Sąd Rejonowy w Łomży
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV P 34/16
Data wyroku: 2016-08-08 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn.akt IVP 34/16

UZASADNIENIE
PowódkaB. K.wniosła o zobowiązanie pozwanejK. G.prowadzącej działalność gospodarczą podfirmą Przedsiębiorstwo Handlowo- Usługowe (...)wS.do wydania prawidłowego świadectwa pracy potwierdzającego zatrudnienie powódki u pozwanej w okresie od 8 października 2013 roku do 6 marca 2015 roku zaznaczeniem, że stosunek pracy ustał w wyniku oświadczenia pracownika o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy (art. 55 § 11Kodeksu pracy) i zasądzenie od pozwanej na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając powództwo podała, że była zatrudniona u pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. W dniu 5 marca 2015 roku pozwana próbowała wręczyć jej oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie "dyscyplinarnym", jednak nie doszło do skutecznego złożenia tego oświadczenia. W dniu 6 marca 2015 roku złożyła pozwanej własne oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy, które pozwana przyjęła. W związku z tym skierowała do pozwanej pismo o wydanie właściwego świadectwa pracy, jednak pisma tego pozwana nie podjęła. Wystąpiła również do Państwowej Inspekcji Pracy o pomoc w rozstrzygnięciu problemu, jednak bezskutecznie. Wskazała, że pozwana złośliwie i bezprawnie odmawia wydania jej właściwego świadectwa pracy.
PozwanaK. G.wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie
od powódki na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.
Pozwana podała , że w związku z rozwiązaniem stosunku pracy wysłała powódce świadectwo pracy w dniu 19 marca 2015r. i świadectwo to zostało doręczone powódce 20 marca 2015r.Tak więc świadectwo pracy zostało powódce wydane i doręczone . Podniosła , że jeżeli powódka nie zgadzała się z treścią tego świadectwa mogła postąpić zgodnie z trybem określonym wart. 97 k.p., tj. w terminie 7 dni od  otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa, a w razie nieuwzględnienia wniosku mogła w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy wystąpić z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. Wskazała ,że termin ten jest terminem prawa materialnego i sąd pracy oddala powództwo , gdy pozew został wniesiony po upływie terminów określonych w tym przepisie, jeżeli ich nie przywrócono. W tej sytuacji przedmiotowe powództwo powinno zostać oddalone, ponieważ zostało wniesione po upływie tych terminów.
Nadto pozwana podała , że kwestionuje także, aby zaistniała podana przez powódkę przyczyna rozwiązania umowy o pracę z winy pracodawcy . Nadmieniła ,że Sąd Rejonowy w Łomży w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 października 2015r. w sprawie o odszkodowanie sygn. akt IVP 90/15 wskazał, że nie badał zasadności wskazanej przez powódkę przyczyny rozwiązania umowy o pracę w trybieart. 55§11k.p.Sąd w tej sprawie nie był uprawniony do badania czy wskazane w oświadczeniu powódki z 6 marca 2015r. przyczyny uzasadniały rozwiązanie umowy o pracę w trybieart. 55§11k.p., ponieważ powódka nie domagała się w tej sprawie zasądzenia odszkodowania przewidzianego w tym artykule.
Na rozprawie 16 czerwca 2016r. powódka doprecyzowała powództwownosząc
o sprostowanie świadectwa pracy w punkcie dotyczącym okresu zatrudnienia i
w punkcie dotyczącym podstawy prawnej rozwiązania umowy o pracę z rozwiązania
umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracodawcę z winy pracownika - art. 52 § 1
pkt. 1 k.p.na rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracownika z
winy pracodawcy -art. 55§11k.p.. Wskazała, że w piśmie skierowanym do pozwanej 26 listopada 2015 r. żądała wydania prawidłowego świadectwa pracy, co jej zdaniem, jest jednoznaczne z żądaniem  sprostowania doręczonego jej świadectwa pracy, ponieważ w tym piśmie wskazała w jakim zakresie  żąda sprostowania tego świadectwa. Podała także, że w jej ocenie nie doszło do uchybienia przez nią  terminów wskazanych wart. 97 k.p., jednakże gdyby Sąd nie podzielił tego stanowiska - to wnosi o przywrócenie terminu zart. 97 §21k.p.Podała, że oczekiwała na zakończenie sprawy IVP 90/15 , a po jej zakończeniu , chcąc uniknąć sprawy sądowej, zwróciła się do Państwowej Inspekcji Pracy i po otrzymaniu odpowiedzi, złożyła przedmiotowy pozew.
