Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 354/16
Data wyroku: 2016-11-09 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Przemysław Majkowski, Antoni Smus, Ewelina Puchalska
Słowa kluczowe: Władza Rodzicielska
Podstawa prawna: art. 106 kr i o

Sygn. akt I Ca 354/16

POSTANOWIENIE
Dnia 9 listopada 2016 roku
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Antoni Smus
Sędziowie SSO Przemysław Majkowski
SSR del. Ewelina Puchalska
Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak
po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 roku w Sieradzu
na rozprawie sprawy
z wnioskuR. Ż.
z udziałemI. S.
o na skutek apelacji obu stron
od postanowienia Sądu Rejonowego w Sieradzu
z dnia 23 lutego 2016 roku, sygnatura akt III Nsm 34/14
postanawia:

I
zmienić zaskarżone postanowienie w punkcie 1. w ten sposób, że nadać mu następujące brzmienie: „1. zmienić punkt 2 wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z 14 listopada 2012 roku, sygn. akt IC 1212/12 w ten sposób, iż ograniczyć wykonywanie władzy rodzicielskiej wnioskodawcyR. Ż.i uczestniczki postępowaniaI. S.nad ich małoletnimi dziećmiJ. Ż. (1)urodzonym (...)iB. Ż.urodzoną (...)poprzez zobowiązanie wnioskodawcy i uczestniczki postępowania wraz z ich małoletnimi dziećmi do podjęcia terapii rodzinnej w celu wyciszenia konfliktu między rodzicami i zapewnienia dzieciom właściwej atmosfery wychowawczej oraz nawiązania współpracy między rodzicami, który to obowiązek poddać nadzorowi kuratora sądowego zobowiązując go do składania sprawozdań raz na trzy miesiące, jednocześnie zobowiązać wnioskodawcę i uczestniczkę do pokrycia kosztów tej terapii w częściach równych”;

II
oddalić apelacje zainteresowanych w pozostałym zakresie;

III
ustalić, iż koszty postępowania apelacyjnego ponoszą zainteresowani w zakresie dotychczas wydatkowanym.

Sygn. akt I Ca 354/16

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 23 lutego 2016 r. Sąd Rejonowy w Sieradzu zmienił rozstrzygnięcie w przedmiocie władzy rodzicielskiej zawarte w punkcie 2 wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 14 listopada 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I C 1212/12 w ten sposób, że powierzyłI. Ż.władze rodzicielską nad małoletnimJ. Ż. (1)urodzonym (...)iB. Ż.urodzoną (...)ograniczając władzę rodzicielskąR. Ż.do współdecydowania w istotnych sprawach dzieci, w szczególności zmiany miejsca pobytu, wyboru szkoły i kierunku kształcenia, leczenia obarczonego ryzykiem oraz wyjazdu i pobytu dzieci za granicą – przekraczających okres jednego miesiąca. W pozostałym zakresie postępowaniew sprawie w części dotyczącejS.J. Ż. (2)umorzył i ustalił, iż każda ze stron ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie.
Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o ustalony przez Sąd Rejonowy następujący stan faktyczny:
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 14 listopada 2012 r. w sprawieo sygn. akt I C 1212/12 wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi stronS.,J.iB. Ż.zostało powierzone obojgu rodzicomz ustaleniem miejsca zamieszkania dzieci w miejscu zamieszkania matki dzieciz zachowaniem dla ojca prawa do kontaktów z dziećmi w sposób określony w pkt 2 orzeczenia. Po wyroku rozwodowym miejsce zamieszkania dzieci stron nie zmieniło się, wspólnie z matką mieszkają wO.przyul. (...).W okresie po rozwodzie do września 2015 r. mieszkał tam także ojciecI. J.S., który pomagał w opiece nad dziećmi stroni zajmował się nimi w okresach gdyI. Ż.przebywała w szpitalu bądźw delegacji. ObecnieI. Ż.nie choruje, wcześniej