Sąd Okręgowy w Legnicy
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V Pa 68/16
Data wyroku: 2016-09-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Główczyński, Jacek Wilga, Andrzej Marek
Słowa kluczowe: Odszkodowanie Za Bezprawne Rozwiązanie Stosunku Pracy
Podstawa prawna: art. 52 kp

Sygn. aktV Pa 68/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia15 września 2016 r.
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy
w składzie następującym:
PrzewodniczącySSO Jacek Wilga
SędziowieSSO Krzysztof Główczyński, SSO Andrzej Marek (spr.)
Protokolantstar. sekr. sądowy Ewa Sawiak
po rozpoznaniu w dniu15 września 2016 r.w Legnicy
na  rozprawie
sprawy z powództwaK. Ł.
przeciwkoP. J.
o odszkodowanie
na skutek apelacjipowódki
od wyrokuSądu Rejonowego w Legnicy IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia20 kwietnia 2016 r.
sygn. aktIV P 320/15

I
oddala apelację,

II
zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

SSO Andrzej Marek SSO Jacek Wilga SSO Krzysztof Główczyński

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Legnicy oddalił powództwoK. Ł.o odszkodowanie w związku z niezgodnym z prawem rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz orzekł że koszty sądowe w sprawie ponowi Skarb Państwa.
Przedmiotem oceny Sądu I instancji była zasadność dokonanego powódce rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu opuszczenia miejsca pracy w dniu 22 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy ustalił m.in. że tego dnia powódka –zgodnie z grafikiem– miała być w pracy do godz. 20:00. Ok. godz. 16:00 do sklepu, w którym pracowała powódka jako sprzedawca, przyjechał właściciel sklepu, który dnia poprzedniego wydał jej polecenie przesegregowania mięsa w zamrażalce, spisania go i przerzucenia do zamrażalki na zapleczu. Powódka już w dniu 21 listopada 2015 r. kwestionowała to polecenie, twierdząc, iż jest to praca dla dwóch osób. W dniu 22 listopada 2015 r. oznajmiła właścicielowisklepu (...), że mięso do zamrażalki na zapleczu przerzuciła, ale go nie przeliczyła.W związku z tym stwierdzeniem powódki oraz innym stanowiskiem właściciela w tym przedmiocie, pomiędzy powódką aP. J.wywiązała się sprzeczka, podczas której ww. pracodawca nakazał powódce wykonać polecenie, lecz ona podniesionym tonem –używając przy tym słów wulgarnych– oświadczyła, iż pracować nie będzie, wzięła torebkę, telefoni wyszła ze sklepu. Powyższe zachowanie miało miejsce w obecności klientów sklepu. Do końca zmiany w sklepie pracował początkowoP. J., a potem –na jego prośbę– od godz. 18 do 20 –inna pracownicaD. P.. Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd I instancji uznał,że decyzja pracodawcy o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę w trybieart. 52 § 1 pkt 1 k.p.była zasadna, a roszczenie powódki o odszkodowaniez tego tytułu nie zasługiwało na uwzględnienie. Zachowanie powódki z dnia22 listopada 2015 r. –w ocenie Sądu meriti– stanowiło bowiem ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, było bezprawnei zawinione.
Wyrok powyższy w całości zaskarżyła apelacją powódka, która zarzuciła:

1
naruszenieart. 52 § 1 pkt 1 k.p.poprzez jego zastosowanie i przyjęcie,że powódka w sposób ciężki naruszyła podstawowe obowiązki pracownicze, co uzasadniało rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika;

2
błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie okoliczności opuszczenia miejsca pracy przez powódkę w dniu 22 listopada 2015 r., a w konsekwencji przekroczenie swobodnej oceny dowodów.

