,G. K. (1),K./P. Z.,O./O. Z./,T. D.,K. B. (1)orazO./P. M./ /k 2101v – 2102/.
S. M., o czym była już mowa i co z punktu widzenia jego wiarygodności zostało już ocenione, zaprzeczył aby w tym spotkaniu uczestniczył
Tym samym, z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, powstaje zasadnicze pytanie, czyM. S. (2)brał udział w tym spotkaniu.
Odpowiadając na to pytanie, w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż z relacjiK. B. (1)jak iM. K.nie wynika, aby którakolwiek z osób, na które oni wskazali, oddaliła się później z tego miejsca i nie brała udziału w przestępstwie. Owszem,M. K.w momencie uprowadzenia przebywał w innym miejscu, ale i w jego wyjaśnieniach nie ma nic na ten temat, aby z wiedzy jaką dysponował już po popełnieniu tego czynu, coś takiego miało miejsce.
Po drugie, w oparciu o relacje przedstawione przezM. K.iK. B. (1)możliwe było odtworzenie kto, po tym spotkaniu, wsiadł do jakiego samochodu. I tak, nie budziło wątpliwości, żeM. K.wsiadł doR. (...),K. B. (1)iT. D.zajęli miejsca wD. (...),G. K. (1)wF. (...), aS. M.wM.(...). PonadtoM. K.iK. B. (1)zgodnie wskazali na to, że za kierownicąV. (...)usiadłK./P. Z./.
Wg natomiastM. K.jako pasażerowie doV. (...)wsiedliO./O. Z./,O./P. M./ iR. B. (2)/k 2103/, wg natomiastK. B. (1)byli toR./R. B. (2)/,M./M. S. (2)/,O./O. Z./ iO./P. M./ /k 2957/.
Ponadto mężczyźni ci założyli na siebie elementy ubioru imitujące umundurowanie policyjne. Dodatkowo należy również podkreślić, że żaden z dowodów nie wskazywał na to, aby później, nim doszło do uprowadzeniaW. W. (2), którykolwiek z nich przesiadał się do innego pojazdu. W tej sytuacji logicznym jest, że wszyscy pasażerowieV. (...), z wyjątkiem kierowcy, w momencie dokonywania przestępstwa wybiegli z tego samochodu i udali się w kierunku pokrzywdzonego.
W tej sytuacji wskazówek, w odpowiedzi na pytanie, ilu było pasażerów samochodyV. (...), a w konsekwencji ilu było sprawców dokonujących bezpośredniego uprowadzeniaW. W. (2)z ulicy i jaki był ich skład osobowy – czy taki, na jaki wskazywałM. K., czy też taki, o jakim mówiłK. B. (1)– należy poszukiwać w innych dowodach.
Pierwszym takim dowodem powinny być zeznaniaW. W. (2). Niestety przyjęta przez niego postawa – odmowa złożenia w sprawie zeznań na temat przebiegu zdarzenia /k 2340 – 2341/ oraz brak możliwości przesłuchania go w toku postępowania sądowego – powodowała, iż wiedzy, jaką niewątpliwie posiadał on na ten temat, nie można było wykorzystać. Potwierdził on jedynie fakt, iż był przetrzymywany w okazanych mu pomieszczeniach budynku wG./k 2078 – 2080/ jednakże ta okoliczność został ustalona na dobra sprawę niezależnie od złożonych przez niego zeznań.
W toku śledztwa ustalono jednak innych bezpośrednich świadków, którzy widzieli ten moment zdarzenia, acz w istocie nie wiedzieli, co się dzieje. Do świadków tych zaliczyć należyK. B. (2),W. K. (2),I. S.iM. S. (7).
Pierwszy z tych świadkówK. B. (2)/k 7844, 2294 – 2295/ przed bramą swojej posesji zauważyłV.prawdopodobnie(...)koloru srebrnego, z włączonym „kogutem”, za którego kierownicą siedział prawdopodobnie mężczyzna, który na głowie miał czapkę albo kominiarkę. Z drugiej strony tego pojazdu słyszał agresywne komendy, widział też jak coś ciężkiego zostało wrzucone do tego samochodu, ale nie potrafił powiedzieć, ile osób znajdowało się z drugiej strony, bo tego nie widział. Po zdarzeniu odW. K. (2)dowiedział się, że było to czterech, na czarno ubranych mężczyzn, którzy obezwładnili jakiegoś mężczyznę i wrzucili go do samochodu.
W. K. (2)/k 7845, 2279 – 2281/ opisując samochód w toku śledztwa wskazał na minivana w kolorze szarym lub srebrny metalik, mężczyzn zaś ubranych na czarno w kominiarkach na głowie widział trzech – czterech. W toku zaś przewodu sądowego podał, że z tego samochodu wysiadły 2 osoby. Przyznał jednocześnie, że bardziej wiarygodne jest to, co powiedział w toku śledztwa.
I. S./k 7846, 2292 – 2293/ jakkolwiek przyznała się do problemów ze słuchem, to jednak jakichkolwiek problemów ze wzrokiem nie sygnalizowała. Kolor samochodu określiła ona jako morski lub zielono – niebieski, a co do liczby mężczyzn ubranych na czarno i prowadzących innego mężczyznę w toku śledztwa jednoznacznie wypowiedziała się, że było ich czterech. To zaś, że tej pewności nie miała już przed sądem było, w ocenie sądu, następstwem tego, że od czasu pierwszego jej przesłuchania minęło prawie sześć lat.
M. S. (7)/k 7846, 2335 – 2336/ również mówiła o czterech mężczyznach, którzy wyglądali jak policjanci oraz o minivanie w kolorze błękitnym.
I teraz zestawiając wypowiedzi tych świadków z wyjaśnieniamiM. K.iK. B. (1)na temat liczby sprawców, którzy wsiedli jako pasażerowie doV. (...)i w konsekwencji wybiegli do pokrzywdzonego, stwierdzić należy, iż zdecydowanie bliżej im do tego, na co wskazałK. B. (1)niżM. K.. Jedynie w oficjalnych zeznaniachW. K. (2)wahał się pomiędzy liczbą trzech, czy czterech, podczas gdy w rozmowie towarzyskiej on jak i pozostali ci świadkowie nie mieli żadnej wątpliwości, że osób tych było cztery, czyli tyle co podałK. B. (1).
Ponadto kolor pojazduV. (...)wskazywany przezM. S. (7)i po części przezI. S.odpowiadał temu, jakim określał goM. K./k 2100v/, co dodatkowo przemawia za tym, że osoby te dobrze zapamiętały zdarzenie.
W tym momencie powstaje pytanie o to, dlaczegoM. K., w tym zakresie, nie podał prawdy. Odpowiedź na to pytanie tkwi, w ocenie sądu, po pierwsze w tym, żeM. K.nie znałM. S. (2)i podczas okazania mu zdjęć osób, nie rozpoznał go /k 2144v – 2146/. Takich problemów nie miał natomiastK. B. (1), który znał jego pseudonim i pseudonim ten trafnie przyporządkował do wizerunku /k 2920/.
Po drugie, podając osoby, które wsiadły doV. (...)M. K.nie powiedział, że nikt więcej do niego nie wsiadł.
I wreszcie, po trzecie podział zadań w tym przestępstwie był taki, żeM. K.przebywał zupełnie w innym miejscu, niż osoby, które bezpośrednio dokonały uprowadzeniaW. W. (2)i nawet nie widział tego fragmentu zdarzenia.K. B. (1)był natomiast jedną z osób, która zabezpieczała działania osób bezpośrednio dokonujących uprowadzeniaW. W. (2)i siłą rzeczy widział oraz wiedział na ten temat znacznie więcej niżM. K..
Nie jest również jasne, czyR. B. (2)znałM. S. (2)i czy opisującM. K.moment uprowadzenia pokrzywdzonego, pominął go, czy też wskazał na jego udział w tym zdarzeniu, aM. K.nie zapamiętał jego osoby /k 2106/. Nie mniej jednak z uwagi na jednoznaczne, w tym zakresie, wyjaśnienia złożone przezK. B. (1)na etapie śledztwa oraz to, że korelowały one z zeznaniami zupełnie przypadkowych świadków tego zdarzenia, zdaniem sądu, udziałM. S. (2)w tym zdarzeniu, w roli opisanej przezK. B. (1), nie budził żadnych wątpliwości. To zaś, żeM. K.podał inną liczbę sprawców realizujących ten fragment zdarzenia niż przypadkowi świadkowie świadczy o tym, że złożył on na ten temat swobodne i przez nikogo nie sugerowane wyjaśnienia.
Następnym etapem tego przestępstwa było przesadzenie pokrzywdzonego z samochoduV. (...)do samochoduM. (...)kierowanego przezS. M..
S. M.wskazał, iż pokrzywdzonego przeprowadziliR. B. (2)iM. K., a zV. (...)wysiadł równieżK. B. (1)/k 4133v/.
M. K.czegoś takiego nie potwierdził, gdyż wyjaśnił, że co prawda zaczął jechać w kierunkuG., ale samochód zaczął mu szwankować i w konsekwencji tam wówczas nie dojechał /k 2103v/.
K. B. (1)także nie potwierdził tego, abyM. K.dotarł w to miejsce, gdyż wskazał na to, że zgubił się on po drodze /k 2958/.
Tym samym, w ocenie sądu, wyjaśnienia składane przezS. M., także odnośnie tej okoliczności, nie okazały się prawdziwe. W przypadku wyjaśnień składanych przezS. M.jest to kolejny dowód na to, że starał się on nie obciążać części ze sprawców i w konsekwencji tego popadał, w pewnym zakresie, w sprzeczności z relacjami złożonymi przezM. K.iK. B. (1).
M. K.iS. M.złożyli wyjaśnienia także na temat okoliczności związanych z przetrzymywaniemW. W. (2)i wskazali np. na to, żeG. K. (1)płacił za zakupy /k 2104v/, przekazał sprzęt elektroniczny /k 4133v/ oraz dwa razy nagrywał pokrzywdzonego na dyktafonie /k 2105v, 4135/. Podkreślali również to, że pokrzywdzony miałps. (...)i był przez nich dobrze traktowany. PonieważW. W. (2)odmówił złożenia zeznań w sprawie trudno było ustosunkować się do ostatniej z tych okoliczności, nie mnie jednak z punktu widzeniaM. S. (2)nie miało to żadnego znaczenia.
W czasie, gdyW. W. (2)był przetrzymywany wG.sprawcy nawiązali kontakt najpierw z jego znajomymW. B./k 9589 – 9592, 2318 – 2319/, a później z żoną pokrzywdzonegoB. W./k 2288 – 2290, 2316 – 2317 – 2329 – 2330, 7797 – 7799/. Zeznania złożone przez te osoby nie były kwestionowane.W. B.przyznał, że posiadałps. (...), wskazał na to, że sprawcy kontaktowali się z nim za pośrednictwem wiadomości sms, jak i na to, że najpierw zażądali kwoty 1 mln euro.B. W.potwierdziła natomiast, że odmówiła współpracy z policją. Informacje podane przez te osoby nie dawały jednak bezpośrednio wskazówek odnośnie tego, kto konkretnie z nimi się kontaktował.
W tym zakresie zdecydowanie bardziej przydatne okazały się, po raz kolejny, wyjaśnieniaM. K.,K. B. (1)iS. M..
K. B. (1)wskazał na to, że w czasie zakupówG. K. (1)miał powiedzieć, żeby „pilnowaliK., a on już wszystko poprowadzi i odbierze pieniądze”/k 2959v/. Co prawdaK. B. (1)akurat nie był zaangażowany w pilnowanie tego uprowadzonego mężczyzny, ale przy tej rozmowie byli jeszczeR. B. (2)iM. K., którzy właśnie pilnowaliW. W. (2).
RównieżS. M.wskazał na to, że w czasie, gdy przywoziłG. K. (1)na posesję –G. K. (1)ze względu na własne bezpieczeństwo nigdy nie przyjeżdżał sam na tę posesję samochodem, którym się poruszał – powiedział mu, że żona uprowadzonego nie ma tyle pieniędzy, ile on chce, ale pieniądze mają zebrać również znajomi tego mężczyzny /k 4135/.
Ponadto, o czym była już mowa,M. K.iS. M.wskazali na to, żeG. K. (1)nagrywał uprowadzonego mężczyzną.
I wreszcieK. B. (1)opisał sytuację związaną z odebraniem okupu, wskazując na dominującą w tym rolęG. K. (1)oraz podejmowane przez niego,T. D.iP. Z.czynności /k 2959v – 2961/.
Z tych dowodów wyłania się jasny i spójny obraz wskazujący na to, że toG. K. (1)był osobą, która najpierw prowadziła negocjacje w sprawie okupu jaki ma być zapłacony w zamian za uwolnienieW. W. (2), a później kierowała odebraniem tego okupu.
Powstaje wreszcie pytanie o to, w jakiej wysokości został zapłacony okup za uwolnienieW. W. (2).
Kwoty tej nie wskazałW. W. (2). Jego żonaB. W.też precyzyjnie jej nie określiła. Zeznała tylko, że jak policzyła pieniądze dzień przed ich przekazaniem, to było ich ok. 150.000 euro. Ponadto nie kojarzyła, aby miała w ręku banknot 500 euro, oraz wydało jej się, że nie jest możliwe, aby zgromadziła kwotę 300.000 euro /k 7798/.W. B.twierdził natomiast, że nie wie, jaka kwota została zapłacona za uwolnienieW. W. (2)/k 9590v/.