była kilka razy w roku hospitalizowana, z reguły pobyty w szpitalu trwały 3-5 dni, w okresach pobytuw szpitalu korzystała z przepustek. W razie potrzebyI. Ż.nadal korzysta z pomocy ojca w opiece nad dziećmi. Do grudnia 2012 r.R. Ż.miał kontakt z małoletnimiJ. Ż. (1)iB. Ż.choć nie na zasadach ustalonych w wyroku rozwodowym. Nie były realizowane kontakty poza miejscem zamieszkania dzieci, nie w pełni realizowane były także kontaktyw miejscu zamieszkania dzieci. Przy spotkaniach z dziećmi dochodziło pomiędzy rodzicami do wymiany zdań, kłótni i awantur. Do kłótni dochodziło także międzyR. Ż.a ojcemI. J.S..R. Ż.nic chciał spotykać się z dziećmi w domu w obecności ojcaI. Ż., chciał aby spotkania odbywały się poza miejscem zamieszkania dzieci.R. Ż.miał zastrzeżenia co do tego, żeJ. S.mieszka wspólniez dziećmi i ich matką i sprawuje nad dziećmi opiekę zwłaszcza pod nieobecnośćI. Ż.. Od września 2013 r.R. Ż.zaczął widywać sięz dziećmi na terenie szkoły, do której uczęszczają także obecnie.R. Ż.nie zgadzał się na samodzielne powroty dzieci ze szkoły oraz odbieranie ich przez dziadka i inne osoby wskazane przez matkę dzieci. Na terenie szkoły małoletnich miały miejsce interwencje policji zarówno ze zgłoszeniaR. Ż.jak iI. Ż.. Starszy syn stronS. Ż.ma dobre relacje z ojcem, ma z nim stały i regularny kontakt.B. Ż.jest uczennicą szkoły podstawowej, aJ. Ż. (1)uczęszcza do gimnazjum. Dzieci nadal uczą się wZespole Szkół (...)wO.. Obecnie, w tym małoletniaB.od września 2015 r., samodzielnie wracają ze szkoły do domu.
Postanowieniem Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 21 kwietnia 2015 r. wydanym w sprawie sygn. akt III Nsm 36/14 zmienione zostało rozstrzygnięciew przedmiocie kontaktówR. Ż.z małoletnimi zawarte w wyroku rozwodowym. Orzeczeniem tym strony zobowiązane zostały do podjęcia terapii rodzinnej, której nie rozpoczęły bowiem nie były w stanie porozumieć się w kwestii wyboru specjalisty ani ośrodka zajmującego się prowadzeniem terapii.R. Ż.ma kontakt z synemJ., z którym spotyka się w miejscu zamieszkania dzieci, w trakcie kontaktu pozostają na parterze domu. Ma też z synem kontakt telefoniczny. MałoletniaB.nie uczestniczy w spotkaniach z ojcem. Nie toczy sięz udziałem stron postępowanie o wykonywanie kontaktów. Po dacie rozwodu nie toczyło się z udziałem stron postępowanie o rozstrzygnięcie o istotnych sprawach małoletnich. Przez dwa lata paszporty dzieci stron znajdowały się w posiadaniuR. Ż.. W związku z utratą ważności dokumentów po wyrażeniu zgody przezR. Ż.małoletnim wydane zostały nowe paszporty.R. Ż.nie był informowany o stanie zdrowia dzieci, o złamaniu ręki córkii urazie nosa synaJ.dowiadywał się już po udzieleniu pomocy medycznej.W sytuacjach urazów doznanych przez małoletnich rozmowy stron dotyczące diagnozy i leczenia dzieci kończyły się kłótniami.
Relacje stron tak jak w dacie rozwodu, ale w i okresie poprzedzającym wydanie wyroku rozwodowego, są złe, rodzice są negatywnie, wrogo do siebie nastawieni. Nie są w stanie porozumieć się w żadnej kwestii w tym związanej ze sprawami dzieci. Osobisty kontakt mają jedynie w datach spotkańR. Ż.z dziećmi.W trakcie spotkań nastawienie stron jest nieprzychylne, nieprzyjemne, towarzyszy im wymiana zdań. Strony w razie konieczności komunikują się przez smsy, w sprawach związanych z postępowaniami sądowymi - listownie.
R. Ż.wyprowadził się ze wspólnego miejsca zamieszkania stroni ich dzieci na około rok przed rozwodem. Od wiosny 2013 r. mieszka z partnerką, obecnie także z ich wspólną roczną córką, w mieszkaniu stanowiącym własność partnerki.
Wobec tak ustalonego stanu faktycznego Sąd ocenił, iż już w dacie orzekania rozwodu, ale i w okresie poprzedzającym jego orzeczenie strony nie wykonywały wspólnie władzy rodzicielskiej i nie były w stanie wspólnie jej wykonywać. Relacje rodziców i ich jakość od daty rozwodu nie zmieniły się. Zmieniły się funkcjonowanieR. Ż.jako ojca i relacjeR. Ż.z małoletnimi dziećmi stron. Pod dacie rozwodu nastąpił okres (już poprzedzony rocznym okresem niezamieszkiwania z dziećmi) gdyR. Ż.nie miał możliwości i zasadniczo w roli ojca nie funkcjonował.R. Ż.nie miał stałego, regularnego kontaktu z dziećmi w szczególności w formie pieczy nad nimi.(...)kontaktów, czy też próbom ich realizowania w tym spotkaniom poza ich miejscem zamieszkania np. na terenie szkoły towarzyszył eskalujący konflikt rodziców i związane z nim kłótnie, awantury, wyzwiska w tym interwencje policji. Przy tym aktywną stroną konfliktu był także ojciecI. Ż.. Powyższemu procesowi jaki nastąpił po rozwodzie odpowiadają obecne relacje dzieciJ.iB., które odzwierciedla przebieg badań psychologicznych. Strony nie są w stanie porozumieć się w żadnej kwestii nie tylko bezpośrednio związanej z rodzicielstwem, nie są w stanie porozumieć się z inicjatywy Sądu w ramach toczącego się postępowania w tym przy udziale specjalistów przeprowadzających badania ani choćby ich pełnomocników. Strony są skupione na przedstawianiu własnych ocen i racji, nastawione na osiągnięcie rozstrzygnięcia zgodnego z ich oczekiwaniami, takie postawy prezentują w toku postępowania i co widoczne jest w treści pism procesowych składanych przez nie i ich pełnomocników. W tych okolicznościach przy uwzględnieniu jakości relacji rodziców i braku współpracy czy nawet podstawowej komunikacji w sprawach dzieci nie jest możliwe pozostawienie władzy rodzicielskiej do wspólnego wykonywania przez strony. Przy takim sposobie jej wykonywania nie jest możliwe prawidłowe i stabilne funkcjonowanie małoletnich dzieci w życiu codziennym. Sąd uznał, iż dobro małoletnich przemawia za tym by orzeczenie odzwierciedlało istniejący faktycznie podział ról rodzicielskich. Zmiana rozstrzygnięcia podyktowana jest koniecznością zapobieżenia ewentualnym konfliktom między rodzicami w bieżących sprawach dzieci, co szczególnie istotne gdy ma się na uwadze dotychczasową eskalację konfliktu przy decyzjach dotyczących choćby powrotu dzieci ze szkoły czy kontaktów a co znalazło odzwierciedlenie w jakości relacji małoletnich z ojcem i oczekiwaniach dzieci co do relacji między rodzicami. Ograniczenie władzy rodzicielskiejR. Ż.do współdecydowania w sprawach istotnych w szczególności zmiany miejsca pobytu, wyboru szkoły i kierunku kształcenia, leczenia obarczonego ryzkiem oraz wyjazdu i pobytu za granicą przekraczających okres jednego miesiąca zapewni mu udział w wykonywaniu władzy rodzicielskiej nad dziećmi w sposób zgodnyz dobrem małoletnich, w których życiu na co dzień nie uczestniczy. Przy takim określeniu zakresu uprawnień i obowiązków zachowane zostaje prawo do wychowywania przez oboje rodziców. Określenie wykonywania władzy rodzicielskiej w taki sposób jest konieczne ze względu na dobro małoletnich, bo umożliwi prawidłowe wykonywanie władzy rodzicielskiej tj. z uwzględnieniem potrzebi interesów dzieci stron mieszkających na stałe z jednym z rodziców. Sąd nie orzekło obowiązku podjęcia terapii z zakresu relacji rodzinnych, gdyż uznał, iż niezbędnym do podjęcia terapii jest wola rodziców. Przy obecnych postawach stron brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia o choćby możliwości skorzystania przez nichz pomocy specjalistów.
Z rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji w zakresie punktu 1 nie zgodził się wnioskodawcaR. Ż., który wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez powierzenieR. Ż.wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimiJ. Ż. (1)iB. Ż.ograniczając władzę rodzicielskąI. Ż.do współdecydowania w istotnych sprawach dzieci ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto wniósł o zasądzenie odI. Ż.na rzecz swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu postanowieniu wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów postępowania:
-art. 277 § 1 i § 2 k.p.c.poprzez pominięcie wnioskowanych dowodów zgłaszanych przez skarżącego w toku postępowania przed Sądem Rejonowym, w szczególności nie dopuszczenie dowodu w postaci nowej opinii psychiatryczno - psychologicznej Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno - Konsultacyjnego oraz zeznań świadków wskazanych w piśmie procesowym z dnia 18 listopada 2015 rokupkt a – n,
-art. 227 k.p.c.poprzez oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczeniei przeprowadzenie dowodu w postaci przeprowadzenia badania i wydanie nowej opinii psychiatryczno - psychologicznej Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno - Konsultacyjnego.
