Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 413/15
Data wyroku: 2016-04-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Rafał Kaniok, Dorota Tyrała, Marzanna A. Piekarska-Drążek
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 282 kk, art. 286 § 1 kk, art. 56ust. 4 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 413/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 kwietnia 2016r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Marzanna A. Piekarska-Drążek
Sędziowie: SA – Dorota Tyrała
SA – Rafał Kaniok (spr.)
Protokolant: – sekr. sąd. Łukasz Jachowicz
przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej - Tomali
po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r.
sprawy
1.N. D. (1)s.T.iK.z d.K.urodz. (...)wW.
2.D. R. (1)s.B.iR.z d.W.urodz. (...)wW.
3.P. P. (1)s.A.iB.z d.S.urodz. (...)wW.
4.H. W. (1)s.L.iJ.z d.K.urodz. (...)wW.
oskarżonych z art. (ad. 1) 18§ 3w zw. z 252§ 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do 18 kwietnia 2010 r. w zw. z 282k.k.w zw. zart.11 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.,art. 13 § 1w zw. zart. 282w zw. zart.65 § 1 k.k.,
(ad. 2)art. 18 § 2w zw. zart. 282 k.k., art. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2012 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.,art. 286 § 1w zw. zart. 297 § 1w zw. zart. 270 § 1w zw. zart. 11 § 2 k.k.
(ad. 3)art. 13 § 1w zw. zart. 282 k.k.w zw. z art. 64 § 1 w zw. zart.65 § 1 k.k.,art. 263 § 2 k.k., art. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011 r. w zb. z art. 64 ustawy z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 11 § 2 w zw. z art. 64 § 1 w zw. zart. 65 § 1w zw. zart. 4 § 1 k.k.art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 i 4 § 1 k.k., art. 59 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., art. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011 r. w zb. z art. 59 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 64 § 1w zw. zart. 4 § 1 k.k.,art. 278 § 1w zw. zart. 64 § 1 k.k.,art. 258 § 2 k.k.
(ad. 4) art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym od 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1i w zw. zart. 4 § 1 k.k.art. 59 ust. 1 ust. z 29 lipca 2005 r. w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., art. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1w zw. zart. 4 § 1 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych

    od wyroku  Sądu Okręgowego w Warszawa – Praga w Warszawie

z dnia  9 czerwca 2014 r.   sygn. akt V K 61/10

I
zmienia zaskarżony wyrok wobecN. D. (1),D. R. (1),P. P. (1)iH. W. (1), zaś wobecM. M.przy zastosowaniuart. 435 k.p.k., w ten sposób, że:

1
uchyla rozstrzygnięcia o karze łącznej pozbawienia wolności i karze łącznej grzywny wymierzonych oskarżonemuN. D. (1)w pkt V wyroku, oskarżonemuD. R. (1)w pkt IX wyroku oraz oskarżonemuP. P. (1)w pkt XXVIII wyroku, a także rozstrzygnięcie o zaliczeniu na poczet kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności z pkt X wyroku,

2
w zakresie czynu przypisanegoN. D. (1)w pkt III wyroku uzupełnia podstawę prawną skazania o przepisyart. 13 § 1 k.k.iart. 22 § 1 k.k., a wymierzoną oskarżonemu za ten czyn karę pozbawienia wolności obniża do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy,

3
na podstawieart. 85 k.k.i86 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.łączy wymierzone oskarżonemuN. D. (1)kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz grzywny i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lati 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 180 (sto osiemdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokości jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych,

4
w zakresie czynu przypisanego oskarżonemuD. R. (1)w pkt VI wyroku uzupełnia podstawę prawną skazania o przepisyart. 13 § 1 k.k.iart. 22 § 1 k.k., a podstawę prawną wymiaru kary o przepisart. 14 § 1 k.k., zaś wymierzoną oskarżonemu za ten czyn karę pozbawienia wolności obniża do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy,

5

    w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemuD. R. (1)w pkt VII aktu oskarżenia (pkt VI komparycji wyroku) a przypisanego mu w pkt VIII wyroku przyjmuje, że oskarżonyD. R. (1)w dniu 20 października 2000 r. działając w celu uzyskania kredytu w kwocie 3.168,03 zł od Banku(...)przedłożył wniosek kredytowy zawierający nierzetelne pisemne oświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...)i osiąganych z tego tytułu dochodach oraz podrobione przez siebie nierzetelne zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach, dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania tegoż kredytu i przyjmując, iż tak przypisany oskarżonemu czyn wyczerpuje dyspozycję przestępstwa zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., na podstawie powyższych przepisów skazuje go, a na mocyart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

6
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2w zw. zart. 4 § 1 k.k.łączy wymierzone oskarżonemuD. R. (1)kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz grzywny i orzeka karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną240 (dwustu czterdziestu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnaście) zł;

7
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemuD. R. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 29 września 2009 r. do 26 listopada 2010 r.,

8
w zakresie czynu przypisanegoM. M.w pkt XIII wyroku uzupełnia podstawę skazania o przepisyart. 13 § 1 k.k.iart. 22 § 1 k.k.zaś podstawę wymiaru kary oart. 14 § 1 k.k.,

9
w zakresie czynów przypisanychP. P. (1)w pkt XXII, XXV i XXVII wyroku uzupełnia podstawę prawną wymiaru kary za te czyny o przepisyart. 60 § 3 k.k.w zw. zart. 60 § 6 pkt 4 k.k.i co do czynu z pkt XXII wyroku, w miejsce orzeczonej kary pozbawienia wolności i kary grzywny wymierza oskarżonemu karę 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokości jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych, co do czynu z pkt XXV wyroku, w miejsce orzeczonej kary pozbawienia wolności i kary grzywny wymierza oskarżonemu karę 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokości jednej stawki na kwotę 15 (piętnaście) złotych, co do czynu z pkt XXVII wyroku w miejsce orzeczonej kary pozbawienia wolności orzeka karę 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnaście) złotych,

10
karę pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemuP. P. (1)za czyn przypisany mu w pkt XXIII wyroku obniża do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy,

11
na podstawieart. 85 k.k.,86 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.łączy wymierzone oskarżonemuP. P. (1)kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz grzywny i orzeka karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 400 (czterysta) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) zł,

12
z opisu czynu przypisanegoP. P. (1)w pkt XXIV wyroku i czynu przypisanegoH. W. (1)w pkt XXX wyroku, eliminuje słowa „uczestniczył w obrocie znaczną ilością, nie mniejszą niż” zastępując je słowami „udzielił innym osobom”,

13
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części,

14
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatówM. Ż.,Ł. H.,H. Ł.,K. K. (3),K. M.– Kancelarie Adwokackie wW.kwoty po 738 zł, obejmujące podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonychN. D. (1),P. P. (1)iH. W. (1),

15
zwalania oskarżonegoH. W. (1)od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaś oskarżonychN. D. (1),D. R. (1)iP. P. (1)zwalnia od kosztów sądowych w sprawie i obciąża nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2014 r.w pkt:
III. w granicach czynu zarzucanego w pkt II aktu oskarżenia (pkt II komparycji wyroku) uznałN. D. (1)za winnego tego, że w grudniu 2003 roku - nie później niż 23 grudnia 2003 roku, działając w celu osiągnięci korzyści majątkowej, w zamiarze by inne ustalone osoby dokonały czynu zabronionego, polegającego na wzięciu zakładnika w osobieP. S. (1)w celu zmuszenia go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - zapłaty nieustalonej kwoty pieniędzy w zamian za uwolnienie, udzielił tym osobom pomocy uczestnicząc w zorganizowaniu środka transportu, kontaktując te osoby ze sobą, a także przekazując informacje i udzielając rad, tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 kwietnia 2010 roku w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 4§1 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart.18 § 3 k.k.w zw. zart. 252§ 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 kwietnia 2010 roku w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 4§1 k.k.skazał, a na podstawieart. 22 § 1 k.k.w zw. zart. 252 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 kwietnia 2010 roku w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzyłN. D. (1)karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawieart. 33 § 2 i 3 k.k.karę 120 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokości jednej stawki na kwotę 15 (piętnaście) złotych;
IV. w granicach czynu zarzucanego w pkt III aktu oskarżenia (pkt III komparycji wyroku) uznałN. D. (1)za winnego tego, że w dniu 19 marca 2007 roku wO., w ramach zorganizowanej grupy przestępczej określanej jako(...), działając w ramach uzgodnionego podziału ról, wspólnie i w porozumieniu z dwiema ustalonymi osobami oraz w wykonaniu polecenia innej ustalonej osoby, w celu zmuszeniaJ. W. (1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 150.000,- złotych stosował wobecJ. W. (1)przemoc polegającą na szarpaniu, przytrzymywaniu oraz zadawaniu mu ciosów, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego, tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 13 §1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 13§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazał, a na podstawieart. 14§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzyłN. D. (1)karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, na podstawieart. 33 § 2 i 3 k.k.karę 120 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych, a na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z tego przestępstwa w kwocie 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych;
V. na podstawieart. 85 k.k.iart. 86§1 i 2 k.k.łącząc jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz jednostkowe kary grzywny orzeczone w pkt III i IV sentencji wyroku, wymierzyłN. D. (1)karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną 180 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych;
VI. w granicach czynu zarzucanego w pkt V aktu oskarżenia (pkt IV komparycji wyroku) uznałD. R. (1)za winnego tego, że nieustalonego dnia, w styczniu 2007 roku, wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i chcąc by inne ustalone osoby, stosując wobecJ. W. (1)przemoc, doprowadziły go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 150.000 złotych, przekazał im w tym celu kwotę 50.000 złotych, tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 18§2 k.k.w zw. zart. 282 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 18§2 k.k.w zw. zart. 282 k.k.skazał, a na podstawieart. 22§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.wymierzyłD. R. (1)karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawieart. 33§2 i 3 k.k.karę 160 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnaście) złotych;
VII. w granicach czynu zarzucanego w pkt VI aktu oskarżenia (pkt V komparycji wyroku) uznałD. R. (1)za winnego tego, że w styczniu 2007 roku, nie później niż 29 stycznia 2007 roku, wW., wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadził do obrotu 1 kg substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ten sposób, że za nieustaloną kwotę, nie mniejszą niż 4.000 złotych, udostępni ten środek 2 ustalonym osobom, tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 4§1 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 4§1 k.k.skazał, a na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zw. z art, 4§1 k.k.w zw. zart. 33§1 i §3 k.k.wymierzyłD. R. (1)karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę l80 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnaście) złotych, a na podstawieart.45§ l k.k.orzekł przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z tego przestępstwa w kwocie 4.000 (cztery tysiące) złotych;
VIII. w granicach czynu zarzucanego w pkt VII aktu oskarżenia (pkt VI komparycji wyroku) uznałD. R. (1)za winnego tego, że w dniu 20 października 2000 roku wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził(...)Bank(...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 3.168,03 złote w ten sposób, że wprowadzając pracownika banku w błąd co do rzetelności i autentyczności przedkładanych dokumentów, które miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, tj. wniosku kredytowego z dnia 20 października 2000 roku, zawierającego nierzetelne pisemne oświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...)i osiąganych z tego tytułu dochodach oraz podrobionego zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach, a także co do zamiaru spłaty zaciągniętego kredytu, zawarł w dniu 20 października 2000 roku z(...)Bank umowę kredytu gotówkowego nr(...)na zakup komputera, czym działał na szkodę w/w banku, tj. przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 286§ 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 270§ 1 k.k.w zw. zart. 11§ 2 k.k.skazał, a na podstawieart. 286 § l k.k.w zw. zart. 11 §3 k.k.wymierzyłD. R. (1)karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; IX. na podstawieart. 85 k.k.orazart. 86§1 i 2 k.k.łącząc jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt VI, VII i VIII oraz jednostkowe kary grzywny orzeczone w pkt VI i VII wyroku, wymierzyłD. R. (1)karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną 240 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych;

X
na podstawieart. 63§1 k.k.na poczet orzeczonej wobecD. R. (1)kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 29 września 2009 roku do dnia 26 listopada 2010 roku;

