Sąd Okręgowy w Lublinie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 1471/14
Data wyroku: 2016-01-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON

Sygn. akt VII U 1471/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 stycznia 2016 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie: Przewodniczący Sędzia S.O. Grażyna Cichosz
Protokolant   sekretarz sądowy Anna Łempicka
po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 roku w Lublinie
sprawyZ. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wL.
o prawo do emerytury
na skutek odwołaniaZ. G.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.
z dnia 05 czerwca 2014 roku znak:(...)
zmienia zaskarżoną decyzję i ustalaZ. G.prawo do emerytury od dnia(...)roku.
Sygn. akt VII U 1471/14

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 5 czerwca 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.odmówiłZ. G.przyznania prawa do emerytury, gdyż wnioskodawca nie udokumentował 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósłZ. G.domagając się jej zmiany i przyznania prawa do emerytury. Wskazał, że pracował przez 15 lat jako kierowca samochodu ciężarowego.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
Z. G.urodzony (...)w dniu(...)roku złożył wniosek o emeryturę. Nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Przed organem rentowym udowodnił 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych oraz uzupełniających, w tym rok, 10 miesięcy i 25 dni stażu pracy w warunkach szczególnych (okoliczności bezsporne).
W dniu 6 listopada 1975 roku wnioskodawca został zatrudniony wGminnej Spółdzielni (...)wP.na stanowisku kierowcy ciągnika (umowa o pracę – akta osobowe – k. 28). Na stanowisku tym pracował od dnia 6 listopada 1975 roku do dnia 30 września 1977 roku. W okresie od dnia 1 października 1977 roku do dnia 31 sierpnia 1978 roku wykonywał czynności kierowcy samochodowego (świadectwo pracy, angaż z 29 września 1977 roku).
Wnioskodawca w dniu 1 października 1977 roku został przeniesiony do wykonywania pracy w rozlewni wód gazowanych, gdzie pracował jako kierowca samochodu ciężarowego. Wykonywał także załadunek i rozładunek wód. Pracował po 12 godzin dziennie (zeznania wnioskodawcy – k. 36v).
W dniu 3 października 1978 rokuZ. G.został zatrudniony wSpółdzielni (...)wB.(...) OddzialewP.w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy samochodowego (umowa o pracę – k. 41 akt osobowych – k. 16). Stanowisko pracy wnioskodawcy nie ulegało zmianie (angaże, umowy o pracę – ao). Stosunek pracy zakończył się w dniu 31 sierpnia 1988 roku (świadectwo pracy – k. 74 ao).
Wnioskodawca kierował samochodem ciężarowym z przyczepąmarki S.iJ.. W zakładzie znajdowało się około 45 samochodów ciężarowych. Woził materiały budowlane, węgiel, nawozy, środki ochrony roślin, eternit. Obsługiwał 8 gmin. Jeździł po 10-12 godzin dziennie. W przypadku awarii dostawał samochód zastępczy. Nie zajmował się załadunkiem i rozładunkiem towaru. Czynności te wykonywali pracownicy(...)(zeznania wnioskodawcy – k. 11v, zeznaniaM. W.– k. 22v, zeznaniaM. Ś.– k. 23).
W dniu 4 marca 1992 roku wnioskodawca został zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy wPPUH (...) Sp. z o.o.(umowa o pracę – akta osobowe – k. 43). Od dnia 2 stycznia 1993 roku powierzono mu obowiązki kierowcy-konwojenta (umowa o pracę – ao). Od dnia 1 kwietnia 1994 roku pracował tam jako kierowca-monter do dnia 7 września 1994 roku (świadectwo pracy – ao).
Przedsiębiorstwo zajmowało się budową wodociągów. Wnioskodawca woził rury zL.doJ.do budowy wodociągów. W późniejszym okresie (na stanowisku kierowcy-montera) zajmował się także układaniem tych rur (zeznania wnioskodawcy – k. 23v, zeznaniaJ. Ł.– k. 47v).
Powyższy stan faktyczny ustalony został na podstawie powołanych dowodów. Znajdujące się w aktach sprawy akta osobowe wnioskodawcy z okresu zatrudnienia w poszczególnych zakładach pracy nie budzą wątpliwości Sądu co do ich wiarygodności. Zawierają autentyczne dokumenty wystawione przez pracodawców z okresu zatrudnienia u nich wnioskodawcy i jako takie są wiarygodne.
