Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 2424/15
Data wyroku: 2016-03-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Migoń-Karwowska

Sygn. akt II W 2424/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 marca 2016 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze - Wydział II Karny w składzie:
Przewodnicząca  SSR Maria Migoń - Karwowska
Protokolant Kalina Oziemska
po rozpoznaniu dniach 10 lutego 2016 r. oraz 16 marca 2016 r.
sprawy przeciwko:
M. P.
synowiR.iK.zd.P.
ur. (...)wB.
obwinionemu o to, że:

1
w dniu 1 listopada 2015r około godz. 17:50 wJ.naul. (...)tj. na drodze publicznej kierując pojazdem markiA. (...)nr rej. (...)nie sygnalizował zawczasu zamiaru zmiany kierunku jazdy wjeżdżając wul. (...);

tj. o wykroczenie z art. 97 k.w.

2
w dniu 1 listopada 2015r około godz. 17:50 w jeleniejG.naul. (...)tj. na drodze publicznej kierując pojazdem markiA. (...)nr rej. (...)nie sygnalizował zawczasu zamiaru zmiany kierunku jazdy wjeżdżając wul. (...),

tj. o wykroczenie z art. 97 k.w.

3
w dniu 1 listopada 2015r. około godz. 17:50 wJ.naul. (...)tj. na drodze publicznej kierując pojazdem markiA. (...)nr rej. (...)nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów tj. prawa jazdy,

tj. o wykroczenie z art. 95 k.w.;

I
uznaje obwinionegoM. P.za winnego popełnienia czynów opisanych w części wstępnej wyroku, tj. wykroczeń z art. 97 k.w. oraz art. 95 k.w. i za to na podstawie z art. 97 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierza mu łącznie karę grzywny w wysokości 900 (dziewięciuset) złotych,

II
na podstawieart. 118 § 1kpow w zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniazasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychwymierza mu opłatę w wysokości 90 zł.

Sygn. akt II W 2424/15

UZASADNIENIE
1 listopada 2015 roku około 17:50M. P.kierował samochodem markiA. (...)onr rej. (...). Wraz z nim w pojeździe jechaliŁ. P.– na przednim siedzeniu pasażera orazK. P.– na tylnym siedzeniu. Jadąculicą (...)i wjeżdżając wulicę (...)wJ.M. P.nie włączył kierunkowskazu i nie sygnalizował zawczasu zamiaru zmiany kierunku ruchu. Naulicy (...), wjeżdżając wulicę (...)ponownie nie włączył kierunkowskazu i nie sygnalizował zawczasu zamiaru zmiany kierunku ruchu. W tym czasie za pojazdem kierowanym przezM. P.poruszali się radiowozem funkcjonariusze policjiR. K.iP. W.. W związku z zachowaniemM. P.funkcjonariusze policji postanowili zatrzymać go do kontroli drogowej. Policjanci nakazaliM. P.zatrzymanie się.M. P.zjechał na teren stacji paliwS., po raz kolejny nie włączając kierunkowskazu. W czasie tej kontroliR. K.iP. W.stwierdzili, iżM. P.nie posiadał przy sobie dokumentu prawa jazdy. Z uwagi na to, iżR. K.znał obwinionego policjanci odstąpili od ukarania go mandatem.

dowód:

częściowo wyjaśnienia obwinionegoM. P.k.33v.-34, zeznania świadkaR. K.k. 32, zeznania świadkaP. W.k. 13-14, 32v.-33, częściowo zeznania świadkaŁ. P.k. 37, notatka urzędowa k. 5,
ObwinionyM. P.ma 26 lat, jest kawalerem i nie posiada nikogo na utrzymaniu. Obwiniony pracuje jako pracownik transportu i utrzymania czystości wZakładzie (...)wL.i otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 2.300 złotych brutto. Był uprzednio karany za wykroczenia drogowe. Obwiniony jest zdrowy; nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie i odwykowo.