XX. w granicach czynu zarzucanego w pkt XII aktu oskarżenia (pkt XI komparycji wyroku) uznałP. P. (1)za winnego tego, że w nieustalonym dniu, jednak nie wcześniej niż 10 czerwca 2006 roku i nie później niż 30 września 2006 roku, wD., gminaŁ., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, określanej jako(...), wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, podpalił należący doS. K.budynek mieszkalny w stanie surowym, wzniesiony na nieruchomości usytuowanej wD.przy zbieguulic (...), rozlewając w jego wnętrzu substancję łatwopalną w postaci mieszanki benzyny i oleju opałowego oraz inicjując jej zapłon, w celu zmuszeniaS. K.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w nieustalonej wysokości, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. przestępstwa zart. 13§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 13§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.skazał, a na podstawieart. 14§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.i w zw. zart. 33§2 i 3 k.k.wymierzyłP. P. (1)karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 120 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych, zaś na podstawieart. 45§1 k.k.orzekł przepadek korzyści majątkowej, uzyskanej z tego przestępstwa w wysokości 1.200 (jednego tysiąca dwustu) złotych;
XXI. w granicach czynu zarzucanego w pkt XIII aktu oskarżenia (pkt XII komparycji wyroku) uznałP. P. (1)za winnego tego, że w nieustalonym dniu, jednak nie wcześniej niż 15 listopada 2005 roku i nie później niż 30 kwietnia 2006 roku, wW., bez wymaganego zezwolenia, posiadał broń palną w postaci 2 karabinów(...)oraz pistoletu(...), którą odebrał od ustalonej osoby w(...)i zawiózł naul. (...), gdzie przekazał ustalonej osobie, tj. przestępstwa zart. 263§2 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 263§2 k.k.skazał i wymierzyłP. P. (1)karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;
XXII. w granicach czynu zarzucanego w pkt XIV aktu oskarżenia (pkt XIII komparycji wyroku) uznałP. P. (1)za winnego tego, że w nieustalonym dniu, jednak nie wcześniej niż 10 czerwca 2006 roku i nie później niż 31 sierpnia 2006 roku, naul. (...)wW., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, określanej jako(...), wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością, nie mniejszą niż 2 kg substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, zabierając ją, w celu przywłaszczenia, ustalonej i nieustalonej osobie, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zb. zart. 64 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.i w zw. zart. 4§1 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zb. zart. 64 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.i w zw. zart. 4§1 k.k.skazał, a na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 11§3 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i w zw. zart. 33§1 i 3 k.k.wymierzyłP. P. (1)karę l (jednego) roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 120 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych;
XXIII.  w granicach czynu zarzucanego w pkt XV aktu oskarżenia (pkt XIV komparycji wyroku) uznałP. P. (1)za winnego tego, że nieustalonego dnia, nie wcześniej niż 29 stycznia 2007 roku i nie później niż 05 lutego 2007 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z 2 ustalonymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości substancji psychotropowej w ten sposób, że przewiózł 1 kg amfetaminy z terytoriumR. (...)na terytoriumR. (...)- doP., a następnie nieustalonego dnia, nie wcześniej niż 31 stycznia 2007 roku i nie później niż w dniu 06 lutego 2007 roku nie mniej niż 800 gram tej substancji przywiózł na terytoriumK. (...)do miejscowościA., tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym od dnia 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.i w zw. zart. 4§1 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym od dnia 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64§l k.k.i w zw. zart. 4§1 k.k.skazał, a na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym od dnia 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 60 § 3 k.k.w zw. zart. 60§6 pkt 2 k.k.wymierzyłP. P. (1)karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33§1 i 3 k.k.karę 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych;
XXIV. w granicach czynu zarzucanego w pkt XVI aktu oskarżenia (pkt XV komparycji wyroku) uznałP. P. (1)za winnego tego, że w okresie od 10 czerwca 2006 roku do 29 stycznia 2007 roku wW., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, wbrew przepisomart. 33-35 i art. 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiuczestniczył w obrocie znaczną ilością, nie mniejszą niż 40 gram, środka odurzającego w postaci kokainy, w ten sposób, że co najmniej 4-krotnie nabył ją od ustalonej osoby, każdorazowo po 10 gram, przy czym cena za 1 gram wynosiła 95 złotych, a następnie zbył ten środek odurzający innym ustalonym i nieustalonym osobom w porcjach nie mniejszych niż 0,4 grama i nie większych niż 5 gram, za kwotę nie mniejszą niż 170 złotych za 1 gram, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. przestępstwa zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. z 12k.k. w.zw. zart. 64§1 k.k.skazał, a na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuw zw. zart. 60 §3 k.k.w zw. zart. 60 § 6 pkt 3 k.k.w zw. zart. 33§ 2 i 3 k.k.wymierzyłP. P. (1)karę l0 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 140 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnaście) złotych, a na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z tego przestępstwa w kwocie 3.400 złotych;
XXV. w granicach czynu zarzucanego w pkt XVII aktu oskarżenia (pkt XVI komparycji wyroku) uznałP. P. (1)za winnego tego, że w okresie od 09 listopada 2006 roku do 31 stycznia 2007 roku wW., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z 2 ustalonymi osobami, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, wprowadził do obrotu znaczną ilość, nie mniejszą niż 250 gram, substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ten sposób, że po jednorazowym nabyciu od nieustalonej osoby nie mniej niż 700 gram tej substancji i poporcjowaniu na działki 5, 10, 20 lub 50 gramowe, odpłatnie przekazał innym ustalonym osobom, a także udzielił jej odpłatnie jeszcze innym ustalonym i nieustalonym osobom, przy czym czynu tego dopuścił się w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zb. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.zw. zart. 64§1 k.k.w zw. zart. 4§1 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zb. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.i w zw. zart. 4§1 k.k.skazał, a na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzyłP. P. (1)karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 140 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15(piętnaście) złotych, a na podstawieart. 45§1 k.k.orzekł przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 2.158,30 złotych;
XXVI. w granicach czynu zarzucanego w pkt XVIII aktu oskarżenia (pkt XVII komparycji wyroku) uznałP. P. (1)za winnego tego, że w nieustalonym dniu w okresie od 09 czerwca 2006 roku do 27 lipca 2006 roku wW., wspólnie z innymi ustalonymi osobami, zmieszkania nr (...)przyul. (...)wW.należącego doR. D., usiłował zabrać w celu przywłaszczenia sejf, w którym znajdowały się dolary australijskie w nieustalonej wysokości i o nieustalonej wartości, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi brak możliwości wyniesienia przedmiotowego sejfu z mieszkania, przy czym czynu tego dopuścił się w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazał, a na podstawieart. 278§1 k.k.w zw. zart. 60§5 k.k.w zw. zart. 60 § 6 pkt 4 k.k.wymierzyłP. P. (1)karę 120 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych;
XXVII. w granicach czynu zarzucanego w pkt XIX aktu oskarżenia (pkt XVIII komparycji wyroku) uznałP. P. (1)za winnego tego, że w okresie od 10 czerwca 2006 roku do 30 kwietnia 2007 roku wW.i okolicach, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, określanej jako(...), zajmującej się obrotem środkami odurzającymi, czerpaniem korzyści z nierządu oraz popełnianiem przestępstw przeciwko mieniu z użyciem przemocy tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 258 § 2 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 258 § 2 k.k.skazał i wymierzyłP. P. (1)karę (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;
XXVIII. na podstawieart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 i § 2 k.k.łącząc jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt XX, XXI, XXII, XXIII, XXIV, XXV i XXVII sentencji wyroku oraz jednostkowe kary grzywny orzeczone w pkt XX, XXII, XXIII, XXIV,XXV i XXVI sentencji wyroku wymierzyłP. P. (1)karę łączna 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną 280 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych;
XXIX. w granicach czynu zarzucanego w pkt XX aktu oskarżenia (pkt XIX komparycji wyroku) uznałH. W. (1)za winnego tego, że nieustalonego dnia, nie wcześniej niż 29 stycznia 2007 roku i nie później niż 05 lutego 2007 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z 2 ustalonymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości substancji psychotropowej w ten sposób, że w ramach uzgodnionego podziału ról inna ustalona osoba przewiozła 1 kg amfetaminy z terytoriumR. (...)na terytoriumR. (...)- doP., a następnie ta sama inna osoba nieustalonego dnia, nie wcześniej niż 31 stycznia 2007 roku i nie później niż w dniu 06 lutego 2007 roku nie mniej niż 800 gram tej substancji przywiozła na terytoriumK. (...)do miejscowościA., tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym od dnia 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.i w zw. zart. 4§1 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym od dnia 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.i w zw. zart. 4§1 k.k.skazał, a na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym od dnia 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 33§1 i 3 k.k.wymierzyłH. W. (1)karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych;
XXX. w granicach czynu zarzucanego w pkt XXI aktu oskarżenia (pkt XX komparycji wyroku) uznałH. W. (1)za winnego tego, że w okresie od 10 czerwca 2006 roku do 29 stycznia 2007 roku wW., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, wbrew przepisomart. 33-35 i art. 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiuczestniczył w obrocie znaczną ilością, nie mniejszą niż 40 gram, środka odurzającego w postaci kokainy, w ten sposób, że co najmniej 4-krotnie nabył ją od ustalonej osoby, każdorazowo po 10 gram, przy czym cena za 1 gram wynosiła 95 złotych, a następnie zbył ten środek odurzający innym ustalonym i nieustalonym osobom w porcjach nie mniejszych niż 0,4 grama i nie większych niż 5 gram, za kwotę nie mniejszą niż 170 złotych za 1 gram, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozawiewa wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. przestępstwa zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. z 12k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazał, a na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuw zw. zart. 33§2 i 3 k.k.wymierzyłH. W. (1)karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 140 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnaście) złotych, a na podstawie orzekł przepadek korzyści majątkowej
z tego przestępstwa w kwocie 3.400 złotych;
XXXI. w granicach czynu zarzucanego w pkt XXII aktu oskarżenia (pkt XXI komparycji wyroku) uznałH. W. (1)za winnego tego, że w okresie od 09 listopada 2006 roku do 31 stycznia 2007 roku wW., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z 2 ustalonymi osobami, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, wprowadził do obrotu znaczną ilość, nie mniejszą niż 250 gram, substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ten sposób, że po jednorazowym nabyciu od nieustalonej osoby nie mniej niż 700 gram tej substancji i poporcjowaniu na działki 5, 10, 20 lub 50 gramowe, odpłatnie przekazał innym ustalonym osobom, a także udzielił jej odpłatnie jeszcze innym ustalonym i nieustalonym osobom, przy czym czynu tego dopuścił się w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zb. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.w zw. zart. 4§1 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zb. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11§ 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazał, a na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 11§ 3 k.k.w zw. zart. 33§1 i 3 k.k.wymierzyłH. W. (1)karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 140 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnaście) złotych, a na podstawieart. 45§1 k.k.orzekł przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z tego przestępstwa w kwocie 2.158,30 złotych;
XXXII. na podstawieart. 85 k.k.orazart. 86§1 i §2 k.k.łącząc jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz jednostkowe kary grzywny orzeczone w pkt XXIX, XXX i XXXI sentencji wyroku wymierzyłH. W. (1)karę łączną 4 pozbawienia wolności oraz karę łączną 260 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych;
XXXIII. na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuH. W. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 05 października 2010 roku do dnia 07 czerwca 2011 roku;
Powyższy wyrok zaskarżyli obrońcyN. D. (1),D. R. (1),P. P. (1)iH. W. (1).
ObrońcaN. D. (1)zarzucił wyrokowi:
odnosząc się do skazania za czyn z pkt III wyroku tj.:

1
obrazę przepisów prawa procesowego, a to:

A
obrazęart. 4 k.p.k.orazart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.;

B
obrazęart. 7 k.p.k.

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że w grudniu 2003 r. oskarżony podjął działania mające na celu ułatwienie popełnienia czynu zart. 252 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.;

3
ewentualnie z ostrożności procesowej błąd w ustaleniach faktycznych polegających na nieprawidłowym przyjęciu, iż zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 252 § 1 k.k.w zw. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.podczas, gdy działanie oskarżonego opisane przez Sąd wyczerpuje znamiona czynu zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 252 § 1 k.k.

odnosząc się do skazania za czyn z pkt IV wyroku:

4
obrazę przepisów prawa procesowego, a to:

A
art. 4 k.p.k.orazart. 7 k.p.k.w zw. z 410k.p.k.;

B
obrazęart. 7 k.p.k.

5
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony stosował wobecJ. W. (1)przemoc w celu zmuszenia go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem;

6
ewentualnie z ostrożności procesowej błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 159 k.k.z zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 11 § 2 k.k.podczas, gdy działanie to opisane przez Sąd prowadzi do przyjęcia, iż oskarżony wypełnił znamiona czynu zart. 191 § 2 k.k.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoN. D. (1)od zarzucanych mu czynów.
Obrońca oskarżonegoD. R. (1)zarzucił wyrokowi obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 2 k.p.k.,art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.,424 § 1 k.p.k.w zw. z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
W konkluzji skarżący wniósł o uniewinnienieD. R. (1)od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt IV i V aktu oskarżenia oraz odnośnie zarzutu VI o zmianę opisu i kwalifikacji prawnej czynu poprzez wyeliminowanieart. 286 § 1 k.k.i270 § 1 k.k.i wymierzenie stosownej kary z zawieszeniem jej wykonania lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżanegoP. P. (1)Ł. H.zarzucił wyrokowi:

1
naruszenie prawa materialnego poprzez brak zastosowania kwalifikacji zart. 60 § 3 k.k.;

2
naruszenieart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.i§ 2 k.p.k.

oraz

3
rażącą niewspółmierność kary.

W konkluzji skarżący wniósł o obniżenie oskarżonemu kary w zakresie kar jednostkowych i kary łącznej oraz zastosowania warunkowego zawieszenia kary albo o uchylnie zaskarżonego wyroku.
ObrońcaP. P. (1)adw.H. Ł.zarzucił wyrokowi obrazę przepisuart. 60 § 3 k.k.oraz rażącą niewspółmierność kary i wniósł w konkluzji o wymierzenie oskarżonemu łagodniejszych kar jednostkowych i łagodniejszej kary łącznej.
Obrońcy oskarżonegoH. W. (1)zarzucili wyrokowi uchybienie:

1
art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.;

2
art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.;

3
art. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 9 § 1 k.p.k.