Zeznania wnioskodawcy oraz świadków zatrudnionych wprzedsiębiorstwie (...)orazSpółdzielni (...)były zgodne z tymi dokumentami. Nie były także sprzeczne w żadnym stopniu. WPrzedsiębiorstwie (...)pracował od 1992 roku do 1995 roku.M. Ś.pracował w(...)od 1974 roku do 1993 roku jako kierowca samochodu ciężarowego, aM. W.był tam od 1973 roku do 1993 także kierowcą samochodu ciężarowego. Świadkowie mieli zatem bezpośredni kontakt z wnioskodawcą i posiadali przez to wiedzę na temat wykonywanych przez niego czynności. Relacje świadków wzajemnie się uzupełniały i ze sobą korelowały. Potwierdzili oni jednoznacznie, że wnioskodawca pracował jako kierowca samochodu ciężarowego w pełnym wymiarze czasu pracy. Wprzedsiębiorstwie (...)dodatkowo układał rury w wykopach, co jednak nie kolidowało z wykonywaniem pracy kierowcy w pełnym wymiarze czasu pracy, gdyż jako kierowca jeździł przez co najmniej 8 godzin dziennie. Zeznania te Sad uznał za wiarygodne w całości.
Należy zaznaczyć, że Sąd nie jest związany żadnymi ograniczeniami w postępowaniu dowodowym w sprawach ubezpieczeń społecznych, które obowiązują w postępowaniu przed organem rentowym. Zasadniczym celem tego postępowania jest rozstrzygnięcie sprawy po dostatecznym, wszechstronnym wyjaśnieniu jej okoliczności spornych. Przepisart. 473 k.p.c.wprost stanowi, że w postępowaniu przed sądem w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i przesłuchania stron. Powyższe oznacza, że każdy fakt może być dowodzony wszelkimi środkami, które Sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe. Z kolei ustalenie przez Sąd w toku postępowania odwoławczego, że dana praca była wykonywana w szczególnych warunkach jest wystarczającą podstawą do uznania wykonywanej pracy za pracę tego rodzaju (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1997 roku, II UKN 186/97, OSNP z 1998 roku, Nr 11, poz. 342; z dnia 21 września 1984 roku, III UZP 48/84, LEX nr 14630; z dnia 10 marca 1984 roku III UZP 6/84, LEX nr 14625).
W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne przyjęcie, że wnioskodawca pracował jako kierowca samochodu ciężarowego w okresach od dnia 1 października 1977 roku do dnia 31 sierpnia 1978 roku, od dnia 3 października 1978 rou do dnia 31 sierpnia 1988 roku oraz od dnia 4 marca 1992 roku do dnia 7 września 1994 roku. Łącznie przez 13 lat, 4 miesiące i 3 dni.
Są to prace wymienione w Wykazie A, Dziale VIII - W transporcie i łączności, poz. 2: „ Prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów” oraz poz.rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.)
Zgodnie zart. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 rokuo emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.), mężczyznom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27. Emerytura taka przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Od 1 stycznia 2013 roku nie jest wymagane rozwiązanie stosunku pracy przez ubezpieczonego będącego pracownikiem.
Według art. 32. ust. 2 za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Ustęp 4 stanowi natomiast, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym w ust. 2 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.
Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Według § 3 cytowanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1
osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,

2
ma wymagany okres zatrudnienia, w tym, co najmniej 15 lat pracyw szczególnych warunkach.

Jednocześnie przepis art. 1 § 2 rozporządzenia stanowi, że właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B.
W ocenie Sądu Okręgowego wszystkie te przesłanki zostały przez wnioskodawcę spełnione. W niniejszym postępowaniu wnioskodawca udowodnił okres stażu pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 13 lat, 4 miesięcy i 3 dni, co w powiązaniu z okresem bezspornym roku, 10 miesięcy i 25 dni, prowadzi do stwierdzenia, że spełnia on przesłankę 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych. Należało zatem ustalićZ. G.prawo do emerytury od dnia(...)roku, od dnia złożenia wniosku o emeryturę.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów orazart. 47714§ 2 k.p.c.Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.