Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 790/15
Data wyroku: 2016-06-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: SSR Tadeusz Kotuk
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art.222§1 k.c.

Sygn. akt I C 790/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 czerwca 2016 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:Przewodniczący: SSR Tadeusz KotukProtokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. wG.sprawy z powództwa Skarbu Państwa – Prezydenta MiastaG.przeciwkoA. K.iT. K.
o wydanie

I
nakazuje pozwanymA. K.iT. K., aby w terminie 1 (jednego) miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku solidarnie wydali powodowi Skarbowi Państwa – Prezydentowi MiastaG.w stanie oczyszczonym ze wszelkich zabudowań i nasadzeń cześć nieruchomości objętejksięgą wieczystą (...)stanowiącą fragment działki nr ew.(...)obręb numer 0020O.o powierzchni około 99 metrów kwadratowych, oznaczonej literą A na mapie sytuacyjno-wysokościowej sporządzonej przezA. S.(karta 74 akt niniejszej sprawy), którą czyni integralną częścią niniejszego orzeczenia;

II
w pozostałym zakresie postępowanie umarza;

III
znosi pomiędzy stronami koszty procesu.

UZASADNIENIE
Stan faktyczny
Skarb Państwa jest właścicielem gruntu objętegoksięgą wieczystą (...), obejmującego m.in. działkę nr ew.(...)
Okoliczność bezsporna
Część tej działki (oznaczona literą A na mapie k. 74 akt sprawy) jest aktualnie zajęta przez ceglany budynek oraz drewniany barak, dalej biegnący wąski pas tej części działki jest też ogrodzony (drewniany płot – fotografia k. 81).
Dowód: mapa, k. 74
fotografie, k. 75-76
fotografia, k. 81
A. K.iT. K.w/w część działki, na której posadowione są opisane powyżej budynku objęli w posiadanie w 1994 r. Wcześniej te budynki służyły obcym im, nieznanym ludziom. Z kolei wąski pas gruntu ogrodzony drewnianym płotem do roku 2015 służył jako przejście dla osób korzystających z posadowionych dalej garaży (obecnie rozebranych).
Dowód: zeznania pozwanych
zeznania świadkaJ. N. (1)
Ocena dowodów
Z zeznań pozwanych wynika jednoznacznie, że objęli w posiadanie grunt zabudowany w/w budynkamidopiero w 1994 r.Wcześniej nie byli oni (ani ich poprzednicy prawni) w posiadaniu tej części gruntu. Pozwana zeznała:(32:59) pobrali się [z pozwanym] w 1989 r. i w tamtym czasie tam zamieszkali, (33:48) wtedy nie korzystali z tych dwóch budynków, były zajęte przez nieznane osoby. (34:18) z chwilą kupienia działki, wszystkim w 1994 r. wymówiła, powiedziała, żeby się wyprowadzili, zostawili to pootwierane.
Jeżeli chodzi o wąski (niezabudowany) pas gruntu objęty drewnianym ogrodzeniem, to z zeznań pozwanych wynika jednoznacznie, że nie był on w ogóle w ich posiadaniu, gdyż służył do użytku dla nieoznaczonego kręgu osób (dojście do garaży znajdujących się dalej). Był więcde factodrogą lokalną (służącą okolicznej ludności) i nie był w niczyim indywidualnym posiadaniu (brakanimus rem sibi habendi). Pozwana zeznała:(36:00) to było jako droga, korzystali ci co zajmowali garaże, przechodzili i przejeżdżali, 36:57 do zeszłego roku różni ludzie przechodzili i przejeżdżali).Samo posadowienie płotu niczego tu nie zmieniło – płot w tym kontekście nie wypełniał funkcji uzewnętrzniającej wolę posiadania przez określoną osobę.
Zeznania świadkaJ. N.są wiarygodne i potwierdzają powyższe ustalenia w pełni.
ZeznaniaC. Z.nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, właściwie na wszystkie istotne pytania odpowiadała, że nie pamięta. To samo dotyczy zeznańE. S.iS. K.– świadkowie ci na zadany temat niczego konkretnego nie wiedzieli. Stwierdzili tylko, że te budynki tam stoją od wielu lat (co sugeruje już choćby ich zrujnowany wygląd), ale nie wiedzieli, czy i od kiedy dysponują nimi pozwani.
Kwalifikacja prawna
Pozwani potwierdzili, że wiedzieli o tym, że grunt pod spornymi dwoma budynkami jest poza granicami ich działek (pozwana:41:00 wiedziałam w 1994 r. że grunt pod garażem i szopą jest poza granicą jej działki, pozwany: 47:29domyślał się, że grunt na którym stoi szopa i garaż jest poza działką (w 1994 r.).
Objęcie posiadania w 1994 r. tej części gruntu nastąpiło więc w złej wierze. Od 1994 r. do chwili wniesienia pozwu w niniejszej sprawie (czerwiec 2015 r.) nie upłynęło wymagane w takim przypadku 30 lat (art. 172 § 2 k.c.). Zarzut zasiedzenia tej części spornej działki okazał się więc chybiony.
Jeżeli chodzi z kolei o wąski pas gruntu ograniczony drewnianym płotem (videk. 81), to w tym przypadku pozwanym w ogóle nie można przypisać samoistności posiadania, gdyż – jak wynika z materiału dowodowego – był to rodzaj drogi lokalnej.
Reasumując, pozwani nie wykazali skutecznego względem właściciela gruntu tytułu prawnego do części spornej działki oznaczonej literą A na mapie k. 74 akt sprawy.
Mając powyższe na uwadze w tym zakresie powództwo na mocyart. 222 § 1 k.c.uwzględniono jak wpunkcie I. sentencji.
Wpunkcie II. sentencji w pozostałym zakresie postępowanie umorzono z uwagi na skuteczne cofnięcie powództwa –art. 203 § 1 k.p.c.w zw. zart. 355 § 1 k.p.c.
Koszty
O kosztach orzeczono wpunkcie III. sentencji znosząc je wzajemnie na mocyart. 100 k.p.c.Roszczenie miało charakter niepieniężny, zaś każda ze stron w istotny, porównywalny sposób (nie dający się wyliczyć arytmetycznie) przegrała proces. Pozew został bowiem cofnięty do części pierwotnie żądnego obszaru i nie jest to różnica pomijalna.