Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 1512/15
Data wyroku: 2016-08-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Renata Gąsior
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art 184 ustawy o emeryturach i rentach z fus

Sygn. akt VII U 1512/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 sierpnia 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący  SSO Renata Gąsior
Protokolant  Emilia Poddębniak
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2016 r. w Warszawie
sprawyA. P. (1)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.
o wcześniejszą emeryturę (z warunków szczególnych)
na skutek odwołaniaA. P. (1)
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.z dnia 19 sierpnia 2015 r., znak:(...)
1. zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.z dnia 19 sierpnia 2015 r., znak:(...)w ten sposób, że przyznaje odwołującemuA. P. (1)prawo do wcześniejszej emerytury (z warunków szczególnych) od dnia 9 września 2015 roku,
2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.na rzecz odwołującegoA. P. (1)kwotę 180,00 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,
3. stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za opóźnienie w wypłacie świadczenia.

UZASADNIENIE

A. P. (1)w dniu 22 września 2015 r. wniósł za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.do Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie odwołanie od ww. decyzji organu rentowego z dnia 19 sierpnia 2015 r., znak:(...)wnosząc o jej zmianę w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie świadczenia emerytalnego. Odwołujący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.§ 2 ust. 2 oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrówz dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzepoprzez błędną wykładnię przepisu, a w konsekwencji wadliwe jego zastosowanie. Zdaniem odwołującego organ rentowy nie wziął pod uwagę świadectw pracy, zgodnie z którymi był zatrudniony w warunkach szczególnych w:(...),,Fabryka (...)W.od dnia 22 maja 1974 r. do dnia 31 stycznia 1983 r., gdzie odbywał również Zasadniczą Służbę Wojskową od dnia 25 kwietnia 1975 r. do dnia 6 kwietnia 1977 r.,Przedsiębiorstwie (...)od dnia12 lipca 1983 r. do dnia 31 maja 1989 r. na stanowisku bitumiarz,Zakładzie (...)od dnia 1 czerwca 1989 r.do dnia 31 marca 1992 r. na stanowisku asfalciarz,(...)od dnia 9 lipca 1992 r. do dnia 15 maja 1993 r. na stanowisku asfalciarz,(...)z siedzibą wW.od dnia14 czerwca 1993 r. do dnia 31 maja 1995 r. na stanowisku bitumiarza – układacza asfaltów lanych orazPPUH (...) Sp. z o.o.z siedzibąwW.od dnia 1 czerwca 1995 r. do dnia 31 grudnia 1998 r.na stanowisku bitumiarz – układacz asfaltów lanych (

