Sąd Rejonowy w Jaworze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 15/15
Data wyroku: 2016-01-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Zygmunt Otto

Sygnatura akt II K 15/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 stycznia 2016 r.
Sąd Rejonowy w Jaworze II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:SSR Zygmunt Otto
Protokolant:Ewelina Olecka
Przy udziale Prokuratora: Bogusławy Bargiel
po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. i w dniach poprzednich sprawy
G. R.((...))
synaK.iB.z domuP.
urodzonego (...)wJ.
oskarżonego o to, że:
I. w dniu 24 września 2014r. wZ.rejonu(...), województwa(...), w sposób umyślny dokonał uszkodzenia karoserii pojazdu m-kiA. (...)onr rej. (...)w ten sposób, że rzucał gruz w postaci cegłówek, dachówek i innych przedmiotów z pomieszczenia gospodarczego w kierunku tego pojazdu dokonując uszkodzenia tj. przedniej maski, dachu, tylnego zderzaka, prawego słupka, przedniej szyby, szyber dachu, powodując straty w łącznej kwocie 23.569,83 zł na szkodęM. S. (1).,
to jest o czyn zart. 288 § 1  kk
II. w dniu 24 września 2014r. wZ., rejonu(...), województwa(...), groziłM. S. (1)popełnieniem przestępstwa na jego szkodę, tj. uszkodzeniem jego ciała i pozbawieniem go życia, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę ich spełnienia,
to jest o czyn zart. 190 § 1  kk
III. w dniu 24 września 2014r. wZ., rejonu(...)województwa(...)dokonał uszkodzenia ciałaM. R. (1)w ten sposób, że rzucając w jego kierunku gruzem typu cegłówki, dachówki i inne przedmioty uderzył go w głowę powodując uszkodzenie ciała w postaci naskórka okolicy czołowej, jarzmowej i potylicznej prawej oraz otarcia naskórka okolicy podłopatkowej prawej, powodując naruszenie czynności narządów ciała trwające nie dłużej niż siedem dni,
to jest o czyn zart. 157 § 2  kk

I
uniewinnia oskarżonegoG. R.od zarzutu popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku i kosztami w tym zakresie obciąża Skarb Państwa;

II
na podstawieart. 66 § 1 i § 2 kkorazart. 67 § 1 kkpostępowanie karne wobec oskarżonegoG. R.w zakresie czynów opisanych w punktach I i II części wstępnej wyroku warunkowo umarza na okres próby 2 (dwóch) lat;

III
na podstawieart. 67 § 3 kknakłada na oskarżonegoG. R.obowiązek naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoM. S. (1)kwoty 500 (pięćset) złotych w terminie 3 (trzech) miesięcy od uprawomocnienia się wyroku;

IV
na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 629 kpkorazart. 7 Ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonego koszty postępowania i wymierza mu 100 (sto) złotych opłaty.

Sygn.akt II K 15/15U Z A S A D N I E N I ESąd ustalił, co następuje:G. R.wraz z rodziną mieszkał w miejscowościZ.nr 8. W tym samym budynku mieszkała rodzinaR.. Od szeregu lat obie rodziny były ze sobą skłócone. Powodem konfliktu były wzajemne pretensje o niewłaściwe korzystanie ze wspólnego podwórza. Rozjemcą zwaśnionych rodzin często bywali policjanci wzywani raz przez jednych raz przez drugich.dowody: 1. zeznania świadkaM. D., k. 57-58, 1412. zeznania świadkaP. P. (1), k. 54-55, 140-141We wrześniu 2014 rokuG. R., bez porozumienia z sąsiadami, ogrodził przy pomocy lin część wspólnego podwórka, z której zaczął korzystać na zasadzie wyłączności. Owa samowolna zmiana sposobu korzystania ze wspólnej nieruchomości była szczególnie uciążliwa dla rodzinyR..dowód: częściowo zeznania świadkaI. R., k. 49-50, 139-140W dniu 24 września 2014 roku przed godziną 20:00 do mieszkaniaG. R.przyszedłM. S. (1)– znajomyR.. W rozmowie zI. R.