Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 204/16
Data wyroku: 2016-08-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Żłobińska, Marek Czecharowski, Ewa Gregajtys
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów
Podstawa prawna: art. 7 kpk

Sygn. akt II AKa 204/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 sierpnia 2016r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Marek Czecharowski
Sędziowie: SA – Ewa Gregajtys
SA – Maria Żłobińska (spr.)
Protokolant: – sekr. sąd. Łukasz Jachowicz
przy udziale Prokuratora Anny Adamiak
po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r.
sprawy
1.R. K.synaW.iA.z d.S.,urodz. (...)wL.
oskarżonego zart. 53 ust. 1 i 2w zb. zart. 63 ust. 1 i 3w zb. zart. 54 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.oraz zart. 63 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
2.A. K., c.C.iT.z d.K.urodz. (...)wŻ.
oskarżonej zart. 53 ust. 1 i 2w zb. zart. 54 ust.1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz zart. 63 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
3.J. S.synaW.iI.z d.S.,urodz. (...)wS.
oskarżonego zart. 53 ust. 1 i 2w zb. zart. 63 ust. 1 i 3w zb. zart. 54 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora oraz obrońcę oskarżonegoR. K.
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 9 lutego 2016 r. sygn. akt VIII K 133/15

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonychR. K.,A. K.iJ. S.;

2
zwalnia oskarżonegoR. K.od przypadających na niego kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, obciążając w całości tymi kosztami Skarb Państwa;

3
zasądza od Skarbu Państwa za obronę z urzędu przed Sądem odwoławczymJ. S.na rzecz Kancelarii adw.N. G.wW.kwotę 600 złotych oraz 23% VAT.

UZASADNIENIE
R. K.został oskarżony o to, że:

I
w okresie od bliżej nieustalonego dnia do dnia 12 września 2014 r. wG.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. K., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uprawiał konopie inne niż włókniste w nieustalonej ilości, które następnie zebrał i wysuszył posiadając w tym celu przedmioty służące do nielegalnego wytwarzania środków odurzających, czym wytworzył środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości 8207,105 gram netto, co stanowi znaczną ilość środków odurzających,

tj. o czyn zart. 53 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.

II
w miejscu i czasie jak w punkcie I, działając wspólnie i w porozumieniu zA. K.oraz wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uprawiał konopie inne niż włókniste w ilości 62 roślin, których uprawa mogła dostarczyć środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste w znacznej ilości,tj. o czyn zart. 63 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

III
w okresie od bliżej nieustalonego dnia do dnia 11 września 2014 r. wG.przyul. (...), działając wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, kierował popełnieniem przestępstw przezJ. S.polegających na nielegalnej uprawie znacznej ilości konopi innych niż włókniste o łącznej masie 93,884 grama netto, nielegalnym wytworzeniu znacznej ilości środków odurzających w postaci konopi innych niż włókniste o wadze 3379,586 gram netto oraz nielegalnym posiadaniu przyrządów służących do nielegalnego wytwarzania środków odurzających,

tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 63 ust. 1 i 3  ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.
A. K.została oskarżona o to, że:

IV
w okresie od bliżej nieustalonego dnia do dnia 12 września 2014 r. wG.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zR. K., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uprawiała konopie inne niż włókniste w nieustalonej ilości, które następnie zebrała i wysuszyła, posiadając w tym celu przedmioty służące do nielegalnego wytwarzania środków odurzających, czym wytworzyła środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości 8207,105 grama netto, co stanowi znaczną ilość środków odurzających,

tj. o czyn zart. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.

V
w miejscu i czasie jak w punkcie I, działając wspólnie i w porozumieniu zR. K.oraz wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uprawiała konopie inne niż włókniste w ilości 62 roślin, których uprawa mogła dostarczyć środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste w znacznej ilości,tj. o czyn zart. 63 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

J. S.został oskarżony o to, że:

VI
w okresie od bliżej nieustalonego dnia do dnia 11 września 2014 r. wG., przyul. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uprawiał konopie inne niż włókniste w nieustalonej ilości, które następnie zebrał i wysuszył, posiadając w tym celu przedmioty służące do nielegalnego wytwarzania środków odurzających, czym wytworzył środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości 3379,586 gram netto, co stanowi znaczną ilość środków odurzających,

tj. o czyn zart. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.

