Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 187/16
Data wyroku: 2016-04-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Gąsowski
Słowa kluczowe: Warunkowe Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 437§2 kpk

Sygn. aktVIII Ka 187/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia18 kwietnia 2016r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący – SSO Dariusz Gąsowski
Protokolant – Teresa Lasota
przy udziale oskarżyciela – PPO Małgorzaty Zińczuk
po rozpoznaniu w dniu18.04.2016r. sprawy:
K. S.
oskarżonego o czyn zart. 178a § 1 k.k.z powodu apelacji prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 13.01.2016 r. wydanego w sprawie o sygn. akt XV K 919/15
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania

UZASADNIENIE
K. S.został oskarżony o to, że w dniu 01 sierpnia 2015 roku około godz. 18:45 wB.naul. (...)prowadził pojazd mechaniczny markiO. (...)onr rej. (...)na drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości posiadając w I badaniu 0,58 mg/dm3(1,218 promila) w II badaniu 0,55 mg/dm3(1,155 promila), III badaniu 0,47 mg/dm3(0,987 promila), IV badaniu 0,47 mg/dm3(0,987 promila) alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 roku, w sprawie sygn. akt XV K 919/15:

I
Przyjmując, że działanie oskarżonegoK. S.polegało na tym, że w dniu 1 sierpnia 2015 roku około godz. 18:45 wB.naul. (...)prowadził pojazd mechaniczny markiO. (...)onr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości - 0,47 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu i wyczerpało znamiona czynu zart. 178a § 1 k.k.– na podstawieart. 66 § 1 k.k.,art. 67 § 1 k.k.warunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego na okres próby wynoszący 2 lata.

II
Na podstawieart. 67 § 3 k.k.orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 2 000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

III
Na podstawieart. 67 § 3 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku.

IV
Na podstawieart. 63 § 4 k.k.na poczet orzeczonego zakazu zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 1 sierpnia 2015 r.

V
Pobrał od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 zł tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi w kwocie 542,51 zł.

Prokurator na zasadzieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.,art. 444 k.p.k.zaskarżył powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonegoK. S.. Na zasadzieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.,art. 438 pkt 1 i 3 k.p.k.zarzucił mu:
1/obrazę przepisów prawa materialnego -art. 66 § 1 k.k.w zw. zart. 115 § 2 k.k.- przez bezpodstawne ich zastosowanie i przyjęcie, że wina i społeczna szkodliwość czynu zart. 178 a § 1 k.k.zarzuconegoK. S.nie są znaczne, co doprowadziło do warunkowego umorzenia postępowania karnego, podczas gdy rodzaj i charakter naruszonego dobra to jest bezpieczeństwa uczestników ruchu lądowym na jednej z głównych ulic miasta, sposób i okoliczności popełnienia czynu przejawiające się głównie w stwierdzonym znaczymy przekroczeniu stężenia alkoholu powyżej granicy dzielącej przestępstwa i wykroczenia, jednoznacznie wskazują, że wina i stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego są znaczne,
2/błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż oskarżony w chwili popełnienia zarzuconego mu czynu miał w wydychanym powietrzu 0,47 mg/dm3alkoholu, podczas gdy pominięte przez Sąd dwa wcześniejsze badania wykazały 0,58 mg/dm3i 0,55 mg/ dm3alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu, co mogło mieć wpływ na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu,
Na zasadzieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W opinii Sądu Okręgowego apelacja prokuratora jest zasadna i mogła zostać uwzględniona. Oba wyrażone w jej treści zarzutu procesowe zdają się znajdować potwierdzenie w okolicznościach sprawy. To z kolei, wobec braku możliwości skorygowania rozstrzygnięcia na etapie postępowania odwoławczego, skutkowało podjęciem decyzji o uchyleniu wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego jej rozpoznania.
Tak zatem ze słuszną krytyką ze strony skarżącego spotkały się te ustalenia Sądumeriti, które dotyczą stężenia alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu z chwili kierowania przez niego samochodem. Otóż, reguły doświadczenia życiowego, ale też i logiki do których odwołują się tak Sąd jak i apelujący podpowiadają, iż przyjęcie wartości 0,47 mg/dm3stanowi efekt zdecydowanie błędnego rozumowania. Nie ulega kwestii, że zabieg ten wynikał z zakwestionowania przez organ rozstrzygający pomiarów, dokonanych w tym względzie przez funkcjonariuszy policji jeszcze na miejscu zdarzenia. Jako uzasadnienie takiego podejścia wykorzystane zostały spostrzeżenia wyrażone w treści opinii biegłego medyka [k. 49-52], a zwłaszcza ten ich fragment, w którym doktor opowiada się za potrzebą odrzucenia - jako niemiarodajnych - wyników pomiarów stężenia dokonanych o godz. 1845, 1905i 1926. Tyle, że Sądowi I instancji ewidentnie umknęło z pola widzenia to, że rzeczoznawca formułując tego typu stanowisko, istotnie wykracza poza ramy swoich kompetencji. Bez wątpienia nie jest rolą biegłego decydowanie o tym, czy też podpowiadanie, które z informacji i w jaki zakresie mogą być brane pod uwagę przez organ orzekający.
Swoistą oczywistością wydaje się być konstatacja, że wynik badania przeprowadzonego o godzinie 1905- [0,22 mg/l] jest pewnego rodzaju „anomalią” i tak powinien zostać oceniony, a co ważniejsze, także jak błędny potraktowany. Dysponując łącznie pięcioma pomiarami stanu trzeźwości [dwa kolejne pochodzą z godz. 2017i 2022] należało zwrócić uwagę na bardzo wyraźną korelację [w zakresie czasu badania i uzyskanej wartości] występującą pomiędzy sprawdzeniami – chronologicznie – pierwszym oraz trzecim czwartym i piątym. Dająca się zauważyć w tym względzie prawidłowość nie pozwala na zakwestionowanie wyniku najwcześniejszego pomiaru, a zatem najbliższego rzeczywistemu stężeniu alkoholu z chwili kierowania samochodem. Dlatego też trudno nie zgodzić się z apelującym kiedy argumentuje, że przyjęcie przez Sądmeritiistotnie korzystniejszych dla oskarżonego wielkości, może być obarczone błędem, przy czym w takim wypadku chodzi o błąd dowolności.
W drugiej kolejności wskazać należało również i to, że argumentacja, poprzez którą Sąd Rejonowy tłumaczył dokonaną przez siebie ocenę stopni winy i społecznej szkodliwości przypisanegoK. S.czynu jest nieprzekonująca. Dalece bardziej trafnie kwestie te uzasadnia skarżący, w treści wniesionego środka odwoławczego. Analizując zatem całokształt okoliczności przedmiotowych, jakie wiązały się z zachowaniem oskarżonego,notabeneewidentnie prawidłowo wskazanych, tak uzasadnieniu wyroku jak i apelacji, nie sposób dojść do przekonania, aby wina i szkodliwość społeczna czyny - z uwagi na swą wymowę - mogły zostać postrzeżone inaczej aniżeli jako znaczne. Innymi słowy bagatelizując te względy lub przecząc ich ujemnej, niekorzystnej dla sprawcy wymowie, Sądmeritiostatecznie dopuścił się obrazy przepisów, na które wskazano w punkcie 1/ apelacji.
W rezultacie, jak zostało to zaznaczone już na wstępie, dostrzegając ograniczenie procesowe, które wiąże się z potrzeba respektowaniaart. 454 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy stosownie do dyspozycjiart. 437 § 2 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok i sprawęK. S.przekazał do ponownego rozpoznania.