Sąd Rejonowy w Świdnicy
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 680/15
Data wyroku: 2016-03-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kamila Firko

Sygn. akt II K 680/15
1 Ds. 733/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 marca 2016 roku
Sąd Rejonowy II Wydział Karny wŚ.w składzie:

Przewodniczący SSR Kamila Firko

Protokolant Kamila Firko
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w ŚwidnicyD.K.-S.
po rozpoznaniu w dniach 19.11.2015 roku, 26.01.2016 roku, 16.02.2016 roku i 8.03.2016 roku sprawy karnej

R. K. (1)

urodzonego (...)wŚ.,

synaB.iK.z domuK.

oskarżonego o to, że:

I
w dniu 10 maja 2012 roku wŚ., woj.(...), znieważył funkcjonariusza Policji st. sierż.R. N.słowami uznanymi powszechnie za obraźliwe, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków polegających na udziale w czynności procesowej konfrontacji pomiędzyR. K. (1)aS. W. (1)w postępowaniu 1 Ds. 541/12, dotyczącym składania fałszywych zeznań na szkodęR. K. (1),

tj.  o czyn zart. 226  § 1  k.k.;

II
w dniu 10 maja 2012 roku wŚ., woj.(...), kierował groźbykaralne pozbawienia życia i zdrowia wobec funkcjonariusza Policji st. sierż.R. N.w celu zmuszenia go do zaniechania prawnej czynnościsłużbowej w postaci udziału w czynności procesowej konfrontacji pomiędzyR. K. (1)aS. W. (1)w postępowaniu 1 Ds. 541/12 dotyczącym składania fałszywych zeznań na szkodęR. K. (1), przy czym był jużuprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 2 października 2009 roku (II K 841/07) za czyn zart. 280 § 1 k.k.iart. 278 § 5 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 13 stycznia 2011 roku do 25 maja 2012 roku, na poczet której zaliczono okresy pozbawienia wolności od 30 czerwca 2005 roku do 18 lipca 2006 roku i od 18 października 2010 roku do 18 listopada 2010 roku,

tj. o czyn zart. 224  § 2 k.k.w zw. zart. 64  § 1 k.k.;

III
w dniu 10 maja 2012 roku wŚ., woj.(...), usiłował zniszczyć dokument, którym nie miał prawa rozporządzać w postaci protokołu konfrontacji pomiędzyR. K. (1)iS. W. (1)w postępowaniu 1 Ds. 541/12, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencje funkcjonariuszy policji,

tj. o czyn zart.  13 § 1 k.k.w zw. zart. 276  k.k.;

I
w granicach czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku oskarżonegoR. K. (1)uznaje za winnego tego, że w dniu 10 maja 2012 roku wŚ., woj.(...), znieważył funkcjonariusza PolicjiR. N.słowami uznanymi powszechnie za obraźliwe, tj. występku zart. 216 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania w trakcie odbywania kary nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie;

II
oskarżonegoR. K. (1)uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., kosztami postępowania w tej części obciążając rachunek Skarbu Państwa;

III
oskarżonegoR. K. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. III części wstępnej wyroku, przyjmując jednak, że oskarżony usiłował uszkodzić przedmiotowy dokument, tj. występku zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 276 k.k.i za to na podstawieart. 276 k.k.w zw. zart. 14 § 1 k.k.wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy kary orzeczone wobec oskarżonego w pkt. I i III części rozstrzygającej wyroku i wymierza oskarżonemu karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. M.kwotę 826,56 zł (osiemset dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu;

VI
na podstawie art. 624 § 1 k.pk. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w całości, zaliczając wydatki poniesione w toku postępowania na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

