Sąd Rejonowy w Pabianicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 779/15
Data wyroku: 2016-02-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Gałkowska
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: art. 177 § 1 kk i inne

Sygn. akt II K 779/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 lutego 2016 roku
Sąd Rejonowy w Pabianicach w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia S.R. Magdalena Gałkowska
Protokolant – st. sekr. sąd. Mirosława Kłysik
po rozpoznaniu dnia 24 lutego 2016 roku
sprawyA. K.
synaS.iB.z domuL.
urodzonego (...)wZ.
oskarżonego o to, że:
w dniu 23 maja 2015 roku nadrodze (...)w gm.D.nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez to, że kierując samochodem markiS. (...)onr rej. (...), wbrew treściart. 22 ust. 1 prawa o ruchu drogowym, nie zachował szczególnej ostrożności, zjechał na przeciwny pas ruchu, doprowadzając do czołowego zderzenia z samochodem markiV. (...)onr rej. (...)kierowanym przezM. W. (1), czym nieumyślnie spowodował u pokrzywdzonychM. W. (1)obrażenia ciała w postaci urazu klatki piersiowej ze złamaniami trzech prawych żeber, stłuczenia dolnych płatów obu płuc, uraz miednicy ze złamaniem gałęzi górnej kości łonowej prawej, uC. R.złamanie końca dalszego kości udowej lewej, stłuczenie stawu skokowego prawego, urazu klatki piersiowej ze złamaniem żebra X, które to obrażenia spowodowały u pokrzywdzonych naruszenia czynności narządu ciała na czas dłuższy niż siedem dni, oraz u pokrzywdzonejH. R.uraz głowy z głęboką raną ciętą prawej okolicy nadoczodołowej z krwiakiem tkanek miękkich prawego oczodołu, złamania kłykcia potylicznego lewego, urazu klatki piersiowej i kręgosłupa ze złamaniem mostka i żeber, stłuczeniem prawego płuca, stłuczeniem i krwiakiem śródpiersia, złamaniami wyrostków poprzecznego prawego L2 i kolczystego w Th 10 oraz blaszki granicznej Th 10, złamań kończyn – śródręcza prawego, kości ramiennej prawej i udowej lewej, w następstwie tychże obrażeń doszło do ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci wstrząsu urazowego, ostrej niewydolności oddechowej i niewydolności krążenia, wskutek którego pokrzywdzona zmarła w dniu 11 lipca 2015 roku
tj. o przestępstwo zart. 177 § 2 k.k.iart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

1
oskarżonegoA. K.uznaje za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 177 § 2 k.k.iart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu na okres próby 5 (pięciu) lat;

3
na podstawieart. 71 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza oskarżonemu grzywnę w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

4
na podstawieart. 42 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 (jednego) roku;

5
na podstawieart. 43 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.nakazuje oskarżonemu zwrócić dokument prawa jazdy właściwemu wydziałowi komunikacji;

6
na podstawieart. 46 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzeka od oskarżonegoA. K.na rzecz pokrzywdzonychC. R.iM. W. (1)nawiązki w kwocie po 2.000 (dwa tysiące) złotych;

7
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 6610,61 (sześć tysięcy sześćset dziesięć i 61/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów sądowych w całości.

Sygn. akt II K 779/15
Wobec złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wyłącznie co do kary i innych konsekwencji prawnych czynu, sąd na postawieart. 423 § 1a k.p.k.ograniczył zakres uzasadnienia do tej części wyroku, której wniosek dotyczy.

UZASADNIENIE
Na wstępie podnieść należy, iż w przedmiotowej sprawie doszło do wydania wyroku w wyniku uwzględniania wniosku w trybieart. 335 § 1 k.p.k.Skorzystanie z przewidzianego wart. 343 k.p.k.uproszczenia procedury uzależnione jest od uwzględnienia wniosku prokuratora w całości, tj. wydania orzeczenia zgodnego z tym wnioskiem, także w zakresie rozstrzygnięcia o karze, środkach karnych oraz poniesienia kosztów procesu. Sąd nie jest związany wnioskiem w tym jedynie sensie, że uznając, iż nie zachodzą podstawy do jego uwzględnienia zwraca sprawę prokuratorowi (art. 343 § 7 k.p.k.). W każdym jednak przypadku treść wydanego w omawianym trybie wyroku w zakresie elementów wymienionych wart. 335 § 1 k.p.k.odpowiadać powinna uzgodnionej woli oskarżonego i oskarżyciela publicznego.
Sąd rejonowy uznał w niniejszej sprawie oskarżonegoA. K.za winnego tego, że w dniu 23 maja 2015 roku nadrodze (...)w gm.D.nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez to, że kierując samochodem markiS. (...)onr rej. (...), wbrew treściart. 22 ust. 1 prawa o ruchu drogowym, nie zachował szczególnej ostrożności, zjechał na przeciwny pas ruchu, doprowadzając do czołowego zderzenia z samochodem markiV. (...)onr rej. (...)kierowanym przezM. W. (1), czym nieumyślnie spowodował u pokrzywdzonychM. W. (1)obrażenia ciała w postaci urazu klatki piersiowej ze złamaniami trzech prawych żeber, stłuczenia dolnych płatów obu płuc, uraz miednicy ze złamaniem gałęzi górnej kości łonowej prawej, uC. R.złamanie końca dalszego kości udowej lewej, stłuczenia stawu skokowego prawego, urazu klatki piersiowej ze złamaniem żebra X, które to obrażenia spowodowały u pokrzywdzonych naruszenia czynności narządu ciała na czas dłuższy niż siedem dni, oraz u pokrzywdzonejH. R.uraz głowy z głęboką raną ciętą prawej okolicy nadoczodołowej z krwiakiem tkanek miękkich prawego oczodołu, złamania kłykcia potylicznego lewego, urazu klatki piersiowej i kręgosłupa ze złamaniem mostka i żeber, stłuczeniem prawego płuca, stłuczeniem i krwiakiem śródpiersia, złamaniami wyrostków poprzecznego prawego L2 i kolczystego Th 10 oraz blaszki granicznej Th 10, złamań kończyn – śródręcza prawego, kości ramiennej prawej i udowej lewej, w następstwie tychże obrażeń doszło do ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci wstrząsu urazowego, ostrej niewydolności oddechowej i niewydolności krążenia, wskutek którego pokrzywdzona zmarła w dniu 11 lipca 2015 roku, to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 177 § 2 k.k.iart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.
Analiza całego zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do konkluzji, iż oskarżonyA. K.wyczerpał swoim zachowaniem dyspozycjęart. 177 § 2 k.k.iart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.
Zgodnie zart. 177 § 1 k.k.odpowiedzialności karnej podlega ten, kto naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone wart. 157 § 1 k.k.Art. 177 § 2 k.k., penalizuje sytuację, w której następstwem wypadku jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu.
Znamieniem strony przedmiotowej spowodowania wypadku jest naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu. Pojęcie tych zasad obejmuje zarówno zasady ujęte w przepisach prawa drogowego lub regulujących komunikację kolejową, wodną lub powietrzną, jak też wynikające z istoty bezpieczeństwa w ruchu zasady prakseologiczne odnoszące się do danej sfery ruchu. Przestępstwo spowodowania wypadku komunikacyjnego ma charakter skutkowy, konieczne więc jest ustalenie, że pomiędzy stwierdzonym naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu a zaistniałym wypadkiem zachodzi związek przyczynowy. Skutkiem opisanym w ramach art. 177 jest faktyczne naruszenie dobra prawnego w postaci życia lub zdrowia człowieka. Naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu może być zarówno umyślne, jak i nieumyślne, natomiast wynikające stąd skutki dotyczące życia, zdrowia lub mienia muszą być objęte winą nieumyślną ( Komentarz do art. 177 kodeksu karnego, A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV; Komentarz do art. 177 kodeksu karnego, G. Bogdan i inni, Kodeks karny. Część Szczególna. Tom II, Komentarz do art. 177-277 k.k., Zakamycze 2006, wyd. II ).
