Sąd Okręgowy w Krakowie
XII Wydział Gospodarczy Odwoławczy
Sygnatura akt: XII Ga 447/15
Data wyroku: 2016-02-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Bożena Cincio-Podbiera, Agata Pierożyńska, Beata Kozłowska
Słowa kluczowe: Zobowiązanie
Podstawa prawna: art. 393 kc w zw. a. 127 puin

Sygn. akt XII Ga 447/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 lutego 2016 r.
Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział XII Gospodarczy – Odwoławczyw następującym składzie:
Przewodniczący- Sędzia:SO Bożena Cincio-Podbiera
Sędzia: SO Beata Kozłowska
Sędzia: SO Agata Pierożyńska
Protokolant: st.sekr.sądowy Paweł Sztwiertnia
po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2016 r. w Krakowie
na rozprawie
sprawy z powództwa(...)wS.

przeciwko(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąspółce komandytowej wK.
o zapłatę
na skutek apelacji wniesionej przez stronę powodową od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt V GC 1814/14/S

I
oddala apelację;

II
zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę 1.200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

XII Ga 447/15

UZASADNIENIE
Strona powodowa Syndyk masy upadłości(...)wS.domagała się zasądzenia od(...) sp. z o.o.sp.k. wK.kwoty 18 346 zł z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu, opierając powództwo na treściart. 127 ust.1 prawa upadłościowego i naprawczego. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała w, iż w dniu 1 czerwca 2012 roku dokonała na rzecz strony pozwanej wpłaty kwoty 9 173 złotych tytułem zaliczki na poczet umowy sprzedaży samochodu zamówionego przezJ. B.. Wpłaty dokonano na podstawie umowy inwestycyjnej zawartej pomiędzy stroną powodową aJ. B.w dniu 29 maja 2012 roku, mocą którejJ. B.wpłacił kwotę 22 933 zł stronie powodowej na okres sześciu miesięcy, w zamian za co strona powodowa ,po wpłacie zaliczki na samochód, miała po upływie sześciu miesięcy dokonać zapłaty stronie pozwanej reszty ceny pojazdu. Analogiczna operacja miała miejsce w przypadkuM. B.. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2013 roku została ogłoszona upadłość strony powodowej i wobec czego na podstawie akt 127 pr.up.n. strona powodowa wezwała stronę pozwaną do zwrotu kwoty 18 34 6 zł albowiem czynności prawne polegające na wpłaceniu dwóch zaliczek stronie pozwanej pozostawały bezskuteczne względem masy upadłości. Dokonanie wpłat zaliczek nastąpiło z majątku w upadłej spółki, a w zamian poczynionych wpłat żaden ekwiwalent, ani majątek nie wszedł do masy. Zdaniem strony powodowej doszło do świadczenia na rzecz osoby trzeciej zgodnie z treściąart. 393 kc.Wskazał też syndyk, że za zagwarantowaną w umowie inwestycyjnej zwyżkę wpłaconego kapitału o 300 % w ciągu sześciu miesięcy, upadła spółka nie otrzymałam nic w zamian. Dodatkowo, ponieważ nie doszło do zawarcia umów sprzedaży, na rzecz których wpłacono zaliczki, strona pozwana uzyskała korzyść majątkową pt. darmym. Po otrzymaniu spłaty nie świadczyła bowiem nic w zamian, ani stronie powodowej, aniJ. B.iM. B..
