Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 464/16
Data wyroku: 2016-11-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 180a kk

Sygn. akt VI Ka 464/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 listopada 2016 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Tekieli
Protokolant  Anna Potaczek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej GórzeK. D.
po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r.
sprawyP. N.synaR.iZ.z domuT.,ur. (...)wJ.
oskarżonego zart. 180a kk
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 5 sierpnia 2016 r. sygn. akt II K 354/16
uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoP. N.i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt VI Ka 464/16

UZASADNIENIE
P. N.oskarżony został o to że:
w dniu 14 lipca 2015 roku wS.woj.(...)naul.(...)na drodze publicznej prowadził samochód osobowy markiR.nr rej.(...), czym nie stosował się do decyzji administracyjnejS. (...)(...)(...)wydanej w dniu 1 kwietnia 2011 roku o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami Prawo JazdyK. (...)nr(...)wydanego 3.03.2005 roku;
tj. o czyn zart.180a k.k.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie II K 354/16 uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu i ustalił że koszty procesu ponosi Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku złożył Prokurator Rejonowy w Jeleniej Górze zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na treść orzeczenia a polegający na błędnym uznaniu że oskarżonyP. N.nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności zeznań w charakterze świadków funkcjonariuszy policji w osobachŁ. M.iM. S., zapisków sporządzonych w notatnikach służby przez funkcjonariuszy policji pozwala uznać że oskarżony w dniu 14 lipca 2015 roku wS.naulicy (...)na drodze publicznej prowadził samochód osobowy markiR.nr rej.(...), czym nie stosował się do decyzji administracyjnejS. (...)(...)(...)wydanej w dniu 1 kwietnia 2011 roku o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami Prawo Jazdy Kategorii B nr(...)wydanego w dniu 3.03.2005 roku.
Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja zasługuje na uwzględnienie.
Dokonana przez Sąd I instancji ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego budzi zasadnicze wątpliwości Sądu Okręgowego. Nie przekonuje ocena zeznań funkcjonariuszy policjiŁ. M.iM. S.. Obydwaj policjanci konsekwentnie zeznawali, że jechali radiowozem w bliskiej odległości za samochodem oskarżonego, jego pojazd stracili z pola widzenia jedynie na kilka sekund gdy skręcał na posesję przyul. (...), gdy wjechali tam i podjęli interwencję oskarżonyP. N.siedział za kierownicą na fotelu kierowcy, zaś jego matka dopiero po chwili podeszła do auta. Obydwaj wymienieni świadkowie jednoznacznie twierdzili, że nie było czasu aby oskarżony i jego matka lub ktokolwiek inny zamienili się miejscem kierowcy ( k. 72 – 73 , k.74 – 75, k. 79- 81 ). W ocenie Sądu Okręgowego zeznania tych świadków mają co do zasady potwierdzenie w kserokopiach notatnika służbowego ( .85 – 93 ) i w notatce służbowej sporządzonej przez świadkaM. S.( k.5 akt II W 2545/15 ). Jako całkowicie nietrafna, wręcz budząca zdziwienie, jawi się argumentacja Sądu I instancji dotycząca tych dowodów. Jak wynika z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd ten odrzucił jako niewiarygodne zeznania obydwu funkcjonariuszy policji albowiem zeznawali oni po raz pierwszy w dużej odległości czasowej od dnia zdarzenia a ponadto „…skoro funkcjonariusze zgodnie twierdzili że widzieli i byli pewni że tylko oskarżony mógł kierować pojazdem i ustalili ze nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami to nielogicznym jest konsultowanie tego faktu z dyżurnym…” ( str.3-4 uzasadnienia, k. 105 – 105 odwrót akt ). IstotnieŁ. M.składał pierwszy raz zeznania 4.11.2015 r. tj. niespełna 4 miesiące po zdarzeniu ,aM. S.29.12.2015 r. tj. ponad 5 miesięcy po zdarzeniu , nie są to jednak odległości czasowe które uniemożliwiałyby świadkom zapamiętanie okoliczności ( nawet szczegółów ) zdarzenia. Trafnie ponadto skarżący prokurator podnosi, że radiowa konsultacja z dyżurnym komisariatu jest standardową procedurą i miała na celu jedynie potwierdzenie żeP. N.cofnięte zostało uprawnienie do kierowania pojazdami mechanicznymi, w żadnym wypadku nie wynika z niej wątpliwość co do osoby oskarżonego jako kierowcy. W ocenie Sądu Okręgowego brak jest w niniejszej sprawie podstaw do przyjęcia, iż świadkowie – policjanci świadomie podawali nieprawdziwe okoliczności obciążające oskarżonego. Z drugiej strony Sąd I instancji uznał za wiarygodne zeznania świadkówZ. N.iP. P.nie przydając należytego znaczenia faktom, iż pierwsza z tych osób jest matką oskarżonego zaś druga jego kolegą i że są zainteresowani w zeznawaniu na jego korzyść. Niektóre argumenty Sądu I instancji powołane na poparcie swojej oceny są sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego np. gdy Sąd ten wywodzi że gdyby oskarżony kierując samochodem spotkał podsklepem (...), nie jechał by z nim do swojego miejsca zamieszkania tylko odwiózł go do domu ( k.3 uzasadnienia k. 105 akt ). Obydwaj mężczyźni są kolegami i przyjazd obydwu do domu oskarżonego nie był niczym szczególnym, nawet jeżeli oskarżony tego wieczoru szykował się do wyjazdu do innego miasta.
Jedynie na marginesie przypomnieć należy żeP. N.w sprawie II W 2545/15 Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze dotyczącej tego samego zdarzenia prawomocnie skazany został za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. polegające na prowadzeniu samochodu bez uprawnień ( k.45 , akta II W 2545/15 ).
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoP. N.i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji przeprowadzi i oceni dowody o których mowa powyżej, biorąc pod uwagę wszystkie powołane wyżej okoliczności i uwagi sądu odwoławczego, następnie Sąd ten wyda wyrok który prawidłowo uzasadni.