Sąd Rejonowy w Gryfinie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 42/16
Data wyroku: 2016-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Szymon Pilitowski
Słowa kluczowe: Umowa Przewozu
Podstawa prawna: art 774 kc, art 33a ust 3 ustawy z dnia 15.11.1984r. Prawo przewozu

Sygn. akt I C 42/16

UZASADNIENIE
Pozwem złożonym dnia 6 lipca 2015 r. powódMiasto S.W.wniósł o zasądzenie doJ. P.kwoty 811,20 zł wraz z odsetkami ustawowymi od kwoty 270,40 zł od dnia 10 sierpnia 2014 r., od kwoty 270,40 zł od dnia 21 grudnia 2014 r. i od kwoty 270,40 zł od dnia 22 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty tytułem należności przewozowych w wysokości po 4,40 zł oraz opłat dodatkowych w kwotach po 266 zł, które pozwany obowiązany był uiścić z uwagi na to, iż w dniach 26 lipca 2014 r., 6 grudnia 2014 r. i 7 stycznia 2015 r. korzystał z komunikacji miejskiej nie posiadając ważnego dokumentu przewozu. Jako podstawę prawną dochodzonego roszczenia powód wskazałart. 33a ust. 3 ustawy prawo przewozoweoraz uchwałę nr XVI/301/2011 Rady m.st.W.z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie opłat za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st.W.orazart. 360 k.c.iart. 361 k.c.
Na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. kurator ustanowiony dla pozwanegoJ. P., nieznanego z miejsca pobytu, wniósł o oddalenie powództwa i podniósł zarzut przedawnienia.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniach 26 lipca 2014 r., 6 grudnia 2014 r. i 7 stycznia 2015 r.J. P.korzystał z przejazdu środkiem komunikacji miejskiej pozostającym w dyspozycjiZarządu (...). Nie posiadał ważnego dokumentu przewozu. W tych dniach zostały wystawione przez kontrolera, który stwierdził ów fakt, wezwaniaJ.P.do zapłaty kwot każdorazowo w łącznej wysokości po 270,40 zł, w tym do uiszczenia należności za przewóz w wysokości 4,40 zł i opłaty dodatkowej w wysokości 266 zł. Odbiór tych wezwań do zapłatyJ. P.potwierdził każdorazowo własnoręcznym podpisem.
Dowód:
wezwanie do zapłaty k. 5-7.
Sąd zważył, co następuje:
Sąd uznał powództwo za uzasadnione w całości.
Podstawą prawną uwzględnionego przez Sąd roszczenia głównego byłart. 774 k.c.orazart. 33a ust. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe.
Bezspornym było, iż pozwany w dniach 26 lipca 2014 r., 6 grudnia 2014 r. i 7 stycznia 2015 r. korzystał z przejazdu środkiem komunikacji miejskiej wW., a więc w związku z tym zawarł, w sposób dorozumiany, umowę przewozu z powodem, tj.Miastem S.W., który organizował przejazd. Stosownie doart. 16 ust. 1 powołanej ustawy Prawo przewozoweumowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia - przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym.
W myślart. 774 k.c.przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy. Równocześnie należało stwierdzić, iż wedługart. 33a ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozoweprzewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona, legitymując się identyfikatorem umieszczonym w widocznym miejscu, może dokonywać kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu. W myśl ust. 3 w razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona pobiera właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawia wezwanie do zapłaty.
Wysokość należności za przewóz (określonej w pozwie na 4,40 zł) i opłaty dodatkowej (określonej w pozwie na 266 zł) została naliczona na podstawie uregulowań uchwały nr LXVI/1807/2013 Rady Miasta StołecznegoW.z dnia 3 października 2013 r. zmieniającej uchwałę w sprawie opłat za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st.W., zmiany uchwały w sprawie ustalenia ulg za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st.W.oraz zmiany uchwały w sprawie regulaminu przewozu osób i bagażu środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st.W., która została wydana m.in. na podstawieart. 34a ust. 1 i 2ww.ustawy Prawo przewozowe.
Zgodnie z tymi przepisami sposób ustalania wysokości opłat dodatkowych pobieranych w razie m.in. braku odpowiedniego dokumentu przewozu w odniesieniu do gminnego, powiatowego i wojewódzkiego regularnego przewozu osób, przepisy, o których mowa w ust. 1, określają odpowiednio rada gminy, rada powiatu albo sejmik województwa, a w mieście stołecznymW.- Rada miasta stołecznegoW.. Są to przepisy prawa miejscowego, które Sąd winien był wziąć pod uwagę z urzędu. W myśl uregulowania zawartego w punkcie VIII podpunkcie 1 tabeli przewozowej stanowiącej załącznik do ww. uchwały opłata dodatkowa za przejazd bez odpowiedniego dokumentu przewozu stanowiła 38-krotność ceny biletu jednorazowego przesiadkowego normalnego, obowiązującego w strefie 1 i 2, czyli 266 zł (jako iloczyn maksymalnej ceny biletu wynoszącej 7 zł i powyższej krotności).
