Sąd Rejonowy w Łowiczu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 502/15
Data wyroku: 2016-04-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kwiecień-Motylewska
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: 157 § 1 kk

Sygn. akt IIK 502/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 kwietnia 2016r.
Sąd Rejonowy w Łowiczu w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodnicząca: SSR Anna Kwiecień - Motylewska
Protokolant: Selena Chlebna ,
Prokurator: Marzena Orłowska ,
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: w dniach 22 lutego 2016 roku, 8 marca 2016 roku , 22 marca 2016 roku
sprawy:M. G.
synaJ.iB.zd.S.
urodz. (...)wŁ.
oskarżonego o to, że: w dniu 29 lipca 2015 roku w miejscowościŁ., woj.(...)spowodował uszkodzenie ciała nieletniegoK. M. (1)w ten sposób , że uderzył go ręką w głowę i twarz powodując tym samym powstanie u w/w pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci pourazowej perforacji błony bębenkowej ucha środkowego lewego , stan po urazie ucha lewego oraz stłuczenie wargi górnej naruszających prawidłowe funkcjonowanie tych organów na czas powyżej 7 dni,
- tj. o czyn zart. 157 §1 kk
Orzeka:

1
OskarżonegoM. G.uznaje za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 157 § 1 kki za to , z mocyart. 157 § 1 kkwymierza oskarżonemu karę 6 ( sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 2 ( dwóch) lat;

3
Na podstawieart. 72 § 1 pkt 7a kkzobowiązuje oskarżonego do powstrzymywania się od kontaktowania z pokrzywdzonymK. M. (1);

4
Na podstawieart. 46§ 2 kkorzeka wobec oskarżonego obowiązek uiszczenia na rzecz pokrzywdzonegoK. M. (1)nawiązki w kwocie 1000 ( jednego tysiąca ) złotych;

5
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataB. Z.kwotę 723,24 ( siedemset dwadzieścia trzy 24/100) złote łącznie z podatkiem VAT tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu;

6
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 ( czterysta) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów sądowych , w pozostałym zakresie obciążając nimi Skarb Państwa;

Sygn. akt IIK 502/15

UZASADNIENIE
W dniu 29 lipca 2015 rokuK. M. (1)udał się do klatki schodowej , w której  zamieszkiwał jego kolegaG. C., bowiem chłopcy umówili się wcześniej telefonicznie.K. M. (1)czekając na kolegę opluwał klatkę schodową. W pewnym momencie do tejże klatki wszedłM. G.,B. J. (1)iR. J.. Widząc zachowanie chłopaka ,B. J. (1)zwróciła mu uwagę i kazała opuścić klatkę .Pokrzywdzony odparł , że z klatki nie wyjdzie i zaczął kierować w stosunku doB. J. (1)słowa wulgarne. Oskarżony wraz z matką i jej mężem zaczęli wchodzić po schodach do mieszkania , ale słysząc wulgaryzmy , oskarżony zawrócił , zbiegł do pokrzywdzonego , a następnie uderzył go ręką w lewe ucho i pięścią w twarz. Na skutek uderzeniaK. M. (1)przewrócił się , podczas upadku uderzając uchem , w które uprzednio uderzył oskarżony o ścianę.
( zeznaniaB. J. (1), k. 115 verte akt sprawy ; wyjaśnienia oskarżonego , k. 39 ; zeznaniaK. M. (1), k. 118-120 akt sprawy)
Na skutek przedmiotowego zdarzenia pokrzywdzony doznał pourazowej perforacji błony bębenkowej uha środkowego lewego , stwierdzono również stan po urazie ucha lewego , jak również doznał stłuczenia wargi górnej.K. M. (1)był hospitalizowany wKlinice (...), Audiologii i Foniatrii Dziecięcej UM wŁ.w okresie od 30 lipca 2015 roku do 6 sierpnia 2015 roku.
( karta informacyjna , k. 7 ; opinia sądowo-lekarska , k. 24)
OskarżonyM. G.posiada wykształcenie gimnazjalne , z zawodu pracownik budowlany , uzyskujący wynagrodzenie w zmiennej wysokości , ostatnio 1300 złotych , bez majątku , rozwiedziony , posiada na utrzymaniu troje dzieci , nie karany.
