Sąd Rejonowy w Goleniowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 546/15
Data wyroku: 2016-05-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Krzywulski

Sygn. aktII K 546/15
Ds. 487/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 maja 2016r.
Sąd Rejonowy w Goleniowie Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Krzywulski
Protokolant: Beata Iwaniuk
przy udziale Prokuratora Rejonowego Małgorzaty Gruszeckiej
po rozpoznaniu w dniach: 21.12.2015r., 17.02.2016r., 13.04.2016r., 25.05.2016r.
sprawyP. J.,s.A.iE. z d. K.,ur. (...)wN.,
oskarżonego o to, że:
I. w dniu 8 marca 2015r. wG.będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Goleniowie z dnia 02.07.2012 roku w sprawie II K 524/12 na karę pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 22.08.2012 roku do 22.02.2013 roku, dokonał rozboju na szkodęJ. S.w ten sposób, że uderzył go głową w twarz, co spowodowało upadek pokrzywdzonego na ziemię, po czym przeszukał jego kieszenie i zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 100 zł z portfela pokrzywdzonego,
tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
II. w dniu 8 marca 2015r. wG.będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia 17.11.2009 roku w sprawie II K 279/09 na karę pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 13.01.2010 roku do 13.07.2010 roku, znieważył funkcjonariuszy Policji st. Post.M. K., sierż.B. M.i sierż.M. W.słowami wulgarnymi powszechnie uznanymi za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych polegających na jego zatrzymaniu,
tj. o czyn zart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
I. oskarżonegoP. J.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa zart. 280 §1 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
II. na podstawieart. 63 § 1 k.k.zalicza oskarżonemu na poczet wymierzonej mu kary pozbawienia wolności jego zatrzymanie w sprawie w dniu 18.06.2015r.;
III. na podstawieart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.umarza postępowanie karne wobec oskarżonegoP. J.w zakresie czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku;
IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. B.kwotę 826,56 (osiemset dwadzieścia sześć 56/100) złotych, w tym podatek VAT w kwocie 154,56 (sto pięćdziesiąt cztery 56/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;
V. na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w części skazującej za czyn opisany w pkt I części wstępnej wyroku, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 300 (trzystu) złotych, zaś na podstawieart. 630 k.p.k.w części umarzającej postępowanie wydatkami obciąża Skarb Państwa.
Sygn. aktII K 546/15

UZASADNIENIE

na zasadzieart. 423 §1a k.p.k.ograniczające się do części wyroku dotyczących czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku
W toku przewodu sądowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 8 marca 2015 rokuM. M.spotkał się ze swoim znajomymP. J.w pobliżuulicy (...)M. G. (2). Po sprzedaży butelek zakupili alkohol w postaci wina, które postanowili spożyć w okolicy dworca kolejowego. Po chwili dołączył do nichD. K., znajomyP. J.. W pobliżu wyżej wskazanych osób przechodziłJ. S., który przyjechał doG.pociągiem zM.i czekał na pociąg doS.. W pewnym momencieJ. S.zaczął rozmawiać zP. J., zaśM. M.kontynuował rozmowę zD. K.. Po chwiliP. J.uderzył pokrzywdzonego swoją głową, a następnie zaczął się z nim szarpać. Widząc toM. M.chwycił pokrzywdzonego za kurtkę i przewrócił na ziemię.P. J.chciał uderzyć pokrzywdzonego z pięści, leczM. M.złapał jego rękę i powstrzymał od uderzenia.P. J.wyciągnął z kieszeni spodni pokrzywdzonego portfel, a następnie przestał szarpaćJ. S.i zaczął od niego odchodzić. Oskarżony wyciągnął z zabranego portfela pieniądze w kwocie 100 złotych.M. M.zabrał portfel z ręki oskarżonego i rzucił w kierunku leżącegoJ. S.. Następnie razem z oskarżonym przemieścili się w okolicęGalerii (...)wG., gdzieP. J.kupił w markecie papierosy i cztery wina, które spożył razem zM. M.,D. K.,D. J.iB. J..
Dowody:
- zeznania świadkaM. M.–k. 10, 328-329,
- zeznania pokrzywdzonegoJ. S.–k. 17, 329-330,
- częściowo zeznania świadkaD. K.–k. 32-33, 241-242.