Odnosząc się do twierdzeń tych osób stwierdzić należy, iż niewątpliwym było, o czym dalej, że okup w zamian za uwolnienieW. W. (2), przynajmniej w części, zapłacony został banknotami o nominale 500 euro. Banknoty o takim nominale nie są powszechnie spotykane w obrocie, a co za tym idzie,B. W.z pewnością powinna zwrócić na nie uwagę. Twierdzenia zaśW. B., jakoby nie wiedział w jakiej kwocie został zapłacony okup za uwolnienieW. W. (2), w zestawieniu z tym, iż to on był osobą, z którą sprawcy negocjowali wysokość tego okupu, wydają się zupełnie niewiarygodne. Odpowiedź na pytanie, dlaczego osoby te nie złożyły, w tym zakresie, prawdziwych i szczerych zeznań najwyraźniej związana jest z osobąW. W. (2).W. W. (2)ps. (...), był postrzegany jako osoba z tzn. „miasta”, co pośrednio potwierdzone zostało tym, że w czasie postępowania sądowego ukrywał się on przed organami ścigania i nie było możliwe osobiste przesłuchanie go.W. B.także posiadał pseudonim, co również jest typowe, ale tylko dla pewnej kategorii osób. W tej sytuacji, w ocenie sądu, takB. W.,W. B.oraz sam pokrzywdzony mogli być zupełnie nie zainteresowani ujawnieniem kwoty rzeczywiście zapłaconego, za jego uwolnienie, okupu, aby nie budzić pytań o to, skąd taką kwotą mogli dysponować.
Tym samym kwota okupu przekazanego za uwolnienieW. W. (2)w wysokości 300.000 euro, wynikająca jedynie z ustaleń operacyjnych, nie była pozbawiona sensu. TakżeR. T./k 6356/ mówił o znacznie większej kwocie okupu zapłaconego za uwolnienie tego pokrzywdzonego, oraz wskazywał na oszustwo, jakiego na tym tle miał dopuścić sięO.. Informacje, jakie posiadał on na ten temat, pochodziły jedynie wyłącznie ze słyszenia – odK. B. (1)– i na takim dowodzie oraz na informacjach uzyskanych wyłącznie drogą operacyjną trudno było oprzeć ustalenia faktyczne.
Informacje na temat wysokości okupu zapłaconego za uwolnienieW. W. (2)przekazali natomiastM. K.,K. B. (1)iS. M..
M. K.na ten temat podał jedynie, że otrzymali po 10 tys. euro na„głowę”, a on za te pieniądze kupił sobie samochód m – kiP./k 2107v – 2108/.K. B. (1)także wskazał, że otrzymał za udział w tym przestępstwie 10 tys. euro, z tym, że dodał, że było to w banknotach po 500 euro /k 2961/.
S. M.stwierdził natomiast, że ogólna kwota okupu wynosiła 157 tys. euro, z czegoG. K. (1)odliczył sobie 7 tys. euro tytułem poniesionych wydatków, a pozostała kwota została podzielona pomiędzy osoby biorące w tym udział i wyszło po 12.500 euro /k 4136/.
W tym miejscu wskazać również należy na zeznaniaK. Z./k 2346 – 2348/ iW. Ł./k 2350 – 2353/, którzy potwierdzili, żeU. K.nabyła od nich samochód m – kiP., za który zapłaciła banknotami o nominale 500 euro. PonadtoK. Z.rozpoznałaM. K., jako mężczyznę, który uczestniczył w tej transakcji /k 2358 – 2359/. Dlatego też, w ocenie sądu, nie budziło żadnych wątpliwości, że przynajmniej część okupu zapłaconego za uwolnienieW. W. (2)została zapłacona w banknotach o nominale 500 euro.
Odnośnie natomiast wysokości okupu zapłaconego za uwolnienie tego pokrzywdzonego sąd oparł się na tym, co podałS. M.albowiem on jako jedyny wskazał pewną kwotę i kwota, ta na dobrą sprawę, przez nikogo nie została zakwestionowana.
W przypadku natomiast kwoty, jaką otrzymali za udział w tym przestępstwie poszczególni sprawcy pomiędzy relacjamiM. K.,K. B. (1)iS. M.rzeczywiście zaistniała pewna rozbieżność albowiem dwóch pierwszych z nich wskazało na kwotę 10 tys. euro, a ostatni ma kwotę 12,5 tys. euro. Odnosząc się do tej kwoty stwierdzić należy, iż logicznym może się wydać, iż żadna z tych osób nie miała interesu w tym, aby zawyżać kwotę, jaką otrzymała za udział w tym przestępstwie, a co za tym idzie najbardziej wiarygodna wydawać by się mogła kwota podana przezS. M.. Nie mniej jednak taki sposób rozumowania nie zawsze musi okazać się zgodny z rzeczywistością. W realiach niniejszej sprawy zwrócić należy mianowicie uwagę na to, żeS. M.w sposób niewiarygodny pomniejszał liczbę osób zaangażowanych w to przestępstwo. Skoro zaś pomniejszał liczbę sprawców i wskazywał jednocześnie kwotę okupu, to logicznym wydaje się, iż dążył do pewnego dopasowania tych okoliczności, czyli zwiększał kwotę „działki” jaka przypadała na jednego sprawcę. Dlatego też, w ocenie sądu, w realiach niniejszej sprawy, jako bardziej wiarygodne uznać należało kwoty zgodnie wskazane przezM. K.iK. B. (1). Takie ustalenie było ponadto bardziej korzystne dlaM. S. (2). Niewątpliwie tak ustalona kwota „działki” przemnożona przez ilość ustalonych w sprawie sprawców nie odpowiada kwocie okupu przekazanego za uwolnienieW. W. (2), jednakże w żadnym momencie sąd nie stwierdził, że ustalono wszystkie osoby zamieszane w to przestępstwo – ustalono jedynie te osoby, które brały udział w tych jego fragmentach, w których uczestniczyli takżeM. K.iK. B. (1), albowiem relacje składane przezS. M., o czym była już mowa, okazały się mniej wiarygodne.
Zorganizowana grupa przestępcza
Na temat niniejszej zorganizowanej grupy przestępczej w toku śledztwa wyjaśnienia złożyliM. K.,K. B. (1)orazS. M..
Pierwszą relację na ten temat w dniu 18 sierpnia 2005 r. przedstawiłM. K./k 2090 i następne/. Podał on wówczas, że grupę tę założyłG. K. (1)i on również nią kierował. Grupa ta zajmowała się uprowadzeniami osób dla okupu i oprócz niego należeli do niej takżeK. B. (1),R. B. (2),S. M.orazT. D.. W poszczególnych zaś przestępstwach brały udział także i inne osoby i wymienił tuŻ.,W.,O.,K.orazO.. Następnie opisał przestępstwa, w jakich uczestniczył, po czym, na koniec protokołu, odpowiadając na pytania dodał, że grupą kierowałG. K. (1), niżej w hierarchii staliR. B. (2)iT. D., a na samym dole był on,S. M.iK. B. (1). Dodał również, że„podK.były też inne osoby, które czasami również uczestniczyły przy porwaniach razem z nami”/k 2109/ i wymienił tuK.,O.,O.iŻ.. Nie wiedział jednak, czy osoby te dokonywały porwań bez udziału osób, które wskazał jako członków grupy.
Do tematu zorganizowanej grupy przestępczej wrócono także podczas przesłuchaniaM. K.w dniu 25 sierpnia 2005 r. /k 2137/ i następne/ i wyjaśnił on wówczas, że do wszystkich samochodów, którymi posługiwali się członkowie grupy, dorabiane były fałszywe tablice rejestracyjne, opisał lokalizację tego warsztatu, oraz małżeństwo, które go prowadziło, a także podał, że koszty związane z wykonaniem tych tablic pokrywałG. K. (1). W wyjaśnieniach tychM. K.opisał ponadto miejsce, w którym przechowywane były elementy wyposażenia policyjnego używane przez grupę przestępczą oraz podał informacje na temat osoby, która przechowywała te przedmioty – miał to być znajomyS. M.. .
Kolejne informacje na temat niniejszej grupy przestępczej podałK. B. (1)podczas przesłuchania w dniu 4 listopada 2005 r. /k 2918 i następne/. W wyjaśnieniach tych wskazał na to, że grupą kierował nie tylkoG. K. (1), ale także mężczyzna, o imieniuW., na którego pozostali mówiliW.i mężczyznę tego rozpoznał na jednym z okazanych mu zdjęć. NastępnieK. B. (1)wyjaśnił, żeG. K. (1)iW.planowali poszczególne uprowadzenia, czuwali nad ich przebiegiem i decydowali o kwocie, jaka miała być zapłacona za uwolnienie uprowadzonej osoby. Wymieniając natomiast pozostałych członków tej grupy, powiedział, że byli to: jego bratR. B. (2),T. D.ps. (...),A. K. (1)ps. (...), mężczyzna o imieniuS.ps. (...)albo(...),M. K., mężczyzna o imieniuO., mężczyzna o imieniuT., a także mężczyźni, na których mówionoO.,K.,M.,A.orazK.. Nazwisk tych mężczyznK. B. (1)nie znał, ale w toku dalszego przesłuchania okazano mu tablicę poglądową, na której rozpoznał tych mężczyzn, i okazało się, żeM.toM. S. (2)/k 2920/, aA.toA. N./k 2919v – 2920/.
Do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezG. K. (1)przyznał się równieżS. M./np. k 8245/ jednak opisując poszczególne zdarzenia nie wskazał na to aby brali w nich udziałW. S. (1),A. N., czy teżM. S. (2). Wśród osób, na które wprost wskazywał byli natomiastR. B. (2),K. B. (1),M. K.,T. D..
Wyjaśnienia na temat funkcjonowania poszczególnych osób w świecie przestępczym na początku lat 2000 – nych złożył takżeJ. M. (1). Sam przyznał, że do ok. 2002 r. jego pozycja w świecie przestępczym była porównywalna z pozycjąW. S. (1)/k 10883v/. Później, po tym jak urodziło mu się dziecko, mniej angażował się w działalność przestępczym, czego efektem był spadek jego pozycji w tym środowisku. Nie mniej jednak w dalszym ciągu nie zerwał kontaktów z tym środowiskiem, uczestniczył w spotkaniach, jakie się odbywały i obserwował zachodzące zmiany. Taką zmianą było m.in. nawiązanie przezW. S. (1)bliższych kontaktów zA. N.iS. L., których określił jako osoby z górnegoM./k 10160/. Osoby teJ. M. (1)rozpoznał następnie na okazanych mu fotografiach /odpowiednio k 10171, 10169/. Później zaś zauważył, żeW. S. (1)zaczął spotykać się z osobami ops. (...)i(...). Pierwszego z nich również rozpoznał na okazanej mu fotografii /k 10170/. O czym jednak oni rozmawiali tego nie wie, bo podczas tych spotkań, w których uczestniczył, odchodzili oni na bok. W tym też czasieW. S. (1)i Ojciec kazali jemu i osobom z nimi powiązanym obserwować ludzi do porwań /k 10160/. W przypadku uprowadzeniaS. D.J. M. (1)stwierdził, że wydaje mu się, iż wcześniej nie było spotkań na temat jego uprowadzenia. O tym zaś, że będzie uprowadzenie takiego biznesmena wydaje mu się, że „

W.powiedział nam, podczas jakiegoś spotkania naU.”/k 10246/.
O osobach ze świata przestępczego opowiadał takżeA. K. (2)/k 10656v i następne/. Zeznał on, że najpierw związał się z ludźmi zU.i wymienił tuS.,M.,M.iR.. Poznał także ludzi zM.tj.N.,L.,S.,Z..
Ponadto, o czym była już mowaM. K.,K. B. (1),S. M.,J. M. (1)iA. K. (2), opisali poszczególne uprowadzenia będące przedmiotem niniejszego postępowania.
I teraz, zestawiając informacje przez nich przekazane, stwierdzić należy, iż wyłania się z nich pewien spójny obraz.
Pierwsze spostrzeżenie jakie nasuwa się z analizy zeznań i wyjaśnień złożonych przez te osoby może być o tyle zaskakujące, iż wynika z niego, że przed momentem dokonania poszczególnych uprowadzeń nie wszystkie osoby w nich uczestniczące wzajemnie się znały. Potwierdzeniem tego może być np. to, żeK. B. (1)poznałJ. M. (1)iA. K. (2)dopiero przed samym uprowadzeniemS. D., czy też to, żeM. C. (2)twierdził, że nie zna np. wszystkich osób, które były na parkingu leśnym podP..
Kolejna charakterystyczna okoliczność jaka wynika z relacji tych osób jest taka, że poszczególne uprowadzenia nie były przedmiotem wspólnych narad i uzgodnień pomiędzy osobami, które później w nich uczestniczyły. Uprowadzenia te nie mogły być zresztą przedmiotem takich narad, gdyż, o czym już wspomniano, osoby uczestniczące w poszczególnych uprowadzeniach nie zawsze wcześniej się znały.
W tej sytuacji powstaje pytanie o to, w jaki sposób mogło dojść do popełnienia tak poważnych, skomplikowanych pod względem organizacyjnym i logistycznym oraz wymagających zaangażowania znacznej ilości osób, przestępstw, jeśli osoby w nich uczestniczące, przynajmniej w części, się nie znały?
Odpowiedź na to pytanie tkwi, w ocenie sądu, w tym, że istniały ogniwa spajające poszczególne osoby biorące udział w tych przestępstwach. Ogniwami tymi byli z jednej stronyG. K. (1), a z drugiejW. S. (1). Z pierwszym z nich związani byli m.in. braciaB.,M. K.iS. M., a z drugimJ. M. (1)iA. K. (2). Osoby te nie tylko spajały, z pozoru dwie odrębne grupy osób, ale w efekcie tworzyły zupełnie nową jakość, która pod ich przywództwem zyskiwała miano zorganizowanej grupy przestępczej.
O grupie tej trudno mówić jako o odłamie grupy mokotowskiej, gdyż w jej skład wchodzili np. braciaB.,M. K.,S. M., czy teżG. K. (1), którzy nie byli, przynajmniej w tamtym czasie, określani jako osoby grupy mokotowskiej. Tak nie był również określany, w tamtym czasie,W. S. (1), o którymJ. M. (1)iA. K. (2)mówili jako o człowieku zU.. Bezpośrednio z grupą mokotowską, w tamtym czasie, wiązani byli natomiast m.in.A. N.iM. S. (2). Wszystkie te osoby łączyło jednak to, że już wcześniej związane były ze światem przestępczym, co nie oznacza, że już wówczas musieli być karani.