(dane osobopoznawcze – k.126, dane o karalności , k. 155)
Oskarżony w toku postepowania przygotowawczego nie przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu i wyjaśnił , iż w dniu 29 lipca 2015 rokuK. M. (1)wyzywała matkę oskarżonego słowami wulgarnymi. Wówczas też oskarżony kazał „spieprzać” pokrzywdzonemu na własne podwórko. Oskarżony wyjaśnił , iż nie uderzyłK. M. (2). W toku postepowania sądowego oskarżony również nie przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Na pytanie swojego obrońcy dodał , iż od dłuższego czasu są zatargi między jego rodziną , a rodzinąS., ale nie wie dokładnie o co chodzi.
Sąd oceniając wyjaśnienia oskarżonego dokonał tej oceny w kontekście wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wyjaśnienia oskarżonego w kwestii przedmiotowo istotnej nie zasługują na wiarę , nie znajdują bowiem oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Przede wszystkim w opozycji do wyjaśnień oskarżonego pozostają zeznania pokrzywdzonegoK. M. (1). Zarówno w toku postępowania przygotowawczego , jak i przed Sądem pokrzywdzony konsekwentnie twierdził , iż został uderzony przez oskarżonego , opisał również przebieg zdarzenia. Z zeznań świadka wynika , iż oczekując na kolegę w klatce schodowej , do której weszli oskarżony iB. J. (1)z mężem.B. J. (1)nakazała mu wyjść z klatki . Wówczas pokrzywdzony odpowiedział , że nie wyjdzie , że czeka na kolegę . W konsekwencji nieopuszczenia klatki przez pokrzywdzonego został on uderzony przez oskarżonego z otwartej ręki w ucho i pięścią w twarz. Po drugim uderzeniu pokrzywdzony przewrócił się , uderzając uchem , w które wcześniej uderzył oskarżony w ścianę.
Analizując w tym zakresie zeznania pokrzywdzonego podnieść należy , iż różnią się one w tej części , w której dotyczą ilości ciosów zadanych pokrzywdzonemu przez oskarżonego. Początkowo pokrzywdzony twierdził , iż oskarżony uderzył go jeden raz w ucho z otwartej dłoni i dwukrotnie pięścią w twarz , a następnie , że oprócz uderzenia w ucho otrzymał jeden raz uderzenie pięścią w twarz. Z kolei z zeznań świadkaM. S., składanych po raz pierwszy , bezpośrednio po zdarzeniu wynika , iż pokrzywdzony został uderzony przez oskarżonego ręką w twarz. Dopiero później świadekS.sprecyzował , iż pokrzywdzony został uderzony w ucho i pięścią w twarz. Niespójność zeznań w tym zakresie u świadkaS.była , w ocenie Sadu spowodowana faktem , iż pierwsze zeznania , które składał przy zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa były nacechowane emocjami, na skutek urazu , których doznał pokrzywdzony wymagający hospitalizacji. Dopiero drugie zeznania w tym zakresie są zgodne z wersja zdarzeń zaprezentowaną ostatecznie przez pokrzywdzonego. Wobec takiego stanu rzeczy Sąd uznał , iż faktycznie doszło do uderzenia pokrzywdzonego dłonią w ucho i co najmniej jednokrotnego uderzenia pokrzywdzonego pięścią w twarz. Za tak przyjętymi wnioskami przemawiają również ustalenia biegłego lekarza , który stwierdził , iż na skutek przedmiotowego zdarzeniaK. M. (1)doznał urazu ucha i stłuczenia wargi górnej. A zatem , pokrzywdzony oprócz uderzenia w ucho musiał być również uderzony w twarz , samo bowiem uderzenie w boczną część głowy nie spowodowałoby urazu wargi. Co prawda pokrzywdzony podnosił , iż po uderzeniu go przez oskarżonego przewrócił się i uderzył o ścianę , ale kontakt z przeszkodą miała ta część głowy , w której znajduje się urażone wcześniej ucho.
