Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 628/15
Data wyroku: 2016-03-15 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Katarzyna Dominiczak

Sygn. akt III K 628/15

POSTANOWIENIE

Dnia 15 marca 2016 r
Sąd Rejonowy Lublin- Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku w III Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Katarzyna Dominiczak
przy udziale Protokolanta Katarzyny Tchórz
bez udziału Prokuratora
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 15 marca 2016 r.
sprawyS. M.
oskarżonego zart.193 k.k.
z wniosku obrońcy skazanego
w przedmiocie umorzenia postępowania karnego
na podstawieart.17 § 1 pkt 3 k.p.k.w zw zart.1 § 2 k.k.,art.632 pkt 2 k.p.k.
postanawia

1
postępowanie karne prowadzone przeciwko oskarżonemuS. M.o czyn zart. 193 k.k.umorzyć z uwagi na jego znikomy stopień społecznej szkodliwości;

2
zwolnić oskarżonego od kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Aktem oskarżenia z dnia 1 lipca 2015 r (data wpływu do Sądu) Prokuratura Rejonowa w Lublinie oskarżyłaS. M.o to, że w dniu 4 czerwca 2015 r. wW.naruszył mir domowy w ten sposób, że wtargnął na teren ogrodzonej posesjiH. M.i nie chciał go opuścić pomimo żądania właściciela tj. o czyn zart. 193 k.k.
Sąd Rejonowy zważył co następuje.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie występuje przeszkoda procesowa, o której mowa wart.17 § 1 pkt 3 k.p.k.w zw. zart.1 § 2 k.k.
Wprawdzie oskarżonyS. M.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, to same okoliczności jego popełnienia podane w akcie oskarżenia nie budzą wątpliwości Sądu.
Jak wynika bowiem z zeznań świadkaH. M.(k.2) oskarżony wtargnął na teren jego posesji, a następnie, pomimo żądania, nie chciał jej opuścić. Okoliczności te potwierdził również świadekS. R.(k. 5v).
OskarżonyS. M.swoim zachowaniem zrealizował więc znamiona występku określonego wart. 193 k.k.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zasadnym będzie umorzenie postępowania z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonemu. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 13 stycznia 2005 r. (sygn. akt II AKa 455/04), iż „ (...) stopień społecznej szkodliwości czynu jest tą immanentną cechą czynu, która pozwala na odróżnienie czynów błahych od poważnych i uznanie za przestępstwo tylko takich, które faktycznie i realnie szkodzą określonym dobrom jednostki bądź dobru społecznemu. Ta zmienna cecha czynu, który formalnie wyczerpuje wszystkie znamiona danego typu czynu zabronionego, podlega indywidualnemu stopniowaniu i w zależności od konkretnych okoliczności podmiotowych, jak i przedmiotowych może być bądź to znikoma, bądź nieznaczna, bądź w końcu wysoka lub nawet szczególnie wysoka. Katalog okoliczności wyznaczających stopień społecznej szkodliwości czynu ma charakter zamknięty i został przez ustawodawcę określony w treści przepisuart. 115 § 2 k.k.
Oskarżony popełnił występek przeciwko wolności, a naruszenie przez niego porządku prawnego nie było zbyt poważne, nie wyrządziło pokrzywdzonemu dolegliwej szkody.
Należy również zważyć, iż oskarżony nie był dotychczas karany, prowadzi ustabilizowany tryb życia, a naruszenie przez niego porządku prawnego miało charakter incydentalny.
Z tych wszystkich przyczyn celowe jest więc umorzenie postępowania na podstawieart. 17 § 1 pkt. 3 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.kwobec wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej.
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu uzasadnia przepisart.632 pkt 2 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.