W sprzeciwie od wydanego w sprawie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. Podniosła, iż całość stosunków gospodarczych pomiędzy podmiotami należy oceniać z uwzględnieniem dwóch grup stosunków umownych, to jest zawartych umów ze stroną powodową oraz zawartych z państwemB.umów ze stroną pozwaną o sprzedaż samochodów z dnia 28 maja 2012 roku. Podniosła strona pozwana, że przedmiotowe środki finansowe /zaliczki/ nigdy nie stanowiły własności upadłej spółki ponieważ upadła spółka była wyłącznie pośrednikiem pomiędzy wpłacającymi zaliczki z osobami fizycznymi, a odbiorcą tych zaliczek, to jest stroną pozwaną. Przelew dwóch zaliczek nastąpił nie ze środków własnych strony upadłej lecz ze środków osób prywatnych, wnoszących wkład ustalony w umowie inwestycyjnej . Środki te zatem nigdy nie weszły do majątku upadłej spółki i roszczenie o ich zwrot nie jest składnikiem masy upadłościowej. Ponadto strona pozwana podniosła, że dokonana przez stronę powodową płatność zaliczek w imieniuJ. B.oraz imieniuM. B.nie była czynnością prawną rozporządzającą lecz czynnością faktyczną. Działanie strony powodowej sprowadzało się do pobrania określonych kwot od osób fizycznych i przekierowanie ich na rachunek bankowy strony pozwanej, przy czym przekazaniu temu nie towarzyszyło żadne oświadczenie woli strony powodowej, które dotyczyłoby stosunków między nimi zaistniałych. Stronę powodową ze stroną pozwaną nie łączyły żadne stosunki umowne i dokonane płatności takich stosunków nie kreowały. Zaprzeczyła też strona pozwana stanowisku strony powodowej jakoby zaistniała sytuacja prawna określona wart. 393 kc.W szczególności przy wpłacie zaliczek strona powodowa zaznaczała, iż dokonane są one w imieniu wpłacających zaliczkę na jej konto oraz wyjaśniła, że wpłata pozostałej reszty ceny zamówionych samochodów nastąpiła bezpośrednio przez osoby fizyczne, przy czym zaliczki zostały zaliczone na poczet ceny sprzedaży pojazdów. Przysporzenie na rzecz strony pozwanej nie miała natomiast charakteru świadczenia nieodpłatnego gdyż jego korelatem miało być świadczenie pozwanego w postaci przeniesienia naJ. B.i naM. B.własności zamówionego pojazdu. Nie wystąpiło zatem po stronie pozwanej jakiekolwiek przysporzenie pt. darmym skoro klientem ekwiwalentnego świadczenia pozostawaliJ. B.iM. B.. W przyjmując, że doszło do świadczenia na rzecz osoby trzeciej podnosiła strona pozwana, iż nawet w przypadku uznania nieważności umów inwestycyjnych brak byłoby podstaw prawnych do domagania się zwrotu spełnionego świadczenia zaliczek z uwagi na fakt, że było to świadczenie spełnione w wykonaniu umowy na rzecz osoby trzeciej. Podniosła także strona pozwana, że zwrot zaliczek nastąpił w postaci zarachowania wpłaconych przez osoby fizycznej kwot na poczet cen zakupów przez nich samochodu, brak było zaś podstaw do zwrotu wpłaconych zaliczek stronie powodowej z uwagi na brak stosunków prawnych pomiędzy stronami sporu.
Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 roku Sąd Rejonowy oddalił powództwo, obciążając kosztami procesu stronę powodową.
W oparciu o dowody z dokumentów Sąd Rejonowy ustalił, iż w dniu 29 maja 2012 wyroku zostały zawarte 2 umowy, odrębnie pomiędzyJ. B.i stroną powodową orazM. B.i stroną powodową, zgodnie z którymi osoby te zobowiązały się zainwestować środki pieniężne w wysokości po 22 933 zł, na bazie których strona powodowa miała w ciągu 6 miesięcy wypracować środki na spłatę pozostałych należności za zamówiony samochód, to jest na wpłaty ponad przekazane w imieniu tych osób fizycznych stronie pozwanej zaliczki.
Sąd Rejonowy wskazał iż zgodnie z treścią art. 127 ust. 1 pr.up.n. bezskuteczne w stosunku do masy upadłości są czynności prawne dokonane przez upadłego w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, którymi rozporządził on swoim majątkiem, jeżeli dokonane zostały nieodpłatnie albo odpłatnie, ale wartość świadczenia upadłego przewyższa rażącym stopniu wartość świadczenia otrzymanego przez upadłego lub zastrzeżonego dla upadłego lub dla osoby trzeciej . Sąd Rejonowy wskazał, iż zakresem tej regulacji objęte są czynności rozporządzające czyli czynności wywołujące bezpośrednie i negatywne zmiany w majątkowych prawach podmiotowych podmiotu dokonującego rozporządzenia. Ze względu na wyrażane w doktrynie poglądem Sąd Rejonowy wskazał tu, iż regulacja powyższa obejmuje swym zakresem także czynność faktyczną jaką w tej sprawie pozostawała wpłata dwóch zaliczek.