Taka struktura tej grupy, oraz niska w niej pozycjaM. K., tłumaczy dlaczego z grupą tą bezpośrednio nie identyfikowałW. S. (1)oraz nie był w stanie rozpoznać dwóch pozostałych oskarżonych. Pośrednio jest to także kolejny argument przemawiający za tym, że nikt nie sugerował mu wyjaśnień, jakie złożył. Z drugiej zaś strony to, żeK. B. (1)przekazał więcej informacji na temat tej grupy nie oznaczało tego, że jego pozycja w tej grupie była wyższa niżM. K.. Po prostu odnośnie jej struktury zyskał on więcej informacji i podzielił się z organami ścigania szerszym zakresem wiedzy na jej temat niżM. K.. Poza tym, na co wskazałR. T./k 8377/,K. B. (1)miał mu powiedzieć, że razem zR. B. (2)tak„jakby przeszli do grupy mokotowskiej”/k 8377/. Co dokładnie miało to oznaczać – czy wstąpienie do tej grupy, czy też nawiązanie z nią bliższych kontaktów – to nie ma żadnego znaczenia. Istotne było natomiast to, iż wniosek jaki wypływał z tej wypowiedziR. T.był taki, żeK. B. (1)poznał osoby z grupy mokotowskiej. Z tego zaś logicznie wynika, że mógł on przynajmniej niektóre osoby z tej grupy zapamiętać.
Poza tym elementem łączącym te osoby, który wyodrębniał je, czy to z grupy mokotowskiej, czy to z grupy osób związanych zU., czy też wreszcie z grona osób, które w tamtym czasie nie należały do żadnej zorganizowanej struktury przestępczej, było to, że celem ich działania nie było popełnianie jakichkolwiek przestępstw, a jedynie przestępstw określonego rodzaju tj. polegających na pozbawianiu osób wolności i przetrzymywaniu ich, do czasu, aż ktoś inny zapłaci okup za ich uwolnienie, pod groźbą pozbawienia życia osób uprowadzonych.
Nie było natomiast możliwe przypisaneW. S. (1)tego, że założył on tę grupę przestępczą. Na poczynienie takiego ustalenia zupełnie brak było dowodów, i wniosku takiego nie można było również wyciągnąć z tego, że później wspólnie zG. K. (1)kierował on tą grupą. Co prawdaJ. M. (1)mówił o tym, żeW. S. (1)zaczął spotykać się z Ojcem i jeszcze jednym mężczyzną, a później kazał im obserwować ludzi do porwać, ale nie uczestniczył on w rozmowach pomiędzy nimi i jedynie domyślać można się, że rozmowy te mogły stanowić jakiś element inicjujący powstanie tej struktury przestępczej. Nie mniej jednak są to jedynie pewne mniej lub bardziej prawdopodobne domysły, w oparciu o które nie jest możliwe czynienie konkretnych i jednoznacznych ustaleń.
Osoby, które spajały poszczególnych członków tej grupy –G. K. (1)iW. S. (1)– w konsekwencji również kierowały tą grupą. Brak jednak było, w ocenie sądu, dowodów na to, abyW. S. (1)zajmował się typowaniem osób, które zamierzano uprowadzić, jak również planowaniem poszczególnych przestępstw. Co prawda na takie elementy wskazywałK. B. (1)/np. k 2918/ jednakże w toku śledztwa nie rozwinął on, w tym zakresie i szerzej nie uzasadnił, tych swoich wypowiedzi, a z uwagi na później prezentowaną przez niego postawę, nie było możliwe wyjaśnienie, w oparciu o co prezentował on takie poglądy w odniesieniu doW. S. (1).
Z relacjiM. K.,K. B. (1)iS. M.wynika natomiast, że z poleceniaG. K. (1)wykonywali oni róże czynności związane z przygotowaniem do realizacji poszczególnych przestępstw. Dotyczyło to np. wynajęcia domu, przygotowania domu, zorganizowania fałszywych tablic rejestracyjnych, kradzieży samochodu.
Pomimo tego, że brak było dowodów na to, abyW. S. (1)typował osoby do uprowadzenia i opracowywał plany uprowadzeń, to jednak zasady logiki jednoznacznie przemawiały za tym, że akceptował te plany i w momencie przystępowania do realizacji samego uprowadzenia już je znał. Potwierdzeniem tego był przebieg uprowadzeniaS. D.. Po tym, jakW. S. (1)zjawił się na miejscu zdarzenia nie dopytywał sięG. K. (1)o co chodzi, co będzie się działo, jak ma wyglądać uprowadzenie pokrzywdzonego i gdzie mają z nim jechać, tylko od razu przystąpił do rozdzielania zadań pomiędzy poszczególne osoby zaangażowane w to przestępstwo, z wyjątkiemG. K. (1), który zajął się obserwowanie biuraS. D., i nikomu nie przyszło nawet do głowy, aby z nim dyskutować. To on także zarządził zmianę osoby, która miała kierować vanem iA. K. (2)orazA. K. (1)do tego się zastosowali. Sygnał zaś do rozpoczęcia akcji wydany został po konsultacji zG. K. (1). Te elementy w sposób jednoznaczny świadczą o tym, że to właśnie oni kierowali wykonaniem tego przestępstwa.
W. S. (1)przyjechał także doS. D., gdy był on przetrzymywany, celem nagrania jego wypowiedzi, którą następnie przekazano rodzinie. To zaś świadczy o tym, że brał on również udział w negocjacjach z członkami rodziny w sprawie wysokości okupu, jaka miała został przekazana w zamian za uwolnienieS. D..
Na tle składu personalnego tej grupy przestępczej może wyłonić się również pytanie, jak to się stało, że osoba stojąca wysoko w strukturze grupy mokotowskiej –A. N.– przystał do innej grupy przestępczej i to bynajmniej nie w charakterze jej przywódcy? Odpowiedź na to pytanie tkwi, w ocenie sądu, w tym, że w strukturach świata przestępczegoW. S. (1), już w tamtym czasie, stał dosyć wysoko. Potwierdzone zostało to wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie sygn. akt VIII K 125/09, którym ustalono m.in. że kierował on grupą mokotowską w okresie od co najmniej 21 lutego 2007 r. /k 8759v – 8760/. Owszem, wyrok ten dotyczy zarówno innego okresu, jak i innej grupy przestępczej – zdecydowanie większej, jak i zajmującej się znacznie szerszą działalnością przestępczą niż popełnianie, jednego konkretnego typu przestępstw – jednakże zwykłe zasady logiki i doświadczenia życiowego jednoznacznie przemawiają za tym, iż na czele takiej struktury przestępczej nie mogła stanąć osoba zupełnie przypadkowa i nieznana w tym środowisku. Musiał to być ktoś znany w świecie przestępczym, doświadczony od tej strony życia oraz cieszący się autorytetem tego środowiska. Takich zaś cech z pewnością nie zdobywa się z dnia na dzień, tym bardziej, że od 20 października 2004 r.W. S. (1)był pozbawiony wolności. W tej zaś sytuacjiA. N.mógł go traktować jako osobę równorzędną i mógł przystać do grupy, którąW. S. (1)kierował razem z inna osobą. Po tym zaś, jak co najmniej jedno uprowadzenie –S. D.– zakończyło się powodzeniem i przyniosło określoną, i to bynajmniej nie symboliczną, korzyść majątkową, logicznym również wydaje się, że pozostał w strukturze tej grupy nawet po tym, jakW. S. (1)został w dniu 20 października 2004 r. tymczasowo aresztowany i tłumaczy to jego udział w przestępstwie popełnionym w dniu 7 grudnia 2004 r. na szkodęW. D..
W przypadkuM. S. (2)sytuacja była natomiast odmienna. W ramach tej grupy przestępczej przypisano mu popełnienie jednego przestępstwa tj. uprowadzenia w dniu 23 marca 2005 r.W. W. (2). Taka jednak koncepcja, że osoba kojarzona z grupą mokotowską dołącza do grupy, w tym momencie, kierowanej już tylko przezG. K. (1), również nie jest pozbawiona sensu. W momencie tworzenia się grupy przestępczej z pewnością ważne były, co już podkreślono, osoby stanowiące łącznik pomiędzy osobami pochodzącymi z różnych środowisk. W momencie zaś, gdy ta nowa struktura już się ukształtowała, więzy ją łączące uległy wzmocnieniu i przynajmniej jedno przestępstwo popełnione w ramach tej grupy, przyniosło wymierne korzyści, fakt pozbawienia wolnościW. S. (1)nie przekreślał tego, że do tej grupy przystać mogła kolejna osoba wcześniej kojarzona z grupą mokotowską.
Ponadto w przypadkuM. S. (2)wziąć należało pod uwagę kolejne, istotne okoliczności. Pierwszą z nich był fakt zatrzymania w dniu 20 października 2004 r.W. S. (1)iA. K. (1), przez co liczba członków tej grupy przestępczej najwyraźniej spadła o 2 osoby.
Drugą istotną okolicznością było to, że uprowadzenieW. D.w dniu 7 grudnia 2004 r., z punktu widzenia grupy przestępczej, o tyle nie zakończyło się powodzeniem, gdyż jego brat nie zgromadził żądanej przez sprawców kwoty pieniędzy. To zaś mogło skłonićA. N.iS. L.do tego, że mogli oni nie zaakceptować swojego udziału w kolejnym przestępstwie grupy kierowanej, w tym momencie, już tylko przezG. K. (1). Gdy zaś zważy się na ich wysoką pozycję w ramach grupy mokotowskiej logicznym jest, żeG. K. (1)nie miał żadnej możliwości wywarcia na nich presji, aby zmienili oni swoje stanowisko. Nie oznacza to bynajmniej aby w tym momencieA. N.przestał być członkiem tej grupy przestępczej. Po prostu skorzystał on z opcji, że nikt nikogo nie zmuszał do popełnienia określonego przestępstwa – z wyjaśnieńM. K.,K. B. (1)iS. M.jasno wynika, że otrzymali oni propozycje udziału w określonych przestępstwach, z których skorzystali i nikt siłą nie wymógł na nich, aby wzięli oni w nich udział. To zaś, że akceptując te propozycje przystawali do zorganizowanej struktury przestępczej z ich punktu widzenia było czymś zupełnie oczywistym. Czym innym było natomiast to, czy później, po tym jak zdecydowali się oni na współpracę z organami ścigania, kierowane były pod ich adresem jakieś groźby, czy też przemoc, gdyż w tym przypadku, chodziło o wycofanie się przez nich ze złożonych wyjaśnień i zapewnienie bezpieczeństwa członkom grupy przestępczej.
W tej sytuacji, w ocenie sądu, logicznym jest, że w miejsceA. N.iS. L.pojawiły się inne osoby, wcześniej również kojarzone z grupą mokotowską, czyliM. S. (2)i jego kolegaO. Z..
Sąd doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że druga z tych okoliczności, po części, stanowi jedynie pewną hipotezę, jednakże, zdaniem sądu, w sposób logiczny tłumaczy ona częściową zmianę personalną składu grupy przestępczej, do jakiej doszło pomiędzy przestępstwem popełnionym na szkodęW. W. (2), a wcześniejszymi czynami. Owszem, w przypadku wcześniejszego przestępstwa popełnionego na szkodęP. S.nie ujawniono wszystkich osób, które znajdowały się w samochodzie van kierowanym przezA. K. (1), jednakże aniM. S. (2), aniO. Z., ani też żadna inna osoba nigdy nie wskazywała na to, aby któryś z nich znajdował się w tym pojeździe, co ewentualnie mogłoby podważyć zaprezentowany przez sąd sposób rozumowania.
W przypadku przestępstwa popełnionego na szkodęP. S.sąd nie ustalił również tego, abyW. S. (1)kierował wykonaniem tego przestępstwa. Takie ustalenie nie pozostaje bynajmniej w sprzeczności z tym, że był on jedną z osób kierujących tą grupą przestępczą, a jest jedynie następstwem analizy zebranego, w tym zakresie, materiału dowodowego. Z przebiegu tego zdarzenia, które było dosyć rozciągnięte w czasie, wynika, że ostateczną decyzję o wkroczeniu do akcji przez osoby, które pozbawiły wolnościP. S., wydałG. K. (1). Ponadto w przypadku tego przestępstwa interwencja funkcjonariuszy policji doprowadziła do tego, że jego realizacja została bardzo szybko przerwana i nie doszło nawet do wywiezienia pokrzywdzonego z miejsca, w którym został on pozbawiony wolności. Co prawda, w przypadku tej osoby pokrzywdzonejM. K.wyjaśnił, że chodziło o to, aby osoba ta„nie wróciła”/k 2140v/ jednakże miał on o tym słyszeć jedynie odR. B. (2)i nie sposób, w oparciu o taki dowód, stwierdzić, że w tym przypadku chodziło o pozbawienie życiaP. S.. Takiego zresztą zarzutu nie postawiono żadnej osobie biorącej udział w tym zdarzeniu. Sposób zaś popełnienia twego przestępstwa, skład personalny osób biorących w nim udział oraz wyraźne kierowanie tym czynem przezG. K. (1)w ostatniej jego fazie, przemawiało za tym, że czyn ten, w ocenie sądu, również został popełniony w ramach zorganizowanej grupy przestępczej.
O tym, że ta grupa przestępcza posiadała charakter zorganizowany świadczą również wcześniej opisane okoliczności związane z przygotowaniami do popełnienia poszczególnych przestępstw, sposób, w jaki dokonywano samego uprowadzenia osób pokrzywdzonych, a także okoliczności związane z ich przetrzymywaniem, żądaniem okupu, podejmowaniem okupu oraz dzieleniem okupu pomiędzy osoby zaangażowane w dane przestępstwo. Na wszystkich tych etapach obowiązywał ścisły podział ról, który nie był wynikiem jakichś wspólnych ustaleń, czy też porozumień, tylko był następstwem decyzji podejmowanych przezG. K. (1)iW. S. (1), a po aresztowaniu tego drugiego, wszelkie zasadnicze decyzje podejmował już tylkoG. K. (1). Trafnie określił toM. K.mówiąc„my przyjeżdżaliśmy „na gotowe””/k 2140v/.