W konkluzji skarżący wnieśli o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego lub ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacje obrońców oskarżonychD. R. (1)iP. P. (1)okazały się jedynie w części zasadne. Z kolei co do oskarżonychN. D. (1)iH. W. (1), sam fakt wniesienia apelacji przez obrońców oskarżonych, skutkował zmianą wyroku w części dotyczącej tych osób.
Nadto zaskarżony wyrok został skorygowany w trybieart. 435 k.p.k.wobec oskarżonegoM. M..
I.Odnośnie apelacji obrońcyD. R. (1)częściowo za trafny uznać należy zarzut dotyczący czynu przypisanego mu w pkt VIII wyroku, w zakresie wskazującym na brak podstaw do uznania, iż oskarżony realizował zamiar popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że do przypisania oskarżonemu przestępstwa wyczerpującego znamiona określone w przepisieart. 286 § 1 k.k.(kumulatywnie zart. 297 § 1 k.k.iart. 270 k.k.) nie uprawniały w żadnej mierze dowody i okoliczności ujawnione w niniejszej sprawie. Skarżący słusznie powołuje się w tym kontekście na fakt, że w momencie podpisywania umowy o przyznaniu kredytu konsumenckiego na zakup komputera, wpłacona została już niemal połowa jego ceny a także na okoliczność, iż oskarżony w momencie podpisywania tejże umowy przedstawił swoje dane osobowe okazując swój dowód osobisty i prawo jazdy. Należy zwróć uwagę na to, iż oskarżony przyznając podczas rozprawy, że złożył w banku oświadczenie i dokument zawierający nierzetelne informacje, jednocześnie stanowczo zaprzeczył aby jego celem było wyłudzenie kredytu. Był przekonany że kredyt ten zostanie spłacony przez osobę, której komputer został przekazany.
Powyższe wyjaśnienia nie zostały w skuteczny sposób podważone, a Sąd I instancji przyjmując, że już w momencie podpisywania umowy kredytowej, oskarżonemu towarzyszył zamiar niespłacenia kredytu, posłużył się chybionymi i nieprzekonującymi argumentami (str. 259 uzasadnienia wyroku). Nie sposób bowiem uznać, że (tak jak wywodzi Sąd) o zamiarze niewywiązania się z warunków umowy kredytowej zawartej w 2000 r. świadczy, sam przez się, fakt niewpłacania rat kredytowych w późniejszych latach albo też, tym bardziej, okoliczności, że w osiem lat później (w 2008 r.) oskarżony realizował swoją linię obrony w postępowaniu przygotowawczym w ten sposób, iż kwestionował fakt zawarcia ww. umowy.
Nie jest też tak, że (jak zdaje się zakładać Sąd I instancji), sprawca, który przedkłada podrobiony, nierzetelny dokument, w celu uzyskania kredytu, wprowadzając pracownika banku w błąd co do swojej sytuacji finansowej, (które to działanie stypizowane jest wart. 297 § 1 k.k.) jednocześnie odpowiada kumulatywnie za czyn zart. 286 § 1 k.k., nawet jeżeli nie zostanie ustalony zamiar niespłacenia tegoż kredytu. Nie można bowiem zaakceptować poglądu, iż każde posłużenie się w instytucji bankowej dokumentem poświadczającym nieprawdę należy traktować, jako próbę dokonania przestępstwa oszustwa. Gdyby każdy sprawca przestępstwa zart. 297 § 1 k.k.„automatycznie” odpowiadał za przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.to zbędnym byłoby wprowadzanie przez ustawodawcę przestępstwa z stypizowanego w ww.art. 297 § 1 k.k.doKodeksu karnego. Co prawda dla bytu przestępstwa zart. 297 § 1 k.k.nie jest koniecznym by umowa kredytu została podpisana. Wszelako nawet w sytuacji, w której zachowanie sprawcy czynu zart. 297 § 1 k.k., ograniczyło by się do przedłożenia nierzetelnego dokumentu (nie doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez zawarcie umowy kredytowej) to wówczas taki czyn stanowiłby postać stadialną przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.w formie usiłowania – co również w takim przypadku, czyniłoby zbędnym kwalifikowanie tegoż czynu zart. 297 § 1 k.k.Tak więc nie ulega wątpliwości, że dla przypisania sprawcy czynu zart. 297 § 1 k.k.kumulatywnie odpowiedzialności za czyn zart. 286 § 1 k.k.niezbędnym jest wykazanie, że w chwili przedkładania pracownikom banku podrobionego, (nierzetelnego) dokumentu, sprawca miał zamiar doprowadzenia banku do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, czyli, że miał z góry powzięty zamiar nieuiszczania rat kredytu w przyszłość. W sprawie niniejszej, jak wyżej wykazano, brak jest podstaw do ustalenia, iż oskarżony nie miał zamiaru spłacania kredytu w chwili przedkładania podrobionego dokumentu oraz nierzetelnego oświadczenia i, tym samym, zaistniała konieczność zmiany opisu czynu w powyższym zakresie oraz wyeliminowania z podstawy prawnej skazaniaart. 286 § 1 k.k.
Za w pełni zasadne uznać natomiast należy oceny i ustalenia Sądu I instancji w zakresie wskazującym na fakt podrobienia przez oskarżonego zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach osiąganych wfirmie (...). Powyższe nierzetelne zaświadczenie oraz zawarte w pisemnym wniosku kredytowym nierzetelne oświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach dotyczyły okoliczności istotnych dla uzyskania kredytu. Wbrew zastrzeżeniom skarżącego Sąd I instancji trafnie przyjął, że w przypadku gdy sprawca posługuje się dokumentem podrobionym przez siebie to wówczas jego zachowanie należy zakwalifikować kumulatywnie zart. 297 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.Tylko bowiem taka kwalifikacja prawna oddaje w pełni zawartość kryminalną przypisanego mu czynu.
Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny uznał, że oskarżony wyczerpał swym działaniem znamiona przestępstwa zart. 297 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i na podstawieart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Przy wymiarze kar uwzględniono zmianę opisu czynu i jego łagodniejszą od dotychczasowej kwalifikacje prawną.
Niezależnie od podnoszonych przez skarżącego zarzutów, Sąd Apelacyjny zmienił na korzyść oskarżonego kwalifikację prawną czynu przypisanego mu w pkt VI wyroku. Oskarżony został skazany w tym przypadku za podżeganie innych osób do dokonania przestępstwa zart. 282 k.k.na szkodęJ. W. (1). Wszelako zgodnie z ustaleniami faktycznymi zaskarżonego wyroku sprawcy przestępstwa na szkodę ww. pokrzywdzonego nie osiągnęli zamierzonego celu, wyczerpując znamiona formy stadialnej czynu z art. 282 w fazie usiłowania. Tym samym zaistniała konieczność uzupełnienia podstawy prawnej skazaniaD. R.za czyn z pkt VI wyroku o przepisyart. 13 § 1 k.k.iart. 22 § 1 k.k., a podstawy wymiaru kary za ten czyn oart. 14 § 1 k.k.
Mając na względzie powyższą, korzystną dla oskarżonego, zmianę kwalifikacji prawnej czynu z pkt VI wyroku Sąd Apelacyjny uznał za stosowne obniżyć oskarżonemu karę wymierzoną za ten czyn z 2 lat do 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na marginesie nadmienić należy, że z tych samych względów, które wskazywały na konieczność skorygowania kwalifikacji prawnej czynuD. R.opisanego w pkt VI wyroku, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w trybieart. 435 k.p.k.wobec oskarżonegoM. M.poprawiając błędne kwalifikacje czynu przypisanego mu w pkt XII wyroku poprzez uzupełnienie podstawy skazania oart. 13 § 1 k.k.iart. 22 § 1 k.k.zaś podstawę wymiaru o art oart. 14 § 1 k.k.
Dokonane przez Sąd odwoławczy zmiany w zakresie wysokości kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemuD. R.za czyny z pkt VI i VIII wyroku nie mogły pozostać bez wpływu na rozmiar nowo ukształtowanej kary łącznej orzeczonej wobec tegoż oskarżonego. Wymierzając oskarżonemuD. R.karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności Sąd Apelacyjny uwzględnił wszystkie czynniki istotne dla określenia wysokości tejże kary wymienione w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, w tym bliski związek podmiotowy i przedmiotowy pomiędzy przypisanymi oskarżonemu czynami oraz fakt, iż dwa z nich popełniono w nieodległym odstępie czasowym.
W pozostałym zakresie wyrok wobec oskarżonegoD. R.został utrzymany w mocy. Bezzasadne okazały się bowiem wszystkie zarzuty obrazy przepisów postępowania, wymienionych wpetitumapelacji, w odniesieniu do czynów z pkt VI i VII wyroku (art. 2, art. 4, art. 5 § 2, art. 7, art. 410, art. 424 oraz w zw. z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka), które miałyby się sprowadzać, zdaniem skarżącego, do zignorowania zasady obiektywizmu i koniecznego nakazu sceptycyzmu, poprzez oparcie wyroku jedynie na pomówieniachM. S. (1)iP. P. (1)pozostających poza wszelką kontrolą, przy jednoczesnym pominięciu dowodów przemawiających za wyjaśnianiamiD. R..
Na wstępie wypada stwierdzić, że Sąd I instancji przeprowadził w sposób staranny i wnikliwy postępowanie dowodowe, skutecznie realizując obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia tejże sprawy dowody i okoliczności, zarówno korzystne dla oskarżonego jak i przemawiające na jego niekorzyść, zostały przez ten Sąd wszechstronnie zbadane, rozważone i poddano dokładnej analizie, a na ich podstawie Sąd I instancji poczynił bezbłędne ustalenia faktyczne wskazujące na sprawstwo i winę oskarżonego w zakresie czynów przypisanych mu w pkt VI i VII wyroku.
Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji, która jest oceną kompletną i wszechstronną, pozostaje w zgodzie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów logicznych i faktycznych, a zatem nie przekracza granic oceny swobodnej zakreślonych wart. 7 k.p.k.
W takiej sytuacji kontrola instancyjna uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżony wyrok, w odniesieniu do czynu z pkt VI i VII, znajduje, zgodnie z regułąart. 410 k.p.k.pełne oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu okoliczności i dowodów ujawnionych w sprawie i że w związku z tym (wbrew twierdzeniom skarżącego) nie ma podstaw do dyskwalifikacji zawartych tam rozstrzygnięć.
Wywody znajdujące się w apelacji, sprowadzają się w tej mierze, do polemiki z trafnymi ocenami i ustaleniami poczynionymi przez Sąd I instancji. Skarżący kwestionuje stanowisko Sądu I instancji w powyższym zakresie, przedstawiając w to miejsce własne subiektywne poglądy i nie przytaczając na ich poparcie jakichkolwiek skutecznych argumentów.
Zatem za bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia szeregu zasad procesowych i przepisów postępowania, w tym w szczególności przepisów które skarżący odnosi do oceny poszczególnych dowodów.
Uzupełniająco jedynie należy odnotować, że stawiając zarzut naruszenia zasad określonych wart. 2 k.p.k.,art. 4 k.p.k.lub też art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, skarżący nie uwzględnił tego, iż ww. przepisy mają charakter norm ogólnych, które są konkretyzowane w innych przepisach procedury karnej, a zatem to te przepisy winny być wskazane w przypadku gdy skarżący uważał, iż Sąd nie dochował powyższych zasad.
Jeżeli chodzi o zarzut obrazyart. 424 k.p.k.to trudno go podzielić, w aspekcie wpływu takiego uchybienia na treści wyroku, z tego względu, iż sporządzenie uzasadnienia jest czynnością wtórną wobec samego wyrokowania.
Z kolei co do zarzutu obrazyart. 5 § 2 k.p.k.podnieść należy, że nie został on wsparty żadną skuteczną argumentacją, wskazującą jakie to konkretne, nie dające się usunąć, wątpliwości nie zostały rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego. Przy czym zarzut ten ma rację bytu nie wtedy, gdy to skarżący uznaje, że w sprawie zaistniały nieusuwalne wątpliwości lecz tylko wtedy, gdy Sąd stwierdza ich istnienie i mimo to postępuje niezgodnie z regułąart. 5 § 2 k.p.k.
Za całkowicie chybiony uznać należy zawarte w apelacji zastrzeżenia dotyczące, oceny wiarygodności zeznań świadkaM. S. (2)i wyjaśnień oskarżonegoP. P. (1), które to osoby miałyby(zdaniem skarżącego) obciążać oskarżonegoD. R.wyłącznie w celu poprawienia swojej sytuacji procesowej. Kwestionując wiarygodność tych dowodów, skarżący w polemiczny sposób odnosi się do tych okoliczności, które Sąd I instancji przekonująco i szczegółowo omówił, w kontekście całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w ramach pisemnych motywów wyroku.