Niezależnie od tego Sąd Rejonowy uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające uznanie czynności przekazania kwoty 18 346 zł na rzecz strony pozwanej za bezskuteczną w stosunku do masy upadłości strony powodowej. W ocenie Sądu Rejonowego istniały tu 3 stosunki prawne. Pierwszy z nich łączyłJ. B.orazM. B.ze stroną powodową i był uregulowany umową inwestycyjną. Drugi stosunek prawny łączył stronę pozwaną zJ. B.iM. B.w oparciu o umowę sprzedaży samochodu. Pomiędzy stroną powodową, a stroną pozwaną zachodził zaś stosunek faktyczny, polegający na przekazanie środków finansowych. Na tym tle, zdaniem Sądu Rejonowego, nie można uznać argumentów strony powodowej o braku ekwiwalentności za wpłacone przez nią kwoty. Strona pozwana bowiem wywiązała się z umów łączących ją z osobami fizycznymi to jest umów sprzedaży samochodu , a sporna kwota za zgodą strony powodowej została przekazana na poczet należności za samochody. Ponadto, wpłaty dokonane przez stronę powodową realizowane były w imieniuJ. B.iM. B.z tytułu umowy inwestycyjnej. Wierzytelności w chwili wpłat była więc wymagalna w związku z czym strona pozwana nie mogła odmówić przyjęcia tego świadczenia. Pomiędzy uzyskanym przez stronę pozwaną świadczeniem, a faktem wydania pojazdu nie zachodzi brak ekwiwalentności na niekorzyść strony powodowej albowiem w zamian za świadczenie pieniężne osób fizycznych został im wydanie samochód, a strona powodowa wywiązała się z treści zobowiązania łączącego ją z tymi osobami fizycznymi i w efekcie nie zostały spełnione warunki zart. 127 prawa upadłościowego i naprawczego.
W apelacji od tego wyroku strona powodowa domagała się zmiany zaskarżonego orzeczenia i zasądzenia na jej rzecz dochodzonej kwoty. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie art 127 ust 1 pr.up.n. przez jego niezastosowanie na skutek wadliwego uznania, iż ocena czynności prawnej winna być dokonana z punktu widzenia majątków uczestników stosunku waluty, a nie z punktu widzenia majątku masy upadłości oraz, że zapłata dokonana przez stronę powodową na rzecz pozwanej nie była czynnością nieodpłatną, ani czynnością charakteryzującą się rażącą niewspółmiernością wzajemnych świadczeń, a także iż wypłata ustalonej kwoty nie pochodziła z majątku upadłej spółki. Dalej strona powodowa zarzuciła Sądowi Rejonowemu naruszenieart. 134 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczegopoprzez jego nie zastosowanie mimo, iż zachodzi bezskuteczność czynności prawnej w postaci zapłaty kwoty 18 346 zł , naruszenieart. 393 kcprzez jego niezastosowanie mimo, iż miała miejsce umowa zawierająca zastrzeżenie świadczenia na rzecz osoby trzeciej oraz akt. 359 par. /2/2kcprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy kwoty ustalone w umowie i wypłacone przez stronę powodową były odsetkami od wpłaconego przezJ. B.iM. B.kapitału i znacznie przekraczały wartości określone wart. 359 par. 2/1/kc.Podniesiono także zarzut naruszeniaart. 233 par. 1 kpcpoprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. W tym zakresie zarzucono Sądowi Rejonowemu brak szczegółowej analizy stanowiska strony powodowej, a zwłaszcza brak rozważań odnoszących się do zaprezentowanej przez syndyka analizy prawnej, szczególnie że u podstaw pozwu legła instytucja świadczenia na rzecz osoby trzeciej w rozumieniuart. 