Sąd Rejonowy w Świdnicy
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1203/14
Data wyroku: 2016-05-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Kruźlak

Sygn. akt I C 1203/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 maja 2016 roku
Sąd Rejonowy w Świdnicy I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący SSR Maria Kruźlak
Protokolant  Maja Foremny
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 roku wŚ.
sprawy z powództwaBanku (...) S.A.z siedzibą wW.
przeciwkoG. P.
o z a p ł a t ę
I. zasądza od pozwanejG. P.na rzecz powodaBanku (...) S.A.z siedzibą wW.kwotę 2.126,21 zł (słownie: dwa tysiące sto dwadzieścia sześć złotych dwadzieścia jeden groszy) z odsetkami umownymi w wysokości 16 % w stosunku rocznym, nie więcej niż czterokrotność stopy kredytu lombardowego NBP, liczonymi od kwoty 2.015,45 zł od dnia 4 lipca 2013 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku, przy czym od dnia 1 stycznia 2016 roku wysokość odsetek nie może przekraczać odsetek maksymalnych za opóźnienie - do dnia zapłaty;
II. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1455 zł tytułem zwrotu kosztów procesu;
III. przyznaje adw.Ł. Ś.prowadzącemu Kancelarię Adwokacką wŚ.ze Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Świdnicy wynagrodzenie za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej w kwocie 738 zł obejmującej podatek VAT.
Sygn. akt I C 1203/14

UZASADNIENIE
PowódBank (...) S.A.z siedzibą wW.w pozwie z dnia 7 lutego 2014 roku skierowanym przeciwko pozwanejG. P.domagał się zasądzenia kwoty 2.126,21 zł z odsetkami umownymi w wysokości 16% w stosunku rocznym liczonymi od kwoty 2.015,45 zł od dnia 4 lipca 2013 r. do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu żądania podał, że pozwana zawarła z powodem w dniu 27 listopada 2007 roku umowę o użytkowanie karty kredytowejC.. Pozwana zobowiązana była umową do zapłacenia wierzytelności, które stały się wymagalne z dniem wypowiedzenia umowy. Na dochodzoną kwotę składa się należność główna, skapitalizowane odsetki umowne za okres od 16 marca 2013 roku do 3 lipca 2013 roku w wysokości 110,76 zł. Na potwierdzenie istnienia wierzytelności powód przedłożył wyciąg z ksiąg bankowych.
Pozwaną, nieznaną z miejsca pobytu, reprezentował kurator, który wniósł o oddalenie powództwa. Podniósł zarzut przedawnienia odsetek oraz kwoty 1.173,25 zł ujętej w dokumencie rozliczeniowym z dnia 16 kwietnia 2012 roku, co do której to kwoty powód nie wykazał daty wymagalności. Zarzucił, że powód nie wykazał podstawy określenia opłaty za monity, opłaty za kartę.
W piśmie procesowym powód wyjaśnił, że na należność główną składa się kwota 1.799,77 zł z tytułu dokonanych transakcji za pomocą karty kredytowej, 62,71 zł tytułem odsetek, 152,97 zł tytułem opłat. Podniósł, że bieg przedawnienia liczy się od 11 maja 2012 roku, kiedy to pozwana była w zwłoce z zapłatą kwoty minimalnej. Do tego bowiem czasu realizowała postanowienia umowy. Powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2008 roku w sprawie I CSK 243/08.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PozwanaG. P.zawarła w dniu 27 listopada 2007 r. z powodemBankiem (...) S.A.z siedzibą wW.umowę o kartę kredytową(...). Karta uprawniała do dokonywania transakcji w ramach limitu kredytu na warunkach określonych w umowie oraz Regulaminie (§ 1). Umowa zawarta była na okres ważności karty z możliwością przedłużenia (§ 2). Załącznikiem do umowy był wniosek wskazujący kwotę limitu. Umowa określała zasady korzystania z karty, warunki wypowiedzenia umowy (§14). Powoływała się także (§ 6 ust. 1) na Tabelę Opłat i Prowizji, Tabelę Oprocentowania, obowiązujące w dacie zawarcia umowy z zastrzeżeniem, ze opłaty i stopa oprocentowania może ulec zmianie. Ponadto przewidywała opłatę roczną i określała zasady naliczania odsetek od transakcji gotówkowych (§ 6 ust. 2 i 4). Zgodnie z umową klient był zobowiązany do zapłaty co najmniej minimalnej kwoty do zapłaty, w wysokości wskazanej w wyciągu (§ 4 ust. 2). Opłata za monit listowy wynosiła 25 zł, za monit telefoniczny 35 zł, opłata miesięczna za kartę – 8 zł.
Dowód: umowa o kartę kredytową – k. 26, wniosek o wydanie karty – k. 27, regulaminy kart kredytowych z załącznikami – k. 28 – 31, 134 - 136, 137 - 154
Pozwana korzystała z karty kredytowej z limitem transakcji bezgotówkowych i wypłat gotówkowych wynoszącym 2.000 zł. Na dzień 16 kwietnia 2012 roku jej zadłużenie wynosiło 1.901,34 zł. Uregulowana była minimalna kwota do zapłaty z poprzedniego okresu. Minimalną kwota, jaką miała zapłacić na podstawie wyciągu z dnia 16 kwietnia 2012 roku wynosiła 134,53 zł, a termin jej płatności przypadał na 10 maja 2012 roku.
Dowód: wyciąg z rachunku – k. 32
W dniu 14 maja 2012 roku pozwana dokonała spłaty w kwocie 100 zł, a wiec mniejszej niż wymagana kwota minimalna. Pobrano też od niej opłatę za kartę w kwocie 8 zł. W kolejnych miesiącach 2012 roku pozwana dokonywała wpłat w kwocie mniejszej niż minimalna kwota do zapłaty. W lipcu i październiku 2012 roku w ogóle nie wpłaciła żadnej kwoty. W styczniu i lutym 2013 roku uiściła kwoty po 50 zł. Bank naliczał opłaty za monity listowne w kwotach po 25 zł za każdy monit. Na dzień 17 marca 2013 roku saldo zadłużenia pozwanej wynosiło 2.015,45 zł.
Dowód: wyciągi z rachunku karty kredytowej – k. 33 – 43, szczegółowe rozliczenie karty – k. 158 – 159, naliczanie odsetek – k. 159, wyciągi z rachunku karty kredytowej – k. 160 - 225
Pismem z dnia 17 października 2012 roku Bank wypowiedział pozwanej umowę o kartę kredytowąC..
Dowód: pismo – k. 157
Wyciąg z ksiąg bankowych nr(...)/(...)/NZ stwierdza, że pozwanaG. P.z tytułu kredytu związanego z korzystaniem z karty kredytowej(...)na dzień 11 lipca 2014 roku winna zapłacićBankowi (...)wW.S.S. należność główną w kwocie 2.015,45 zł i odsetki umowne o zmiennej stopie (od 19% w stosunku rocznym do 16% w stosunku rocznym) liczone od należności głównej od dnia 16 marca 2013 roku.
Dowód: wyciąg z ksiąg bankowych – k. 24
Sąd zważył:
Strony łączyła umowa o wydanie karty kredytowej zawarta w dniu 27 listopada 2017 roku na mocy obowiązujących wówczas przepisówustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych(Dz. U. z 2012 r. poz. 1232).  Powyższa ustawa została uchylona z dniem 7 października 2013 roku na mocy przepisu art. 38 ustawy z dnia z dnia 12 lipca 2013 r. o zmianieustawy o usługach płatniczychoraz niektórych innych ustaw.
Zgodnie z umową pozwana mogła korzystać z karty płatniczej w rozumieniuart. 2 pkt 7powołanej wyżejustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych, w świetle którego kartą płatniczą jest karta identyfikująca wydawcę i upoważnionego posiadacza, uprawniająca do wypłaty gotówki lub dokonywania zapłaty, a w przypadku karty wydanej przez bank lub instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytu - także do dokonywania wypłaty gotówki lub zapłaty z wykorzystaniem kredytu. Obowiązki stron umowy regulowały przepisy art. 14 i następne cytowanej ustawy. Pozwana naruszyła wynikający z art. 14, a skonkretyzowany w umowie obowiązek spłaty swoich zobowiązań na rachunek Banku, który wydał pozwanej kartę.
Kwota zaległości wykazana i wyliczona przez powoda nie budzi wątpliwości. Na podstawie przedłożonych wyciągów z rachunku karty ustalono, że pozwana regulowała swoje zobowiązania zgodnie z umową do maja 2012 roku. Wtedy zaprzestała regularnego dokonywania wpłat w zakresie minimalnej kwoty do zapłaty, powodując, że z każdym miesiącem kwota ta ulegała zwiększeniu. Dokonane wpłaty w rozmiarze mniejszym niż kwota minimalna tylko w niewielkim zakresie zmniejszały zadłużenie pozwanej. Ostatecznie powód wypowiedział umowę w październiku 2012 roku i w listopadzie 2012 roku wykazał jako kwotę wymagalną sumę 2.134,21 zł.
Zgodnie zart. 6 ustawy  o elektronicznych instrumentach płatniczychroszczenia z tytułu umowy o elektroniczny instrument płatniczy przedawniają się z upływem 2 lat.
Istotny jest termin, z jakim przedawnienie w stosunku do pozwanej rozpoczęło bieg, czyli kiedy roszczenie stało się wymagalne w myślart. 120 § 1 k.c.
Z treści umowy wynika, że dla spełnienia zobowiązania po stronie pozwanej wystarczające było uiszczanie kwoty minimalnej. Wezwaniem do zapłaty minimalnej kwoty był wyciąg z rachunku karty, w którym ją oznaczono tak co do wysokości jak i terminu płatności. Do czasu naruszenia warunków umowy powód nie mógł domagać się od pozwanej spłaty salda zadłużenia. Tym samym nie można uznać, by roszczenie w zakresie kwoty zadłużenia istniejącego na karcie kredytowej w marcu 2012 roku, to jest kwoty 1.173,25 zł, uległo przedawnieniu przed wytoczeniem powództwa w lutym 2014 roku. Kwota ta była bowiem dopuszczalnym zadłużeniem, zgodnym z warunkami umowy o kartę kredytową. Powód nie wypowiedział wówczas umowy, nie wzywał pozwanej do zapłaty. Podstawy do wypowiedzenia zaistniały dopiero wówczas, gdy pozwana pozostawał w zwłoce z płatnością kwoty minimalnej. Powód dokonał wypowiedzenia w październiku 2012 roku. Wytoczenie powództwa w lutym 2014 roku przerwało bieg przedawnienia (art. 123 § 1 pkt. 1 k.c.)
Sposób wyliczenia należności nie budził wątpliwości, został potwierdzony wyciągami z rachunku i ostatecznie określony w wyciągu z ksiąg bankowych.
Uwzględniając postanowienia umowy oraz przepisart. 359 k.c.uznano, że powód mógł zasadnie domagać się odsetek umownych od zobowiązania.
Tym samym żądanie jako udowodnione tak co do wysokości jak i co do podstawy faktycznej i prawnej uznać należało za zasadne.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.stosownie do wyniku procesu.
Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane przepisy orzeczono jak w sentencji.