PozwanaK. G.wniosła o oddaleniepowództwa podnosząc, że powódka złożyła oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę 6 marca 2015r.,, otrzymała świadectwo pracy 20 marca 2015r. Skoro nie zgadzała się z treścią doręczonego jej świadectwa pracy , winna wystąpić o jego sprostowanie w terminie wskazanym w pouczeniu . Powódka w terminie wskazanym wart. 97 §21k.p.nie wystąpiła zaś o sprostowanie świadectwa pracy , uczyniła to dopiero na rozprawie 16 czerwca 2016r. Pozwana podniosła ,że gdyby nawet uznać, że pismo z 25 listopada 2015r. jest wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy , to zostało ono złożone z uchybieniem terminu zart. 97 §21k.p.i nie zawiera też wniosku o przywrócenie tego terminu . Podniosła ,że przedmiotowe powództwo dotyczy wydania świadectwa pracy , a nie sprostowania wydanego powódce świadectwa pracy.
Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:
PowódkaB. K.była zatrudniona u pozwanej najpierw na podstawie umowy o pracę na okres próbny od 08.10.2013r. do 07.11.2013r. , następnie na czas określony od 08.11.2013r. do 30.11.2014r., a od 01.12.2014r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony ( dowód: umowy o pracę – k.2, 10 i 11 części B akt osobowych). W okresie od 14.02.2015r. do 02.03.2015r powódka była nieobecna w pracy z powodu choroby. Tego samego dnia pozwana wysłała listem poleconym na adres powódki oświadczenie z dnia 05.03. 2015r. o rozwiązaniu z dniem 05.03.2015r. umowy o pracę bez wypowiedzenia, w którym podała ,że przyczyną rozwiązania umowy o pracę jest ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych cyt.:„działanie na szkodę pracodawcy polegające na przewłaszczeniu informacji objętych tajemnicą handlową, wykasowanie bazy danych, co spowodować mogło poważne straty i ryzyko wykorzystywania informacji handlowej do działalności konkurencyjnej, co w spełnieniu roszczeń tego warunku nie wyklucza roszczeń odszkodowawczych. Stanowi to zupełną utratę zaufania do wykonywania pracy” ( dowód: oświadczenie z dnia 05.03.2015r. część B akt osobowych powódki).
W dniu 6 marca 2015r. powódka doręczyła pozwanej oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę w trybieart. 55§11k.p.z powodu ciężkiego naruszenia przez pozwaną podstawowych obowiązków pracodawcy polegających na nie przeniesieniu powódki do innej pracy lub zwolnienie jej na czas niezbędny z obowiązków świadczenia pracy z powodu ciąży , o której pozwana była poinformowana ( dowód: oświadczenie z dnia 06.03.2015r.- część B akt osobowych powódki). W dniu 13 marca 2015r. powódka odebrała przesyłkę poleconą zawierającą oświadczenie pozwanej z 5 marca 2015r. o rozwiązaniu z dniem 5 marca 2015r. umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia przez powódkę podstawowych obowiązków pracowniczych-art. 52 §1 pkt.1 k.p.( dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej pokwitowane przez powódkę – część B akt osobowych powódki). 19 marca 2015r. pozwana wysłała do pozwanej świadectwo pracy, w którym podała ,że powódka była zatrudniona w okresie od 8 października 2013 roku do 6 marca 2015 roku i że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy na podstawieart. 52 § 1 pkt. 1 k.p.Świadectwo to zostało doręczone powódce 20 marca 2015r.( dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej pokwitowane przezM. K.– część C akt osobowych powódki).