W szczególności nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem podważającym wiarygodność relacjiM. S.iP. P.poprzez sugestię, że są to jedynie bezpodstawne pomówienia, nie poddające się weryfikacji i nie korespondujące z pozostałymi dowodami.
Skarżący zdaje się w tym przypadku nie dostrzegać tego, że wyjaśnienia i zeznaniaM. S.iP. P.nie są dowodami odosobnionymi w całokształcie materiału dowodowego. Znajdują one bowiem, w zakresie istotnych faktów, szerokie potwierdzenie w innych dowodach. I tak, w odniesieniu do czynu przypisanegoD. R.w pkt VI wyroku zeznaniaM. S.są wsparte zeznaniami świadkaJ. K.oraz zgromadzoną dokumentacją lekarską. Natomiast w odniesieniu do czynu przypisanegoD. R.w pkt. VII wyjaśnieniaP. P.znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniachJ. P. (1)i w zabezpieczonej dokumentacji bankowej. Nadto wiarygodność zeznań i wyjaśnieńM. S.iP. P.została zweryfikowana przez szereg innych dowodów, przeprowadzonych w ramach badania okoliczności popełniania pozostałych przestępstw objętych aktem oskarżenia w niniejszej sprawie, w zakresie dotyczącymi oskarżonychM. S. (4),N. D. (1),A. W. (1),M. M.,J. P. (1)iH. W. (1).
Kwestia materiału dowodowego wspierającego wiarygodność relacjiM. S.iP. P.została wyczerpująco omówiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zaś rozważania Sądu I instancji w tym zakresie podziela również Sąd Apelacyjny. Wypada jedynie podkreślić, że Sąd I instancji poddał zeznania i wyjaśnieniaM. S.iP. P.wnikliwej analizie oraz ocenie, w korelacji z całokształtem okoliczności i dowodów ujawnionych w sprawie, trafnie wskazując jakie dowody je potwierdzają. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie ujawniły się w toku procesu okoliczności wskazujące na brak wiarygodnościM. S.iP. P.w odniesieniu do czynów przypisanychD. R., w szczególności w postaci istotnych wewnętrznych sprzeczności w ich relacjach, poważnych wzajemnych rozbieżności pomiędzy tymi relacjami lub też sprzeczności z innymi wiarygodnymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie. Należy też zauważyć, że już sam fakt, iż na uwikłanie oskarżonegoD. R.w poważną działalność przestępczą (powiązaną z aktywnością osób zaangażowanych w przestępczość zorganizowaną), wskazują wprost wyjaśnienia i zeznania dwóch osób (P.iS.) - składane przez te osoby, niezależnie od siebie i w znacznych odstępach czasu - przemawia przeciwko trafności stanowiska skarżącego, że są to jedynie gołosłowne pomówienia tych osób wytworzone wyłącznie dla osiągnięcia maksymalnych korzyści procesowych. Nie sposób racjonalnie wytłumaczyć dlaczegoP. P.iM. S., składając rozległe wyjaśnienia obciążające szereg osób (rzeczywiście zaangażowanych w działalność kryminalną niezwykle niebezpiecznych zorganizowanych grup przestępczych) mieliby w sposób tendencyjny pogrążać akurat oskarżonegoD. R., czyli osobę, która (jak twierdzi skarżący), prowadziła nienaganny tryb życia.
Przy tym nie zasługują na aprobatę wywody skarżącego, wskazujące, że osoby zajmujące się w przeszłości działalnością przestępczą, które zdecydowały się złożyć szczere wyjaśnienia (zeznania) obciążające innych współsprawców, stają się automatycznie niewiarygodne z uwagi na dążenie do poprawienia swojej sytuacji procesowej. Należy w tym kontekście dostrzec, że niektóre przepisy prawa (np.art. 60 § 3 i 4 k.k.) zachęcają wręcz sprawców przestępstw do udzielania organom ścigania informacji o osobach naruszających porządek prawny. Wiarygodności tych informacji winna być (tak jak to się stało w niniejszej sprawie) wnikliwie zbadana i zweryfikowana. Nie można jednak podzielić poglądu, że jest ona zawsze wątpliwa skoro pochodzi od osób, które (tak jak to podkreśla skarżący) należy uznać za „przestępców z nawyknienia”, aspirujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary.
W tym miejscu wypada odnotować, że skarżący, kwestionując wiarygodność wyjaśnień i zeznańP. P.iM. S.odwołuje się do argumentów, które nie znajdują faktycznego odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Skarżący wskazuje na przykład, żeP. P.iM. S.pomawialiD. R.w szereg poważnych przestępstw (nie objętych aktem oskarżenia) i że pomówieniom tym nie dano w śledztwie wiary, gdyż wykonano eksperymenty (k. 1020 – 1046 akt), które wykluczają ww. pomówienia.
W rzeczywistości na kartach akt wskazanych przez skarżącego znajdują się wyniki czynności, przeprowadzonych w celu ujawnienia śladów wskazujących na obecności materiałów wybuchowych oraz urządzeń wybuchowych, które to wyniki mogą się odnosić jedynie do okoliczności opisanych w wyjaśnieniachM. S.(a nieP. P.) i które, w żadnym zakresie, nie podważają wiarygodności relacjiM. S.iP. P..
Nie budzi zastrzeżeń fakt, żeM. S., dążąc do skorzystania z przywilejów określonych wart. 60 § 3 i 4 k.k.starał się przedstawić w swoich wyjaśnieniach jak najwięcej okoliczności dotyczących zachowań osób związanych z działalnością zorganizowanych grup przestępczych, w tym okoliczności znanych sobie jedynie ze słyszenia, mających często postać pogłosek, pochodzących z niewiarygodnych źródeł i przeważnie niemożliwych do zweryfikowania w toku czynności śledczych, a czasami wręcz nieprawdziwych. Fakt że tego typu okoliczności zostały odnotowane w protokołach wyjaśnieńM. S.nie dyskwalifikuje automatycznie wiarygodności tychże wyjaśnień. Wystarczy w tym kontekście wskazać chociażby na fragmenty wyjaśnieńM. S.odnoszące się do oskarżonegoD. R., w których przesłuchiwany wyraźnie zastrzega , że od innych osób (D.iW.) dowiedział się, iż(...)posiadał wiedzę wystarczającą, by skonstruować mechanizm służący do odpalania ładunku wybuchowego oraz, że sam nie słyszał by(...)taki mechanizm wykonał. Tego rodzaju mechanizm (o którym mówił mu oskarżonyN. D. (1)) mógł nie pochodzić od(...)lecz od innej osoby (k. 683 – 684).
Nie sposób w tej sytuacji uznać, że (jak to sugeruje skarżący) fakt nieujawniania śladów materiałów wybuchowych w posesji i samochodzieD. R.przekreśla wiarygodności wyjaśnieńM. S..M. S.nigdzie nie wskazuje w swoich wyjaśnieniach, żeD. R.konstruował urządzenie wybuchowe w swoim domu lub by przewoził je swoim samochodem, zatem nieujawnienie w tych miejscach śladów materiałów wybuchowych pozostaje bez wpływu na ocenę wiarygodności tegoż świadka. Sposób składania tych wyjaśnień wskazuje zaś wyraźnie, że oskarżony nie stara się tendencyjnie i bezwzględnie obciążać oskarżonegoD. R., lecz przedstawia zasłyszane przez siebie (niekorzystne dla oskarżonego) informacje ze znaczną dozą ostrożności.
Powyższą uwaga odnosi się odpowiednio do, eksponowanych przez skarżącego, fragmentów wyjaśnieńM. S., dotyczących ewentualnego zabójstwa czy skrytki na broń w samochodzieD. R.. Świadek nie wyjaśnił, że wie o zabójstwie lub, że widział skrytkę w samochodzie, ale powołuje się, w tym zakresie, jedynie na bliżej niesprecyzowane wypowiedziD. R.wskazujące, że„może”mieć on na koncie„jakieś”zabójstwa („kropnął nie tego co trzeba”) oraz, że w jednym ze swoich samochodów posiada skrytkę (k. 479). Nie można przy tym wykluczyć, że wiedza którą podzielił się z organami ścigania w tym zakresieM. S., odnosi się do tego rodzaju wypowiedzi oskarżonych (D. R. (1),H. W. (1)czyN. D. (1)), które miały charakter, wcale nierzadkich w świecie przestępczym, przechwałek, podnoszący swoisty prestiż tych osób w ich otoczeniu, a dotyczących czynów w rzeczywistości niepopełnionych lub popełnionych przez inne osoby. Wbrew twierdzeniom skarżącego M.S.nie twierdził, żeD. R.zakopał jakieś zwłoki na swojej działce lecz przytoczył jedynie wypowiedźH. W.dotyczącą miejsca„wykopek”przyul. (...)(k. 319). Przy tym, w trakcie wizji lokalnej,M. S.nie był w stanie zlokalizować miejsca w którym przyul. (...)„mogła” znajdować się działka należąca doD.(R.) lub kogoś z jego rodziny (k. 400).
Nie można natomiast wskazać w obrębie wyjaśnień i zeznańM. S.( podobnie jak iP. P.) na chociażby jeden przypadek stanowczego pomówieniaD. R.o popełnienie konkretnego przestępstwa, które następnie, w toku postępowania, zostałoby poważone przez inne wiarygodne dowody, w sposób wskazujący na świadome zafałszowanie rzeczywistości przez osobę pomawiającą.
Również, eksponowane w apelacji obronyD. R., zróżnicowanie treści poszczególnych wypowiedziM. S.(nieuniknione w przypadku wielokrotnego przesłuchiwania osoby opisującej swoją wieloletnią, niezwykle rozległą działalność przestępczą), w żadnym wypadku nie przybiera charakteru istotnych sprzeczności, które mogłyby dyskwalifikować wartość dowodową powyższych relacji.
Okoliczność, że wypowiedzi te są (w początkowych wyjaśnieniach) niekiedy zdawkowe i pobieżne, a w kolejnych rozbudowywane, wynika w sposób oczywisty nie (tak jak to sugeruje skarżący) ze złej woli przesłuchiwanego, lecz z logiki przeprowadzania czynności śledczych w tego typu sprawach. Najpierw pozyskiwane są od osoby współpracującej z organami ścigania informacje o całokształcie prowadzonej przez nią działalności kryminalnej, a następne (w miarę ich weryfikacji), podczas kolejnych przesłuchań, wraca się do poszczególnych wątków, które są przez przesłuchiwanego precyzowane i często (na przykład na skutek zadawania szczegółowych pytań) wzbogacane o dodatkowe elementy, nie odnotowane w protokołach wcześniejszych przesłuchań. Analogiczny mechanizm, rozbudowywania wcześniejszych relacji o nowe szczegóły, może mieć miejsce podczas przesłuchania prowadzonego w warunkach pełnej kontradyktoryjności na rozprawie głównej co - wbrew intencjom skarżącego - nie świadczy automatycznie o skłonnościach osoby przesłuchiwanej do konfabulacji lub o świadomym składaniu przez nią fałszywych zeznań obciążających inne osoby.
Warto zaznaczyć, że wymienione w uzasadnieniu apelacji, rzekomo istotne sprzeczności w wyjaśnieniach i zeznaniachM. S.mają, w wielu wypadkach, jedynie pozorny charakter. Przecież nie ma rozbieżności pomiędzy określeniem oskarżonego jakoD.„z bandziorkowych”,a przytoczeniem opinii innych osób, iż był on zbrojmistrzem„grupy bandziorkowej”(k. 110, k. 684). Podobnie informacja, żeD., który zajmuje się kopiowaniem kart bankomatowych mieszka naT.(k. 110) nie wyklucza informacji, iż mieszka on (czy też pracuje) naB.(k. 684).B.jest przecież osiedlem położonym w dzielnicyT..
Natomiast istotne jest to, że wyjaśnieniaM. S.z 5 grudnia 2007 r. (k. 110) o kopiowaniu kart bankomatowych przezD. R.znalazły pełne potwierdzenie w wyjaśnieniachP. P.złożonych 13 maja 2009 r. (k. 1969), co znacząco umacnia przekonanie o trafności oceny Sądu I instancji co do wiarygodności relacji tych osób, w odniesieniu do czynów przypisanychD. R.. Nie jest tak (jak wskazuje skarżący), żeM. S.zmieniał w pierwszych wyjaśnieniach konfiguracje osób uczestniczących w zdarzeniu, z którym związany jest czyn przypisanyD. R.w pkt VI wyroku oraz przebieg tegoż zdarzenia. DoO., w celu zastraszenia pokrzywdzonego, pojechałN. D. (1),P. K.((...)) iM. S., zaś bezpośrednio w ataku na pokrzywdzonego, brał udziałM. S.iP. K.(k. 110, k. 581).M. S.konsekwentnie opisywał pobicie pokrzywdzonego jako nieudane –„wyrwał się i uciekł”(k. 111, 581) – co nie oznacza, iż tego pobicia w ogóle nie było.
W swoich wyjaśnieniachM. S.nie stwierdził natomiast by pokrzywdzony w ogóle nie otrzymał od niego żadnych ciosów. Nadmienił jedynie, że ciosy były parowane.