dowód:

wyjaśnienia obwinionegoM. P.k. 33v., informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 17-18,
ObwinionyM. P.nie przyznał się do popełnienia czynów polegających na niesygnalizowaniu zmiany kierunku ruchu, natomiast przyznał się do braku dokumentu prawa jazdy. Wyjaśnił, iż 1 listopada 2015 r. około 17.30 czy 17.40 kierował pojazdem markiA. (...). Jechał z matkąK. P.oraz kolegąŁ. P., od stronyZ.w kierunku cmentarza, znajdującego się naprzeciwkohotelu (...). Przysklepie (...)mijał radiowóz, który stał przy wjeździe. Policjanci ruszyli za nim, widział to w lusterkach. Policjanci włączyli sygnalizację świetlną, żeby go zatrzymać. Było to koło stacjiS.. Na początku zjechał lekko do krawężnika, żeby ich przepuścić. Radiowóz podjechał drugi raz i zaczął drugi raz świecić „kogutami”. Wtedy zjechał na stację paliw. Podszedł do niego jeden policjant. Obwiniony podał, iż kiedy otworzył szybę policjant spytał, czy zna powód zatrzymania. Policjant nie przedstawił się. Obwiniony wyjaśnił, iż powiedział policjantowi, że nie zna powodu zatrzymania. Wtedy policjant powiedział, że nie włączył trzech kierunkowskazów. Wówczas wyszedł z radiowozuR. K., podszedł do auta i powiedział do niego: „wyskakuj frajerze z dokumentów”. Jak podał obwiniony w tym momencie włączył telefon komórkowy i powiedział, że nagra policjantów. Policjanci się śmiali. Drugi z policjantów powiedział do niego: „żebyś się czasami nie rozpłakał”. W tym czasie jego mama, która jest po ciężkim zabiegu na serce, zaczęła płakać. Mówiła do policjantów: „czego panowie od nas chcą”, zaczęła mówić, że boli ją serce. Pytał mamy czy wezwać karetkę. Policjanci stali niewzruszeni. Wcześniej dał dokumenty policjantowi. Poprosił policjantów, aby się wylegitymowali i pokazali mu odznaki.K.powiedział, że on jest policjantem umundurowanym i nie musi mu pokazywać odznaki, bo jest takie prawo. Obwiniony podał, że dwa razy zadzwonił na numer alarmowy 112. Powiedział gdzie stoi i dlaczego go zatrzymano. Mówił, że policjanci go obrażają i prosił o przysłanie drugiego radiowozu. Odpowiedziano mu, że ma słuchać i wykonywać polecenia policjantów.R. K.wsiadł do radiowozu z jego dokumentami. Drugi policjant kazał mu wyjść z samochodu i pokazać bagażnik. Sprawdził, czy ma trójkąt ostrzegawczy i gaśnicę. Później przyłożył mu alkomat, w który dmuchał. Nie wie, jakie światełko się świeciło, bo policjant szybko zabrał aparat. Wyjaśnił, że podszedł doR. K.i poprosił o zwrot dokumentów, ponieważ nie wie, jak się nazywa i nie wie czy jest policjantem.R. K.się zaśmiał i powiedział: „bo cię skuję”. Obwiniony wyjaśnił, iż powiedział doR. K.: „proszę mi oddać moje dokumenty”. WtedyR. K.wysiadł z samochodu i próbował go skuć. Doszło do szarpaniny. Kolega z mamą rozdzielili ich. Po tym zdarzeniu wszyscy wsiedli do auta. Wtedy przyszedł drugi funkcjonariusz i dał mu wezwanie naK., na drugi dzień. Nie dał mu możliwości przyjęcia mandatu. O mandacie w ogóle nie było mowy. Cała sytuacja według obwinionego trwała ok. 30 minut. Podczas kontroli funkcjonariusze nie mówili mu, w którym miejscu nie włączył kierunkowskazów. W ogóle nie mówili o tym przewinieniu, poza tym co powiedzieli na początku, że trzy razy nie włączył kierunkowskazu. Kiedy ten drugi funkcjonariusz wręczał mu wezwanie, spytał go dlaczegoK.go obrażał oraz czy potwierdzi to. Wtedy policjant powiedział, że nie wykonuje jego czynności. Podpisał wezwanie i powiedział: „do widzenia”. Policjant udał się do radiowozu, a on sam - do swojego auta. Kiedy próbował odpalić auto, radiowóz podjechał i zrównał się z jego samochodem.R. K.kierował, otworzył szybę i powiedział: „wyjedź tylko na drogę publiczną, to cię odholuję. Wszystko mi można, bo jest policjantem.” Obwiniony podał, że odpowiedział policjantowi: „jestem kosmonautą i przyleciałem przed chwilą zM..”R. K.powiedział wtedy: „jedź tylko, to zobaczymy.” Następnie policjanci odjechali radiowozem, a on pojechał na cmentarz z mamą. Obwiniony wyjaśnił też, iżR. K.w czasie całej kontroli odzywał się po imieniu do wszystkich. Jego kolegę znał, bo są sąsiadami. Na drugi dzień z rana bał się jechać naK.. Poszedł więc do dzielnicowego i opowiedział mu wszystko. Dzielnicowy zadzwonił doK.i umówił z Komendantem jego przyjęcie. Pojechał na wezwanie doJ.. Obwiniony stwierdził, żeR. K.zna. Mają konflikt.R. K.nie raz mu się odgrażał, że go popamięta. 11 listopada 2015 r.R. K.był pijany wrestauracji (...)wL.i opowiadał na forum, że specjalnie go zatrzymał. Śmiał się przy kolegach. Słyszeli toM. M.,S. S.,M. L.iA. Ż..

