Sąd Rejonowy w Stargardzie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 251/15
Data wyroku: 2016-01-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Jasion

Sygn. akt II K 251/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 stycznia 2016 r.
Sąd Rejonowy wS.II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSR Mariusz Jasion

Protokolant:

sekr. sądowy Agata Kucharczyk

po rozpoznaniu w dniach 9 listopada 2015 r., 9 grudnia 2015 r., 13 stycznia 2016 r., 22 stycznia 2016 r. sprawy:
1.K. K. (1)synaJ.iG.,ur. (...)wS.
z oskarżeniaM. M. (1)oskarżonego o to, że :
I. w dniu 5 kwietnia 2015 roku wS.na posesji położonej naosiedlu (...)uderzyłM. M. (1)głową w nos – dwukrotnie, po czym kiedy upadła kopał ją po całym ciele, a zwłaszcza po żebrach, naruszając w ten sposób jej nietykalność cielesną,
tj. o czyn zart. 217 § 1 kk,
2.M. M. (1), córkiW.iB.,ur. (...)wS.,
z oskarżeniaK. K. (1)oskarżonej o to , że :
II. w dniu 5 kwietnia 2015 roku wS.przed budynkiem położonym naosiedlu (...)B5/E naruszyła nietykalność cielesnąK. K. (1)w ten sposób, że z całej siły uderzała go smyczą po ciele, a zwłaszcza w okolice głowy,
tj. o czyn zart. 217 § 1 kk
I. uniewinnia oskarżonegoK. K. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu,
II. uznaje oskarżonąM. M. (1)za winną popełnienia tego, że w dniu 5 kwietnia 2015 roku wS.przed budynkiem położonym naosiedlu (...)B5/E uderzała smycząK. K. (1)po głowie powodując u niego wystąpienie linijnych otarć naskórka w okolicy czoła, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres do 7 dni, tj. czynu zart. 157 § 2 kki za to przestępstwo na podstawieart. 157 § 2 kkwymierza jej karę grzywny w wysokości 40 (czterdziestu) stawek dziennych ustalając wysokość 1 (jednej) stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych
III. na podstawieart. 628 pkt 1 kpkzasądza od oskarżonejM. M. (1)na rzecz oskarżyciela prywatnegoK. K. (1)kwotę 948 (dziewięćset czterdzieści osiem) złotych tytułem poniesionych przez niego wydatków,
IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. G.504 (pięćset cztery) złote za pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżycielce prywatnejM. M. (1)w tym postępowaniu oraz 115,92 zł (sto piętnaście złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze) tytułem podatku VAT od tej kwoty,
V. zwalnia oskarżoną z ponoszenia kosztów sądowych.
Sygn. akt II K 251/15

UZASADNIENIE
M. M. (1)- oskarżycielka prywatna - oskarżyłaK. K. (1)o to, że w dniu 5 kwietnia 2015 roku wS.na posesji położonej naosiedlu (...)uderzyłM. M. (1)głową w nos – dwukrotnie, po czym kiedy upadła kopał ją po całym ciele, a zwłaszcza po żebrach, naruszając w ten sposób jej nietykalność cielesną, tj. o czyn zart. 217 § 1 kk.
K. K. (1)wywiódł wzajemny akt oskarżenia przeciwkoM. M. (2)oskarżając ją o to, że w dniu 5 kwietnia 2015 roku wS.przed budynkiem położonym naosiedlu (...)B5/E naruszyła nietykalność cielesnąK. K. (1)w ten sposób, że z całej siły uderzała go smyczą po ciele, a zwłaszcza w okolice głowy, tj. o czyn zart. 217 § 1 kk.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny

W dniu 5 kwietnia 2015 roku około 21.30K. K. (1)wracał wraz zI.W.i jej matkąT. W. (1)ze spaceru z psem do miejsca zamieszkania ww. kobiet naos. (...)B5/E. OskarżonyK.był pod wpływem alkoholu. Będąc przy przejściu pod blokiemT. W. (1)zauważyła chodzącego po placu zabaw psaM. M. (1)rasy rotwailer bez kagańca i smyczy i powiedziała do oskarżonego i córki, że boi się tego psa. Ww. wiadomym było, iż pies ten często chodzi luzem.K. K. (1)oddał jej smycz, na której prowadził jej psa, po czym wraz zI.W.podszedł doM. M. (1), która stała przed swoją klatką schodową zI. P. (1). OskarżonyK.powiedział do oskarżonejM., aby zapięła psa na smyczy. Oskarżona stwierdziła, że jej pies jest spokojny i nikomu nic nie robi. Oskarżony ponownie poprosił ją o zapięcie psa na smyczy. WówczasM. M. (1)zaczęła uderzać go smyczą po głowie, twarzy.K. K. (1)osłaniał się i cofał.I. P. (1)próbowała mu odciągać ręce. Oskarżony broniąc się złapałM. M. (1)za rękę, wykręcił ją i podhaczył ją, aby upadła celem obezwładnienia jej. GdyM. M. (1)upadłaK. K. (1)trzymał ją kolanem w okolicy pasa, a ona nadal usiłowała uderzać go smyczą.I. P. (1)krzyczała, aby ją puścił. OskarżonyK.puściłM. M. (1)i między nimi stanęłaI. W. (1). W tym czasieK. K. (1)zaatakował piesM. M. (1)i ugryzł go w lewy łokieć, rozerwał rękaw kurtki.K. K. (1)uderzył psa pięścią, a pies powtórzył atak powyżej łokcia, lecz nie zdążył ugryźć, gdyż oskarżony kopnął go.I. W. (1)widząc to zadzwoniła po patrol policji. Oskarżony poszedł do klatki schodowej.
W tym czasie oskarżonaM.zaczęła szarpać się zI.W.. Widząc to oskarżonyK.wyszedł z klatki, a w tym czasie przybył już patrol policji. Oskarżony powiedział interweniującym funkcjonariuszom policji, iż został pogryziony przez psa. WówczasM. M. (1)stwierdziła, że jej pies jest spokojny. Nadal nie chciała zapiąć psa na smyczy, a uczyniła to dopiero na drugie stwierdzenia oskarżonego.
Funkcjonariusze Policji zażądali odM. M. (1)okazania dowodu szczepienia psa.M. M. (1)poinformowała, iż wszystkie zaświadczenia zostawiła u lekarza weterynarii. Dopiero w dniu 15.04.2016 r. ww. poinformowała policję, iż jej pies nie był szczepiony na wściekliznę od 3 lat. Pies oskarżonej od 25.07.2004 r. był zwolniony czasowo z noszenia kagańca z uwagi na obrzęk podgardla – do czasu ustąpienia obrzęku.
11.04.2015 r. ww. pies został uśpiony z uwagi na niewydolność wielonarządową.
Dowód:

-

wyjaśnienia oskarżonegoK. K.k. 59v-60,

zeznania świadków:



I.W.k. 61 – 61v,

T. W. (1)k. 61v – 62,

S. B. (1)k. 97v – 98,

W. Z. (1)k 97 – 97v,

kopia artykułu z prasy k. 20 – 21,

notatki z k. 32 – 33 w zakresie braku szczepień psa,

kopia zaświadczenia o zwolnieniu psa z noszenia kagańca k. 34,

kopia oświadczenia o wyrażeniu zgody na uśpienie k. 35.

K. K. (1)po zdarzeniu 5 kwietnia 2015 r. udał się do SPR wS., gdzie został przyjęty przez lekarza o godz. 22:45, gdzie stwierdzono pogryzienie przez psa, oczyszczono ranę, otarcia naskórka czoła, ręki lewej i łokcia lewego, krwiak pod płytką paznokciową kciuka prawego. Oskarżony wykonał szczepienie przeciwko tężcowi oraz przeciwko wściekliźnie. Na skutek zaistniałego zdarzenia uK. K. (1)stwierdzono linijne otarcia naskórka w okolicy czoła, otarcia i sińce w okolicy łokcia lewego, otarcia naskórka ręki lewej oraz krwiak pod płytką paznokciową kciuka lewego, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała ww. na okres trwający nie dłużej niż 7 dni.
Dowód:

-

dokumentacja medyczna k. 21,

opinia biegłego k. 80 – 82.