W uzasadnieniu apelacji skarżąca zarzuciła m.in. że Sąd I instancji niesłusznie oparł się tylko na zeznaniach pozwanego, które – zdaniem powódki – tylko częściowo znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadkaD. P.. Zdaniem powódki, ww. świadek nie potwierdziła faktu używania przez nia wulgarnych słów w stosunku do pozwanego ani faktu, by jej wyjściez pracy miało związek z odmową wykonania polecenia pracodawcy. W ocenie powódki, Sąd Rejonowy niesłusznie również nie dał wiary zeznaniom jej mężaA. Ł.i pominął okoliczność, że powódka od początku wskazywała, iż ustalenia co do wcześniejszego wyjścia z pracy w niedzielę 22 listopada 2015 r. dokonywała bezpośrednio z pracodawcą, a nie z koleżankami z pracy. Tym samym –zdaniem powódki– Sąd I instancji błędnie przyjął, że opuszczenie przez nią miejsca pracy w dniu 22 listopada 2015 r. miało związek ze sporemz pracodawcą co do wykonania czynności inwentaryzacyjnych, a także że samo w sobie stanowiło ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, podczas gdy –w jej ocenie – nie można jej zachowaniu przypisać ani winy umyślnej ani rażącego niedbalstwa.
Wskazując na powyższe, apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie jej powództwa w całości oraz zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu za obie instancje wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a na wypadek nieuwzględniania apelacji – o nieobciążanie jej kosztami zastępstwa procesowego na rzecz pozwanego z uwagi na trudną sytuację finansową spowodowaną 5-miesięczną chorobą i nieuzyskiwaniem w tym okresie żadnych środków finansowych, z winy głównie pozwanego.
Pozwany w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie orazo zasądzenie na jego rzecz od powódki kosztów zastępstwa adwokackiegow postępowaniu apelacyjnym.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja była niezasadna.
W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz dokonał prawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i wydał niewadliwe orzeczenie co do istoty sprawy, a apelacjanie dostarczyła żadnych argumentów, które by to rozstrzygnięcie podważały.
Jednym z zarzutów apelacji było błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego przez SądI instancji oraz dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów.
Art. 233 § 1 k.p.c., którego naruszenie zarzuciła powódka, uprawnia Sąd do oceny dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zabranego w sprawie materiału dowodowego. Bogate orzecznictwo zgromadzone na gruncie powołanego przepisu wskazuje na warunki, jakie muszą być spełnione, aby dokonaną przez Sąd ocenę podważyć. Z dużym uproszczeniem należy przyjąć, że sprowadzają się one do naruszenia przez Sąd zasad logicznego rozumowania i zasad doświadczenia życiowego. W orzecznictwie przyjęto, że prawidłowe postawienie tego zarzutu wymaga wskazania przez skarżącego konkretnych zasad lub przepisów, które naruszył sąd przy ocenie poszczególnych, określonych dowodów (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 28 kwietnia 2004 r., V CK 398/03, Lex nr 174215 i z dnia 13 października 2004 r., III CK 245/04, Lex nr 174185). Tylko to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów.
W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy – zdaniem tut. Sądu– nie naruszył żadnych reguł logicznego rozumowania czy zasad doświadczenia życiowego, a strona skarżąca nie podważyła skutecznie dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów, w szczególności osobowych źródeł dowodowych. Sąd Rejonowy, dokonując oceny dowodów, słusznie dał wiarę zeznaniom świadkaD. P., która – w ocenie Sądu – była w sprawie jedynym świadkiem bezstronnym i co istotne – naocznym świadkiem zdarzenia z dnia 22 listopada 2015 r., w przeciwieństwie do męża powódki, który był jedynie świadkiem ze słyszenia i co do zeznań którego– z racji relacji łączących go z powódką– Sąd musiał podejść z ostrożnością. Natomiast świadekD. P., obecna na miejscu zdarzenia w dniu 22 listopada 2015 r., opisała w jaki sposób powódka opuszczała miejsce pracy w krytycznym momencie oraz jakich słów wówczas używała. Zeznania tego świadka połączone ze zgodnymi z nimi zeznaniami pozwanego dały SądowiI instancji pełny obraz zdarzenia, które słusznie Sąd ten zakwalifikował jako zawinione opuszczenie miejsca pracy przez powódkę, i które zasadnie skutkowało zastosowaniem wobec niej przez pracodawcę dyscyplinarnego trybu zwolnienia z pracy. Zawarta w apelacji polemika z prawidłową (logiczną i nie zawierającą sprzeczności) oceną dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy i wskazanie własnej oceny stanu faktycznego sprawy – wobec braku wystarczających dowodów potwierdzających wersję zdarzeń powódki– nie znajduje uzasadnienia.
Stąd też brak było podstaw, by uznać racje apelującej i zmienić zaskarżony w sprawie wyrok. Skutkowało to oddaleniem apelacji powódki,na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd II instancji procedowałw oparciu o przepisart. 98 k.p.c.w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 10ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), mając na uwadze ugruntowane już w tym względzie stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie z którym stawka minimalna opłat za czynności adwokata lub radcy prawnego powinna być taka sama zarówno w sprawieo uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne (o przywrócenie do pracy),jak i w sprawie o odszkodowanie z tytułu nieuzasadnionego lub niezgodnegoz prawem wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę albo też z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia (jak w nin. sprawie). Sąd nie znalazł przy tym żadnych uzasadnionych argumentów, które przemawiałyby za nieobciążaniem powódki tymi kosztami na rzecz przeciwnika procesowego, w szczególności w sytuacji gdy i sama powódka korzysta z pomocy fachowego pełnomocnika, mimo trudnej sytuacji finansowej, a znając argumenty Sądu Rejonowego i wywodząc apelację od wydanego przez ten Sąd wyroku winna też liczyć sięz możliwością niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia Sądu II instancji.
SSO Andrzej Marek SSO Jacek Wilga SSO Krzysztof Główczyński