Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 773/16
Data wyroku: 2016-10-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Małgorzata Peteja-Żak, Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Przedawnienie karalności
Podstawa prawna: art. 212 § 1 kk

Sygnatura akt VI Ka 773/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia11 października 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura
Sędziowie SSO Grażyna Tokarczyk
SSO Małgorzata Peteja-Żak (spr.)
Protokolant Aleksandra Studniarz
po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r.
sprawyM. F.synaZ.iM.,
ur. (...)wG.
oskarżonego zart. 216§1 kk,art. 216§1 kkiart. 212§1 kkw zw. zart. 11§2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 22 kwietnia 2016 r.    sygnatura akt III K 1630/10
na mocyart. 439 § 1 pkt 9 kpk,art. 632a kpk

1
uchyla punkt 1 zaskarżonego wyroku i na mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkumarza postępowanie wobec oskarżonegoM. F.o czyn zart. 216 § 1 kki212 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kk;

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki prywatnejR.deJ.kwotę 420 zł (czterysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów poniesionych w związku z udziałem pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym;

4
obciąża oskarżonego wydatkami postępowania odwoławczego objętymi ryczałtem.

Sygn. akt VI Ka 773/16

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 11 października 2016r.
Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2016r., w sprawie o sygn. III K 1630/10, w punkcie 1 uznał oskarżonegoM. F.za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu maju 2010r. znieważył i zniesławił pokrzywdzoną poprzez wysyłanie i rozwieszenie pomawiającego ją listu, przy czym w czasie popełnienia przestępstwa miał w znacznym stopniu ograniczoną zdolność pokierowania swoim postępowaniem, tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 216 § 1 kkiart. 212 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkiart. 31 § 2 kki za ten czyn na mocyart. 212 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych.
Nadto po myśliart. 17 § 1 pkt 6 kpkw zw. zart. 414 § 1 kpkumorzył postępowanie w zakresie czynu opisanego w punkcie I aktu oskarżenia oraz zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 2.316 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.
Powyższy wyrok zaskarżony został na korzyść oskarżonego przez jego obrońcę w zakresie pkt 1. Wyrokowi zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, tj.art. 7 kpk, poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny zamiast swobodny z pominięciem zasad logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego i uznanie, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, podczas gdy żaden z dowodów zgromadzonych w aktach postępowania nie wskazuje na sprawstwo oskarżonego,
2. istotny błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku poprzez niewłaściwe ustalenie, iż oskarżony dopuścił się popełnienia czynu opisanego w pkt 1 zaskarżonego wyroku.
Wskazując na powyższe, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa, a z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie w tym sensie, że nie mogła skutkować wydaniem orzeczenia uniewinniającego oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, tym niemniej przeprowadzona kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia musiała skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i umorzeniem na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 kpkpostępowania karnego wobec oskarżonegoM. F.o czyn zart. 216 § 1 kkiart. 212 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kkwobec przedawnienia karalności tego czynu, a to w związku z brzmieniem przepisówart. 101 § 2 kkiart. 102 kk. Niniejsza negatywna przesłanka procesowa, stanowiąca zarazem bezwzględną przyczynę odwoławczą, o której mowa w wart. 439 § 1 pkt 9 kpk, ujawniła się zatem dopiero na etapie postępowania odwoławczego, skutkując finalnie wydaniem orzeczenia o umorzeniu postępowania wobec oskarżonego o czyn zarzucany mu w pkt II aktu oskarżenia. W związku z aktualnym brzmieniem przepisuart. 102 kk, karalność przestępstwa popełnionego przez oskarżonego ustała z upływem 6 lat od czasu jego popełnienia, tj. w maju 2016r., stąd i konieczność uchylenia omówionego wyżej rozstrzygnięcia i umorzenia postępowania karnego o czyn opisany w pkt 1 wyroku.