OskarżonyP. J.ma(...), jest kawalerem, nie posiada dzieci ani nikogo na swoim utrzymaniu. Z zawodu jest hydraulikiem, utrzymuje się ze zbierania materiałów wtórnych z miesięcznym dochodem około 500 zł. Był sześciokrotnie karany sądownie za różnorodzajowe czyny, w tym zart. 279 §1 k.k., zart. 157 §2 k.k.
Dowody:
- dane osobopoznawcze – k. 81,
- karta karna – k. 309-310,
- odpisy wyroków - k. 63-73, 76-80, 219.
OskarżonyP. J.nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu zart. 280 §1 k.k.W toku śledztwa wyjaśnił jedynie, że o rozboju dowiedział się dopiero na komendzie i odmówił dalszych wyjaśnień. Przesłuchany na rozprawie wyjaśnił, że pokrzywdzony nie rozpoznał go w trakcie okazania przed galerią. Nie był świadkiem rozboju naJ. S.. Nie zna pokrzywdzonego. Nie wiedział, kto dokonał przedmiotowego rozboju.
Sąd zważył, co następuje.
W świetle zgromadzonego i ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego wina i sprawstwoP. J.w zakresie przypisanego mu występku kwalifikowanego zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.nie budzi wątpliwości. Za zajęciem takiego stanowiska przemawiają spójne i logiczne zeznania świadkaM. M., zeznania pokrzywdzonegoJ. S., a także częściowo zeznania świadkaD. K.. Dowody te potwierdzają fakt dokonania rozboju przezP. J.na osobieJ. S.w dniu 8 marca 2015 roku, pozwalają na rekonstrukcję zachowania oskarżonego przed i po zdarzeniu oraz w jego trakcie. Przeczą tym samym wyjaśnieniomP. J., w świetle których nie tylko nie był on sprawcą zarzuconego mu czynu, ale również nie był jego świadkiem.
Konsekwentne zeznania świadkaM. M., a więc zarówno te złożone w toku postępowania przygotowawczego, jak też na rozprawie wskazują wprost naP. J.jako na osobę, która najpierw uderzyła pokrzywdzonego głową, później zaczęła się z nim szarpać, następnie wyciągnęła z kieszeni spodni pokrzywdzonego portfel, z którego wyjęła pieniądze w kwocie 100 zł, a później za te pieniądze zakupiła alkohol i papierosy w markecie.M. M.od początku zeznawał spójnie. Sam nie umniejszał swojego zachowania, przyznał, że przewrócił pokrzywdzonego na ziemię, gdy zobaczył, że szarpie się zP. J.. Widział również, jakP. J.wyciąga pieniądze z portfela pokrzywdzonego. W reakcji na powyższe wyciągnął portfel z ręki oskarżonego i odrzucił goJ. S.. W ocenie Sądu nie ma powodów, aby kwestionować zeznania tego świadka tylko na tej podstawie, że mógł on obciążać oskarżonego, aby samemu nie ponieść odpowiedzialności karnej. Prokurator nie znalazł podstaw do oskarżeniaM. M.o współsprawstwo w zakresie rozboju naJ. S.,M. M.od początku występował w charakterze świadka w niniejszym postępowaniu i nie groziła mu żadna odpowiedzialność karna, za wyjątkiem tej za złożenie ewentualnych fałszywych zeznań, stąd nie musiał on polepszać swojej sytuacji procesowej. W ocenie SąduM. M.złożył zeznania w sposób spontaniczny i szczery i zasługują one na walor wiarygodności.
