Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 733/15
Data wyroku: 2016-03-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: art. 437§ 1 i 2 kpk

Sygn. akt II Ka 733/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 marca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak

Protokolant:

st.sekr.sąd. Marzena Głuchowska

przy udziale Prokuratora Bożeny Grochowskiej-Małek
po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r.
sprawyM. S.
oskarżonego o przestępstwo zart. 13 §1 kkw zw. zart. 278 §1 kki in.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 25 września 2015 r. sygn. akt VII K 390/14

I
wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że:

1
przyjmuje, że czyn przypisany oskarżonemuM. S.wpkt Iorzeczenia stanowi wykroczenie zart. 119§1 i 2kw i na podstawieart. 45§1kw orazart. 5§1 ust. 4 kpwpostępowanie przeciwkoM. S.w tym zakresie umarza wobec przedawnienia karalności wykroczenia;

2
stwierdza, że wydatki związane z orzeczeniem z pkt 1 wyroku ponosi Skarb Państwa;

II
w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza odM. S.na rzecz Skarbu Państwa 280 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz 20 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 733/15

UZASADNIENIE
M. S.został oskarżony o to, że:

I
Daty bliżej nieokreślonej w okresie od września do października 2013 r. w miejscowościG.gm.(...)woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu usiłował dokonać kradzieży śruty sojowej w ilości 200 kg o wartości nie mniejszej jak 440 zł na szkodęM. B. (1)lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na ujawnienie tego czynu przez innych pracowników,

tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kk

II
Daty bliżej nieokreślonej w okresie miesiąca grudnia 2013 r. do dnia 21 stycznia 2013 r. w miejscowościG.gm.(...)woj.(...)posługując się oryginalnym kluczem dokonał włamania do garażu blaszaka na tereniefirmy (...), a następnie po wejściu do środka dokonał zaboru w celu przywłaszczenia oleju napędowego w ilości nie mniejszej jak 200 l o łącznej wartości nie mniejszej jak 1000 zł na szkodęM. B. (1),

tj. o czyn zart. 279 § 1 kk
W sprawie tej oskarżono takżeŁ. C.o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kk,D. S.o czyn zart. 279 § 1 kkw zb. zart. 278 § 2 kkw zb. zart. 283 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, a takżeM. B. (2)o czy zart. 245 § 1 kk.
Wyrokiem z dnia 25 września 2015 r., sygn. VII K 390/14 Sąd Rejonowy w Siedlcach:

I
uznał oskarżonegoM. S.za winnego dokonania zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I aktu oskarżenia, przy czym przyjął, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi i wyczerpuje dyspozycjęart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 3 kkw zw. zart. 278 § 1 kki za czyn ten na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 278 § 3 kkskazał go na karę grzywny w wymiarze 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

II
uznał oskarżonegoM. S.za winnego dokonania zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II aktu oskarżenia, przy czym przyjął, iż wartość skradzionego mienia wynosi 1042 zł i za ten czyn na podstawieart. 279 § 1 kkskazał oskarżonego na karę roku pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 kkwymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

III
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesiłM. S.na okres 2 (dwóch) lat próby;

IX
na podstawieart. 46 § 1 kkorzekł wobec oskarżonychM. S.iŁ. C.obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonegoM. B. (1)kwoty 1042 (jeden tysiąc czterdzieści dwa) złote;

X
zasądził solidarnie od oskarżonychM. S.iŁ. C.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoM. B. (1)kwotę 732 (siedemset trzydzieści dwa) złote tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

XI
zasądził od skarbu Państwa na rzecz adw.A. M.kwotę 900,36 (dziewięćset 36/100) złotych, w tym kwotę 168,36 (sto sześćdziesiąt osiem 36/100) złotych podatku VAT, za obronę sprawowaną z urzędu przez tegoż adwokata wobec oskarżonegoM. S.;

XII
zasądził odM. S.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 254,92 (dwieście pięćdziesiąt cztery 92/100) złotych tytułem zwrotu wydatków;

Sąd wyżej wymienionym wyrokiem uznał również pozostałych oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanych im przestępstw, za które wymierzył im kary, jednakże z uwagi na fakt, iż apelację od przedstawionego wyżej wyroku wniósł jedynie obrońca oskarżonegoM. S., wyrok w odniesieniu do tych oskarżonych stał się prawomocny.
Obrońca oskarżonegoM. S.zaskarżając to orzeczenie w całości w odniesieniu do tego oskarżonego zarzucił:

1
w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie I aktu oskarżenia:

- obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, tj.art. 4 kpk,art. 7 kpkiart. 410 kpk, polegającą na dowolnej, wybiórczej i sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania ocenie zebranych w sprawie dowodów, wyrażającej się w uznaniu za wiarygodne zeznań pokrzywdzonegoM. B. (1)oraz zeznań świadkówT. K.,A. K.,A. S., które to osoby nie były nigdy świadkami dokonania kradzieży przez oskarżonego, a zeznają jedynie na podstawie relacji innych pracowników, którzy również żadnego faktu kradzieży czy też usiłowania nie widzieli, przy jednoczesnym nieuprawnionym uznaniu za niewiarygodne, bądź niewyciągnięciu wniosków z wyjaśnień oskarżonegoM. S.iŁ. C., co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w sytuacji, gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, przez co doprowadziło to do jego bezpodstawnego skazania;
-art. 201 kpkiart. 170 § 1 kpkpoprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonegoŁ. C.o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii innego biegłego z zakresu szacowania ruchomości albo też z uzupełniającej opinii biegłegoM. Z.w zakresie ustalenia wartości śruty przy uwzględnieniu cen giełdowych, pomimo, że okoliczność ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na błędnym przyjęciu, iż wartość śruty sojowej na dzień zdarzenia wyniosła 440 złotych, biorąc za podstawę wyłącznie ceny z jednego punktu sprzedaży i zakwalifikowanie tego czynu jako przestępstwa wypełniającego znamiona zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 3 kk, podczas, gdy prawidłowe określenie tejże wartości biorąc za podstawę ceny z różnych punków sprzedaży w tym również ceny giełdowe, powinno skutkować uznaniem, że wartość ta była niższa i w związku z tym prawidłowa ocena materiału dowodowego powinna prowadzić do przypisania oskarżonemu ewentualnego wykroczenia zart. 119 § 1kw;

2
w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie II aktu oskarżenia:

- obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, tj.art. 4 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpk, polegającą na dowolnej, wybiórczej i sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, ocenie zebranych w sprawie dowodów, wyrażającej się w uznaniu za wiarygodne zeznań pokrzywdzonegoM. B. (1)oraz zeznań świadkówT. K.,A. K.,A. S.,D. C., które to osoby nie były nigdy świadkami dokonania kradzieży przez oskarżonego, a zeznają jedynie na podstawie relacji innych pracowników, którzy również żadnego faktu kradzieży, czy też jego usiłowania nie widzieli, przy jednoczesnym nieuprawnionym uznaniu za wiarygodne, bądź nie wyciagnięciu właściwych wniosków z wyjaśnień oskarżonegoM. S.;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, będący konsekwencją obrazy ww. przepisów postępowania, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżonyM. S.popełnił zarzucany mu w pkt II czyn, w sytuacji, gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoM. S.od zarzucanych mu czynów,

ewentualnie

2
zmianę zaskarżonego wyroku i zakwalifikowanie czynu z pkt I aktu oskarżenia jako wypełniającego znamiona wykroczenia z art. 119 kw i wydania postanowienia o umorzeniu postępowania z uwagi na wystąpienie negatywnej przesłanki procesowej, tj. przedawnienia karalności,