VII
w miejscu i czasie jak wpunkcie I, działając wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uprawiał konopie inne niż włókniste o łącznej masie 93,884 grama netto, przy czym uprawa ta mogła dostarczyć środka odurzającego w postaci ziela konopi innego niż włókniste w znacznej ilości,

tj. o czyn z art. 63 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2016 r. orzekł co następuje:

I
OskarżonąA. K.uniewinnił od popełnienia zarzucanych jej czynów.

II
OskarżonychR. K.w ramach czynów zarzucanych mu w pkt I i III orazJ. S.w ramach czynów zarzucanych mu w pkt VI i VII uznał, za winnych tego, że w nieustalonym dokładnie czasie, nie wcześniej jednak niż od kwietnia 2014 r. , przy czymJ. S.do dnia 11 września 2014 r., aR. K.do dnia 12 września 2014 r., wG.przyul. (...)oraz przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) uprawiali nie mniej niż 200 krzaków konopi innych niż włókniste, mogących dostarczyć znacznej ilości marihuany, które nawozili, podlewali i opryskiwali a następnie zebrali w ilości 195 krzaków, suszyli, oddzielali kwiatostan i liście od łodyg i ważyli posiadając w tym celu służące do nielegalnego wytwarzania środków odurzających przyrządy w postaci nawozów, środków ochrony roślin, opryskiwaczamarki O., 2 wag elektronicznych, urządzenia do pomiaru ph, systemu do kropelkowego nawadniania roślin, 2 wentylatorów, 2 lamp diodowych ze wzmacniaczami, 2 sekatorów i wytworzyli w ten sposób środki odurzające w postaci ziela konopi innych niż włókniste w znacznej ilości 11.586,691 grama netto, to jest czynu zart. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 63 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów skazał oskarżonych i wymierzył:

- oskarżonemuR. K.na podstawieart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.- karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 500 stawek dziennych po 40 zł;
- oskarżonemuJ. S.na podstawieart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.- karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 460 stawek dziennych po 20 zł. (dwadzieścia złotych).
III. OskarżonegoR. K.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt II uznał za winnego tego, że: w okresie od 11 do 12 września 2014 r. wG.przyul (...)wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) uprawiał konopie inne niż włókniste w ilości 62 roślin, których uprawa mogła dostarczyć środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) w znacznej ilości nie mniejszej niż 2.482 gramy, to jest czynu zart. 63 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 63 ust. 1 i 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał oskarżonego, a na podstawieart. 63 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
IV. Na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonegoR. K.w pkt II i III połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności
V. Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoJ. S.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby.
VI. Na podstawieart. 63 § 1 k.k.oskarżonemuR. K.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres tymczasowego aresztowania od dnia 12 września 2014 r. do dnia 23 kwietnia 2015 r.
VII. Na podstawieart. 63 § 1 i 2 k.k.oskarżonemuJ. S.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył okres tymczasowego aresztowania od dnia 11 września 2014 r. do dnia 24 kwietnia 2015 r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jest dwóm stawkom dziennym grzywny i uznając orzeczoną karę grzywny za wykonaną w wysokości 454 stawek dziennych.
VIII. Na podstawieart. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) orzekł przepadek określonych przedmiotów wyszczególnionych w wykazie dowodów rzeczowych;

IX
Na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zwróciłR. K.przedmioty wyszczególnione w wykazie dowodów rzeczowych.