Przechodząc do ustosunkowania się do zarzutów apelacji, trzeba stwierdzić, że kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła Sąd Okręgowy do wniosku, iż wbrew wywiedzionemu środkowi odwoławczemu poczynione przez Sąd I instancji w oparciu o zebrany i prawidłowo oceniony materiał dowodowy ustalenia faktyczne uznać należy za trafne, zgodne ze zgromadzonymi i ujawnionymi w toku rozprawy dowodami, które tenże Sąd ocenił w sposób pozostający pod ochronąart. 7 kpk. Stanowisko swoje Sąd ten należycie następnie uzasadnił, czyniąc to w sposób zgodny zart. 424 kpk. Sąd orzekający nie dopuścił się zwłaszcza przy rozpoznawaniu sprawy ani przy wyrokowaniu błędu w ustaleniach faktycznych. Ustalenia faktyczne Sądu znajdują potwierdzenie w zgromadzonych dowodach. Sąd Rejonowy rozpoznający sprawę nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów. Przekroczenie takowe może mieć bowiem miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy na podstawie prawidłowo zgromadzonych dowodów Sąd poczynił ustalenia faktyczne niezgodne wprost z zebranymi dowodami lub wysnuł z tak zgromadzonych dowodów wnioski sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, bądź też wnioski z zebranego materiału dowodowego wyprowadzone zostały z bezzasadnym pominięciem dowodów przeciwnych do poczynionych ustaleń, jak również, gdy bezzasadnie Sąd odmówił wiary określonym dowodom. Tak w niniejszej sprawie się nie stało. Analizując zarówno zgromadzone dowody, jak i pisemne motywy zaskarżonego wyroku, w których w przekonujący sposób wskazał Sąd dlaczego dał wiarę jednym dowodom, wiary takiej odmawiając dowodom innym, w tym zwłaszcza w większości relacji oskarżonego, dojść trzeba do przekonania, że Sąd Rejonowy przeprowadzając postępowanie dowodowe zgromadził materiał dowodowy pozwalający na wyprowadzenie wniosku o winie i sprawstwie oskarżonego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest zaś tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego. Krytyka odwoławcza musi zatem, aby była skuteczna, wykazać usterki rozumowania Sądu wydającego zaskarżony wyrok, prowadzące do powstania błędnych ustaleń faktycznych.
Stwierdzić przede wszystkim zatem trzeba, że całokształt zgromadzonych w postępowaniu dowodów, wbrew twierdzeniom skarżącego, wskazuje na winę oskarżonego w zakresie przypisanego jego osobie przestępstwa. Nie sposób zgodzić się zwłaszcza z apelującym, gdy wskazuje na brak w niniejszej sprawie dowodów potwierdzających sprawstwo oskarżonego, zwłaszcza zaś podkreślając brak jakiegokolwiek dowodu świadczącego o tym, że to oskarżony sporządził, a następnie rozsyłał list o treści znieważającej i zniesławiającej pokrzywdzoną. Z prawidłowo poczynionych przez Sąd orzekający ustaleń faktycznych, w oparciu przede wszystkim o zebrane dokumenty oraz zeznaniaR.S.iW. Ś., wynika, iż po przesłaniu najpierw kilku wiadomości tekstowych, nie tylko obrażających, ale także uprzedzających o przygotowaniach „dossiere” zawierającego informacje na temat szeroko pojętego prowadzenia się małżonki, zapowiedź taką oskarżony wprowadził w czyn, rozpowszechniając sporządzony wcześniej przez siebie list poprzez rozesłanie go do członków rodziny pokrzywdzonej, sąsiadów jej matki oraz umieszczenie w kilkunastu kopiach na klamce drzwi wejściowych biura stewardess(...)W.A.na lotnisku wP..