ewentualnie

3
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Na rozprawie apelacyjnej nie stawił się oskarżony, ani jego obrońca – o terminie zawiadomieni prawidłowo, zaś prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania wobec oskarżonegoM. S.za czyn z pkt I aktu oskarżenia wobec przyjęcia, że czyn stanowi wykroczenie, które uległo przedawnieniu, w pozostałej części wniósł o utrzymanie wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoM. S.dotycząca czynu z pkt I aktu oskarżenia okazała się o tyle zasadna, o ile doprowadzała do umorzenia postępowania wobec przedawnienia karalności wykroczenia. W pozostałym zakresie okazała się bezzasadna i na uwzględnienie nie zasługiwała.
Zgodnie z dyspozycjąart. 119 § 1 Kodeksu Wykroczeńkto kradnie lub przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza ¼ minimalnego wykroczenia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Wartość ¼ minimalnego wynagrodzenia stanowi zatem granicę między przestępstwem kradzieży zart. 278 § 1 kk, a wykroczeniem zart. 119 § 1kw. Zważyć przy tym należy, iżM. S.w przedmiotowej sprawie w pkt I aktu oskarżenia zarzucono usiłowanie kradzieży przedmiotu o wartości 440 złotych. Z uwagi na wartość mienia niższą niż 462,50 złotych tj. ¼ minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2016 r. stanowiącą równowartość 1850 zł brutto(Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2016 r., Dz. U. z 2015 r., poz. 1385),przyjąć należało, iż czyn zarzucanyM. S.w pkt I aktu oskarżenia stanowi obecnie wykroczenie zart. 119 § 1 i 2kw. Właściwą kwalifikacją tegoż czynu w 2013 r. było usiłowanie kradzieży zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kk(1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2013 r stanowiła kwotę nominalną równą 400 zł, a zatem niższą niż w zarzucie). Wraz ze wzrostem minimalnego wynagrodzenia czyn ten stał się jednak wykroczeniem.
Wobec faktu, iż do popełnienia czynu przypisanegoM. S.doszło w dacie bliżej nieustalonej od września do października 2013 r., przyjąć należało, że karalność przypisanego mu wykroczenia ustała z końcem dnia 01 września 2015 r., albowiem z upływem tego dnia upłynęło 2 lata od popełnienia tego czynu (art. 45 § 1 kw).
Określając prawidłową datę przedawnienia wyżej wymienionego wykroczenia Sąd Okręgowy w Siedlcach posiłkował się stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 04 grudnia 2007 r., sygn. IV KK 281/07 zgodnie z którym, w wypadku niedających się usunąć wątpliwości dotyczących czasu popełnienia czynu – a takie właśnie wątpliwości były przecież przyczyną przyjęcia, że czyn mógł być popełniony w każdym czasie mieszczącym się w ustalonym okresie - zastosowanie regułyin dubio pro reo(art. 5 § 2 kpk) prowadzi do stwierdzenia, że termin przedawnienia biegnie od chwili stanowiącej początek tego okresu. W sferze wątpliwości natury faktycznej regułain dubio pro reoznajduje bowiem zastosowanie nie tylko w zakresie, w jakim niemożność ich usunięcia dotyczy bezpośrednio kwestii winy lub jej stopnia, wpływając na treść orzeczenia, lecz także w zakresie, w jakim wątpliwości takie przesądzać mogą o konieczności przyjęcia, że zachodzi negatywna przesłanka procesowa(Prok. i Pr. – wkł. 2008/11/13, Biul. PK 2008/1/22, LEX nr 341867).Zasadain dubio pro reozart. 5 § 2 kpkdo spraw wykroczeniowych znajduje odpowiednie zastosowanie wart. 8 kpw.
W tym stanie rzeczy, w związku z okolicznością, iż doszło do zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia orzekania (art. 5 § 1pkt 4 kpw), stanowiącej zarazem bezwzględną przyczynę odwoławczą zart. 104 § 1 pkt 7 kpw, Sąd Okręgowy umorzył postępowanie w zakresie czynu z pkt I zaskarżonego wyroku wobec przedawnienia karalności, zaś na podstawieart. 118 § 2 kpwstwierdził, że koszty procesu związane z orzeczeniem z pkt I wyroku poniesienie Skarb Państwa. Powyższe sprawiło, że bezprzedmiotowym stało się poddanie analizie argumentacji wysuniętej przez apelującego odnośnie czynu z pkt I wyroku stanowiącego wykroczenie, którego karalność jest przedawniona.
Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez apelującego w odniesieniu do czynu opisanego w pkt II aktu oskarżenia, w ocenie Sądu Odwoławczego, szczegółowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego oraz motywów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazuje, iż nie zasługują one na uwzględnienie.
W ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd Rejonowy w Siedlcach przeprowadził szczegółową analizę zgromadzonych dowodów, wyczerpująco i przekonująco wskazując na przesłanki dokonanej przez siebie oceny. Tok rozumowania Sądu I instancji przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, czytelny i poprawny logicznie, a wywiedzione wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego okolicznościach.
Wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd Rejonowy w Siedlcach wyprowadził właściwe wnioski z zeznań pokrzywdzonegoM. B. (1)oraz świadków:T. K.,A. K.,A. S.iD. C., jak również wyjaśnień oskarżonegoM. S.. Zwrócić należy przy tym uwagę, iż skarżący podnosząc zarzut obrazyart. 7 kpkw zakresie oceny zeznań świadkaT. K.nie zauważył, iż świadek ten zeznawał jedynie na okoliczność kradzieży śruty sojowej, czyli czynu z pkt I a/o. Podnoszenie przez niego zarzutu w zakresie oceny dowodu z zeznańT. K.odnośnie czynu z pkt II aktu oskarżenia (kradzieży z włamaniem dot. oleju napędowego) jest zatem skrajnie bezzasadne i niecelowe.