    k. 2-4 a. s.).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.w odpowiedzi na odwołanie z dnia 16 października 2015 r. wniósł o jego oddaleniena podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.W ocenie organu rentowego ubezpieczonynie udokumentował 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych oraz na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie posiadał wymaganego wieku emerytalnego. Oddział wskazał, że pracodawca wystawiając świadectwo pracy winien jest podać charakter wykonywanej pracy i stanowisko ścisłe według wykazu, działu, pozycji i punktu załącznika do zarządzenia ministra, któremu podlegał zakład pracy. Organ rentowy stwierdził, że nie ma możliwości zaliczenia do pracy w szczególnych warunkach okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej, ponieważ zatrudnienie odwołującego bezpośrednio przed powołaniem do służby oraz po jej zakończeniu nie zostało uznaneza zatrudnienie w warunkach szczególnych (k. 34 a. s.).
Sąd w postanowieniu z dnia 17 marca 2016 r. wydanym na rozprawie dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego do spraw BHP celem ustalenia,czy praca w okresie od lipca 1983 r. do grudnia 1998 r. wykonywana była przez odwołującego w warunkach szczególnych uregulowanych wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzeoraz w innych rozporządzeniach Rady Ministrów dotyczących pierwszej kategorii zatrudnienia i zarządzeniach właściwych ministrów(k. 95 a. s.)
Organ rentowy w piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2016 r. wniósł zastrzeżenia do opinii głównej sporządzonej przez biegłego sądowego z zakresu BHP. Opinia biegłego uwzględnia wiele okoliczności zatrudnienia odwołującego, jednakże w ocenie Oddziału nie ma podstaw do uznania pracyw warunkach szczególnych w spornym okresie czasu. Organ rentowy wskazał, że odwołujący przebywał na urlopach bezpłatnych w okresach od dnia25 czerwca 1991 r. do dnia 30 czerwca 1991 r., od dnia 20 listopada 1991 r.do dnia 1 grudnia 1991 r., w dniu 22 sierpnia 1992 r. i w dniu 27 sierpnia1992 r., a w dniu 18 listopada 1992 r. oraz w dniu 17 kwietnia 1993 r. istniały przerwy w ubezpieczeniu bez podania przyczyny. W ocenie organu rentowego staż pracy ubezpieczonego w szczególnych warunkach z uwzględnieniem okresów przyjętych przez biegłego wyniósł 14 lat, 8 miesięcy i 28 dni(k. 113-115 a. s.).
W piśmie procesowym z dnia 31 maja 2016 r. odwołujący wniósło dopuszczenie dowodu z jego przesłuchania uzupełniającego oraz z opinii biegłego z zakresu BHPA. P. (2)na okoliczność ustalenia,czy praca wKombinacie Budownictwa Miejskiego (...)w okresie od dnia 1 listopada 1980 r. do dnia 31 stycznia 1983 r. na stanowisku montera elementów żelbetowych prefabrykowanych była wykonywana w warunkach szczególnych(k. 128-130 a. s.).
Sąd w postanowieniu wydanym na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. dopuścił dowód z opinii uzupełniającej biegłego z zakresu BHPA. P. (2)na okoliczność ustalenia, czy praca wykonywana przez odwołującego wKombinacie Budownictwa Miejskiego (...)w okresie od dnia 1 listopada 1980 r. do dnia 31 stycznia 1983 r. na stanowisku montera elementów żelbetowych prefabrykowanych była pracą w warunkach szczególnych w rozumieniurozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lubw szczególnym charakterze(k. 145-146 a. s.).
Strony nie wniosły uwag do opinii uzupełniającej biegłego sądowegoz zakresu BHP i podtrzymały stanowisko w sprawie (k. 164 i 167-169 a. s.).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Zgodnie ze świadectwem pracy wystawionym w dniu 2 lutego 1983 r. przezKombinat Budownictwa Miejskiego (...), odwołujący był zatrudniony w ww. firmie w okresie od dnia 22 maja 1974 r. do dnia 31 grudnia 1977 r.na stanowisku robotnika, od dnia 1 stycznia 1979 r. do dnia 30 października 1980 r. na stanowisku tynkarza oraz od dnia 1 listopada 1980 r. do dnia31 stycznia 1983 r. na stanowisku montera elementów żelbetowych (akta osobowe).
Zgodnie ze świadectwem pracy wystawionym w dniu 1 czerwca 1989 r. przezPrzedsiębiorstwo (...), odwołujący w okresie od dnia 12 lipca 1983 r. do dnia 31 maja 1989 r. był zatrudniony w ww. firmie na stanowisku betoniarza i bitumiarza (akta osobowe).
Zgodnie ze świadectwem pracy wystawionym w dniu 31 marca 1992 r. przez Zakład(...), odwołującyw okresie od dnia 1 czerwca 1989 r. do dnia 31 marca 1992 r. był zatrudnionyw ww. firmie na stanowisku asfalciarza w ramach pełnego wymiaru czasu pracy (

    akta osobowe).
Zgodnie ze świadectwem pracy wystawionym w dniu 17 maja 1993 r. przez(...), odwołujący w okresie od dnia 9 lipca 1992 r. do dnia 15 maja 1993 r. był zatrudniony w ww. firmie na stanowisku robotnika drogowego w ramach pełnego wymiaru czasu pracy (

