Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
XVI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: XVI GC 947/14
Data wyroku: 2016-09-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Chała-Małkowska

Sygn. akt XVI GC 947/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 września 2016 roku
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy wW., XVI Wydział Gospodarczy
w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Chała - Małkowska
Protokolant: Paweł Cegiełka
po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016r. wW.,
na rozprawie
sprawy z powództwaR. O., J.(...) Spółki komandytowejz siedzibą wW.
przeciwkoM. O.
o zapłatę kwoty 40.000 zł

I
oddala powództwo;

II
zasądza od powodaR. O., J.(...) Spółki komandytowejz siedzibą wW.na rzecz pozwanegoM. O.kwotę 2.417 (dwa tysiące czterysta siedemnaście/100) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt XVI GC 947/14

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 06 lutego 2014 r. powódkaR. O., J.(...) spółka komandytowaz siedzibą wW.(dalej:R. O.,J. T.) wniosła o zasądzenie odM. O.kwoty 40.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 27 grudnia 2013 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazała, że jest przedsiębiorcą świadczącym usługi prawnicze. Pozwany współpracował z nią jako aplikant radcowski. Strony łączyła umowa o współpracy oraz umowa o zakazie prowadzenia działalności konkurencyjnej. Pozwany naruszył zakaz konkurencji, wypowiedział umowę o współpracy i podjął działania zmierzające do pozyskania klientów kancelarii. Na podstawie umowy o zakazie konkurencji zobowiązany był do zapłaty na rzecz powódki kwoty 20.000 zł za każde jej naruszenie z osobna.
W dalszej części uzasadnienia pozwu wyjaśniła, że świadczyła usługi prawne na rzecz(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wO.(dalej:K.) oraz(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.(dalej:B.) jednakże zaobserwowała zmniejszenie się ilości zleceń kierowanych do niej przezK.orazB., zaś od września 2013 rokuB.nie zlecała już jej do wykonania żadnych prac. Powyższe zbiegło się w czasie zakończenia współpracy powódki i pozwanego. Naruszenie postanowień umowy o zakazie prowadzenia działalności konkurencyjnej wynika również z treści wiadomości e-mail, zgodnie z którą pozwany świadczy usługi prawnicze na rzeczK.za pośrednictwemŁ. S.orazR. S. (1). Kara umowna w wysokości 40 000 zł winna być zapłacona przez pozwanego wobec naruszenia zakazu konkurencji (pozew k. 2-14).
W dniu 21 lutego 2014 r. referendarz sądowy w tut. Sądzie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. XVI GNc 860/14, w którym uwzględnił żądanie pozwu w całości(nakaz, k. 131).
W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, że współpracował z powódką od 2008 r. do dnia 29 czerwca 2013 r. Podkreślił jednak, że o ile po zakończeniu współpracy z powodową spółką współpracował zB., o tyle nie świadczył ani pośrednio ani bezpośrednio usług prawnych na rzeczK.. Nie posiadał, żadnej umowy na obsługę tej spółki ani zR. S. (1)ani zŁ. S., którego swoją drogą w ogóle nie zna, czy też inną osobą. Zaznaczył przy tym, że współpraca zB.nie stanowiła naruszenia zakazu konkurencji, o którym mowa w umowie z powodem. Powód nie miał umowy na wyłączność zB., poza tym skorzystanie z usług pozwanego wiązało się z tym, że po zakończeniu przez niego współpracy z powodową spółką z jej strony nie było żadnego zaangażowania w obsługę prawnąB., albowiem jedyną osobą, z którą kontaktował się ten klient był pozwany.