W dniu 24 marca 2015r. powódka wniosła do tut. Sądu pozew o zasądzenie od pozwanejK. G.kwoty 875 złotych tytułem odszkodowania za rozwiązanie łączącej strony umowy o pracę przez pozwaną bez zachowania okresu wypowiedzenia na podstawieart. 52§1 pkt.1 k.p.z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów w tym trybie.
Uzasadniając to powództwo wskazała ,iż nie zgadza się z podaną przez pozwaną przyczyną rozwiązania umowy o pracę , a nadto że 6 marca 2015r. złożyła pozwanej oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia w trybieart. 55 §11k.p.i z tą datą skutecznie rozwiązała łączącą ją z pozwaną umowę o pracę . Podniosła ,że wobec tego oświadczenie pozwanej doręczone jej w dniu 13 marca 2015r. jest więc bezskuteczne i dlatego jej żądanie jest uzasadnione( dowód: pozew w sprawie IVP 90/15). Wyrokiem z 12 października 2015r. powództwo to zostało oddalone , albowiem powódka domagała się zasądzenia odszkodowania w wysokości 875 zł na podstawieart. 56 k.p ., albowiem łącząca strony umowa o pracę została skutecznie rozwiązana przez powódkę 6 marca 2015r. w trybieart. 55 § 11k.p.Wyrok ten uprawomocnił się 21 listopada 2015r.( dowód: wyrok w sprawie IVP 90/15).
W dniu 26 listopada 2015r. powódka wysłała do pozwanej pismo z 25 listopada 2015r., w którym zwróciła się do pozwanej o wydanie jej prawidłowego świadectwa pracy uwzględniającego rozwiązanie umowy o pracę w trybieart. 55 § 11k.p.Pismo to nie zostało odebrane przez pozwaną , pomimo dwukrotnego awizowania i zostało zwrócone powódce 15 grudnia 2016r. ( dowód: k. 7).
Pismem z 23 stycznia 2016r. powódka zwróciła się do Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy wB.o zobowiązanie pozwanej do wystawienia i doręczenia jej świadectwa pracy za okres 1 grudnia 2014r. do 6 marca 2015r. ze wskazaniem ,że podstawą ustania stosunku pracy było oświadczenie pracownika o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy na podstawieart. 55 §11k.p.( dowód: k. 5).
Pismem z 25 lutego 2016r. Inspektor Pracy poinformował powódkę, że przeprowadził kontrolę w firmie pozwanej i stwierdził, że pozwana wysłała powódce 19 marca 2015r. przesyłką pocztową świadectwo pracy i zgodnie z pouczeniem, w przypadku gdy świadectwo pracy zawiera błędne informacje ( w tym błędną podstawę prawną rozwiązania stosunku pracy ) – pracownikom może w terminie 7 dni od otrzymania świadectwa wystąpić do pracodawcy o jego sprostowanie, w razie nieuwzględnienia wniosku –przysługuje pracownikowi prawo wystąpienia do sądu z żądaniem sprostowania świadectwa pracy. Podał, że inspektor pracy nie jest uprawnionym organem do nakazania pracodawcy sprostowania wydanego już świadectwa pracy( dowód: k. 4-4v).
W dniu 31 marca 2016r. powódka wniosła do tut. Sądu przedmiotowe powództwo ( dowód: datownik na kopercie k. 8).
Powództwo podlega oddaleniu.
Wydanie pracownikowi świadectwa pracy jest podstawowym obowiązkiem każdego pracodawcy –art. 97 §1 kp.
Doręczenie świadectwa pracy winno nastąpić niezwłocznie , nie późnej niż w terminie 7 dni od daty ustania stosunku pracy. Doręczenie świadectwa pracy uważa się za dokonane w chwili doręczenia pracownikowi świadectwa pracy osobiście lub przesyłką pocztową w taki sposób, że mógł on zapoznać się z jego treścią , choćby odmówił zapoznania się z nim (art. 61kcw zw zart. 300kp).
