Sąd Rejonowy w Olsztynie
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII K 884/15
Data wyroku: 2016-01-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Szczepańska
Słowa kluczowe: Grzywna
Podstawa prawna: art. 13 § 1 kk w zw. z art. 300 § 1 kk
Teza: oskarżonych uznano za winnych popełnienia zarzucanych im czynów i skazano na kare grzywny.

Sygn. akt. VII.K. 884/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 stycznia 2016r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Anna Szczepańska
Protokolant sekr. sąd. Simona Marcjanek
przy udziale Asesora Prokuratury Rejonowej Adama Wróbla,
po rozpoznaniu dnia 19.01.2016r. sprawy

1
B. B. (1),urodz. (...)wO., synaH.iL.z d.F.,

oskarżonego o to, że:
w bliżej nieustalonym czasie, w okresie od dnia 17 grudnia 2013r. do dnia 10 marca 2014r. wO., działając wspólnie i w porozumieniu zeS. H. (1), w celu udaremnienia wykonania wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 9 września 2013r. w sprawie V GC 307/12, usiłował udaremnić zaspokojenie swojego wierzycielaB. M., poprzez ukrycie swojego majątku zajętego lub zagrożonego zajęciem, w postaci pojazdu markiP. (...)onr rej. (...)w ten sposób, że zawarł zeS. H. (1)pozorną umowę sprzedaży tego samochodu, z której wynikało, iż w dniu 9 grudnia 2013r. zbył wskazany pojazdS. H. (1)za kwotę 13800 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zajęcie w/w samochodu przez komornika w toku postępowania egzekucyjnego oraz oddalenie powództwa o zwolnienie od egzekucji przez Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 5 marca 2015r,
tj. o czyn zart. 13§1 kkw zw. zart. 300§2 kk,

2
S. H. (1),urodz. (...)wO., synaM.iE.z d.M.,

oskarżonego o to, że:
w bliżej nieustalonym czasie, w okresie od dnia 17 grudnia 2013r. do dnia 10 marca 2014r. wO., działając wspólnie i w porozumieniu zB. B. (1), w celu udaremnienia wykonania wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 9 września 2013r. w sprawie V GC 307/12, usiłował udaremnić zaspokojenie wierzycielaB. B. (2)M., poprzez ukrycie majątku dłużnika zajętego lub zagrożonego zajęciem, w postaci pojazdu markiP. (...)onr rej. (...)w ten sposób, że zawarł zB. B. (1)pozorną umowę sprzedaży tego samochodu, z której wynikało, iż w dniu 9 grudnia 2013r. nabył od niego wskazany pojazd za kwotę 13800 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zajęcie w/w samochodu przez komornika w toku postępowania egzekucyjnego oraz oddalenie powództwa o zwolnienie od egzekucji przez Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 5 marca 2015r,
tj. o czyn zart. 13§1 kkw zw. zart. 300§2 kkw zw. zart. 21§2 kk,

I
oskarżonychB. B. (1)iS. H. (1)uznaje za winnych popełnienia zarzucanych im czynów i za to skazuje ich:

- oskarżonegoB. B. (1)z mocyart. 13§1 kkw zw. zart. 300§2 kk, opierając wymiar kary oart. 14§1 kkw zw. zart. 300§2 kk, przy zastosowaniuart. 37a kkna karę 400 (czterystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych,
- oskarżonegoS. H. (1)z mocyart. 13§1 kkw zw. zart. 300§2 kkw zw. zart.21§2 kk, opierając wymiar kary oart. 14§1 kkw zw. zart. 300§2 kk, przy zastosowaniuart. 37a kkna karę 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnaście) złotych,

II
zasądza od oskarżonych, po ½ od każdego z nich, na rzecz pokrzywdzonegoB. M.kwotę 804 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwotę 184,92 zł. tytułem podatku VAT,

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów:J. S.iT. S.kwoty po 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonych – odpowiednio:B. B. (1)iS. H. (1)wykonywaną z urzędu w postępowaniu sądowym oraz kwoty 96,60 tytułem podatku VAT od tego wynagrodzenia,