Pozwany zaakceptował wysokość tych opłat i zasadności wezwania go do zapłaty, składając podpis pod wezwaniami do zapłaty, które zostały załączone do pozwu. Powód dochodził roszczenia w tej właśnie wysokości, która została określona na powyższych dokumentach.
W myśl art. 87 ust 1 ww. ustawy kwoty przysługujące z tytułu niezapłaconych należności, odszkodowań i wyrównania różnic należności - podlegają oprocentowaniu w wysokości ustawowej, a odsetki oblicza się z tytułu niezapłaconych należności - od dnia, w którym należność powinna być zapłacona. Podstawę prawną żądania odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, którego powód dochodził w niniejszej sprawie, stanowią również przepisyart. 481 § 1 i 2 k.c.Zgodnie z tymi przepisami jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe, przy czym od dnia 1 stycznia 2016 r. odsetki za opóźnienie, o których tu mowa, należą się powodowi w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie przewidzianych w aktualnie obowiązującymart. 481 § 2 k.c.
Zgodnie zart. 455 k.c.jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, a tak było w realiach niniejszej sprawy, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Wezwania pozwanego do zapłaty dochodzonej w niniejszej sprawie należności nastąpiły, wedle załączonych do pozwu dokumentów, w dniach przejazdu środkiem komunikacji miejskiej, tj. 26 lipca 2014 r., 6 grudnia 2014 r. i 7 stycznia 2015 r. Powód domagał się zapłaty odsetek od dat przypadających po upływie 14 dni, tj. 10 sierpnia 2014 r., 21 grudnia 2014 r. i 22 stycznia 2014 r.
Kurator ustanowiony dla pozwanego obronę, którą był w stanie podjąć w niniejszej sprawie, oparł na zarzucie przedawnienia. Zarzut ten okazał się nieuzasadniony.
Zgodnie zart. 778 k.c.roszczenia z umowy przewozu osób przedawniają się z upływem roku od dnia wykonania przewozu, a gdy przewóz nie został wykonany - od dnia, kiedy miał być wykonany. Tożsamy termin przedawnienia określaart. 77 ust. 1ww.ustawy Prawo przewozowe, wedle którego z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 78 (te zaś nie dotyczą sprawy) roszczenia dochodzone na podstawie ustawy lub przepisów wydanych w jej wykonaniu przedawniają się z upływem roku.
Usługi przewozowe, za które powód dochodził od pozwanego zapłaty ww. należności, zostały wykonane w okresie rozpoczynającym się 26 lipca 2014 r. Termin przedawnienia części z dochodzonych roszczeń upłynąłby najwcześniej w dniu 27 lipca 2015 r. Został jednakże przerwany na podstawieart. 123 § 1 pkt 1 k.c.poprzez wniesienie pozwu w niniejszej sprawę, co nastąpiło w dniu 6 lipca 2015 r.
Mając na uwadze ogół powyższych okoliczności Sąd w punkcie I. sentencji wyroku uwzględnił w całości dochodzone w niniejszej sprawie powództwo.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu zawarte w punkcie II. sentencji wyroku zostało wydane na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.Mając na uwadze, iż powództwo zostało uwzględnione w całości, pozwany miał obowiązek zwrotu na rzecz powoda wszelkich poniesionych przez niego kosztów procesu, na które złożyła się opłata sądowa od pozwu w kwocie 30 zł, zaliczka uiszczona na poczet wynagrodzenia kuratora w kwocie 30 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego powoda w niniejszej sprawie, którego wysokość Sąd ustalił w stawce minimalnej tj. 180 zł przewidzianej w § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radcy prawnego oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
O wynagrodzeniu należnemu kuratorowi ustanowionemu dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu Sąd w punkcie III. sentencji wyroku orzekł na podstawie § 1 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, przyznając kuratorowi kwotę 30 zł odpowiadającą 1/6 stawki przewidzianej w§ 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduuznając, iż jest to kwota odpowiadająca nakładowi pracy kuratora w niniejszej sprawie.
SSR Szymon Pilitowski
Sygn. akt I C 42/16
(...):

1
(...),

2
(...).

G., dnia 25 kwietnia 2016 r.
SSR Szymon Pilitowski