Nie sposób zatem zgodzić się z obrońcą gdy wskazuje na brak dowodów potwierdzających autorstwo oskarżonego gdy idzie o przedmiotowy list. Wszak to z wyjaśnień samego oskarżonego, złożonych na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012r., wprost wynika, że list, zawierający w swej treści informacje poufne i prawdziwe, a oparte na materiałach źródłowych (zeznaniach świadków, wyrokach i faktach mających miejsce), on sam napisał umożliwiając zapoznanie się z jego treścią „osobom zainteresowanym”, „z najbliższego otoczenia”. W kolejnej swojej relacji w dniu 7 stycznia 2014r. także nie kwestionował on faktu sporządzenia okazanego mu listu, znajdującego się w aktach sprawy, precyzując kwestię udostępnienia jego treści swoim rodzicom jako osobom bezpośrednio związanym z tą historią, w celu „wytłumaczenia kłamstw” wybielającej się pokrzywdzonej. W swoich relacjach oskarżony jedynie konsekwentnie negował fakt rozsyłania innym osobom (wskazanym przez pokrzywdzoną) owego listu oraz umieszczenia go w dniu 18 maja 2010r. w budynku(...)lotniska. To, że autorem tego listu, zawierającego nie tylko zniewagi pod adresem swojej ówczesnej małżonki, ale i treści pomawiające ją o takie postępowanie i właściwości, które mogły poniżyć ją w opinii publicznej, zwłaszcza zaś w kręgu osób z nią pracujących, jest oskarżony wynika nie tylko zatem z jego wyjaśnień, adresu mailowego, ale i z samej treści przesyłki, wskazującej na szereg okoliczności dotyczących życia rodzinnego, osobistego, a nawet intymnego stron. Mając w polu widzenia wszystkie te okoliczności, fakt głębokiego konfliktu między byłymi już małżonkami oraz to, iż to sam oskarżony ów list przygotował, wcześniej zapowiadającR. S.drogą sms-ową jego rozpowszechnienie rodzicom dzieci w przedszkolu, sąsiadom, szefostwu i koleżankom z pracy (k. 232), nie sposób uznać, by to inna osoba następnie miała możliwość, sposobność i cel w tym by go rozpropagować innym osobom poprzez wysłanie członkom rodziny i sąsiadom teściowej, a także umieszczenie w miejscu pracy pokrzywdzonej, powszechnie dostępnym i widocznym.
Także i dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów nie budzi zastrzeżeń, spełniając wszystkie wymogi zart. 7 kpk. Tym samym bezpodstawne okazuje się stawianie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, będącego wynikiem przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, a taki właśnie błąd zarzucił obrońca, który równocześnie nie powołał się na niepełność postępowania dowodowego. W oparciu o zebrany pełny materiał dowodowy, w zgodzie z regułami zawartymi wart. 7 kpk, Sąd Rejonowy zatem prawidłowo przyjął istnienie podstaw do przypisania oskarżonemuM. F.popełnienia przestępstwa zniesławienia i znieważenia swojej małżonki. ZeznaniaR.S.nie tylko, że były spójne i konsekwentne, ale i w pełni znalazły swe potwierdzenie w relacji świadkaW. Ś., który opisał wiarygodnie, logicznie i zbieżnie okoliczności w jakich znalazł kilkanaście kopii listu, przytwierdzonych gumką do klamki biura stewardess.
W świetle powyżej przedstawionych uwag wywiedziona apelacja na korzyść oskarżonego nie mogła skutkować wydaniem orzeczenia uniewinniającego oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu; z uwagi na zaistnienie przeszkody procesowej w postaci przedawnienia karalności czynu koniecznym stało się jednak wydanie orzeczenia o charakterze kasatoryjnym i umorzenie postępowanie karnego wobec oskarżonego o czyn zart. 216 § 1 kkiart. 212 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kk.
W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, zasądzając od oskarżonego na rzecz oskarżycielki prywatnej kwotę 420 złotych tytułem zwrotu kosztów poniesionych w związku z udziałem pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym, a także obciążając go na mocyart. 632a kpkwydatkami postępowania odwoławczego objętymi ryczałtem.