Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 994/16
Data wyroku: 2016-11-07 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Rękojmia
Podstawa prawna: art. 556 k.c.

Sygn. akt III Ca 994/16

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi zasądził solidarnie od pozwanychM. J.iP. J.na rzecz powodaJ. K.kwotę 22.400 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 17 września 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku, odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałym zakresie, zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwotę 2.667 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, nakazał pobrać solidarnie od pozwanych na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi kwotę 2.015,57 zł z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych.
Apelację od powyższego wyroku wnieśli pozwani zaskarżając wyrok w zakresie punktu 1,3,4 wnosząc o jego zmianę i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucili wyrokowi:

a
naruszenie prawa procesowego, a toart. 233 § 1 k.p.c.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci uznania, iż pozwany oraz jego pełnomocnik przyznali i uznali, fakt, iż pozwani wiedzieli o fakcie, iż zbywany samochód był zespawany z części różnych pojazdów, ustalenie, że pozwany podstępnie zataił przed powodem wady pojazdu w sytuacji gdy nie miał on u nich żadnej wiedzy, zaś całość dostępnych mu informacji na temat stanu pojazdu przekazał powodowi,

b
naruszenie prawa materialnego tj.art. 556 k.c.w zw. zart. 557 k.c.poprzez jego niezastosowanie, przyjęcie, że rzecz sprzedana posiadała wady, o których istnieniu wiedział sprzedający i je podstępnie zataił przez pozwanym,

c
naruszenie prawa materialnego tj.art. 563 k.c.w zw. zart. 564 k.c.poprzez przyjęcie, że powód spełnił wymogi staranności niezbędne do dochodzenia roszczenia i złożył w terminie miesiąca od powzięcia wiadomości o istnieniu wady stosowne oświadczenie sprzedawcy.

W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od powoda kosztów procesu za postępowanie przed Sądem I Instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz zasądzenie od powoda kosztów procesu za postępowanie przed Sądem I Instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W toku rozprawy przed Sądem II Instancji pełnomocnik powoda wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu w całości.
Sąd Okręgowy nie podziela zarzutów apelacji dotyczących naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.Sąd I instancji przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe, a zebrany materiał poddał ocenie z zachowaniem granic swobodnej oceny dowodów przewidzianej przezart. 233 § 1 k.p.c.Zgodnie treściąart. 233 § 1 k.p.c.sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Taka ocena dokonywana jest na podstawie przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego doświadczenia życiowego, a ponadto powinna uwzględniać wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i – ważąc ich moc oraz wiarygodność - odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Zarówno w literaturze jak i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że ocena powyższa oparta nadto być musi na wszechstronnym rozważeniu zgromadzonego materiału dowodowego, przez co należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych środków dowodowych, a mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności. Wielokrotnie w orzecznictwie sądów odwoławczych oraz Sądu Najwyższego podnoszono, iż zgłoszony w apelacji zarzut naruszeniaart. 233 § 1może zostać uwzględniony jedynie w przypadku wykazania jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając, a także w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych (por. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2008 r. I ACa 180/08, OSA 2009/6/55, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r. II CKN 817/00, nie publik., LEX 56906). Natomiast nie czyni zarzutu tego skutecznym przedstawianie przez skarżącego własnej wizji stanu faktycznego w sprawie, opartej na dokonanej przez siebie odmiennej ocenie dowodów, a nawet możliwość w równym stopniu wyciągnięcia na podstawie tego samego materiału dowodowego odmiennych wniosków (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2008 r. VI ACa 306/08; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2008r. I ACa 180/08, OSA 2009/6/55, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r. II CKN 817/00, LEX 56906; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r. IV CKN 970/00, nie publik., LEX 52753; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2002 r. II CKN 572/99, nie publik., LEX 53136).
W przedmiotowej sprawie Sąd I Instancji dokonał prawidłowej oceny dowodów. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie nie można wyprowadzić wniosków, które prowadziły do zmiany ustalonego stanu faktycznego, w szczególności zgodnego z twierdzeniami powoda.
Podnoszony przez pozwanych zarzut, że Sąd I Instancji błędnie ustalił okoliczności dotyczące wiedzy pozwanych o zespawaniu pojazdu oraz podstępnego zatajenia tej wady nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy uznał, że już w odpowiedzi na pozew pozwani przyznali, że wada będąca przedmiotem zainteresowania w niniejszej sprawie była im znana już w momencie zawierania umowy z powodem. W treści apelacji skarżący koncentruje się na fragmencie odpowiedzi na pozew, w którym pozwani twierdzą, że poinformowali powoda o wadzie fizycznej polegającej na spawach w częściach pojazdu. Jednak w dalszej części odpowiedzi na pozew pełnomocnik pozwanych wyraźnie wskazuje, że wada fizyczna polegająca na zespawaniu trzech różnych części w jeden pojazd jest konkretną, istniejąca wadą rzeczy sprzedanej, znaną powodowi w chwili zawierania umowy. Wobec powyższego nie sposób zarzucić Sądowi I Instancji, iż dokonał dowolnej oceny dowodów w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości ustalono, że w przedmiotowy pojazd dotknięty był wadą, która miała charakter istotny w świetle przeprowadzonej opinii biegłego. Nie budzi żadnych wątpliwości, że strona pozwana wiedziała o tej wadzie w chwili sprzedaży. W toku postepowania nie sprostała jednak ciężarowi dowodowemu wykazania, że poinformowała kupującego o istniejącej wadzie co prowadziłoby do zniweczenia roszczenia powoda. W tak ustalonym stanie faktycznym zupełnie bez znaczenia jest podnoszona okoliczność, iż powód miał możliwość przeprowadzania przed sprzedażą badania technicznego pojazdu. Wobec zapewnienia przez sprzedającego o stanie pojazdu nie można stawiać zarzutu powodowi, że ten zaufał sprzedającemu.
Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego Sąd I Instancji dokonał prawidłowej subsumpcji.
Podstawą rozstrzygnięcia były przepisyart. 556 i 560 kodeksu cywilnegow brzmieniu obowiązującym przy uwzględnieniu daty zawarcia przez strony umowy to jest 31 maja 2013 roku. W przedmiotowej sprawie transakcja sprzedaży pojazdu nastąpiła wszak pomiędzy pomiotami, z których żaden nie był profesjonalistą w przedmiotowej dziedzinie. Zgodnie z art. 51 ustawy z dnia 30 maja 2014 roku o prawach konsumenta (Dz.U. z 2014 r. poz. 827) do umów zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Na wstępie należy podnieść, że niezrozumiałym jest zarzut naruszenia prawa materialnego tj.art. 563 k.c.w zw. zart. 564 k.c.poprzez przyjęcie, że powód spełnił wymogi staranności niezbędne do dochodzenia roszczenia i złożył w terminie miesiąca od powzięcia wiadomości o istnieniu wady stosowne oświadczenie sprzedawcy. Sąd Rejonowy wprost wskazał, że powód zawiadomił pozwanych o wadzie z przekroczeniem terminu zart. 563 k.c.Kupujący wykrył wadę w dniu 16 października 2013 roku, kiedy to dokonywany był przegląd pojazdu na potrzeby jego sprzedaży innej osobie, zaś list polecony informujący o wadzie z dnia 15 listopada 2013 roku do pozwanych skierował dopiero w dniu 19 listopada 2013 roku, a zatem po upływie miesiąca od wykrycia wady.
Słusznie zaś podnosi Sąd Rejonowy, że doszło do podstępnego zatajenia wady w rozumieniuart. 564 k.c., tym samym przesądzając skuteczność złożonego oświadczenia o odstąpieniu od umowy przez kupującego.
W tym stanie rzeczy, biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację jako bezzasadną, orzekając jak w sentencji.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Odwoławczy orzekł na podstawie art.art. 98 § 1w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.i na podstawie§ 2 pkt 5w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz. U.2015.1800), zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.