Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 368/16
Data wyroku: 2016-08-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec

Sygn.akt V. 2 Ka 368/16

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016r. Sad Rejonowy w Wodzisławiu Śl. uznał obwinionegoD. S.za winnego tego, że w dniu 23 lipca 2015r. wW.Śl. na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...)o ruchu okrężnym, kierując pojazdemmarki S.onr rej. (...)nie ustąpił pierwszeństwa kierującemu motorem markiH.onr rej. (...)w wyniku czego kierujący motorem wykonał manewr obronny przewracając się na lewy bok, czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kw za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w wysokości 600zł .
Na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 119 kpww zw. zart. 617 kpkiart. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 60zł oraz wydatki w wysokości 641,31zł .
Apelację od powyższego wyroku złożył obwiniony zaskarżając ten wyrok w całości na swoją korzyść. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił :

1
błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez przyjęcie, że dopuścił się wykroczenia z art. 86 § 1 kw, polegającego na stworzeniu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w sytuacji, kiedy z okoliczności nie wynika, że podczas zdarzenia wjechał na rondo i swoim zachowaniem nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu,

2
obrazę prawa procesowego , a to :

a
art. 7 kpkw zw. zart. 8kpsw poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, co miało bezpośredni wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie uznanie przez Sąd, że jego wyjaśnienia ograniczały się do subiektywnej oceny całego zdarzenia w sytuacji, gdy zeznania poszkodowanego Sąd uznał za wiarygodne;

b
art. 5 § 2 kpkw zw. zart. 8kpsw poprzez uznanie winy obwinionego, w sytuacji, gdy na podstawie zebranego materiału dowodowego i okoliczności sprawy nie można jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy wjechał na rondo i tym samym stworzył zagrożenie w ruchu drogowym;

c
art. 308 § 1 kpkw zw. zart. 54 § 5kpsw,art. 54 § 1kpsw poprzez nienależyte przeprowadzenie czynności wyjaśniających z urzędu przez Policję, tj. zaniechanie oględzin miejsca zdarzenia bezpośrednio po jego zajściu, w tym m.in. zbadania śladów hamowania i w następstwie sporządzenia szkicu sytuacyjnego bez udziału stron i bez rzeczywistego zapoznania się z miejscem zdarzenia oraz właściwe zabezpieczenie nagrań z monitoringu umieszczonego na pojeździe, pomimo faktu, że nie ujawniły się okoliczności, które uniemożliwiałyby ich przeprowadzenie.

Na podstawieart. 437 § 1 i 3 kpkw zw. zart. 109 § 2kpsw obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie od zarzutu popełnienia wykroczenia zart. 86§ 1kw
ewentualnie
na podstawieart. 437 § 2 kpkwniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
Apelacja obwinionego na uwzględnienie nie zasługiwała. Apelacja ta w zakresie, w jakim kwestionuje ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku pozbawiona jest słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego zaprzeczającego, aby dopuścił się przypisanego mu wykroczenia i ustalenia oparł na zeznaniach pokrzywdzonego, które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granice swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające zart. 7 kpkprawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że Sąd orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił albowiem Sąd ten wskazał dowody, na których oparł ustalenia co do przebiegu zdarzenia i zachowania się w jego trakcie obwinionego, a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Z faktu, że Sąd merytoryczny dokonał oceny do czego zresztą był zobowiązany nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania zwłaszcza zaś wart. 4 i 7 kpk. W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego zaś swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnośnie wyjaśnień obwinionego, na które w apelacji powołuje się skarżący, to wypada tylko zauważyć, że jakkolwiek obwiniony werbalnie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, to z treści tych wyjaśnień wynika już coś zgoła odmiennego. W rzeczy samej obwiniony ( vide k.15,16 ) de facto potwierdza zeznania pokrzywdzonego co do przebiegu zajścia. We wspomnianych zeznaniach obwiniony przyznaje, iż widział poruszającego się po rondzie ( a zatem mającego pierwszeństwo ) motocyklistę a mimo to zdecydował się hamować przy wjeździe na rondo dopiero wówczas gdy zorientował się , że motocyklista nie zamierza zahamować . Innymi słowy mówiąc obwiniony wjeżdżając na rondo zamierzał wymusić na motocykliście pierwszeństwo przejazdu i dopiero gdy ten zamysł się nie powiódł rozpoczął hamowanie, które zakończył już na rondzie. Takie zachowanie bez wątpienia mogło wywołać obawę u motocyklisty i w konsekwencji podjęcie przez niego manewru obronnego polegającego na położeniu motocykla. Twierdzenie obwinionego, iż pokrzywdzony nie miał powodów do obaw i miał wystarczająco dużo miejsca aby objechać jego pojazd jest infantylne i poddaje w wątpliwość wiedzę obwinionego jako zawodowego kierowcy. Odpowiedzialność obwinionego za naruszenie reguł bezpieczeństwa, swoista beztroska w zachowaniu, w sposób ewidentny wskazują na wyczerpanie dyspozycji normyart. 86 § 1kw . Taka ocena zachowania obwinionego nie wymaga nawet opinii biegłego, który również jednoznacznie wypowiedział się co do nieprawidłowości postępowania obwinionego. Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi, w żadnym zaś razie nie podważają one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że obwiniony dopuścił się przypisanego mu wykroczenia.
Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wymierzona obwinionemu kara nie nosi cech rażącej surowości i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.
SSO Jacek Myśliwiec