dowód:

wyjaśnienia obwinionego k.33v.-34,

Sąd zaważył, co następuje:
Zebrany w sprawie materiał dowodowy, poddany przez Sąd gruntownej i wszechstronnej analizie, stworzył niepodważalną podstawę do stwierdzenia sprawstwa, jak i winy obwinionegoM. P.w zakresie zarzuconych mu czynów.
Dokonując oceny wyjaśnień obwinionego Sąd dał im wiarę w części, w którejM. P.potwierdził kierowanie pojazdem markiA. (...)onr rej. (...), wskazał osoby jadące z nim tym samochodem, przyznał, że nie posiadał w czasie prowadzenia samochodu dokumentu prawa jazdy oraz potwierdził fakt zatrzymania go do kontroli drogowej przez policjantów. Wyjaśnienia obwinionego w tym zakresie znajdują bowiem potwierdzenie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym, a mianowicie zeznaniachR. K.,P. W.iŁ. P.. Sąd odmówił natomiast przyznania przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego w części, w jakiej zaprzeczył, aby nie sygnalizował zmiany kierunku ruchu, nie włączając kierunkowskazów. Zdaniem Sądu, taka treść wyjaśnień obwinionego podyktowana jest jedynie chęcią uniknięcia odpowiedzialności za popełnione wykroczenia. Wskazać należy przede wszystkim, iż wyjaśnieniom złożonym przezM. P.przeczą zeznania świadków – funkcjonariuszy policjiR. K.iP. W.. Z zeznań tychże świadków wynika, iż poruszali się radiowozem za samochodem obwinionego - czemu zresztąM. P.nie przeczy, a wręcz wyjaśnia, że policjanci jechali za nim specjalnie już odsklepu (...)wJ.. Policjanci mieli zatem możliwość prowadzenia swobodnej obserwacji obwinionego i jego sposobu jazdy. Obaj świadkowie kategorycznie zeznali, iż obwiniony wykonując zmianę kierunku ruchu, wcześniej tej zmiany dwukrotnie nie zasygnalizował: pierwszy raz naul. (...), wjeżdżając wul. (...), nie użył lewego kierunkowskazu oraz drugi raz - naul. (...), wjeżdżając wul. (...), nie użył prawego kierunkowskazu. Stwierdzone wykroczenia były podstawą do zatrzymania obwinionego i poddania go kontroli drogowej. Wiarygodność zeznańR. K.iP. W.nie budzi w ocenie Sądu żadnych wątpliwości. Jak wynika z wyjaśnień obwinionego oraz zeznań świadkówR. K.,P. W.iŁ. P.M. P.iR. K.są znajomymi. Obwiniony i świadekŁ. P.stwierdzili wręcz, iż międzyM. P.aR. K.istnieje konflikt. Zdaniem Sądu jednak ta okoliczność nie może automatycznie deprecjonować zeznań złożonych przezR. K.. Trzeba bowiem podkreślić, że relacja zaprezentowana przezR. K.znajduje pełne potwierdzenie w zeznaniachP. W., który jest osobą obcą dla obwinionego. Ponadto, zdaniem Sądu, gdyby obwiniony rzeczywiście użył kierunkowskazów, tak jak o tym wyjaśnia, to przecież policjanci nie podjęliby decyzji o poddaniu obwinionego kontroli drogowej. Z zeznań obu funkcjonariuszy wynika jednoznacznie, iż to dwa stwierdzone wykroczenia były powodem zatrzymania obwinionego do kontroli. Podkreślić przy tym należy, iż faktu znajomości z obwinionymR. K.nie ukrywał. Przeciwnie, opisał ten fakt w notatce urzędowej sporządzonej 1 listopada 2015 r. Fakt ten był także powodem