W dalszej kolejności pozwany zarzucił, że umowa o zakazie konkurencji, w szczególności co do zobowiązania do zapłaty kary umownej za naruszenie zakazu konkurencji po rozwiązaniu umowy, z uwagi na brak ekwiwalentu za czas trwania zakazu była nieważna. Ponadto w umowie wskazano, że zakazaną jest działalność, jeżeli może ona mieć wpływ na poziom sprzedaży, zakres świadczonych usług, sytuację rynkową lub wyniki ekonomiczne powódki. Naruszeniem zakazu konkurencji nie jest zatem wyłącznie obiektywny fakt aktywności pozwanego w sektorze dzielności prawniczej skierowany do klienta powódki, ale rzeczywisty wpływ takiej aktywności na wyniki finansowe powódki. Powódka powyższej okoliczności nie wykazała. Wreszcie podniósł, że analiza postanowień umowy o zakazie konkurencji prowadzi do wniosku, że do naruszenia musiało dojść w obu okresach wskazanych w umowie tj. w okresie obowiązywania umowy o współpracę oraz w okresie 1 roku od dnia rozwiązania umowy (sprzeciw, k. 138-151).
W toku procesu strony pozostały przy swoich stanowiskach.
S ąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 24 października 2008 r.R. O.,J. T.zawarła zM. O.umowę o świadczenie usług mających polegać na obsłudze prawnej klientów kancelarii za wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 2 500 zł netto. Umową z dnia 02 marca 2009 r. pomiędzy tymi samymi stronami rozszerzyły one zakres współpracy oraz wynagrodzenie(...) usługi (...)do kwoty 4 873,00 zł netto. Jednocześnie w umowie ustalono, iż usługodawca nie będzie prowadzić działalności konkurencyjnej względem usługobiorcy przez okres 1 roku od dnia rozwiązania z nim umowy. Naruszenie klauzuli o zakazie konkurencji nie zostało wówczas obwarowane żadną sankcją (bezsporne, nadto dowód: umowa z dnia 24 października 2008 r. k. 22-23, umowa z dnia 02 marca 2009 r. k. 24-30).
W dniu 03 kwietnia 2013 r.R. O.,J. T.zawarła zM. O.umowę o świadczenie usług, która miała zastąpić umowę o świadczenie usług prawnych z dnia 02 marca 2009 r.R. O.,J. T.zleciłaM. O.stałe wykonywanie usług prawnych na rzecz klientówR. O.,J. T.. Z tytułu świadczonychusług (...)należne było zryczałtowane wynagrodzenie w kwocie 10 000 zł miesięcznie (§ 4 umowy).M. O., w związku ze świadczeniem na rzeczR. O.,J. T.usług na podstawie umowy, zobowiązał się w czasie obowiązywania umowy oraz po jej rozwiązaniu przez okres 1 roku od dnia rozwiązania umowy, nie prowadzić działalności konkurencyjnej w stosunku doR. O.,J. T.(§ 11 umowy).
W dniu 03 kwietnia 2013 rokuR. O.,J. T.zawarła również zM. O.umowę o zakazie prowadzenia działalności konkurencyjnej. W umowie wskazano, żeM. O.w związku ze świadczeniem na rzeczR. O.,J. T.usług na podstawie umowy o świadczenie usług z dnia 03 kwietnia 2013 roku zobowiązał się w czasie obowiązywania umowy oraz po jej rozwiązaniu przez okres 1 roku od dnia rozwiązania umowy nie prowadzić działalności konkurencyjnej wobecR. O.,J. T.(§ 1 umowy). Pod pojęciem działalności konkurencyjnej wobecR. O.,J. T.należało rozumieć każdy rodzaj aktywności przejawiany w sektorze działalności prawniczej i skierowany do klientaR. O.,J. T., a w szczególności świadczenie usług na własny lub cudzy rachunek, we własnym imieniu lub za pośrednictwem osoby trzeciej na rzecz klientówR. O.,J. T., podejmowanie zatrudnienia u klientówR. O.,J. T.oraz prowadzenie w jakiekolwiek formie doradztwa na rzecz innych przedsiębiorców prowadzących działalność konkurencyjną wobecR. O.,J. T.dotyczącego klientówR. O.,J. T., jeżeli może ona mieć wpływ na poziom sprzedaży, zakres świadczonych usług, sytuację rynkową lub wyniki ekonomiczneR. O.,J. T.lub podmiotów w stosunku doR. O.,J. T.konkurencyjnych (§ 2 umowy). Naruszenie przezM. O.zakazu prowadzenia działalności konkurencyjnej powodował powstanie obowiązku zapłaty na rzeczR. O.,J. T.kwoty 20 000 zł za każde naruszenie z osobna wobec klientaR. O.,J. T., zgodnie § 3 umowy (bezsporne, nadto dowód: umowa o świadczenie usług z dnia 03 kwietnia 2013 k. 31-37, umowa o zakazie prowadzenia działalności konkurencyjnej k. 38-39, faktury na wynagrodzenie dlaM. O.k. 43-45).