Pracownik, który nie zgadza się z treścią świadectwa pracy  w terminie 7 dni od otrzymania świadectwa, może wystąpić do pracodawcy o jego sprostowanie, a w przypadku odmowy sprostowania wystąpić, w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia o odmowie sprostowania, do sądu o jego sprostowanie. Może on także wystąpić do sądu pracy po bezskutecznym upływie terminu przeznaczonym na odpowiedź pracodawcy (art. 97 § 21k.p.).  Jeżeli pracownik nie dokonał – bez swojej winy – w terminie czynności, o których mowa wart. 97 § 21sąd pracy na jego wniosek postanowi przywrócenie uchybionego terminu(art.  265. § 1k.p.) . Zgodnie zk.p.wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu.
Sąd pracy, rozpatrując powództwo pracownika o sprostowanie świadectwa pracy, bada, czy pracownik dochował zarówno terminu do wystąpienia z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy, jak i czy dochował terminu do wystąpienia z powództwem przeciwko pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy.
PowódkaB. K.otrzymała od pozwanej świadectwo pracy20 marca 2015r.(bezsporne). Świadectwo to zawiera prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wystąpienia o jego sprostowanie( dowód: świadectwo pracy – część C akt osobowych powódki).
Powódka wysłała wniosek do pozwanej o sprostowanie tego świadectwa pracy dopiero w dniu26 listopada 2015r.( dowód: data stempla pocztowego na kopercie zawierającej wniosek o sprostowanie świadectwa pracy k. 7). Ta korespondencja nie została odebrana przez pozwaną ( po dwukrotnej awizacji) i została zwrócona powódce w dniu 15 grudnia 2015 roku. Powódka zatem od daty otrzymana zwrotu tej korespondencji miała 7 dni na wystąpienie do sądu pracy o sprostowanie świadectwa pracy. Powódka wniosła zaś przedmiotowy pozew dopiero w dniu31 marca 2016r. , czyli ze znacznym uchybieniem terminu wskazanego wart. 97 §21k.p.Pozewnie zawierał wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia pozwu o sprostowanie świadectwa pracy.Powódka wniosek o przywrócenie terminu złożyła dopiero na rozprawie16 czerwca 2016r., wskazując że oczekiwała na zakończenie sprawy IVP 90/15 , albowiem uważała ,że sąd musi rozstrzygnąć w jaki trybie i kody doszło do rozwiązania umowy o pracę, a następnie po jej zakończeniu wysłała do pozwanej wniosek o wydanie świadectwa pracy zawierającego właściwą podstawę rozwiązania umowy o pracę - na podstawieart. 55 § 11k.p.Podała także ,że po otrzymaniu zwrotu tej korespondencji ,nie chcąc wszczynać sprawy sądowej, zwróciła się do Państwowej Inspekcji Pracy o interwencję polegającą na zobowiązaniu pozwanej do wydania jej świadectwa pracy o właściwej treści w zakresie trybu rozwiązania stosunku pracy.
Zatem powyżej ustalony stan faktyczny dowodzi ,iż powódka znacznie uchybiła terminowi zart. 97 §21k.p.z własnej winy , a wniosek o jego przywrócenie także złożyła z uchybieniem terminu zart. 265 § 1 k.p.
Powódka miała bowiem wiedzę w jaki sposób i w jakich terminach ma prawo żądać od pracodawcy sprostowania świadectwa pracy i w jakim terminie może wnieść pozew do sądu , w przypadku odmowy jego sprostowania. Powódka po odebraniu świadectwa pracy ( 20 marca 2015r) nie złożyła wniosku do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy . Nie wniosła także do sądu pracy pozwu o sprostowanie świadectwa pracy . 24 marca 2016r. wniosła zaś pozew o odszkodowanie na podstawieart. 56 k.p.za niezgodne z prawem rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika na podstawieart. 52 §1 pkt. 1 k.p.twierdząc ,że wskazane przyczyny rozwiązania umowy są bezzasadne oraz ,że to ona pierwsza rozwiązała umowę w dniu 6 marca 2015r. w trybieart. 55 § 11k.p.Proces ten został prawomocnie zakończony 21 listopada 2015r. wyrokiem oddalającym jej powództwo
Zdaniem Sądu, można uznać za usprawiedliwione zachowanie powódki w okresie od otrzymania świadectwa pracy( 20 marca 2015r.) do daty prawomocnego zakończenia sprawy IVP 90/15 ( 21 listopada 2015r.), ponieważ powódka nie złożyła wniosku o sprostowanie świadectwa pracy , będąc przekonaną, że sąd pracy w sprawie IVP 90/15 rozstrzygnie w jakiej dacie i w jakim faktycznie trybie doszło do rozwiązania stosunku i że po zakończeniu tej sprawy wówczas pozwana będzie zobowiązana do wydania jej sprostowanego świadectwa pracy. Zatem stwierdzić należy, że powódka wysyłając do pozwanej 25 listopada 2015r.pismo o wydanie prawidłowego świadectwa pracy - zachowała 7 dniowy termin do wystąpienia do pracodawcy z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy.
Jednakże , powódka nie zachowała terminu do wystąpienia do sądu pracy z pozwem o sprostowanie świadectwa pracy. W sytuacji, gdy korespondencja wysłana przez powódkę do pozwanej 25 listopada 2015r. została zwrócona powódce 15 grudnia 2016r., to od tej daty rozpoczął bieg 7 dniowy termin do wniesienia przez powódkę pozwu do sądu pracy o sprostowanie świadectwa pracy. Powódka miała więc termin do 22 grudnia 2015r.) na złożenie pozwu do sądu pracy o sprostowanie świadectwa pracy. Powódka tego zaś nie uczyniła. 23 stycznia 2016r. złożyła zaś skargę na pozwaną do Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy wB., na którą otrzymała odpowiedź 25 lutego 2016r. Przedmiotowy pozew wniosła zaś dopiero 31 marca 2016r. Wniosek o przywrócenie terminu złożyła dopiero 16 czerwca 2016r. Zatem powódka uchybiła terminowi do złożenia pozwu do sądu o sprostowanie świadectwa pracy wskazanego wart. 97 §21k.p.bez żadnej usprawiedliwionej przyczyny. Powódka , jak sama podała, „ chcąc uniknąć sprawy sądowej” najpierw zwróciła się do PIP o interwencję, a dopiero po otrzymaniu odpowiedzi z PIP, wniosła pozew do sądu. W ocenie Sądu, nie jest to więc okoliczność , która mogłaby usprawiedliwić uchybienie przez powódkę terminu zart. 97 § 21k.p.Wskazać należy, iż nawet po otrzymaniu odpowiedzi z PIP, powódka nie wniosła pozwu w terminie 7 dni, lecz dopiero po upływie ponad miesiąca.
Powódka zatem znacznie przekroczyła termin do wniesienia powództwa o sprostowanie świadectwa pracy. Znaczne przekroczenie siedmiodniowego terminu mogą usprawiedliwiać tylko szczególne okoliczności trwające przez cały czas opóźnienia . Przywrócenie terminu w takiej sytuacji wymagałoby od powódki przedstawienia szczególnych okoliczności, które ponadto powinny trwać nieprzerwanie od dnia, w którym upłynął termin do wniesienia pozwu o sprostowanie świadectwa pracy ( czyli od 22 grudnia 2015r. do 31 marca 2016r.). Powódka nie przedstawiła takich okoliczności i dlatego powództwo jako wniesione po upływie terminu zart. 97 § 21k.p., którego powódce nie przywrócono -  podlegało oddaleniu.
O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c., ustalając ich wysokość na podstawie § 9 ust. 1 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych( Dz.U. z 5 listopada 2016r. poz. 1804).