Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 450/15
Data wyroku: 2016-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Renata Folkman
Podstawa prawna: art.158 § 1 kk
Teza: nietezowane

Sygn. akt II K 450/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Renata Folkman
Protokolant: Joanna Kotala, Witold Wojtak
przy udziale Prokuratora: Piotra Grochulskiego, Kamila Majdy, Marcina Polaka

po rozpoznaniu w dniach 21 stycznia 2016 r., 18 marca 2016 r., 26 kwietnia 2016 r. sprawy

1
M. K.

s.Z.iA.z domuR.
ur. (...)wO.
i

2
R. K.

s.Z.iZ.z domuK.

ur. (...)wP. (...)
oskarżonych o to, że:
w dniu 1 marca 2015 r. ok. 23:10, naul. (...)wS., gm.S., pow.(...), woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali pobiciaP. S.iT. G., w ten sposób, iż szarpiąc, uderzając głową i kopiąc, spowodowali uP. S.obrażenia ciała w postaci stłuczenia twarzoczaszki ze złamaniem kości nosa, rany tłuczonej grzbietu nosa, stłuczenia klatki piersiowej, które to spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała trwające dłużej niż siedem dni - w rozumieniu przepisówKodeksu Karnego, lecz inne niż określone wart. 156 Kodeksu karnegooraz zadając uderzenia pięścią i głową, spowodowali uT. G.obrażenia ciała w postaci stłuczenia okolicy lewego łuku brwiowego z podejrzeniem wstrząśnienia mózgu i stłuczenia klatki piersiowej, które to spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała trwające nie dłużej niż siedem dni - w rozumieniu przepisówKodeksu Karnego, przy czym obrażenia ciała w postaci stłuczenia twarzoczaszki ze złamaniem kości nosa, rany tłuczonej grzbietu nosa oraz stłuczenia okolicy lewego łuku brwiowego z podejrzeniem wstrząśnienia mózgu, dokonałM. K.,

tj. o czyn zart. 158§1 kk
orzeka

1
oskarżonychM. K.iR. K.w ramach zarzucanego czynu uznaje za winnych tego, że: w dniu 1 marca 2015 r. ok. 23:10, naul. (...)wS., gm.S., pow.(...), woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali pobiciaP. S.iT. G., w ten sposób, iż szarpiąc, uderzając głową i kopiąc, spowodowali uP. S.obrażenia ciała w postaci stłuczenia twarzoczaszki ze złamaniem kości nosa, rany tłuczonej grzbietu nosa, stłuczenia klatki piersiowej, które to spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała trwające dłużej niż siedem dni oraz zadając uderzenia pięścią i głową, spowodowali uT. G.obrażenia ciała w postaci stłuczenia okolicy lewego łuku brwiowego z podejrzeniem wstrząśnienia mózgu i stłuczenia klatki piersiowej, które to spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała trwające nie dłużej niż siedem dni, przy czym obrażenia ciałaP. S.skutkujące naruszeniem czynności narządów jego ciała na czas powyżej 7 dni spowodowało zachowanie oskarżonegoM. K., tj. czynu wyczerpującego znamionaart. 158§1 kkiart. 157§1 i 2 kkw zw. zart. 11§2 kkw stosunku doM. K., natomiast w stosunku doR. K.wyczerpującego znamionaart. 158§1 kkiart. 157§2 kkw zw.zart. 11§2 kki za to:

- na podstawieart. 157§1 kkw zw. zart. 11§3 kk,art. 4§1 kkwymierza oskarżonemuM. K.karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
- na podstawieart. 158§1 kkw zw. zart. 11§3 kk,art. 4§1 kkwymierza oskarżonemuR. K.karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 2 kk,art. 73 § 2 kkiart. 4§1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemuM. K.na okres próby 3 (trzech) lat oddając go w tym okresie pod dozór kuratora sądowego;

3
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkiart. 4§1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemuR. K.na okres próby 3 (trzech) lat;