W dniu 29 maja 2013 rokuM. O.złożył wypowiedzenie umowy o świadczenie usług z dnia 03 kwietnia 2013 roku z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia (dowód: wypowiedzenie k. 40).
KlientamiR. O.,J. T.były m.in.K.orazB.. Inne kancelarie prawne również świadczyły usługi prawne na rzeczK.. Z ramienia(...).O.,J. T.w czasie współpracy zK., sprawami tego klienta zajmował się m.in.M. O.. Po zakończeniu współpracyM. O.zespółką (...).O.,J. T.nie współpracował on zespółką (...), ponieważ spółka ta prowadzi głównie sprawy sądowe, aM. O.nie był jeszcze wówczas radcą prawnym. Współpracę zK.M. O.wznowił po zdaniu egzaminu radcowskiego około sierpnia 2014 r. (dowód: umowa o świadczenie obsługi prawnej k. 62-65, faktury VAT wraz ze specyfikacjami wykonanych prac k. 66 – 94, zeznania świadkaM. S.k. 231v. –232, zeznania świadkaR. S. (1)k. 232-232v., zeznania świadkaM. K.k. 471v.).
M. O.nie świadczył na rzeczK.obsługi prawnej za pośrednictwemŁ. S.. Od 1 lipca 2013 roku początkowo za pośrednictwem adw.Ł. S., a następnie samodzielnie i osobiście na rzecz tej spółki świadczył usługi pomocy prawnej świadczyłR. S. (2), który również do około połowy 2013 r. współpracował z powodową spółką (dowód: wiadomość e-mail k. 54, projekt umowy k. 55 – 58, wiadomości e-mail k. 59 – 60, faktura VAT k. 61, zeznania świadkaM. S.k. 231v. –232, zeznania świadkaR. S. (1)k. 232-232v., zeznania świadkaM. K.k. 471v., zeznania świadkaŁ. S.k. 411-412).
Poza świadczeniem usług prawnych na rzeczK.powodowa spółka obsługiwała równieżB.. Od dnia 01 lipca 2013 r.M. O.osobiście świadczył usługi pomocy prawnej na rzeczB., jednak współpraca ta nie stanowiła pracy na wyłączność, aB.w tym okresie dalej korzystała z usług obsługi prawnejR. O.,J. T.(bezsporne, nadto dowód: umowa obsługi prawnej k. 95-104, faktury VAT wraz ze specyfikacjami wykonanych prac k. 105-122, wiadomości e-mail k. 211-215, faktury wraz ze specyfikacjami wykonywanych prac wystawiane przezM. O.k. 442-453, zeznania świadkaA. Z.k. 472-472v., zeznania świadkaK. I.k. 559-560).
Oprócz samodzielnej praktyki prawnejM. O.działał również w spółce prawniczej prowadzonej zR. S. (1)orazM. K.. Spółka ta jednak nie świadczyła usług prawnych ani na rzeczK., ani na rzeczB.(dowód:zeznania świadkaR. S. (1)k. 232-232v., zeznania świadkaM. K.k. 471v.)
Pismem z dnia 6 grudnia 2013 rokuR. O.,J. T.wezwałaM. O.do zapłaty kwoty 40 000 zł tytułem naruszenia umowy o zakazie konkurencji. (dowód: wezwanie do zapłaty k. 41, potwierdzenie odbioru k. 42).
