Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 892/16
Data wyroku: 2016-09-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anita Jarząbek-Bocian, Małgorzata Bańkowska, Ludmiła Tułaczko
Słowa kluczowe: Wyrok Łączny
Podstawa prawna: art 85 kk

Sygn. akt VI Ka 892/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 września 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko
Sędziowie:  SO Małgorzata Bańkowska
SO Anita Jarząbek - Bocian (spr.)
protokolant: p.o. protokolant sądowy Aneta Kniaziuk
przy udziale prokuratora Anny Radyno-Idzik
po rozpoznaniu dnia 6 września 2016 r.
sprawy skazanegoM. J.s.Z.iM.ur. (...)wW.
o wyrok łączny
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie
z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt III K 538/15
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. B.kwotę 147,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę skazanego z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek od towarów i usług; zwalnia skazanego od wydatków w postępowaniu odwoławczym, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.
SSO Ludmiła Tułaczko SSO Małgorzata Bańkowska SSO Anita Jarząbek - Bocian
Sygn. akt VI Ka 892/16

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja, w której obrońca skazanego zarzuca, w oparciu oart. 438 pkt 4 k.p.k.rażącą niewspółmierność kary łącznej pozbawienia wolności oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych nie zasługuje na uwzględnienie.
WobecM. J.Sąd Rejonowy mógł wymierzyć karę łączną w wymiarze od 150 dni pozbawienia wolności (dla lepszego zobrazowania można przyjąć, iż jest to 5 miesięcy pozbawienia wolności) do 4 miesięcy i 150 dni pozbawienia wolności, czyli 9 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd wymierzył skazanemu karę łączną w wymiarze 7 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem w połowie wyżej wskazanego zakresu. Orzeczenie to jest zatem zgodne z dyrektywami wymiaru kary łącznej określonymi wart. 86 § 1 k.k.orazart. 87 § 1 k.k.
Niewspółmierność kary zachodzi wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzonych za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary (zob. wyrok SN z 30.11.1990 r., Wr 363/90, OSNKW 1991, nr 7-9, poz. 39). Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę co do jej wymiaru, ale o "różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować" (wyrok SN z 2.02.1995 r., II KRN 198/94, LEX nr 20739). Chodzi natomiast o "znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną)" (zob. wyrok SN z 22.10.2007 r., SNO 75/07, LEX nr 569073) czy jeszcze inaczej taką, której dysproporcja jest wyraźna, bijąca w oczy czy oślepiająca (zob. wyrok SA w Krakowie z 28.05.2010 r., II AKa 82/10, LEX nr 621421). Zgodnie z tą wykładnią nie sposób uznać kary łącznej, która przewyższa minimalny wymiar o zaledwie dwa miesiące, za rażącą i niewspółmiernie surową. Różnica bowiem między tym minimalnym wymiarem a karą orzeczoną z pewnością nie „bije w oczy”, nie jest „oślepiająca”, jak to ujęto w wyżej powołanych orzeczeniach.
Kara ta ponadto prawidłowo uwzględnia związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy czynami, które wypełniały znamiona tego samego przestępstwa zart. 178a § 1 k.k., a zostały popełnione w odstępie zaledwie 3 dni. Sąd Okręgowy nie widzi jednak podstaw, dla których popełnienie w taki krótkim czasie kilku podobnych przestępstw miałoby zostać premiowane wymierzeniem kary łącznej na zasadzie absorpcji. Wyrokowanie łączne w żadnym razie nie sprowadza się do automatycznego przyjmowania rozwiązania najkorzystniejszego dla skazanego i wymierzania mu kary łącznej na zasadzie absorpcji, której zastosowanie nie jest obowiązkiem sądu orzekającego, a wręcz przeciwnie – powinno mieć charakter wyjątkowy i dotyczyć sytuacji nietypowych. Fakt, iż przestępstwa popełnione przez skazanego skierowane były przeciwko tym samym dobrom, sam w sobie nie jest wystarczającym dla zastosowania zasady pełnej absorpcji. Bliskość podmiotowo-przedmiotowa popełnionych przestępstw nie stanowi bowiem na tyle istotnej przesłanki wymiaru kary łącznej, by ograniczać ogólne zasady wymiaru kary zart. 53 k.k.Zatem wymierzając karę łączną przede wszystkim należy mieć na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego (wyrok SA w Szczecinie z 25.06.2015 r., II AKa 102/15, LEX nr 2025610). Na gruncie tego przepisu zaś nie sposób uznać, że zastosowanie absorpcji miałoby wobecM. J.wymiar wychowawczy. Raczej należy przyjąć, że utwierdziłoby to skazanego w przekonaniu, że orzekanie kary łącznej pozwala uniknąć dolegliwości za część popełnionych przestępstw, a sytuacja taka byłaby niedobra tak z punktu widzenia prewencji szczególnej, jak i ogólnej.
Jeżeli zaś chodzi o łączny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wymiarze 4 lat, to także tutaj Sąd Okręgowy przychyla się do stanowiska Sądu I instancji, iż powinien być on orzeczony przy zastosowaniu zasady kumulacji. Skazany popełnił w ciągu 3 dni dwa takie same przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, okazał tym samym rażące lekceważenie dla zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i w pewien sposób dowiódł, że jego udział w tymże ruchu stanowi zagrożenie dla innych jego uczestników. Dlatego też sądy rejonowe dwukrotnie orzekały wobecM. J.zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, a w ocenie tutejszego Sądu, powinny one zostać wykonane w całości, tj. w wymiarze 4 lat. Taki wymiar łącznego środka karnego doskonale bowiem uwzględnia stopień winy skazanego i naganność jego zachowania, zaś ponownie – orzeczenie go w niższym wymiarze, a w szczególności przy zastosowaniu zasady absorpcji, utwierdziłoby skazanego w błędnym przekonaniu o częściowej bezkarności za popełnione czyny.
Dlatego też zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy, uznając apelację obrońcy skazanego za bezzasadną. Jednocześnie należało przyznać obrońcy stosowne wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej. Ponadto Sąd uznał za zasadne zwolnienie skazanego od wydatków w postępowaniu odwoławczym, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.
Biorąc powyższe pod uwagę, orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.

SSO Ludmiła Tułaczko

SSO Małgorzata Bańkowska

SSO Anita Jarząbek-Bocian