Charakterystyczne było również to, że członkowie grupy, którzy realizowali bezpośrednio same uprowadzenia, używali nie tylko swojego wyposażenia ale wyposażenia specjalnie zakupionego, imitującego wyposażenie policyjne, które przechowywała określona osoba –J. K. (1), do czego zresztą on się przyznał /k 7865 – 7867, 2640 – 2641/. Potwierdził to takżeS. M., który po uprowadzeniuK.przekazał mu te przedmioty na przechowanie /k 4138v/.
Nadto osoby kierujące tą grupą posiadały niezbędny autorytet wśród pozostałych jej członków i ich decyzje nie były kwestionowane. To zaś, że istniała możliwość odmówienia udziału w dokonaniu jakiegoś przestępstwa, czego sąd nie neguje, nie oznaczało bynajmniej tego, że dana osoba, po tym jak wyraziła zgodę na uczestnictwo, mogła negować wydawane jej polecenia, czy też z nimi dyskutować.
Osoby wchodzące w skład tej grupy łączyło także poczucie przynależności do niej i pełna świadomość tego, że przynależą nie do jakieś niezorganizowanej przestępczej struktury, ale właśnie do struktury posiadającej charakter zorganizowany. Najlepszym potwierdzeniem tego są wyjaśnienia złożone przezK. B. (1), który wskazał na to, że po tym jak uwolnili mężczyznę, za którego nie otrzymali okupu –W. D.– doszło do spotkania zG. K. (2)i powiedział on„że przynajmniej zrobiliśmy przysługęK.i(...), którzy w tym czasie siedzieli w areszcie, tzn. powiedział, że Policja da im spokój, gdyż będzie myślała, że działa inna grupa dokonująca uprowadzeń”/k 2954v/.
Ponadto zwrócić należy uwagę, że nie wszystkie osoby, które były zaangażowane w poszczególne uprowadzenia będące przedmiotem niniejszego postępowania, automatycznie uznawane były za członków tej grupy przestępczej. Dotyczy to np.J. K. (1), który przechowywał elementy wyposażenia użytego przez grupę do popełnienia przestępstwa, czy teżR. G. (1), który to z kolei wynajął mieszkanie wG., w którym przetrzymywany byłW. W. (2).
Argumentem pośrednio przemawiającym za zorganizowanym charakterem tej grupy były także okoliczności, w jakich podjęto próbę wpłynięcia na treść wyjaśnień składanych przezK. B. (1), opisane przez niego w protokole z dnia 6 czerwca 2006 r. /k 4400 – 4403/. DoK. B. (1)udał się wówczas mężczyzna, którego kojarzył on zW. S. (1)i pokazał mu wiadomości pochodzące odW. S. (1), w których były sugestie, aby odwołał on swoje wyjaśnienia. GdybyW. S. (1)działał wyłącznie w swoim interesie, to mógłby ewentualnie wpływać naK. B. (1)w taki sposób, aby odwołał on wyjaśnienia na temat jego osoby. W tym jednak przypadku chodziło o odwołanie wszelkich wyjaśnień, obciążających także i inne osoby. To zaś przemawia za tym, żeW. S. (1)czuł się związany także i z innymi osobami, o których mówiłK. B. (1).
Brak było natomiast podstaw do tego, aby ustalić, iż grupa ta działała ze szczególnym okrucieństwem. Żadne z uprowadzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania nie było powiązane z takim elementem. Owszem, działanie w zorganizowanej grupie przestępczej, samo w sobie, stanowi odrębne przestępstwo i nie jest uzależnione nawet od tego, czy członkowie takiej grupy przestępczej dopuścili się jakiegokolwiek innego przestępstwa. Nie mniej jednak do przyjęcia takiej okoliczności niezbędne było jej udowodnienie. Tego zaś w toku niniejszego postępowania nie wykazano. Co prawda w aktach niniejszej sprawy były także pewne informacje na temat innych uprowadzeń, jak np.E. B.,H. H., czy teżM. M. (8), w których można doszukać się elementów szczególnego okrucieństwa, jednakże czyny te nie były przedmiotem niniejszego postępowania, na chwilę obecną nie wykazano, aby oskarżeni, w ramach tej grupy przestępczej, mieli z nimi coś wspólnego, jak i tego, aby swoim zamiarem obejmowali oni także i tę okoliczność.
Jako początek okresu kierowania przezW. S. (1)grupą przestępczą przyjęto miesiąc, w którym doszło do pierwszego uprowadzenia z jego udziałem. Analogiczna sytuacja miała miejsce w zakresie udziałuA. N.iM. S. (2)w tej grupie. Koniec zaś tego okresu, to w przypadkuW. S. (1)data jego aresztowania, a w przypadku dwóch pozostałych oskarżonych miesiąc, w którym doszło do zatrzymaniaK. B. (1)iM. K., albowiem po tej dacie brak było jakichkolwiek dowodów, na dalszy ich udział w tej grupie przestępczej.
Obrót środkami odurzającymi
Głównym i praktycznie jedynym dowodem wskazującym na udziałM. S. (2)w obrocie heroiną były wyjaśnienia i zeznania złożone przezJ. B..
J. B.współpracę z organami ścigania podjął już na początki 2006 r. i pierwsze jego wyjaśnienia, jakimi sąd dysponował w toku niniejszego postępowania, zostały przez niego złożone w dniu 19 stycznia 2006 r. /k 5144 – 5149/. W tej sytuacji nie może budzić zdziwienia, że okres swojego życia, po tym, jak w kwietniu 2004 r. otrzymał przerwę w odbywaniu kary /k 5151/ dosyć dobrze zapamiętał i potrafił odtworzyć w toku przeprowadzanych z jego udziałem czynności.
Z tych pierwszych jego przesłuchań jednoznacznie wynika, że związał się on ze środowiskiem przestępczym i zaczął popełniać przestępstwa. Opisując tę swoją działalność wskazywał on na konkretne osoby, czy też pseudonimy, i trudno zakładać, aby wszystko to było wyłącznie przejawem jego wybujałej fantazji, gdyż w tym wszystkim nie relacjonował czynów znanych mu jedynie ze słyszenia, ale opisywał przestępstwa, których sam się dopuścił.
Znaczna część tych przestępstw związana była z obrotem środkami odurzającymi i to w dodatku w znacznych ilościach. Na tle właśnie tej swojej działalności podczas przesłuchania w dniu 3 lutego 2006 r. po raz pierwszy wskazał na to, że heroinę nabywał odO.i jego wspólnika o nazwiskuS.ps. (...)(...). W tych wyjaśnieniach podał także łączną ilość nabytej od nich heroiny, porcje, w jakich była ona nabywana, cenę za 1 gram, okres w jakim miało to miejsce, oraz wskazał miejsca, w których dochodziło do transakcji z tymi mężczyznami /k 5154/.
W dniu 17 marca 2006 r.J. B.okazano tablicę poglądową, na której rozpoznał m.in.O. Z./k 5190/ oraz jego wspólnikaM. S. (2)ps. (...)(...)/k 5191/.
W wyjaśnieniach złożonych w dniu 7 lutego 2006 r. wskazał on również osoby, którym sprzedawał największe ilości twego środka odurzającego –P. K./k 5162/ iD. P./k 5163/. Podczas przesłuchania w dniu 20 marca 2006 r. ponownie poruszył natomiast kwestię cen, po jakich nabywał i sprzedawał poszczególne narkotyki, wskazując, że w przypadku heroiny nabywał ja po 80 zł za gram, a sprzedawał po 100 – 120 zł za gram /k 5198/.
Podczas przesłuchania w dniu 10 stycznia 2007 r.J. B.wyjaśnił natomiast, że zO.spotkał się kilka razy podsklepem (...), który należał do grupy mokotowskiej i fakt, żeO.go tam widział, wzbudził zaufanie do jego osoby. Natomiast(...), czyliM. S. (2)poznał za pośrednictwem jego starszego brata, z którym przebywał w zakładach karnych i aresztach /k 5759/. W tym zaś miejscy wypada zauważyć, że podczas wspomnianego już okazania tablicy poglądowejJ. B.rozpoznał także(...)tj.M. S. (9), ale zaprzeczył temu, aby łączyły go z nim jakieś interesy w zakresie handlu narkotykami /k 5190/.
Protokół przesłuchaniaJ. B.z dnia 5 listopada 2008 r. /k 6140 – 6141/ dotyczy praktycznie tylkoM. S. (2)iO. Z.. W tych wyjaśnieniachJ. B.powtórzył na ich temat te informacje, o których mówił wcześniej. Ponadto wskazał na to, jakimi samochodami oni się poruszali oraz wyjaśnił, że różnice w cenach narkotyku, o jakich wcześniej mówił, wynikały z tego, że inna cena była w przypadku płatności gotówką, a inna, gdy brał towar w komis.
W toku postępowania sądowegoJ. B.potwierdził wszystkie te wyjaśnienia /k 9803 – 9807, 9817 – 9820/. Potwierdził także odczytanie mu wyjaśnienia, jakie złożył w sprawie, która toczyła się przeciwkoO. Z./k 8025v – 8026, 8063 – 8065v, 8075v – 8076, 8078, 8089v – 8090v/.
Przesłuchany natomiast w toku niniejszego postępowaniaO. Z.odmówił składania zeznań i potwierdził swoje wcześniejsze wyjaśnienia /k 8164/. W toku śledztwa, odnośnie tego zarzutu, wyjaśnił natomiast, że nie znaJ. B.. Przyznał, że(...)tj.M. S. (2)zna jedynie z widzenia, z dyskotek i zaprzeczył temu, aby uczestniczył w obrocie heroiną /k 5827 – 5828/. W toku postępowania sądowego sprostował tę wypowiedź i stwierdził, że mówiąc o(...)miał na myśliM. S. (9)– starszego brataM. S. (2)/k 8164/.
Podczas kolejnego przesłuchania w toku śledztwa stwierdził natomiast, że
    „M. S. (2)–pseudonim (...), ma starszego brata –M. S. (9). Wiem który toM. S. (9). Nie wiem, jakim i czy posługuje się pseudonimem.M. S. (2)jest poszukiwany listem gończym do sprawy, w której ja jestem aktualnie aresztowany”/k 5830/. Odnosząc się zaś w toku przewodu sądowego do tego protokołu stwierdził, że
    „powstał lapsus w zapisie protokołu, ja miałem na myśliM. S. (9), a w protokole mowa jest oM. S. (2)”/k 8164/.
Analizując wiarygodność tego, o czym powiedziałO. Z., w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż podjęta przez niego, w toku przewodu sądowego, próba wyjaśnienia, iż w toku śledztwa doszło do pomylenia przez niego osobyM. S. (2)zM. S. (9), nie jest wiarygodna nawet w ułamku procenta. Treść zapisów zawartych w tych protokołach i powyżej przytoczonych przez sąd jest jasna i o żadnej pomyłce wówczas mowy być nie mogło, tym bardziej, że do sprawy, w której był aresztowanyO. Z.i na którą powołał się podczas przesłuchania w dniu 2 maja 2007 r. /k 5830/ poszukiwany listem gończym był właśnieM. S. (2), a nie jego bratM. S. (9), który zupełnie nie pozostawał w zainteresowaniu organów ścigania w związku z tą sprawą. Tym samym stwierdzić należy, iżO. Z., mimo tego, iż w toku niniejszego postępowania sądowego złożył bardzo skąpe zeznania, to i tak zdążył w nich skłamać. Skoro zaś posunął się do kłamstwa, to siłą rzeczy niejako sam uwiarygodnił to, czego się wypierał, czyli to, o czym mówiłJ. B..
Ponadto z zeznańJ. M. (1)wynikało, żeM. S. (2)często widywał właśnie w towarzystwieO. Z.i w grupie mieli oni ugruntowaną pozycję. Nie popełnił jednak z nim żadnego przestępstwa i nie miał też wiedzy o żadnym, konkretnym przestępstwie popełnionym przezM. S. (2)/k 10230/. Na temat tej okoliczności – z kim widywałM. S. (2)–J. M. (1)nie miał najmniejszego powodu kłamać i z jego punktu widzenia było to zupełnie bez znaczenia.
Owszem, nie jest to jeszcze dowód na to, żeO. Z.iM. S. (2)brali udział w obrocie środkami odurzającymi, sprzedając jeJ. B., jednakże dowód ten i jednoczesne kłamstwaO. Z.w toku przewodu sądowego, wskazują na to, iżO. Z.w sposób ewidentny mijał się z prawdą odnośnie relacji, jakie łączyły go zM. S. (2).
Jest to również pośredni dowód potwierdzający wiarygodność wyjaśnień składanych przezK. B. (1), w których opisywał on przebieg przestępstwa popełnionego na szkodęW. W. (2). Nie sposób wreszcie podejrzewać, abyK. B. (1)iJ. M. (1)na jakimkolwiek etapie postępowania cokolwiek wspólnie uzgadniali, gdyż w czasie, gdyK. B. (1)składał wyjaśnienia,J. M. (1)odmawiał ich składania, a obecnie sytuacja się odwróciła i on składa wyjaśnienia, aK. B. (1), jakkolwiek też składa wyjaśnienia, to są one jednak krańcowo odmienne, od tego, o czym mówi obecnieJ. M. (1).
O. Z.był natomiast w sposób oczywisty zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy. Był, a może i w dalszym ciągu pozostaje dobrym kolegąM. S. (2)i to logicznie tłumaczyło, dlaczego w toku niniejszego postępowania przekazywał nieprawdzie informacje na temat relacji, jakie ich łączyły.
J. B.także był zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże w jego przypadku, po tym, jak nie tylko sam przyznał się do popełnienia tego czynu, co wskazał na jego zaistnienie, nie miał interesu w tym, aby ukrywać swoją wiedzę na jego temat.