– żonąG. R.twierdził, że wjechał w liny rozciągnięte na podwórzu i uszkodził samochód. Chciał w związku z tym rozmówić się zG. R.w sprawie odszkodowania. Ostatecznie został wypchnięty za drzwi przezI. R., która zaraz też zgłosiła policji o nękaniu jej przez nieznajomego mężczyznę.M. S. (1)odjechał z miejsca zdarzenia jeszcze przed przybyciem patrolu policji. Interweniujący funkcjonariusze(...)iS.wysłuchali małżonkówR.i pouczyli ich o dalszym postępowaniu w takich razach.dowody: 1. zeznania świadkaM. S. (2), k. 53, 1402. zeznania świadkaK. K., k.45-46, 1403.częściowo zeznania świadkaI. R., k. 49-50, 139-1404. dokumentacja policyjna, k. 148-167Tego samego dnia około godziny 21:15 doszło do scysji sąsiedzkiej pomiędzyG.iI. R.z jednej strony aM. R. (2)i jego żoną z drugiej, wskutek czegoM. R. (2)zawiadomił policję o prowokacyjnym zachowaniuG. R..dowody: 1. częściowo zeznania świadkaM. R. (2), k. 27-28, 138-1392. dokumentacja policyjna, k. 148-167Tego samego dnia tuż po godzinie 23:00M. S. (1)w towarzystwie kilku innych osób ponownie przyjechał naposesję numer (...)wZ.. Przez krótką chwilę wszyscy oni dobijali się bezskutecznie do drzwi wejściowych do mieszkaniaR., po czym odjechali stamtąd. Zaraz po tymI. R.wezwała policję, zaśG. R.zamknął bramę wjazdową na posesję. Na miejsce zdarzenia skierowany został patrol policji wskładzie (...). Przybyli policjanci pozostawili radiowóz przed zamkniętą bramą i udali się na podwórze. Tam w obecności policjantów doszło do gwałtownej kłótni pomiędzyG. R.iM. R. (2)o zamkniętą bram. Wkrótce na miejsce przyjechał swoim samochodem osobowymA. (...)onumerze rejestracyjnym (...)M. S. (1). Wraz z nim przybyły jego dzieciM.iM.orazM. R. (1)– synM. R. (2). Nowo przybyli domagali się otwarcia bramy celem umożliwienia im wjazdu na posesję. Sprzeciwił się temuG. R.. Ostatecznie za przyzwoleniem policjantówM. R. (1)do spółki z innymi mężczyznami zaczął otwierać bramę. W trakcie tej czynności przewrócił się uszkodzony słup podtrzymujący bramę, która z kolei osuwając się zraniła twarzM. R. (1). Policjanci udzielili obecnym pouczenia o dalszym toku postępowania i odprawiwszyR.do domu odjechali z miejsca zdarzenia. NastępnieM. S. (3)wjechał samochodem ojca w głąb posesji. WtedyG. R.z okna pomieszczenia strychowego zaczął rzucać gruzem w samochódM. S. (1).M. S. (3)zmienił miejsce postoju samochodu, jednakG. R.z innego okna strychowego w dalszym ciągu rzucał gruzem w pojazd. Jednocześnie wypowiadał pod adresemM. S. (1)groźby pozbawienia życia.M. S. (1)w podobny sposób zachowywał się względemG. R..Podczas tego nocnego incydentu ponadto pozrywane zostały liny rozwieszone przezG. R.oraz wybita została szyba w samochodzieG. R..dowody:1. częściowo zeznania świadkaM. S. (1), k. 5-6, 1392. częściowo zeznania świadkaM. R. (2), k. 27-28, 138-1393.częściowo zeznania świadkaM. R. (1), k. 29-30, 1384. częściowo zeznania świadkaM. S. (4), k. 33-34, 1395. częściowo zeznania świadkaM. S. (3), k. 35-36, 1396. częściowo zeznania świadkaI. R., k. 49-50, 139-1407. częściowo wyjaśnienia oskarżonegoG. R., k.93-94, 137-1388. zeznania świadkaT. W., k. 39-40, 1409. zeznania świadkaP. P. (1), k. 54-55, 140-14110. dokumentacja policyjna, k. 148-167M. S. (1)o uszkodzeniu samochodu i groźbach zawiadomił policję. Wartość uszkodzeń pokrzywdzony oszacował na kwotę około 10 000 złotych.dowody: 1. zawiadomienie o przestępstwie i częściowo zeznania świadkaM. S. (1), k. 3-62. protokół oględzin samochodu, k. 9-113. dokumentacja fotograficzna, k. 12-204. dokumentacja szkodowa, k. 1755. opinia, k.195-203, 224-22546.letniG. R.jest żonaty i ma troje dzieci. Ma wykształcenie zawodowe. Z zawodu jest rolnikiem. Prowadzi gospodarstwo rolne, z którego otrzymuje dochód w wysokości 1500 złotych miesięcznie. Nie karany. Zdrowy psychicznie.dowód: 1. dane osobowe, k. 932. dane o karalności, k. 1053. opinia