IV
na podstawieart. 624§ 1 kpkzwalnia oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sygn. akt 884/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Wyrokiem z dnia 9 września 2013r. w sprawie sygn.. akt V GC Sąd Rejonowy w Olsztynie zasądził odB. B. (1)na rzeczB. M.kwotę 13.391,62 zł. wraz z ustawowymi odsetkami od kwot wskazanych w pkt. I wyroku, a nadto kwotę 750 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.
Z uwagi na brak zapłaty powyższej kwoty B.M.złożył u Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Olsztynie –W. N.wniosek o wszczęcie egzekucji.
W dniu 17 grudnia 2013r. zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę wpłynęło dofirmy (...) S.C.wO., gdzieB. B.był zatrudniony na 1/8 etatu.
W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego komornik ustalił, iż w skład majątkuB. B.wchodzi m.in. samochód markiP. (...)nr rej. (...), rok produkcji 2006. Jako współwłaściciela tegoż pojazdu wskazano nadto(...) Bank SA. Z uwagi na nieskuteczność zajęcia wynagrodzenia za pracę, w dniu 5 marca 2014r. komornik dokonał zajęcia wyżej opisanego pojazdu. W protokole zajęcia wpisano wartość szacunkową samochodu w kwocie 20.000 zł. Ustalenie tej wartości nastąpiło jedynie na podstawie jego wyglądu zewnętrznego. Nie ustalano parametrów technicznych pojazdu oraz jego stanu technicznego.
Podczas omawianej czynności zajęciaB. B.poinformował aplikanta komorniczegoM. K. (1), iż nie jest właścicielem pojazdu. Wskazał, iż właścicielem jestS. H. (1). Informację taką odnotowano w protokole zajęcia ruchomości.B. B.nie okazał przy tym jakichkolwiek dokumentów, w tym umowy, potwierdzających powyższą okoliczność. Nie potrafił także wyjaśnić z jakich przyczyn jeździ samochodem sprzedanym innej osobie.
W omawianym czasie, jak już wspomniano, pojazd w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców widniał jako własnośćB. B..
W toku dalszych czynności, w dniu 10 marca 2014r.B. B.przedłożył pozorną umowę kupna-sprzedaży przedmiotowego pojazdu, opatrzoną datą 9 grudnia 2013r. zawartą zeS. H. (1). W umowie wymienieni wskazali, iżB. B.przenosi własność pojazdu naS. H. (1)za cenę 13.800 zł.
Jak ustalono przedmiotowa umowa miała charakter pozorny, została sporządzona w celu udaremnienia wykonania wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 9 września 2013 r. w sprawie V GC 307/12 i zaspokojenie wierzycielaB. B. (2)M., poprzez ukrycie majątkuB. B. (1), zajętego lub zagrożonego zajęciem, w postaci pojazdu markiP. (...)onr rej. (...). UmowęB. B.iS. H.sporządzili w okresie od dnia 17 grudnia 2013r, kiedy to doSpółki (...), zatrudniającejB. B.wpłynęło zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę, do dnia 10 marca 2014r. – kiedy to umowa została przedłożona komornikowi do akt postępowania egzekucyjnego. Od powyższej czynności nie złożono deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilno-prawnej we właściwym Urzędzie Skarbowym. Podobnie nie zawiadomiono Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta wO., gdzieB. B.złożył zawiadomienie o zbyciu pojazdu dopiero w dniu 26 maja 2014r. Pojazd nie został także zarejestrowany naS. H. (1).B. B.nie przeniósł także posiadania pojazdu na nabywcę, w dalszym ciągu sam użytkował tenże samochód i parkował go na tereniefirmy (...) S.C.wO., w której był zatrudniony. Także w momencie zajęcia komorniczego samochód był tam zaparkowany.
Wymienieni zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zajęcie w/w samochodu przez komornika w toku postępowania egzekucyjnego oraz oddalenie w dniu 5 marca 2015r. w sprawie Sądu Rejonowego w Olsztynie sygn.. akt XC 1886/14 powództwaS. H. (1)o zwolnienie z egzekucji przedmiotowego pojazdu.
(dowód:sprawozdanie z analizy składników majątkowych k. 44, zeznania świadków: B.M.k. 55-5, T.M.k. 56-57,W. K.k. 59, karta rozliczenia z akt postępowania egzekucyjnego k. 48-49, wyrok zaoczny z dnia 9 września 2013 r. k. 52, klauzula wykonalności wyroku zaocznego dnia 9 września 2013 r. – k. 53, informacja z systemu(...)k. 58-59, 72-73, protokół zajęcia samochodu markiP. (...)k. 64-65, Umowa kupna-sprzedaży samochodu markiP. (...)k. 67)