W toku postępowania nie pojawił się również żaden dowód osłabiający wiarygodnośćJ. B.w odniesieniu do osobyM. S. (2)– nie wskazywano ani na jakiś konflikt, który mógłby pomiędzy nimi istnieć, ani też na jakąkolwiek inną okoliczność, która stawiałaby pod znakiem zapytania wiarygodność tego, o czym mówiłJ. B.na jego temat.
Poza tym, o czym dalej,M. S. (2)sam zadbał o to, aby jego wiarygodność była znikoma i w ocenie sądu brak było jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania tego, o czym na jego temat wyjaśniał i zeznawałJ. B.. Owszem, relacje składana przezJ. B.nie były za każdym razem idealnie takie same, jednakże z uwagi na upływ czasu i szeroką jego działalność przestępczą, było to zrozumiałe i logiczne. Dlatego też ustalając stan faktyczny sąd w pierwszej kolejności oparł się na najwcześniejszych jego wyjaśnieniach na tematM. S. (2).
Kierując się również najkorzystniejszą wersją dla oskarżonego, sąd ustalił, że cena, po jakiej on iO. Z.sprzedawali heroinęJ. B.była najniższa, na jaką on wskazywał tj. 70 zł za 1 gram i ustalił, że po tej cenie sprzedana została przez nich cała ilość heroiny, niezależnie od tego, czy była to sprzedaż za gotówkę, czy w komis. Było to tym bardziej uzasadnione, iż depozycje składane przezJ. B.na ten temat nie pozwalały na dokładne rozróżnienie, jakie ilości heroiny zostały mu sprzedane w poszczególnych formach płatności.
Paserstwo samochoduO. (...)
Ustalenia faktyczne związane z tym czynem opierały się głównej mierze na zeznaniach złożonych przezW. W. (3), protokole oględzin pojazdu oraz zeznaniach złożonych przezR. K..
W. W. (3)opisał próbę wylegitymowania w dniu 24 września 2008 r. mężczyzny, siedzącego za kierownicą samochoduO. (...), następnie ucieczkę tego mężczyzny samochodem ze stacji paliw i pościg za nim, kiedy to najpierw uciekał samochodem, a później na pieszo i nie chciał zatrzymać się, mimo kierowanych do niego wezwań oraz oddania strzałów ostrzegawczych. Ujęty zaś on został dopiero po tym, jak podczas ucieczki przewrócił się iW. W. (3)udało się go wówczas obezwładnić, przy czym, nim to nastąpiło, konieczne było oddanie przez niego kolejnych strzałów ostrzegawczych /k 8567 – 8569, 6273 – 6274, 6709 – 6711/.
Następnie w samochodzie, którym uciekał ten mężczyzna ujawniono dokumenty na nazwiskoR. K.oraz dokumenty samochoduO. (...)nr rej. (...)/k 6270 - 6272/, którego kradzieżR. K.zgłosił w dniu 17 września 2008 r. /k 6281/. Zeznania złożone przezR. K., na temat okoliczności, w jakich doszło do kradzieży tego pojazdu /k 8363 – 8364, 6281 – 6287, 6646 – 6647/ orazT. B./k 8536, 6288 – 6292/, z której posesji pojazd ten skradziono, nie były przez strony kwestionowane. Z tych dowodów nie wynika jednak, abyM. S. (2)miał cokolwiek wspólnego z kradzieżą tego samochodu.
Ponadto, w trakcie przeprowadzanych czynności z udziałem zatrzymanego mężczyzny podał on daneK. W. (2)/k 6269/. Po ich zweryfikowaniu okazało się jednak, że jest toM. S. (2).
Powyższe okoliczności w zasadzie nie były kwestionowane i na ich podstawie sąd ustalił stan faktyczny tego czynu.
W związku z okolicznościami, w jakich został zatrzymanyM. S. (2)postawiono mu zarzut umyślnego pomagania do ukrycia pochodzącego z przestępstwa samochoduO. (...), do którego on się nie przyznał i zaprzeczył temu, aby przedmioty znajdujące się w tym samochodzie stanowiły jego własność /k 6644 – 6645/.
Analizując powyższe okoliczności stwierdzić należy, iż to, czy dana osoba przyznaje się do popełnienia zarzucanego jej czynu, czy też do tego się nie przyznaje, nie jest bynajmniej wyznacznikiem tego, czy można przypisać jej popełnienie tego czynu. Przy ustalaniu kwestii winy zasadnicze znaczenie mają dowody zebrane odnośnie danego przestępstwa ocenione, zgodnie zart. 7 k.p.k., swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Przenosząc teraz te uwagi na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności podkreślić należy, iżM. S. (2)jest osobą w pełni sprawną intelektualnie i absolutnie nie można o nim powiedzieć, że wykazuje jakiekolwiek zaburzenia związane z logicznym myśleniem.
Po drugie, w przypadku przedmiotów takich jak samochód, nie tylko na jego właścicielu, co również na osobie, która użytkuje taki przedmiot, ciąży szereg obowiązków formalnych związanych z koniecznością posiadania przy sobie stosownych dokumentów związanych zarówno z samym pojazdem jak i z uprawnieniami, do poruszania się nim. Oczywistym również wydaje się i nie wymaga to żadnego komentarza, że dokumenty te muszą odpowiadać zarówno numerom rejestracyjnym danego pojazdu, jak i jego oznaczeniom fabrycznym i nie jest to jakaś specjalistyczna wiedza, ale wiedza, którą dysponuje każdy i to nie koniecznie nawet pełnoletni obywatel.
Tymczasem w realiach niniejszej sprawyM. S. (2)nie tylko w żaden, mniej czy też bardziej racjonalny, sposób nie potrafił wyjaśnić okoliczności, w jakich wszedł w posiadanie tego pojazdu, co nawet nie podjął takiej próby. Owszem, nie ciążył na nim obowiązek dowodzenia swojej niewinności, ale w kontekście całokształtu okoliczności, w jakich doszło do jego zatrzymania, oczywistym jest, że zdawał on sobie sprawę z tego, że w legalny sposób nie wszedł w posiadanie tego pojazdu. Czegoś takiego nie próbował zresztą on nawet wykazywać.
To, że oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, czyli zakwestionował swoją świadomość odnośnie tego, że pojazd ten uzyskany został za pomocą czynu zabronionego, w pierwszej kolejności należy zestawić z tym, że nie dysponował on dokumentami tego pojazdu, zgodnymi z jego oznaczeniami, umieszczonymi na tablicach rejestracyjnych. Na tablicach tych widniałnr rej. (...), który od razu wzbudził zainteresowanie funkcjonariuszy policji. Niewątpliwie wiedza specjalistyczna tych osób, na ten temat, mogła być większa od przeciętnej wiedzy obywateli, jednakże nie ma to żadnego znaczenia, gdyż obowiązkiem każdego kierowcy jest posiadanie przy sobie dokumentów pojazdu, którym się on porusza i to niezależnie od tego, czy jest on oznaczony krajowymi tablicami rejestracyjnymi, czy też zagranicznymi.
Po drugie, taki numer rejestracyjny, jaki widniał na tym samochodzie, w żaden sposób nie jest typowy dla pojazdów zarejestrowanych w Polsce, z natury rzeczy numery rejestracyjne są dobrze widoczne i oczywistym jest, że oskarżony doskonale wiedział, jakie oznaczenia rejestracyjne posiada kierowany przez niego pojazd.
Po trzecie, w samochodzie tym ujawniono dokumenty na nazwiskoR. K.i to w miejscu łatwo dostępnym, wręcz podręcznym. Wśród tych dokumentów były m.in. prawo jazdy i karty płatnicze wystawione na jego nazwisko. Doświadczenie życiowe wskazuje zaś na to, że takich dokumentów nikt nie użycza innej osobie.
Po czwarte, wśród tych dokumentów był także dowód rejestracyjny wystawiony na samochódO. (...)nr rej. (...), czyi formalnie na inny pojazd niż ten, którym poruszał się oskarżony.
Po piąte, w przypadku przekazania innej osobie, w sposób legalny, pojazdu, nie tylko w użytkowanie, co nawet w celu krótkotrwałego użycia, przekazuje się dokumenty tego pojazdu.
Z wszystkich tych okoliczności oskarżony, pomimo tego, że nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jako osoba dorosła, poczytalna i obdarzona zdolnością logicznego myślenia, z pewnością doskonale wiedział i zasady logiki oraz doświadczenia życiowego jakimi kierował się sąd nie pozwalały na odmienną interpretację tych dowodów.
To zaś, żeM. S. (2)zdecydował się na ucieczkę przed funkcjonariuszami policji a następnie usiłował wprowadzić ich w błąd co do własnej tożsamości mogło być już wynikiem zarówno tego, że chciał on uniknąć odpowiedzialności związanej z tym, że poruszał się pojazdem, o którym wiedział, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, jak i tego, że doskonale wiedział o tym, że jest poszukiwany listem gończym do innej sprawy i chciał również uniknąć zatrzymania w tamtej sprawie.
Tym samym powyższe okoliczności pozwalały na sformułowanie tezy, iż w przypadku tego czynuM. S. (2)zatrzymany został praktycznie na gorącym uczynku, schwytany został za przysłowiową rękę i to, czy przyznał się do tego czynu, czy też nie, nie miało żadnego znaczenia dla oceny kwestii jego winy. Było to natomiast wymownym sygnałem, na ile wiarygodne były, nie tyle jego wyjaśnienia, bo takich w toku postępowania praktycznie nie składał, co kwestionowanie przez niego udziału w innych, zarzucanych mu czynach, do popełnienia których również się nie przyznawał.
W materiale dowodowym niniejszej sprawy znalazły się także inne dowody, pośrednio wspierające powyższe ustalenia dotyczące poszczególnych czynów przypisanych oskarżonym. Do tych dowodów zaliczyć należy:
- przytaczane już wielokrotnie zeznaniaR. T./k 8376 – 8385, 6344 – 6352, 6355 – 6361, 6473 – 6476, 8563 – 8567/. Świadek ten co prawda dysponował bogatą wiedzą o osobach należących do świata przestępczego, w tym np. oK. B. (1), jednakże żadnego z oskarżonych w niniejszej sprawie nie znał, a to co opowiadał np. oA. N.pochodziło jedynie ze słyszenia. Pewne informacje przekazywał mu takżeK. B. (1)np. oG. K. (1), oD., Baronie, próbie uprowadzeniaS./k np. k 8378/ i te depozycjeR. T.potwierdzały te wyjaśnieniaK. B. (1), które sąd uznał za wiarygodne. Nie mniej jednak samR. T.był jedynie typowym świadkiem ze słyszenia i większej wagi do jego relacji sąd nie przywiązywał, zwłaszcza w sytuacji, gdy relacje składane przezK. B. (1)można było zweryfikować poprzez inne, bezpośrednie dowody;
-K. M./k 8653 – 8656, 6434 – 6438/, który potwierdził, żeW. S. (1),A. N.i młodszyS.ps. (...), należeli do grupy mokotowskiej. Grupy mokotowskiej, o czym była już mowa, nie można jednak wprost utożsamiać ze zorganizowaną grupą przestępczą, która była przedmiotem niniejszego postępowania.
Odrębną grupę dowodów stanowiły zeznania funkcjonariuszy policji prowadzących niniejszą sprawę na etapie śledztwa. Wymienić tu należy zeznaniaM. S. (10)/k 9931 – 8936, oraz z akt sprawy V K 59/06 k 6356 – 6364, 7179 – 7192, 9135 – 9137, 7979 – 7996, 8292 – 8315, 8317 – 8322, 9367 – 9390/,J. P./k 8992 – 8995, z akt sprawy V K 59/06 k 7227 – 7237, 8016 – 8027, 8032 – 8034, 8331 – 8345, 8974 – 9892/,Z. M./k 9268 – 9282, 9326 – 9327, z akt sprawy V K 59/06 k 92849300, 9401 – 9412, 9798 – 9822, 10192 – 10208/,D. L./k 10005 – 10009, 9880 – 9884v, 9891 – 9896, 9898 – 9902v/,P. N. (2)/k 10042 – 10047, 9917 – 9926, 9929 – 9938, 9940 – 9951, 9954 – 9963/.
Niewątpliwie w zeznaniachM. S. (10)znalazło się np. zdanie„W takich sprawach jest trudno o dowody, więc doprowadziliśmy do sytuacji, że osoby zatrzymane nie wytrzymały i powiedziały całą prawdę, nie było specjalnie innych dowodów”/k 8949 akt niniejszej sprawy, k 7189 akt sprawy V K 59/06, ujawniona na k 8935/, jednakże wypowiedź ta nie może być rozumiana w ten sposób, że funkcjonariusze policji, w związku z tymi czynnościami, dopuścili się jakichś manipulacji, czy też przestępstw i uzyskali w sposób nielegalny wyjaśnienia od tych osób.M. S. (10)odniósł się do tej wypowiedzi i złożone przez niego na ten temat zeznania /k 8935/ wydają się wiarygodne. Rozmowy z osobami zatrzymanymi, ponawianie w stosunku do nich pytań, uświadamianie ich w sytuacji, w jakiej się znajdują, chociażby poprzez przekazywanie im informacji o dowodach, czy też poszlakach je obciążających, nie stanowi jeszcze nielegalnego sposobu pozyskania dowodu. Pewne informacje o dowodach obciążającychM. K.,K. B. (1), czyS. M., w bardzo ogólnej formie, przekazane im zostały chociażby w uzasadnieniach postanowień o zastosowaniu w stosunku do nich środków zapobiegawczych i jeżeli funkcjonariusze policji w jakimś zakresie, rozwinęli ten temat, wykorzystując chociażby informacje operacyjne, czy też uzyskane od pokrzywdzonych, na co wskazałM. S. (10), to nie stanowiło to jeszcze nielegalnego sposobu pozyskania od nich wyjaśnień.