Naruszenie reguł ostrożności należy rozpatrywać z uwzględnieniem wielu elementów takich jak: warunki panujące na drodze, rodzaj, stan i przeznaczenie pojazdu, jego prędkość, czy też w szczególności sposób zachowania się i doświadczenie osoby nim kierującej. Ocena odpowiedzialności karnej zależeć będzie od zestawienia zachowania sprawcy z kwalifikowanym normatywnym wzorcem dobrego kierowcy.
Należy zaznaczyć, iż kierowca ma obowiązek nie tylko prowadzić pojazd zgodnie z obowiązującymi nakazami i zakazami, lecz winien także prowadzić pojazd w sposób rozważny i ostrożny. Obowiązek zachowania ostrożności wynikający z przepisówustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym(art. 3 ust. 1) polega na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji na drodze i unikaniu wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa na drodze. Zgodnie z treściąart. 22. 1. Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruch drogowymkierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności.
W ocenie Sądu zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy implikuje jednoznaczną konstatację, iż oskarżony nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez to, że kierując samochodem markiS. (...)onr rej. (...), wbrew treściart. 22 ust. 1 prawa o ruchu drogowym, nie zachował szczególnej ostrożności, zjechał na przeciwny pas ruchu, doprowadzając do czołowego zderzenia z samochodem markiV. (...)onr rej. (...). Tym samym uznać należy, iż to zachowanie oskarżonego stanowiłobezpośrednią i główną przyczynęzdarzenia. Pomiędzy zachowaniem tym, a zaistniałym wypadkiem istnieje zatem związek przyczynowo-skutkowy, a także związek normatywny.
W wyniku zaistniałego zdarzenia oskarżony nieumyślnie spowodował u pokrzywdzonychM. W. (1)obrażenia ciała w postaci urazu klatki piersiowej ze złamaniami trzech prawych żeber, stłuczenia dolnych płatów obu płuc, uraz miednicy ze złamaniem gałęzi górnej kości łonowej prawej, uC. R.złamanie końca dalszego kości udowej lewej, stłuczenia stawu skokowego prawego, urazu klatki piersiowej ze złamaniem żebra X, które to obrażenia spowodowały u pokrzywdzonych naruszenia czynności narządu ciała na czas dłuższy niż siedem dni, oraz u pokrzywdzonejH. R.uraz głowy z głęboką raną ciętą prawej okolicy nadoczodołowej z krwiakiem tkanek miękkich prawego oczodołu, złamania kłykcia potylicznego lewego, urazu klatki piersiowej i kręgosłupa ze złamaniem mostka i żeber, stłuczeniem prawego płuca, stłuczeniem i krwiakiem śródpiersia, złamaniami wyrostków poprzecznego prawego L2 i kolczystego Th 10 oraz blaszki granicznej Th 10, złamań kończyn – śródręcza prawego, kości ramiennej prawej i udowej lewej, w następstwie tychże obrażeń doszło do ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci wstrząsu urazowego, ostrej niewydolności oddechowej i niewydolności krążenia, wskutek którego pokrzywdzona zmarła w dniu 11 lipca 2015 roku,
W rozpoznawanej sprawie na skutek spowodowanego wypadku drogowego pokrzywdzeniM. W. (1)iC. R.doznali obrażeń ciała określonych wart. 157 § 1 k.k., zaś pokrzywdzonaH. R.zmarła w wyniku doznanych obrażeń, zatem oczywistym jest, że czyn oskarżonego wyczerpał równocześnie znamionaart. 177 § 1 k.k.iart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.(tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2008 r., IV KK 429/07, LEX Nr 359299, Biul.PK 2008/6/20, Prok.i Pr.-wkł. 2008/7-8/2
