Sąd Okręgowy w Lublinie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 1247/15
Data wyroku: 2016-03-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON

Sygn. akt VII U 1247/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 marca 2016 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie: Przewodniczący Sędzia S.O. Grażyna Cichosz
Protokolant   sekretarz sądowy Anna Łempicka
po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 roku w Lublinie
sprawyP. F.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wL.
o prawo do emerytury
na skutek odwołaniaP. F.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wL.
z dnia 24 czerwca 2015 roku znak:(...)
z dnia 13 lipca 2015 roku znak:(...)
zmienia zaskarżone decyzje i ustalaP. F.prawo do emerytury od dnia(...)roku.
Sygn. akt VII U 1247/15

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 24 czerwca 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.odmówiłP. F.przyznania prawa do emerytury, gdyż wnioskodawca nie udokumentował 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych oraz 25-letniego okresu składkowego i nieskładkowego.
Decyzją z dnia 13 lipca 2015 roku organ rentowy ponownie odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury z powodu nie udokumentowania stażu pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat.
Odwołanie od powyższych decyzji wniósłP. F.domagając się ich zmiany i przyznania prawa do emerytury. Wskazał, że pracował w warunkach szczególnych od dnia 1 grudnia 1979 roku do dnia 31 grudnia 1998 roku.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
P. F.urodzony (...)w dniu(...)roku złożył wniosek o emeryturę. Nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Przed organem rentowym ostatecznie udowodnił 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych oraz uzupełniających (okoliczności bezsporne).
Wnioskodawca w dniu 18 sierpnia 1975 roku został zatrudniony w(...) Zakładach (...)wM.na stanowisku elektromechanika urządzeń w Dziale(...)(k. 3,5 akt osobowych – k. 25). W okresie od dnia(...)roku odbywał zasadniczą służbę wojskową (k. 39ao). Od dnia 19 listopada 1977 roku zajmował stanowisko elektromechanika urządzeń chłodniczych . Na dzień 1 września 1978 roku jego stanowisko pracy określano jako elektryk (k. 6 ao). W dniu 30 lipca 1979 roku było to stanowisko technika elektryka (k. 7 ao). W okresie od dnia 4 października 1979 roku do dnia 23 listopada 1979 roku wnioskodawca był zatrudniony wPrzedsiębiorstwie (...)na stanowisku elektromontera górniczych urządzeń elektrycznych (k. 12 ao). Od dnia 1 grudnia 1979 roku powrócił do pracy do Zakładów wM.na stanowisko elektromontera (k. 13 ao). Od 1 czerwca 1982 roku zajmował stanowisko elektromechanika (k. 18 ao). Od dnia 14 września 1998 roku było to stanowisko elektryka. Zajmował je w dniu 31 grudnia 1998 roku (k. 60 ao).
Zakład zajmował się przetwórstwem owoców i warzyw. Znajdowało się w nim 6 działów produkcyjnych. Zadaniem wnioskodawcy było zabezpieczenie dostawy prądu dla tych działów. W głównej stacji zasilania znajdowały się urządzenia pod napięciem 6 kW. Wnioskodawca sprawdzał wszystkie te urządzenia. Robił to wspólnie z drugim pracownikiem z uwagi na obowiązujące przepisy bezpieczeństwa. Następnie wykonywał zlecenia z hal produkcyjnych lub samodzielnie sprawdzał czy silniki pracują prawidłowo. Dokonywał wymiany silników. Awarie zdarzały się często i z tego powodu w zakładzie było 5 stacji transformatorowych, aby móc wyłączyć jedynie część napięcia i nie wstrzymywać całej produkcji. Przez cały okres zatrudnienia zajmował się nadzorem nad urządzeniami elektroenergetycznymi pod wysokim napięciem. W angażach tego rodzaju stanowisko określano jako elektryk, elektromonter i elektromechanik. Co pół roku wykonywał konserwację głównej stacji zasilania wraz ze wszystkimi elektromonterami. Odbywało się to w niedzielę, trwało 8 godzin i wówczas zakład nie pracował. (zeznania wnioskodawcy – k. 19v-20, 36vzeznaniaW. G.– k. 35v-36, zeznaniaJ. K.– k. 36-36v).
Powyższy stan faktyczny ustalony został na podstawie powołanych dowodów. Akta osobowe wnioskodawcy z Zakładów wM.zostały wystawione przez pracodawcę i były autentyczne. Nie były kwestionowane przez strony. Sąd uznał je za wiarygodne w całości.
Przesłuchani w sprawie świadkowie to osoby obce dla wnioskodawcy.W. G.był tam zatrudniony od 1971 roku do 2000 roku jako elektromonter.J. K.w latach 1958-1996 zajmował stanowisko elektryka dyżurnego. Świadkowie pracowali wspólnie z wnioskodawcą i mieli możliwość zaobserwowania wykonywanych przez niego obowiązków w trakcie pracy. Zeznawali logicznie, spontanicznie i szczerze. Niektórych szczegółów nie byli sobie w stanie przypomnieć jednak jest to zrozumiałe z uwagi na znaczny upływ czasu. Treść tych zeznań w powiązaniu z twierdzeniami wnioskodawcy oraz treścią akt osobowych wnioskodawcy pozwoliła na jednoznaczne ustalenie faktycznie wykonywanych przez wnioskodawcę czynności w trakcie całego okresu zatrudnienia. Świadkowie jednoznacznie wskazali, że wnioskodawca zajmował się bieżącym utrzymaniem maszyn pracujących w ruchu ciągłym pod napięciem oraz konserwacją sieci energetycznej w zakładzie pracującej pod bardzo wysokim napięciem. Pracodawca dla tego rodzaju pracy w angażach wskazywał stanowiska elektryka, elektromontera lub elektromechanika. Zeznania te były zgodne z twierdzeniami wnioskodawcy. Sąd uznał je za wiarygodne w całości.
W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że wnioskodawca wykonywał pracę w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od dnia 1 grudnia 1979 roku do dnia 13 grudnia 1998 roku (łącznie 19 lat i miesiąc) wskazaną w wykazie A, dziale II. prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych., załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
Zgodnie zart. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 rokuo emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.), mężczyznom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27. Emerytura taka przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Od 1 stycznia 2013 roku nie jest wymagane rozwiązanie stosunku pracy przez ubezpieczonego będącego pracownikiem.
Według art. 32. ust. 2 za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Ustęp 4 stanowi natomiast, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym w ust. 2 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.
Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Według § 3 cytowanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1
osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,

2
ma wymagany okres zatrudnienia, w tym, co najmniej 15 lat pracyw szczególnych warunkach.

Jednocześnie przepis art. 1 § 2 rozporządzenia stanowi, że właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B.
Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego wnioskodawca udowodnił staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze ponad 15 lat – 19 lat i miesiąc. Tym samym spełnia wszystkie z wymaganych przesłanek do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku. Zaskarżoną decyzję należało zatem zmienić i ustalićP. F.prawo do emerytury od dnia(...)roku tj. od dnia ukończenia 60 roku życia. Ubocznie należy wskazać, że pracujący na takim samym jak wnioskodawca stanowiskuW. G.otrzymał z tytułu tej pracy wcześniejszą emeryturę ( zeznania świadka k.35).
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów orazart. 47714§ 2 k.p.c.Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.