B. B. (1)nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym(Informacja zK.k. 338).
S. H. (1)nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym(Informacja zK.k. 339).
ZarównoB. B. (1), jak iS. H. (1)w postępowaniu przygotowawczym i sądowym nie przyznali się do zarzucanych im czynów. Istota ich wyjaśnień sprowadzała się do twierdzeń, iż umowa kupna sprzedaży samochodu nie miała charakteru pozornego. Samochód miał być prezentem dla córkiS. H., zaśB. B.sprzedał go, aby spłacić resztę kredytu zaciągniętego na zakup pojazdu.
Na rozprawie głównejS. H.dodał, iż nie wiedział o długachB. B., powziął jedynie informację o jego zaległych 2-3 ratach kredytu w banku. Wyjaśnił nadto, że umowa została zawarta około godziny 14, dnia 9 grudnia 2013 r., w miejscu zatrudnieniaB. B.wS.. Zaznaczył również, że nie zezwalałB. B.na korzystanie z pojazdu, umówili się na ewentualne przeparkowanie na terenie zakładu. Spóźnienie z rejestracją pojazdu usprawiedliwiał zaś wcześniejszym zajęciem go przez komornika.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonych negujących swoje sprawstwo w zarzucanym zakresie albowiem pozostają one w sprzeczności z wiarygodnymi dowodami przeprowadzonymi w niniejszym postępowaniu.
I tak, z zeznań świadkaT. M.wynika, iż w związku z brakiem zainteresowania oskarżonego ugodą skierowano przeciwko niemu powództwo na podstawieart. 299 ksh. Wymieniony zgodnie z relacją świadka nie odbierał korespondencji z sądu, dopiero po kilkunastu miesiącach odebrał jedno pismo. W konsekwencji Sąd Rejonowy w Olsztynie wydał wyrok zaoczny. Na podstawie wyroku zaocznego świadek wraz z B.M.zgłosili się do komornika, w celu wykonania wyroku sądowego. Komornik zawiadomił wierzyciela o posiadaniu przez oskarżonego pojazdów, jednak nie jest on w stanie ustalić miejsca , w którym dana nieruchomość się znajduje, ponadto niemożliwe jest zajęcie dochodu oskarżonego, ponieważ pracuje on na 1/8 etatu i pobiera wynagrodzenie w wysokości 200 złotych. Świadek zeznał dodatkowo, że w związku z powyższym postanowił wraz z B.M.ustalić, gdzie znajdują się auta. B.M.zaobserwował, żeB. B.przyjeżdża do pracy dospółki (...)samochodem markiP.. O tym fakcie powiadomił komornika. Komornik dokonując zajęcia uzyskał informację od oskarżonego, iż auto nie należy do niego ze względu na wcześniejszą sprzedaż, nie potrafił jednak wskazać adresu kupującego i zobowiązał się do przedstawienia umowy na piśmie. Po kilku dniachB. B.dostarczył do kancelarii komorniczej umowę, datowaną na początek grudnia 2013 r., z której wynikało, że kupującym byłS. H..
Z koleiJ. J. (1)zeznał, że posiadał informację o sprzedaży przezB. B.pojazdu. Widział spisywanie dokumentów i leżące w biurze kluczyki jednak nie potrafił wskazać daty tego zdarzenia i jego charakteru. Dodał, iż korespondencję dotyczącą oskarżonego odebrał i oddał oskarżonemu. Nie pamiętał od kogo pochodziła korespondencja.
ŚwiadekW. K. (2)potwierdził z kolei prowadzenie spółki zB. B.oraz fakt prowadzenia postępowania ugodowego z B.M.. Dodał, iż nie miał jednak świadomości czyB. B.uiścił należność na rzecz B.M.. Ponadto wskazał, że informowałB. B.o istniejących zadłużeniach i sytuacji z B.M., ale oskarżony nie był zainteresowany wskazaną sytuacją.
Na rozprawie głównej zeznania złożyłB. M.,M. K. (2)orazM. S. (1), które ocenić należało jako jasne i logiczne, a przez to wiarygodne.
B.M.zeznał, że widział jakB. B.porusza się samochodem markiP.przed zajęciem . Chciał on ustalić, gdzie przebywa pojazd, pojechał więc pod zakład pracy i czekał naB. B., który około 15:07 wyjechał z zakładu samochodemP.. Świadek zeznał, że próbował jechać za oskarżonym jednak zgubił go na światłach. Po wszystkim poinformował komornika o prawdopodobnym miejscu, w którym znajduje się samochód podlegający zajęciu.