W ocenie sądu dowody przeprowadzone w sprawie, jak i ustalenia poczynione w toku spraw Ap V Ds. 19/09 Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku /k 9643 – 9666/ oraz V Ds. 278/13 Prokuratury Okręgowej w Warszawie /k 10723 – 10735/ nie dawały podstaw do zakwestionowania zeznań złożonych przez te osoby, jak i do przyjęcia, że w związku z prowadzonymi czynnościami dopuścili się oni popełnienia jakichkolwiek przestępstw.
W przedmiotowej sprawie przeprowadzono ponadto szereg innych dowodów, które jednak, w ocenie sądu, nie mogły doprowadzić do zmiany ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd, jak i zanegowania powyżej przedstawionej analizy dowodów.
Pierwszym takim dowodem były oczywiście te wyjaśnienia i zeznania składane przezK. B. (1), w których negował on swój związek z przedmiotowymi przestępstwami i wskazywał na mataczenia, jakich w niniejszej sprawie dopuścili się funkcjonariusze policji /k 7584 – 7587, 1577 – 1579, 2016 – 2017, 2043 – 2044, 7742 – 7744, 4699 – 4703, 4647 – 4651 oraz z akt sprawy 56/06 k 4684 – 4685, 4722 – 4729, 4730 – 4733, 4734 – 4735, 4736 – 4739, 4740 – 4741, 4742 – 7443, 4843, 4844 – 4846, 4847 – 4852, 4867, 5304 – 5305, 5306, 6043, których kserokopie załączono do akt niniejszej sprawy/. W powyższych rozważaniach, w różnych miejscach, przy okazji różnych zdarzeń i różnych dowodów, wykazano, że wiarygodna była właśnie ta wersja zdarzeń podawana przezK. B. (1), którą następnie próbował on odwołać. Dokonana zaś na wielu płaszczyznach analiza jego oświadczenia z dnia 9 maja 2006 r. jak i późniejszych jego wyjaśnień i zeznań, w których odwoływał on te wyjaśnienia zupełnie nie była wiarygodna i zmierzała zarówno do uniknięcia odpowiedzialności za te przestępstwa, jak również została podjęta w reakcji obronnej na działania innych osób, które podjęły próbę wpłynięcia na treść składanych przez niego wyjaśnień, o czym wprost powiedział on podczas przesłuchania przeprowadzonego w dniu 6 czerwca 2006 r. /k 4400 – 4403/.
Zupełnie niewiarygodne okazały się również, w ocenie sądu, zeznania i wyjaśnienia złożone przezG. K. (1)/k 8571 – 8577, 8617 – 8621, 4048 – 4052, 4193 – 4198, z akt sprawy V K 59/06 k 4486 – 4493, 4676 – 4684, 8648 – 8652, z akt sprawy V K 59/06 k 4732, 4735 – 4736, 5506 – 5509, 6043, 6045, 9799 – 9800, 8693 – 8694, 13908v, 13909, 13910, 13910v/. Próbował on wykorzystać podobne argumenty, na które powoływał sięK. B. (1)w tych wyjaśnieniach i w zeznaniach, w których zaprzeczał swojemu związkowi z tymi przestępstwami. Jakkolwiek przedmiotem niniejszego postępowania nie była kwestia odpowiedzialności karnejG. K. (1)za czyny będące przedmiotem niniejszego postępowania, to jednak nie sposób przeoczyć to, że na jego udział w tych przestępstwach wskazywały na różnych etapach postępowania różne osoby, o których nie sposób powiedzieć, że jakoś wspólnie się dogadały w celu niesłusznego pomówienia go. Ponadto w relacjach przedstawianych przezG. K. (1)charakterystyczne było to, że praktycznie nie odnosił się on do poszczególnych zdarzeń, tylko poszukiwał w relacjach składanych przez inne osoby, głównie funkcjonariuszy policji, elementów świadczących nie tyle o ich nierzetelności, co wręcz pomawiał ich o podejmowanie względem niego przestępczych działań jak np. polecenie porwania dziecka /k 8630, 8620/. Te okoliczności nie zostały jednak, w ocenie sądu, nawet w najmniejszym stopniu uprawdopodobnione i świadczą one jedynie o tym, żeG. K. (1)swój sposób myślenia i własne metody postępowania usiłuje przypisać także innym osobom. Charakterystyczne w zeznaniachG. K. (1)było także i to, że praktycznie nie przedstawiał on swojej wiedzy na temat poszczególnych zdarzeń, tylko relacjonował informacje pochodzące z jego własnej sprawy, co, pomijając obiektywność tego przekazu, nie było jednak przedmiotem niniejszego postępowania. W tych zaś sytuacjach, gdy zachodziła konieczność zasięgnięcia informacji ze sprawy V K 59/06, sąd sięgał bezpośrednio do materiałów źródłowych, i nie posiłkował się pamięcią osób oskarżonych w tamtej sprawie.G. K. (1)nie dostrzegał natomiast tego, że rzetelna analiza dowodów nie może opierać się wyłącznie na przyjęciu korzystnych dla niego fragmentów poszczególnych dowodów, i to w dodatku interpretowanych w sposób opaczny, tylko musi uwzględniać całokształt tych dowodów, oraz ich osadzenie w zasadach logiki i doświadczenia życiowego. Zupełnie niewiarygodne byty także i ze zeznaniaG. K. (1), w których zaprzeczył on temu, aby znał osoby oskarżone w niniejszej sprawie /k 8577/.
Wiarygodne nie były także, zdaniem sądu, zeznania złożone przezR. B. (2)/k 8159 – 8163, 4263 – 4267, 4271, 4744 – 4748/. Pośrednio jest on w dalszym ciągu zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy i dlatego nie budzi zdziwienia to, że jego zeznania na temat relacji, jakie łączyły go z osobami oskarżonymi w niniejszej sprawie, czy też zG. K. (1), pozostawały w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi w toku niniejszego postępowania. Informacje zaś przekazane przez niego na temat tego, jakoby jeden z funkcjonariuszy policji zaproponował mu kwotę 100 tys. dolarów, w zamian za potwierdzenie kilkunastu uprowadzeń /k 8160/, ocenić należało wyłącznie w kategoriach wybujałej jego fantazji i podjętych w sprawie prób mataczenia, a nie okoliczności posiadających jakiekolwiek odzwierciedlenie w wiarygodnych i pozostających w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego dowodach. Nic wspólnego z wiarygodnością nie miały także i pozostałe informacje przez niego przekazane jak np. odnośnie jego pobytów na posesji wG., czy też tego, że„M. K.sprzedał wszystko w Polsce i wyjechał na stałe z Polski do Wielkiej Brytanii” /k 8162/.R. B. (2), tak samo zresztą jak i jego bratK.orazG. K. (1), najwyraźniej uważają, że im więcej stworzą niczym nie potwierdzonych wypowiedzi na tematM. K., to jak w starym powiedzeniu, kłamstwo wielokrotnie powtarzane stanie się prawdą. W realiach niniejszej sprawy osiąga to jednak zupełnie odwrotny efekt, i im bardziej tworzą oni takie wypowiedzi, to tym bardziej uwiarygodniają to, co na temat zaginięciaM. K.mówiłR. T..
A. K. (1)podczas przesłuchania w dniu 22 marca 2005 r. odpowiadał jedynie na pytania dotyczące samochodów i podał wówczas, że samochodyD.i(...)stały się jego własnością w ten sposób, że pożyczył pieniądze „jakiemuś graczowi”–P. D.– który nie oddał mu pieniędzy i w rozliczeniu wziął od niego te samochody /k 1137 – 1139/. Następnie odmówił on zgody na pobranie od niego próbki głosu do badań fonoskopijnych /k 1397 – 1398/.
Podczas kolejnego przesłuchania ponownie potwierdził to, że samochódD. (...)stanowił zastaw pod pożyczkę, jaką udzieliłP. D.i zaprzeczył temu, aby wiedział, że samochód ten pochodził z kradzieży/k 2166 – 2167/.
W toku niniejszego postępowaniaA. K. (1)/k 8615 – 8617/ potwierdził te swoje wcześniejsze wyjaśnienia i odpowiadając na pytania zaprzeczył temu, aby znałW. S. (1),A. N.iM. S. (2). Potwierdził natomiast to, że maps. (...).
Ustosunkowując się do tych relacjiA. K. (1)przypomnieć jedynie można, że na jego udział w zorganizowanej grupie przestępczej oraz popełnione w jej ramach przestępstwa, wskazały różne osoby.
ZeznaniaO. Z., w zakresie uprowadzeniaW. W. (2), czy też zorganizowanej grupy przestępczej, o tyle nie miały znaczenia, iż zarówno w toku śledztwa jak i przed sądem skorzystał on z prawa odmowy składania zeznań i wyjaśnień /k 8164, 3947 – 3951/. Jego relacje zaś na temat obrotu narkotykami zostały już omówione.
T. D./k 8362 – 8363, 4367 – 4372, 4709 – 4717/,T. R./k 8363, 4326 – 4327, 4721 – 4727/,S. L./k 8449, 3956 – 3960, 4647 – 4651, 4764 – 4768/,K. W. (1)/k 8535 – 8536, 3255 – 3259, 4630 – 4634/ tak w toku śledztwa jak i przed sądem odmówili składania zeznań i wyjaśnień.
Zeznania i wyjaśnieniaR. G. (3)/k 7366 – 7367, 2021 – 2025, 2041 – 2042/,J. U./k 7843 – 7844, 2243 – 2244/,M. P./k 7886 – 7887, 278 – 279/,R. P./k 7911, 3672 – 3673/,A. G./k 8261 – 8264, 3685 – 3686/,R. B. (4)/k 8264 – 8265, 3695 – 3697/,M. S. (11)/k 8375, 3674 – 3675/,S. P. (2)/k 8569 – 8571, 2188 - 2189 nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Pozostałe dowody ujawnione na rozprawie także nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Reasumując, stwierdzić należy, że wina oskarżonych odnośnie popełnienia wszystkich zarzucanych im czynów nie budziła wątpliwości, a to, że nie przyznali się oni do ich popełnienia, stanowiło jedynie przyjęta przez nich linię obrony. Ustalenia poczynione przez sąd wymagały natomiast stosownej korekty w opisie czynów im przypisanych.
Przechodząc do kwalifikacji prawnej poszczególnych czynów.
Kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą przezW. S. (1)i branie udziału w niej przezA. N.iM. S. (2).
Analiza przeprowadzonych w sprawie dowodów w pierwszej kolejności wskazuje na to, że istniała odrębna od grupy mokotowskiej, zorganizowana struktura przestępcza. Owszem, w jej skład wchodziły częściowo osoby kojarzone z grupą mokotowską, ale również należały do niej osoby zupełnie z tą grupą nie kojarzone. Celem tej grupy przestępczej nie było prowadzenie dowolnej i szerokiej działalności przestępczej, można powiedzieć typowej dla środowiska przestępczego, ale była ona ukierunkowana wyłącznie na pewien określony typ przestępstw.
Na czele tej grupy przestępczej stały dwie ustalone osoby –G. K. (1)iW. S. (1). Pierwszy z nich typował osoby, które zostaną uprowadzone i planował poszczególne uprowadzenia. Drugi zaś akceptował te plany i w momencie przystępowania do realizacji konkretnego czynu, razem zG. K. (1)rozdzielał zadania pomiędzy poszczególnymi sprawcami, kierował przebiegiem uprowadzenia, a później negocjował z rodziną warunki wypuszczenia osoby pozbawionej wolności..Rola przywódcza tych dwóch osób nie była kwestionowana przez pozostałych członków grupy przestępczej.
Osoby biorące udział w tej grupie przestępczej, w tym m.in.A. N.iM. S. (2), należały do niej na zasadzie dobrowolności, akceptowały swoją rolę w tej grupie, w momencie zaś wyrażenia zgody na udział w konkretnym uprowadzeniu, wykonywały polecenia osób, lub osoby kierującej grupą i aktywnie uczestniczyły w poszczególnych przestępstwach. Z uwagi na charakter tej grupy – część osób związana była zG. K. (1), a część zW. S. (1)– nie wszyscy członkowie tej grupy wzajemnie się znali, nie mniej jednak mieli oni zarówno poczucie przynależności do tej grupy przestępczej, jak również potrafili odróżnić osoby należące do tej grupy, od osób jedynie z nią współpracujących przy okazji popełniania poszczególnych przestępstw.
Tę grupę przestępczą charakteryzowała także trwałość jej struktur i łączących ją więzi, albowiem w momencie gdy jeden z przywódców grupy –W. S. (1)– został aresztowany, grupa ta nie rozpadła się, ale funkcjonowała dalej, coG. K. (1)interpretował w ten sposób, że robią przysługę zarównoW. S. (1), jak i jeszcze innej osobie z ich grupy, którzy w tym czasie byli pozbawieni wolności, poprzez wprowadzanie organów ścigania w błędne przekonanie, że istnieje jeszcze inna zorganizowana grupa przestępcza, która zajmuje się dokładnie tym samym, co ich grupa.
Na możliwość brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej na zasadzie dobrowolności wskazał chociażby Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie sygn. akt II AKa 283/13, w którym stwierdził m.in., że„Zorganizowana grupa przestępcza może funkcjonować na zasadzie dobrowolnego udziału w niej jej członków” LEX nr 1433797.To zaś, że nie wszyscy członkowie danej grupy przestępczej muszą się znacz, aby grupa ta została określona mianem zorganizowanej, znajduje potwierdzenie np. w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie sygn. akt II AKa 415/14, w którym przyjęto, że„Nie jest warunkiem sine qua non znajomość wszystkich osób w grupie przestępczej, gdyż uzależnione to jest od liczebności takiej grupy i specyfiki działalności przedmiotowej oraz podziału zadań bądź pełnionej funkcji”. LEX nr 1711595.