-art. 233 § 1 k.p.c.poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, nieprzeprowadzenie prawidłowego postępowania dowodowego i nierozważniew sposób bezstronny i wszechstronny zeznań świadków i innych dowodów, a w tym zeznań stron postępowania dając bezkrytycznie wiarę zeznaniom uczestniczki postępowania, całkowicie dowolne i jednostronne przyjęcie, że zachodzą przesłanki do ograniczenia skarżącemu władzy rodzicielskiej,
-art. 328 § 2 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.poprzez niewskazanie przez SądI instancji w treści uzasadnienia postanowienia jakie konkretnie przesłanki zadecydowały o jego treści, w szczególności przyczyn dla których przyjął dane dowody a innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowejw szczególności świadkom wskazanym w piśmie procesowym z dnia 18 listopada 2015 r.
Na rozprawie apelacyjnej wnioskodawca co do zasady apelację podtrzymał, przy czym wskazał, iż w jego ocenie najwłaściwsze byłoby utrzymanie rozstrzygnięcia w przedmiocie władzy rodzicielskiej wydanego przez Sąd Okręgowy w Kaliszu w wyroku rozwodowym. Jednocześnie wniósł o oddalenie apelacji uczestniczki.
Apelację od wydanego przez Sąd Rejonowy rozstrzygnięcia wniosła też uczestniczka postępowania, ale zaskarżyła orzeczenie jedynie w niewielkiej części dotyczącej ustalenia, iż ograniczona władza rodzicielskaR. Ż.obejmuje współdecydowanie o zmianie miejsca pobytu małoletnichJ.iB. Ż.. Uczestniczka wniosła o zmianę postanowienia w punkcie 2 wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 14 listopada 2012 roku wydanego w sprawie oznaczonej sygn. akt I C 1212/12 poprzez powierzenie uczestniczce postępowaniaI. Ż.władzy rodzicielskiej nad małoletnimiJ. Ż. (1)urodzonym (...)i nad małoletniąB. Ż.urodzoną (...)z jednoczesnym ograniczeniem władzy rodzicielskiej wnioskodawcyR. Ż.nad dziećmi do współdecydowania w istotnych sprawach dzieci dotyczących w szczególności: wyboru szkoły i kierunku kształcenia, leczenia obarczonego ryzykiem, wyjazdui pobytu dzieci za granicą przekraczającego okres jednego miesiąca.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Na wstępie należy stwierdzić, że zaskarżone orzeczenie w oparciu o apelację wnioskodawcy podlegało zmianie, choć nie z przyczyn i w zakresie jakim domagał się tego wnioskodawca. Wskazać bowiem należy, iż zarzuty apelacji, jak i jej wnioski, nie tylko nie wyznaczają jej granic, ale również nie wiążą sądu drugiej instancji. Oznacza to z jednej strony, że sąd odwoławczy, jako instancja także merytoryczna, powinien zbadać sprawę w pełnym zakresie (w granicach apelacji), niezależnie od podniesionych zarzutów, ponieważ, zgodnie zart. 378 § 1 k.p.c.rozpoznaje sprawęw granicach apelacji, a nie jej zarzutów (por. wyr. SN z 27.4.2000 r., I CKN 648/98).
Ponadto zwrócić należy uwagę na okoliczność, iż przepisart. 106 k.r.io., stanowiący podstawę skarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji, nie przewiduje żadnych ograniczeń co do zakresu zmiany istniejącego orzeczenia o władzy rodzicielskiej, a przesłankami zmiany orzeczenia zawartego w wyroku rozwodowym są dobro dziecka i zmiana okoliczności.
Niemniej jednak Sąd II instancji zobowiązany jest do rozważenia wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do apelacji wnioskodawcy należy stwierdzić, iż wbrew jej zarzutom Sąd I instancji nie naruszył wymienionych w ich ramach przepisów prawa procesowego. Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska wnioskodawcy, iż Sąd I instancji powinien był przeprowadzić nowy dowód z opinii psychiatryczno-psychologicznej. W tym zakresie zarzut apelacji jest nieuzasadniony, bowiem Sąd Rejonowy wskazał, z jakich przyczyn uznał przeprowadzoną już przed tym Sądem opinię psychiatryczno-psychologiczną za prawidłową i rzetelnąi w sposób zgodny ze swoim przekonaniem dokonał jej oceny oraz wysunął z niej logiczne i prawidłowe wnioski. Opinia ta w pełni i w sposób wyczerpujący dała na odpowiedź na pytanie o to, czy możliwe jest wspólne wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi stron. Okoliczność, iż strona jest niezadowolona z wyników opinii nie jest podstawą do przeprowadzenia w sprawie kolejnego dowodu na te same okoliczności.
