Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 14/16
Data wyroku: 2016-03-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Naruszenie Nietykalności Cielesnej
Podstawa prawna: art. 217 § 1 kk

Sygnatura akt VI Ka 14/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia18 marca 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura
Protokolant Sylwia Sitarz
po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r.
przy udziale Marka Dutkowskiego
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
sprawyP. P.synaZ.iL.,
ur. (...)wG.
oskarżonego zart. 157§2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 14 września 2015 r.    sygnatura akt IX K 593/11
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 634 kpk,art. 624 § 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że ustala, iż oskarżonyP. P.w dniu 14.02.2011 r. wP.poprzez uderzenia pięścią w twarz oraz szarpanie naruszył nietykalność cielesnąD. B.czym wyczerpał znamiona występku zart. 217 § 1 kki za to na mocyart. 217 § 1 kkwymierza mu karę 60 (sześćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. P.kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

4
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa częściowo wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych, w pozostałej części zwalnia oskarżonego od wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa oraz wymierza mu opłatę za obie instancje w kwocie 60 (sześćdziesiąt) złotych.

Sygn. akt VI Ka 14/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 14.09.2015 r.P. P.został uznany za winnego tego, że w dniu 14.02.2011 r. wP.poprzez uderzenie pięścią w twarz oraz szarpanie i popychanieD. B.spowodował u niego obrażenia w postaci niewielkiego zadrapania skóry powierzchni grzbietowej podstawy V palca ręki lewej, które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni, tj. przestępstwa zart. 157 §2 kki za to na mocyart. 157 § 2 kkskazany został na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturzezasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. P.wynagrodzenie w kwocie 720 zł, powiększone o podatek VAT w kwocie 165,60 zł, łącznie w kwocie 785,60 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Na podstawieart. 627 kpkzasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesione w postępowaniu w kwocie 1250,60 zł i na podstawieart. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychobciążono go opłatą w kwocie 120 zł.
Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, który zaskarżył orzeczenie w całości, zarzucając mu:

1
naruszenie prawa materialnego, tj.art. 157 §2 kk, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż niewielkie zdrapanie skóry powierzchni grzbietowej V palca ręki lewej stanowi naruszenie czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni, podczas gdy pozostawienie na ciele tak nieznacznych śladów nie stanowi realizacji znamion czynu opisanego w tym przepisie;

2
błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a polegający na przyjęciu, iż oskarżony uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz, podczas gdy przedmiotowa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności przeprowadzona obdukcja lekarska nie wykazała u pokrzywdzonego żadnych obrażeń w okolicy twarzy, a sam oskarżony w złożonych wyjaśnieniach zaprzeczył by do takiego uderzenia doszło;

3
naruszenieart. 7 kpkpoprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów i przyjęcia, iż możliwym jest poprzez uderzenie pięścią w twarz spowodowanie obrażeń w postaci niewielkiego zadrapania skóry powierzchni grzbietowej V palca ręki lewej; z ostrożności procesowej obrońca podniósł zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary 4 miesięcy pozbawienia wolności.

