Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 788/16
Data wyroku: 2016-11-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Górski
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw oraz art. 45 § 1 kw i art. 5 § 1 pkt 4 kpw

Sygn. akt IV Ka 788/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 listopada 2016 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mariusz Górski

Protokolant:

Ewa Ślemp

po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2016 r.
sprawyG.M.E.iE.z domuM.
urodzonego (...)wL.
obwinionego z art. 86 § 1 k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygnatura akt II W 300/15
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.w zw. zart. 45 § 1k.w. postępowanie o przypisaneG.M.wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. umarza zaliczając wydatki w sprawie poniesione przez Skarb Państwa na rachunek tegoż Skarbu Państwa.
Sygn.akt IV Ka 788/16

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiemG.M.uznany został za winnego, że:
w dniu 24 września 2014 roku na drodze krajowej(...)między miejscowościamiS.iM., zagroził bezpieczeństwu w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiM. (...)i jadąc od stronyS.nie zachował szczególnej ostrożności przed rozpoczęciem manewru wyprzedzania jadącego przed nim, a prowadzonego przez pokrzywdzonegoT. D., zestawu pojazdów składającego się z samochodu markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...), nie upewniając się co do odpowiedniej widoczności i miejsca na wykonanie takiego manewru, podjął manewr wyprzedzania i zjechał na lewy pas ruchu, którym z naprzeciwka samochodem osobowym markiA.onumerze rejestracyjnym (...)poruszała się pokrzywdzonaM. T., która na widok znajdującego się na jej pasie ruchu pojazdu kierowanego przez obwinionego podjęła gwałtowne manewry obronne, gwałtownie hamując i zjeżdżając w kierunku lewego pasa ruchu, przez co doszło do zderzenia prowadzonego przez nią samochodu z prowadzonym przezT. D.zestawem pojazdów, tj. wykroczenia z art. 86§1 kw
wymierzono obwinionemu karę 1000 zł grzywny.
Wyrok ten zaskarżyła obrońca obwinionego, zarzucając:
I. obrazę przepisów postępowania, które miały wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia w ten sposób, że skutkowały błędnymi ustaleniami faktycznymi:
1. naruszenieart. 8 kpww związku zart. 4 kpwiart. 7 kpworazart. 39 § 1 i 2 kpwpoprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przejawiające się w oparciu większości ustaleń Sądu I instancji na podstawie opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych PanaJ. N.która w ocenie obwinionego jest opinią niepełną, gdyż :
- nie udziela odpowiedzi na postawione mu pytania, nie uwzględnia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i dowodów tj. szkiców policyjnych sporządzonych na miejscu zdarzenia i zawartych w tych szkicach pomiarów na podstawie których biegły mógł dokonać niezbędnych obliczeń oraz rekonstrukcji i symulacji wypadku i prędkości pojazdówa.im.,
- jest nielogiczna, niejasna i sprzeczna z doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy, gdyż:
- biegły dokonuje sprzecznych badań i obserwacji w opinii 1. błędnie wskazując miejsce kolizji umieszczając na stronie 17 i 18 opinii fotografie z miejsca zdarzenia na których to fotografiach brak jest na jezdni linii ciągłej , podczas gdy z dokumentów sprawy i pomiarów policji dochodzeniowej oraz zeznań świadków wynika że na odcinku drogi(...), 54 hektokilometra, na którym doszło do kolizji, zaznaczona jest na drodze linia ciągła - zakaz wyprzedzania dla pojazdów zgodnie z kierunkiem jazdym., co potwierdza, iż zdjęcia te wcale nie pochodzą z miejsca zdarzenia , 2. błędnie ustalając, iż w chwili gdya.zderzyło się zm.m.był w ruchu co przeczyłoby wyjaśnieniom obwinionego, iż jego zachowanie było zgodne z przepisami i w trakcie zdarzenia obwiniony zdążył wyhamować i prawidłowo zatrzymać auto podczas gdy z zasad doświadczenia życiowego oraz logiki i sporządzonych na miejscu zdarzenia notatek policyjnych i rozmiarów uszkodzeńm.wynika, iż ustalenia biegłego w tym zakresie są niewłaściwe.
2. przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegającej na wybiórczej ocenie dowodów na niekorzyść obwinionego polegającej na odmowie przyznania przez sąd wiarygodności dowodom z zeznań świadkówW. M.,H. L.w całości oraz świadkówM. K., i kierowcyP.T. D.w części w której potwierdzają oni wyjaśnienia obwinionegoG.M.odnoszące się do tego, iż obwiniony jedynie podjął próbę manewru wyprzedzania i wysunął się aby sprawdzić , czy może rozpocząć manewr, nie zaś jak to przyjął sąd „wyjechał" na przeciwległy pas ruchu. Oparcie orzeczenia jedynie na części zgromadzonego materiału dowodowego tj .wybiórczo potraktowanych zeznań świadków tj.T. D.iZ. B.zpominięciem tych zeznań, które potwierdzały wyjaśnienia obwinionego .
II. mogącą mieć na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania
3. naruszenie prawa procesowego tjart 34 k.p.w.poprzez nieuwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania, w szczególności okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego w tym zarzutów obwinionego co do treści opinii biegłego oraz okoliczności , iż do powstania zdarzenia mogło dojść z uwagi na niezachowanie należytej staranności przez kierującąA.
M.
T., która podjęła gwałtowne i nieadekwatne działania obronne nie znając zasad hamowania ABS i swoim działaniem doprowadziła do kolizji podczas gdy w tym samym czasie obwiniony

    zdążył „wrócić prawidłowo na swój pas ruchu i skutecznie zatrzymać auto .
Rym samym apelująca wniosła o zmianę orzeczenia Sądu Rejonowego w Świdnicy II Wydział Karny z dnia 3 sierpnia 2016r., sygn. II W 300/15 r., przez uniewinnienie, ewentualnie uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy.

Sąd Okręgowy zważył:

Odnoszenie się do zarzutów apelacji należy uznać za bezprzedmiotowe.
Powyższe wynika z faktu, że przypisanyG.M.czyn miał miejsce 24 września 2014 r. Tym samym już w momencie wpływu akt z apelacja do Sądu Okręgowego (19.10.2016 r.) nastąpiło przedawnienie karalności omawianego wykroczenia, a co wynika wprost z treści art. 45§1 kw. (dwa lata od czasu popełnienia czynu).
W tej sytuacji, zważywszy na treśćart. 5§1 pkt 4 kpw- jedynym możliwym rozstrzygnięciem jakie mógł wydać Sąd II instancji było umorzenie postępowanie, co uczyniono.