Po przeprowadzeniu rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Wskutek zawiadomienia złożonego przezR. K. (1)w dniu 10 stycznia 2011 roku toczyło się w Prokuraturze Rejonowej w Świdnicy pod sygn. 1 Ds. 541/12 śledztwo dotyczące podejrzenia popełnienia przezS. W. (1)występków zart. 238 k.k.iart. 233 § 1 k.k.W ramach tego postępowania w dniu 10 maja 2012 roku w Komendzie Powiatowej Policji wŚ.przeprowadzano czynność konfrontacji pomiędzy zawiadamiającymR. K. (1)a jego konkubinąS. W. (1). Czynność przeprowadzał funkcjonariuszM. W.,R. K. (1)został doprowadzony na tę czynność przez konwojentówM. Ł.iŁ. T.z Zakładu Karnego wK.. Osoby konfrontowane umieszczono na czas konfrontacji w dwóch pokojach leżących po przeciwnych stronach korytarza. W pokoju zS. W. (2)przebywał prowadzący czynnośćM. W., natomiast w pokoju naprzeciwko znajdował sięR. K. (1), siedzący na krześle obok drzwi wejściowych oraz dwaj konwojenci. W tym samym pokoju – pokoju techników kryminalistycznych - był także technik kryminalistykiR. N., który użyczył swego pokoju do przeprowadzenia przedmiotowej czynności. Zajmował się podczas konfrontacji naprawą kabiny sygnalitycznej i nie brał udziału w czynności.
Dowody:
- zeznania świadków:
R. N.– k. 2 - 3, 23 - 24, 122 - 123, 342 - 343, 58 - 59 akt
Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu, sygn. 3 Ds. 158/12,
M. W.– k. 10 - 11, 27 - 28, 123 - 124, 343 - 343v., 63 – 64 akt
Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu, sygn. 3 Ds. 158/12,
S. W. (1)– k. 13 - 14, 124 - 124v. , 365v. , 104 - 104 akt Prokuratury
Rejonowej wW., sygn. 3 Ds. 158/12,
R. K. (2)– k. 8 - 9, 124v. - 125, 364 - 364v.,
M. Ł.– k. 145v. - 146v., 341 - 341v., 61 - 62 akt Prokuratury Rejonowej
wW., 3 Ds. 158/12;
Ł. T.– k. 144 - 145v., 341v. - 342, 72 - 73 akt Prokuratury
Rejonowej wW., 3 Ds. 158/12;
- akta Prokuratury Rejonowej w Świdnicy, 1 Ds. 541/12.
Oskarżony od początku konfrontacji zachowywał się nerwowo i agresywnie. Krzyczał, że odmawia udziału w czynności, zarzucał, że nie został o niej wcześniej zawiadomiony. Zarzucał prowadzącemu konfrontację popełnienie przestępstwa i nieudolność, przerywał czynności podejmowane przez policjanta, nie dopuścił do odczytania uprzednio złożonych zeznańS. W. (1)i swoich własnych. Na zachowanieR. K. (1)nie reagował pokrzywdzonyR. N., siedzący w tym samym pokoju i zajęty naprawianiem kabiny sygnalitycznej.
Podczas czynności oskarżony zwrócił się doR. N.słowami powszechnie uznanymi za obelżywe: „co się tak gapisz, baranie? Wy wszyscy jesteście nieroby, powinniście pracować do 67 roku życia, wszyscy jesteście ku…sy”. Powiedział także doR. N., że „jeszcze go znajdzie”, stwierdzając, że ten jest już znany wŚ.z tego, że prowokuje. OświadczyłR. N., że jego wyraz twarzy jest prowokujący i zażądał okazania mu legitymacji służbowej i numeru służbowego, co też funkcjonariusz uczynił. Funkcjonariusz nie obawiał się słów, że oskarżony „jeszcze go znajdzie”.
Po przerwaniu czynności z powodu zachowania oskarżonego, oskarżony, któremu wręczono protokół do podpisania zaczął zamieszczać na nim adnotację o treści: „jestem zastraszany i wyzywany przez…”, po czym odmówił podpisania protokołu, gniotąc go i usiłując uszkodzić, jednak dokument ten został mu odebrany.
Dowody:
- zeznania świadków:
R. N.– k. 2 - 3, 23 - 24, 122 - 123, 342 - 343, 58 - 59 akt
Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu, sygn. 3 Ds. 158/12,
M. W.– k. 10 - 11, 27 - 28, 123 - 124, 343 - 343v., 63 – 64 akt
Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu, sygn. 3 Ds. 158/12,
S. W. (1)– k. 13 - 14, 124 - 124v. , 365v. , 104 - 104 akt Prokuratury
Rejonowej wW., sygn. 3 Ds. 158/12,
R. K. (2)– k. 8 - 9, 124v. - 125, 364 - 364v.,
M. Ł.– k. 145v. - 146v., 341 - 341v., 61 - 62 akt Prokuratury Rejonowej
wW., 3 Ds. 158/12;
Ł. T.– k. 144 - 145v., 341v. - 342, 72 - 73 akt Prokuratury
Rejonowej wW., 3 Ds. 158/12;
- akta Prokuratury Rejonowej w Świdnicy, 1 Ds. 541/12.
R. K. (1)nie cierpi na chorobę psychiczną w znaczeniu psychozy, upośledzenie umysłowe lub inne krótkotrwałe zaburzenia czynności psychicznych o charakterze psychotycznym. Stwierdzono u niego cechy osobowości nieprawidłowej. W czasie przedmiotowego zdarzenia oskarżony miał w pełni zachowaną zdolność do rozumienia znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem.
Dowód:opinia sądowo – psychiatryczna, k. 329-331.
Oskarżony,urodzony (...), posiada na utrzymaniu dziecko w wieku 7 lat i pracuje obecnie jako roznoszący ulotki reklamowe na podstawie umowy zlecenia. Jest skonfliktowany z konkubinąS. W. (1), sprawiał też problemy podczas sprawowanego nad nim przez kuratora dozoru. Z powodu nadużywania alkoholu podjął obecnie terapię.
R. K. (1)był wielokrotnie karany.
Dowód:
- dane osobo - poznawcze, k. 321,
- wywiad środowiskowy, k. 367-371,
- dane o karalności, k. 310-312.
W trakcie postępowania przygotowawczego oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu występków i odmówił składania wyjaśnień.
W postępowaniu sądowym oskarżony również nie złożył wyjaśnień.
W oparciu o powyższe ustalenia faktyczne
Sąd zważył nadto, co następuje:
Dowody przeprowadzone w toku rozprawy głównej jednoznacznie wskazały na sprawstwo i winę oskarżonegoR. K. (1)odnośnie dwóch przypisanych mu przez Sąd występków zart. 216 § 1 k.k.oraz zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 276 k.k., nie mogły jednak stanowić podstawy do uznania oskarżonego za winnego popełnienia czynu zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Stan faktyczny ustalono w oparciu o zeznania pokrzywdzonegoR. N.oraz wszystkich pozostałych świadków zdarzenia:M. W.,R. K. (2),M. Ł.,Ł. T.iS. W. (1)– konkubiny oskarżonego. Należy podkreślić, że przesłuchano w sposób szczegółowy i wyczerpujący wszystkich funkcjonariuszy Policji, którzy byli obecni przy przeprowadzaniu czynności konfrontacji, zarówno funkcjonariusza prowadzącego czynność –M. W., jak również konwojentówM. Ł.iŁ. T.czy też obecnego w pokoju, w którym przebywał oskarżony, pokrzywdzonegoR. N.i przechodzącego korytarzem funkcjonariuszaR. K. (2). Świadkowie ci zeznawali konsekwentnie i logicznie, a ich obszerne zeznania, składane kilkakrotnie w toku postępowania wzajemnie się uzupełniają i są całkowicie spójne. Zeznania te nie pozostawiają cienia wątpliwości co do przebiegu opisywanych w nich zdarzeń i w ocenie Sądu są w pełni wiarygodne. Zeznania funkcjonariuszy Policji znajdują potwierdzenie w zeznaniach uczestniczącej wówczas w konfrontacji konkubiny oskarżonego –S. W. (1), która z obawy przed oskarżonym prosiła o przebywanie podczas konfrontacji w innym pokoju niżR. K. (1). Z powodu obawS. W. (1)oskarżonego na czas konfrontacji umieszczono w pokoju techników kryminalistyki, w którym pokrzywdzonyR. N.zajmował się naprawą kabiny sygnalitycznej, nie uczestnicząc w przeprowadzaniu konfrontacji.
Dla ustalenia, czy zachowanie oskarżonego wyczerpało ustawowe znamiona czynów opisanych w pkt I i II aktu oskarżenia, kluczowe było stwierdzenie, czyR. N.był osobą przybraną do przeprowadzenia konfrontacji, a jeżeli tak – czy oskarżony był o tym poinformowany.
Przepisykodeksu karnegonie zawierają definicji pojęcia „osoby przybranej do wykonania czynności”. Zgodnie natomiast z utrwalonym poglądami doktryny i orzecznictwa przyjmuje się, że status taki ma nie każda osoba, która - chociażby z własnej inicjatywy - zechce świadczyć funkcjonariuszowi pomoc i w takiej intencji podejmie jakieś czynności ale niezbędne jest, aby funkcjonariusz publiczny zaakceptował - nawet w sposób dorozumiany - udzielaną mu przez taką osobę pomoc [zob.E. P.(w:)Kodeks karny. Komentarz, red.O. G.,W.2004, s. 675; A.B.-O.(w:)Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, t. 2, Komentarz doart. 117-277 k.k., red.A. Z.,W.2013, s.(...)], co w istocie oznacza nawiązanie porozumienia w kwestii współdziałania przy wykonywaniu konkretnej czynności służbowej (Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, pod red. J. Giezka, komentarz do art. 222 k.k.).
W niniejszej sprawie w oparciu o zeznania wszystkich funkcjonariuszy ustalono, że pokrzywdzony nie tylko nie był osobą przybraną do przeprowadzenia przedmiotowej czynności ale też nie uczestniczył w niej w żaden sposób. Przesłuchani przed Sądem ponownie rozpoznającym sprawę funkcjonariusze konwojujący oskarżonegoM. Ł.,Ł. T.zeznali, że nie pamiętają, czy jakikolwiek funkcjonariusz pełnił funkcję osoby przybranej do przeprowadzenia konfrontacji oraz czy oskarżony był o tym poinformowany przed lub podczas czynności. Podobnie zeznał samR. N.oraz prowadzący czynnościM. W., który stwierdził, żeR. N.po prostu użyczył swojego pokoju do przeprowadzenia czynności i nie brał w niej udziału. Wobec powyższego ustalono, że zniewagi, jakie oskarżony kierował doR. N., wyczerpały ustawowe znamiona występku zart. 216 § 1 k.k., nie zaś, jak przyjęto w akcie oskarżeniaart. 226 § 1 k.k.W zakresie czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku Sąd rozważał natomiast, czy słowa skierowane przez oskarżonego doR. N.stanowiły groźbę w rozumieniu przepisuart. 190 § 1 k.k., a jeżeli tak, czy pokrzywdzony obawiał się jej spełnienia. W ocenie Sądu słowa użyte przezR. K. (1)stanowiły groźbę i miały na celu wywołanie obawy u pokrzywdzonego, jednak, jak zeznał sam pokrzywdzony, nie pamięta już, czy słowa oskarżonego wywołany u niego obawę przed ich spełnieniem czy też nie (k. 342 v.). Kwestię tę, zgodnie z przepisemart. 5 § 2 k.p.k., Sąd rozstrzygnął zatem na korzyść oskarżonego, przyjmując, że u pokrzywdzonego nie zaistniała obawa spełnienia przez oskarżonego groźby. Konsekwencją takiego ustalenia musiało być uniewinnienieR. K. (1)od popełnienia czynu zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.z uwagi na fakt, że zachowanie oskarżonego nie wyczerpało ustawowych znamion przestępstwa zart. 224 § 2 k.k., a także występku zart. 190 § 1 k.k.Wobec powyższego orzeczono jak w pkt II części rozstrzygającej wyroku, kosztami postępowania w tej części obciążając rachunek Skarbu Państwa.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, choć potwierdzał, że oskarżony pogniótł protokół konfrontacji w „kulkę” i konieczne było zabranie mu przez funkcjonariuszy przy użyciu siły, to jednak nie stanowił podstawy do przyjęcia, żeR. K. (1), gniotąc protokół, usiłował go zniszczyć, jak to zarzucono w akcie oskarżenia. Żaden ze świadków nie wskazał bowiem, aby oskarżony wykonał jakiekolwiek inne czynności poza pognieceniem dokumentu, a zatem w ocenie Sądu działanie oskarżonego należało zakwalifikować jako usiłowanie uszkodzenia dokumentu, a zatem występek zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 276 k.k.
Za przedmiotowe czyny na podstawie przepisówart. 216 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 14 § 1 k.k.Sąd wymierzył oskarżonemu odpowiednio kary: 6 miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie oraz 5 miesięcy pozbawienia wolności.
W ocenie Sądu kary te są współmierne do charakteru popełnionych przestępstw, ich społecznej szkodliwości, spełnią również swoje cele w zakresie prewencji ogólnej oraz szczególnej, stanowić będą też wystarczającą dolegliwość dla sprawcy z uwagi na rodzaj i charakter czynów.
Jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę: agresywny sposób zachowania oskarżonego, wyraźne, wręcz ostentacyjne, lekceważenie przez oskarżonego obowiązującego porządku prawnego, organów ścigania i samych funkcjonariuszy Policji oraz uprzednią wielokrotną karalność.
Jako okoliczności łagodzące przy wymiarze kary za oba czyny Sąd przyjął stosunkowo młody wiek sprawcy oraz podjętą obecnie próbę wdrożenia się do funkcjonowania w warunkach wolnościowych.
Odnośnie wymiaru kary za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 276 k.k.Sąd przyjął, że oskarżony, dotychczas wielokrotnie skazany na kary pozbawienia wolności i następnie pozbawiany wolności, nie zasługuje na zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. W ocenie Sądu postawa oskarżonego wskazuje na to, że kary wolnościowe nie wywrą żadnego wpływu na zachowanie oskarżonego i nie wdrożą go do przestrzegania porządku prawnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w pkt I i III części rozstrzygającej wyroku.
Z uwagi na konieczność realizacji celów wychowawczych i zapobiegawczych wobec oskarżonego, a także potrzebę w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, Sąd, stosując zasadę asperacji, wymierzyłR. K. (1)karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2015.1801), Sąd zasądził na rzecz obrońcy adw.M. M.kwotę 826,56 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k., z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonego, zwolniono go od ponoszenia kosztów sądowych w całości.