sądowo-psychiatryczna, k. 106-107G. R., któremu przestawiono zarzut popełnienia czynów zabronionych zart. 288 §1 kk,art. 190 §1 kkoraz157§2 kknie przyznał się do winy.Na etapie postępowania przygotowawczego wyjaśnił, że wszystkie zarzuty są bezpodstawne i są one zemstą pokrzywdzonegoS., który już wcześniej zapowiedział, że załatwi oskarżonego używając „ znajomości w policji”.Na rozprawie głównej wyjaśnił, że w dniu zdarzenia pokrzywdzonyS.kilkakrotnie nachodził go w mieszkaniu. Po raz pierwszy został wypchnięty za drzwi, gdy chciał się wedrzeć do mieszkania żądając odszkodowania za uszkodzone auto, którym najechał na maszyny rolnicze oskarżonego stojące na podwórzu. Po jakimś czasie ponownie dobijał się bezskutecznie do drzwi i wyzywał oskarżonego. Po tym oskarżony zamknął bramę wjazdową, żeby uniknąć dalszego nękania. Mimo toS.jeszcze raz przyjechał i po otwarciu bramy wjechał na posesję. On i towarzyszące mu osoby grozili oskarżonemu pozbawieniem życia oraz uszkodził jego samochód. Zaprzeczył, aby miał rzucać gruzem i zranićM. R. (1)oraz uszkodzić autoS.. Temu ostatniemu nigdy też nie groził.dowód: wyjaśnienia oskarżonego, k. 93-94, 137-138W świetle powyższych ustaleń sprawstwo i wina oskarżonegoG. R.w zakresie zarzucanych mu czynów zart. 190§ 1kkoraz288§1 kknie mogą budzić wątpliwości.Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach interweniujących policjantów oraz częściowo na zeznaniach pokrzywdzonych i pozostałych świadków. Pomocne były w tej mierze także dokumenty wytworzone przez interweniujących funkcjonariuszy policji. Sąd dał również częściowo wiarę wyjaśnieniom oskarżonego. Sąd nie polegał bezkrytycznie na relacjach osób bezpośrednio uwikłanych w incydent. Miał bowiem świadomość konfliktu sąsiedzkiego, który z konieczności musiał się przekładać na wiarygodnośćR.iR.orazS., którzy zR.pozostawali w zażyłych relacjach. W konsekwencji Sąd przyjął, że osoby te są miarodajne o tyle, o ile ich sprawozdanie potwierdzone zostało innymi dowodami bądź przemawia za tym wzgląd na doświadczenie życiowe.Bezsporne w sprawie jest, że w dniu 24 września 2014 roku w godzinach wieczornych i nocnych w miejscowościZ.doszło do czterech incydentów z udziałem oskarżonegoG. R.i że w związku z tym trzy razy interweniowali policjanci. Taka sekwencja zdarzeń wyłania się z zeznań policjantów oraz dokumentacji Komendy Powiatowej Policji wJ.. Problematyczny był natomiast przebieg poszczególnych zajść. W tej mierze wymowa dwóch konkurujących ze sobą grup dowodów prowadził do zgoła odmiennych wniosków. Wedle bowiem oskarżonego i jego żony byli oni ofiarami niczym nie uzasadnionej agresji ze strony członków rodzinyS.iR.. Z kolei ci ostatni zgodnie utrzymywali, że bez uprzedzenia zostali zaatakowani przez oskarżonego, który napadł na nich słownie i fizycznie.Istota rozstrzygnięcia w tej sprawie sprowadza się zatem do oceny wiarygodności poszczególnych osobowych źródeł dowodowych.Rozstrzygając te kontrowersje Sądu uznał, że oskarżony rzeczywiście uszkodził autoM. S. (1)oraz groziłM. S. (1)pozbawieniem życia. Do takiego wniosku prowadzi krytyczna analiza zgromadzonego materiału dowodowego. Przede wszystkim rzuca się w oczy narastające napięcie pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym. Zdarzenie, do którego doszło około północy było przecież kulminacją ciągu wcześniejszych spięć pomiędzyS.iR.. Obaj mężczyźni tego bowiem dnia konfrontowali się ze sobą już kilka razy. WprawdzieM. S. (1)kwestionuje, aby miał mieć do czynienia z oskarżonym więcej niż raz, ale relacje małżonkówR.w powiązaniu z zeznaniami policjantów i dokumentacją policyjną wskazują na coś wręcz przeciwnego. Sąd uznał zatem, że nabrzmiewający od dłuższego czasu konflikt