    akta osobowe).
Zgodnie ze świadectwem pracy wystawionym w dniu 31 maja 1995 r. przez(...)(...), odwołujący w okresie od dnia 14 czerwca 1993 r. do dnia31 maja 1995 r. był zatrudniony w ww. firmie na stanowisku bitumiarza – układacza asfaltów lanych w ramach pełnego wymiaru czasu pracy (

    akta osobowe).
Zgodnie ze świadectwem pracy wystawionym w dniu 31 maja 2010 r. przezPPUH (...) Sp. z o.o.z siedzibą wW., odwołującyw okresie od dnia 1 czerwca 1995 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. był zatrudniony w ww. firmie na stanowisku bitumiarza – układacza asfaltów lanych w ramach pełnego wymiaru czasu pracy (k. 31 a. s.).
A. P. (1)w dniu 11 sierpnia 2015 r. złożył wniosek o emeryturę (k. 1 a. e., tom II).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, że ubezpieczony wykazał łączny staż pracy na dzień 1 stycznia 1999 r. w wymiarze 26 lat,7 miesięcy i 12 dni okresów składkowych i nieskładkowych. Organ rentowy na mocy zaskarżonej decyzji z dnia 19 sierpnia 2015 r., znak:(...)odmówił przyznania ubezpieczonemu prawa do emerytury, gdyż do dnia1 stycznia 1999 r. nie udowodnił wymaganego 15-letniego okresu pracyw szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Oddział nie uznał żadnego okresu pracy jako zatrudnienia w warunkach szczególnych (k. 10 a. e., tom II).

A. P. (1)wykonujący obowiązki wKombinacie Budownictwa Miejskiego (...)od dnia 1 listopada 1980 r. do dnia 31 stycznia 1983 r. był zatrudnionyna stanowisku montera elementów żelbetowych. Odwołujący jako monter pracował przy budowie bloków naU.przy ustawianiu płytna wysokości. Ubezpieczony również stawiał ściany, zajmował się pochrapywaniem stropów i montował blachy uszczelniające między elementy. Odwołujący będąc zatrudnionym wPrzedsiębiorstwie (...)rozkładał asfalt lany. Ubezpieczony pracowałw terenie co najmniej 8 godzin dziennie. Praca była wykonywana przez cały rok. Naprawy asfaltu i łatanie dziur trwały cały rok.A. P. (1)w firmie(...)ubezpieczony również pracował przy asfalcie, rozkładając go ręcznie. Ubezpieczony przy pomocy kopyta naciągał asfalt, następnie wyrównywał goi docierał sztosy, a więc dokonywał połączenia nowego i starego asfaltu. Odwołujący także pracował przez cały rok, a w okresie zimowym łatał typowe uszkodzenia i dziury w jezdniach. W firmie(...), a po zmianie nazwy wfirmie PPUH (...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.ubezpieczony pracował jako rozkładacz mas bitumicznych na klęczkach.A. P. (1)używał asfaltu lanego z kory przerabianego ze starego asfaltu (