Drugi ze świadków zdarzeniaD. K.zeznał między innymi, że widział, jakP. J.uderzył pokrzywdzonego swoją głową. Pokrzywdzony przewrócił się na ziemię. Świadek nie był jedynie pewny, czy to oskarżony, czy to ten drugi mężczyzna, którego on nie znał osobiście, tj.M. M., wyciągnął pokrzywdzonemu portfel z kieszeni, wskazując, że wydaje mu się, że portfel zabrał i przeszukał „ten drugi”. Na rozprawieD. K.z początku wypierał się tego, że widział, jak oskarżony uderzyłJ. S., twierdził, że był nietrzeźwy, że nie pamięta zdarzenia i nie wie, kto uderzył pokrzywdzonego. Niemniej jednak po odczytaniu wcześniejszych zeznań podtrzymał je, stwierdził, że wtedy lepiej pamiętał. Wskazał, że to ten drugi mężczyzna oddał portfel pokrzywdzonemu. Powyższe koresponduje z zeznaniamiM. M.. Świadek w dalszym ciągu nie był pewny, kto zabrał portfel z kieszeni pokrzywdzonego. W ocenie SąduD. K.mógł zasugerować się tym, że widział, jakM. M.oddaje portfel pokrzywdzonemu i na tej podstawie wywnioskował, że to on był sprawcą zaboru portfela. Skoro jednak tej okoliczności nie był pewien, to nie sposób uznać w tej części jego zeznań za miarodajnych i przydatnych dla końcowego rozstrzygnięcia. W pozostałej części Sąd uznał zeznania tego świadka za wiarygodne.
Potwierdzeniem dokonania rozboju na szkodęJ. S.w dniu 8 marca 2015 roku są również zeznania samego pokrzywdzonego. Wskazał on, że został uderzony i przewrócony na ziemię, że mężczyzn było dwóch, jak też, że zabrano mu 100 zł, a portfel zwrócono. Nieco odmiennie niż w/w świadkowie podał, że został uderzony z pięści, lecz w ocenie Sądu pokrzywdzony z uwagi na dużą dynamikę sytuacji, ale też fakt, że był nietrzeźwy mógł to odtworzyć sprzecznie ze stanem faktycznym. Pokrzywdzony nie był również pewny, który z mężczyzn wyciągnął mu portfel z kieszeni, przy czym w toku śledztwa twierdził, że mógł to być ten drugi z napastników, jednakże na rozprawie niczego nie wykluczył, nie był w stanie określić, czy była to ta sama osoba, która wcześniej go uderzyła. W ocenie Sądu nie może to dziwić, bo pokrzywdzony leżąc na ziemi i szarpiąc się zP. J.miał ograniczone pole widzenia i możliwości czynienia spostrzeżeń, a tym samym mógł nie widzieć, kto wyciągnął mu portfel z kieszeni spodni, sam jedynie stwierdził, że poczuł, jak ktoś wyciągnął mu ten portfel. Stąd składając pierwsze zeznania mógł zasugerować się tym, że skoroM. M.oddał mu portfel bez pieniędzy, to wcześniej go zabrał. W tym zakresie od początku zeznania pokrzywdzonego były jego przypuszczeniem, a nie stwierdzeniem faktu.
Pośrednio sprawstwoP. J.potwierdzają również zeznania policjantówM. K.iB. M.. Osoby te zaraz po zdarzeniu udały się w penetrację terenu z pokrzywdzonym celem ustalenia sprawcy rozboju. ŚwiadekM. K.przyznała, że choć pokrzywdzony nie był do końca pewny, kto dopuścił się rozboju na jego szkodę, to jednak wskazał naP. J.jako tego który go uderzył i okradł oraz na drugiego sprawcę tj.M. M.. Z koleiB. M.przyznał, żeP. J.został zatrzymany, albowiem został rozpoznany jako sprawca rozboju przezJ. S., który był raczej tego pewny, choć był on w stanie nietrzeźwości i nie był do końca w stanie opisać tego, co się zdarzyło.
P. J.w swoich wyjaśnieniach zaprzeczył, że dokonał rozboju na osobieJ. S., ale również zaprzeczył, że był świadkiem tego rozboju. Powyższe stoi w oczywistej opozycji do zeznań wszystkich wymienionych świadków, z których wynika jednoznacznie, żeP. J.był na miejscu zdarzenia, był zaangażowany w szarpaninę z pokrzywdzonym, którego uderzył, zatem wyjaśnienia oskarżonego są nieprawdziwe i obliczone na uniknięcie odpowiedzialności karnej.P. J.nie zaprzeczył zeznaniomM. M., w świetle których to oskarżony dokonał rozboju na szkodęJ. S., nie wskazał na jakikolwiek udziałM. M.w tym rozboju. Eksponował jedynie, że pokrzywdzony go nie rozpoznał zaraz po zdarzeniu, co jest o tyle nieprawdziwe, żeJ. S.rozpoznał i wskazał naP. J.jako na sprawcę rozboju, nie był jedynie całkowicie pewny tego na gorąco po zdarzeniu, co nie dziwi, gdy weźmie się pod uwagę, że pokrzywdzony był wówczas w stanie nietrzeźwości, ale przede wszystkim mógł być oszołomiony chwilę po zdarzeniu, które zresztą trwało krótko, a on sam wcześniej nie znał oskarżonego.