Tym samym wszystkie te okoliczności rozpoznawane łącznie przemawiały za tym, że więzi i relacje łącząceW. S. (1),A. N.,M. S. (2)i cały szereg innych osób wymienionych w stanie faktycznym, nie polegały na wspólnym i w porozumieniu ich działaniu. W pełni zasługiwały natomiast na określenie mianem zorganizowanej grupy przestępczej, przy czym rolaW. S. (1)sprowadzała się do kierowania tą grupą, co uzasadniało kwalifikację prawną zart. 258 § 3 k.k., a roleA. N.iM. S. (2)sprowadzały się do brania udziału w takiej grupie, a co za tym idzie, w ich przypadku należało przyjąć kwalifikację prawną zart. 258 § 1 k.k.
UprowadzeniaS. D.,W. W. (2)iW. D..
W przypadku przestępstw popełnionych na szkodę tych trzech pokrzywdzonych sposób działania sprawców, użyte przez nich środki, motywy i cele ich działania były praktycznie identyczne. Za każdym razem chodziło o pozbawienie wolności osoby pokrzywdzonej, uprowadzenie jej w nieznane dla innych osób miejsce, przetrzymywanie jej w tym miejscu, nawiązanie kontaktu z rodziną, lub kimś bliskim dla tej osoby i żądanie od nich okupu w zamian za uwolnienie osoby uprowadzonej, przy czym niezwykle istotnym argumentem w rękach sprawców, znacząco wspierającym ich żądania i determinującym jednocześnie drugą stronę do szybkiego i sprawnego zbierania pieniędzy oraz nie informowania o tym organów ścigania, były groźby pozbawienia życia osoby uprowadzonej. Dodatkowo, w celu uświadomienia tym osobom powagi sytuacji i realności tych gróźb, sprawcy posługiwali się nie tylko wulgarnym językiem w przesyłanych wiadomościach sms, co również np. pobiliS. D., aby w czasie nagrania był bardziej przekonywujący. Jedyna zaś różnica pomiędzy tymi przestępstwami sprowadzała się do tego, że w przypadkuW. D., nie został przekazany okup i to nie dlatego, że jego brat zignorował żądania sprawców i obawy o to, żeW. D.może zostać pozbawiony życia, tylko dlatego, że pomimo podjętych starań, nie był w stanie zgromadzić żądanej przez nich kwoty, a mniejsza kwota, jaką zgromadził, zupełnie ich nie satysfakcjonowała, przy czym żadną miarą nie można powiedzieć, że była to jakaś kwota symboliczna.
W tej sytuacji sąd uznał, że do oddania pełnego obrazu tych zdarzeń i uchwycenia nie tylko w ich opisie, ale i w kwalifikacji prawnej, nie będzie wystarczające przywołanie samego przepisuart. 252 § 1 k.k., ale konieczne jest także odwołanie się doart. 282 k.k.W przypadku zaś przestępstwa popełnionego na szkodęW. D., z uwagi na to, że z punktu widzenia sprawców, jak i z obiektywnego punktu widzenia, przestępstwo to pozostało na etapie usiłowania, wskazać należałoart. 13 § k.k.w zw. zart. 282 k.k.
Dodatkowo zauważyć należy, iż w przypadku, gdyby w kwalifikacji prawnej czynu popełnionego na szkodęW. D.poprzestano jedynie na kwalifikacji prawnej zart. 252 § 1 k.k., to przyjąć należałoby, iż czyn ten został dokonany, albowiem z punktu widzenia tego przepisu sprawcy zrealizowali wszystkie jego znamiona – wzięli i przetrzymywali zakładnika, oraz zrobili to w celu zmuszenia osoby fizycznej do określonego zachowania. To zaś, że cel ich działania, pomimo użycia przez nich gróźb pozbawienia życia zakładnika, nie został zrealizowany, a oni go wypuścili, w realiach tego zdarzenia nie oznaczało, że czyn ten pozostał w stadium usiłowania. I dopiero przywołanie w kwalifikacji prawnejart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.umożliwia właściwe i pełne uchwycenie w kwalifikacji prawnej przyczyny, dla której cel działania sprawców nie został przez nich zrealizowany i przestępstwo to, właśnie z punktu widzenia celu w jakim oni działali – osiągnięcia korzyści majątkowej – pozostało na etapie usiłowania.
Sąd doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że zdarzenia tego rodzaju nie są jednolicie kwalifikowane pod względem prawnym, czego potwierdzeniem jest chociażby wyrok, jaki zapadł w odniesieniu doP. M./k 10606 – 10608, 10609/. W tamtym jednak postępowaniu, którego przedmiotem był jedynie czyn popełniony na szkodęW. W. (2), sytuacja była o tyle bardziej klarowna, iż dotyczyła wyłącznie czynu, który z punktu widzenia zamiaru, z jakim działali sprawcy, został zrealizowany.
Stanowisko sądu zaprezentowane w niniejszej sprawie znajduje także wsparcie w orzecznictwie, czego potwierdzeniem może być np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 15 stycznia 2009 r. w sprawie sygn. akt II AKa 321/08, w którym to stwierdzono m.in., że„Sąd Apelacyjny prezentuje pogląd, że w sytuacji, gdy istotnie sprawca uprowadzenia zakładnika żąda zapłaty okupu, czy to od osoby uprowadzonej, czy też innej, sprawca ten winien odpowiadać za przestępstwo pozostające w kumulatywnym zbiegu, to jest zart. 252 § 1 k.k.iart. 282 k.k.Brak powołania w podstawie prawnej przepisuart. 282 k.k.powoduje, że nie odzwierciedlałby on całej zawartości kryminalnej zdarzenia, w szczególności faktu, iż działanie sprawcy było ukierunkowane na uzyskanie korzyści majątkowej, a nadto połączone było z groźbami kierowanymi wobec zakładnika oraz (lub) osoby, która okup miała zgromadzić, czy też połączone było z użyciem przemocy. Zastosowanie kumulatywnej kwalifikacji prawnej będzie także umożliwiało odzwierciedlenie tego, czy sprawca osiągnął zamierzaną korzyść majątkową, czy też nie. Przestępstwo stypizowane w przepisieart. 252 § 1 k.k.posiada formalny charakter, zatem dla jego bytu nie ma znaczenia spełnienie żądań sprawcy, odmiennie od bytu przestępstwa zart. 282 k.k., któremu dla pełnej realizacji musi towarzyszyć doprowadzenie do rozporządzenia mieniem. Zatem w sytuacji, gdy do rozporządzenia mieniem nie doszło dopiero powołanie w podstawie prawnej przepisuart. 13 § 1 k.k.w związku zart. 282 k.k.obok przepisuart. 252 § 1 k.k.daje wyraz temu, że sprawca oczekiwanego celu w postaci okupu nie uzyskał. Stąd też pomimo, że znamiona przestępstw stypizowanych wart. 252 § 1 k.k.iart. 282 k.k.w istotnej części są tożsame, to bez kumulatywnej kwalifikacji prawnej tych dwóch przepisów działanie takiego sprawcy nie oddawałoby istoty czynu.” LEX nr 511994, KZS 2009/7-8/81.
Ponadto wszystkie te czyny popełnione zostały przez poszczególnych oskarżonych działających w zorganizowanej grupie przestępczej, co wymagało zastosowania równieżart. 65 § 1 k.k.
Dodatkowo, w odniesieniu do czynu popełnionego przezW. S. (1)na szkodęS. D.biorąc pod uwagę to, że kierował on wykonaniem tego czynu, w jego kwalifikacji prawnej wskazano takżeart. 18 § 1 k.k.
Czyn popełniony na szkodęP. S..
W przypadku tego czynu niewątpliwym było, że część sprawców używając przemocy oraz przełamując opór pokrzywdzonego, wepchnęła go do samochodu, w którym siedział inny ze sprawców i usiłowali oni oddalić się z tego miejsca. W tym momencieP. S.został już faktycznie pozbawiony wolności i nie miał żadnej możliwości nie tylko swobodnie dysponować swoją osobą, co nawet wykonywać jakichkolwiek ruchów. To zaś, że pozbawienie go wolności trwało bardzo krótko, nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia, gdyż w czasie całego zdarzenia był taki fragment czasu, w czasie którego nie miał on możliwości zmiany swojego położenia, a to, że po chwili odzyskał tę możliwość nie wynikało z tego, że sprawcy dobrowolnie go wypuścili, tylko dlatego, że zainterweniowali nieumundurowani funkcjonariusze policji, których wcześniej sprawcy nie dostrzegli i nie udało im się oddalić z miejsca zdarzenia, gdyż uliczką, którą próbowali odjechać, razem z pozbawionym wolności pokrzywdzonym, okazała się „ślepa”.
Z podziału zaś ról pomiędzy poszczególnymi sprawcami wynikało, żeW. S. (1)obserwował miejsce zdarzenia oraz pokrzywdzonego. Nie budziło także wątpliwości, to, że wszyscy sprawcy działali nie tylko wspólnie i w porozumieniu, ale czynu tego dopuścili się także w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a co za tym idzie czyn ten należało zakwalifikować zart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
Obrót środkami odurzającymi.
W zakresie tego czynu działanieM. S. (2)oraz osoby, z którą się go dopuścił, nie polegało na jednokrotnym zachowaniu, tylko na wielokrotnych działaniach, które sukcesywnie powtarzały się na przestrzeni trzech miesięcy. Biorąc pod uwagę łączną ilość transakcji oraz czas, w jakim do nich doszło, stwierdzić należy, że działania te były podejmowane w krótkich odstępach czasu. Ponadto, wszystkie one realizowane były w wykonaniu z góry powziętego zamiaru – sprzedaży środków odurzających. Ich cel również był jasny – sprzedając środki odurzające po określonej cenie, która ulegała zmianie w zależności od sposobu dokonywania zapłaty –M. S. (2)jak iO. Z.działali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
Nie budziło również wątpliwości to, że heroina należy do środków odurzających. Łączna ilość tego środka, jaką sprzedali oniJ. B.tj. nie mniej niż 700 gram, przemawiała za uznaniem jej za znaczną. SamJ. B.przyznał, że 1 gram heroiny dzielił na 4 „działki”, a co za tym idzie ta ilość heroiny, jaką sprzedaliM. S. (2)iO. Z., wystarczała na sporządzenie co najmniej 2.800 „działek”.
Ponadto oskarżony oraz jego kolega nie sprzedawali tej heroiny finalnemu jej konsumentowi, tylko osobie, która dalej ją rozprowadzała, co wskazuje na to, że uczestniczyli oni w jej obrocie. Z uwagi na ilość heroiny, jaka była przedmiotem poszczególnych transakcji oraz niewielki odstęp czasowy pomiędzy poszczególnymi transakcjami oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że nie sprzedaje tego środka odurzającego osobie, która go zażyje, tylko osobie pośredniczącej w obrocie tym środkiem.
Mając zaś na uwadze ilości heroiny, jakie były przedmiotem poszczególnych transakcji, bliskość czasową poszczególnych transakcji, łączną ilość środka odurzającego sprzedanąJ. B.a także wartość tego środka, uznać należało, że z popełnienia tego czynu oskarżony uczynił sobie stałe źródło dochodu.
Wszystkie te okoliczności rozpoznawane łącznie przemawiały za zastosowaniem w stosunku do tego czynu kwalifikacji prawnej z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
Paserstwo samochoduO. (...).
Okoliczności, w jakich doszło do zatrzymaniaM. S. (2)oraz właściwości samochodyO. (...)– brak dokumentów pojazdu zgodnych z numerami rejestracyjnymi umieszczonymi na tym pojeździe i jednoczesne przewożenie w tym samochodzie, w miejscu podręcznym dla kierującego, autentycznych dokumentów tego pojazdu wskazujących na zupełnie inne numery rejestracyjne, a także innych dokumentów, innej osoby, przypisanych ściśle do tej osoby, wskazywały na to, żeM. S. (2)doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że jest to pojazd uzyskany za pomocą czynu zabronionego. Ze zwykłego doświadczenia życiowego wynika, że każdy kierowca, przed przystąpieniem do podróży upewnia się, czy ma przy sobie dokumenty, w tym dokumenty dotyczące pojazdu. Uwaga ta szczególnie dotyczy osób, które nie są właścicielami danego pojazdu i które, w przypadku wejścia w legalne posiadanie pojazdu, razem z tym pojazdem winny otrzymać stosowne dokumenty. Owszem, w życiu zdarza się i sąd tego nie kwestionuje, że kierujący zapominają dokumentów. Jest to jednak sytuacja stosunkowo prosta do wykazania. W przypadkuM. S. (2)sąd bynajmniej nie zmieniał reguł rządzących postępowaniem karnym i nie nakładał na niego obowiązku wykazania własnej niewinności, jednakże postawa zaprezentowana przez oskarżonego, jakkolwiek wynikająca z przyznanych mu uprawnień procesowych, nie może być interpretowana z pominięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego oraz w oderwaniu od pozostałych dowodów zebranych w sprawie.
Pozostałe okoliczności sprawy, mimo zabezpieczenia w tym samochodzie dosyć wymownych przedmiotów, nie dawały jednak podstaw do przyjęcia, żeM. S. (2)dokonał kradzieży tego samochodu. Nie dawały także podstaw, do przyjęcia, że nabył ten pojazd lub pomagał do jego zbycia, albo też, że go przyjął. Niewątpliwym natomiast było, że podejmując tym pojazdem ucieczkę przed próbującymi wylegitymować go funkcjonariuszami policji oskarżony nie tylko starał się uniknąć zatrzymania go do listu gończego, co również pomagał do ukrycia tego pojazdu. To zaś, że mu się to nie udało i funkcjonariusze policji zatrzymali zarówno jego, jak i uniemożliwili mu ukrycie tego pojazdu, nie miało znaczenia, gdyż dla bytu tego przestępstwa nie jest konieczne skuteczne ukrycie danego przedmiotu, ale wystarczy podejmowanie działań do tego zmierzających.
Z uwagi na powyższe czyn ten zakwalifikować należało zart. 291 § 1 k.k.