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie niekwestionowanych twierdzeń stron oraz powołanych wyżej dowodów z dokumentów, których wiarygodność nie była kwestionowana przez strony, a sąd również nie miał wątpliwości co do ich autentyczności. Podstawę ustalenia stanu faktycznego stanowiły również zeznania świadkówM. S.,Ł. S.,R. S. (1),M. K.,A. Z.orazK. I..
M. S.jako pracownikK.zeznała, iż spółka ta współpracowała od 2003 r. i nadal współpracuje z kancelarią powoda. W czasie pracy pozwanego i powoda to m.in. on zajmował się sprawamiK.. Od kiedy pozwany zakończył współpracę z powodem, ich drogi zawodowe na pewien czas się rozeszły z uwagi na niezdanie przez pozwanego egzaminu radcowskiego oraz faktu, iżK.prowadzi głównie sprawy sądowe. Potwierdziła współpracęK.zŁ. S.iR. S. (1).
ŚwiadekR. S. (1)był współpracownikiem powoda na analogicznych zasadach i do tego samego czasu, co pozwany. Zeznał, iż obecnie prowadzi z pozwanym kancelarię w formie spółki osobowej. Wskazał jednak, że spółka ta nigdy nie świadczyła usług prawnych ani na rzeczB., ani na rzeczK.. Nie była mu również znana okoliczność współpracy pozwanego zŁ. S..
ŚwiadekŁ. S.zeznał, iż współpracował zK., jednak współpraca ta odbywała się za pośrednictwemR. S. (1), a nieM. O.. Zaznaczył, iż nawet nie zna pozwanego.
ŚwiadekM. K.podobnie jakR. S. (1)i pozwany współpracował z powodem świadcząc z jego ramienia usługi prawne na rzecz obsługiwanych przez powodową kancelarię klientów. Współpracę z powodem zakończył w styczniu 2013 r. Świadek wskazał na charakter umowy o współpracę z powodem oraz klauzuli o zakazie konkurencji.
A. Z.jako pracownikB.potwierdziła okoliczność współpracy tej spółki zarówno z powodem jak i pozwanym. Zeznała, że początkowo pozwany obsługiwałB.w imieniuR. O.,J. T., a następnie samodzielnie. Nie miała wiedzy na temat tego, czyB.ma podpisane jakiekolwiek umowy zŁ. S.czy teżR. S. (1), albo prowadzoną przez niego kancelarią. Analogicznej treści zeznania złożyłaA. I., również pracownikspółki (...).
Zeznania wszystkich wyżej wymienionych świadków były logiczne i spójne, zarówno wewnętrznie, jak i z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, toteż Sąd przyznał im wiarę w całości.
Sąd oddalił wnioski o dopuszczenie dowodów z zeznań świadkówW. K.,P. B.iA. B., albowiem zostały one w dużej mierze powołane dla udowodnienia okoliczności bezspornych w sprawie, jak również w przypadku świadkaA. B.– niewskazania w zakreślonym terminie adresu do doręczeń.
Wniosek dowodowy o przesłuchanie świadkaP. K.należało pominąć, z uwagi na jego cofnięcie.
S ąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie strony łączyła umowa o świadczenie usług z dnia 03 kwietnia 2013 roku (art. 750 k.c.) oraz umowa o zakazie prowadzenia działalności konkurencyjnej. Wskazać należy, że umowa o zakazie prowadzenia działalności konkurencyjnej należy do kategorii tzw. umów nienazwanych. Umowa ta ma charakter umowy mieszanej, tzn. takiej, która zawiera w sobie elementy innych umów nazwanych. Zgodnie z brzmieniemart. 3531 k.c.strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. W ocenie sądu strony miały prawo ukształtować swoje prawa i obowiązki odnośnie zakazu działalności konkurencyjnej w sposób określony zarówno w § 11 umowy o świadczenie usług, jak i w umowie o zakazie prowadzenia działalności konkurencyjnej. Z powyższego wynika, że powódka mogła oczekiwać od pozwanego powstrzymywania się od prowadzenia dzielności konkurencyjnej wobec niej, na zasadach szczegółowo określonych w umowie o zakazie prowadzenia dzielności konkurencyjnej. W przypadku zaś dopuszczenia się przez pozwanego prowadzenia działalności konkurencyjnej wobec powódki, zobowiązany on był zapłaty kary umownej określonej w umowie.
