Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 19/16
Data wyroku: 2016-02-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Dąbek
Słowa kluczowe: Przedawnienie Roszczeń
Podstawa prawna: art. 118 kc

Sygn. akt III Ca 19/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 lutego 2016 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek
po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa Prokury Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego weW.
przeciwkoT. A.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt I C 1351/14

1
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 i 3 w ten sposób, że oddala powództwo;

2
zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 550 zł (pięćset pięćdziesiąt złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, w tym kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) zastępstwa procesowegow postępowaniu odwoławczym

SSO Leszek Dąbek
Sygn. akt III Ca 19/16

UZASADNIENIE
Powód Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty wW.żądał zasądzenia na jego rzecz od pozwanegoT. A.kwoty 3 632,56 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu oraz zwrotu kosztów procesu.
Uzasadniając żądanie twierdził, że pozwanyT. A.nie wywiązał się ze zawartej z(...) Bank (...) S.A.weW.(następca prawny(...) Bank S.A.wW.) umowy bankowej oraz że powód nabył od tego Banku w drodze cesji dochodzone należności.
PozwanyT. A.na rozprawie oświadczył, że „uznaje żądanie pozwu” oraz wnosił o rozłożenie na raty dochodzonych należności.
Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górachw wyroku z dnia 29 10 2015r. zasądził od pozwanegoT. A.na rzecz powoda Prokury Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego ZamkniętegoweW.kwotę 3.632,56 zł płatną w dwunastu miesięcznych ratach, przy czym pierwszych jedenaście rat po 302,71 zł i ostatniej racie w kwocie 302,75 zł, płatnychdo dnia 15-go dnia każdego miesiąca począwszy od dnia 15 listopada 2015 rokuz odsetkami ustawowymi w razie opóźnienia w zapłacie którejkolwiek raty, oddalił powództwo w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach postępowania.
W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia stwierdził, że żądanie pozwu było w pełni uzasadnione na podstawie regulacjiart. 353 § 1 k.c., pozwany przyznał,że jest dłużnikiem, a to przyznanie nie budziło wątpliwości. Zgodnie z regulacjąart. 118 k.c.należności podlegały trzyletniemu przedawnieniu. Wierzyciel wystawił tytuł egzekucyjny, a następnie wniósł o nadanie mu klauzuli wykonalności, którą nadano 1 07 2009r., co doprowadziło do przerwania biegu tego terminu przedawnienia. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone w 2011r., a pozew wniesiono w 2014r. Następnie przywołał regulacjęart. 320 k.p.c.i rozłożył należność na raty. O kosztach procesu orzekł w oparciu o regulacjęart. 100 k.p.c., obciążając nimi w całości pozwanego.
Orzeczenie skutecznie zaskarżyłpozwanyT. A.
który wnosił o jego zmianę przez oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jego rzeczod powoda zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. .
Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż uznanie przez pozwanego żądania pozwu nie budziło wątpliwości podczas gdy wszechstronna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, iż złożone przez pozwanego oświadczenie w przedmiocie uznania powództwa stanowiło wyłącznie oświadczenie wiedzy, a nie oświadczenie woli. Ponadto zarzucił, że przy ferowaniu wyroku naruszono prawo procesowe, regulacje:art. 233 k.p.c.poprzez niedochowanie zasady swobodnej oceny dowodówi nierozpoznanie sprawy w oparciu o wszechstronne rozważenie zebranego w sprawie materiału dowodnego i w konsekwencji nadanie oświadczeniu pozwanego o przyznaniu okoliczności bycia dłużnikiem powoda waloru uznania roszczenia.
W uzasadnieniu apelacji podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. Wskazał, że wierzytelność powoda przedawnia się upływem 3 lat. Dług stał się wymagalny w dniu 15 04 2009r., bankowemu tytułowi wykonalności została został nadana klauzula wykonalności w dniu 1 07 2009r. Następnie bieg przedawnienia został przerwanyw dniu 13 06 2011r. kiedy nastąpiło umorzenie postępowania egzekucyjnego. Powód wniósł pozew we wrześniu 2014r., zatem po upływie trzyletniego biegu przedawnienia. Podkreślił, iż stwierdzenie pozwanego, iż wnosi o uwzględnienie powództwai przyznanie, że jest dłużnikiem stanowi uznanie niewłaściwe, będące wyłącznie oświadczeniem wiedzy i nie może być utożsamiane z zrzeczeniem się zarzutu przedawnienia.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje:
Sad pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenia przyjmując, iż mają one źródło w umowie zawartej w dniu 15 04 2008r. przez pozwanego z ówczesnym(...) Bank (...) S.A.weW., a następnie prawidłowo rozpoznał sprawę.
Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną orzeczenia nie były kwestionowane w apelacji.
Mają one podstawę w informacjach zawartych we wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wiarygodnych źródłach dowodowych, których ocena jakkolwiek lakoniczna jest logiczna i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów.