Nie jest więc tak, że to pod wpływem ujawnionych w śledztwie dowodów,M. S.zmienił w tym zakresie swoje zeznania.W szczególności nie ma racji skarżący wskazując, iż na zmianę wyjaśnień wskazuje rozbieżność pomiędzy przebiegiem dwóch wizji lokalnych, dotyczących ww. wydarzenia tj. z 26 grudnia 2007 r. i 18 listopada 2008 r. W czasie pierwszej wizjiM. S.miał wskazać tylko miejsce zamieszkania człowieka zO.o którego pobiciu opowiadał w wyjaśnieniach z 5 grudnia 2007 r. (k. 115). W czasie drugiej wizji wskazał dokładniej to miejsce używając sformułowania o zaatakowaniu pokrzywdzonego, co jest w pełni zgodne z jego pierwszymi wyjaśnieniami z 5 grudnia 2007 r. (k. 2517, k. 110). Co istotne, dokumentacja lekarska (wskazująca na uraz głowy i szycie rany), która w ocenie skarżącego miałaby wpłynąć na rzekomą zmianę wyjaśnieńM. S., została okazana i wydana organom ścigania już po przeprowadzeniu ww. wizji ( k. 1525 – 1526).
Za zupełnie dowolne uznać należy sugestie skarżącego, że prokurator, realizując swoje obowiązki, celowo przedstawił pokrzywdzonemuJ. W.zarzuty składania fałszywych zeznań, po to by uniemożliwić zweryfikowanie przebiegu wydarzenia z dnia 19 marca 2007 r. Przecież J.W.zaprzeczał, temu że w tym dniu został pobity wskazując, iż uraz głowy (opisany w wypisie z książki przyjęć poradni urazowo - ortopedycznej z 19 marca 2007 r.) miał powstać w innych okolicznościach (M. S.k. 7589, zarzuty k. 6544, k. 5647).
Sąd I instancji poczynił w tym zakresie trafne ustalenia faktyczne, opierające się, nie tylko na ww. dokumentacji, ale i na zeznaniach konkubiny pokrzywdzonego, która wskazywała, iż został on pobity żelaznym prętem, przez dwie osoby i że miał w związku z tym obrażenia oraz szycie rany – co w pełni koresponduje zarówno z ww. dokumentacją jak i z wyjaśnieniamiM. S.(k. 1488v).
Należy przy tym uwzględnić to, że dynamiczny charakter wydarzenia z 19 marca 2007 r., obrona i wyrywanie się pokrzywdzonego oraz omyłkowe uderzenie pałkąP. K.w sposób oczywisty uniemożliwiałyM. S.dokonanie jednoznacznej oceny, czy pokrzywdzony został skutecznie trafiony i jakich doznał obrażeń. W tej sytuacji okoliczność, że w toku rozprawyM. S.lojalnie przyznał, iż w trakcie śledztwa dowiedział się o obrażeniach doznanych przezJ. W., w niczym nie podważa wiarygodności jego wyjaśnień w tym zakresie. Podobnie, o czym była już mowa, nie można uznać (tak jak tego oczekuje skarżący), że relacjeM. S.dotyczące czynu z pkt VI wyroku są niewiarygodne z tego tylko powodu, iż w warunkach przesłuchania przeprowadzonego podczas rozprawy głównej, potrafił on podać dodatkowe elementy zarówno doprecyzowujące przebieg samego pobicia z 19 marca 2007 r. jak i objaśniające dokładniej genezę tego wydarzenia.
Na aprobatę nie zasługują też argumenty, przytoczone przez skarżącego, w celu podważenia pozytywnej oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoP. P., w zakresie ustaleń dotyczących czynu przypisanego oskarżonemuD. R.w pkt VII wyroku.
I tak Sąd I instancji nigdzie nie stwierdził, że uznaje wyjaśnieniaP. P.za częściowo niewiarygodne – w zakresie dotyczącym wiedzyD. R.co do planowanego przemytu amfetaminy. Jest to o tyle oczywiste, że samP. P.nie twierdził, iżD. R.taką wiedzę posiadał. PodobnieP. P.nie wskazywał w swoich wyjaśnieniach, że oskarżonaJ. P.wiedziała o roliD. R.w działaniach poprzedzających przemyt. Zatem fakt, że nie potwierdziła ona udziałuD. R.w tych działaniach nie ma negatywnego wpływu na ocenę wyjaśnieńP. P..
Nie ulega natomiast wątpliwości, że okoliczność, iż wyjaśnieniaJ. P.potwierdzają w pełnym zakresie wersję oskarżonegoP. P., dotyczącą przebiegu samego przemytu amfetaminy zP.przezF.doH.(znajdując wsparcie w dokumentacji bankowej po części w zeznaniach braci J. iM. S.), wskazuje na konieczność krytycznej oceny stanowiska skarżącego, iż akurat w odniesieniu do tożsamości dostawcy amfetaminy na terenieP.,P. P.miałby składać fałszywe wyjaśnienia. Wbrew twierdzeniem skarżącego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera w tym zakresie żadnych sprzeczności. Na karcie 240 uzasadnienia jest bowiem mowa o jednym wspólnikuP. P.(H. W.) a nie o osobie która dostarczyła amfetaminę.
W jakimkolwiek zakresie (o czym była mowa w odniesieniu doM. S.) nie podważa wiarygodności wyjaśnieńP. P., fakt przytaczania przez niego, bliżej niesprecyzowanych, informacji zasłyszanych od innych osób, dotyczących aktywnościD. R.w środowisku przestępczym.
Myli się też skarżący, kwestionując wypowiedziD. R.dotyczące chronologii jego narkotykowych przestępstw, czy też oceny ich opłacalności.P. P.nie twierdził nigdy, że przemyt amfetaminy doH.to jego„pierwsze” narkotykowe przestępstwo. Z kontekstu, przytoczonej przez skarżącego, wypowiedziP. P.wynika natomiast jedynie to, że nie miał on wcześniej zarzutów popełniania„narkotykowych przestępstw” (co jest zgodne z prawdą - vide dane o karalności k. 2630) i w związku z tym nie bał się przechowywać amfetaminy w domu (k. 1968).Z kolei stwierdzenieP. P., że (po sfinalizowaniu transakcji) ucieszył się, iż „ze złotówki zrobił euro” (k. 4163) nie stoi w skrajnej sprzeczności z cytowaną przez skarżącego wypowiedziąP. P., że„nie był to taki zysk aby kontynuować ten proceder”(k. 1969), zwłaszcza, iż istotnie, w późniejszym czasie, nie podjęto próby ponowienia podobnego przemytu amfetaminy.
Nie jest tak, że w niektórych wyjaśnieniachP. P.nie wymieniałD. R.jako współsprawcy. Wskazane w apelacji wyjaśnienia(k. 1972 – 1978) dotyczyły bowiem, w zakresie ww. przemytu, tylko niewielkiego wątku tego zdarzenia, odnoszącego się doJ. P..
Skarżący mnoży w swojej apelacji tego rodzaju, sztucznie wykreowane, „sprzeczności” zwłaszcza na tle kwestii zapłaty za amfetaminę przemyconą doF.iH.Tymczasem analiza wyjaśnieńP. P.wyraźnie wskazuje na to, że od początku realizacji powyżej transakcji nie był on przezH. W.rzetelnie poinformowany co do przebiegu rozliczeń za amfetaminę dostarczoną przezD. R.. Nie widomo więc, czy została ona kupiona przezH. W., który następnie jedynie pozorował rozliczenia zD. R., czy też rzeczywiście rozliczanie zapłaty za amfetaminę odbywało się sukcesywnie, za pośrednictwemH. W., w miarę jej sprzedaży na terenieF.iH.(k. 1968, k. 4169).
Natomiast, wbrew twierdzeniom skarżącego,P. P.nigdy nie twierdził, że sam przekazywał bezpośrednio pieniądzeD. R.lub by kierowano bezpośrednio doD. R.przekazy pieniężne z zagranicy. W szczególności, użycie sformułowania„pieniądze poszły doD.”nie oznacza, iż toP. P.bezpośrednio płacił mu za amfetaminę (k. 4163, 4169).P. P.nie wykluczał natomiast tego, że część pieniędzy przekazywanych z zagranicy była przeznaczona na spłacenieD. R.przezH. W.. Z kolei, przytoczona w apelacji, wypowiedźP. P.(z karty 2709) o podziale pieniędzy z handlu narkotykami, odnosi się w sposób oczywisty do podziału zysków z tego handlu i nie wskazuje (tak jak to sugeruje skarżący), iżD. R.nie otrzymał żadnych pieniędzy tytułem zapłaty za dostarczoną wcześniej amfetaminę. Podobnie okoliczność, żeP. P.stwierdził w rozmowie zJ. P.w końcu2006 r., że ma osobę która produkuje amfetaminę nie podważa, wbrew oczekiwaniom skarżącego, wiarygodności wyjaśnieńP. P.co do tego, iż toD. R.dostarczył w styczniu 2007 r. amfetaminę, która została następnie wywieziona za granicę.
R.stwierdzić należy, że żaden z podniesionych w uzasadnieniu apelacji argumentów, nie doprowadził do zdezawuowania ocen Sądu I instancji, w zakresie uznania wyjaśnień i zeznańM. S.iP. P.za wiarygodne, w odniesieniu do przestępstw przypisanych oskarżonemuD. R.w pkt VI i VII wyroku.
Wywody skarżącego stanowią w tej mierze wyłącznie gołosłowną polemikę z rzeczowymi argumentami Sądu I instancji, wskazującymi na brak podstaw do odmówienia wiary relacjomP. P.iM. S.oraz, tym samym, na niewiarygodność wyjaśnieńD. R.w powyższym zakresie. W tej sytuacji uznać trzeba, że wszystkie postawione w apelacji zarzuty, tyczące się obrazy przepisów prawa co do czynów przypisanychD. R.w pkt VI i VII wyroku są bezzasadne, a w konsekwencji na uwzględnienie nie zasługują wnioski apelacyjne o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia powyższych czynów. Z analogicznych względów nie mogą być uwzględnione wnioski i argumenty przedstawione w tzw. apelacji osobistej oskarżonegoD. R., które co do zasady, pokrywają się z argumentacją zaprezentowaną w apelacji obrońcy oskarżonego.
Jak powiedziano na wstępie, na akceptację zasługują natomiast, po części, argumenty i wnioski przedstawione w apelacji obrońcyD. R.w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt VIII wyroku, skutkujące w efekcie zmianą tegoż wyroku w kierunku korzystnym dla oskarżonego.
II.Za zasadne uznać też należy w znacznej mierze zarzuty i wnioski zawarte w apelacjach obrońców oskarżonegoP. P. (1).
Trafny jest zarzut dotyczący niezastosowania wobecP. P.kwalifikacji zart. 60 § 3 k.k.w odniesieniu do czynów przypisanych mu w pkt XXII i XXVII wyroku. Przede wszystkim zauważyć należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem zawarte wart. 60 § 3 k.k.pojęcie „ujawnienia” przez sprawcę informacji wobec organu ścigania oznacza przekazanie takich informacji które – wyłącznie według stanu świadomości sprawcy - były dotychczas nieznane temu organowi. Nieodzownym warunkiem skorzystania przez sprawcę z dobrodziejstwaart. 60 § 3 k.k.jest więc jego przekonanie, że organ ścigania nie zna okoliczności określonych w tym przepisie. Sprawca jest zatem w takim, ujęciu zgodnie zart. 60 § 3 k.k.obligatoryjnie premiowany również wtedy gdy ujawnił informacje już znane organowi ścigania ale będąc przeświadczonym, że są one mu nieznane (por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z 29 października 2004 r. Lex Nr 125547, wyrok Sądu Najwyższego z 11 marca 2003 r., Lex 77444 i in).
W sprawie niniejszej Sąd I instancji uznał, że nie zostały spełnione warunki zart. 60 § 3 k.k.odnośnie czynów z pkt XX, XXII i XXVII wyroku gdyż informacje podane przezP. P.były znane organowi ścigania. Sąd ten nie ustalił natomiast, czy z subiektywnego punktu widzenia oskarżonego, przedstawione przez niego informacje były organom ścigania znane. Co więcej, Sąd I instancji nie badał nawet tego, czy rzeczywiście organy ścigania dysponowały wiedzą odnośnie okoliczności popełnienia ww. czynów, w momencie przekazywania przez oskarżonego powyższych informacji. Jak się zdaje przekonanie Sądu opiera się w tej mierze wyłącznie na treść wniosków prokuratora, złożonych po zamknięciu przewodu sądowego, w których istotnie, w odniesieniu do czynu z pkt XX, XXII i XXVII, nie przywołanoart. 60 § 3 k.k.Należy jednak zauważyć, że ewentualna wiedza organów ścigania, co do okoliczności czynów z art. XXII i XXVII wyrok (przed złożeniem wyjaśnień przezP. P.) nie ma charakteru procesowo udokumentowanego. Nie ujawniono w materiale dowodowym sprawy żadnych okoliczności wskazujących, że ww. organy taką wiedzę posiadały, a tym bardziej okoliczności wskazujących, że oskarżony miał świadomość, iż ww. organy dysponują takową wiedzą.
Nie ulega zatem wątpliwości, że, w odniesieniu do przestępstw z pkt XXII i XXVII wyroku, zaistniała konieczność skorygowania kwalifikacji prawnej przypisanych oskarżonemu czynów poprzez uzupełnienie podstawy pranej wymiaru kary oart. 60 § 3 k.k.w zw. zart. 60 § 6 pkt 4 k.k.Warunki określone wart. 60 § 3 k.k.zaistniały również w odniesieniu do czynu z pkt XXV wyroku. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, jedynie omyłkowo nie umieszczono powyższego przepisu w podstawie wymiaru kary. Ponieważ przepisy na podstawie których wymierzono oskarżonemu karę za czyny z pkt XXII, XXV i XXVII wyroku wprowadziły granicę dolnego zagrożenia karą niższą od roku, to stosownie doart. 60 § 6 pkt 4 k.k.wymierzono oskarżonemu za te czyny karę grzywny, uwzględniając przesłanki zart. 33 § 3 k.k.
Co do czynu z pkt XX wyroku zarzuty apelacyjne, dotyczące nieuwzględnienia kwalifikacji zart. 60 § 3 k.k., są bezzasadne. Oskarżonemu postawiono bowiem najpierw zarzut popełnienia tego czynu, a następnie opisał on w swoich wyjaśnieniach okoliczności związane z tym czynem (k. 1761, 1763 – 66). Jest zatem oczywistym, że okoliczności te były już znane organom ścigania, a oskarżony miał, po postawieniu mu zarzutu, pełną świadomość, co do stanu wiedzy ww. organów w tym zakresie.