Zgodnie z brzmieniem umowy o zakazie prowadzenia działalności konkurencyjnej przez działalność konkurencyjną wobec powódki należało rozumieć każdy rodzaj aktywności przejawiany w sektorze działalności prawniczej i skierowany do klienta powódki, w szczególności świadczenie usług na własny lub cudzy rachunek, we własnym imieniu lub za pośrednictwem osoby trzeciej, podjęcie zatrudnienia oraz prowadzenie w jakiekolwiek formie doradztwa na rzecz innych przedsiębiorców prowadzących działalność konkurencyjną wobec powódki dotyczących jej klientów. Ponadto warunkiemsine qua nonuznania jednego z opisanych wyżej działań za naruszenie zakazu działalności konkurencyjnej było wywarcie przez nie wpływu na poziom sprzedaży, zakres świadczonych usług, sytuację rynkową lub wyniki ekonomiczne powódki lub podmiotów w stosunku do powódki konkurencyjnych.
Umowa stanowiła zatem o dwóch przesłankach, których dopiero kumulatywne spełnienie stanowiło o dopuszczeniu się przez pozwanego działalności konkurencyjnej wobec powódki. Pierwsza dotyczyła przejawu aktywności pozwanego polegającej na świadczeniu usług prawnych w jakiejkolwiek formie na rzecz klienta powódki. Drugi zaś obejmował negatywne skutki spowodowane na skutek aktywności pozwanego, wyrażające się we wpływie na poziom sprzedaży, zakresu świadczonych usług, sytuacji rynkowej lub wyników ekonomicznych powódki lub podmiotów w stosunku do powódki konkurencyjnych.
Zgodnie z ogólną zasadą rozkładu ciężaru dowodowego (art. 6 k.c.) to na powódce spoczywał obowiązek wykazania spełnienia obu przesłanek w stosunku do zachowania pozwanego odnośnie klientów powódkiK.orazB.. Wskazać należy, że obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Podkreślenia wymaga, iż samo twierdzenie nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności, spornej między stronami (art. 227 k.p.c.) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (art. 232 k.p.c.iart. 6 k.c.). W procesie decyzyjnym sąd nie może oprzeć swojego rozstrzygnięcia na okolicznościach, które nie zostały udowodnione, a które stanowią podstawę dochodzonego roszczenia, w związku z tym fakty nieudowodnione zostają pominięte i nie wywołają skutków prawnych z nimi związanych.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało, że klientami powódki był m.in.B.orazK.. Zaznaczenia wymaga, że z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, aby pozwany, po odejściu z kancelarii powódki przez okres co najmniej roku w jakiejkolwiek formie świadczył usługi prawne na rzeczK.. Jak wynika z zeznań pracownikaK., bezpośrednio po zakończeniu współpracy pozwanego z powodem nie świadczył ona usług prawnych na rzeczK.z uwagi na brak uprawnień zawodowych radcy prawnego. Trudno również zarzucićM. O.współpracę zK.za pośrednictwemŁ. S., skoro jak wynika z materiału dowodowego sprawy panowie ci nawet się nie znali. Tym samym uznać należy, że powodowa spółka nie wykazała by pozwany świadczył usługi prawne na rzeczK.tj. w tej formie naruszył zakaz prowadzenia działalności konkurencyjnej wobec powódki. Zwalnia powyższe z potrzeby badania drugiej z kumulatywnie niezbędnych do stwierdzenia podstaw do nałożenia kary umownej przesłanek naruszenia zakazu tj. wpływu tego rodzaju zachowania na poziom sprzedaży czy inne istotne dla powódki wskaźniki ekonomiczne.
Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie, wynikającą nadto z materiału dowodowego jest to, że pozwany po odejściu z kancelarii powódki, od 1 lipca 2013 roku samodzielnie i osobiście świadczył usługi pomocy prawnej na rzecz klienta powódkiB.. Doszło zatem w tym wypadku, odmiennie niż w wypadkuK., do spełnienia pierwszej określonej w umowie przesłanki stanowiącej o dopuszczeniu się działalności konkurencyjnej przez pozwanego. W ocenie sądu powódka nie wykazała jednak (w istocie nawet próby wykazania nie podjęła) spełnienia drugiej przesłanki określonej w tej umowie. Nie wykazała bowiem, że istnieje związek przyczynowo skutkowy, pomiędzy świadczeniem od 1 lipca 2013 roku przez pozwanego usług na rzeczB., a poziomem sprzedaży, zakresem świadczonych usług, sytuacji rynkowej lub wyników ekonomicznych powódki lub podmiotów w stosunku do powódki konkurencyjnych. Powodowa spółka przedłożyła kilka faktur wystawianych przez nią na rzeczB.w 2013 r. w okresie, kiedy pozwany nie współpracował samodzielnie z tym klientem oraz jedną fakturę z 01 sierpnia 2013 r. za współpracę w lipcu 2013 r., w której kwota wynagrodzenia znacznie odbiega od dotychczas uzyskiwanego przez powoda od tej spółki. Na tej podstawie powód wnioskował o związku przyczynowo - skutkowym pomiędzy rozpoczęciem współpracy pozwanego zespółką (...), a znaczącym spadkiem uzyskiwanego przez powoda od tej spółki wynagrodzenia.
Powyższe rozumowanie powoda obarczone jest prostym błędem logicznym. Mianowicie powodowa spółka nie dostrzega różnicy pomiędzy korelacją a związkiem przyczynowo – skutkowym. Korelacja oznacza współwystępowanie jakiś zjawisk, jednak niekoniecznie wynika z tego, że jedna musi wpływać na drugą, być jej przyczyną bądź skutkiem. Aby lepiej to zobrazować warto posłużyć się przykładem, często przytaczanym przez ekonomistów: dźwięk dworcowego zegara wybijającego godzinę pierwszą jest niezwykle silnie skorelowany z odjazdem pociągu o 1:00 ze stacji, nie jest on jednak żadną przyczyną ruchu - i odwrotnie, odjazd pociągu nie jest przyczyną dźwięku. Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy powód udowodnił korelację rozpoczęcia przezB.współpracy zM. O., a spadkiem swojego wynagrodzenia uzyskiwanego odB., nie udowodnił jednak związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy tymi zjawiskami. Zarówno powodowa spółka jak i pozwany nie mieli wyłączności na obsługę prawnąB.. Być może więc przyczyną mniejszej ilości zleceń kierowanych w lipcu przezB.do kancelarii powoda było zacieśnienie współpracy z inną jeszcze kancelarią. Poza tym powód przedstawił jedną fakturę z okresu, kiedy zarówno jego kancelaria jak i pozwany równolegle prowadzili obsługę prawnąB.. Mogło przecież być tak, że mniejsza ilość zleceń kierowanych do powoda przezB.w lipcu 2013 r. było spowodowane mniejszym zapotrzebowaniem tej spółki na usługi prawne. Jest to tym bardziej prawdopodobne, że również wynagrodzenieM. O.za lipiec 2013 r. w porównaniu do kolejnych miesięcy nie było znaczne (por.: faktura k. 121 z fakturą z k. 442 oraz nast.).