Jak już wcześniej wspomniano , oskarżony zaprzeczył , aby uderzył oskarżonego. W tym też zakresie wersję zaprezentowana przez oskarżonego potwierdzili w swoich zeznaniach matka oskarżonegoB. J. (1)iR. J., będący mężemB. J. (1). W ocenie Sądu zeznania świadków w tym zakresie nie zasługują na wiarę. Podnieść należy , iż osoby te są dla oskarżonego osobami bliskimi , a treść ich zeznań ma na celu „wzmocnienie” zaprezentowanej przez oskarżonego wersji zdarzenia , a przede wszystkim pozostają w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego. Gdyby przyjąć taką wersję zdarzenia , jaką zaprezentowali zarówno oskarżony , jak i w/w świadkowie , to znaczy , iż oskarżony tylko „pogonił” pokrzywdzonego , nie doznałby on opisanych przez lekarza urazów ciała , gdyby nawet doszło do jego upadku spowodowanego ucieczką z klatki schodowej. Co więcej ,B. J. (1)forsowała tezę , iż pokrzywdzony doznał urazu ucha na skutek wcześniejszego pobicia go przez dziadka –M. S., który jest dla pokrzywdzonego rodziną zastępcza. ŚwiadekJ.szeroko wypowiadała się na temat metod wychowawczych stosowanych przezM. S., połączonego ze stosowaniem przemocy wobecK. M. (1). Potwierdzeniem wersji prezentowanej przez świadkaB. J.miały być zeznania świadkaZ. G., która z kolei miała widzieć wypływającą z lewego ucha pokrzywdzonego wydzielinę , po urazie doznanym przezK. M. (1), w następstwie uderzenia go przez dziadka. Z tym , żeZ. G.nie umiała sprecyzować kiedy miało dojść do tego zdarzenia , lakonicznie tylko stwierdzając , iż miało to miejsce w porze zbioru wiśni , do której to pracy jeździła razem z pokrzywdzonym. Zeznania świadkaZ. G., jak i teza forsowana przezB. J. (3)nie znajdują potwierdzenia w opinii biegłego lekarza. Z przedmiotowej opinii wynika przede wszystkim , iż zgromadzona w sprawie dokumentacja medyczna , nie wskazuje , aby oprócz świeżego urazu ucha u pokrzywdzonego stwierdzono by istnienie jakiegoś urazu „starego”. Jeżeli taka sytuacja miałaby mieć miejsce z pewnością nie uszłoby to uwagi specjalisty z zakresu laryngologii , który dokonywał badania pokrzywdzonego w szpitalu wŁ.. Po wtóre , gdyby nawet przyjąć istnienie „starego „ urazu , to w przypadku pokrzywdzonego nie mogłoby dojść do samoistnego jego „ odnowienia” skutkującego perforacją błony bębenkowej. Z opinii biegłego ponad wszelką wątpliwość wynika , iż uraz ucha stwierdzony u pokrzywdzonego powstał w wyniku uderzenia z dużą siłą w tę część ciała , co wyklucza powstanie takiego urazu na skutek uderzenia w ścianę czy podłogę , bo takie uderzenie nie spowoduje perforacji błony bębenkowej. Zatem , stwierdzić należy , iż ustalenia biegłego pozostają w korelacji z zeznaniami pokrzywdzonego , zaś w oczywistej sprzeczności z zeznaniamiB. J. (1),R. J.i wyjaśnieniami oskarżonego. Dodatkowo , podnieść należy , iż do akt sprawy załączona została dokumentacja sporządzona w ramach opiekuńczego postepowania wykonawczego –przez pracownika(...)wŁ.z dnia 11 sierpnia 2015 roku , w której znajduje się informacja dotycząca przedmiotowego zdarzenia. Brak jest jednocześnie jakichkolwiek uwag co do sprawowania przezM. S.iK. G.funkcji rodziny zastępczej dlaK. M. (1)z jednoczesnym wskazaniem do dalszego pobytuK.w tej rodzinie. Z tego należy wysnuć wniosek , iż stosowane przez dziadka pokrzywdzonego metody wychowawcze nie były negatywnie oceniane przez instytucję sprawującą nadzór nad rodziną zastępczą.
W ocenie Sądu zwrócić uwagę należy również na, w pełni wiarygodne w ocenie Sądu , zeznania świadkaM. W., pod kątem sporządzonej przez niego notatki urzędowej , dotyczącej rozpytania na okoliczność przebiegu zdarzenia. Świadek potwierdził fakt przeprowadzania czynności na miejscu zdarzenia , a dane zawarte w tej notatce są zgodne z dokonanymi ustaleniami.
Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego , Sąd dokonał jego analizy pod kątem wydarzeń bezpośrednio poprzedzających uderzenieK. M. (1). Z zeznań tego ostatniego wynika , iż stał na klatce schodowej czekając na swojego kolegę , kiedy do tej klatki wszedł oskarżony , jego matka i jej mąż i bez żadnego powoduB. J. (1)nakazała mu opuszczenie klatki , a oskarżony uderzył go. Z kolei oskarżony , świadekB. J. (1)iR. J.zgodnie twierdzą , iż pokrzywdzony stojąc w klatce spluwał i to wywołało reakcjęB. J. (1), która zwróciła pokrzywdzonemu uwagę na jego zachowanie. Wówczas też , jak wynika z zeznań tych świadków miało dojść do kierowania przez pokrzywdzonego słów wulgarnych w stosunku doB. J. (1). Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego między obiema rodzinami istnieje konflikt , o którym bliżej w zeznaniach swoich mówi świadekA. S.. Zdaniem pokrzywdzonego ten fakt był powodem takiego zachowaniaB. J. (1)i oskarżonego względem niego ,a z koleiB. J. (1)w konflikcie upatruje faktu wskazania jej syna jako sprawcy pobicia pokrzywdzonego. W ocenie Sądu , w świetle poczynionych ustaleń , fakt istnienia konfliktu między rodzinami sam w sobie , co wynika z logiki i doświadczenia życiowego , nie był powodem uderzenia pokrzywdzonego przez oskarżonego. W ocenie Sądu , zasadnym jest przyjęcie , iż faktycznie pokrzywdzony stojąc na klatce w oczekiwaniu na kolegę zachowywał się negatywnie , co wywołało reakcje najpierwB. J. (1), a następnie oskarżonego. Oczywiście fakt negatywnych zachowań pokrzywdzonego nie dawało przyzwolenia dla działań podjętych przez oskarżonego, jednoznacznie ocenianych jako niedopuszczalnych. Tak poczynione wywody dają podstawę do twierdzeń , iż w powyższym zakresie zeznania pokrzywdzonego nie zasługują na wiarę , zaś wiarygodne są wyjaśnienia oskarżonego i świadkówB. J. (1)iR. J..
Sąd dokonując oceny pozostałego , zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dał wiarę zeznaniom świadkówA.S.iK. G., jak równieżM. S.w zakresie , w jakim za wiarygodne uznał zeznaniaK. M. (1). Podnieść przy tym należy , iż w/w osoby nie były naocznymi świadkami przedmiotowego zdarzenia , wiedzę w tym zakresie pozyskali od pokrzywdzonego. Zeznania te, w kwestii przedmiotowo istotnej pozostają w korelacji ze zgromadzonym materiałem dowodowym w tym z ustaleniami dokonanymi przez biegłego lekarza.
W ocenie Sądu brak jest podstaw aby kwestionować ustalenia biegłych i rzetelność opinii , zarówno biegłego lekarza sądowego , jak i biegłego psychologa. Biegli – legitymujący się fachowym przygotowaniem – wydali opinie w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a biegły psycholog dodatkowo w oparciu o udział w przesłuchaniu świadkaK. M. (1)i wywiad anamnestyczny od babki świadka. Z opinii biegłego psychologa wynika , iż sprawność umysłowaK. M. (1)mieści się w granicach norm wiekowych przy adekwatnych do wielu zdolnościach spostrzegania i odtwarzania spostrzeżeń. Jest zdolny do relacjonowania zdarzeń z uwzględnieniem ich chronologii i zależności przyczynowo-skutkowych , a jego zeznania nie noszą cech konfabulacji , ani nie zaznaczają się też w nich wpływy innych osób.
Ustalając okoliczności faktyczne w zakresie zarzuconego oskarżonemu czynów Sąd oparł się na zgromadzonych w sprawie dokumentach w postaci kserokopii karty informacyjnej, zaświadczenia o stanie majątkowym czy też danych o karalności , orzeczeniu Sadu .Żadna ze stron nie kwestionowała wiarygodności tych dowodów.
Również Sąd nie miał podstaw, by negować wiarygodność powyższych dowodów. Dokumenty te zostały sporządzone przez kompetentne osoby zgodnie z obowiązującą procedurą. Z uwagi na powyższe oraz ze względu na fakt, iż również merytoryczna zawartość dowodów nie była kwestionowana przez uczestników postępowania Sąd wykorzystał je do poczynienia ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Zgromadzone w sprawie dowody pozwalają w ocenie Sądu na ustalenie, że oskarżony działaniem swoim wyczerpał dyspozycjęart. 157 par. 1 kk.
