Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 6451/15
Data wyroku: 2016-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Chodkowski
Teza: ukaranie

Sygnatura akt VI W 6451/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 kwietnia 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski
Protokolant:  Katarzyna Kraska
po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2016 roku
sprawy przeciwkoK. M. (1)córceS.iM.z domuW.
urodzoną (...)wŚ.
obwinioną o to, że
w dniu 09.03.2015r do godz. 20:30 weW.naul. (...)w piśmie nadesłanym do siedziby Straży Miejskiej będąc właścicielem pojazdu markiH.onr rej (...)nie wskazała na żądanie uprawnionego organu komu powierzyła pojazd, którego kierujący w dniu 06.02.2015r o godz. 10:12 weW.naul. (...)przekroczył dozwoloną prędkość o 22 km/h.
tj. o czyn z art.96 § 3 kw
******************

I
uznaje obwinionąK. M. (1)za winną czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 96 § 3 kw i za to na podstawie art. 96 § 3 kw wymierza jej karę grzywny w wysokości200 (dwustu) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinioną kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza jej opłatę w kwocie 30 zł.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

K. M. (2)jest właścicielem samochodu markiH. (...)nr rej. (...).
W dniu 6 lutego 2015 roku osoba kierująca wskazanym pojazdem, o godzinie 10:12 naulicy (...)weW., poruszała się z prędkością 72 km/h.
Dopuszczalna prędkość w tym miejscu wynosiła 50 km/h.
Obwiniona została wezwana przez Straż Miejską do osobistego stawiennictwa w siedzibie Straży Miejskiej lub przesłania stosownego pisma oraz udzielenia odpowiedzi na pytanie, komu został powierzony uwidoczniony na załączonym raporcie pojazd, którego kierujący w oznaczonym miejscu i czasie przekroczył dopuszczalną prędkość.
W piśmie z dnia 9 marca 2015 roku skierowanym do Straży Miejskiej weW.,K. M. (2)nie wskazała osoby, której powierzyła do użytkowania swój pojazd, gdy przekroczono nim dopuszczalną prędkość naulicy (...)weW..

dowód:

notatka służbowa k. 3;

wezwanie Straży Miejskiej do wskazania osoby k. 5;;

potwierdzenie odbioru wezwania k. 9;

odpowiedźK. M. (1)k.6;

wydruk z fotoradaru, k. 4.

K. M. (1)nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu.
W złożonych wyjaśnieniach podniosła, że nie wie kto kierował pojazdem w dniu 6 lutego 2015 roku, stąd informacji takiej nie przekazała Straży Miejskiej. Z należącego do niej samochodu korzysta bowiem kilka osób, zaś wobec nieczytelności zdjęcia wykonanego przez fotoradar, nie mogła wskazać tej, która była wówczas kierowcą.
Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że okoliczności przedmiotowe zarzucanego obwinionej czynu są bezsporne.K. M. (2)doręczony został wydruk z fotoradaru z wizerunkiem osoby kierującej samochodemH. (...)6 lutego 2015 roku oraz informacją o przekroczeniu prędkości o 22 km/h. Obwiniona następnie wezwana została do wskazania, komu w powyższym czasie został powierzony uwidoczniony na załączonym raporcie pojazd. Odpowiedzi takiej nie udzieliła. Tymczasem udzielenie takiej informacji stanowiło jego obowiązek zawarty w art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 2o czerwca 1997 r.prawo o ruchu drogowym.
W myśl tego przepisu, właściciel lub posiadacz pojazdu ma obowiązek wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie (za wyjątkiem sytuacji, gdy pojazd został użyty wbrew woli właściciela i nie mógł temu zapobiec).
Odpowiedzialność za zaniechanie wykonania tego obowiązku określona została wart. 96 § 3k.w. Sprawca wykroczenia zart. 96 § 3kw popełnia je poprzez zaniechanie, pełni zatem rolę gwaranta i warunkiem jego odpowiedzialności jest istnienie prawnego, szczególnego obowiązku, którego wykonania zaniechał. Taki właśnie prawny obowiązek statuujeart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym.
Z treściart. 96 § 3kw nie wynika, by ustawodawca ograniczał jego popełnienie tylko do umyślności. Jak słusznie wskazuje się w doktrynie, wykroczenie to może być popełnione zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie. Dla jego bytu wystarczy samo stworzenie możliwości do aprobowanego, niekontrolowanego użytkowania pojazdu przez inne osoby. Osoba uprawniona (właściciel pojazdu) nie musi nawet znać osób korzystających z jej samochodu.. Nie musi działać w sposób nakierunkowany na niezrealizowanie obowiązku wynikającego zart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowymani nawet godzić się z możnością niezrealizowania tego obowiązku. Wystarczy niezachowanie należytej ostrożności, by takich sytuacji uniknąć.
Wykroczenie z art. 96 § 3 kw na celu między innymi zapewnienie szybkiego i sprawnego toku postępowania w sprawach o wypadki i kolizje drogowe, w których kierujący zbiegli z miejsca zdarzenia (por. W. Kotowski: Ustawa prawo o ruchu drogowym. Komentarz praktyczny, Warszawa 2002, s. 539). Oczekuje się w nim bowiem jedynie tego, by właściciel lub posiadacz pojazdu orientował się co do tego, kto i kiedy porusza się jego samochodem, a przez to, by w sposób właściwy zabezpieczał pojazd (por. R. A. Stefański: Prawo o ruchu drogowym, Warszawa 2005, s. 508).
W związku z tym, niewskazanie przez obwinioną, komu powierzyła pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, stanowi wkroczenie zart. 96 § 3kw, Ustawodawca bowiem kreując obowiązek, o którym mowa wart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowymnałożył na osoby, będące adresatami tego przepisu, powinność podjęcia działań zapewniających możliwość realizacji tego obowiązku. Ich brak rodzi odpowiedzialność za wykroczenie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznałK. M. (1)za winną popełnienia zarzucanego jej wykroczenia zart. 96 § 3 kk.
Wymierzając karę, Sąd kierował się zasadami wymiary kary, określonymi w art. 33 § 1 i 2 kw. Sąd uznał, że orzeczona kara jest adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu, uwzględnia sytuację materialną obwinionej, a także spełni swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze zarówno w stosunku doK. M. (1), jak i w zakresie społecznego oddziaływania. Sąd zważył bowiem na występującą ostatnio nagminność zachowań polegających na odmowie, wbrew prawnemu obowiązkowi, udzielenia informacji na temat kierowców pojazdu dopuszczających się wykroczeń.
Z uwagi na skazanie obwinionej, orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepisart. 118§ 1 kpwiart. 616 §2 kpkw zw. zart. 119 kpw, obciążającK. M. (1)zryczałtowanymi wydatkami postępowania oraz wymierzając jej stosowną opłatę.