4
zasądza od każdego z oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 170 (sto siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania oraz wymierza każdemu z oskarżonych opłatę w kwocie po 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił stan faktyczny:
W dniu 1 marca 2015 r. około godz. 23.10T. G.,P. S.iW. H. (1)udali się do sklepu nocnego wS.przyul. (...), by kupić alkohol. Sprzedaż odbywała się przez okienko, wszyscy stali na zewnątrz.
Pod sklepem znajdowali się równieżM. L. (1)orazP. W. (1). W pewnym momencie podszedł do nichR. K.iP. P..R. K.poprosiłP. W. (1)na bok. Gdy ten podszedł, doszło między nimi do kłótni (chodziło oM. L. (2), która była partnerkąW., a między oboma mężczyznami doszło do „wymiany zdań” właśnie na jej temat). Podczas tej kłótniR. K.uderzyłP. W. (1)pięścią w twarz, na skutek czego rozciął mu wargę. Na całe zdarzenie zareagowałP. S., który podszedł doR. K.i spytał, dlaczego uderzyłP. W. (1). MiędzyP. S.aR. K.zaczęły się wtedy przepychanki słowne i w konsekwencjiR. K.trąciłP. S.ręką w twarz.
P. W. (1)nie ma żadnych pretensji w związku z tym zdarzeniem.
NastępnieR. K.iP. P.oddalił się w stronęulicy (...). Za nimi szliM. L. (1)iP. K.. Na końcu szliP. S.,W. H. (1)iT. G.. Wszyscy szli w tę samą stronę.
(dowód: częściowo wyjaśnieniaR. K.– k.68 v, k. 157-157v, zeznaniaT. G.– k.158-158v, zeznaniaP. S.– k.158v-159v, częściowo zeznaniaP. P.– k.200v-201v, zeznaniaP. W. (1)– k.201v-202v, zeznaniaM. L. (2)– k.203-204)
W pewnym momencieR. K.iP. S.zaczęli się szarpać.T. G.zW. H. (1)próbowali ich rozłączyć.
Wówczas od stronyulicy (...)nadbiegłM. K., który kopnąłP. S.(nadal szarpiącego się w tym czasie zR. K.) w klatkę piersiową.P. S.na skutek zadanego mu przezM. K.kopnięcia upadł na ziemię. Po chwiliP. S.podniósł się i wtedy został ponownie uderzony przezM. K.z tzw. „główki” w nos. Po tym ciosie twarzP. S.zalała się krwią.
T. G.wówczas podbiegł i próbował rozłączyćK.iS., aleM. K.złapał go (T. G.) za ubranie na wysokości klatki piersiowej, po czym uderzył z tzw. „ główki” w lewy łuk brwiowy. Po tym ciosieT. G.z rozciętym łukiem upadł na ziemię i na krótką chwilę stracił świadomość. Kiedy się ocknął i podniósł, to już nie było nikogo poza nim samym,S.iH.. Zadzwonił wówczas na policję i pogotowie. Widział jak reszta się oddala, a ktoś krzyczał (z tym, że przy użyciu słów nieparlamentarnych) „uciekamy, bo zadzwonili na policję”.
(dowód: częściowo wyjaśnieniaR. K.– k.68 v, k. 157-157v, zeznaniaT. G.– k.158-158v, zeznaniaP. S.– k.158v-159v, zeznaniaP. W. (1)– k.2-1v-202v, zeznaniaM. L. (2)– k.203-204)
Przed przyjazdem pogotowia podszedł do nichM. K.i zaczął przepraszać oraz jednocześnie straszyć. W trakcie rozmowy powiedział, że trenuje on sporty walki.
(dowód: zeznaniaT. G.– k.158-158v, zeznaniaP. S.– k.158v-159v)
Pogotowie ratunkowe udzieliło pierwszej pomocy.T. G.iP. S.zostali przewiezieni do szpitala. Potem przybyła policja.
(dowód: zeznaniaT. G.– k.158-158v, zeznaniaP. S.– k.158v-159v, zeznaniaP. W. (1)– k.2-1v-202v, zeznaniaM. L. (2)– k.203-204)
T. G.,P. S.,W. H. (1),M. L. (2)iP. W. (1)znajdowali się w stanie nietrzeźwości:M. L. (2)– 1,05 mg/l,W. H. (1)– 0,91 mg/l,P. W. (1)– 1,22 mg/l,P. S.– 0,55 mg/l.
( protokoły z przebiegu badania k.2-4, 6 i notatka – k. 5 )
Na skutek zdarzeniaT. G.doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia okolicy lewego łuku brwiowego z podejrzeniem wstrząśnienia mózgu i stłuczenia klatki piersiowej, które to spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała trwające nie dłużej niż siedem dni.
NatomiastP. S.doznał wskutek tegoż zdarzenia obrażeń ciała w postaci stłuczenia twarzoczaszki ze złamaniem kości nosa, rany tłuczonej grzbietu nosa, stłuczenia klatki piersiowej, które to spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała trwające dłużej niż siedem dni.