M. M. (1)w dniu 8 kwietnia 2015 r. udała się do lekarza rodzinnego, który stwierdził powierzchnie urazy obejmujące liczne okolice ciała, tj. otarcia naskórka na lewym policzku, otarcie naskórka na prawym łokciu i prawym kolanie, drobne zasinienia na obu przedramionach i ramionach. Na skutek zaistniałego zdarzenia uM. M. (1)stwierdzono otarcia naskórka na lewym policzku oraz prawym łokciu i prawym kolanie, jak również drobne zasinienia na obu przedramionach i ramionach, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała ww. na okres trwający nie dłużej niż 7 dni.
Dowód:

-

dokumentacja medyczna k. 2, 3, 57, 58, 66-75,

fotografie k. 56,

opinia biegłego k. 80 - 82

K. K. (1)jest bezdzietnym kawalerem. Ma wykształcenie średnie, a z zawodu jest technikiem mechanikiem i ślusarzem. Pracuje w Jednostce Wojskowej(...)wS.z wynagrodzeniem 2500 zł miesięcznie. W miejscu zamieszkania posiada opinię pozytywną. Nie był dotychczas karany.
Dowód:

-

oświadczenie oskarżonego k. 59,

informacja zK.k. 48 - 49,

wywiad policji k. 36.

M. M. (1)jest bezdzietną panną. Ma wykształcenie średnie, a z zawodu jest administratorem biurowym i sprzedawcą. Nie pracuje, pozostając zarejestrowaną w PUP wS.z prawem do zasiłki do 24.08.2016 r.. W miejscu zamieszkania posiada opinię pozytywną. Nie była karana.
Dowód:

-

oświadczenie oskarżone k. 59,

informacja zK.k. 50 - 51,

wywiad policji k. 37,

zaświadczenia z PUP k. 43 - 44.

OskarżonyK. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, które posłużyły do odtworzenia stanu faktycznego. Zaprzeczył, aby uderzyłM. M. (1)w nos, kopał ją po całym ciele. (wyjaśnieniaK. K. (1)k. 59v-60).
OskarżonaM. M. (1)nie przyznała się do popełnienia zarzuconego jej czynu i wyjaśniła, iż stała zI. P. (1)rozmawiając o chorobie psa. Podała, iż oskarżonyK.zI.W.wychodził spod bloku i zobaczywszy psa, wulgarnie wypowiedział się na tema nie zapięcia psa na smyczy i podbiegł do psa, po czym kopnął go. Podała, iż wówczas podeszła do oskarżonego i powiedziała, czy nie widzi, że pies jest chory oraz machnęła raz smyczą uderzającK. K.w twarz. Na toK. K.machnął głową i uderzył ja w nos. Wyjaśniła, iż ponownie machnęła smyczą, żeby znów go uderzyć, ale nie zdążyła, bo on ja uderzył na skutek czego upadła. Następnie zaczął ją kopać, aI. P. (1)mówiła, aby ją zostawił. Powiedziała, iżT.iI. W. (1)kibicowały mu, żeby ją bił. Następnie przyjechała policja. Zaprzeczyła, aby oskarżony leżał na niej, stosowała jakieś chwyty, a podała, iż tylko ją kopał, jak leżała. Podała, iż jak oskarżony ją uderzył, to upadła na twarz. Stwierdziła, iż leciała jej krew z nosa. (wyjaśnieniaM. M. (1)k. 60 - 60v).