odstąpienia od ukarania obwinionego mandatem, o czym zeznali obaj policjanci. Ta okoliczność dodatkowo upewnia Sąd o prawdziwości relacji przedstawionej przez policjantów. Takie zachowanie funkcjonariuszy świadczy o ich obiektywizmie – nie chcieli podejmować decyzji dotyczącej ukarania obwinionego, skoro był on znajomym jednego z nich. Ponadto, co należy podkreślić, zeznania złożone przezR. K.iM. P.są spójne, logiczne, stanowcze i nie zawierają między sobą żadnych sprzeczności. Z podanych wyżej względów Sąd uznał zeznania tych świadków za całkowicie wiarygodne i zgodne z rzeczywistym przebiegiem zdarzenia. Wobec powyższego Sąd dał także wiarę notatce urzędowej sporządzonej przezR. K., nie znajdując podstaw do jej kwestionowania.
Jako częściowo wiarygodne ocenił Sąd zeznaniaŁ. P.. Sąd odmówił im wiary, podobnie jak wyjaśnieniomM. P., w tym zakresie, w jakim twierdził, że obwiniony użył kierunkowskazu skręcając zul. (...)wul. (...)oraz zul. (...)wul. (...). Sąd miał na uwadze, że świadek jest kolegą obwinionego, znają się około 14 lat, pozostają w dobrych koleżeńskich relacjach. Okoliczność ta świadczy o tym, iżŁ. P.może być zainteresowany korzystnym dla obwinionego rozstrzygnięciem.
Nie budzi natomiast wątpliwości Sądu wiarygodność informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, która została sporządzona przez podmiot do tego uprawniony i której rzetelności nie sposób kwestionować.
Wobec powyższego, w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał obwinionegoM. P.za winnego tego, że:
1. w dniu 1 listopada 2015 r. około godz. 17:50 wJ.naul. (...)tj. na drodze publicznej kierując pojazdem markiA. (...)nr rej. (...)nie sygnalizował zawczasu zamiaru zmiany kierunku jazdy wjeżdżając wul. (...), tj. wykroczenia z art. 97 k.w.,
2. w dniu 1 listopada 2015 r. około godz. 17:50 wJ.naul. (...)tj. na drodze publicznej kierując pojazdem markiA. (...)nr rej. (...)nie sygnalizował zawczasu zamiaru zmiany kierunku jazdy wjeżdżając wul. (...), tj. wykroczenia z art. 97 k.w.,
3. w dniu 1 listopada 2015 r. około godz. 17:50 wJ.naul. (...)tj. na drodze publicznej kierując pojazdem markiA. (...)nr rej. (...)nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów tj. prawa jazdy, tj. wykroczenia z art. 95 k.w.;
Obwiniony, wykonując manewr zmiany kierunku ruchu bez jego sygnalizowania zawczasu naruszył przepisart. 22 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, iż kierujący pojazdem jest obowiązany zawczasu i wyraźnie sygnalizować zamiar zmiany kierunku jazdy lub pasa ruchu oraz zaprzestać sygnalizowania niezwłocznie po wykonaniu manewru. Tym samymM. P.wyczerpał ustawowe znamiona wykroczeń stypizowanych w art. 97 k.w., który przewiduje odpowiedzialność sprawcy wykraczającego przeciwko innym przepisom o bezpieczeństwie i porządku na drogach publicznych.