(dowód: opinie lekarskie k.31, 33)
M. K.urodził się (...)Ma gimnazjalne wykształcenie, zameldowany jest wS., ale aktualnie mieszka i pracuje wN.. Nie posiada wyuczonego zawodu, jest zatrudniony na stanowisku pakowacz - wykrawacz i osiąga z tego tytułu dochód w wysokości 1.750 zł brutto. Jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie był dotąd karany.(dane osobowe – 156v, karta karna k.64)
R. K.urodził się (...)jest podstawowego wykształcenia, bez zawodu. Jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu, sam utrzymuje się z prac dorywczych, z których osiąga dochód miesięcznie 800 zł. Bał już karany zart. 158 § 1 kk,art. 278§ 1 kk,art. 178 a § 1 kk. (dane osobowe – k. 156 v, karta karna – k. 97)
M. K.nie przyznał się do zarzucanego czynu. W postępowaniu przygotowawczym w dniu 21 czerwca 2015 r. wyjaśnił, iż nie było go na miejscu zdarzenia w miejscu i czasie objętym zarzutem. Wskazał, iż pokrzywdzeni byli w stanie nietrzeźwości, a zatem sami mogli wszcząć bójkę, a ponadto było ciemno, więc brak jest podstaw do przyjęcia, że go widzieli. (k.70) Przed Sądem na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. wyjaśnił, iż nie było go na miejscu zdarzenia, że nie pamięta, co wtedy robił ze względu na upływ czasu. Stwierdził, iż „ktoś go wrabia”. Powiedział, że znaR. K., parę razy byli razem na dyskotece oraz wspólnie jeździli samochodem, natomiast nie zna pokrzywdzonych.(k. 156v-157)
R. K.przyznał się do zarzuconego czynu (udziału w pobiciuS.iG., dokonanym wspólnie zM. K.i opisał przebieg zdarzenia oraz udział w nim własny, jak iM. K.). Tak wyjaśnił w postępowaniu przygotowawczym i - pierwotnie - na rozprawie. Natomiast w końcowej fazie swoich wyjaśnień na rozprawie, odpowiadając na pytaniaK., ostatecznie wycofał się z wcześniejszych obciążających go wyjaśnień i powiedział, żeK.tam nie było. (k. 157 i v)
Sąd ocenił i zważył co następuje:
Zeznaniom świadkówT. G.iP. S.zasługują na wiarę w całości. Są bowiem szczegółowe (zwłaszcza zeznaniaG.), logiczne i konsekwentne. Obaj świadkowie w postępowaniu przygotowawczym zidentyfikowali oskarżonegoR. K.oraz dokładnie sprecyzowali wygląd oskarżonego, określając wzrost, posturę, ubiór, fryzurę oraz kolor włosów oskarżonegoM. K., którego następnie rozpoznali podczas konfrontacji. Relacja świadków jest uporządkowana pod względem chronologicznym i przestrzennym oraz według wagi poszczególnych faktów. Swoje zeznania podtrzymali przed Sądem. Ich wersja wydarzeń pokrywa się (co do zasady) z wyjaśnieniami oskarżonegoR. K., który tak w postępowaniu przygotowawczym, jak i na rozprawie (w początkowej fazie wyjaśnień) przyznał się i opisał przebieg wypadków, przedstawiając szczegółowo udział w nich własny, jak iK..
Także zeznaniom świadkomM. L. (2)iP. W. (2)sąd dał wiarę. Zeznania tych świadków są wprawdzie mniej szczegółowe niż pokrzywdzonychT. G.iP. S., ale w znacznej mierze się pokrywają, w tym również co do wyglądu i ubioru oskarżonegoM. K.. Sąd częściowo dał wiarę zeznaniomP. P., gdyż jej zeznania pomijają udział w zdarzeniu oskarżonegoR. K., co nie znajduje potwierdzenia choćby w zeznaniach pokrzywdzonych, jak również w wyjaśnieniach samegoR. K., który przyznał się do zarzucanego mu czynu.
Sąd nie czynił natomiast ustaleń na podstawie zeznańW. H. (2), jako że jego zeznania właściwie nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a to z tego względu, że świadek ten stwierdził, iż nie jest w stanie odtworzyć przebiegu zdarzenia z uwagi na upływ czasu oraz wpływ alkoholu, pod jakim się znajdował. Jak pokazuje jednak badanie, stan nietrzeźwości tegoż świadka był znacznie mniejszy, jak pozostałych. Oznacza to tyle, że świadek ten dystansuje się od sprawy, nie tyle nie pamięta, co nie chce pamiętać. Postawa taka nie ma jednak znaczenia, bo materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy.