W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.
Apelacja okazała się zasadna jedynie w zakresie w jakim kwestionowała ustalenie, że zachowanie oskarżonego spowodowało skutek, w którym mowa wart. 157 §2 kk, tj. naruszenie czynności narządu ciała pokrzywdzonego na okres poniżej 7 dni. Wbrew podniesionym zarzutom sąd rejonowy prawidłowo ustalił przebieg zdarzenia do jakiego doszło w dniu 14.02.2011 r. na tereniesklepu (...)wP..
Właścicielsklepu (...)zauważył, że oskarżony schował do rękawa kurtki słoik z przetworami. Na zwróconą uwagę oskarżony zaczął się awanturować i rzucać w pokrzywdzonego różnymi przedmiotami. Między mężczyznami wywiązała się szarpanina, w trakcie której oskarżony uderzyłD. B.pięścią w twarz. Po wyjściu ze sklepu oskarżony został zatrzymany przez funkcjonariuszy straży Miejskiej.
Powyższe ustalenia sąd oparł na podstawie zeznań pokrzywdzonegoD. B.oraz nagrań z monitoringu (k. 4-5, k. 27a, k. 180). Zeznania pokrzywdzonego były stanowcze i spójne, znalazły potwierdzenie w odtworzonym nagraniu, dlatego też sąd słusznie dał im wiarę. Nagranie nie pozostawia wątpliwości co do tego, że oskarżony był agresywny i zaatakował pokrzywdzonego. Widać na nim wyraźnie jak oskarżony szarpie pokrzywdzonego, rzuca w niego różnymi przedmiotami i zadaje mu uderzenie pięścią w twarz. Brak było zatem podstaw, aby kwestionować ustalenia sądu w tym zakresie. Ustalenia te były bowiem wynikiem prawidłowej oceny przeprowadzonych dowodów, uwzględniającej kryteria określone wart. 7 kpk.
Sąd odwoławczy nie podzielił natomiast oceny prawnej czynu przypisanego oskarżonemu dokonanej przez sąd rejonowy. Oskarżonemu zarzucono popełnienie występku zart. 157 §2 kk. Przedmiotem ochrony w wypadku przestępstwa określonego w tym przepisie jest zdrowie człowieka, a do jego znamion należy wystąpienie skutku w postaci naruszenia czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni, tj. spowodowanie przez sprawcę zmian w określonym organie ciała ofiary, które w istotny sposób zakłócają jego normalne, zgodne z przeznaczeniem funkcjonowanie. Jeśli natomiast sprawca swoim czynem takich znamion nie powoduje w określonym narządzie ciała pokrzywdzonego, to w takim wypadku czyn sprawcy nie stanowi przestępstwa zart. 157 §2 kk.
Z opinii biegłego lekarzaZ. K.z dnia 18.02.2011 r., wydanej na podstawie karty informacyjnej z ambulatorium przy izbie przyjęćSzpitala (...)wP.z dnia 14.02.2011 r. wynika, iż pokrzywdzonyD. B.doznał „niewielkiego zadrapania skóry powierzchni grzbietowej podstawy palca V ręki lewej” (k. 26). O ile opinia ta nie budzi wątpliwości i zastrzeżeń odnośnie charakteru i rozmiaru urazu jakiego doznał pokrzywdzony, o tyle nie można zgodzić się z biegłym, iż uraz ten spowodował naruszenie czynności narządu ciała. Obrażenia jakich doznał pokrzywdzony nie odbiły się bowiem w żaden uchwytny sposób na czynnościach fizjologicznych jakiegokolwiek narządu jego ciała, a w szczególności skóry, która osłania narządy wewnętrzne przed wpływami środowiska zewnętrznego oraz utrzymuje równowagę między ustrojem organizmu i otoczeniem. Nie sposób uznać, aby na skutek małego zadrapania na niewielkim fragmencie skóry palca doszło do zaburzenia istotnych funkcji skóry, a tym samym do naruszenia czynności narządu ciała. U człowieka o przeciętnej odporności niewielkie zadrapanie małego fragmentu skóry w żaden sposób nie wpływa na zaburzenia funkcjonowania tego narządu. Nie każdy ślad pozostawiony na ciele ofiary uzasadnia przyjęcie kwalifikacji czynu zart. 157 §2 kk. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest pogląd, że nieznaczne i szybko przemijające obrażenia, takie jak niewielkie zasinienia, otarcia czy też zadrapania, nie powodują naruszenia czynności skóry, lecz mieszczą się w granicach przestępstwa naruszenia nietykalności cielesnej określonego wart. 217 §1 kk(Kodeks Karny – Komentarz pod red. A. Wąska i B. Zawłockiego, Warszawa - 2010, str. 1361-1362; Kodeks karny – Komentarz pod red. R. Stefańskiego, Warszawa – 2015, str. 946; Kodeks karny – Komentarz pod red. A. Zolla, Zakamycze – 2006, t.9 do art. 217 §1kk).
Uwzględniając zatem powyższe zapatrywania należało uznać, że działanie oskarżonegoP. P.polegające na szarpaniu oraz uderzeniu pokrzywdzonegoD. B.pięścią w twarz, wyczerpało ustawowe znamiona stypizowanego w ar. 217§ 1 kkwystępku naruszenia nietykalności cielesnej człowieka, w konsekwencji czego należało zmienić kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu. Przestępstwo to zagrożone jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Z uwagi na alternatywny charakter zagrożenia ma zastosowanieart. 58 §1 kk, zgodnie z którym jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, a przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, sąd orzeka karę pozbawienia wolności tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. W ocenie sądu odwoławczego kara 60 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda jest adekwatna do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu. Powinna spełnić ustawowe cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jako realna dolegliwość dla sprawcy powinna wpłynąć na niego motywująco i zmusić do właściwej refleksji dotyczącej swego zachowania.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku. Na podstawieart. 624 §1 kpkczęściowo zwolniono oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarb Państwa kosztów sądowych.