Z koleiM. P.kierując pojazdemA. (...)nr rej. (...)zgodnie z przepisemart. 38 pkt 1 cyt. wyżej ustawy Prawo o ruchu drogowymobowiązany był mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem. Nie posiadając przy sobie dokumentu prawa jazdy podczas kierowania samochodem obwiniony dopuścił się wykroczenia zart. 95k.w., który penalizuje prowadzenie pojazdu pod drodze publicznej bez posiadania wymaganych dokumentów.
ObwinionyM. P.działał umyślnie. Był on osobą posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami w ruchu drogowym. Znane mu zatem były wszystkie cytowane wyżej przepisy. Obwiniony miał pełną wiedzę, że jego działanie stanowiło naruszenie bardzo istotnych przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 97 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. Sąd wymierzył obwinionemu łącznie karę grzywny w wysokości 900 zł. Przy wymiarze kary obwinionemu Sąd uwzględnił całokształt okoliczności przedmiotowych i podmiotowych popełnionych przezeń czynów, ich ilość oraz sposób jego działania. WymierzającM. P.karę Sąd uwzględnił, iż wykroczenia kwalifikowane z art. 97 k.w. wiążą się z bezpieczeństwem zarówno obwinionego, jak i innych uczestników ruchu drogowego i stopień społecznej szkodliwości tych czynów jest znaczny. Trzeci z czynów obwinionego natomiast jest jedynie formalnym naruszeniem przepisów, nakazujących kierującemu posiadanie przy sobie określonych dokumentów i jego stopień społecznej szkodliwości jest umiarkowany. Przy wymiarze kary Sąd baczył także, by rozmiar kary nie przekroczył stopnia winy obwinionego. Jako szczególną okoliczność obciążającą Sąd uznał uprzednią czterokrotną karalność obwinionego za wykroczenia podobne tj. przeciwko przepisom ruchu drogowego. W ocenie Sądu wymierzona obwinionemu kara grzywny za przypisane mu wykroczenia w wysokości 900 złotych jest adekwatna do jego winy i stopnia społecznej szkodliwości jego czynów. Kara ta powinna spełniać swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej, uzmysławiając obwinionemu naganność jego postępowania. Ustalając wysokość kary grzywny Sąd nie mógł pominąć warunków osobistych i majątkowych obwinionego oraz jego możliwości zarobkowych. Obwiniony jest osobą pracującą, posiada stałe miesięczne dochody. Tym samym konieczne było, by wymierzona mu kara stanowiła dla niego odpowiednią dolegliwość, tak by uświadomić mu naganność jego postępowania, a w ocenie Sądu jedynie kara w tej wysokości spełni wobec niego swoje cele. Zdaniem Sądu orzeczona wobec niego kara powinna również spełnić swoje cele w zakresie prewencji ogólnej, wskazując, że popełnienie wykroczenia musi pociągnąć za sobą odpowiednią odpłatę, a przez to kształtować prawidłowe wzorce społeczne.
Zasadą w procesie jest ponoszenie przez obwinionego kosztów postępowania. Obwiniony posiada stałe miesięczne dochody, a przy tym nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie istnieją zatem przesłanki określone wart. 624 k.p.k.przemawiające za zwolnieniem go w całości lub części od ponoszenia tychże kosztów. Z tych też względów Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wymierzył mu 90 złotych opłaty.