WyjaśnieniomR. K.sąd w zasadzie dał wiarę, poza tą częścią, gdzie na rozprawie - po tym jakK.zapytał go „dlaczego tak stary mówisz, czy oni ci zapłacili” –K.zmienił stanowisko i powiedział, że jednakK.na miejscu nie było. OskarżonyR. K.w postępowaniu przygotowawczym jak i przed Sądem przyznał się do udziału w zdarzeniu, jak również wskazał tożsamość drugiego sprawcy zdarzenia. Oskarżony co prawda zmienił wersję wydarzeń od momentu, gdy drugi oskarżony (czyliK.) przerwał mu wyjaśnienia, jednakże zmiana ta była na tyle absurdalna, że nawet sam oskarżonyR. K.nie był w stanie jej w żaden sposób uzasadnić i logicznie wytłumaczyć. Biorąc pod uwagę okoliczności, w jakich ta zmiana nastąpiła, sąd odmówił wiary oskarżonemuK.w tej części, czyli w tym zakresie, gdzie końcowo próbował się wycofać ze swoich wcześniejszych wyjaśnień obciążającychK..
WyjaśnieniomM. K.sąd odmówił wiary w całości, bowiem – w zderzeniu z pozostałymi dowodami w sprawie - doszedł do przekonania, że wyjaśnieniaM. K.stanowią wyłącznie przyjętą linię obrony w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej. Wyjaśnienia tegoż oskarżonego są bowiem sprzeczne z konsekwentnymi i spójnymi zeznaniami świadków, a w szczególności świadkówT. G.iP. S., ale takżeM. L. (2)iP. W. (1). Ponadto przeciwko wiarygodności wyjaśnieńM. K.przemawiają także wyjaśnieniaR. K.z dochodzenia i z rozprawy, w tej części, gdzie go obciążył. Zresztą za przyjęciem prawdziwości właśnie tych obciążających (de facto obu oskarżonych) wyjaśnieńK.przemawia właśnie fakt, że w wyjaśnieniach tychK.opisał szczegółowo całe zdarzenie, wskazując na czy polegał w nim jego udział, a na czym udziałK.. Natomiast wyjaśniając na rozprawie (po słowachK., który de facto miał pretensje doK.za to, że go obciąża),K.nie potrafił w żaden zborny, logiczny, a więc w konsekwencji przekonujący sposób wytłumaczyć dlaczego to te końcowe - uwalniająceK.z odpowiedzialności - wyjaśnienia (K.) sąd miałby uwzględnić jako te prawdziwe. W ocenie sądu rejonowego, w końcowej fazie wyjaśnień na rozprawieK.„ugiął się” przedK.i próbował nieudolnie uchronić go od odpowiedzialności. Wycofując się ze swych wcześniejszych, obciążających go wyjaśnień.
Przymiotem pełnej wiarygodności sąd obdarzył dokumenty załączone do akt w postaci opinii biegłego o obrażeniach pokrzywdzonych, protokołów z badań stanu trzeźwości, dokumentacji medycznej, bo nie były kwestionowane przez żadną ze stron.
M. K.swoim zachowaniem wypełnił znamionaart. 158 § 1 kkiart. 157 § 1 i 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk. NatomiastR. K.swoim zachowaniem wypełnił znamionaart. 158 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Przestępstwo określone wart. 158 § 1 kkpolega na udziale w pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kklubart. 157 § 1 kk.
Przez pobicie należy rozumieć czynną napaść przynajmniej dwóch osób na jedną osobę albo grupy osób na grupę, przy czym w tym ostatnim wypadku do atakujących należy przewaga. Konstrukcja bójki lub pobicia nie wymaga z reguły bardzo trudnego dowodowo ustalenia, który z uczestników zajścia zadał cios pociągający za sobą skutki decydujące o kwalifikacji prawnej. Konstrukcja bójki lub pobicia pozwala na ograniczenie się do ustalenia, czy dana osoba brała udział w bójce i jakiego typu była to bójka z uwagi na jej skutki (zob. wyrok SA w Łodzi z dnia 12 października 2000r., II AKa 181/00, KZS 2001/7-8/65). Penalizowany jest zatem sam udział uczestników w niebezpiecznym zdarzeniu. Przepisart. 