393 kc.Zarzucono Sądowi Rejonowemu, iż postawiona przez Sąd Rejonowy teza, że nie miała miejsca umowa na rzecz osoby trzeciej nie została przez Sąd Rejonowy należycie wykazana. Omawiając zasady świadczenia na rzecz osoby trzeciej podniosła strona skarżąca, iż analiza umów inwestycyjnych, a zwłaszcza oświadczeń zawartych w par. 1 i par. 6 tych umów pozwala na przyjęcie, że zawarte tam postanowienia spełniają przesłanki zart. 393 par. 1 kc.Dalej wywiedziono, iż wbrew stanowisku Sądu Rejonowego w sprawie wystąpiły przesłanki objęte hipotezą art. 127 pr.up.n.. Spełnione świadczenia pozostawały bowiem czynnościami, które na gruncieprawa upadłościowegonależy interpretować tak samo jak na gruncie prawa cywilnego. Podkreślono, że wykonaniu tego świadczenia pieniężnego towarzyszyła zgodna wola stron i została ona wyrażona przez czynności faktyczne poprzez wykonanie przez stronę powodową przelewów na konto osoby trzeciej czyli strony pozwanej i przyjęcie przez stronę pozwaną tego świadczenia. Spełnienie zaś tego świadczenia nastąpiło bez ekwiwalentu ze strony pozwanej na rzecz upadłej spółki, a zatem było czynnością prawną nieodpłatną, dokonaną w ciągu roku od złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, co wyczerpuje znamiona z art. 127 ust. 1 pr.up.n. który to przepis ma na celu ochronę masy upadłości i ochronę interesów jej wierzycieli. Podkreślała skarżąca, iż dokonując oceny czynności prawnej w kontekście jej przesłanek zart. 127 prawa upadłościowego i naprawczegow należy czynić to z punktu widzenia masy upadłości, z pominięciem stosunku waluty czyli relacji pomiędzy stroną pozwaną, a wyżej wymienionymi osobami fizycznymi. Stosunek ten jest bowiem obojętny z punktu widzenia stosunku zapłaty i stosunku pokrycia. W tym kontekście wyrażona przez upadłą spółkę w dniu 14 września 2012 roku zgoda na zwrot zaliczek na wskazane przez osoby fizyczne konta była czynnością bezskuteczną. Ponieważ strona powodowa w zamian za zapłatę ww. kwoty nie otrzymała od osób fizycznych nic w zamian zapłata ta pozostawała czynnością co najmniej nie ekwiwalentną, a skoro przyrzekającego i osoby trzecie nie łączył wewnętrzny stosunek zobowiązaniowy to zapłata ta była świadczeniem darmym. Zdaniem strony skarżącej należy również zastosowaćart. 359/2/ 1 i par. /2/2kcalbowiem kwota, którą zapłaciła strona powodowa za korzystanie z kapitału osób fizycznych stanowiła rodzaj odsetek. Wobec dokonania przez osoby fizyczne wpłat na konto strony powodowej strona powodowa stała się właścicielem tych środków pieniężnych, co dodatkowo prowadzi do wniosku, iż powództwo syndyka masy upadłości upadłej spółki jest uzasadnione.
W odpowiedzi na apelację strona pozwana wnosiła o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. Podtrzymała stanowisko o niezbędności całościowej oceny stosunków zaistniałych pomiędzy osobami fizycznymi, a stroną powodową i stroną pozwaną, a także podtrzymała stanowisko odnośnie nie istnienia przesłanek z art. 127 pr.up.n..
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Apelacja jest nieuzasadniona.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy prawidłowo i z poszanowaniem zasad określonych wart. 233 par. 1 kpcustalił stan faktyczny sprawy, co powoduje, że Sąd Okręgowy przyjmuje go za własny. Nadto, ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wyrokowania nie były sporne, o czym przekonuje treść apelacji skonkretyzowanej na zarzutach o charakterze materialnoprawnym.
Po cenie Sądu Okręgowego zarzut naruszeniaart. 393 kcjest nieskuteczny. Umowy inwestycyjne nie zawierały bowiem wszystkich elementów właściwych dla konstrukcji czynności prawnej na rzecz osoby trzeciej.Tu zaznaczyć należy, że strona powodowa obowiązała się inwestować środki pieniężne pozostawione jej przez klientów do dyspozycji przez okres 6 miesięcy , poczynając od daty zaksięgowania wpłaconej przez klienta kwoty. Tak uzyskane środki miały być przeznaczone przez upadłą na wpłaty za oznaczony w umowie samochód, zamówiony w salonie strony pozwanej, o oznaczonej wartości. Upadła też zobowiązała się wobec osób fizycznych do dokonywania wpłat na rzecz salonu samochodowego określonych kwot w wysokości i terminie uzgodnionym z tym salonem tytułem zaliczki na poczet ceny pojazdu, a po upływie pół roku do wpłaty na rzecz salonu pozostałej ceny pojazdu, pomniejszonej o zaliczkę. Z kolei osoby fizyczne zobowiązywały się wpłacić upadłej w terminie 2 dni od zawarcia umowy określoną kwotę pieniędzy, stanowiącą część ceny pojazdu i zawrzeć umowę kupna pojazdu z salonem samochodowym. Strona pozwana nie znała przy tym postanowień umów zawieranych przez stronę powodową pozwaną z osobami fizycznymi. Przy wpłatach na przelewie bankowym strona powodowa określała jako tytuł wpłaty” zaliczka na samochód w imieniu” oznaczonej z imienia i nazwiska osoby. Założeniem umów inwestycyjnych pozostawało zatem pomnożenie środków finansowych, które upadła otrzymywała od osób fizycznych do kwot co najmniej równych należności za samochody . Upadła spółka nadto nie przyjęła na siebie obowiązku wydania wszystkich środków uzyskanych z zainwestowania kwot otrzymanych od klientów, przez co nabywała prawo do zatrzymania wypracowanej zwanej nadwyżki,jako jej wynagrodzenie za to inwestowanie. Sumy na zaliczki czerpała strona powodowa z wpłat uzyskiwanych od swoich kontrahentów i zaliczki wpłat tych nie przekraczałby. Wobec strony pozwanej upadła jawiła się jako pełnomocnik kontrahentów. O ile upadła spółka obowiązywała się wobec osób fizycznych do zainwestowania przekazanych jej środków pieniężnych, o tyle w pierwszej kolejności obowiązywała się wpłacić zaliczkę obciążającą klienta wobec strony pozwanej w imieniu tego klienta. Wpłata zaliczki była ściśle powiązana z otrzymanymi od klientów środkami i w jej efekcie upadła spółka wykonywała swoje zobowiązania wobec klientów . Fakt zapłaty nie wywoływał zatem zmiany w kręgu majątkowych prawach upadłej , nic też nie wskazuje na to aby upadła angażowała środki finansowe ponad wpłacone przez kontrahentów kwoty. Zobowiązanie upadłej nie było przy tym nieodpłatne ponieważ ewentualna nadwyżka wypracowanych środków w drodze inwestowania, przypadała właśnie upadłej. W tej konfiguracji nie można przyjąć by upadła była uprawniona do świadczenia wzajemnego ze strony pozwanych. Umowy inwestycyjne nie zawierały zatem wszystkich elementów właściwych dla konstrukcji czynności prawnej na rzecz osoby trzeciej. W kontekście treści umów zawieranych przez stronę pozwaną z klientami, w których to umowach nie wspominano o udziale upadłej spółki, a zwłaszcza o prawie żądania od niej zapłaty, brak jest podstaw do zidentyfikowania roszczenia, które miałoby przysługiwać stronie pozwanej względem upadłego , zwłaszcza że strona ta nie miała świadomości istnienia umów inwestycyjnych, a wpłaty zaliczek dokonywane były w imieniu osób fizycznych. Nie można bowiem pominąć okoliczności, iż zgodnie zart. 393 kcosoba trzecia, na rzecz której dłużnik ze stosunku podstawowego ma świadczyć, musi mieć wiedzę o dokonanym w zastrzeżeniu. W braku tej wiedzy nie mogłaby strona skorzystać z jej uprawnienia do złożenia oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu świadczenia. Do czasu złożenia tych oświadczeń pozostaje bowiem stan swoistego zawieszenia, w którym nabycie uprawnienia z akt 393par. 1 kcjeszcze nie nastąpiło. Jak przyjmuje się w doktrynie/ Czesława Żuławska, Komentarz do kodeksu cywilnego,W-wa 2009, wyd. 9 LexisNexis, s.223/ osoba trzecia może bowiem odmówić przyjęcia świadczenia, inaczej regulacja zawarta wart. 393 par. 2 kcbyłaby pozbawiona sensu. Trudno zatem przyjąć, w opisanej powyżej sytuacji, by zgodną wolą stron było przyznanie stronie pozwanej uprawnienia, o których mowa wart. 393 par. 1 kc.Nie zachodzi zatem związek między zobowiązaniami stron w stosunkach umownych, to jest między upadłą spółką, a stroną pozwaną oraz między stroną pozwaną ,a osobami fizycznymi, nabywcami samochodów. Brak też jakiegokolwiek stosunku prawnego między stroną pozwaną, a stroną powodową, która płacąc zaliczki spełniała tylko swoje zobowiązanie z umowy inwestycyjnej.