    zeznania świadkówS. M.,H. R.,R. P.,T. N.k. 79-82 a. s. oraz zeznania odwołującego k. 94-95 i 145 a. s.).
W okresie zatrudnienia ubezpieczonego w spornych okresach czasu – nie wliczając okresu zatrudnienia w(...)- głównym aktem regulującym kwestie prac w warunkach szczególnych byłorozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych we szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzezawierające trzy załączniki,w których zawarto znaczną ilość stanowisk pracy. Wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, prace dotyczące gospodarki komunalnej zostały umieszczone w wykazie A, Dziale IX jako prace asfalciarzy i przy gotowaniu asfaltu oraz prace bitumiarzyi przy produkcji asfaltobetonu. Jednak w rozporządzeniu Rady Ministróww § 1 ust. 2 Rada Ministrów upoważniła ,,Właściwych Ministrów, kierowników urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniuz Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych do ustalenia w podległychi nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach. Uszczegółowiającym aktem prawnym jest Zarządzenie nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury lub renty. W dziale IX w gospodarce komunalnej ujęto min. prace asfalciarzy i przy gotowaniu asfaltu oraz bitumiarzy i przy produkcji asfaltobetonu. Świadectwa pracy przedłożone przez ubezpieczonego wypełnione są wadliwie, tym niemniej wykonywał on prace asfalciarza i bitumiarza znajdujące się w wykazie A, Dziale IX pod pozycją 4 i 5 będącym załącznikiem dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.oraz zarządzenianr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury lub renty (
    opinia biegłego sądowegoA. P. (2),k. 99-101 a. s.).
Odwołujący wykonywał pracę w warunkach szczególnych z formalnego punktu widzenia jedynie w okresie od dnia 31 grudnia 1981 r. do dnia31 stycznia 1983 r. wKombinacie Budownictwa Miejskiego (...), ponieważ w okresie od dnia 1 listopada 1980 r. do dnia 30 grudnia 1981 r. prace monterów konstrukcji żelbetowych i prefabrykowanych na wysokości nie były zaliczane do I kategorii zatrudnienia. Z dniem 1 stycznia 1980 r. weszło w życierozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 1979 r. w sprawie pierwszej kategorii zatrudnienia, które obowiązywało do dnia 31 grudnia 1981 r.W wykazie będącym załącznikiem do rozporządzenia, nie wymieniono prac,na które powoływał się odwołujący w toku postępowania. Zmiany w wykazie prac zaliczanych do I kategorii zatrudnienia będącym załącznikiemdo rozporządzenia nastąpiły wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia30 grudnia 1981 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie pierwszej kategorii zatrudnienia. Na mocy tego aktu prawnegow Dziale V w budownictwiei produkcji materiałów budowlanych w punkcie 5 wymieniono: ,,Prace przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości’’. Prace te znalazły się również w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (opinia uzupełniająca biegłegoA. P. (2), k. 149-151 a. s.).
Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego z akt sprawy, akt osobowych, z dowodu z zeznań świadkówS. M.,H. R.,R. P.,T. N.i przesłuchania strony oraz z dowodu z opinii głównej i uzupełniającej biegłego sądowego z zakresu BHPA. P. (2). Dowody w zakresie w jakim Sąd oparł na nich swoje ustalenia są spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają. Sąd za bezsporny uznał materiał dowodowy związanyze świadczeniem pracy przez ubezpieczonego w spornym okresie oraz niekwestionowany przez strony ogólny staż pracy ubezpieczonego. Sąd uznał,że materiał dowodowy, w szczególności wiarygodne opinie biegłych sądowych mających wieloletnie doświadczenie w badaniu podobnych spraw, daje podstawy do zaliczenia odwołującemu spornego okresu pracy do pracy w warunkach szczególnych. Sąd zauważył również, że organ rentowy ostatecznie nie wniósł uwag ani zastrzeżeń do ostatniej opinii uzupełniającej biegłego sądowegoz zakresu BHP, co potwierdziło wyraziście wysoki walor dowodowy sporządzonych opinii. Świadkowie zeznający w niniejszej sprawie zeznalina okoliczność wykonywania pracy przez odwołującego w spornym okresiew trakcie jego zatrudnienia, co jednoznacznie koreluje z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz opiniami sporządzonymi przez biegłego sądowego.
Zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie budził wątpliwościi był wystarczający do wydania orzeczenia.
Sąd zważył, co następuje:
OdwołanieA. P. (1)od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.z dnia 19 sierpnia 2015 r., znak:(...)jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2015 poz. 748 j. t.), zwana dalej ,,ustawą’’, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz
2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Warunkiem nabycia uprawnień emerytalnych jest spełnienie przesłanki posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, o którym mowa w art. 27 i przesłanki stażu pracy w szczególnych warunkach w dniu wejścia w życie ustawy emerytalnej, tj. 1 stycznia 1999 r., nieprzystąpieniedo otwartego funduszu emerytalnego albo złożenie wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym,za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Wykaz prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzeo których mowa w powołanym art. 184 ustawy nie podlega wykładni rozszerzającej. Prace te ściśle i jasno zostały określone wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43) zwanego dalej ,,rozporządzeniem’’. Jednakże nabycie uprawnień z tytułu wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze podlega dalszym ograniczeniom. Aby daną pracę uznać za wykonywaną w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, pracownik ma obowiązek wykonywać ją stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, na danym stanowisku pracy w świetle § 2 ust. 1 rozporządzenia. W myśl ustępu 2 art. 32 ustawy, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia, przy czym wiek emerytalny powyższej kategorii pracowników, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których pracownikom tym przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie z powyższym rozporządzeniem, aby mężczyzna mógł nabyć prawodo emerytury powinien:

1
posiadać 25-letni okres zatrudnienia, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego);

2
wykonywać pracę wymienioną w wykazie A (Prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego), będącym załącznikiem do rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego;

3
osiągnąć wiek emerytalny wynoszący 60 lat (§ 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego); oraz

4
być zatrudniony przez co najmniej 15 lat w szczególnych warunkach(§ 4 ust. 1 pkt.3 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego)

Bezspornym w sprawie było, że odwołujący w dniu 9 września 2015 r. ukończył 60 rok życia i nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Ubezpieczony legitymował się również odpowiednim ogólnym stażem pracy, gdyż Zakład Ubezpieczeń Społecznych w zaskarżonej decyzji z dnia 19 sierpnia 2015 r. przyjął za udowodniony na dzień 1 stycznia 1999 r. okres składkowyi nieskładkowy w wymiarze 26 lat, 7 miesięcy i 12 dni.
W niniejszej sprawie przedmiotem sporu było ustalenie, czy odwołujący posiada wymagany 15-letni okres pracy w warunkach szczególnych.
Sąd w trakcie niniejszego postępowania przeprowadził dowód z zeznań zawnioskowanych świadków oraz ubezpieczonego. W oparciu o treść ich przesłuchania Sąd doszedł do wniosku, że bez wątpienia odwołujący był zatrudniony i wykonywał pracę w spornym okresie czasu. Zeznania świadków, na co wskazano podczas oceny materiału dowodowego, były logiczne, rzetelnei pokrywały się z treścią zeznań ubezpieczonego. Sąd nie posiadając specjalistycznej wiedzy dotyczącej zaliczenia wykonywanych pracdo warunków szczególnych, dopuścił dowód z opinii biegłych sądowychz zakresu BHP uznając je za w pełni wiarygodny materiał dowodowy. Biegływ sposób spójny i wyczerpujący przedstawił swoje stanowisko w sprawie,z którego jasno wynika, że odwołujący był osobą wykonującą pracęw warunkach szczególnych w pełnym wymiarze czasu pracy. Jedynie okresy pracy podnoszone przez odwołującego wKombinacie Budownictwa Miejskiego (...)od dnia22 maja 1974 r. do dnia 31 grudnia 1977 r. na stanowisku robotnika, od dnia1 stycznia 1979 r. do dnia 30 października 1980 r. na stanowisku tynkarza nie mogą być uznane za pracę wykonywaną w warunkach szczególnych orazod dnia 1 listopada 1980 r. do dnia 30 grudnia 1981 r. na stanowisku montera elementów żelbetowych. Okres pracy ubezpieczonego mógł zostać uwzględniony dopiero od 31 grudnia 1981 r. w warunkach szczególnych, gdyż wtedy zaczęło obowiązywać rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1981 r. zmieniającymrozporządzenie w sprawie pierwszej kategorii zatrudnienia(Dz. U. z 1981 r., Nr 31, poz. 186). W Dziale V ww. rozporządzenia ujęto w budownictwie i produkcji materiałów budowalnychw punkcie 5 ,,Prace przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości’’. Powyższe umożliwiło Sądowi uwzględnienie spornego okresu zatrudnieniaod dnia 1 listopada 1980 r. do dnia 30 grudnia 1981 r. do pracy w warunkach szczególnych.
Sąd w oparciu o zeznania świadków i opinię główną biegłego sądowegoz zakresu BHP uwzględniłA. P. (1)również okresy pracyw warunkach szczególnych wPrzedsiębiorstwie (...)w okresie od dnia 12 lipca 1983 r. do dnia 31 maja 1989 r., w Zakładzie(...),od dnia 1 czerwca 1989 r. do dnia 31 marca 1992 r., w(...)od dnia 9 lipca 1992 r. do dnia 15 maja 1993 r., w(...)od dnia 14 czerwca 1993 r. do dnia31 maja 1995 r. oraz wPPUH (...