Za trafne uznać natomiast należy zarzuty obrońców oskarżonego, dotyczące rażącej niewspółmierności wymierzonych oskarżonemu kar pozbawienia wolności – w tym w szczególności kary jednostkowej za czyn z pkt XXIII wyroku i kary łącznej.
Jak słusznie wskazano w omawianych apelacjach, Sąd I instancji, wymierzając oskarżonemu poszczególne kary, w niedostatecznym stopniu uwzględnił to, że oskarżony przyznał się do wszystkich zarzucanych mu czynów, składał szczere i obszerne wyjaśnienia, lojalnie i konsekwentnie współpracował z organami ścigania i Sądem oraz wyraził skruchę i deklarację zmiany swojego dotychczasowego trybu życia, zaś w odniesieniu do większości przypisanych mu czynów spełniał warunki określone wart. 60 § 3 k.k.Nie można też nie zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że Sąd I instancji w jakimkolwiek stopniu nie uzasadnił dlaczego, w odniesieniu do niektórych czynów, potraktował oskarżonego surowiej od pozostałych współsprawców (por. np. kary z XXIII wyroku z karami z pkt VII, XVI i XVII) jak też, dlaczego (odstąpił na niekorzyść oskarżonego), od propozycji kar zaprezentowanych przez prokuratora po zamknięciu przewodu sądowego.
Sąd Apelacyjny, uwzględniając wszystkie powyższe (korzystne dla oskarżonego) okoliczności i argumenty, przedstawione w uzasadnieniach apelacji uznał, za stosowne wymierzyć oskarżonemuP. P.kary pozbawienia wolności zbliżone do najniższego progu ustawowego zagrożenia przewidzianego za poszczególne czyny oraz kary grzywny uwzględniające przesłanki zart. 33 § 3 k.k.Orzekając kary łączne Sąd Apelacyjny uwzględnił bliski związek przedmiotowy i podmiotowy pomiędzy poszczególnymi czynami oraz fakt, że popełnione one zostały w krótkich odstępach czasowych.
Zarazem Sąd Apelacyjny uznał, że w odniesieniu doP. P.nie zaistniały odkreślone wart. 85 k.k.okoliczności uzasadniające warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności. W szczególności kara ta nie może zostać zawieszona, tak jak tego oczekują obrońcy oskarżonego, w trybieart. 60 § 5 k.k.w odniesieniu do czynów zpkt XX i XXI, co do których nie zostały spełnione przesłanki zart. 60 § 3 k.k.Należy nadmienić, że prokurator, po zakończeniu przewodu sądowego, zaproponował wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, bez warunkowego zawieszenia jej wykonania i propozycja ta, jak wynika z protokołu rozprawy głównej, została zaakceptowana przez oskarżonego i jego obrońców (k. 7211 – 7213, 7223).
W tej sytuacji Sąd Apelacyjny, zmieniając wyrok w kierunku korzystnym dla oskarżonegoP. P., poprzez obniżenie wymierzonych mu kar pozbawienia wolności, uznał, iż wniosek apelacyjny, o orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, nie sługuje na uwzględnienie.
III.Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonegoN. D. (1)zauważyć należy, że znaczna część argumentów podniesionych przez skarżącego, została już rozważona w niniejszym uzasadnieniu przy okazji szczegółowej analizy apelacji obrońcy oskarżonegoD. R..
Apelacja ta kwestionuje bowiem, w oparciu oart. 4 k.p.k.,7 k.p.k.,410 k.p.k.i 5§ 2 k.p.k., przede wszystkim, sądową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym szczególnie dowodu z zeznańM. S., oraz poczynione na tej podstawie ustalenia faktycznego zaskarżonego wyroku. Dlatego też, wobec potwierdzenia w toku kontroli odwoławczej, trafności stanowiska Sądu I instancji w powyższym zakresie, brak jest podstaw do uznania za zasadne zarzutów sformułowanych w apelacji obrońcyN. D., w zakresie dotyczącym obrazy przepisów prawa procesowego i błędu w ustaleniach faktycznych, a także o czym będzie jeszcze mowa, zarzutów alternatywnych, tyczących się obrazy przepisów prawa materialnego.
Również bowiem w odniesieniu do czynów przypisanych oskarżonemuN. D.w pkt III, IV wyroku, Sąd I instancji stosownie doart. 410 k.p.k.przeprowadził prawidłową analizę całokształtu zebranego materiału dowodowego oraz dokonał jego obiektywnej oceny, zgodnej z wymogamiart. 7 k.p.k., co pozwoliło na poczynienie kompletnych, zgodnych z rzeczywistością i wolnych od błędów ustaleń faktycznych, wskazujących jednoznacznie na sprawstwo i winę oskarżonego.
Dodatkowo należy podkreślić, że okoliczność, iż Sąd I instancji zasadnie nadał walor wiarygodności jednej grupie dowodów (w tym dowodom z zeznańM. S.), a innej grupie dowodów (w tym wyjaśnieniaN. D.) wiary odmówił nie oznacza, że dowody te pominął lub, że przekroczył granicę oceny swobodnej określone wart. 7 k.p.k.albo też, że (jak sugeruje skarżący) zachodzi konieczność sięgnięcia po rozwiązanie przewidziane wart. 5 § 2 k.p.k.
Nie ma racji skarżący wskazując, iż w sprawie brak jest niepodważalnych dowodów na to, że oskarżony brał udział w przestępstwach przypisanych mu w pkt III i IV wyroku, a nawet na to, że przestępstwa te zostały w ogóle popełnione. Skarżący bezzasadnie bagatelizuje w ten sposób, podstawowy dowód obciążający oskarżonegoN. D., w postaci – wyczerpujących i znajdujących (o czym była już mowa) szerokie wsparcie w innych wiarygodnych dowodach – wyjaśnieniachM. S.. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, Sąd I instancji poddał wyjaśnienia i zeznaniaM. S.rzetelnej i szczegółowej ocenie, zgodnej z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia z życiowego, słusznie przyjmując, że zasługują one na wiarę również w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii winyN. D., co do obu zarzucanych mu czynów.
Przy tym, brew twierdzeniom skarżącego, nie osłabia wiarygodności tegoż świadka fakt, że składając relacje obciążające oskarżonego, chciał uzyskać korzystne rozstrzygnięcie we własnej sprawie karnej. Taki argumenta prioriświadczyłby o każdorazowej niewiarygodności wyjaśnień i zeznań osób korzystających z przywilejów zart. 60 § 3 i 4 k.k.Tymczasem jest oczywistym, że zeznania tych osób podlegają szczegółowej weryfikacji i tylko gdy przedstawiają one prawdziwy przebieg wydarzeń, to mogą stanowić podstawę do ubiegania się o gratyfikacje wymienione wart. 60 k.k.Nie można zatem zaakceptować stanowiska skarżącego, że zeznaniaM. S., jako dowód niepełnowartościowy, nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia o winie oskarżonego. Bezskuteczne okazały się też wszystkie argumenty z pomocą których skarżący usiłował podważyć ocenę Sądu I instancji co do wiarygodności zeznańM. S..
W szczególności nie jest tak, jak to sugeruje skarżący, że relacjeM. S.zawierają istotne sprzeczności lub, że są sprzeczne z zeznaniamiM. B. (1).
Zauważyć należy, że właśnie zeznania świadkaM. B.(podobnie jak zeznaniaC. K. (1),M. P.,S. S.oraz zgromadzoną w sprawie dokumentacją medyczna i opinią lekarską), w zasadniczym zakresie potwierdzają wersjęM. S., odnośnie przebiegu przestępstwa zart. 252 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k., popełnionego w grudniu 2003 r. na szkodęP. S. (1). Zeznania M.B.nie są w żadnym zakresie sprzeczne z zeznaniamiM. S.. Co więcej, eksponowana przez skarżącego okoliczność, iż zdaniem M.B.C. K. (1)miał być zleceniodawcą i po części organizatorem porwaniaP. S.w pełni koresponduje z relacjąM. S..K., według niej, zlecił dokonanie porwania m. in. jakimś znajomym zW.(k. 720). Z kolei z zeznań samegoK.wynika, że istotnie, w celu zorganizowania porwania, wykorzystał swoje znajomości wW., skąd po pewnym czasie, przyjechali doB.trzej mężczyźni (wraz z kierowcą), którzy dokonali porwania pokrzywdzonego (k. 738). Nie ma tu zatem rozbieżności przywołanych przez skarżącego. Przecież, zgodnie z zeznaniamiM. S., w celu przeprowadzenia porwania, przyjechał on doB.z dwoma współsprawcami oraz z kierowcą. Jednym z pozostałych współsprawców tych działań, z terenówB.i okolic, był właśnieC. K., który wydawał nawet polecenia innym osobom(k. 2121 – 2122). Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczność, żeC. K.mógł odgrywać istotną rolę w dokonaniu czynu na szkodęP. S., w jakimkolwiek zakresie nie koliduje z ustaleniami Sądu I instancji, dotyczącymi roli jaką w tym przestępstwie odgrywałN. D..
Sąd I instancji w sposób przekonujący wykazał, że zeznaniaM. S., na podstawie których poczyniono powyższe ustalenia, są spójne oraz konsekwentne i że nie sposób dopatrzeć się powodów dla których świadek ten miałby bezpodstawnie obciążać pozostałych współsprawców ww. przestępstwa, w tymN. D..
Dlatego też, tylko dla porządku, nadmienić należy, że argumenty za pomocą których skarżący usiłują naruszyć powyższą ocenę Sądu I instancji, nie znajdują pokrycia w dowodach i okolicznościach ujawnionych na rozprawie. Przykładowo, skarżący myli się wskazując, żeM. S.składał sprzeczne zeznania co do przebiegu rozmowy telefonicznej zN. D.. Z przytoczonych fragmentów zeznańM. S.nie wynika bowiem, że w trakcie porwania odbyła się tylko jedna rozmowa telefoniczna pomiędzy nim aN. D.. Przeciwnie, w wyjaśnieniach tych jest mowa o wielokrotnych rozmowach telefonicznychN. D.iR. P. (1)z bezpośrednimi sprawcami porwania pokrzywdzonegoP. S., w ramach „pilotowania sprawy” (k. 2121). Stwierdzenie, żeM. S., żalił się telefonującemuN. D. (1), na panujące warunki atmosferyczne nie wyklucza możliwości przyjęcia, że równieżM. S.sam (jak twierdzi) zadzwonił doN. D.narzekając na całą zaistniałą sytuację„pytałem się, w co mnie ubrał”(k. 339, k. 2123). W obu tych rozmowachN. D.zaprezentował się jako osoba wspierająca psychicznieM. S.„śmiał się i mówił, że dobrze będzie”,(k. 339),„mówił że trzeba wytrzymać, że będzie z tego grosz”(k. 2123)
Jak wyżej powiedziano, w oparciu o trafną i wnikliwą ocenę materiału dowodowego ,w tym zeznańM. S., Sąd I instancji poczynił bezbłędne, zgodne z prawdą, ustalenia faktyczne, a zatem podniesione przez skarżącego zarzuty, dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych, nie mogą być uwzględnione [pkt 2 A), B), C), D) apelacji co do czynu z pkt III wyroku pkt 5 apelacji co do czynu z pkt IV wyroku]. Nie jest obarczone błędem ustalenie, żeN. D.brał udział w organizowaniu środka transportu, a tym samym bezzasadne są twierdzenia skarżącego, iż oskarżony nie posiadał żadnych informacji o porwaniu (pkt 2A apelacji). Przy tym, przytoczona w tej mierze przez skarżącego, wypowiedź, że toR. P. (1)((...)) namawiałM. S.do zorganizowania busa, została wyraźnie wyjęta z kontekstu i nie wskazuje na to byN. D.nie uczestniczył w zorganizowaniu transportu.M. S.zeznawał bowiem jednoznacznie, żeN. D.wiedział o porwaniu (m. in. szukał w tym celu samochodu) i że doprowadził, za pośrednictwemR. P., do pozyskania tegoż samochodu (k. 1546).
Trafne jest ustalenie Sądu, że toN. D.przedstawiłM. S.innym sprawcom porwania. Sugestia skarżącego, iżS.iD.wówczas się nie znali jest z gruntu gołosłowna (pkt 2B). To przecież samD.wyjaśnił, że znałM. S.w tym czasie od 10 lat (k. 1246).
Wbrew twierdzeniom skarżącego (pkt 2 C apelacji) bezbłędne jest ustalenie, iżN. D.informowałM. S.o planach porwania (zeznaniaS.k. 1546, 2120) i nie pozostaje ono w sprzeczności z faktem, iż pierwszy w tej sprawie zwrócił się doS.R. P. (1)– ale tylko w związku z potrzebą uzyskania samochodu„nie mówił do czego jest konkretnie potrzebny”(k. 2119). Niewątpliwie też, jak to ustalił Sąd I instancji oskarżony doradziłM. S.by wytrwał do końca wydarzenia, o czym świadczą cytowane wyżej jego wypowiedzi z rozmów telefonicznych„trzeba wytrzymać”(k. 2123)„dobrze będzie”(k. 335) – zarzut z pkt 2D) apelacji.