znalazł swoje gwałtowne ujście w inkryminowanym zachowaniuG. R.. Tego rodzaju konstatacja znajduje swoje dodatkowe potwierdzenie w zeznaniach policjantaP., który miał wcześniej wiele razy do czynienia z oskarżonym i wie, że jest on „bardzo wybuchowy, nie słucha się nikogo, ponadto jest bardzo wulgarny” (k. 54). Więcej jeszcze, świadekD.charakteryzującG. R.zeznał, że „jest bardzo trudnym sąsiadem, traktuje podwórko jako swoją własność (…) nic nie pomogła interwencja policji” (k. 57). Wynikająca z tych opisów zapalczywość oskarżonego dobrze współgrała z relacjami bezpośrednich świadków, którzy wskazują właśnie na nieprzejednaną postawę oskarżonego w przebiegu zajścia. Wszystko to w powiązaniu z opinią biegłego, że „wymienione elementy mogły zostać uszkodzone na skutek obrzucenia pojazdu gruzem budowlanym” (k. 196) dowodzi, iż mechanizm uszkodzenia pojazdu był taki, jak wskazuje pokrzywdzony i pozostali świadkowie. Konsekwentnie należało uznać też za wiarygodne zeznania wspomnianych świadków w zakresie gróźb pozbawienia życia wypowiadanych przezG. R.w stosunku doM. S. (1).W ocenie Sądu nie było przeszkód, żeby postępowanie karne względem oskarżonegoG. R.w zakresie zarzucanych mu czynów zart. 288§1 kkoraz zart. 190§1 kkwarunkowo umorzyć. Przede wszystkim wina i społeczna szkodliwość czynów nie są znaczne. W tym miejscu należy podkreślić, że rozmiar (a w konsekwencji wartość) szkody, która pozostawała w związku przyczynowym z zachowaniem oskarżonego była znacznie mniejsza niż to wynikało z twierdzeń pokrzywdzonegoS.. Okoliczności sprawy zdają się wskazywać na to, że oskarżonemu nie można przypisać sprawstwa w zakresie uszkodzeń zlokalizowanych po prawej stronie pojazdu. Wynika to z tego, że samochód pokrzywdzonego zwrócony był lewym bokiem w stronę okna, z którego rzucany był gruz. Tymczasem większość uszkodzeń karoserii usytuowana była po jej prawej stronie. Poza tym uszkodzenia prawostronne ( w odróżnieniu od tych po lewej stronie), nie wiedzieć czemu, nosiły ślady naprawiania. Jest to dodatkowy argument przemawiający za tym, że oskarżonemuR.nie można przypisywać autorstwo uszkodzeń w pełnym zakresie. OskarżonyG. R.nie był dotychczas karany, co zdaje się dobrze rokować w zakresie przestrzegania przez niego porządku prawnego. Poza tym nie można nie zauważać, że sytuacja konfliktowa w dużej mierze została wytworzona wskutek działań samego pokrzywdzonego, który dość prowokacyjnie zachowywał się względem oskarżonego. W tych okolicznościach Sąd uznał za wystarczający dwuletni okres próby, który połączony został z obowiązkiem częściowego naprawienia szkody. Wartość podlegającej naprawie szkody ustalona została przy uwzględnieniu wyżej podnoszonych zastrzeżeń co do rozmiaru szkód obciążających oskarżonego.Zupełnie inaczej rzecz miała się z uszkodzeniem ciałaM. R. (1). Sam pokrzywdzony utrzymywał, że skaleczony został gruzem rzuconym przez oskarżonego. Wersję tę wspieraliM. R. (2),M. S. (4)orazM. S. (3). Mimo to ich relacje nie miały siły przekonywania. W opozycji do nich stały bowiem zeznania policjantaP., który widział, że „ten synR.po tym jak ta brama upadła miał rysę na twarzy” (k.55). Jasne było, że pierwszeństwo należało dać sprawozdaniu policjanta, który nie był zaangażowany w konflikt sąsiedzki. Zatem do zranienia pokrzywdzonego doszło znacznie wcześniej i w zupełnie innych okolicznościach niż twierdzą świadkowie. W tym kontekście obciążające oskarżonego zeznaniaR.iS.postrzegać należy jako niewiarygodne i obliczone na pognębienia uciążliwego sąsiada. A skoro tak, to w grę wchodziło jedynie uniewinnienie oskarżonegoG. R.od zarzutu popełnienia czynu zart. 157§2 kk.W zakresie kosztów Sąd orzekł na podstawie powołanych w wyroku przepisów.