M. K.zeznał, iż po informacji uzyskanej od wierzyciela i udaniu się na wskazany adres, stwierdził istnienie zaparkowanego pojazduP.w kolorze czarnym. Po sprawdzeniu numerów rejestracyjnych, potwierdzono, że jest to samochód poszukiwany w celu zajęcia, a także ustalono kto jest właścicielem w/w pojazdu. Dłużnik w osobieB. B.w trakcie zajmowania pojazdu poinformował, że nie jest właścicielem pojazdu, aczkolwiek nie potrafił wskazać dokumentu potwierdzającego tę okoliczność. Następnie zgodnie z relacją oskarżony dostarczył do kancelarii komorniczej umowę potwierdzającą sprzedaż samochodu.
M. S.potwierdził w zeznaniach, że w toku czynności zajęli samochód pod wskazanym przez wierzyciela adresem.
Odnosząc się do całokształtu materiału dowodowego Sąd – jak już powyżej wspomniano - nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonychS. H.iB. B.. W szczególności nie sposób byłoby uwzględnić, iżB. B.nie posiadał wiedzy o zapadłym wyroku zaocznym i postępowaniu egzekucyjnym. Należy zaznaczyć, żeB. B.miał świadomość toczącego się w postępowania, w którym zapadł wyrok zaoczny w dniu 9 września 2009 r. Świadczy o tym bowiem osobisty odbiór w dniu 29 stycznia 2013 r. pisma z tegoż Sądu. Ponadto dalsza bezczynność w odbiorze kolejnych pism nie jest jakąkolwiek okolicznością wyłączającą odpowiedzialność. Zdaniem Sądu jest to jedynie wykazanie, żeB. B.mając świadomość treści pism umyślnie uchylał się od ich odbioru. Nadto o umyślnym nieinteresowaniu się toczącymi się wobec niego postępowaniami świadczą zeznania świadkaW. K., który zaznaczył, iż oskarżony poinformował go, że nie jest zainteresowany wskazaną sytuacją. Sąd nie przyznaje również wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych o fakcie, a tym samym dacie zawarcia umowy sporządzonej pomiędzy nimi.
O fakcie nieistnienia omawianej umowy w trakcie zajmowania przez komornika pojazdu markiP.świadczy niemożność jej okazania przezB. B.w tym czasie, jak również niewskazanie adresu osoby kupującego. Okoliczność niewykazania w/w dokumentu i kupującego potwierdzają zeznaniaM. K.orazM. S.złożone na rozprawie głównej. Sąd nie uznał także wiarygodności wyjaśnień oskarżonych odnośnie okoliczności zawarcia umowy, w tym co najmniej wątpliwych twierdzeń, że samochód miał stanowić niespodziankę ślubną dla córkiS. H.. Nie sposób w tym miejscu nie zauważyć, iż przedmiotową umowęB. B.dostarczył komornikowi dopiero pięć dni po czynności zajęcia. Co więcej, od powyższej czynności nie złożono deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilno-prawnej we właściwym Urzędzie Skarbowym. Nie zawiadomiono Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta wO..B. B.złożył w tymże Wydziale zawiadomienie o zbyciu pojazdu dopiero w dniu 26 maja 2014r. Pojazd nie został także zarejestrowany naS. H. (1).B. B.nadto w dalszym ciągu sam użytkował tenże samochód i parkował go na tereniefirmy (...) S.C.wO., w której był zatrudniony.
Sąd nie dał wiary nielogicznym i sprzecznym zeznaniomJ. J., który w sposób co najmniej wątpliwy na rozprawie twierdził, iżB. B.nie jeździł przedmiotowym pojazdem, zaśS. H.przyjeżdżał na teren firmy i każdorazowo „przestawiał gdzieś ten samochód”. Nadto na początku przesłuchania nie pamiętał czyB. B.w 2014r. korzystał z omawianego samochodu, zaś w kolejnej części przesłuchania dodał, że po sprzedaży auta już nim nie jeździł.
Sąd postanowił dać wiarę zeznaniom B.M., T.M.,M. K.iM. S.. W zakresie w jakim wskazują oni na istnienie zadłużenia oskarżonegoB. B., bezczynności w odbiorze pism od komornika, okoliczności zajęcia pojazdu, niemożności okazania umowy przez oskarżonego w trakcie zajęcia są one spójne, jasne, logiczne, korespondujące ze sobą. Fakt istnienia wierzytelności potwierdzony został przez wyrok zaoczny z dnia 9 września 2013 r., zajęcie pojazdu potwierdza protokół zajęcia samochodu markiP. (...). I
Mając zatem na uwadze całokształt podniesionych wyżej okoliczności Sąd w wyroku z dnia 22 stycznia 2016 r. uznał, iż wina oskarżonychB. B.iS. H.nie budzi wątpliwości, zaś przypisaneB. B.przestępstwo wyczerpuje dyspozycję zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 300 § 2 kk, z kolei przypisaneS. H.przestępstwo wyczerpuje dyspozycję z zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 300 § 2 kkw zw. zart. 21 § 2 kk.