Nie zasługuje na akceptację zarzut alternatywny z pkt 3 apelacji, dotyczący nieprawidłowego(zdaniem skarżącego) przyjęcia, że czyn z pkt III wyroku wyczerpuje znamiona przestępstwa kwalifikowanego zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 252 § 1 k.k.w zw. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.podczas gdy, według skarżącego, działanieN. D.(ustalone przez Sąd I instancji) wyczerpało jedynie znamiona czynu zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 252 § 1 k.k.Sąd Apelacyjny podziela w tym przypadku stanowisko Sądu I instancji, że w sytuacji gdy do wzięcia zakładnika, w celu uzyskania okupu, dochodzi na skutek zastosowania jednego ze sposobów wymienionych wart. 282 k.k.(a więc również przemocy, która była stosowana wobec pokrzywdzonegoP. S.) dla pełnego oddania zawartości kryminalnej takiego czynu, niezbędne jest zastosowanie kumulatywnej kwalifikacji zart. 252 § 1 k.k.i282 k.k.
Stanowisko to znajduje wsparcie w grupie poglądów zaprezentowanych w doktrynie, wskazujących, że w sytuacji gdy zmuszenie do określonego zachowania w rozumieniuart. 252 § 1 k.k.zmierza do pozyskania korzyści majątkowej, z uwagi na szczególny charakter żądania należy przyjmować kumulatywną kwalifikację ww. przepisów (por. J. Wojciechowski, Komentarz str. 479 w Kodeksie Karnym z Komentarzem pod red. A. Marka, Lex 2007). Należy zatem stwierdzić, że gdy sprawca uprowadzenia zakładnika żąda, tak jak w niniejszej sprawie, zapłaty okupu od osoby uprowadzonej, czy też od innej, to winien odpowiadać za przestępstwa pozostające w kumulatywnym zbiegu, to jest zart. 252 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.Brak powołania w kumulatywnej kwalifikacji przepisuart. 282 k.k.doprowadziłby do nienależytego odzwierciedlenia kryminalnej treści omawianego czynu, również z tego względu, że wobec pokrzywdzonego w celu uzyskania okupu stosowano metody określone w tym przepisie tj. groźby i przemoc skutkującą trwałym okaleczeniem.
Nie podzielając zarzutu i wniosków skarżącego co do kształtu zmiany kwalifikacji czynu z pkt III wyroku, Sąd Apelacyjny uznał, iż zachodzi konieczność pewnej korekty tejże kwalifikacji, poprzez uzupełnienie podstawy skazania o przepisyart. 13 § 1 k.k.i22 § 1 k.k.Nie doszło bowiem do zapłaty okupu i tym samym do wyczerpania wszystkich znamionart. 282 k.k.Zastosowanie, co do zasady, łagodniejszej kwalifikacji prawnej przestępstwa przypisanego oskarżonemuN. D.w pkt III wyroku skutkowało koniecznością obniżenia wymierzonej oskarżonemu kary jednostkowej pozbawienia wolności i w konsekwencji, złagodzenia orzeczonej wobec oskarżonego karty łącznej pozbawienia wolności.
W całej rozciągłości okazały się natomiast bezskuteczne zarzuty skierowane przeciwko rozstrzygnięciu zawartym w pkt IV wyroku, jak i wszystkie argumenty przytoczone na ich poparcie .
W ramach zarzutu z pkt 4A) skarżący podjął próbę podważenia sądowej oceny zeznańM. S.wskazując, iż zawierały one sprzeczności, były niekonsekwentne i nie korespondowały z zenanami innych osób, w tym pokrzywdzonegoJ. W. (1). W szczególności, zdaniem skarżącego Sąd miał pominąć fakt, że składając wyjaśnienia w 2007 r.M. S.pamiętał mniej niż w 2014 r. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia wyroku, Sąd I instancji zajął się powyższą problematyką, wskazując, że nawet w oparciu o niezbyt szczegółową relację złożoną przez niego w 2007 r. nie budzi wątpliwości, jaki był przebieg przestępstwa popełnionego na szkodę J.W.i jaką w tym rolę odgrywałN. D.(str. 224 - 225 uzasadnienia).
Nie rodzi natomiast zastrzeżeń okoliczność, żeM. S.(o czym była już mowa) w kolejnych dokładniejszych przesłuchaniach (również tych z rozprawy głównej), potrafił doprecyzować czy uszczegółowić swoje relacje. Przy tym skarżący myli się, podnosząc, żeM. S.w zeznaniach z 5 grudnia 2007 r. nie wskazujeN. D.jako osoby znajdującej się w miejscu zdarzenia. W lakonicznej wypowiedzi, stanowiącej nieznaczny element rozległych wyjaśnień dotyczących szeregu innych przestępstw,M. S.wyraźnie stwierdził, że był wówczas wO.zK.oraz zN.(k. 110). Natomiast w bezpośrednim ataku na J.W.brał udział tykoK.iS.(k. 110). Z kolei na rozprawieM. S.sprecyzował, żeN. D.podwoził ich pod blok przy którym było pobicie (k. 7588).
Zakwestionowane przez skarżącego sformułowanie - „nieudane pobicie” pokrzywdzonego, w istocie w pełni koresponduje z innymi wypowiedziamiM. S.. Niezależnie bowiem od tego ile razy i jak dotkliwie został J.W.uderzony metalową pałką, w efekcie jeden z ciosów otrzymał omyłkowo współsprawcaP. K., a pokrzywdzony wyrwał się sprawcom. Następnie zleceniodawcy złożyli reklamację twierdząc, że pokrzywdzony nie został (skutecznie) pobity i nie chce płacić pieniędzy (k. 111, k. 7588, k. 581). Wbrew twierdzeniom skarżącego najistotniejsze elementy zdarzeniaM. S.relacjonował w sposób bardzo podobny, zarówno w 2007 r. jak i w 2014 r. na przykład takie jak miejsce pobicia, osoby atakujące, narzędzie i niezwykle istotny fakt uderzenia współsprawcy. Fakt, żeM. S., po 7 latach, w sposób nieco odmiennie opisuje okoliczności zaistniałe w momencie zakończenia tegoż, dość dynamicznego, wydarzenia, nie może dyskwalifikować pozytywnej oceny wiarygodności jego relacji.
W świetle przeprowadzonych dowodów jest bowiem niewątpliwym, że (wbrew konkluzji zawartej w pkt III.5 apelacji) wydarzenie na szkodę J.W., które opisujeM. S., w rzeczywistości miało miejsce. Wskazują na to niezbicie dowody w postaci zeznań konkubiny J.W.–J. K., oraz dokumentacji lekarskiej. Od początkuM. S.wskazywał na współudział w tym wydarzeniuN. D.(k. 110). Nie zmienia tego faktu, podnoszona przez skarżącego okoliczność, że w czasie wizji lokalnej nie padło nazwiskoN. D.. Elementem tej wizji było bowiem wskazanie klatki schodowej w której czekały osoby mające dokonać pobicia czyliM. S.iP. K.bezN. D.(k. 1517).
Błędny jest zarzut z pkt III.4B) dotyczący dowolnej oceny zeznań pokrzywdzonegoJ. W.. Rzecz w tym, że Sąd I instancji nie dokonał oceny tych zeznań gdyż nie weszły one w skład materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie głównej. ŚwiadekJ. W.skorzystał na rozprawie z przysługujących mu uprawnień i odmówił składania zeznań, w związku z oskarżeniem go w innej sprawie. Sąd I instancji, kierując się zakazem zart. 186 § 1 k.p.k.odstąpił od ujawnienia jego wcześniejszych zeznań. Pośrednio, poprzez zeznaniaM. S., a także analizując treści zarzutów stawianych J.W.(k. 7589, k. 5644 – 47); można wywnioskować, żeJ. W.twierdzi, iż w ogóle nie został pobity a ujawnione u niego obrażenia powstały w innych okolicznościach. Wszelako „postawa” J.W.(o której wspomina się na str. 228 uzasadnienia) nie ma, wbrew sugestiom skarżącego, żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zeznania tej osoby nie wchodzą bowiem w skład podstawy dowodowej wyroku, a z innych dowodów, o czym była mowa, wynika w sposób niewątpliwy, iż w dniu 19 marca 2007 r. J.W.został pobity w celu zmuszenia go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.
W tym stanie rzeczy, za zupełnie bezpodstawny uznać należy, sformułowany w pkt III 5 apelacji, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który miałby polegać na przypisaniu oskarżonemu czynu na szkodę J.W., podczas gdy (zdaniem skarżącego), takie zdarzenie jak pobicie ww. osoby w ogóle nie miało miejsca.
Bezzasadny jest też zarzut z pkt 6 apelacji, w którym skarżący kwestionuje przyjętą przez Sąd I instancji kwalifikację czynu z pkt IV wyroku. Zdaniem skarżącego, stosowanie przemocy wobec pokrzywdzonego wypełnia znamiona czyn zart. 191 § 2 k.k., gdyż działanie to podjęto w celu wymuszenia zwrotu amfetaminy. W rzeczywistości bowiem, na podstawie przeprowadzonych dowodów (w tym zeznańM. S.), można było poczynić co najwyżej ustalenie, iż celem zastraszenia (pobicia) J.W.było wymuszenie od niego określonej kwoty pieniędzy. Okoliczność, że wymuszane pieniądze „miały” pochodzić z przemytu papierosów nie jest równoznaczne z możliwością przyjęcia, iż stanowiły one równowartość wierzytelności (k. 7587). Podobnie, budowane na pośrednio uzyskiwanych informacjach, przypuszczeniaM. S., że chodziło o tym przypadku o zwrot od pokrzywdzonego jakiejś kwoty, na którą zleceniodawca został oszukany, nie wskazuje, że była to faktyczna wierzytelność w rozumieniuart. 191 § 2 k.k.
Przy tym na poczynienie ustaleń w powyższym zakresie nie pozwala postawa prezentowana w toku procesu przez oskarżonegoN. D., który nie przyznaje się do udział w wydarzeniach związanych z pobiciem pokrzywdzonego i tym samym nie wyjaśnia, jakie było jego subiektywne przekonanie, co do faktycznego istnienia rzekomej wierzytelności.
Warto w tym miejscu przytoczyć trafny pogląd, zaprezentowany w orzecznictwie, wskazujący, że wierzytelność o której mowa wart. 191 § 2 k.k., nie dotyczy bliższej nieokreślonych (czyli takich jak w niniejszej sprawie) tajemniczych rozliczeń, związanych z działalnością przestępczą, lecz udokumentowanych, prawnych należności, których istnienie wiąże się z określonymi zobowiązaniami prawa cywilnego (np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 10 stycznia 2002 r. AKa 340/2001 KZS 2002 Nr 4).
IV. Za bezpodstawną uznać należy apelację wniesioną przez obrońców oskarżonegoH. W. (1). Wszystkie uwagi Sądu odwoławczego, dotyczące zarzutów obrazy przepisów prawa procesowego, wskazanych w apelacjach obrońców oskarżonychD. R. (1)iN. D. (1), pozostają aktualne na gruncie rozważań odnoszących się do zarzutów z obrazy przepisówart. 4 k.p.k.,7 k.p.k.i424 k.p.k.podniesionych w apelacji obrońcyH. W.(pkt 1, 2petitumapelacji).
Zarzuty postawione w tejże apelacji i argumenty przytoczone na ich poparcie, nie stanowią uzasadnionej podstawy do zakwestionowania prawidłowości i trafności, dokonanej przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego oraz w konsekwencji ustaleń faktycznych wyroku w części dotyczącej przestępstw przypisanychH. W.. W szczególności zarzuty te nie pozwalają na skuteczne wzruszenie sądowej oceny wyjaśnieńP. P. (1), które słusznie zostały uznane (analogicznie jak w odniesieniu do czynów przypisanychD. R.) za dowód wiarygodny i przydatny do poczynienia kompletnych oraz zgodnych z prawdą ustaleń faktycznych, wskazujących w sposób niewątpliwy na sprawstwo i winęH. W..
Podzielając w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, nie można zgodzić się ze skarżącym, że Sąd ten bezzasadnie nadał walor wiarygodności wyjaśnieniomP. P. (1)(jak również wyjaśnieniomJ. P. (1)) po dokonaniu ich jednostronnej, niepełnej i nieobiektywnej oceny, przekraczającej granice oceny swobodnej. Przeczy temu lektura pisemnego uzasadnienia wyroku, z którego wynika, że Sąd poddał poszczególne wyjaśnienia oskarżonychP. P.iJ. P.wnikliwej analizie oraz ocenie, w korelacji z całokształtem ujawnionego materiału dowodowego, trafnie wskazując które dowody je potwierdzają.
Skarżący, kwestionując wiarygodność oskarżonegoP. P., odwołuje się do omawianego już wcześniej argumentu, jakoby sprawca korzystający z przywilejów określonych wart. 60 § 3, 4 k.k., jest zainteresowany w obciążeniem innych osób – pomimo braku ich rzeczywistego zaangażowania w działalność przestępczą. Kwestia ta była już szeroko omawiana w ramach rozważań poświęconych zarzutom zawartym w apelacjach obrońców oskarżonychN. D.iD. R.. Dlatego też, jedynie uzupełniająco wypada nadmienić, że, o ile wyjaśnienia tego typu osób winny być (tak jak to uczyniono w niniejszej sprawie) badane i oceniane ze szczególną wnikliwością oraz starannością, o tyle sam fakt skorzystania z gratyfikacji przewidzianych wart. 60 k.k.nie może prowadzić do ich odrzucenia.
Nie przekonuje przy tym rozumowanie skarżących, że, im większej liczbie osób (P. P.) przypisuje (fałszywie) współsprawstwo w dokonanych przestępstwach, to tym bardziej rosną jego szanse na złagodzenie odpowiedzialności. Gdyby bowiem (hipotetycznie)P. P.mijał się w tym zakresie z prawdą, to nie zadawałby sobie trudu budowania, tak skomplikowanego i wielowątkowego, fikcyjnego stanu faktycznego, obejmującego działania wielu sprawców (oskarżonych w tej sprawie i w innych sprawach karnych), co znacząco zwiększyłoby ryzyko zdemaskowania nieprawdziwości jego zeznań i utraty jakiejkolwiek szansy na uzyskanie przywilejów zart. 60 § 3, 4 k.k.