Jakkolwiek faktem jest, że świadkowie:M. B. (1),A. K.,A. S.iD. C.nie widzieli samego momentu dokonywania kradzieży oleju napędowego przez oskarżonego, to jednak istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy ma fakt, że zeznania tych świadków korespondują z innym dowodami, tworząc logiczny ciąg zdarzeń. Ich relacje dotyczą pewnych fragmentów zachowania oskarżonego, jakie mieli okazję zaobserwować, które wraz z innymi dowodami pozwalają na szczegółowe odtworzenie okoliczności stanu faktycznego. I tak, świadekD. C.zeznał, iż to on odkrył niedobory w oleju napędowym, zauważając przy tym, iż klucz od magazynu tzw. „blaszaka”, gdzie był on przechowywany znajduje się w jego drzwiach, zamiast w szafce z narzędziami warsztatowymi (k.69). ŚwiadekA. K.widział natomiast jak oskarżony wynosił bańkę z olejem napędowym z magazynu zamykanego na klucz tj. z tzw. „blaszaka” (k. 16). Z kolei, świadekA. S.poinformowany przez pracownikówfirmy (...)o zaistnieniu znacznych braków w oleju napędowym, odtwarzając zapis z monitoringu zainstalowanego na terenie przedsiębiorstwa stwierdził, iż toM. S.wynosił pojemnik z olejem napędowym z budynku garażu. Poinformował więc o tym właściciela(...)M. B. (1). Tak więc w ocenie Sądu Odwoławczego przedmiotowy zapis monitoringu z miejsca zdarzenia ma w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie, albowiem daje możliwość bezpośredniego zetknięcia się z nim na każdym etapie postępowania(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. V KK 378/14, LEX 656531), także na etapie postępowania apelacyjnego.
Z uzasadnienia Sądu I instancji wynika, że wskazane wyżej okoliczności Sąd ten w wyjątkowo dokładny sposób rozważał i oceniał, wskazując które z tych dowodów uznał za wiarygodne i dlaczego, a którym z nich tego przymiotu odmówił i z jakich powodów. Argumenty dotyczące tej oceny są logiczne, przekonywujące i zgodne z wymogamiart. 7 kpk, a zatem zyskały pełną akceptację Sądu Odwoławczego i jako takie nie mogą być skutecznie podważane. Podzielając więc powyższą ocenę, ponowne przytoczenie tych samych okoliczności nie byłoby celowe. Skoro więc brak jest podstaw do podważenia tak dokonanej oceny dowodów, a na ich podstawie Sąd I instancji ustalił ten stan faktyczny przedmiotowego zdarzenia, to w ocenie Sądu Okręgowego brak jest także podstaw do kwestionowania tychże ustaleń faktycznych.
Dodatkowo należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, ujawnienie w miejscu zamieszkania oskarżonego kanistrów identycznych, jak te w których znajdował się olej napędowy wfirmie (...), nawet przy założeniu, iż takimi „baniakami” dysponuje znaczna cześć mieszkańców miejscowości zamieszkiwanej przezM. S., nic w tej kwestii nie zmienia. Nieodparta logika wydarzeń stwierdzona wyżej wskazanymi innymi dowodami, iż toM. S.dokonał włamania się do tego magazynu, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia bańki zawierające tenże olej.
Odnosząc się do zarzutu obrazyart. 410 kpkSąd Odwoławczy uznał ten zarzut za pozbawiony jakichkolwiek merytorycznych podstaw. Skarżący nie wykazał, aby wydany w sprawie wyrok został oparty na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, czy też w wyniku nieuwzględnienia przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności.
Skoro wiec bark jest podstaw do podważenia tak dokonanej oceny dowodów, a na ich podstawie Sąd I instancji ustalił stan faktyczny przedmiotowego zdarzenia, to w ocenie Sądu Okręgowego bark jest także podstaw do kwestionowania tychże ustaleń faktycznych.
Jak orzekł Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 06 października 2015 r., sygn. II AKa 127/15 to, czy przyjęte przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne są prawidłowe, zależne jest wyłącznie od tego, czy Sąd ten sprostał określonej wart. 7 kpkzasadzie swobodnej oceny dowodów. Jeżeli dokonana przez ten Sąd ocena tych dowodów nie wykracza poza wyznaczone przez ten przepis granice, to przyjęte przez ten sąd ustalenia faktyczne są prawidłowe (LEX nr 1927523).
Stanowisko przedstawione w powyższym judykacie aprobuje także Sąd Okręgowy w Siedlcach stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu. W świetle powyższego nie ma wątpliwości co do tego, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z pkt II aktu oskarżenia wyczerpującego dyspozycję zart. 279 § 1 kk. Sąd Okręgowy podzielając wiec stanowisko Sadu Rejonowego w zakresie winy oskarżonegoM. S.w odniesieniu do tego czynu i przyjętej kwalifikacji prawnej tego występku nie dopatrzył się również, by orzeczona wobec tego oskarżonego kara nosiła znamiona rażącej surowcowości. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sad I instancji kierował się przy tym dyrektywamiart. 53 kki następnych.
Mając na uwadze powyższe rozważania, podzielając argumenty Sądu Rejonowego zawarte w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym oraz nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w apelacji obrońcyM. S.odnoszących się do czynu z pkt II aktu oskarżenia, Sąd Okręgowy w Siedlcach w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 627 kpkorazart. 10 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.)Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 zł tytułem opłaty za obie in­stancje oraz 20 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze.
Z tych względów, Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł jak w wyroku.