158 § 1 kknie określa sposobu udziału w pobiciu (a także w bójce) co oznacza, że może to być każda forma świadomego współdziałania uczestników pobicia, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inną osobę (inne osoby), jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku wskazanego w art. 156 § 1 lub wart. 157 § 1 kk. Odpowiedzialność za udział w pobiciu ma bowiem charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, co stanowi odstępstwo od zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. Sprawcy odpowiadają niezależnie od tego, czy można ustalić, który z nich spowodował konkretne następstwa, ale pod warunkiem, że każdy możliwość ich nastąpienia przewidywał albo mógł przewidzieć (por. np. postanowienie SN z dnia 22.04.2009 r., IV KK 14/09, Prok. i Pr. wkł. 2009/11-12/6). Warunkiem odpowiedzialności karnej jest, aby pobicie powodowało potencjalne narażenie pokrzywdzonego na wystąpienie skutku w postaci ciężkiego lub średniego uszczerbku na zdrowiu. Do znamion tego przestępstwa nie należy spowodowanie tego skutku, a wyłącznie zaistnienie stanu, w którym pokrzywdzony zostaje narażony na wystąpienie skutku (por. postanowienie SN z dnia 20.09.2007r., I KZP 30/07, OSNKW 2007/11/79).
Przestępstwo określone wart. 158 § 1 kkjest przestępstwem o charakterze umyślnym. Sprawca bierze umyślnie udział w pobiciu ze świadomością, że zagraża bezpośrednio ono życiu lub w poważnym stopniu zdrowiu człowieka i tego chce lub przynajmniej na to się godzi. W stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie, z uwagi na sposób działania oskarżonych, przyjąć należało, że oskarżeni obejmowali swoją świadomością konieczność wystąpienia skutku w postaci narażenia na niebezpieczeństwo spowodowania u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.
Działaniu oskarżonych towarzyszył zarówno element obiektywny jak i subiektywny współsprawstwa. Oskarżeni wykonywali czynność czasownikową czynu zabronionego określonego wart. 158 § 1 kk, biorąc udział w pobiciu poprzez uderzanie i kopanie pokrzywdzonych. Ponadto ich zachowanie objęte było porozumieniem. Wskazać należy, że porozumienie do wspólnego popełnienia czynu zabronionego nie musi mieć charakteru uprzedniego, lecz nastąpić może najpóźniej w chwili przystąpienia do realizacji znamion przestępstwa. Uprzednia zmowa nie jest warunkiem koniecznym do przyjęcia współsprawstwa. Wystarczy porozumienie osiągnięte w czasie wykonywania czynu wspólnymi siłami i świadome współdziałanie sprawców w realizacji znamion przestępstwa (por. wyrok SA w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r., II AKa 289/12, LEX nr 1238297). W niniejszej sprawie przyjąć należało, że porozumienie między oskarżonymi, nawiązane zostało przynajmniej w chwili przystąpienia przez nich do realizacji znamion czynu zart. 158 § 1 kk
Zachowanie oskarżonych świadczy o tym, iż traktowali oni pobicie pokrzywdzonych jako wspólny czyn i działali w ramach nawiązanego porozumienia co do jego popełnienia. Jednocześnie brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania współsprawstwa oskarżonych, które w niniejszej sprawie przejawiło się m.in. wyraźną akceptacją wzajemnych zachowań, wzajemnym dopełnianiem swych działań, zmierzających do wspólnego dokonania przestępstwa.
Obaj oskarżeni aktywnie uczestniczyli w pobiciu pokrzywdzonychT. G.iP. S., a ogółem swoich zachowań spowodowali u obu pokrzywdzonych obrażenia ciała. Szczególnie niebezpieczne było zachowanie oskarżonegoM. K., jako że po jego silnych uderzeniach pokrzywdzeni ci od razu padali na ziemię (tak stało się zarówno po uderzeniu z główki w nosS., jak i chwilę potemG.). OskarżonyM. K.działał umyślnie, wspólnie i w porozumieniu z drugim oskarżonymR. K., w zamiarze narażenia pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku w postaci obrażeń ciała, powodując zarazem skutek w postaci naruszenia czynności narządów ich ciała; trwającego