Po drugie powód nie przedstawił żadnych dowodów, na to jak bardzo w stosunku do dotychczas osiąganych dochodów, zmniejszyły się jego profity po rozpoczęciu przez pozwanego współpracy zB.. Wszak w umowie o zakazie konkurencji mowa była o wpływie na poziom sprzedaży, zakres świadczonych usług, sytuację ekonomiczną i rynkową powodowej spółki. Być może dochody osiągane ze współpracy zB.stanowiły jedynie niewielki odsetek comiesięcznych zysków spółki. Okoliczności tych Sąd nie zna, albowiem nie zostały przez powoda udowodnione, a to na nim zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu spoczywał taki obowiązek.
Powódka nie wykazała zatem, iż okoliczność świadczenia przez pozwanego usług prawnych na rzeczB.miała wpływ na poziom sprzedaży, zakres świadczonych usług, sytuację rynkową lub wyniki ekonomiczne powódki lub podmiotów w stosunku do powódki konkurencyjnych.
Wobec powyższego powództwo podlegało oddaleniu w całości.
Podniesiony jednak przez pozwanego zarzut nieważności umowy o zakazie konkurencji z uwagi na brak ekwiwalentu z z uwagi na brak ekwiwalentu za czas trwania zakazu, nie zasługiwał na uwzględnienie. Po pierwsze trzeba mieć na uwadze to, iż pozwany współpracował z powodem od 2008 r., a umowa o zakazie konkurencji, której naruszenie było sankcjonowane karą umowną została podpisana dopiero w dniu 03 kwietnia 2013 r. Nie jest zatem prawdą, iż w czasie podpisywania umowy o zakazie konkurencji pozwany był początkującym aplikantem, a rozwiązania zawarte w umowie o zakazie konkurencji zostały mu narzucone. Z doświadczenia życiowego należy wywnioskować, iż w momencie podpisywania umowy o zakazie konkurencji pozwany miał już stosunkowo duże doświadczenie, a jego pozycja na rynku była dość pewna. Świadczy o tym chociażby fakt, iż umowę o świadczenie usług z powodową spółką wypowiedziana przez niego została w niecałe dwa miesiące po jej podpisaniu wraz z umową o zakazie konkurencji ze skutkiem na dzień 30 czerwca 2013 r., a już w lipcu 2013 r. pozwany dostawał samodzielne zlecenia obsługi prawnej. Pozwany w czasie podpisywania umowy o zakazie konkurencji prowadził własną działalność gospodarczą, a zatem obie strony były przedsiębiorcami i w granicach przysługującej im kompetencji indywidualnie ukształtowały rozkład praw i obowiązków. Należy zgodzić się z tezą postawioną przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 05 grudnia 2013 r. (V CSK 30/13), że „klauzula konkurencyjna bez ekwiwalentu, przy zastrzeżeniu kary umownej za jej naruszenie, mimo braku symetrii nie traci sensu gospodarczego i mieści się w granicach lojalności kontraktowej”. Pozwany, wbrew forsowanemu przez niego stanowisku w 2013 r. nie był stroną słabszą. Za taką można byłoby go uznać na początku jego kariery zawodowej, a nie wówczas, kiedy posiadał już 5-letnią praktykę. Nie można przyjąć niezgodności takiego ukształtowania praw obowiązków w klauzuli konkurencyjnej z aksjologią leżącą podstaw stosunków cywilnoprawnych w obrocie gospodarczym. W szczególności nie zostały przekroczone granice słuszności i dobrych obyczajów. Z tych względów ani zawarcie umowy tej treści, ani wykorzystanie przez powoda przewidzianej w niej sankcji wobec złamania zakazu nie naruszyły zasad przewidzianych wart. 3531 i art. 5 k.c.Powyższe stanowisko zostało powtórzone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2015 r. (IV CSK 804/14).
O kosztach procesu sąd orzekł biorąc za podstawęart. 98 § 1 k.p.c.statuujący zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty poniesione przez pozwanego złożyła się kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa oraz kwota 2.400 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika procesowego będącego adwokatem ustalona na podstawie z§ 6 pkt 5w zw. z§ 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.).
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.