Przepisart. 157 § 1 k.k.penalizuje naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia inny niż określony wart. 156 par. 1 kk.
Bez wątpienia w dniu 29 lipca 2015 roku doszło do zdarzenia , podczas którego oskarżony uderzył pokrzywdzonego otwartą dłonią w ucho i pięścią w twarz , powodując u niego obrażenia w postaci pourazowej perforacji błony bębenkowej ucha środkowego lewego , stan po urazie ucha lewego oraz stłuczenia wargi górnej , naruszające prawidłowe funkcjonowanie tych organów na czas powyżej siedmiu dni.
Takie zachowanie oskarżonego jest więc karalne i karygodne. Jest ono również zawinione, gdyż mając możliwość zachowania się zgodnie z prawem postąpił wbrew niemu. Dodatkowo podkreślić należy, iż nie zachodzi żadna z okoliczności, która wyłączałaby lub ograniczała jego winę.
Biorąc pod uwagę przede wszystkim znaczny stopień winy oskarżonego, a jednocześnie dość znaczną społeczną szkodliwość czynu, którego oskarżony się dopuścił Sąd uznał za właściwą dla niego karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą wymierzył na podstawieart. 157 § 1 kk. W ocenie Sądu tylko kara pozbawienia wolności jest w stanie spełnić w stosunku do oskarżonego cel wychowawczy uświadamiając mu naganność jego zachowania i nieopłacalność naruszania norm prawnych.
Za okoliczność obciążającą Sąd potraktował fakt, iż pokrzywdzony jest osobą nieletnią , zaś oskarżony działał mając zdecydowaną przewagę fizyczną, jak i psychiczną.
Równocześnie kierując się dyrektywami wyrażonymi wart. 69 § 1 i 2 kkSąd doszedł do przekonania, że w obliczu dotychczasowego sposobu życia oskarżonego, a przede wszystkim jego niekaralności , warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności jest wystarczające, aby osiągnąć wobec niego cele kary, a zwłaszcza zapobiec powrotowi do przestępstwa. Dwuletni okres próby orzeczony na podstawieart. 70 § 1 kkpozwoli przekonać się Sądowi, czy oskarżony wykorzysta we właściwy sposób dobrodziejstwo, z którego Sąd skorzystał wobec niego i czy nie nadużyje okazanego mu zaufania. Jednocześnie istniejąca możliwość zarządzenia wykonania zawieszonej kary w razie ponownego wejścia w konflikt z prawem winna oddziaływać na oskarżonego prewencyjnie. Jednocześnie Sąd na podstawieart. 72 par. 1 pkt 7a kkzobowiązał oskarżonego do powstrzymywania się od kontaktowania z pokrzywdzonymK. M. (1).
Dodatkowo , Sąd na podstawieart. 46 par. 2 kkorzekł wobec pokrzywdzonego nawiązkę w kwocie 1000 złotych , mając na uwadze charakter obrażeń jakich doznał pokrzywdzony , ale również wziął pod uwagę sytuację materialną oraz finansową oskarżonego, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów.
Z uwagi na fakt, iż w toku postępowania sądowego oskarżony korzystał z pomocy obrońcy z urzędu w osobie adwokataB. Z., Sąd na mocyrozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zasadził na rzecz adwokataB. Z.wynagrodzenie za udzielenie oskarżonemu pomocy prawnej w wysokości 723,24 złote, w tym podatek VAT.
Na podstawieart. 624§1 kpkSąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów sądowych, zwalniając go od ich zapłaty w pozostałym zakresie.
W ocenie Sądu uiszczenie kosztów sądowych w pełnej wysokości stanowiłoby dla oskarżonego zbytnią uciążliwość. Biorąc pod uwagę wysokość dochodów oskarżonego oraz fakt, że nie posiada on majątku i uzyskuje dochody będąc zatrudnionym bez umowy o pracę , Sąd zdecydował się nie obciążać go kosztami sądowymi w całości.
.p.k. e art.ego wosowanego wobec  tj.es stosowanego wobec niego środka zapobiegawczego popiego oddziaływaniawa i wykazanie, iż prowadzenie przez nieg