    dłużej niż siedemdni - uP. S.oraz naruszenia czynności narządów ciała trwającego

    nie dłużej niż siedemdni u -T. G.

Stosownie do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 04.10.2005 r., sygn. akt VKK 211/05, jeżeli uczestnik bójki, w której człowiek narażony był na utratę życia lub ciężki uszczerbek na zdrowiu, spowodował umyślnie naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia innej osoby na czas powyżej 7 dni, to czyn jego, dla pełnej charakterystyki prawnokarnej, powinien być kwalifikowany jako jedno przestępstwo określone przepisachart. 158 § 1w zbiegu zart. 157 § 1 kki w zw. zart. 11 § 2 kk. Podobnie stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11.02.2003 r., sygn. akt IV KKN 243/00, OSNKW 2003/5-6/51, wskazując, że skoro uczestnik bójki, w której człowiek narażony był na utratę życia lub ciężki uszczerbek na zdrowiu, spowodował umyślnie naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia innej osoby na czas powyżej siedmiu dni, to jego czyn - dla pełnej charakterystyki prawnokarnej - powinien być kwalifikowany jako jedno przestępstwo, określone wart. 158 § 1 kkiart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Dla oddania całej kryminalnej zawartości bezprawności czynu oskarżonegoM. K.należało przyjąć właśnie taką kwalifikację, z tym zastrzeżeniem iż skutki jego czynu wypełniają znamiona obu paragrafówart. 157 kk(§ 1 i 2)
Przedmiotem przestępstwa zart. 157 kkjest zdrowie. Jest to przestępstwo materialne. Skutkiem stanowiącym znamię przestępstwa zart. 157 kkjest „inne” niż wart. 156 § 1 kknaruszenie czynności ciała lub rozstrój zdrowia, trwające dłużej niż siedem dni, czyli do jego znamion należy skutek w postaci spowodowania średniego (§ 1) i lekkiego (§ 2) uszczerbku na zdrowiu. Kategorię "innych" niż wart. 156 § 1 kkuszczerbków ciała ustawodawca podzielił na dwie grupy, według kryterium czasu ich trwania - powyżej siedmiu dni (średnie) i poniżej siedmiu dni (lekkie). Przestępstwo zart. 157 § 1 i 2 kkmoże zostać popełnione umyślnie, w obu postaciach zamiaru.
Dokonując subsumcji stanu faktycznego pod odpowiedni przepis prawa wskazać należy, iż obaj oskarżeni w dniu 1 marca 2015 r. ok. 23:10, naulicy (...)wS., działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali pobiciaP. S.iT. G., w ten sposób, iż szarpiąc, uderzając głową i kopiąc, spowodowali uP. S.obrażenia ciała w postaci stłuczenia twarzoczaszki ze złamaniem kości nosa, rany tłuczonej grzbietu nosa, stłuczenia klatki piersiowej, które to spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała trwające dłużej niż siedem dni oraz zadając uderzenia pięścią i głową, spowodowali uT. G.obrażenia ciała w postaci stłuczenia okolicy lewego łuku brwiowego z podejrzeniem wstrząśnienia mózgu i stłuczenia klatki piersiowej, które to spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała trwające nie dłużej niż siedem dni. Przy czym działanieM. K.polegające na uderzeniu z „główki” w nosS.zadecydowało o złamaniu kości nosa pokrzywdzonego i w konsekwencji przesądziło o ciężkości obrażeń tegoż pokrzywdzonego na czas powyżej 7 dni. DlategoM. K.( i tylko on) swym zachowaniem wypełnił znamiona w szczególnościart. 157 § 1 kk, gdyż tylko on, swoim jednym zachowaniem, tym właśnie uderzeniemS.w nos z główki, spowodował to jedno jedyne obrażenie pokrzywdzonego wyczerpujące surowszą kwalifikację, inaczej mówiąc, gdybyK.nie zadałS.tegoż uderzenia „z główki” w nos, to obrażenia obu pokrzywdzonych z tegoż pobicia zamknęłyby się w katalogu obrażeń nie przekraczających 7 dni. Dlatego, zdaniem sądu rejonowego, to właśnieK.