OskarżonyA. K.jest osobą dorosłą. W toku postępowania przygotowawczego nie ujawniły się żadne okoliczności, które wyłączałyby lub ograniczały u oskarżonego zdolność rozpoznania znaczenia zarzuconego mu czynu i pokierowania postępowaniem. Oskarżony miał możność prawidłowej oceny sytuacji zarówno w aspekcie fizycznym jak i prawnym. W chwili dokonania zarzucanego mu czynu miał niczym nieskrępowaną wolną wolę i mógł zachować się zgodnie z normami prawnymi. Biorąc pod uwagę wskazaniaart. 115 § 2 k.k., należy stwierdzić, że czyn oskarżonego charakteryzuje większa niż znikoma społeczna szkodliwość. Sąd uznał, iż stopień społecznej szkodliwości czynu należało uznać za wysoki. W sprawie nie zaistniały również żadne szczególne okoliczności, które wyłączałyby bezprawność czynu oskarżonego i tym samym usprawiedliwiały zachowanie niezgodne z prawem. W konsekwencji, należy przyjąć, iż oskarżony dopuścił się czynu bezprawnego, karalnego i karygodnego.
Rozważając kwestię odpowiedzialności karnej oskarżonego Sąd miał na względzie dyrektywyart. 53 k.k.Na niekorzyść oskarżonego Sąd poczytał wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, oskarżony spowodował bowiem wypadek drogowy, w którym śmierć poniosłaH. R., zaś pokrzywdzeniM. W. (1)iC. R.odnieśli liczne obrażenia ciała określone wart. 157 § 1 k.k.Do okoliczności łagodzących Sąd zaliczył uprzednią niekaralność oskarżonego, przyznanie się do zarzucanego czynu, złożenie obszernych wyjaśnień, wyrażenie skruchy.
Mając na uwadze wszystkie okoliczności czynu oraz okoliczności kształtujące sytuację osobistą i majątkowąA. K., Sąd na podstawieart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.zdecydował o wymierzeniu oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności. Kara pozbawienia wolności w tej wysokości spełni w sposób najwłaściwszy swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec oskarżonego, a także cele prewencji generalnej wobec całego społeczeństwa. Wymierzając karę pozbawienia wolności w tej wysokości Sąd miał na uwadze rodzaj i rozmiar szkód wyrządzonych podczas wypadku, tj. śmierć pokrzywdzonej, liczne obrażenia ciała dwóch innych pokrzywdzonych oraz stopień winy oskarżonego.
Uznając, że oskarżony nie jest osobą zdemoralizowaną, a jego postawa rokuje na przyszłość, Sąd zastosował instytucję warunkowego zawieszenia wykonania kary – mając na względzie treśćart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.uwzględniając przede wszystkim uprzednią niekaralnośćA. K.. Analiza przesłanek wskazanych w w.w. przepisach dokonana przez Sąd prowadzi zaś do wniosku, iż orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest wystarczające dla osiągnięcia celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Oskarżony jest bowiem osobą, od której można oczekiwać poprawy bez stosowania bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Dla zweryfikowania pozytywnej prognozy kryminologicznej Sąd określił okres próby na 5 lat, kierując się tym, aby okres ten zapewnił skuteczne wychowawcze oddziaływanie na oskarżonego mimo wysokiego stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu. W ocenie Sądu pięcioletni okres próby będzie także gwarancją tego, że oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni w przyszłości przestępstwa.
Na podstawieart. 71 § 1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 10 złotych. Niezależnie bowiem od dolegliwości z okresowym probacyjnym weryfikowaniem postawyA. K., sąd uznał, że oskarżony powinien doznać realnej dolegliwości o charakterze materialnym. W sytuacji bowiem gdy wobec oskarżonego warunkowo zawieszono wykonanie kary pozbawienia wolności, aby nie spowodować u niego poczucia faktycznej bezkarności, a nadto działając w celu zaspokojenia społecznego poczucia sprawiedliwości, w pełni uzasadnionym jest orzeczenie grzywny. O jej wysokości sąd orzekł mając na uwadze okoliczności tożsame z tymi, które miały wpływ na wymiar kary pozbawienia wolności, nie ma powodów by je powtarzać. Zdaniem sądu grzywna w wysokości 150 stawek dziennych jest adekwatna do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu, okoliczności czynu i uwzględnia dotychczasowy sposób życia oskarżonego. Na wysokość jednej stawki wpływ miała sytuacja materialna oskarżonego a zwłaszcza fakt, iż obecnie nie pracuje, pobiera rentę w wysokości 1520 złotych. Wobec powyższego kwota 10 złotych jest adekwatna do możliwości finansowych oskarżonego.
Orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku znajduje uzasadnienie w treściart. 42 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.W myśl tego przepisu Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności, jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tą osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Orzeczenie przewidzianego w tym przepisie środka karnego ma charakter fakultatywny, przy czym jedną z przesłanek przemawiającą za jego orzeczeniem winno być stwierdzenie, że okoliczności popełnienia przestępstwa wskazują, że prowadzenie pojazdu przez daną osobę zagrażać będzie w przyszłości bezpieczeństwu w komunikacji. Innymi słowy zachowanie sprawcy winno dać asumpt do wniosku, iż sprawca ten lekceważy zasady ostrożności i zagraża bezpieczeństwu innych uczestników ruchu. Stopień zagrożenia winien być oceniony w oparciu o okoliczności konkretnego zdarzenia, z uwzględnieniem rodzaju i wagi naruszonych zasad bezpieczeństwa, okoliczności wskazujących na stosunek sprawcy do obowiązujących zasad bezpieczeństwa, stopień poczucia odpowiedzialności (wyrok SN z dnia 24.04.1982 r. sygn. akt V KRN 106/82). W ocenie Sądu okoliczności przedmiotowego wypadku, w szczególności nieumyślne naruszenie przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym pociągają za sobą konieczność wyeliminowania go z grona kierowców na minimalny okres 1 roku.
Stosownie do dyspozycjiart. 43 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.Sąd zobowiązał oskarżonego do zwrócenia dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów do właściwego wydziału komunikacji.
Na podstawieart. 46 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.Sąd zasądził od oskarżonegoA. K.na rzecz pokrzywdzonychC. R.iM. W. (1)kwoty po 2000 zł tytułem nawiązki.
Sąd rozpoznając sprawę stosownie do dyspozycjiart. 4 § 1 k.k.zastosował wobec oskarżonegoustawę - kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym w dacie czynu, a nie dacie wyrokowania, jako względniejszą dla sprawcy. Ustawa w brzmieniu obowiązującym obecnie, nie daje bowiem możliwości zastosowania warunkowego zawieszenie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wysokości przekraczającej rok (art. 69 § 1 k.k.).
O kosztach procesu Sąd orzekł w myśl zasady, iż to oskarżony – a nie Skarb Państwa – powinien je ponieść, skoro to jego zawinione zachowanie było przyczyną ich powstania i dlatego też na podstawieart. 627 k.p.k.Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa całkowity zwrot kosztów sądowych w kwocie 6610,61 złotych. Na kwotę tą złożyły się:
504,30 zł (x2) - tytułem holowania pojazdów, 174,26 zł (x 2) tytułem wynagrodzenie biegłego za sprawozdanie z badań chemicznych płynów ustrojowych na zawartość alkoholu, 110,70 zł parkowanie pojazduS. (...), 123 zł - parkowanie pojazduV. (...), 355,19 zł – badanie na zawartość środków odurzającychM. W., 442,80 zł (x2)- opinia przedwypadkowego stanu technicznego pojazdów,(...),41 – badanie sprawozdanie z badania krwi na zawartość środków działających podobnie do alkoholu dot.A. K., 184,50 zł (x3) opinia biegłego medycyny sądowej dot.I. W.,M. W. (1),C. R., 81 zł – przewiezienie zwłok,(...),09 sądowo- lekarska sekcja zwłok, 246 zł - opinia biegłego medycyny sądowej dot.H. R.; 40 zł – ryczałt za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym i sądowym, 30 zł – dane o karalności, 300 zł – opłata od kary pozbawienia wolności, 150 zł – opłata od grzywny.