W przedmiotowej sprawie zwrócić należy ponadto uwagę na to, że została ona rozpoznana w innym składzie, niż sprawa, która wcześniej wpłynęła do sądu przeciwkoS. M./k 6117 – 6120/, jak i sprawa, która wpłynęła do sądu po niniejszej sprawie tj. sprawa przeciwkoP. M./k 10606 – 10608/. Było to następstwem tego, że w chwili wpłynięcia aktu oskarżenia do sądu, tj. w dniu 17 grudnia 2009 r., według stanu prawnego obowiązującego na tę datę -art. 252 § 1 k.k.iart. 258 § 1 i 3 k.k., co do których, zgodnie zart. 25 § 1 pkt 2 k.p.k., orzekanie zostało zastrzeżone do właściwości rzeczowej sądu okręgowego, stanowiły występki i zgodnie zart. 28 § 1 k.p.k.właściwym do ich rozpoznania był skład jednoosobowy. Taki skład sądu właściwy był do orzekania w tej kategorii spraw, w których akt oskarżenia wniesiono do sądu przed dniem 19 kwietnia 2010 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia z dnia 17 grudnia 2009 r. o zmianieustawy - Kodeks karnyorazustawy - Kodeks postępowania karnego(Dz. U. z 2010 r. Nr 7, poz. 46). Zostało to potwierdzone chociażby orzeczeniami, jakie zapadły przez Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie sygn. akt II AKa 356/12, czy też w sprawie sygn. akt II AKa 224/13.
Przechodząc do kwestii kary, za poszczególne czyny przypisane oskarżonym sąd wymierzył:
W. S. (2):
- za czyn z pkt. I karę 3 /trzech/ lat pozbawienia wolności,
- za czyn z pkt. II karę 5 /pięciu/ lat pozbawienia wolności i 100 /stu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł,
- za czyn z pkt. III karę 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności.
karę łącznąW. S. (1)orzeczono w wymiarze 8 /ośmiu/ lat pozbawienia wolności;
M. S. (2):
- za czyn z pkt. IV karę 1 /jednego/ roku i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności;
- za czyn z pkt. V karę 3 /trzech/ lat i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności i 100 /stu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł,
- za czyn zpkt. VIkarę 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności i 100 /stu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł oraz na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek odM. S. (2)korzyści majątkowej przez niego uzyskanej z popełnienia tego czynu w kwocie 24.500 zł,
- za czyn z pkt. VII karę 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności,
karę łącznąM. S. (2)orzeczono w wymiarze 6 /sześciu/ lat pozbawienia wolności i 150 /stu pięćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł;
A. N.:
- za czyn z pkt. VIII karę 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności,
- za czyn z pkt. IX karę 3 /trzech/ lat i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności i 100 /stu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł,
- za czyn z pkt. X karę 3 /trzech/ lat pozbawienia wolności i 50 /pięćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł;
karę łącznąA. N.orzeczono w wymiarze 7 /siedmiu/ lat pozbawienia wolności i 120 /stu dwudziestu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł.
Wymierzając oskarżonym kary za poszczególne przypisane im czyny sąd miał na względzie, w pierwszej kolejności, ustawowe zagrożenie przewidziane za tego rodzaju czyny, których oni się dopuścili. W tym zaś zakresie istotne było to, że w odniesieniu do czynów zpkt. II, V, VI, IX i Xzagrożenie karą przewidziane za tego rodzaju przestępstwa w dacie ich popełnienia było łagodniejsze niż w chwili orzekania, co skutkowało koniecznością zastosowaniaart. 4 § 1 k.k., przy czym dotyczyło to zarówno kar pozbawienia wolności, jak i kar grzywny.
Drugą istotną okolicznością wpływającą na wysokość kar orzeczonych za poszczególne przestępstwa był stopień społecznej ich szkodliwości. Pod tym względem czyny będące przedmiotem niniejszego postępowania, w pewnym zakresie, były zróżnicowane. Największy ładunek społecznej szkodliwości tkwił w tych przestępstwach, które związane były z uprowadzeniami poszczególnych osób –S. D.,W. W. (2)iW. D.. Popełniając te przestępstwa oskarżeni dali wyraz nie tylko temu, jak dobrze i sprawnie zorganizowana była grupa przestępcza, w ramach której się ich dopuścili, ale również godzili nimi w poczucie bezpieczeństwa zwykłych obywateli i pokazali, że niezależnie od miejsca – biuro, ulica, parking – jak i pory dnia – godziny poranne, wieczorne, jak i nocne – nikt nie może czuć się bezpieczny. To, żeW. W. (2)określany był jako chłopak z „miasta”, co jednoznacznie sugerowało jego powiązania, nic w tym zakresie nie zmieniało, albowiem obowiązkiem państwa jest zabezpieczenie poczucia bezpieczeństwa zwykłym obywatelom, jak i tym, którzy wchodzili, lub wchodzą w konflikty z prawem. Ponadto w przypadku tych czynów zagrożone zostało nie tylko ogólnie rozumiane poczucie bezpieczeństwa, ale również sami pokrzywdzeni oraz członkowie ich rodzin i osoby, które wiedziały o ich uprowadzeniu, miały realne obawy o życie osób uprowadzonych. Wszystkie te czyny zostały także popełnione przez oskarżonych z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej i oskarżeni, z wyjątkiem czynu popełnionego na szkodęW. D., z ich popełnienia korzyści takie osiągnęli i były to w dodatku znaczne korzyści, na jakie uczciwie pracujący obywatele, w tamtych latach zarabiający przysłowiowe przeciętne wynagrodzenie musieli pracować wiele miesięcy. Sami zaś pokrzywdzeni, stając się ofiarami tych przestępstw, ponosili bardzo duże szkody i nic w tym zakresie nie zmieniało to, że ich status majątkowy znacznie odbiegał od statusu przeciętnego obywatela.
Okoliczności te nie oznaczały jednak tego, że za każde z tych przestępstw należało wymierzyć identyczną karę dla każdego z oskarżonych. Kształtując kary indywidualnie orzeczone w stosunku do poszczególnych oskarżonych sąd miał dodatkowo na względzie indywidualne ich zaangażowanie w te przestępstwa, oraz ich właściwości i warunki osobiste. Na tym zaś tle szczególnie wyróżniała się rolaW. S. (1)w przestępstwie popełnionym na szkodęS. D.. W tym przestępstwie, obokG. K. (1), odegrał on dominującą rolę. Ponadto, w odróżnieniu odA. N., w czasie jego popełnienia, był on już karany i te okoliczności przemawiały za tym, iż kara w stosunku do niego orzeczona za ten czyn powinna być znacząco surowsza.
Kształtując kary za te przestępstwa sąd miał na uwadze także treść orzeczenia, jaka zapadła w stosunku doP. M.. W przypadku stwierdzenia winy osób współdziałających w popełnieniu tych samych przestępstw, orzeczenia zapadające nawet w różnych postępowaniach, winny cechować się pewną spójnością, albowiem odmienne podejście do tej kwestii czyniłoby proces wymiaru kary zupełnie niezrozumiałym tak dla sprawców, jak i społeczeństwa.
W przypadku czynu popełnionego na szkodęW. D.sąd miał ponadto na uwadze fakt, iż sprawcy nie zaakceptowali mniejszej kwoty pieniędzy zgromadzonej przez jego brata, a mimo to wypuścili pokrzywdzonego, nie przysparzając mu z tego powodu dodatkowych cierpień. W tej sytuacji kara za ten czyn powinna być niższa i dotyczyło to zarówno kary pozbawienia wolności, jak i kary grzywny, gdyż pomimo tego, że finalnie nie osiągnęli oni żadnej korzyści majątkowej z popełnienia tego czynu, to jednak w tym przypadku również działali w celu osiągnięcia takiej korzyści.
Mniejszą społeczną szkodliwością nacechowane było natomiast przestępstwo popełnione na szkodęP. S.. Taka ocena tego elementu wynikała jednak nie ze sposobu działania sprawców, tylko z okoliczności zupełnie od nich niezależnych i to tych, które w konsekwencji uniemożliwiły im pełne zrealizowanie tego przestępstwa. W przypadkuP. S.jego pozbawienie wolności było bardzo krótkie, a osoby mu najbliższe, w odróżnieniu od wcześniej omówionych przestępstw, dowiedziały się o tym fakcie już po zdarzeniu, kiedy toP. S.był już bezpieczny. W przypadku tego przestępstwa rola jaką odegrał w nim faktycznieW. S. (1)była również zdecydowanie mniejsza, niż w przypadku czynu popełnionego na szkodęS. D.. W tych okolicznościach kara mu wymierzona za ten czyn również powinna być znacząco niższa, niż za czyn przypisany mu w pkt. II. Winna być także niższa niż kary orzeczone w stosunku do pozostałych współoskarżonym za przypisane im uprowadzenia, w których doszło do przekazania okupu.
Odrębne zagadnienie stanowiły kary orzeczone w stosunku do oskarżonych w związku z kierowaniem przezW. S. (1)zorganizowaną grupą przestępczą, a doA. N.iM. S. (2)w związku z braniem przez nich udziału w tej grupie.
Kształtując kary za te czyny sąd wziął także pod uwagę przedmiot działalności tej zorganizowanej grupy przestępczej. Nie była to grupa przestępcza popełniająca jakiekolwiek przestępstwa, których nadarzy się okazja popełnienia, ale grupa specjalizująca się w ściśle określonym przestępczym procederze. Charakter czynów popełnianych przez tę grupę przestępczą był bardzo niebezpieczny, jej działalność wytworzyła swoistą psychozę strach, a reakcją organów ścigania na działalność tej grupy przestępczej było utworzenie specjalnej komórki, która miała za zadanie zneutralizowanie tej grupy. I jakkolwiek żadnemu z oskarżonych w niniejszej sprawie nie przypisano tego, aby działał on w grupie, która posługiwała się szczególnie okrutnymi metodami działania, to jednak nie sposób mówić o tym, aby oskarżeni należeli do innej grupy przestępczej niż ta, o której zeznawali funkcjonariusze policji. Różnica polegała jedynie na tym, iż ich okres działalności w tej grupie jak i kierowania tą grupą przezW. S. (1), oraz zebrane w sprawie dowody nie pozwalały na wykazanie tego, aby swoim zamiarem obejmowali oni także i ten element. W przypadku tych przestępstw sąd miał na uwadze także indywidualne zaangażowanie i pozycję poszczególnych oskarżonych oraz długość okresu ich działalności w tej zorganizowanej grupie przestępczej. Te zaś czynniki przemawiały za tym, iż kary wymierzone oskarżonym za te czyny winny być zróżnicowane.
W przypadku czynu z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii kształtując karę sąd dodatkowo miał na względzie ilość oraz rodzaj środka odurzającego, który był przedmiotem obrotu, okres przez jaki oskarżony dopuścił się tego czynu, nagminność tego rodzaju czynów, a w zakresie kary grzywny dodatkowo wartość tego środka oraz korzyść jaką oskarżony osiągał z popełnienia tego przestępstwa, fakt, że uczynił sobie z jego popełnienia stałe źródło dochodu.
Ponadto w przypadku wszystkich przestępstw, za które orzeczono kary grzywny, sąd miał na uwadze także sytuację materialną oskarżony. Niewątpliwie była ona zróżnicowana chociażby z tego powodu, żeW. S. (1)przez cały długoletni tok postępowania sądowego pozbawiony był wolności, jednakże okoliczność ta nie mogła, w ocenie sądu, przemawiać za tym, iż w stosunku do niego nie należało orzekać kary grzywny za jeden z przypisanych mu czynów. Czyn ten popełniony został przez oskarżonego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a co za tym idzie sytuacja, w jakiej obecnie się on znajduje, w żaden sposób nie powinna go premiować. Miała ona jednak wpływ na wymiar kary grzywny, a nie zasadność i celowość jej orzeczenia. Uwaga ta odnosiła się także i do pozostałych oskarżonych, którzy wcześniej byli tymczasowo aresztowania do niniejszej sprawy, a w końcowym etapie postępowania ponowie zostali pozbawieni wolności, ale do innych postępowań.
Kształtując natomiast karę za ostatni z czynów przypisanychM. S. (2)sąd dodatkowo miał na względzie wartość przedmiotu przestępstwa, którego on dotyczył.
Wymierzając kary łączne sąd wziął pod uwagę kary jednostkowe orzeczone w stosunku do poszczególnych oskarżonych, odstęp czasowy pomiędzy poszczególnymi przypisanymi im czynami oraz to, czy czyny te były podobne. Powyższe okoliczności przemawiały za odrzuceniem rozwiązań skrajnych tj. zasady absorpcji oraz zasady kumulacji, a za przyjęciem rozwiązania pośredniego, w którym, w karze łącznej odzwierciedlenie znajdzie każda z kar podlegających połączeniu.
Ponieważ w toku postępowaniaW. S. (1),M. S. (2)iA. N.byli pozbawieni wolności, obowiązkiem sądu na podstawieart. 63 § 1 k.k., było zaliczenie im stosownych okresów na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności.
W zakresie dowodów rzeczowych, sąd orzekł na podstawieart. 44 § 2 k.k.przepadek tych przedmiotów, które znajdowały się w samochodzieO. (...)i które, w ocenie sądu, służyły do popełnienia przestępstwa, odnośnie którychM. S. (2)zaprzeczył, aby stanowiły jego własność. Co do pozostałych dowodów rzeczowych orzeczono, na podstawieart. 230 § 2 k.p.k., ich zwrotM. S. (2)oraz Prezydentowi MiastaP., a na podstawieart. 192a § 1 k.p.k.zarządzono zniszczenie innego dowodu rzeczowego.
Orzeczenie w zakresie kosztów i opłaty nastąpiło na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.iart. 624 § 1 k.p.k.
O wynagrodzeniu dla obrońcy oskarżonegoW. S. (1)sąd orzekł, zgodnie zRozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Mając na uwadze złożony charakter sprawy oraz wkład pracy obrońcy, sąd uwzględnił jego wniosek i określił to wynagrodzenie w wysokości 150% stawki minimalnej.