(i tylko jego) obciąża złamanie nosaS.. Z kolei pozostałe obrażenia tegoż pokrzywdzonego, jak i obrażenia drugiego z pokrzywdzonychG.naruszyły czynności ich organizmu na czas nie przekraczający 7 dni i obciążają one już obu oskarżonych w równym zakresie, bowiem nie sposób wyodrębnić w tak dynamicznym zdarzeniu na skutek czyjego ciosu i zadanego w którym momencie każdy z pokrzywdzonych doznał pozostałych, poszczególnych, drobniejszych (bo na czas nie przekraczający 7 dni) obrażeń ciała. Faktem jest, że najpierw jedynieK.szarpał się zeS., potem przyłączył się do tegoK.(kopiącS.i uderzając z główki w nos), a jeszcze potem, gdyG.próbowałK.odciągnąć odS., toG.został uderzony przezK.. Z ustaleń w sprawie nie wynika, abyK.uderzyłG.. Skoro jednakK.uczestniczył w pobiciu, do którego przyłączył sięK.i skutkiem którego obaj pokrzywdzeni doznali obrażeń, to za obrażenia te (z wyjątkiem oczywiści złamania kości nosaS.) odpowiedzialność ponoszą obaj oskarżeni. Nie ma na to jednoznacznych dowodów, ale tak podpowiada logiczne wnioskowanie, żeK.pojawił się na miejscu zdarzenia na wezwanieK.. Obaj przecież zgodnie przyznają, że znają się. Świadkowie natomiast zeznają zgodnie, żeK.w pewnym momencie pojawił się niejako znikąd, wyszedł zza rogu i od razu zaatakowałS., aS.przecież wcześniej „dogadywał”K.za zajście pod sklepem.
Dlatego też sąd rejonowy zakwalifikował udziałM. K.w pobiciu obu pokrzywdzonych, skutkiem którego każdy z nich doznał opisanych w opiniach lekarskich obrażeń ciała (przy czymS.na czas powyżej 7 dni, o czym przesądził złamany nos, ale przecież pokrzywdzony ten miał i inne drobniejsze obrażenia, które – gdyby nie złamany nos – wypełniałyby kwalifikacją obrażeń na czas poniżej 7 dni, zaśG.doznał w zdarzeniu wyłącznie obrażeń ciała na czas poniżej 7 dni), zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 1 i 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Natomiast udziałR. K.w pobiciu pokrzywdzonych, skutkiem którego każdy z nich doznał opisanych w opiniach lekarskich obrażeń ciała (przy czym to nieK.spowodował to jedno jedyne obrażenieS., które przesądziło o jego złamanym nosie, czyli o jego obrażeniach na czas powyżej 7 dni, bo za to odpowiada wyłącznieK.), czyli obrażeń na czas nie przekraczający 7 dni sąd rejonowy zakwalifikował zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
Dokonane ustalenia faktyczne i rozważania prawne obligowały sąd do wymierzenia obu oskarżonym kary. Wymierzając karę sąd kierował się dyrektywamiart. 53 kk. Po stronie okoliczności obciążającychR. K.sąd uwzględnił jego uprzednią karalność, ale z kolei po stronie okoliczności łagodzących jego odpowiedzialność sąd uwzględnił złożenie przez niego wyjaśnień, jakie były przydatne dla odtworzenia przebiegu zdarzeń. Natomiast po stronie okoliczności obciążających obu oskarżonych sąd uwzględnił, iż jednym zachowaniem wyczerpali znamiona więcej niż jednego przepisu ustawy, przy czymM. K.wyczerpał znamiona trzech przepisów (art. 158 § 1 kkiart. 157 §1 i 2 kk). Po stronie okoliczności łagodzących odpowiedzialnośćM. K.sąd uwzględnił jego uprzednią niekaralność.
Mając powyższe na względzie sąd wymierzył każdemu z oskarżonych za przypisany każdemu z nich czyn, karę po 6 miesięcy pozbawienia wolności, bo znajduje się w granicach przewidzianych przez ustawę oraz pozostaje adekwatna do stopnia winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu, jak również uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze w zakresie prewencji indywidualnej, ale również generalnej.
Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec każdego z oskarżonych kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat, przy czymM. K.oddał dodatkowo w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, a to wobec faktu, że jest młodociany. Sąd zastosowałart. 4 § 1 kk, bokodeks karnyobowiązujący w dacie czynu jest względniejszy, choćby nie nakazując obligatoryjnie nakładania obowiązków przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 627 kpkiart. 616 § 2 kpk, sąd obciążył obu oskarżonych wydatkami w sprawie i opłatą.