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny nie budził wątpliwości. Przechodząc do oceny dowodowej, w pierwszym rzędzie zaznaczyć należy, iż skoro prywatny akt oskarżeniaM. M. (1)oraz wzajemny prywatny akt oskarżeniaK. K. (1)dotyczyły tego samego zdarzenia z dnia 5 kwietnia 2015 roku, tylko wskazywały na inny jego przebieg, to można było dokonać oceny dowodowej równocześnie.
Nie dano wiary wyjaśnieniom oskarżycielki prywatnej – oskarżonejM. M. (1), albowiem opisywany przez nią przebieg zdarzenia nie znajduje potwierdzenia w wiarygodnych dowodach opisanych poniżej. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, iż ww. udała się po pomoc medyczną 8 kwietnia 2015 r. i jak wynika z opisu tej wizyty (np. k. 71) nie zgłaszała lekarzowi w ogóle obrażeń nosa, obrażeń żeber, czy innych w obrębie klatki piersiowej, a tylko otarcia naskórka, a dopiero na wizycie w dniu 6 maja 2015 r. zgłosiła bóle nosa po przebytym urazie. Biegły specjalista medycyny sądowej w swojej opinii szeroko opisał, iż powstałe sińce na przedramionach i ramionach(...)mogły powstać na skutek przytrzymywania rękoma, otarcia naskórka na twarzy i prawych kończynach mogły powstać w następstwie upadku na twarde podłoże. Natomiast jednoznacznie wykluczył, aby ww. obrażenia mogły powstać w następstwie wielokrotnych kopnięć zadanych obuta stopą, gdyż nie są to obrażenia typowe dla takich działań. Ponadto wskazał, iż na twarzyM. M. (1)nie odnotowano jakichkolwiek obrażeń ciała jednoznacznie potwierdzających możliwość doznania przez nią urazu nosa z krwawieniem z przewodów nosowych. Ponadto świadkowie – interweniujący funkcjonariusz PolicjiW. Z. (1)iS. B. (1). ŚwiadekZ.wskazał, iż obie strony wskazywały na szarpaninę, a oskarżonyK. K.podał, iż został pogryziony przez psa wskazując na ślady, poszarpaną odzież – rękaw, a M.M.nie okazała zaświadczenia o szczepieniu. Co więcej świadek ten zeznał, iż gdyby M.M.była zakrwawiona, to opisałby to w notatce. Także świadekB.podał, iż oskarżony miał zniszczoną odzież rękaw kurtki. Także ten świadek nie pamiętał, aby jakaś osoba była zakrwawiona, bo gdyby ktoś był zakrwawiony, to by to zapisał. Nie można zatem pominąć faktu, iż notatka z tej interwencji nie zawiera adnotacji, aby któryś uczestnik był zakrwawiony. Jak widać te obiektywne dowody, bowiem żaden z tych świadków, czy tez biegły nie był zaangażowany w ww. zdarzenie, zaprzeczają rewelacją podawanym przezM. M. (1).
Przechodząc dalej także świadekI. P. (1)nie potwierdza wersjiM. M. (1), a co więcej przedstawia odmienny przebieg zdarzenia, niż ona. Świadek ta wskazała, iż po tym, jak to oskarżony miał kopnąć psa,M. M. (1)odepchnęła go i uderzyła smyczą on uderzył ją głową w nos, bił rękoma z pięści i ona upadła. Po upadku oskarżony miał ja kopać po całym ciele. W tym czasie świadek miała go odganiać, aI.iT. W. (1)stały z boku i nie reagowały. Podała, iż toW.zadzwoniły po policję.I. P. (1)zaprzeczyła, aby pies rzucił się na oskarżonego i go ugryzł. Zeznała, iż oskarżony raz uderzył głowa w nos M.M.i to on przewrócił ją na ziemie trzymając z ręce, a następnie przytrzymywał. Następnie powiedział, iż jak M.M.leżała, to ww. bił ja rękoma. Jak widać zeznaniaI. P. (1)są wewnętrznie sprzeczne, albowiem raz mówi, iż oskarżony kopał M.M., gdy ta leżała, aby po chwili stwierdzić, iż bił ją rękoma, jak leżała i ją przytrzymywał. Poza tymM. M. (1)iI. P. (1)przedstawiły odmienne wersje co do upadku M.M., gdyż M.M.stwierdziła, iż upadła po drugim uderzeniu z głowy w nos, aI. P. (1), że oskarżony bił ja pięściami i ona upadła i jedna wersja przez nią podawana. czy też trzymał ją mocna za ręce , podstawił nogę i przewrócił – druga wersja. Jak widać obie świadek zaprzeczają sobie nawzajem w tym zakresie, a co więcejI. P. (1)sama przedstawia dwie różne wersje upadku. Na tej podstawie nie sposób dać wiarę zeznaniom tych świadek. Poza tymI. P. (1)podała, iż M.M.leciała krew, lecz nikt inny tego nie widział, w tym interweniujący policjanci, jak i M.M.nie zgłaszała tego na wizycie lekarskiej.