Zauważyć w związku z tym należy, że możliwość skorzystania przez oskarżonego z nadzwyczajnego złagodzenia kary w trybieart. 60 § 3 k.k.jest uwarunkowana wskazaniem, co najmniej, dwóch osób, występujących w popełnianych przez niego przestępstwach. Tym samym dla polepszenia swojej sytuacji procesowej oskarżony nie musiał podawać takiej (znacznej) ilości współdziałających z nim osób, jaką wskazał w swych wyjaśnieniach.
O lojalności oskarżonegoP. P.wobec organów ścigania w tym zakresie świadczy okoliczność, że ujawniał on tym organom, nie tylko przestępstwa popełnione z innymi osobami (nie kryjąc swojej w nich istotnej roli), ale i przestępstwa popełnione w warunkach nieuprawniających go do skorzystania ze złagodzeń zart. 60 § 3 k.k.(np. czyn z pkt XXI wyroku).
Za dowolne, a przy tym dotknięte wewnętrzną niespójnością, uznać należy sugestie skarżących, jakoby fałszywe obciążanieH. W.i innych osób przezP. P.jest formą odegrania się na nich za niedopuszczenie go do intratnej działalności przestępczej. Przecież pogląd ten pozostaje w sprzeczności z całokształtem argumentacji zawartej w omawianej apelacji, wskazującej, iżH. W.nie był zaangażowany w żadną działalność przestępczą.
Przy tym z wyjaśnieńP. P.jasno wynika, że to właśnie dzięki kontaktom zH. W., mógł on podejmować mniej lub bardziej intratne działania przestępcze.
Wbrew oczekiwaniom skarżących, trafności sądowej ceny wiarygodności wyjaśnieńP. P., nie podważają argumenty dotyczące rzekomych sprzeczności zawartych w tych wyjaśnianiach, w tym dotyczących ilości kokainy o której mowa w przestępstwie z pkt XXX wyroku. Sztucznie wykreowanym problemem jest w tym przypadku rozbieżność pomiędzy, wynikającą z wyjaśnieńP. P., wagą kokainy zakupionej odN. K., a ilością kokainy wprowadzonej następnie do obrotu. Analiza tych wyjaśnień prowadzi bowiem do wniosku, żeP. P.podawał jedynie orientacyjne ilości narkotyków, co jest w pełni zrozumiałe jeżeli uwzględni się znaczną ilość transakcji i upływ czasu. Sąd natomiast poczynił w tej mierze ustalenia najkorzystniejsze dla oskarżonegoH. W.. Nie ma zatem zasadniczej sprzeczności pomiędzy ustaleniem, że sprawcy nabyli odN. K.„nie mniej” niż 4 razy po 10 gramów kokainy a ustaleniem, żeP. P.sprzedał kokainę określonym osobom, „między innymi”D. M.i innym konkretnym nabywcom, w łącznej ilości (jak to wyliczył skrupulatnie skarżący) od 29 do 38 gram (por. str. 20 uzasadnienia i str. 6 apelacji). Sąd, wskazując na osoby nabywców, słusznie używa (na str. 20 uzasadnienia) sformułowania „m. in.” albowiem krąg tych osób, określony w wyjaśnieniachP. P., nie jest zamknięty.P. P.po prostu nie był już w stanie sobie przypomnieć„innych konkretnych osób”(k. 1997).
Nieprzekonujący jest argument odwołujący się do współpracyH. W.z organami ściągania. Lektura wyjaśnieńH. W.wskazuje bowiem wyraźnie iż ta„współpraca” miała iluzoryczny (pozorny) charakter.H. W., deklarując jedynie współpracę, w istocie dozował informacje, i nie potwierdzał swojego długoletniego zaangażowania w działalność przestępczą, a na rozprawie odwołał te wyjaśnienia, które ujawniały okoliczności o jakich mowa wart. 60 § 3 k.k.
Kolejny argument mający podważyć wiarygodnośćP. P., dotyczący ilości przelewów dokonywanych z zagranicy, także należy uznać za bezskuteczny. Również bowiem w tym przypadku,P. P.odwoływał się do ilości orientacyjnych. Fakt, że w toku procesu udało się pozyskać jeden dowód wypłaty pieniędzy przekazanych (przekazem(...)) zH.na rzeczH. W.(k. 2703) nie świadczy zatem o tym, iż wyjaśnieniaP. P.(również te odnoszące się do sposobu przekazywania zysków ze sprzedaży narkotyków do kraju) są nierzetelne.P. P.nie miałby przecież żadnego interesu w świadomym zafałszowaniu właśnie tego elementu swoich wyjaśnień. Nie ulega bowiem wątpliwości, że, - jak to wynika jednoznacznie z konsekwentnych i spójnych wyjaśnieńP. P.iJ. P., a także zeznańM. S. (6), oraz z dokumentacji bankowej i formularzy wypłat, -P. P., w okresie, nie wcześniej niż od 29 stycznia 2007 r. zrealizował dostawę amfetaminy, przewożąc ją, najpierw doF.a następnie doH., i że pieniądze pochodzące z wprowadzenia tejże amfetaminy do obrotu były przekazywane doP.m. in. przekazami(...).
Część uzyskanych ze sprzedaży pieniędzy (620 euro) została przekazana 7 lutego 2007 r.H. W. (1)a jako nadawca figurowała na przekazieJ. P.(k. 2703).P. P.wykluczał, taką możliwość, że pieniądze te miałyby być przeznaczone dla jego matki (k. 4171). PodobnieJ. P.w swoich wyjaśnieniach potwierdziła, że wysyłała zH.przekazy pieniężne (k. 2511) a jeden był wysłany na adres „wspólnika” (k. 2862). Z wyjaśnień złożonych na rozprawie 11 października 2010 r. wynika, że oskarżonemu pomagała wysłać pieniądze dla „wspólnika” i żeP. P.mówił jej komu i z jakiego powodu ma to wysłać (k. 4064). Przeprowadzone dowody wskazują zatem jednoznacznie, żeH. W.otrzymał pieniądze z tytułu sprzedaży amfetaminy zH.jako „wspólnik”P. P., a nie jako osoba wspomagająca matkęP. P..
Za bezzasadny uznać zatem należy zarzut niewyjaśnienia z urzędu wszystkich istotnych okoliczności sprawy w powyższym zakresie (obrazyart. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 9 § 1 k.p.k.). Znamiennym jest, że potrzeby przeprowadzenia uzupełniających dowodów, w zakresie dotyczącym przeznaczenia pieniędzy przesłanych przezP. P.iJ. P.na adres oskarżonegoH. W., nie dostrzegli (podczas wieloletniego procesu) obrońcy oskarżonego, co pozwala na uznanie, iż rzekome uchybienie, wskazane w pkt 3 apelacji, jest wykreowane wyłącznie na potrzeby postępowania odwoławczego.
Analogicznie, za problem jedynie sztucznie wywołany w ramach środka odwoławczego, uznać należy kwestię rzekomych sprzeczności, dotyczących daty rozpoczęcia przestępstw narkotykowych przezP. P..P. P.wyjaśnił bowiem to zagadnienie w czasie rozprawy (k. 4280). Nadto (o czym była już mowa przy analizie apelacji obrońcy oskarżonegoD. R.)P. P.nie obawiał się w 2007 r. przechowywać amfetaminy w domu, gdyż nie miał wówczas „narkotykowych przestępstw”, (por. karta karna – k. 1968) – co nie oznacza, iż takowych przestępstw wcześniej nie popełniał.
Rzeczowa argumentacja Sądu I instancji, odnośnie braku podstaw do odmówienia wiary wyjaśnieniomP. P.orazJ. P., w zakresie czynów przypisanychH. W., nie została w żadnym stopniu podważona przez gołosłowną retorykę skarżących, odwołującą się do rzekomego „dopasowywania” wyjaśnieńP. P.iJ. P.do wersji wydarzeń wytworzonej przez organy ścigania. Chodzi tu w szczególności o okoliczności spotkania pomiędzyJ. P.aH. W.iP. P..
Skoro, jak wywodzą skarżący, organy ścigania miały swobodną możliwość „manipulowania dowodami” w postaci wyjaśnieńP. P.iJ. P., to zupełnie niezrozumiałym byłoby, w takiej sytuacji, wygenerowanie przez te organy wersji wydarzeń eksponującej rozbieżności pomiędzy ww. wyjaśnieniami. W materiałach śledztwa znajdowały się już przecież wyjaśnienia, w którychP. P.pomawiałH. W.o współudział w przemycie, nie wspominając o jakimkolwiek spotkaniu zJ. P.. Bezproduktywnym byłoby zatem, w tym przypadku, takie „zmanipulowanie” wyjaśnień tych osób by znalazł się w nich opis ww. spotkania.
Przy tym analiza wyjaśnieńJ. P., wskazuje na zupełnie spontaniczny charakter ujawnienia okoliczności spotkania zP. P.i jego „wspólnikiem” (k. 2511). Nie jest też tak, że (jak wywodzą skarżący) toP. P.dopasowywał swoje wyjaśnienia do wyjaśnieńJ. P.w powyższym zakresie.P. P.co prawda wyjaśniał, żeH. W.nie poznałJ. P., ale wypowiedź ta (jak wynika z kontekstu) ewidentnie dotyczy okresu sprzed wyjazdu za granicę (k. 1971). Natomiast co do okresu po powrocie zH., wyjaśnieniaP. P.nie są w tej mierze niekonsekwentne.P. P.po prostu nie przypomniał sobie w ogóle spotkania zJ. P.(nawet bez udziałuH. W.) bo wydawało mu się, iż było to załatwiane przez telefon. Nie wykluczył jednak takiego wydarzenia (k. 2708 – 2709). Analogiczne stanowisko podtrzymał na rozprawie, wskazując jedynie, że „mogło” być takie spotkanie (k. 4280). Trudno w tym przypadku mówić o wzajemnym dopasowywaniu wyjaśnień lub, tym bardziej, o jakimś pozaprocesowym „manipulowaniu” ww. dowodami.
J. P.nie ukrywa, że przed postawieniem zarzutów, rozpytywano ją o niektóre osoby, w tym oH. W. (1). Nie sposób jednak utożsamiać (tak jak to czynią skarżący) tego rodzaju wymiany zdań, z pozaprocesowymi manipulacjami, które miałyby obecnie dyskredytować wiarygodność dowodów obciążającychH. W.. Podobnie nie można wykluczyć, żeJ. P.nieświadomie pomyliła adresP. P.podając zasłyszaną w ww. rozmowach nazwę ulicy na której mieszkałH. W.(choć równocześnie nie można wykluczyć, że był to jedynie zbieg okoliczności), , ale również taki wypadek nie wskazuje na fałszywość jej wyjaśnień, tym bardzie, że w kolejnych wyjaśnieniach oskarżona skorygowała powyższą omyłkę.
Wbrew skarżącym, zastrzeżeń nie budzi sądowa ocena materiału dowodowego w zakresie dotyczącym czynu przypisanegoH. W.w pkt XXXI wyroku. Trudno nie dostrzec, że treść wyjaśnień oskarżonegoP. P.w tym zakresie, została zdecydowanie uwiarygodniona przez oskarżonegoA. W. (1). Fakt, żeA. W.potwierdził fakt wspólnego nabycia amfetaminy od określonego dostawcy, oraz w ogólnych zarysach, okoliczności związane z tą transakcją, jednoznacznie wskazuje na to, zeP. P.nie składał w tej mierze fałszywych wyjaśnień - dotyczących wydarzeń fikcyjnych i obciążających niewinne osoby. WyjaśnieniaP. P.zostały pozytywnie zweryfikowane w ww. zakresie również poprzez zeznaniaP. K. (2). Nie jest więc tak, jak twierdzą skarżący, że wyjaśnieniaP. P.są jedynym dowodem dotyczącym czynu z pkt XXXI wyroku.
Przy tym nie podważa wiarygodności relacjiP. P.okoliczność, żeA. W., w toku procesu, składa zmienne wyjaśnienia co do roliH. W.w powyższym zdarzeniu, podobnie jak nie podważają jej, podnoszone w apelacji, okoliczności dotyczące rzekomej nieopłacalności ww. transakcji.
Z wyjaśnieńP. P.wynika bowiem, że zakupiono wówczas (listopad – grudzień 2006 r.) amfetaminę bardzo dobrej jakości (wprost od producenta),oraz że zysk wynosił do 100% do 200% (k. 1976). Natomiast fakt, że, w późniejszym okresie, w styczniu 2007 r.,H. W.iP. P.nabyli odD. R.amfetaminę po niższej cenie (pkt VII i XXIII wyroku) nie może, tak jak tego oczekują skarżący, wskazywać, że transakcja określona w pkt XXXI wyroku, w rzeczywistości nie miała miejsca, tym bardziej, że jak wykazano, jej okoliczności zostały potwierdzone przez inne osoby (A. W.i K.K.).
Nie zasługuje na akceptację sugestia, że, przy przypisaniu winyH. W.za czyn z pkt XXXI wyroku, Sąd nie uwzględnił faktu, iż z 700 g amfetaminy, części towaru wziął(...)(A. W.). Z wyjaśnieńP. P.wynika bowiem, że trzej sprawcy, tj.H. W.,A. W.iP. P., brali ok. 800 g narkotyku na spółkę, w komis (k. 1976). Natomiast Sąd I instancji, rozstrzygając wątpliwości na korzyśćH. W., przyjął, że nabyto jedynie 700 g amfetaminy (k. 261 uzasadnienia). Od tej liczby Sąd odjął 150 g przekazaneA. W., a oskarżonymH. W.iP. P., przypisał wprowadzenie do obrotu jedynie 250 g amfetaminy, a nie jak sugeruje skarżący 700g (str. 262 uzasadnienia, opis czynu XXXI i XXV).
W tym stanie rzeczy, Sąd Apelacyjny, uznając, że wszystkie zarzuty podniesione w apelacji obrońcówH. W.oraz wszystkie argumenty przytoczone na ich poparcie, są bezzasadne utrzymał wyrok, w odniesieniu do tego oskarżonego, w zasadniczej części, w mocy. Sąd Apelacyjny skorygował tenże wyrok, w odniesieniu doH. W.w pkt XXX (podobnie jak co doP. P.w pkt XXIV) jedynie poprzez wyeliminowanie z opisu czynu elementów charakterystycznych dla znamion czynu zart. 56 § 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(omyłkowo pozostawionych tam przez Sąd I instancji – vide str. 283 uzasadnienia), zastępując je słowami „udzielił innym osobom”.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie.