Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 99/16
Data wyroku: 2016-10-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kegel
Teza: ukaranie

Sygn. akt VI W 99/16
(...).2015

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 06 października 2016 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia w VI Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Kegel
Protokolant: Katarzyna Kraska
po rozpoznaniu sprawy z oskarżenia publicznego Straży MiejskiejW.
przeciwko
A. D.synowiS.iK. z d. M.,ur. (...)weW.
obwinionemu o to, że: w dniu 17 czerwca 2015 r. przed godz. 15:20 weW.naul. (...), kierując pojazdem markiV.onr rej. (...), zaparkował na chodniku nie przy krawędzi jezdni,
tj. o czyn zart. 97kw w zw. zart. 47 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym

I
uznaje obwinionegoA. D.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 97 kw i za to na podstawie art. 97 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 15 czerwca 2015 r. około godz. 15.20 funkcjonariusze Straży MiejskiejW.–G. B.iA. P.zauważyli naul. (...)weW.samochód markiV.onr rej. (...), który stał zaparkowany na chodniku, za pasem zieleni, nie przy krawędzi jezdni. Strażnicy założyli na koło pojazdu urządzenie blokujące. Około godziny 16.10 do samochodu zgłosił się obwinionyA. D., oświadczając, że to on zaparkował w tym miejscu.
Dowód: zeznania świadkaA. P.z dnia 22 czerwca 2016 r.
notatka służbowa k. 5
szkic sytuacyjny k. 6
protokół odblokowania k. 7
dokumentacja fotograficzna k. 8
A. D.był wielokrotnie karany za wykroczenia w ruchu drogowym.
Dowód: dane o karalności k. 28 – 29
Wezwany w charakterze obwinionegoA. D.dwukrotnie wniósł o odroczenie rozprawy, przedstawiając stosowne zaświadczenia lekarskie. Kolejne wezwanie na dzień 06 października 2016 r., po dwukrotnym awizowaniu, zostało zwrócone jako niepodjęte w terminie, co uprawniało Sąd do uznania go za doręczone w myślart. 139 § 1 kpkw zw. zart. 38 § 1 kpwi rozpoznania sprawy zaocznie zgodnie zart. 71 § 4 kpw.
Obwiniony nie został przesłuchany w toku czynności wyjaśniających (która to okoliczność, jak wprost wynika z treściart. 71 § 4 kpw, nie stanowiła przeszkody do przeprowadzenia rozprawy w trybie zaocznym), natomiast w sprzeciwie wniesionym od wyroku nakazowego wskazał jedynie, że pozostawiony przez niego pojazd był zaparkowany prawidłowo, nie stwarzał żadnego zagrożenia dla innych uczestników ruchu, nie utrudniał ruchu pieszym, a w miejscu gdzie stał, nie obowiązywał zakaz zatrzymywania.
Sąd nie kwestionował twierdzeń obwinionego o braku zagrożenia i utrudnień dla innych uczestników ruchu, dał mu również wiarę, że w miejscu pozostawienia pojazdu nie obowiązywał zakaz zatrzymywania.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań świadkaA. P., notatki służbowej, szkicu sytuacyjnego, a przede wszystkim dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wskazywał natomiast, że auto zaparkowane było nieprawidłowo.
Rzetelność powyższych dowodów nie budziła zastrzeżeń Sądu – w sposób rzeczowy i obiektywny odzwierciedlały one zaistniałą sytuację, a korespondując ze sobą i wzajemnie się uzupełniając, tworzyły spójną i logiczną całość.
Przepisart. 47 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowymstanowi, że: dopuszcza się, przy zachowaniu warunków określonych wust. 1 pkt 2(szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m), zatrzymanie lub postój na chodnikuprzy krawędzi jezdnicałego samochodu osobowego, motocykla, motoroweru, roweru lub wózka rowerowego.
Zatrzymanie i postój na chodniku są wyjątkami od reguły określonej wart. 46 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, według której zatrzymanie pojazdu następuje na jezdni. Podstawowym warunkiem zatrzymania lub postoju pojazdu na chodniku jest nieutrudnianie ruchu pieszym.
W myślart. 47 ust. 1 Prawa o ruchu drogowymna chodniku może być ustawiony: a) pojazd samochodowy kołami jednego boku na chodniku a drugiego na jezdni, jeżeli na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju oraz szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m; b) pojazd samochodowy kołami przedniej osi na chodniku a tylnej na jezdni, jeżeli na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju, szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m oraz nie tamuje ruchu pojazdów na jezdni.
Przepis art. 47 ust. 2 tej ustawy dopuszcza możliwość zatrzymania całego samochodu osobowego, motocykla (jednośladowego lub wielośladowego), motoroweru lub roweru na chodniku,ale wyłącznie przy krawędzi jezdni, a nie przy krawędzi chodnika przeciwległej do jezdni, np. przy budynku lub parkanie,jeżeli szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m (por.: R.A.Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, wyd. III, LEX 2008, komentarz do art. 47).
Wskazane powyżej dowody w sposób nie budzący wątpliwości wskazywały, że sposób zaparkowania przez obwinionego auta naul. (...)w dniu 17 czerwca 2015 r. nie odpowiadał wymogom – sformułowanym przecież expressis verbis – przez przepisart. 47 Prawa o ruchu drogowym. Naruszenie przezA. D.zasad określonych przez ten przepis stanowiło realizację znamion wykroczenia stypizowanego w art. 97 kw. Znamion tego czynu nie stanowi natomiast spowodowanie zagrożenia lub utrudnień w ruchu, wobec czego tego właśnie argumenty, mające – zdaniem obwinionego – uzasadniać jego uniewinnienie, należało uznać za chybione.
A. D.nie zarzucono także naruszenia zakazu zatrzymywania, to bowiem powodowałoby odpowiedzialność na podstawie art. 92 § 1 kw.
Rozważając kwestię kary w kontekście dyrektyw jej wymiaru wynikających z przepisuart. 33 kodeksu wykroczeń, Sąd miał na uwadze umyślność działania obwinionego, lekceważącego obowiązujące przepisyPrawa o ruchu drogowym, którego znajomość jest jego obowiązkiem jako kierowcy.
Zważywszy dodatkowo na postawę obwinionego - jego brak poczucia winy i odpowiedzialności, Sąd nie dostrzegł możliwości wymierzenia mu kary łagodniejszej niż grzywna w wysokości 200 zł. W ocenie Sądu tylko taka kara może zrealizować stawiane jej cele wychowawcze, represyjne i prewencyjne. Nie sposób przy tym uznać ją za zbyt surową, zważywszy na wcześniejszą karalność obwinionego, który systematycznie narusza przepisy ruchu drogowego, co wskazuje na jego niepoprawność i nieskuteczność dotychczas stosowanych wobec niego kar.
Obwinionego obciążono kosztami postępowania w myśl przepisówart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpw.