Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 2447/14
Data wyroku: 2016-08-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Jarząbek
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art 1894 ustawy o emeryturach i rentach z fus

Sygn. akt VII U 2447/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 sierpnia 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Jarząbek
Protokolant: sekr. sądowy Monika Bąk - Rokicka
po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. w Warszawie
sprawyJ. R.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.
o wcześniejszą emeryturę
na skutek odwołaniaJ. R.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.
z dnia 31 października 2014 r., znak:(...)
- oddala odwołanie.

UZASADNIENIE
W dniu 28 listopada 2014 r.J. R.złożył za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału wW.odwołanie od decyzji ww. organu rentowego z dnia 31 października 2014 r. znak:(...), na mocy której odmówił przyznania mu emerytury. Odwołujący wniósł o uznanie jego praw do wskazanego wyżej świadczenia.
W uzasadnieniu odwołaniaJ. R.powołał się na fakt zatrudnieniaw(...) Zakładach (...)wW.w okresieod 14 sierpnia 1972 r. do 31 stycznia 1992 r. oraz okoliczność, że przez większą część tego okresu zatrudnienia pracował na stanowisku zestrajacza. Praca ta polegałana uruchamianiu i ustawianiu parametrów telewizorów, które ze względu na swoją konstrukcję wytwarzały napięcie od 25.000 – 30.000 V, co powodowało powstawanie promieniowania jonizującego i pola magnetycznego. Odwołujący wskazał,że w procesie produkcji w którym uczestniczył jednocześnie było włączonychod 500 do 1.500 telewizorów, a praca zestrajacza trwała 8 godzin dziennie. W ocenie odwołującego praca w wyżej wymienionych warunkach odpowiada pracy w polu działania promieniowania jonizującego i pól magnetycznych określonych w wykazieA stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.,co było potwierdzone wypłatą dodatku szkodliwego. Jednocześnie odwołujący wskazał, że jego były pracodawca przy rozwiązywaniu umowy o pracę nie wydawał z własnej inicjatywy stosownego świadectwa pracy, a on sam nie był świadomy wagi pracyw warunkach szczególnych i o to świadectwo nie wystąpił. Zaznaczył również,że występowanie warunków szczególnych przy produkcji telewizorów w(...) Zakładach (...)było potwierdzane prawomocnymi wyrokami przez tutejszy Sąd.
Ponadto odwołujący podkreślił, że w okresie od 16 października 1970 r.do 13 sierpnia 1972 r. pracował w gospodarstwie rolnym rodziców położonymw miejscowościL.. Na potwierdzenie tej oraz powyższej okoliczności odwołujący wyraził gotowość przedstawienia świadków posiadających stosowną wiedzę.
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 12 grudnia 2014 r.Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.wniósł o oddalenie odwołaniaJ. R.na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ rentowy powołał się na przepisyustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychoraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze wskazując, że odwołujący nie udokumentował 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych oraz 25-letniego okresy składkowego i nieskładkowego. Organ rentowy nie uwzględnił do pracy wykonywanej w szczególnych warunkach okresów zatrudnienia odwołującego w(...) Zakładach (...), gdyż odwołujący nie przedstawił świadectwa pracy wykonywania pracy w takich warunkach, a przedłożone przez niego świadectwo pracy nie zawiera stosownej adnotacjio wykonywaniu przez odwołującego pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy nie uwzględnił również do ogólnego stażu pracy okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, gdyż odwołujący nie przedłożył żadnych dowodów, które świadczyłybyo wykonywaniu takiej pracy. W tych okolicznościach wydanie decyzji było zasadne.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
J. R.,urodzony w dniu (...), w okresieod 16 października 1970 r. do 13 sierpnia 1972 r. mieszkał i pracował w gospodarstwie rolnym należącym do jego rodziców, położonym w miejscowościL.. Gospodarstwo rolne miało powierzchnię około 6 ha. Rodzicie odwołującego uprawiali zboże, ziemniaki, buraki cukrowe i pastewne, a ponadto hodowali zwierzęta – krowy, konie i świnie. Odwołujący pracował w gospodarstwie rolnym od 10 roku życia i uczestniczył we wszystkich pracach które były w nim wykonywane – wykonywał takie czynności jak wysiew warzyw i zbóż, sianokosy, wykopki, obróbka, wiązanie i odbieranie snopków, obrządek zwierząt. Czas pracy i zakres obowiązków zmieniał się w zależności od pory roku, przy czym zazwyczaj wynosił około 4 godzin dziennie. Oprócz pracy w gospodarstwie odwołujący uczęszczał do szkoły znajdującej się wL.. Gospodarstwo w którym odwołujący mieszkał znajdowało się około 200 metrów od szkoły, wobec czego chodził tam na piechotę. W późniejszym okresie odwołujący uczęszczał do szkoły zawodowej wP., gdzie dojeżdżał autobusem(...). Zajęcia w szkole podstawowej trwały po około 5-6 lekcji dziennie, a w szkole średniej około 6 lekcji dziennie. Przeważnie odwołujący wracał do domu około godziny 14:00 i wtedy rozpoczynał pracę w gospodarstwie(zeznania świadków:J. A.k. 78 a.s.,H. A.k. 78v-79 a.s., pisemne zeznania ww. świadków k. 23-24 a.s. dowód z przesłuchania odwołującego k. 88-90 a.s., świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej – akta osobowe odwołującego).
Od 14 sierpnia 1972 r.J. R.podjął zatrudnienie w(...) Zakładach (...)wW.. Początkowo był odwołujący dostał angaż w charakterze montera stażysty, następnie został przyjęty na stanowisku montera układów elektronicznych, a w dalszej kolejności na stanowisku zestrajacza(świadectwo pracy, wniosek o przyjęcie do pracy, decyzje ws. zaszeregowania – akta osobowe odwołującego, mała koperta)
Praca zestrajacza polegała na ustawianiu parametrów odbiorników telewizyjnych znajdujących się na taśmie produkcyjnej, takich jak obraz, prąd kineskopu, napięcie wymagane przez proces technologiczny. Odwołujący uruchamiał odbiornik i stroił parametry do odpowiednich wartości. W przypadku stwierdzenia uszkodzeń odwołujący za pomocą lutownicy wymontowywał uszkodzoną część, zakładał nowąi przekazywał odbiornik do kontroli. Praca odwołującego odbywała się na hali produkcyjnej nr 24, na której pracowało około 120 pracowników. Hala ta miała wymiary 50 m na 200 m, znajdowało się tam 6 taśm produkcyjnych oraz agregaty lutownicze i taśmy grzewcze; ponadto na hali panował duży hałas i było duże stężenie oparów cyny, gdyż hala nie posiadała wywietrzników. W związku z panującymi na hali warunkami odwołujący otrzymywał dodatek do wynagrodzenia za pracę w warunkach szkodliwych oraz mleko. Tego rodzaju pracę odwołujący wykonywał stale, w pełnym wymiarze czasu pracy, czasem również w nadgodzinach(zeznania świadków:J. K.k. 35-36 a.s.,Z. P.k. 36-37 a.s.,M. S.k. 37-38 a.s., dowód z przesłuchania odwołującego k. 88-90 a.s., paski wynagrodzeń – akta osobowe odwołującego).
Odwołujący pozostawał poza zatrudnieniem w ww. zakładzie pracy w okresieod 23 października 1976 r. do 29 listopada 1978 r. w związku z odbywaniem zasadniczej służby wojskowej. Z dniem 29 listopada 1978 r. został ponownie przyjęty do pracy na stanowisku zestrajacza i wykonywał te same czynności co poprzednio(umowa o pracę z 29.11.1978 r., świadectwo pracy – akta osobowe odwołującego).
Od dnia 8 kwietnia 1991 r. odwołujący pracował nas stanowisku kierownika zespołu obsługi fabrycznej. Jako kierownik odwołujący zajmował się zabezpieczeniem pracy zestrajaczy, co sprowadzało się do pobraniu odbiorników i przekazaniuich pracownikom, prowadzeniem listy obecności. Odwołujący posiadał na swój użytek wydzielone z hali murowane pomieszczenie, w którym przebywał. Czasami zajmował się lutowaniem(porozumienie z 08.04.1991 r. – akta osobowe odwołującego, dowódz przesłuchania odwołującego k. 88-90 a.s.).
W(...) Zakładach (...)wW.odwołujący był zatrudniony do 31 stycznia 1992 r. Zakład pracy wypowiedział odwołującemu umowę o pracę ze względu na zaniedbania i nieprawidłowości w wykonanej pracy(wypowiedzenie umowy o pracę z 29.10.1991 r. wraz z załączonymi dokumentami – akta osobowe odwołującego).
W dniu 12 września 2014 r.J. R.złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału wW.wniosek o wcześniejszą emeryturę. Do wniosku dołączył kwestionariusz zawierający okresy składkowe i nieskładkowe wrazz dokumentacją potwierdzającą te okresy(wniosek o emeryturę wraz z załącznikamik. 1-13 a.r. tom I).
Po rozpoznaniu wniosku Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał w dniu31 października 2014 r. skarżoną decyzję znak:(...)mocą której odmówił odwołującemu prawa do emerytury wskazując, że do dnia 1 stycznia 1999 r. nie osiągnął 25-letniego okresu składkowego i nieskładkowego oraz że nie został udowodniony wymagany 15-letni okres pracy w warunkach szczególnych wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Ponadto organ rentowy ustalił, że odwołujący posiada łączny staż pracy w wymiarze 24 lat, 9 miesięcy i 25dni(skarżona decyzja ZUS z 31.10.2014 r. k. 21 a.r. tom I).
Od powyższej decyzjiJ. R.złożył odwołanie, inicjując tym samym niniejsze postępowanie(odwołanie k. 2 a.s.).
W opinii z dnia 31 października 2015 r. biegły sądowy specjalista z zakresu BHPJ. C.wskazał, że strefa ochronna bezpieczeństwa i higieny pracyw polach elektromagnetycznych (strefa ochronna), zgodnie z normą(...)to obszar w otoczeniu źródła pola, w którym ekspozycję pracowników charakteryzują wskaźniki ekspozycji, gdzie mogą przebywać wyłącznie pracownicy zatrudnieni przy źródłach pól, u których w wyniku przeprowadzonych badań lekarskich stwierdzono brak przeciwskazań zdrowotnych do przebywania w zasięgu pól elektromagnetycznych oraz którzy przebyli szkolenie w zakresie bezpiecznego obsługiwania źródeł pól i zasad przebywania w strefach ochronnych. Biegły wskazał, że strefę zagrożenia, o której mowa w poz. 4 działu XIV wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. to strefa ochronna, w której mogą przebywać pracownicy przez określony czas, krótszy niż 8 godzin, zależny od wartości natężeńpól elektrycznych i magnetycznych występujących na stanowisku pracownika, zgodnie z warunkami dopuszczalnej ekspozycji zawodowej, ustalonymi krajowymi zasadami BHP w polach elektromagnetycznych.
W ocenie biegłego materiał dowodowy zebrany w sprawie uniemożliwia uznanie zatrudnienia odwołującego w spornym okresie za zatrudnienie w warunkach szczególnych bądź o szczególnym charakterze z uwagi na brak możliwości ustalenia czy odwołujący faktycznie wykonywał w sposób stały, w pełnym wymiarze czasu pracy, prace w polu narażenia na działanie promieniowania jonizującego oraz elektromagnetycznego w zakresie od 0,1 do 300.000 MHz w strefie zagrożenia. Biegły wskazał, że akta osobowe nie zawierają dokumentów obejmujących zakres czynności odwołującego na poszczególnych stanowiskach, zaliczenia go do pierwszej kategorii zatrudnienia, ani też okoliczności, że w hala w której odwołującej pracował mogła zostać zakwalifikowana jako strefa zagrożenia(opinia biegłego sądowego ds. BHPz 31.10.2015 r. k. 93-110 a.s.).
W opinii z dnia 14 marca 2016 r. biegła sądowa specjalista ds. BHPM. M.wskazała, że stanowiska zestrajacza mieści się w grupie specjalności zawodowych montera elektronika, przy czym ani to stanowisko, ani też zakres czynności wykonywanych przez odwołującego nie zostały wymienione w wykazie A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Natomiast w odniesieniu do oświadczeń odwołującego w zakresie pracy w polu jonizującym i magnetycznym biegła wskazała, że zgodnie z treścią poz. 4 działu XIV wykazu A nie wszystkie pracy tego rodzaju dają podstawę do zaliczenia ich jako prac wykonywanych w warunkach szczególnych, lecz jedynie te, które odbywały sięw strefie zagrożonej. Definicja strefy znajdywała się w obowiązującym na ten czas rozporządzeniu Ministrów Pracy, Płac i Spraw Socjalnych oraz Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 lutego 1977 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy stosowaniu urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne w zakresie od 0,1 MHz do 300 MHz, zgodnie z którego przepisem § 2 pkt 1 strefa zagrożenia była to strefa,w której mogli przebywać pracownicy zatrudnieni przy produkcji, naprawach, przeglądach, obsłudze lub stosowaniu urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne przez czas ograniczony; dopuszczalny czas przebywania w tej strefie ulegał skróceniu zależnie od natężenia pół elektromagnetycznych. Z koleiw myśl § 5 ww. rozporządzenia zakłady pracy dokonywały oznakowania granicy stref ochronnych w sposób wskazany przez Państwową Inspekcję Sanitarną,po przeprowadzeniu pomiarów kontrola elektromagnetycznego.
Ostatecznie biegła podzieliła stanowisko wyrażone przez poprzedniego biegłego ds. BHP co do braku dowodów pozwalających na stwierdzenie, że odwołujący zatrudniony jak zestrajacz w spornym okresie wykonywał pracę w warunkach szczególnych(opinia biegłej sądowej ds. BHP z 14.03.2016 r. k. 143-152 a.s.)
Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie obszernego materiału dowodowego, obejmującego dowody z dokumentów, zeznania świadkówJ. A.,H. A.,J. K.,Z. P.iM. S.oraz dowód z przesłuchania odwołującego, jak również dowód z opinii biegłych sądowych specjalistów z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracyJ. C.iB. M..
Na dowody z dokumentów składały się akta osobowe odwołującego z okresu zatrudnienia w(...) Zakładach (...), akta organu rentowego oraz dokumenty przedłożone przez stronę odwołującą w toku postępowania. Zebranew sprawie dowody z dokumenty nie budziły wątpliwości Sądu, ich treść była skorelowana z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie i pozwoliły dokonanie przez Sąd podstawowych ustaleń stanu faktycznego. Dokumenty zebrane w niniejszym postępowaniu nie były kwestionowane przez strony, wobec czego Sąd uznał jeza wiarygodne.
Sąd w całości uwzględnił zeznania świadkówJ. A.iH. A.jako wiarygodne, gdyż zeznania tych świadków, mimo upływu lat były spójne i rzeczowe. Świadkowie znali odwołującego od dziecka i mieszkaliw sąsiedztwie gospodarstwa w którym przebywał, w szczególności na przełomie lat 1970-1972, mieli więc świadomość co do tego czym odwołujący wówczas się zajmował.
Co do zasady Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówJ. K.,Z. P.iM. S.. Świadkowie byli współpracownikami odwołującego i mieli wiedzę w zakresie czynności jakie odwołujący wykonywałw spornym okresie zatrudnienia oraz warunków panujących w miejscu pracy,a ich zeznania były spójne i zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym. Sąd nie dał jedynie wiary zeznaniomJ. K.w zakresie, w jakim świadek ten wskazał, że odwołujący nie był kierownikiem, gdyż z dokumentacji osobowej wynikało,że odwołujący pracował na stanowisku kierownika pod koniec zatrudnienia w zakładzie pracy. W pozostałym zakresie Sąd nie miał zastrzeżeń co do zeznań świadków.
Wiarygodne w ocenie Sądu były również zeznania odwołującego w takim zakresie, w jakim były bieżne z zeznaniami świadków oraz z pozostałym materiałem dowodowym.
W toku postępowania Sąd dopuścił w sprawie dowody z opinii dwóch niezależnych biegłych sądowych specjalistów z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracyJ. C.iB. M.celem ustalenia, czy praca wykonywana przezJ. R.na rzecz(...) Zakładów (...)wW.w okresie od 14 sierpnia 1972 r. do 31 stycznia 1992 r. była wykonywana w warunkach szczególnych, uregulowanych wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzeorazw innych rozporządzeniach Rady Ministrów dotyczących I kategorii zatrudnieniai zarządzeniach właściwych ministrów

    (protokół rozprawy z 22.09.2015 r. k. 90 a.s., postanowienie z 02.03.2016 r. k. 137 a.s.).W ocenie Sądu obie opinie należało uznaćza sporządzone w sposób prawidłowy, jak również kompleksowy i rzetelny. Każdyz biegłych dokonał analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, szczegółowo i wyczerpująco opisał specyfikę zawodu wykonywanego przez odwołującego w spornym okresie oraz prawidłowo wskazał na regulacje pozwalające ustalić, czy praca odwołującego odbywała się w warunkach szczególnych.
Do obu z przeprowadzonych opinii odwołujący składał zastrzeżenia (pismo procesowe z 30.11.2015 r. k. 121-122 a.s., pismo procesowe z 13.04.2016 r. k. 165-167 a.s.). W ocenie Sądu, podniesione przez ubezpieczonego zastrzeżenia do opinii nie mogły jednak prowadzić do skutecznego zakwestionowania ich waloru dowodowego. Odwołujący w sposób wybiórczy, poprzez wyciąganie fragmentów stawianych przez biegłych tez i ustaleń z kontekstu logicznych rozważań odnosił się do argumentów przedstawianych przez biegłych w opiniach, jednocześnie nie przedstawił żadnych jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby z wnioskami biegłych kontestować. Argumentacja odwołującego stosowana w zarzutach do opinii biegłych praktyczniew całości skupiała się na bezdyskusyjnym przyjmowaniu, że warunki panujące w jego miejscu pracy w spornym okresie zatrudnienia miały charakter szczególny, szkodliwyi niebezpieczny, o czym miało świadczyć pobieranie przez odwołującego dodatkuza pracę w warunkach szkodliwych, oraz na pomijaniu innych okoliczności wskazanych przez biegłych, których istnienie warunkuje możliwość zakwalifikowania danej pracy jak pracy w warunkach szczególnych. W tych okolicznościach Sądu uznał wartość argumentacyjną ww. zastrzeżeń za niewielką, gdyż podnoszone przez odwołującego zarzuty miały charakter polemiczny, oderwany od całokształtu okoliczności omawianych w opiniach biegłych. Warto w kontekście powyższego podkreślić,że subiektywne przekonanie strony co do nieprawidłowości opinii sporządzonej przez biegłego w każdym wypadku, gdy opinia ta nie jest dla strony korzystna, nie może stanowić podstawy do uznania za konieczne przeprowadzenia dowodu z opinii kolejnych biegłych(zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 1974 r. II CR 817/73).
Osobnego omówienia wymagały zarzuty podniesione wobec drugiej z opinii, sporządzonej przeze biegłąM. M.. Co do zasady argumentacja odwołującego opisana powyżej została zastosowana również do opinii tej biegłejz 14 marca 2016 r., jednakże oprócz tego odwołujący podniósł zarzut tego rodzaju,że biegła wymieniła i określiła strefy ochronne, ale nie określiła w jakiej strefie znajduje się zestrajacz w procesie produkcji odbiorników telewizyjnych. W tym kontekście odwołujący zdaje się zupełnie pomijać wyjaśnienia wprost wynikające z opinii biegłej, zgodnie z którymi dokonywanie ustaleń co do kwalifikacji danej strefy jako trefy zagrożenia były podejmowane po przeprowadzeniu stosownych pomiarów pola elektromagnetycznego. Oznacza to, nie każda strefa wpływu pola elektromagnetycznego i jonizującego – na co zresztą wskazuje biegła – była strefą zagrożenia, lecz jedynie ta, w której wartości ww. pól są na tyle szkodliwe dla zdrowia, że przebywanie przez pracowników w tej strefie powinno być krótsze niż 8 godzin.Z oczywistych względów na chwilę obecną stosownych pomiarów nie da się wykonać, a tworzenie czysto hipotetycznych założeń co do kryteriów ustalenia strefy zagrożenia na hali produkcyjnej, na której pracował odwołujący, nie jest ani dozwolone, mającna względzie konieczność ustalenia stanu faktycznego w sposób możliwie zbliżonydo rzeczywistego stanu rzeczy, ani również możliwe, gdyż materiał dowodowy nie zawiera żadnych podstaw do poczynienia stosownych ustaleń w tym zakresie. Pozostałe okoliczności na które odwołujący zwrócił uwagę w piśmie procesowym z 13.04.2016 r. miały charakter ściśle polemiczny i nie mogły w ocenie Sądu stanowić skutecznej argumentacji przeciwko opinii biegłej. Odwołujący powoływał się choćby na fakt pobierania dodatku za pracę w warunkach szkodliwych, mimo iż biegła wyraźnie podkreśliła, że okoliczność ta nie jest tożsama z wykonywaniem pracy w warunkach szczególnych. Odwołujący wskazał również, że dokumenty na której biegła oparła swoją opinię były „nieuporządkowane”, „sprzeczne” i „niepełne” oraz„nie przedstawiały rzeczywistego przebiegu jego pracy”. O ile ocena odwołującegoco do braku porządku w przedłożonej do akt osobowych była trafna, o tyledo pozostałych ocen Sąd się przychylił się, gdyż odwołujący nie wskazał z jakimi innymi dowodami dokumenty te były sprzeczne, w jakim zakresie były niepełne oraz nie zaprezentował żadnych okoliczności na potwierdzenie tezy o tym, że nie przedstawiały rzeczywistego przebiegu jego pracy.
W tych okolicznościach Sąd uznał materiał dowodowy zebrany w sprawieza wystarczający do wydania rozstrzygnięcia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
OdwołanieJ. R.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń SpołecznychII Oddziału wW.z dnia 31 października 2014 r. znak:(...)było niezasadne i podlegało oddaleniu.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do ustalenia, czy ubezpieczony spełnia przesłanki do przyznania mu prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracyw warunkach szczególnych na zasadach określonych wustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn. Dz. U.z 2013 r., poz. 1440; ze zm.). Organ rentowy odmówił odwołującemu prawado wskazanego wyżej świadczenia powołując się na fakt nieudokumentowania posiadania 15-letniego okresu stażu pracy, który podlegałby kwalifikacji jako staż pracy wykonywanej w warunkach szczególnych.
Zgodnie zart. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1
okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn, oraz

2
okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 ustawy.

Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do Otwartego Funduszu Emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w Otwartym Funduszu Emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Przy określaniu prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze nie ma żadnej swobody. Prace te ściśle i jasno określone są wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. 1983 nr 8 poz. 43). Na wykazach prac zawartych we wskazanym rozporządzeniu, nie kończą się jednak ograniczenia dotyczące uprawnień z tytułu wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Aby daną pracę uznać za wykonywaną w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, pracownik musi ją wykonywać stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, obowiązującym na danym stanowisku pracy. Dodatkowo, zgodnie z powołanym rozporządzeniem, aby mężczyzna mógł nabyć prawo do emerytury powinien:

1
posiadać 25-letni okres zatrudnienia, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia),

2
wykonywać pracę wymienioną w wykazie A (Prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego), będącym załącznikiem do rozporządzenia, oraz

3
osiągnąć wiek emerytalny wynoszący 60 lat (§ 4 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia) oraz być zatrudnionym przez co najmniej 15 lat w szczególnych warunkach (§ 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia).

W myśl stanowiska wyrażonego w orzecznictwie, w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, warunki nabycia prawa do wcześniejszej emerytury muszą być spełnione łącznie w chwili wydania decyzji przez organ rentowy. W postępowaniu odwoławczym od decyzji odmawiającej prawa do tego świadczenia, sąd ubezpieczeń społecznych ocenia legalność decyzji według stanu rzeczy istniejącego w chwili jej wydania(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2006 r., I UK 154/05). Wykonywanie pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze powinno być stwierdzone przez pracodawcę w świadectwie wykonywania pracyw szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze lub w świadectwie pracy(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1997 roku, II UKN 417/97 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 roku, II UKN 598/00).Jednocześnie wskazać należy, że świadectwo pracy nie jest dokumentem urzędowym w myślart. 244 § 1 k.p.c., gdyż pracodawca nie ma charakteru organu władzy publicznej, świadectwo pracy stanowi więc dokument prywatny zgodnie zart. 245 k.p.c.W orzecznictwie podkreśla się, że przy ustalaniu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym złożenie dowodu w postaci świadectwa pracy może być kwestionowane, co na podstawieart. 6 k.c.pociąga za sobą obarczenie ciężarem dowodu strony, która zaprzecza okolicznościom wynikającym ze świadectwa pracy. Należy bowiem ustalić, jakie prace ubezpieczony rzeczywiście wykonywał, bowiem ta okoliczność, nie zaś nazwa zajmowanego stanowiska, przesądza o ewentualnym istnieniu przesłanek dla przyznania dochodzonego świadczenia(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia21 kwietnia 2004 r., II UK 337/03).
W niniejszej sprawie bezspornym jest, żeJ. R.ukończył w dniu15 października 2014 r. wymagany wiek 60 lat i nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. Wątpliwości istniały co do spełniania przez odwołującego pozostałych przesłanek – organ rentowy na etapie postępowania wyjaśniającego zakwestionował wykazanie przez ubezpieczonego przesłanek w postaci posiadania 15 lat pracyw warunkach szczególnych oraz łącznego okresu składkowego i nieskładkowegow wymiarze 25 lat. W szczególności organ rentowy nie uznał okresu zatrudnieniaJ. R.w(...) Zakładach (...)od 14 sierpnia 1972 r.do 31 stycznia 1992 r. za jako okresu wykonywania przez ubezpieczonego pracyw warunkach szczególnych, gdyż w ocenie tego organu przedłożone przez odwołującego dokumenty nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia szczególnych warunków pracy w tym okresie. Ponadto organ rentowy nie uwzględnił do ogólnego stażu pracy okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od 16 października 1970 r. do 13 sierpnia 1972 r. W opozycji do powyższego stanowiska organu rentowego odwołujący wskazał, że ww. okresie pracował w gospodarstwie rolnym rodziców, oraz że praca wykonywana na rzecz(...) Zakładów (...)odbywała sięw warunkach szczególnych, w związku z czym spełnia wszystkie przesłanki konieczne do uzyskania wcześniejszego świadczenia emerytalnego.
W pierwszej kolejności Sąd wziął pod rozwagę kwestię pracy odwołującegow gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od 16 października 1970 r. do 13 sierpnia 1972 r. W przypadku okresu pracy na gospodarstwie rolnym zastosowanie znajdzieart. 10 ust. 1 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym przy ustalaniu prawa do emerytury oraz przy obliczaniu jej wysokości uwzględnia się również następujące okresy, traktując je, z zastrzeżeniem art. 56, jak okresy składkowe:

1
okresy ubezpieczenia społecznego rolników, za które opłacono przewidzianew odrębnych przepisach składki;

2
przypadające przed dniem 1 lipca 1977 r. okresy prowadzenia gospodarstwa rolnego po ukończeniu 16 roku życia;

3
przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracyw gospodarstwie rolnym po ukończeniu 16 roku życia, jeżeli okresy składkowei nieskładkowe, ustalone na zasadach określonych w art. 5-7, są krótsze od okresu wymaganego do przyznania emerytury, w zakresie niezbędnym do uzupełnienia tego okresu.

Powyższy przepis pozwala na uwzględnienie okresów ubezpieczenia społecznego rolników, obejmującego również domowników, a także okresów prowadzenia gospodarstwa rolnego i pracy w nim domowników rolnika, przypadających w czasie, kiedy nie funkcjonowało ubezpieczenie społeczne rolników. Przepis nie zawiera definicji prowadzenia gospodarstwa rolnego (np. w zakresie jego obszaru) ani definicji pracy w gospodarstwie rolnym. Jednakowe traktowanie okresów podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników na równi z okresami, kiedy ubezpieczenie to nie funkcjonowało, oznacza, że przepis dotyczy prowadzenia gospodarstwa rolnego i pracy w nim na takich zasadach, na jakich zostało ono objęte ubezpieczeniem społecznym rolników. W przepisach regulujących ubezpieczenie społeczne rolników należy szukać definicji gospodarstwa rolnego, osoby prowadzącej gospodarstwo rolne i osoby wykonującej pracę w gospodarstwie rolnym. Za wymienione wart. 10 pkt 3przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracy w gospodarstwie rolnym, uważa się okresy wykonywania pracy na takich warunkach, jakie po dniu 1 stycznia 1983 r. dawałyby podstawę do objęcia ubezpieczeniem społecznym rolników.Takie stanowisko zajął m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 lipca 2001 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II UKN 460/00. W uzasadnieniu tego orzeczenia,Sąd ten stwierdził, że definicja domownika zawarta wart. 6 pkt. 2 ustawy z dnia20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników(Dz. U. z 2015 r., poz. 1217)wymaga zamieszkiwania z rolnikiem lub w bliskim sąsiedztwie i stałej pracyw gospodarstwie rolnym. Stała praca w gospodarstwie rolnym nie polegana codziennym wykonywaniu czynności rolniczych, co ze względu na rozmiar gospodarstwa lub rodzaj produkcji rolnej może nie być w pewnych okresach konieczne, lecz polega na gotowości do wykonania pracy rolniczej, jeżeli sytuacja tego wymaga. Dlatego wymogiem jest zamieszkiwanie w pobliżu gospodarstwa rolnego, co zapewnia dyspozycyjność osoby pracującej w tym gospodarstwie.
W kontekście powyższego, biorąc pod uwagę ustalenia stanu faktycznego poczynione w toku niniejszego postępowania Sąd uznał, że twierdzeniaJ. R.w zakresie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym rodziców na przełomie lat 1970-1972 r. były zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Jak ustalono na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie, odwołujący od dziecka mieszkał wrazz rodzicami w ich gospodarstwie rolnym położonym w miejscowościL.. ŚwiadkowieJ. A.orazH. A., którzy znali ubezpieczonegood dzieciństwa i mieszkali w bliskim sąsiedztwie gospodarstwa należącego do jego rodziców, wskazali, że ubezpieczony od 10 roku życia w tym gospodarstwie mieszkałi pracował. Praca przez niego wykonywana polegała na wykonywaniu czynnościw zakresie uprawy zboża i warzyw oraz z dbaniem o zwierzęta hodowanew gospodarstwie, natomiast intensywność i czas trwania tych prac były uzależnioneod pory roku i sezonu upraw. Zdaniem Sądu powyższe znajduje potwierdzeniew rzeczywistości, niewątpliwie bowiem z zasad doświadczenia życiowego wynika,że na terenach wiejskich przy pracach w gospodarstwie uczestniczą wszyscy członkowie rodziny mieszkający w danym gospodarstwie, którzy są w stanie pracować. Brak w niniejszej sprawie podstaw do uznania, że w przypadku odwołującego było inaczej, w szczególności, że zeznania świadków w zakresie rzeczywistego świadczenia pracy w gospodarstwie rolnym były zbieżne. Co prawda w toku postępowania ustalono również, że odwołujący w okresie od 16 października 1970 r. do 13 sierpnia 1972 r. uczęszczał do szkoły podstawowej, a następnie do szkoły zawodowej wP., jednakże w ocenie Sądu fakt nauki ubezpieczonego nie kolidował z wykonywaniem przez niego obowiązków wynikających z prowadzenia przez jego rodziców gospodarstwa rolnego. Szkoła podstawowa wL.znajdowała się bowiem w na tyle bliskim położeniu gospodarstwa rolnego rodziców odwołującego, że chodził do niejna piechotę, natomiast do szkoły zawodowej dojeżdżał autobusem(...), co zajmowało mu około 40 minut. Mając na względzie, że odwołujący zazwyczaj kończył naukę przed godziną 14:00, Sąd uznał za jak najbardziej możliwe łączenie pracy w gospodarstwie rolnym oraz naukę zarówno w szkole podstawowej, a później, w szkole zawodowej.
Na tej podstawie Sąd ustalił, że odwołujący pracował w gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od 16 października 1970 r. do 13 sierpnia 1972 r. Ustalenia powyższe prowadzą do wniosku, że łączny staż pracy odwołującego w gospodarstwie wyniósł w sumie 1 rok, 9 miesięcy i 28 dni. Z kolei po doliczeniu tego okresudo okresów już uwzględnionych przez organ rentowy w wymiarze 24 lat, 9 miesięcyi 25 dni, odwołujący będzie posiadał wymagany, co najmniej 25-letni okres składkowyi nieskładkowy, wynoszący 26 lat 7 miesięcy i 23 dni.
Przechodząc do rozważań w zakresie spełniania przez ubezpieczonego drugiejz przesłanek do uzyskania prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach Sąd miał na względzie oświadczenia ubezpieczonego co do niewystawienia przez zakład pracy stosownego świadectwa pracy, które mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia charakteru zatrudnienia odwołującego w spornym okresie, jak również ograniczonej dostępności do akt osobowych odwołującego.W tym kontekście Sąd zwraca uwagę, że okresy pracy określone w ust. 1 § 2 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. co do zasady zakład pracy stwierdzana podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania pracw szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznikdo rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Brak świadectwa wykonywania pracyw szczególnych warunkach nie świadczy jednak o tym, że ubezpieczony faktycznie takiej pracy nie realizował. W postępowaniu przed sądem nie stosuje się bowiem ograniczeń dowodowych, jakie istnieją w postępowaniu administracyjnym przed organem rentowym. W orzecznictwie wielokrotnie wyrażano ugruntowany już pogląd, zgodnie z którym ze względu na powyższe okoliczność wykonywania pracyw szczególnych warunkach może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi, przy czym sąd nie jest związany środkami dowodowymi określonymi dla dowodzenia przed organem rentowym. W postępowaniu przed sądem odwoławczym dopuszczalne jest więc dopuszczenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność zatrudnieniaw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w sytuacji,gdy wnioskodawca nie jest w stanie wykazać tej okoliczności jedynie w oparciuo dokumenty(zob. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1984 r. III UZP 6/84,z 21 września 1984 r. III UZP 48/84, wyroki: Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 1999 r. II UKN 619, Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 14 grudnia 2004 r. III AUa 2474/03, Sądu Okręgowego w Tarnowie z 4 października 2013 r. IV U 1284/13).
Kierując się powyższymi, ugruntowanymi w orzecznictwie poglądami Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe w oparciu o wskazanych przez odwołującego świadków, będących jego współpracownikami z lat zatrudnienia w(...) Zakładach (...). Przesłuchani w sprawie świadkowie potwierdzili,że odwołujący przez zdecydowaną większość okresu zatrudnienia w ww. zakładzie pracy pracował jako zestrajacz przy ustawianiu parametrów odbiorników telewizyjnych znajdujących się na taśmie produkcyjnej. Zeznania świadków, a także zbieżne z nimi zeznania odwołującego, prowadziły do ustalenia, że ubezpieczony w spornym okresie zatrudnienia wykonywał taką samą pracę stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Świadkowie zeznali również, że na hali produkcyjnej, na której odwołujący pracował, panował duży hałas i było duże stężenie oparów cyny, a ponadto hala znajdowała się pod wpływem pól jonizujących i magnetycznych ze względu na dużą ilość pracujących odbiorników telewizyjnych.
Mając na względzie zeznania świadków co do warunków panujących w miejscu pracy odwołującego, jak również twierdzenia samego odwołującego, Sąd uznałza konieczne zasięgnięcie informacji specjalnych z zakresu BHP w celu ustalenia,czy praca zestrajacza może zostać zakwalifikowana do stosownej pozycji wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Powołani przez Sąd biegli w sposób jednoznaczny wykazali, że w przypadku odwołującego możliwości dokonania takiej kwalifikacji nie ma. Mając na względzie okoliczności niniejszej sprawy, charakter ustalonych w toku postępowania czynności wykonywanych przez ubezpieczonego oraz jego stanowisko w sprawie należało przyjąć, iż pracą ujętą w wykazie A najbliższą rodzajowo pracy świadczonej przez ubezpieczonego była praca określona w poz. 4 dziale XIV wykazu, tj. prace narażające na działanie promieniowania jonizującego oraz prace narażające na działanie pól elektromagnetycznych w zakresie od 01 do 300.000 MH strefie zagrożonej. Wątpliwości biegłych dotyczyły w szczególności tego, czy strefa, w której odwołujący wykonywał pracę, mogła zostać uznana za „strefę zagrożoną” w myśl ww. poz. 4 wykazu A. Nie wszystkie bowiem prace tego rodzaju dają podstawę do zaliczeniaich jako prac wykonywanych w warunkach szczególnych, lecz jedynie te, które odbywały się w strefie zagrożonej. Jak wskazała w swojej opinii biegłaM. M., zgodnie z definicją zawartą w przepisach aktualnego na sporny okres zatrudnienia odwołującego rozporządzenia Ministrów Pracy, Płac i Spraw Socjalnych oraz Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 lutego 1977 r. w sprawie bezpieczeństwai higieny pracy przy stosowaniu urządzeń wytwarzających pola elektromagnetycznew zakresie od 0,1 MHz do 300 MHz, strefa zagrożenia była to strefa, w której mogli przebywać pracownicy zatrudnieni przy produkcji, naprawach, przeglądach, obsłudze lub stosowaniu urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne przez czas ograniczony; dopuszczalny czas przebywania w tej strefie ulegał skróceniu zależnieod natężenia pól elektromagnetycznych. Podobnie zdefiniował pojęcie strefy zagrożone biegłyJ. C., wskazując, iż jest to strefa ochronna, w której mogą przebywać pracownicy przez określony czas, krótszy niż 8 godzin, zależny od wartości natężeń pól elektrycznych i magnetycznych występujących na stanowisku pracownika, zgodnie z warunkami dopuszczalnej ekspozycji zawodowej, ustalonymi krajowymi zasadami BHP w polach elektromagnetycznych. Biegli zgodnie wskazywali,że ustalenie takiej strefy było poprzedzone koniecznością dokonania stosownych pomiarów wartości pól jonizujących i elektromagnetycznych oraz oznaczeniemich zgodnie z regulacjami Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
W ocenie biegłych materiał dowodowy zebrany w sprawie uniemożliwia uznanie, że odwołujący pracował w miejscu, które mogłoby zostać zakwalifikowane jako strefa zagrożenia, o którym mowa w poz. 4 dział XIV wykazu A, a Sąd Okręgowy ocenę biegłych w całości podziela. Co prawda świadkowie zeznający w sprawie, jak również sam odwołujący wskazywali na trudne warunki w jakich przyszło im pracować;Sąd nie miał również wątpliwości co do tego, że pracujące (włączone) odbiorniki telewizyjne wytwarzają promieniowanie jonizujące i elektromagnetyczne; fakt ten wywieść należy wprost z zasad elementarnych zasad fizyki. Bezsprzecznie również należało uznać, że ilość odbiorników znajdujących się dziennie na hali produkcyjnej,na której pracował odwołujący, idąca w setki sztuk, miała wpływ na wytworzenie się pola jonizującego i magnetycznego o wyższej częstotliwości niż pojedyncze odbiorniki, co nie mogło pozostać bez wpływu na zdrowie pracowników. Dowody zebrane w toku postępowania nie dały jednak wystarczających podstaw do uznania, że natężenie pól elektromagnetycznych w hali produkcyjnej, na której odwołujący wykonywał obowiązki zestrajacza było na tyle intensywne, że mogła zostać uznana jako strefa zagrożenia. Przede wszystkim ze wskazanej wyżej definicji strefy zagrożonej wynika, że stopień natężenia pól elektromagnetycznych powoduje, że dopuszczalny czas przebywania w tej strefie ulegał skróceniu poniżej 8 godzin dziennie, tymczasem świadkowie zgodnie zeznawali, że odwołujący wykonywał pracę zestrajacza w pełnym wymiarze czasu pracy, a czasem nawet w nadgodzinach. Brak również w materiale dowodowym jakichkolwiek informacji o tym, aby pracodawca sam kwalifikował halę produkcyjną nr 24 jako strefę zagrożenia polem elektromagnetycznym, w szczególności w sposób zgodny z regulacjami Państwowej Inspekcji Pracy, czy też informował zatrudnianych pracowników o występujących zagrożeniach związanychz promieniowaniem, do czego, mając na względzie wymienione wyżej przepisy szczególne, byłby zobowiązany w sytuacji, gdyby miejsce pracy spełniało określone stosownymi regulacjami warunki. Z tych też względów w zdaniem Sądu nie można jedynie na podstawie zeznań świadków oraz ogólnej wiedzy z zakresu fizycznej domniemywać, że stopień intensywności pola elektromagnetycznego w miejscu pracy odwołującego uzasadniał zakwalifikowanie go jako strefy zagrożonej.
Sąd podzielił również stanowisko biegłych, zgodnie z którym, wbrew stanowisku odwołującego, na ocenę jego pracy w spornym okresie nie miał wpływu fakt pobierania przez niego w trakcie trwania zatrudnienia dodatku z tytułu szkodliwych warunków pracy. Odwołujący powoływał się na fakt, iż w jego miejscu pracy panowały trudnei szkodliwe warunki, a on sam otrzymywał z tego tytułu dodatek za pracę w warunkach szkodliwych oraz mleko. Okoliczności te nie mogą jednak świadczyć o możliwości zakwalifikowania pracy odwołującego jako pracy w warunkach szczególnych. Otrzymywanie od pracodawcy pewnych dodatkowych świadczeń w związkuze szkodliwymi i uciążliwymi warunkami pracy (posiłki regeneracyjne, dodatkiza pracę w warunkach szkodliwych, dodatkowy urlop) nie są okolicznością przesądzającą o pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Prawo zakładowe lub powszechne do dodatku szkodliwego nie było bowiem tożsame z kwalifikacją stanowisk pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu rozporządzenia(zob. wyrok Sądu Najwyższego z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt I UK 388/13, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 września 2013 r. III AUa 1437/13).
Wobec powyższych ustaleń Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uznania,że w spornym okresie zatrudnienia odwołujący wykonywał pracę w warunkach szczególnych, a co za tym idzie, że wykazał posiadanie okres 15 lat wykonywania takiej pracy, i w konsekwencji zmiany skarżonej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Z tych też względów należało stwierdzić, żeJ. R.na dzień złożenia wniosku nie przysługiwała wcześniejsza emerytura, w związku z czym decyzja organu rentowego była prawidłowa i zgodna z prawem. Z tych też względów odwołanie podlegało oddaleniu jako niezasadne na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.
Zarządzenie:(...)
(...)