Skarżący w ramach podniesionego w apelacji zarzutu popełnienia błędu przy konstruowaniu podstawy faktycznej w istocie kwestionują dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę prawna ustalonego stanu faktycznego, a konkretnie przyjęcia, iż nie doszło do przedawnienia roszczenia.
Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji.
Sąd Rejonowy dokonując oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego wadliwie ocenił oświadczenie pozwanego złożone na rozprawie w dniu 29 10 2015r.i uznał, iż w sprawie nie doszło do przedawnienia dochodzonych roszczeń.
Z niekwestionowanych przez skarżących ustaleń wynika, iż okres spłaty zaciągniętego przez pozwanego kredytu upływał z dniem 15 04 2009r.
Zobowiązanie pozwanego zwrócenia(...) Bank (...) S.A.weW.pożyczki było zatem zobowiązaniem terminowym i najpóźniej z dniem następnympo wskazanej powyżej dacie rozpoczął biec trzyletni termin przedawnienia roszczeń, który upływał z dniem 15 04 2012r. (dochodzone roszczenia są związane z prowadzoną przez powoda i jego poprzednika prawnego działalnością gospodarczą w rozumieniu regulacjiart. 118 k.c.)
Przed upływem tego terminu(...) Bank (...) S.A.weW.wystąpiłdo sądu o nadanie klauzuli wykonalności wystawionemu przeciwko pozwanemu bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, a Sąd Rejonowy w Rybniku w postanowieniu wydanym w dniu 1 07 2009r. wniosek ten uwzględnił (k.39).
Następnie na podstawie uzyskanego tytułu wykonawczego poprzednik prawny wszczął przeciwko pozwanemu postępowanie egzekucyjne, które została umorzone najpóźniej w dniu 13 06 2011r. (k. 40).
Wobec wszczęcia tego postępowania przed upływem wskazanego terminuprzedawnienia doszło zatem - zgodnie z regulacjąart. 123 § 1 pkt 1 k.c.- najpóźniejz dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego do przerwania jego biegu i termin ten ponownie rozpoczął biec z dniem następnym po umorzeniu postępowania egzekucyjnego, co nastąpiło w dniu 14 06 2011r.
Pozew w niniejszej sprawie został wniesiony we wrześniu 2014r.tj. po upływie trzyletniego terminu przedawnienia dochodzonych roszczeń.
Jakkolwiek pozwany w toku postępowania złożył na rozprawie oświadczenie „uznaje żądanie pozwu” to nie może ono być traktowane jako „uznanie powództwa” w rozumieniu regulacjiart. 213 § 1 k.p.c., gdyż to ostatnie zawiera w sobie nie tylko oświadczenie woli (pozwany chce zapłacić dochodzone należności), ale również oświadczenie wiedzy (pozwany potwierdza okoliczności przytoczone w pozwie), z czym w sprawie nie mamy do czynienia.
Gdyby nawet przyjąć iż takie oświadczenie zostało złożone, to jako oświadczenie procesowe mogło ono zostać skutecznie odwołane do czasu prawomocnego zakończenia sprawy, w tym także w toku postępowania odwoławczego.
Pozwany najpóźniej skorzystał z tego prawa w chwili złożenia apelacji, powołując się w istocie na błąd w rozumieniu znaczenia procesowego złożonego oświadczenia i jego skutków prawnych.
Dlatego należy uznać, iż skutecznie zostało ono przez niego odwołane, przez co jest ono bezskuteczne i nie wywołuje ono przewidzianych w przywołanej regulacji skutków procesowych.
DO złożenia tego oświadczenia doszło już już po upływie terminu przedawnienia dochodzonych roszczeń (powyżej) - wobec czego mogłoby ono zostać potraktowane jedynie jako zrzeczenie się z korzystania z zarzutu przedawnienia – o ile zgodnie z zasadami wykładni oświadczeń woli (art. 65 k.c.) z zachowania pozwanego wynikałaby wola wywołania takiego skutku prawnego.
Pozwany jest osobą niepełnosprawną, która nie ma obeznania prawnego,co potwierdziły także zeznania świadkaE. Ś.i w chwili składania tego oświadczenia nie znana mu była instytucja przedawnienia roszczenia.
Tym samym nie sposób uznać, iż składając oświadczenie zrzekł się on świadomie zarzutu przedawnienia, co podniesiony w postępowaniu apelacyjnym zarzut przedawnienia dochodzonych roszczeń czyni skutecznym.
W następstwie tego powodowi nie przysługuje obecnie skuteczne wobec Państwa roszczenie o udzielenie mu ochrony prawnej przyrzeczone przy stanowieniu norm prawa cywilnego-materialnego, a to czyni powództwo bezzasadnym.
Nie znajduje to prawidłowego odzwierciedlenia w zaskarżonym wyroku, wobec czego apelacja jest uzasadniona, co skutkowało koniecznością zmiany zaskarżonego orzeczenia przez oddalenie powództwa oraz w oparciu o regulacjęart. 98 § 1 k.p.c.
do zmiany rozstrzygnięcia o kosztach procesu.
Reasumując z podanych powyżej względów wyrok Sądu pierwszej instancji jest wadliwy i dlatego apelację pozwanego jako uzasadnioną uwzględniono, orzekając jak w sentencji w oparciu o regulacjęart. 386 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w oparciu regulacjęart. 98 k.p.c.w zw. zart. 108 k.p.c.i§ 13 ust. 1 pkt 1 i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 09 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. z 2013r. poz. 490 j.t.), biorąc pod uwagę,iż powód uległ w całości w postępowaniu odwoławczym i dlatego powinien zwrócić pozwanemu poniesione przez niego w tym postępowaniu koszty zastępstwa procesowego przez fachowego pełnomocnika.

SSO Leszek Dąbek