Sąd orzekł także o kosztach sądowych, zwalniającR. K.iJ. S.od obowiązku uiszczenia ich w części przypadającej na tych oskarżonych a w części dotyczącejA. K.– obciążając kosztami sądowymi Skarb Państwa.
Od tego wyroku wnieśli apelacje – prokurator i obrońca oskarżonegoR. K..
Prokuratorzaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonych. Zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:
-art. 7 k.p.k.poprzez błędną ocenę wyjaśnieńA.iR.małżonkówK.i uznaniu ich za wiarygodne w zakresie, w którym wskazali oni, żeA. K.w dniu 12 września 2014 r. jedynie dotykała rozwieszonych w garażu krzaków konopi, gdy prawidłowa ocena dowód zebranych w sprawie wskazuje, że w dniu zatrzymania przetwarzała ona wraz zR. K.ziele konopi(...);
-art. 7 k.p.k.poprzez błędną ocenę zeznań świadkaD. M.i uznaniu ich za pozbawione waloru wiarygodności w zakresie, w którym wskazał on, że w momencie interwencji Policji w domuA.iR.małżonkówK.ujawniono w garażu dwa stanowiska pracy przygotowane dla osób tnących krzaki marihuany, podczas gdy prawidłowa ocena dowód zebranych w sprawie wskazuje, że zeznania świadka w tej części polegały na prawdzie;
-art. 2 § 2 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.w zw. z art. 36 pkt 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 21, poz. 396, dalej: u.o.z.k.p.k.) w zw. zart. 410 k.p.k.orazart. 366 § 1 k.p.k.w zw. z art. 36 pkt 2 u.o.z.k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań funkcjonariusza PolicjiJ. M., który prowadził oględziny budynku mieszkalnego położonego przyul. (...)wG., i mógł dysponować istotną wiedzą na temat rozmieszczenia znajdujących się w garażu budynku narzędzi oraz innych przedmiotów wykorzystywanych przy przetwarzaniu ziela konopi(...), co stanowi okoliczności istotne dla pociągnięcia do odpowiedzialności karnejA. K.;
-art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.poprzez błędne przyjęcie przez Sąd a quo, wbrew treści sformułowanej przez prokuratora tezy dowodowej, że przesłuchanie wnioskowanych świadkówK. K. (3)orazM. R.miało służyć ustaleniu, czy zachowanie funkcjonariuszy Policji względem oskarżonejA. K.było właściwe, a co za tym idzie przyjęciu, że okoliczność która ma zostać udowodniona nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdy z treści złożonego wniosku dowodowego wynikało, iż świadkowie mają zostać przesłuchani m.in. na okoliczność zatrzymania oskarżonej;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na:
- niepoczynieniu ustaleń w zakresie znacznego nakładu pracy i środków, które należało wykorzystać celem przystosowania garażu znajdującego się w domu zajmowanym przezR.iA.małżonkówK., położonym przyul. (...)wG., do uprawy i produkcji konopi(...),
- nieustaleniu, żeA. K.brała udział w prowadzeniu uprawy oraz konfekcjonowaniu konopi(...)wspólnie i w porozumieniu zR. K.iJ. S., które to błędy przywiodły Sąd I Instancji do przyjęcia, że oskarżona nie popełniła inkryminowanych jej czynów.
Prokurator wnosił o:

1
uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt I i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

2
zmianę zaskarżonego wyroku w pkt II poprzez przypisanie oskarżonymR. K.orazJ. S.popełnienia czynu obejmującego zachowania zarzucone im w pkt I i III oraz VI i VII aktu oskarżenia przy przyjęciu, że dopuścili się go działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą,

3
zmianę zaskarżonego wyroku w pkt III poprzez przypisanie oskarżonemuR. K.popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia przy przyjęciu, że dopuścił się go działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą.