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.od dnia 1 czerwca 1995 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. Ubezpieczony w ww. okresach czasu wykonywał pracę asfalciarza i bitumiarza, które to stanowiska pracy zostały ujęte wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzejako prace dotyczące gospodarki komunalnej zostały umieszczone w wykazie A, Dziale IX.W uszczegółowiającym aktem prawnym, które również wskazuje na stanowiska pracy asfalciarzy i bitumiarzy jest Dział IX zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r.w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na którychsą wykonywane prace w szczególnych warunkach uprawniającedo wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury lub renty. W związku z powyższym Sąd zważył, że charakter prac realizowanych przez ubezpieczonego w zaliczonych spornych okresach czasu zaliczał się do stażuw warunkach szczególnych. Uwzględniając okresy pracy od dnia 1 listopada 1980 r. do dnia 30 grudnia 1981 r., od dnia 12 lipca 1983 r. do dnia 31 maja 1989 r., od dnia 1 czerwca 1989 r. do dnia 31 marca 1992 r., od dnia 9 lipca 1992 r. do dnia 15 maja 1993 r., od dnia 14 czerwca 1993 r. do dnia 31 maja 1995 r. oraz od dnia 1 czerwca 1995 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. Sąd doszedł do przekonania, że odwołujący legitymuje się co najmniej 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych.
Sąd na marginesie rozważań prawnych wskazuje, że nie zajmował się kwestią dotyczącą ewentualnego zaliczenia bądź też niezaliczenia poszczególnych – krótkich – okresów pracy ubezpieczonego kwestionowanych przez organ rentowy. Zdaniem Oddziału nie należało uwzględnić okresów urlopów bezpłatnych i niezdolności do pracy odwołującego. Jednakże w ocenie Sądu niezaliczenie ww. okresów nie spowodowałoby utraty prawa wnioskodawcy do przedmiotowego świadczenia, zatem kontrola w powyższym zakresie miałaby na celu tylko i wyłącznie nieuzasadnione przedłużenie postępowania.
Z tych też przyczyn Sąd na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.orzekł, jakw punkcie 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawieart. 98 § 1 i 2 k.p.c.Organ rentowy jako strona przegrywająca proces został zobowiązany do poniesienia kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika reprezentującego odwołującego w postępowaniu w niniejszej sprawie w wysokości 180 złotych, których wysokość została ustalonana podstawie § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu(t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm. Dz. U.z 2015 r. poz. 1079).
Zaznaczenia wymaga, że ustalenie, iż odwołujący spełnił warunek 15 lat zatrudnienia w warunkach szczególnych było możliwe dopiero po załączeniu przez odwołującego dodatkowej dokumentacji pracowniczej w postaci akt osobowych, a także po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, obejmującego dowody z zeznań świadków oraz opinii biegłego sądowego ds. BHP powołanego w sprawie. Organ rentowy nie ma tych możliwości dowodowych w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, gdyż ograniczony jest środkami dowodowymi wymienionymi wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń(Dz. U. Nr 10, poz. 49).Z tych też względów mając na uwadze fakt, iż dopiero wyniki niniejszego postępowania dowodowego pozwoliły na poczynienie wiążących ustaleń co do charakteru zatrudnienia ubezpieczonego, w ocenie Sądu na gruncie niniejszej sprawy brak podstaw do przypisania organowi rentowemu odpowiedzialności za nieustalenie okoliczności niezbędnej do wydania decyzji w myśl art. 118 ustawy emerytalnej, związku z czym orzeczono jak w punkcie 3 sentencji wyroku.
Zarządzenie:(...)
(...)