Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 140/16
Data wyroku: 2016-03-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk

Sygnatura akt VI Ka 140/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia22 marca 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata
Protokolant Sylwia Sitarz
przy udziale Andrzeja Zięby
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r.
sprawyA. Z. (2)ur. (...)wB.
synaA.iD.
oskarżonego zart. 278§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 24 listopada 2015 r. sygnatura akt III K 312/15
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk
uchyla wyrok w zaskarżonej części i sprawę oskarżonegoA. Z. (2)przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowego w Gliwicach.
Sygn. akt VI Ka 140/16

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.
Apelacja obrońcy okazała się w znacznym stopniu zasadna, a zarazem skuteczna o tyle, iż w następstwie jej wywiedzenia konieczne oraz uzasadnione stało się uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do rozpoznania ponownego Sądowi I instancji – w zakresie dotyczącym oskarżonegoA. Z. (2).
Przedmiotowy wyrok zapadł, co prawda w dniu 24 listopada 2015r., a zatem już po wejściu w życie fundamentalnych zmian w prawodawstwie karnym wprowadzonych ustawą z dnia 27 września 2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 25 października 2013r., poz. 1247), a także ustawą z dnia 20 lutego 2015r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 20 marca 2015r., poz. 396), jednakże stosownie do uregulowania art. 36 pkt 2 pierwszego ze wskazanych aktów prawnych, w sprawach gdzie wniesiono akt oskarżenia do sądu przed dniem wejścia tejże ustawy w życie (czyli jak w badanym przypadku) – do czasu prawomocnego zakończenia postępowania znajdują zastosowanie między innymi przepisyart. 366 § 1 kpkiart. 437 § 2 kpkw brzmieniu dotychczasowym.
Oznacza to, iż na Sądzie orzekającym w dalszym ciągu spoczywała powinność należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaś prawidłowość i rzetelność stosowania zasad procedury podlega ocenom w postępowaniu odwoławczym wedle kryteriów obowiązujących przed datą 1 lipca 2015r.
Co więcej, oba wskazane przepisy będą miały swoje kolejne zastosowanie i tak:art. 366 § 1 kpkw postępowaniu ponownym przed Sądem I instancji, zaśart. 437 § 2 kpk(w wersji sprzed dnia 1 lipca 2015r.) w ewentualnym kolejnym postępowaniu odwoławczym – w myśl art. 37 ustawy z dnia 27 września 2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw.
Przenosząc wszystko powyższe na grunt rozpatrywanego przypadku – w ocenie Sądu Okręgowego – wszystkie jego istotne okoliczności wyjaśnione nie zostały, szereg faktów wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego wymaga głębszego zbadania. Poczynione przez Sąd orzekający ustalenia faktyczne, a następnie oceny prawne są tym samym przedwczesne i nie przekonują.
Sąd I instancji oparł się w pełnej mierze na relacjach świadków:S. M.iS. K.dając im wiarę w całości, nie znajdując powodów do ich zakwestionowania oraz na podstawie tej właśnie wersji budując ustalenia faktyczne.
Nie ujmując w niczym zeznaniom owych świadków, wymagały one – dla pewnego i pozbawionego wszelkich wątpliwości stwierdzenia, czy oskarżony dopuścił się zarzuconego mu występku – potrzebowały one jednak dalszej weryfikacji.
Na marginesie obrońca nie ma racji powołując się ze szczególnym naciskiem na zeznania świadkaM.z jurysdykcyjnej fazy procesu karnego (gdzie wypowiadał się on jedynie o sowich podejrzeniach względemA. Z. (2)i nie miał już pewności, czy oskarżony ten „przyznał się do kradzieży spawarki”). Świadkowi odczytywano bowiem w trybieart. 391 § 1 kpkzeznania pochodzące z postępowania przygotowawczego iS. M.w zupełności je potwierdzał oraz podtrzymywał. Rozbieżności zaś tłumaczył sensownie upływem czasu, a zatem naturalnym i zrozumiałym procesem zacierania się faktów w pamięci.