Wersję podawaną przezM. M. (1)potwierdziła świadekI. M. (1), która miała widzieć zdarzenie z okna na 4 piętrze. Niewątpliwie dziwi tak dobra obserwacja zdarzenia z takiej odległości i o tej porze – późny wieczór, gdy jest ciemno na dworze i tylko oświetlenie przy innej klatce schodowej, lecz przestaje, gdy zauważy się, iż podała przebieg zdarzenia zbieżny z opisem M.M.oraz jej stwierdzeniem, ze dla tego psa zrobiła by wszystko. Zdaniem Sądu świadek ta nie widziała zdarzenia, a tylko zeznała to co podała jejM. M. (1). Co więcej świadek ta podała, iż następnego dnia M.M.była poobijana, miała obrażenia na twarzy, lecz dziwnym trafemM. M. (1)nie zgłosiła takich obrażeń ciała na wizycie lekarskiej, gdy zgłosiła się po pomoc w związku z tym zdarzeniem. To wykazuje, iż takich obrażeń nie było i zostały one wymyślone dla potrzeb tego postępowania, tym bardziej, iż M.M.,I. P.iI. M.- każda z nich inaczej opisuje te obrażenia, co wskazuje, że nie mówiły prawdy. Także świadekZ. B. (1)zeznał, że widział szarpaninę iM. M. (2)leżąca na ziemi, przygniecioną kolanem i okładaną pięściami po głowie przez oskarżonego, a pies cały czas koło nich chodził. Stwierdził, ze nie widział, aby ww. była kopana. Niewątpliwie świadek też miał widzieć zdarzenia z okna 2 piętra, a miejsce zdarzenia miało być słabo oświetlone, co rzutuje na wiarygodność jego relacji. Poza tym świadek ten przedstawia kolejny przebieg zdarzenia, który nie koreluje z zeznaniami M.M.,I. P.iI. M., gdyż każdy z tych świadków przedstawił odmienny przebieg zdarzenia, w tym już tego jego fragmentu z leżeniem M.M.. NA tej podstawie nie sposób było dać wiarę relacjom tych świadków.
Ponadto warto wskazać, iż interwencję policji zgłosiłaI. W. (2), a nie uczynił tego nikt z grona M.M..
Nie sposób dać wiary świadkomM. M.,I. P.,I. M.,Z. B., iż pies nie ugryzłK. K., albowiem zaprzeczają temu zeznania świadkówS. B. (1),W. Z. (1),I.W.,T. W. (1)iK. K., jak i wypis z(...)i opinia biegłego, z których jednoznacznie wynika ww. ugryzienie. Co więcej cała interwencja policji ukierunkowana była na sprawdzenie, czy pies był szczepiony na wściekliznę, co wynikało z jego ugryzienia człowieka.
Również przeciwko wersji oskarżonejM. M. (2)przemawiają zdiagnozowane obrażenia ciałaK. K. (1)(opinia biegłego lekarza), które korespondują z jego wersją wydarzeń oraz całkowite wykluczenie powstania obrażeń ciała pokrzywdzonej w sposób przez nią podawaną, co wykazał biegły w swej opinii.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniomK. K. (1), albowiem jego relacje co do pogryzienia przez psa w pełni potwierdzają zeznaniaS. B. (1),W. Z. (1),I.iT. W. (1), zaświadczenie z(...)i opinia biegłego. Poza tym właśnie to ugryzienie było powodem interwencji policji.
Co więcej relacjeK. K. (1)korelują z zeznaniamiI.W.iT. W. (1), które opisały agresjęM. M. (1)i udział w tymI. P. (1). Wyjaśnienia oskarżonego i zeznania ww. świadków nie są kalkami, lecz każde z nich zbieżnie opisało przebieg zdarzenia ze swojego punktu widzenia. Co więcej zeznania świadkówW.i oskarżonegoK.potwierdzają obrażenia ciała doznane przez oboje oskarżonych, które korespondują z opisywanym przez nich przebiegiem zdarzenia. Także biegły lekarz jednoznacznie wskazał na przyczyny powstania tych obrażeń, które potwierdzają wersję oskarżonego i świadkówW., zaprzeczają wyjaśnieniom oskarżonejM.i gronu jej świadków.I. W. (1)iT. W. (1)jednoznacznie zaprzeczyły, aby M.M.dostała z głowy w nos i aby leciała jej krew z nosa, co znajduje potwierdzenie w relacjach interweniujących policjantów oraz zgłoszeniu dokonanemu przezM. M.lekarzowi rodzinnemu.
Na tej podstawie nie sposób było uznać za wiarygodne wyjaśnienia M.M.i zeznania świadkówI. P.,I. M.iZ. B.. Natomiast za w pełni wiarygodne uznano wyjaśnienia oskarżonegoK. K.oraz zeznania świadkówI. W.,T. W.,S. B.,W. Z., opinię biegłego i dokumentację medyczną z przyczyn opisanych wyżej.
Dano wiarę wszystkim zgromadzonym w sprawie dokumentom, albowiem sporządzone zostały prawidłowo, rzetelnie, w formie prawem przewidzianej i przez uprawnione podmioty. Jednakże zauważono, iż skazanie M.M.uległo już zatarciu z mocy prawa.
Natomiast po za przedmiotem tej sprawy były następne szarpania pomiędzy M.M.iI.W.oraz ugryzienieT. W. (1)przez psa.
W niniejszej sprawie nie zaistniały żadne z przyczyn wyłączających bezprawność, czy też winę oskarżonejM. M. (1).
Rozważywszy powyższe nie ulega wątpliwości, żeM. M. (1)w dniu 5 kwietnia 2015 roku wS.przed budynkiem położonym naosiedlu (...)B5/E uderzała smycząK. K. (1)po głowie powodując u niego wystąpienie linijnych otarć naskórka w okolicy czoła, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres do 7 dni, tj. czynu zart. 157 § 2 kk. Natomiast oskarżonaM. M.nie mogła odpowiadać karnie w tym postępowaniu za obrażenia ciała, jaki ww. doznał na skutek ugryzienia przez jej psa.
WymierzającM. M. (1)karę za ten czyn zart. 157 § 2 kkna jej niekorzyść poczytano duży stopień społecznej szkodliwości tego czynu, na który złożyło się popełnienie go przy świadkach, znaczną agresję, rozmiar skutków takiego zachowania w postaci obrażeń na głowie powstałych od smyczy, działanie bez racjonalnego, usprawiedliwionego powodu, zadawania ciosów na skutek słownej interwencjiK. K. (1), że jej pies - agresywnej rasy rotwailer - chodzi swobodnie, a nie na smyczy a także duży stopień winy, gdyż miała świadomość niezgodności z prawem tego zachowania, natomiast na jej korzyść poczytano młody wiek, de facto przyznanie się do sprawstwa i ustabilizowany tryb życia oraz dotychczasową niekaralność.
Z tego też względu uznano, że kara grzywny w wysokości 40 stawek dziennych będzie karą odpowiednią, zaś ustalając wartość stawki wzięto pod uwagę wyżej opisaną trudną sytuację materialną oskarżonej, stąd też przyjęto wartość stawki dziennej na 10 złotych,
Przechodząc do zarzutów wyartykułowanych wobecK. K. (1), wskazać należało, że winien był być on rozpatrywany w kontekście kwalifikacji prawnej zart. 157 § 2 kk, a nie jak wskazano zart. 217 § 1 kk. Sąd zaznacza przy tym, iż nie jest związany kwalifikacją prawną zarzuconego czynu. Przywołany przepis nie uzależnia odpowiedzialności od wystąpienia jakiegokolwiek skutku (przestępstwo bezskutkowe) bowiem zachowanie sprawcy nie wywołuje następstw w zakresie zdrowia pokrzywdzonego, a także nie zakłóca funkcji jego organizmu. Jeżeli takie następstwa wystąpią, rozważyć należy odpowiedzialność ze względu na naruszenie innych przepisówkodeksu karnego(najczęściejart. 157) -(vide wyrok SN z dnia 20 czerwca 1972 r., V KRN 173/72, OSNKW 1972, nr 11, poz. 176).
Artykuł 157 § 2 k.k.określa tzw.„lekkie”uszkodzenia ciała, którymi są naruszenie czynności narządu lub rozstrój zdrowia trwające nie dłużej niż 7 dni. Okres ten nie musi pokrywać się z okresem niezdolności do pracy.
Dokonując analizy prawnokarnej zachowania oskarżonegoK. K. (5)należało dojść do przekonania, że ww. działała w warunkach obrony koniecznej, usankcjonowanej wart. 25 kk.
Zgodnie zart. 25 § 1 kk- nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem.
Obrona konieczna jest jednym z podstawowych praw człowieka(videA. M., Prawo karne. Zagadnienia teorii i praktyki , s. 165).Zamachem jest każdy czyn człowieka skierowany ku temu, by istniejący stan zmienić poprzez naruszenie dobra prawnego lub stworzenie sytuacji realnie zagrażającej niebezpieczeństwem takiego naruszenia. Zamach musi być rzeczywisty, tj. musi istnieć obiektywnie, a nie być jedynie wytworem wyobraźni osoby czującej się zaatakowaną. Zamach jest bezprawny wtedy, jeśli czyn (działanie lub zaniechanie) będący jego emanacją narusza zakaz prawny podejmowania określonych zachowań lub stanowi niewykonanie prawnego nakazu ich podjęcia. Zakaz lub nakaz taki wynikać może z normy prawnokarnej.
Do stosowania obrony koniecznej nie jest jednak konieczne, by zamach był zawiniony przez sprawcę, a tym bardziej nie ma znaczenia z jaką formą jego zawinienia będziemy mieli do czynienia (umyślność czy nieumyślność).
Cechą obrony koniecznej jest jej samoistność. Jest ona prawem broniącego się i może wedle jego decyzji być stosowana wszędzie tam, gdzie spotka się on z bezprawnym, rzeczywistym i bezpośrednim zamachem na dobro chronione prawem, nawet gdyby niebezpieczeństwa płynącego z owego zamachu można uniknąć w drodze ucieczki czy nawet prostego uchylenia się. Ma ona na celu nie tylko ochronę przed niebezpieczeństwem, lecz także kształtowanie zasady, że prawo nie powinno ustępować przed bezprawiem(vide wyrok SN z dnia 27 lipca 1973 r., IV KR 153/73, OSNKW 1974, nr 1, poz. 5).Broniący się musi jednak działać w celu jego odparcia, tj. musi być świadom istnienia zamachu i chcieć go odeprzeć(vide wyrok SN z dnia 30 grudnia 1972 r., Rw 1312/72, OSNKW 1973, nr 5, poz. 69 oraz wyrok SN z dnia 19 lutego 1997 r., IV KKN 292/96, Prok. i Prawo 1997, nr 7-8).
W relacji do niebezpieczeństwa zamachu oceniać należy intensywność obrony. Oceniając proporcje między niebezpieczeństwem zamachu a współmiernością obrony można posłużyć się kryterium„minimum gwarancji skuteczności”, tj. oceną, czy broniący się, z punktu widzenia ocenionegoex anteniebezpieczeństwa zamachu użył środków gwarantujących mu sukces w jego odparciu możliwie„najtańszym kosztem”z punktu widzenia szkody, którą wyrządził napastnikowi[vide Komentarz doart. 25 kk(M. F.) Lex Polonica].
Mając na uwadze ustalony stan faktyczny oraz przywołane powyżej wywody stwierdzić należało, że zachowanieK. K. (1)mieściło się w granicach obrony koniecznej. Ponad wszelką wątpliwość ustalono, że ww. został zaatakowana przezM. M. (1). Podjęte przez niego środki obrony w postaci odpychania, podczas których doszło także do powstania siniaków na ramieniu atakującej mieściły się absolutnie w granicach środków współmiernych do niebezpieczeństwa. Zaakcentować należy, że niektóre z obrażeń mogły powstać w sytuacji, gdy oskarżonyK.bronił się przed atakującym go psem oskarżonejM..
Z tego też tytułu stwierdzić należało, żeK. K. (1)nie popełnił przestępstwa.
W tym stanie rzeczy podstawą uniewinnieniaK.byłart. 17 § 1 pkt 2 kpkw zw. zart. 414 § 1 kpk.
Podstawę prawną rozliczenia kosztów postępowania stanowiłart. 628 pkt 1 kpk. W tym miejscu należało mieć na uwadze, żeK. K. (1)w związku z wniesieniem aktu oskarżenia wniósł 300 złotych tytułem wpłaty na poczet zryczałtowanej równowartości wydatków oraz 648 zł wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika, stąd winna mu to zwrócić oskarżonaM. M. (1).
Na podstawieart. 29 ust 1 Prawa o adwokaturzezasądzono na rzeczP. G.koszty nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonejM. M. (1), przy czym wysokość wynagrodzenia ustalono zgodnie z wnioskiem ww. obrońcy na podstawie§ 14 ust 2 pkt 2, § 16, § 2 ust 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolniono oskarżonąM. M. (1)od ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, bowiem ich uiszczenie byłoby dla niej zbyt uciążliwe, zważywszy na jej sytuację majątkową opisaną wyżej.
SSR Mariusz Jasion