Sąd uznającB. B.iS. H.za winnych popełnienia zarzucanych im czynów wymierzyłB. B.karę grzywny w wymiarze 400 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych opierając wymiar kary oart. 14 § 1 kkw zw. zart. 300 § 2 kk, przy zastosowaniuart. 37a kk, zaśS. H.karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 złotych opierając wymiar kary oart. 14 § 1 kkw zw. zart. 300 § 2 kk, przy zastosowaniuart. 37a kk.
Orzekając karę grzywny oskarżonym Sąd wziął pod uwagę dochody sprawców, ich warunki osobiste i majątkowe oraz możliwości zarobkowe.
Wymierzając karę grzywny oskarżonemuB. B.Sąd określając liczbę stawek wziął pod uwagę stopień jego winy, niewątpliwe jest to, że był on właścicielem pozornie sprzedanego pojazdu, ponadto miał wiedzę na temat toczącego się przeciwko niemu postępowaniu egzekucyjnym, a zatem stopień jego zawinienia jest wyższy od oskarżonegoS. H.. Ustalając wysokość jednej stawki Sąd kierował się indywidualnymi możliwościami płatniczymi oraz stanem majątku oskarżonego.
Wymierzając zaś karę grzywny oskarżonemuS. H.Sąd również wziął pod uwagę stopień jego winy. Z kolei przy ustalaniu wysokości jednej stawki Sąd wziął pod uwagę stan majątku oskarżonego oraz jego możliwości płatnicze.
Mając powyższe na uwadze orzeczone kary są adekwatne do stopnia winy oskarżonych i społecznej szkodliwości przypisanych im przestępstw. Spełnią również swe cele wychowawcze i zapobiegawcze.
Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody lub orzeczenie nawiązki w związku z utratą wartości pojazdu i poniesioną wobec tego szkodą (vk. 25-26, 61) albowiem jak wprost wynika z wypowiedzi stron, w tym wnioskodawcy powyższe roszczenie jest przedmiotem postępowania cywilnego, w którym sąd nieprawomocnie oddalił powództwo (art. 415§1 kpk). ŚwiadekT. M.odnosząc się do powyższej okoliczności przyznał, iż oddalono powództwo albowiem powód nie był w stanie wykazać rzeczywiście poniesionej szkody. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż sam pełnomocnik pokrzywdzonego w złożonym na piśmie wniosku przyznał wprost, iż z uwagi na zbycie przedmiotowego pojazdu osobie trzeciej obecnie nie ma możliwości ustalenia jego wartości w momencie upadku zabezpieczenia. Niemożliwe jest także dokładne ustalenie szkody poniesionej przez pokrzywdzonego w wysokości różnicy w wartości pojazdu w dniu zajęcia i w dniu sprzedaży. Okoliczność tą potwierdzili nadto przesłuchani w charakterze świadkaB. M.orazT. M.. Nie sposób także nie zauważyć, iż omawianej różnicy wartości pojazdu nie można w realiach niniejszej sprawy wyliczyć poprzez rachunek odejmowania. Wartość pierwotna pojazdu tj. 20.000 złotych, jaką przyjęto w związku z zajęciem w żaden sposób nie uwzględniała stanu rzeczywistego pojazdu. Z zeznań m.in.M. K. (2), aplikanta komorniczego, który wykonywał czynność zajęcia pojazdu wynika jednoznacznie, iż nie ustalano stanu technicznego, a jedynie stan wizualny samochodu. Nie przeprowadzono w tym czasie szczegółowej oceny stanu pojazdu, nie dopuszczono także wyceny wartości przez biegłego. Nie sposób zatem przyjmować, za jaką kwotę samochód zostałby sprzedany, gdyby nawet doszło do licytacji w roku 2014r, po zajęciu.
Sąd zasądził od oskarżonych, zgodnie z zasadą zart. 627 kpk, na rzecz pokrzywdzonegoB. M., zwrot poniesionych kosztów procesu.
O wynagrodzeniu za obronę oskarżonych wykonywaną z urzędu orzeczono na podstawie przepisówart. 29 ust. 2 ustawy prawo o adwokaturze(Dz. U. Z 2002r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.),§ 14 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. W sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Mając na uwadze sytuację majątkową i osobistą oskarżonych Sąd zwolnił ich od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, uznając, że ich uiszczenie byłoby dla oskarżonych zbyt uciążliwe (624§ 1 kpk).