Odnosząc się do dowodów z dokumentów ujawnionych w toku rozprawy wskazać należy, iż Sąd uznał je za wiarygodne, albowiem w toku postępowania nie ujawniły się okoliczności mogące wzbudzić zastrzeżenia co do ich prawdziwości.
Opierając rozstrzygnięcie na wskazanych wyżej dowodach, Sąd przypisał oskarżonemuP. J.popełnienie przestępstwa kwalifikowanego zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.P. J.dokonał rozboju na szkodęJ. S.w warunkach recydywy zart. 64 §1 k.k., gdyż miało to miejsce w ciągu pięciu lat od odbycia przez oskarżonego co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne.P. J.był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Goleniowie z dnia 02.07.2012 roku w sprawie II K 524/12 za umyślne przestępstwo podobne, przeciwko mieniu kwalifikowane zart. 279 §1 k.k., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 22.08.2012 roku do 22.02.2013 roku.
Wymierzając oskarżonemu karę w niniejszej sprawie, Sąd kierował się dyrektywami zart. 53 k.k.P. J.działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, znał obowiązujące normy prawne. Jego zachowanie nie ma żadnego usprawiedliwienia.P. J.popełniając ten występek był w stanie nietrzeźwości. Pieniądze, które zabrał pokrzywdzonemu przeznaczył na zakup używek, tj. alkoholu i papierosów. Dodatkowo na niekorzyść oskarżonego w niniejszej sprawie przemawia i to, że był on w przeszłości sześciokrotnie karany sądownie, w tym za czyny z użyciem przemocy fizycznej. Odbywał również karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym.
Mając na uwadze powyższe, Sąd wymierzył oskarżonemuP. J.karę pozbawienia wolności w wymiarze określonym w sentencji wyroku. Zdaniem Sądu kara w takim wymiarze jest adekwatna do winy i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu. Kara podlegająca wykonaniu zdaniem Sądu uświadomi oskarżonemu naganność jego zachowania. Oskarżony nie może liczyć na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary, albowiem nie sposób wobec niego formułować pozytywnej prognozy kryminologicznej. Wcześniejsze wyroki skazujące na kary pozbawienia wolności oraz umieszczenie w zakładzie karnym nie odwiodły go od zachowania niezgodnego z prawem, w szczególności od popełniania czynów skierowanych przeciwko zdrowiu i mieniu innych osób. Dlatego też jedynie kara bez warunkowego zawieszenia jej wykonania będzie stanowiła dla oskarżonego właściwą dolegliwość i spełni założone cele.
Działając na podstawieart. 63 §1 k.k.Sąd zaliczyłP. J.na poczet wymierzonej mu kary pozbawienia wolności jego zatrzymanie w sprawie w dniu 18.06.2015r. Zastosowany w niniejszej sprawie środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowaniaP. J.nie podlega zaliczeniu na poczet wymierzonej mu kary pozbawienia wolności, albowiem w tym czasie oskarżony odbył inną karę pozbawienia wolności.
W pkt IV i V sentencji wyroku, działając na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzeoraz przepisów§2 ust. 3, §14 ust. 2 pkt 3, §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to przepisy stosuje się do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2016r., Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. B.wynagrodzenie za obronę oskarżonego z urzędu, uwzględniając wszystkie podjęte przez niego czynności w postępowaniu karnym, gdyż koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały pokryte w żadnej części. Stosownie doart. 627 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłatach w sprawach karnychSąd obciążył oskarżonego kosztami sądowymi w części skazującej za czyn opisany w pkt I części wstępnej wyroku, zaś na podstawieart. 630 k.p.k.w części umarzającej postępowanie wydatkami obciążył Skarb Państwa.