Sąd Rejonowy w Świdnicy
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 2608/15
Data wyroku: 2016-02-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Halina Grzybowska

Sygn. akt I C 2608/15

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lutego 2016r.
Sąd Rejonowy w Świdnicy I Wydział Cywilny w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Halina Grzybowska
Protokolant:  Magdalena Tobiasz
po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016r. w Świdnicy
na rozprawie
sprawy z powództwaKancelarii (...) S.A.z siedzibą wK.
przeciwkoA. K.
o zapłatę 620 zł
I. zasądza od pozwanejA. K.na rzecz strony powodowejKancelarii (...) S.A.z siedzibą wK.kwotę 390 zł (słownie: trzysta dziewięćdziesiąt złotych) z odsetkami ustawowymi:
- w wysokości 13 % w stosunku rocznym liczonymi od dnia 20 października 2014 roku do dnia 22 grudnia 2014 roku,
- w wysokości 8 % w stosunku rocznym od dnia 23 grudnia 2014 roku do dnia31 grudnia 2015 roku;
a od 1 stycznia 2016 roku z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych, wynoszącej aktualnie 7 % w stosunku rocznym – do dnia zapłaty;
II. dalej idące powództwo oddala;
III. zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej koszty procesu w kwocie 132,49 zł;
IV. wyrokowi w pkt.I i III nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.
Sygn. akt  I  C 2 608 /15