ObrońcaR. K.zaskarżył wyrok w całości wobec tego oskarżonego.
Zarzucił:
- obrazę prawa procesowego, a mianowicieart. 7 k.p.k., co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającą na niezastosowaniu wobec oskarżonegoR. K.dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, w sytuacji gdy oskarżony wyjaśnił motywy dla których wszedł na drogę przestępstwa, a mało tego Sąd przyjął, iż powodem zainteresowania się przez oskarżonego hodowlą marihuany były dolegliwości bólowe z którymi medycyna konwencjonalna nie potrafiła sobie poradzić, jak również pominięcie okoliczności wskazujących na dotychczasowy nienaganny tryb życia oskarżonego, jego znakomite opinie w miejscu zamieszkania, o czym świadczą listy referencyjne załączone do akt sprawy, jak również fakt, że po raz pierwszy w życiu naruszył normy prawa karnego, przy jednoczesnym zastosowaniu tej instytucji wobec drugiego oskarżonego, tylko z tego względu, że był dotychczas niekarany i jako pierwszy złożył wyjaśnienia, mimo że potem zmieniał te wyjaśnienia w sposób taki, iż chciał wykazać w końcowym etapie śledztwa brak swojej świadomości co faktycznie hodował, mimo iż nie kwestionował tego faktu na początku postępowania, w związku z czym nastąpiła niespójność w ocenie przesłanek uzasadniających nadzwyczajne złagodzenia kary w stosunku do obu oskarżonych i tym samym w tym zakresie przedstawione rozumowanie Sądu jest dowolne i doprowadziło do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary tylko do jednego z oskarżonych, mimo że przesłanek uzasadniających zastosowanie zart. 60 k.k.do oskarżonegoK.było więcej aniżeli do współoskarżonego przez co wymierzona kara oskarżonemuK.jest karą rażąco niewspółmierną.
Obrońca wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie wobec oskarżonegoK.nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 § 2 k.k., albowiem nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo mu przepisane jest niewspółmiernie surowa i wnosił o wymierzenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Obydwie apelacje nie zasługują na uwzględnienie.
Rozważając zarzuty podniesione w apelacji prokuratora, stwierdzić należy, iż zmierzają one do zdyskwalifikowania oceny materiału dowodowego, jakiej dokonał Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku, oraz do podważenia ustaleń faktycznych opartych na tej ocenie dowodów.
Dlatego przypomnieć należy utrwalony w judykaturze pogląd, iż ocena dowodów dokonana przez Sąd orzekający pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, gdy końcowa ocena stanowi wynik rozważenia – zgodnie z obowiązkiem dochodzenia do prawdy – okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonych a uzasadnienie rozstrzygnięcia jest wyczerpujące, logiczne oraz zgodne z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Ustalenia faktyczne nie mogą być podważone, gdy Sąd rozważył wszystkie istotne okoliczności wynikające z analizy zebranych dowodów, stosując zasady wynikające zart. 7 k.p.k.Ustalenia muszą wynikać z konkretnych dowodów albo wypływać z nieodpartej logiki sytuacji, stwierdzonej dowodami i ocenionej według reguł swobodnej oceny.
Uzasadnienie wyroku zawsze powinno odtwarzać w uporządkowany sposób rozważania Sądu w zakresie weryfikacji dowodów i przedstawiać logiczny proces myślowy, który doprowadził Sąd do określonych ustaleń stanowiących faktyczną podstawę rozstrzygnięcia.
Odnosząc powyższe do sprawy niniejszej, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji sprostał powyższym obowiązkom nałożonym przez ustawę procesową.
Wbrew zarzutom prokuratora, Sąd dążąc do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy przeprowadził wszystkie istotne dowody, możliwe do zrealizowania na etapie postępowania sądowego.
W szczególności brak jest podstaw do zarzutu, iż Sąd z urzędu nie dopuścił dowodu z zeznańJ. M.– funkcjonariusza Policji, który dokonywał oględzin domu oskarżonychK.. W aktach sprawy znajduje się protokół oględzin miejsca zdarzenia oraz obszerna dokumentacja fotograficzna. Tak więc, wszystko, co zaobserwował mł. asp.J. M., opisał w protokole oględzin. Tymczasem skarżący podnosi, iż funkcjonariusz ten „mógł dysponować istotną wiedzą” na temat okoliczności, które właśnie zawarł w protokole oględzin. Skoro skarżący nie kwestionuje treści protokołu, brak było podstaw do przesłuchiwania świadka na te same okoliczności po upływie znacznego okresu czasu.
Wbrew twierdzeniom prokuratora, Sąd usiłował naprawić rażące braki postępowania przygotowawczego, dopuszczając dowód z opinii daktyloskopijnej. Jednak dowód ten na tym etapie postępowania i po upływie tak długiego okresu czasu okazał się nieprzydatny do ustalenia, kto używał sekatorów znalezionych w garażu małżonkówK.. Gdyby ślady linii papilarnych zostały należycie zabezpieczone na wszystkich narzędziach opisanych w protokole oględzin, dowód z opinii daktyloskopijnej mógłby być istotnym dowodem w sprawie. Takiego dowodu jednak w postępowaniu przygotowawczym nie przeprowadzono a wszelkie interpretacje przez świadków zastanej w garażu sytuacji tego dowodu nie zastąpią.
Dlatego ewentualne relacjeK. K. (3)iM. R., którzy zdaniem prokuratora „mogli mieć wiedzę” na temat zachowaniaA. K.w czasie zatrzymania jak i na temat zapachu rąk oskarżonej, nie mają istotnego znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie.
Nieprzeprowadzenie przedstawionych przez prokuratora dowodów nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia o winieA. K.dlatego, iż ma ona zarzut współsprawstwa w uprawie konopi a nie zarzut tolerowania uprawy prowadzonej przez męża.
Jak sam prokurator przyznał w uzasadnieniu apelacji, brak jest bezpośredniego dowodu na to, żeA. K.współdziałała z mężem, czyli wykonywała czynności istotne dla uprawy konopi prowadzonej w ich wspólnym garażu a tym bardziej na działce użytkowanej przezJ. S..
Skoro nie ma bezpośredniego dowodu na okoliczność, żeA. K.współdziałała w uprawie konopi, to dla przypisania jej zarzuconych czynów musiałby istnieć zespół poszlak (okoliczności udowodnionych zgodnie z zasadąart. 7 k.p.k.) które, interpretowane logicznie oraz zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym, doprowadziłyby do jedynego wniosku w zakresie ustaleń faktycznych. Wniosek ten sprowadzałby się do stwierdzenia, że oskarżona w jakikolwiek sposób brała udział w działalności opisanej w zarzutach aktu oskarżenia.
Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaprezentowana w motywach zaskarżonego wyroku, daje podstawę do stwierdzenia, iż Sąd I instancji przeprowadził prawidłową ocenę dowodów i doszedł do jedynego słusznego wniosku, iż w sprawie brak jest poszlak, które stanowiłyby zamknięty krąg okoliczności potwierdzających współsprawstwoA. K..
Przedstawione w apelacji prokuratora fakty dotyczące przystosowania garażu oraz zakresu robót prowadzonych przezR. K.potwierdzają tylko wniosek o tym, że oskarżona wiedziała o działalności męża.
Zupełnie nieuprawniona jest argumentacja w tej części, w której skarżący sugeruje, iżR. K.nie był w stanie sam wykonać prac związanych z przygotowaniem uprawy, jej przeprowadzeniem i dalszą obróbką konopi. Sam autor apelacji stwierdził, iż „w świetle zasad doświadczenia życiowegowydaje się, żeR. K.nie byłby w stanie sam zorganizować” uprawy; jednak ta sugestia nie jest poparta dowodami; nie można jednocześnie wykluczyć, że oskarżony te prace sam wykonał.
Podobnie należy ocenić argumentację dotyczącą układu sprzętów w garażu, a w szczególności znalezienie tam dwóch sekatorów.R. K.wytłumaczył tę okoliczność, a skarżący stwierdza, iż „oskarżona odłożyłazapewnesekator, gdy poszła otworzyć drzwi Policji.
Tak więc sam prokurator nie znalazł podstaw do tego, aby okoliczności, wskazane jako poszlaki, uznać za w pełni udowodnione.
Jednocześnie nie można pominąć przy ocenie materiału dowodowego osobyJ. S., który współdziałał zR. K.w hodowli i obróbce konopi.
Oskarżony ten, mimo rozgoryczenia i próby obciążeniaR. K.odpowiedzialnością za pomysł i organizację działalności przestępczej, nigdy nie obciążył w swoich wyjaśnieniachA. K.. Pytany szczegółowo na tę okoliczność, przyznał jedynie, że „chyba wiedziała” o ich przedsięwzięciu. Gdyby oskarżona wykonywała czynności związane z uprawą konopi, to w czasie nieobecnościR. K.J. S.zaobserwowałby jej pracę albo chociażby zainteresowanie uprawą konopi.
Policjanci zatrzymujący oskarżonych z jednej strony twierdzili, że czuli zapach marihuany odA. K.(od jej rąk) a z drugiej strony stwierdzili, że zapach ten unosił się w całym domu i był intensywny. Oskarżona usiłowała wytłumaczyć to, twierdząc, że w dniu zatrzymania dowiedziała się o produkcji narkotyku. Niezależnie od wyjaśnień oskarżonej, zapach ten można interpretować w różny sposób a okoliczność powyższa nie może stanowić wystarczającej podstawy do przypisaniaA. K.zarzuconych jej czynów; oskarżona mogła dotknąć konopi w wielu sytuacjach niemających związku z produkcją marihuany.
Na koniec nie można pominąć niekwestionowanego faktu, że małżonkowieK.zawsze prowadzili samodzielną działalności i wcześniej nie wykonywali wspólnie pracy zarobkowej.
W tych warunkach rację ma Sąd I instancji, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dostarczył podstaw do ustalenia, iżA. K.współdziałała z mężem w przestępstwach wytwarzania środków odurzających. Ocena materiału dowodowego, dokonana zgodnie z wymogamiart. 7 k.p.k., nasuwa w tym zakresie tak istotne wątpliwości, że należało odwołać się do regułyart. 5 § 2 k.p.k.i w wyniku zastosowania jej – uniewinnićA. K.od dokonania zarzuconych jej czynów.
Odnosząc się do apelacji obrońcyR. K., stwierdzić należy, iż mimo wskazanego w petitum zakresu zaskarżenia (w całości), w istocie sprowadza się ona do zarzutu rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu.
Skarżący wywodzi bowiem, iż Sąd I instancji, mimo istniejących przesłanek, nie skorzystał wobecR. K.z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary.
Jako okoliczności uzasadniające – w ocenie obrońcy – wymierzenie oskarżonemu za I czyn kary pozbawienia wolności poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, uznać należałoby motywy zainteresowania hodowlą marihuany (dolegliwości bólowe), nienaganny tryb życia oskarżonego, bardzo dobrą opinię w miejscu zamieszkania, dotychczasową niekaralność i w znacznej części przyznanie się do dokonania zarzuconych czynów.
Jednakże lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku daje podstawę do stwierdzenia, iż Sąd orzekający wszystkie te okoliczności (jako ustalone i niekwestionowane) rozważał, wymierzając karęR. K..
W wyniku uwzględnienia tychże okoliczności, Sąd wymierzył oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia oraz karę łączną przy zastosowaniu pełnej absorpcji.
Okoliczności, na które powołuje się obrońca w apelacji, nie stanowią obligatoryjnej podstawy nadzwyczajnego złagodzenia kary; nie zostały nawet wymienione wart. 60 § 1 i § 2 k.k.jako przykładowe sytuacje uzasadniające skorzystanie z tego przepisu; brak jest podstaw do przyjęcia, aby mieściły się w katalogu okoliczności spełniających warunki zart. 60 § 2 k.k.
Sąd w uzasadnieniu wyroku, uwzględniając wszystkie okoliczności łagodzące, przypomniał niekwestionowane okoliczności, które są niekorzystne dla oskarżonego i wykluczają wymierzenie kary nadzwyczajnie złagodzonej; powodują one, że wobecR. K.brak jest „szczególnie uzasadnionego wypadku” opisanego wart. 60 § 2 k.k., który dawałby podstawę do przyjęcia, że kara wymierzona w dolnej granicy ustawowego zagrożenia jest niewspółmiernie surowa.
Odpowiadając na zarzuty apelacji dotyczące nieuwzględnienia w dostatecznym stopniu motywu działania oskarżonego, to znaczy szukania lekarstwa na dolegliwości bólowe, to przypomnieć należy, jaka ilość konopi jest przedmiotom I czynu przypisanegoR. K.. Jednocześnie argument o tym, że efekty hodowli przerosły oczekiwania oskarżonego, nie może się ostać wobec faktu, iż w dniach 11/12 września 2014 r. oskarżony kupił kolejne 62 nasiona konopi innych niż włókniste do dalszej produkcji środka odurzającego.
Z tych wszystkich względów brak jest podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji w przedmiocie kary wymierzonejR. K.. Dodać należy, iż wyrok nie został zaskarżony w części dotyczącej kary wymierzonejJ. S.; dlatego poprawność tego rozstrzygnięcia nie może być przedmiotem rozważań Sądu odwoławczego.
Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.
O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym Sąd rozstrzygnął z mocyart. 636 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k., a wobecR. K.– także z mocyart. 624 § 1 k.p.k.– po rozważeniu sytuacji materialnej oskarżonego.