Nawet gdybyart. 393 kcznalazł zastosowanie wskazać należałoby, iż umowa, w której zastrzeżono świadczenie na rzecz osoby trzeciej wiąże tylko przyrzekającą jako dłużnika i zastrzegającego wierzyciela w ramach stosunku pokrycia . Obowiązek dłużnika świadczenia na rzecz osoby trzeciej realizuje się w ramach stosunku zapłaty, zaś osoba trzecia nie jest stroną umowy, mimo iż łączy ją z wierzycielem stosunek waluty.
Sąd Okręgowy podziela stanowisko zaprezentowane przez stronę pozwaną, iż w sprawie tej nie można ograniczyć się tylko do relacji pomiędzy stroną powodową, a stroną pozwaną ponieważ pozostawałoby to w sprzeczności z istotą stosunku trójstronnego/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 1998 roku, II CKN 599/97/. Upadły poprzez uiszczenie zaliczek na poczet ceny samochodów zwalnia się bowiem zobowiązania wynikającego z umowy inwestycyjnej przez co zmniejszały się jego pasywa, co wyklucza uznanie, że było to świadczenie nieodpłatne w rozumieniu art. 127 ust. 1 pr.up.n. Poprzez spełnienie tego świadczenia nie dochodziło do zmian w majątku upadłej spółki albowiem wysokość świadczenia odpowiadała zobowiązaniu wobec własnego kontrahenta umowy inwestycyjnej. W konsekwencji nie można uznać, by dochodziło do rażącej nieekwiwalentności świadczeń.
Zdaniem Sądu Okręgowego nie można podzielić stanowiska o rażącej nie ekwiwalentność świadczeń czy braku właściwej relacji pomiędzy świadczeniami stron w umowach inwestycyjnych skoro każdorazowo strona powodowa otrzymywała kwotę o wiele wyższą niż przekazywana w imieniu jej kontrahenta zaliczka. Otrzymała bowiem strona powodowa od każdego ze swoich kontrahentów kwoty 22 933 zł czyli łącznie około 45 tysiąca złotych, podczas gdy wysokość obu wpłaconych zaliczek przekroczyła kwotę 18 tysiąca złotych.
Niesłusznie strona skarżąca zarzuca naruszenie ad 359 par./ 2/2kcponieważ sprzeczna zart 359 par. 1 kcbyłaby wykładnia umów inwestycyjnych, wedle której umówiono się na odsetki przekraczające odsetki maksymalne. Ponadto, jak powiedziano, świadczenia klientów przewyższały świadczenia strony powodowej. Dodatkowo, w przypadku uznania umów inwestycyjnych za nieważne w całości lub w części roszczenie strony powodowej nie byłoby zasadne ponieważ strona powodowa utraciłaby tytuł do dysponowania środkami przekazanymi jej przez jej kontrahentów. Zwrot w takiej sytuacji wzajemnych świadczeń musiałby mieć miejsce między stronami umów inwestycyjnych, do których strona pozwana się nie zalicza. Nie doszło zatem do naruszenia art. 127 pr.up.n., a w efekcie do naruszenia art. 134 pr.up.n. skoro strona powodowa nie wykazała by dokonała na rzecz strony pozwanej świadczenia nieodpłatnego lub rażąco nieekwiwalentnego. Podobne stanowisko, odnośnie oceny charakteru prawnego przedmiotowych stosunków, zajął Sąd Apelacyjny w Krakowie w sprawach I ACa 85 /15 i I ACa 536/15, nie dopatrując się zaistnienia przesłanek z art.127 pr.up.n., które mogłyby prowadzić do uwzględnienia powództwa.
Mając to na względzie w Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawieart. 385 kpc. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono po myśliart. 98 par. 1w związku z art. 108 par. 1 oraz par 6 i par. 13 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych/ Dz.U. z 2013 roku poz. 461, tekst jednolity/. Sąd nie znalazł podstaw do odrzucenia apelacji, jako że jej braki formalne zostały usunięte.
s.ref. I inst. SSR I. Wolas