UZASADNIENIE
W pozwie wniesionym w dniu 05 listopada  2015 roku  w elektronicznym postępowaniu upominawczym strona powodowaKancelaria (...) SAz siedzibą wW.jako nabywca wierzytelności odK.sp z o.o. wK..    domagała się zasądzenia od pozwanejA. K.kwoty  620,00 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 20 października 2014  roku do dnia zapłaty    oraz kosztów procesu   z   tytułu umowy pożyczki   zawartej w dniu  18 września  2014  roku przez pozwaną  zK.sp z o.o. wK.. .
Sąd Rejonowy w Lublinie stwierdził brak podstaw do wydania  nakazu zapłaty i przekazał sprawę do rozpoznania  tut.Sądowi.
W uzasadnieniu pozwu strona powodowa podała, że w dniu 18 września  2014 roku cedent udzielił pozwanej  pożyczki na kwotę 300 zł, Złożyła powołane w pozwie jako dowody  kopie : ramowej umowy pożyczki zawartej z pozwaną , potwierdzenie  przelewu  kwoty 300 zł na rachunek pozwanej  oraz kopię umowy przelewu  wierzytelności z wyciągiem z załącznika do umowy wypisu z KRS dot. powoda, zawiadomienia pozwanego o dokonanej sesji wierzytelności z wezwaniem do zapłaty i potwierdzeniem nadania  w dniu 20 maja 2015 roku tego pisma z dnia 04 maja  2015 roku listem poleconym do pozwanej.
Pozwaną  nie stawiła się na rozprawę, nie złożyła odpowiedzi na pozew ani żadnych wyjaśnień.
Przepisart. 399 § 1 k. p. c.stanowi, że jeżeli pozwany nie stawi się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie , sąd wyda wyrok zaoczny, a zgodnie z § 2 tego przepisu w tym wypadku przyjmuje się za prawdzie twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą,chyba, że budzą one uzasadnione wątpliwościalbo zostały przytoczone w celu obejścia prawa .
Zgodnie z przepisemart. 720 k.c.§ 1 .c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości; § 2 zaś stanowi, że umowa pożyczki, której wartość przenosi pięćset złotych, powinna być stwierdzona pismem. W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę określone przedmioty majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę, jednakże zasilają one jego majątek tylko czasowo, albowiem zobowiązany on jest do ich zwrotu.
Złożone przez powoda  kopie dokumentów wskazują , że roszczenie strony powodowej dochodzone pozwem jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ,  nadto  że zostało nabyte w drodze cesji od podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą .Jeśli nie budzi wątpliwości, że pozwany był konsumentem , który zawierał  zK.sp z o.o. wK.umowę pożyczki , to jednak  budzi wątpliwości  zasadność calej  dochodzonej pozwem kwoty i składających się na nią należności , a mianowicie przy sumie pożyczki 300 zł , 30 % to prowizja , a 230 zł to koszty wezwań do zapłaty .
Nie budzi wątpliwości fakt zawarcia między stronami umowy pożyczki na piśmie   i jej warunki , jak również wezwania pozwanego do zapłaty wobec braku spłaty zadłużenia i dlatego sąd przyjął, że zachodzą warunki do wydania wyroku  zaocznego .
Sąd  uznał , że zasadne jest częściowe uwzględnienia powództwa, tj. odnośnie kapitału z odsetkami i   odnośnie  prowizji . Natomiast co do pozostałych roszczeń obejmujących opłaty dot. monitów, wezwań do zapłaty  w kwocie 230 zł , powództwo należało oddalić. Wysokość żądanych opłat przewidziana w umowie została rażąco wygórowana. W ocenie sądu przy sumie pożyczki 300  zł ,prowizja w kwocie 90 zł  stanowiącej  aż 30 % sumy pożyczki , powinna w zupełności zaspokoić roszczenie strony powodowej zarówno co do wynagrodzenia za –przygotowanie i udzielenie pożyczki jak i wszelkiego czynności zarówno związane z czynnościami administracyjnymi, które sprowadziły się  jak to wynika z zaoferowanych przez stronę  powodową dowodów do sporządzenia i wysłania do pozwanej rutynowego  pisma zawiadamiającego  o przelewie wierzytelności z wezwaniem do zapłaty .
Tego typu praktyki podmiotów udzielających profesjonalnie pożyczek zawierające różnego rodzaju nieuzasadnione bądź wygórowane opłaty , które nie powinny być źródłem dodatkowego zysku , wielokrotnie zostały wpisane przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów do rejestru klauzul niedozwolonych a tym samym należy je uznać za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, miedzy innymi z zasadą równoważności stron, a ta zasada notorycznie ulega naruszeniu w zetknięciu profesjonalnie wyposażonych podmiotów udzielającymi pożyczek z indywidualnymi klientami . W swoich raportach ( m.in. za 2013 rok ) Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwracał uwagę że pożyczki „ parabankowe” są udzielane przed wszystkim osobom, które mają  kłopot z uzyskaniem kredytów w bankach lub chcą szybko uzyskać środki finansowe bez skomplikowanych procedur i bez rygorystycznych zasad oceny ryzyka kredytowego a konsument niejednokrotnie zmuszany sytuacją życiową nie zawsze potrafi właściwie ocenić możliwość spłaty podjętych zobowiązań i zmuszony do akceptacji tych niekorzystnych warunków umów wpada w tzw. spiralę zadłużeń”, biorąc kolejne pożyczki w celu spłaty poprzednich a dług ich wzrasta. Ewentualne ryzyko braku możliwości zaspokojenia przedsiębiorcy chcą sobie zrekompensować właśnie szeregiem opłat przewidzianych w umowach, które jednak nie powinny być tak wygórowane .
M.in. właśnie  taka oplata za wezwania do zapłaty w wysokości 230 zł przy sumie pożyczki 300 zł -  jak  wymieniona w umowie stron w niniejszej sprawie -  w ocenie Urzędu  Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sposób nieuzasadniony nadmiernie obciąża konsumentów , a tym samym rażąco naruszają dobre obyczaje i interesy konsumentów. Co prawda klauzule abuzywne wpisane do rejestru klauzul niedozwolonych  nie wiążą sądu bezpośrednio w tej konkretnej sprawie, ale jednak jako naruszające dobre obyczaje i rażąco naruszające interesy konsumentów należy uznać za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W opinii prof.M. S., rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości UE orzekający muszą z urzędu sprawdzać, czy umowy zawierane z konsumentami nie zawierają niedozwolonych postanowienie i sąd w pełni ten pogląd podziela . Między innymi z powodu podobnych praktyk , w związku z naliczaniem przez banki niewspółmiernie wysokich kosztów i opłat Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne zKonstytucją RPprzepisyprawa bankowegoikodeksu postępowania cywilnegoumożliwiające wystawianie prze banki bankowych tytułów egzekucyjnych i nadawanie im sądowej klauzuli wykonalności bez możliwości merytorycznej kontroli objętych tymi tytułami roszczeń . Banki bowiem również niejednokrotnie naliczają wygórowane koszty i opłaty nie znajdujące uzasadnienia w faktycznie ponoszonych przez nie wydatkach z tego tytułu.Biorąc powyższe pod uwagę w pozostałym zakresie sąd oddalił powództwo na podstawie przepisuart. 5 k.c.
O kosztach procesu , na które po stronie powoda składały się : opłata sądowa od pozwu 30 zł , koszty zastępstwa z oplata skarbowa od pełnomocnictwa 197,00 zł i 0,30 zł prowizja od przelewu opłaty sądowej , orzeczono na podstawieart. 100 k.p.c.zasądzając od pozwanego koszty procesu w stosunku do stopnia wygranej powoda ( 63  % ) , .
Z uwagi na częściowe uznanie żądania pozwu stosownie do treści przepisuart. 333 § 1 pkt.3)k. p. cnadano wyrokowi jako zaocznemu  rygor natychmiastowej wykonalności.
.