Wracając jednakże do zasadniczego nurtu rozważań, nie można było zapominać, ze przedmiotowej sprawie nie istniał żaden bezpośredni dowód kradzieży w wykonaniuA. Z. (2), ani też żaden bezpośredni dowód wskazujący na okoliczności w jakich kradzież ta miałaby zostać dokonana. Wszelkie w tych materiach informacje pochodziły z „drugiej ręki”, a to z relacjiM.orazK., którzy mieli je uzyskać odG. K.oraz samego oskarżonego.
Żaden z oskarżonych natomiast do zarzucanego im przestępstwa nie przyznawał się ani w dochodzeniu, ani też przed Sądem Rejonowym.K.zarazem w postępowaniu przygotowawczym odmówił wszelkich wyjaśnień, toteż i z tego źródła nie uzyskano jakichkolwiek danych na temat okoliczności zdarzenia, ewentualnego udziału w nimA. Z. (2)i odegranej przezeń roli. W postępowaniu jurysdykcyjnym zaniechano zaś w ogólności przeprowadzania dowodu z wyjaśnieńG. K.nawet w formie szczątkowej, gdyż w jakimkolwiek momencie przewodu sądowego nie odczytano jego wyjaśnień wcześniejszych.
Konsekwentnie przeczył dokonaniu kradzieżyA. Z. (2), a ponadto przedstawiał kompletnie odmienny przebieg rozmów zM.iK., a nade wszystko ich treść – aniżeli wynikało to z zeznań obu świadków – jakie przyjął Sąd orzekający. Oskarżony odmiennie również tłumaczył powody, ze względu na które wyraził ostatecznie zgodę na potrącenie części wartości spawarki z należnego mu wynagrodzenia. Na rozprawie utrzymywał wręcz, że nie był obecny na budowie w dniu kiedy miała miejsce kradzież.
W omówionych warunkach niezbędne zatem było nie tylko dogłębne oraz dokładne przeanalizowanie zgromadzonego materiału dowodowego, lecz także precyzyjne zbadanie alibiA. Z. (2). Zwłaszcza jeśli w apelacji obrońcy oskarżonego pojawiło się wskazanie osób mogących te alibi potwierdzić, a mianowicie jego nieobecność krytycznego dnia na terenie budowy (vide: k-145). Wysoce pożądane pozostawało też bezpośrednie przesłuchanieG. K., który – jak ustalono – przebywał w swym stałym miejscu zamieszkania na terenieN.(vide: k-118).
Zgodnie z regulacjąart. 452 kpkw brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2015r. (vide: art. 36 ustawy z dnia 27 września 2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw) postępowanie, co do istoty sprawy nie należy do Sądu odwoławczego, dla którego przewidziano rolę kontrolną nie zaś merytoryczną, zwłaszcza w sytuacji, gdy zachodzi potrzeba – jak w przedmiotowej sprawie – przeprowadzenia przewodu sądowego w znacznej części.
Mając to wszystko na uwadze Sąd odwoławczy uznał, że postępowanie dowodowe nie zostało wyczerpane i istnieją nadal dalsze możliwości w tym zakresie – istotne z punktu widzenia prawidłowości ostatecznego rozstrzygnięcia.
Wyrok w zaskarżonej części nie mógł się zatem ostać.
Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd jurysdykcyjny zobowiązany zostaje do powtórzenia postępowania dowodowego w pełnym dotychczasowym zakresie. Dołoży wszelkich starań w kierunku bezpośredniego przesłuchania jako świadkaG. K.. Dopiero w braku ku temu możliwości uprawniony będzie do skorzystania z uregulowaniaart. 391 kpk. W sferze możliwości Sądu I instancji pozostanie też sięgnięcie po zeznaniaK.złożone przezeń w postępowaniu przygotowawczym w roli świadka.
Dopuści nadto i przeprowadzi dowód z przesłuchania osób wymienionych w apelacji obrońcy dla zweryfikowania wersjiA. Z. (2)(vide: k-145). Rozważy też, czy konieczne będzie zbadanie faktycznej wartości przedmiotowej spawarki. Uwzględni nadto wszystkie inne uwagi Sądu Okręgowego.
Tak zgromadzony materiał dowodowy podda dopiero wszechstronnej i wnikliwej analizie oraz ocenie, po czym wyprowadzi trafne wnioski końcowe co do sprawstwa i winy bądź ich braku po stronie oskarżonego.
Nie przesądzając końcowego orzeczenia rozstrzygnięto jak w części dyspozytywnej wyroku niniejszego.