W ocenie Sądu Okręgowego, wbrew twierdzeniom apelującego, nie wymagał dowodzenia dowodami z zeznań świadków fakt silnego skonfliktowania rodziców małoletnich. Ta okoliczność została przyznana przez strony, potwierdzają ją też wnioski opinii specjalistów. Oddalenie więc przez Sąd I instancji wniosków dowodowych w tym zakresie ocenić należy jako słuszne.
Oceniając natomiast prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia SąduI instancji stwierdzić należy, iż w świetle wniosków wynikających z przeprowadzonejw sprawie opinii psychologiczno-psychiatrycznej Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego wS.rolą Sądu orzekającego w trybieart. 106 k.r.io. jest wprowadzenie takiego rozwiązania, by wyeliminować, bądź choćby złagodzić istniejący między stronami konflikt, by mogły one prawidłowo realizować swoje obowiązki rodzicielskie. Ograniczenie jednak z gruntu władzy rodzicielskiej jedynie wnioskodawcy nie wydaje się być skutecznym ku temu sposobem z punktu widzenia dobra dzieci, które jak deklarują, chciałyby by rodzice się pogodzili i zaczęli porozumiewać w ich sprawach. Okoliczność, iż uczestniczka postępowania jest obecnie rodzicem pierwszoplanowym nie może powodować wykluczenia wnioskodawcy od podejmowania decyzji w bieżących sprawach dzieci, nie ma do tego istotnych przeszkód, a problemy w zakresie wzajemnego porozumiewania sięw sprawach dzieci, które niewątpliwie występują należy rozwiązywać sposobami, które obojga rodziców pobudzą do podjęcia starań o przywrócenie między nimi właściwych relacji w zakresie współpracy rodzicielskiej koniecznej dla dobra ich dzieci.
Problemem we wzajemnych relacjach stron są zachowania obojga rodziców, którzy nadal w obecności dzieci roztrząsają przyczyny rozwodu, rozpadu rodziny, wzajemnie się o to obwiniają. Także proste sprawy dotyczące dzieci, jak choćby kwestia zawiezienia gdzieś syna, rodzą między stronami kłótnie. Niezrozumiały także,w świetle deklarowanej przez wnioskodawcę - dla dobra dzieci - potrzeby realizacjiz nimi kontaktów i uczestniczenia w ich wychowaniu, był jeszcze do niedawna jego upór niewchodzenia do domu, w którym mieszkają i spędzania z nimi czasu, kiedy co najmniej kilkakrotnie prosiły o to dzieci, a nawet uczestniczka. W tej sytuacji odmowa wnioskodawcy usprawiedliwiana obecnością w domu byłego teścia była nieracjonalnai niezrozumiała, skoro najważniejsze są dzieci. Sąd dostrzega problem także w tym, że uczestniczka postępowania pozostawia kwestie relacji dzieci z ojcem ich swobodnej decyzji, bez zachęty ze swojej strony i jawnym, wrogim nastawieniu do byłego męża. Dzieci powinny mieć możliwość rozwoju i wychowania z obojgiem rodziców, tym bardziej, że jak wynika z opinii specjalistów, chcą mieć one kontakt z ojcem, ale jednocześnie oczekują, by atmosfera wokół nich, jaką tworzą rodzice, była wyciszona, a tak nie jest. Oboje rodzice potrzeb dzieci jakby nie słyszeli, nie dostrzegali,a skoncentrowani są na tym, jak nie ustąpić drugiemu w swoim uporze. Niewątpliwie więc problem tkwi we wzajemnych relacjach między byłymi małżonkamico niekorzystnie rzutuje na wykonywanie przez obojga rodziców władzy rodzicielskiej. Ograniczenie władzy rodzicielskiej obu stronom w tym przypadku wydaje się uzasadnione, by zmotywować je do współpracy rodzicielskiej dla dobra ich dzieci.
W ocenie Sądu Okręgowego, by doszło do realizacji oczekiwań dzieci, a więc wzajemnej współpracy rodzicielskiej, konieczne jest objęcie rodziny pomocą psychologiczną i terapią specjalistów do pracy z rodziną po rozbiciu, na co wskazują wnioski przeprowadzonej opinii. Terapia ma pomóc wypracować stronom prawidłowe postawy rodzicielskie i metody wzajemnej współpracy w sprawach dzieci. Jest to konieczne dla dobra dzieci, których prawidłowy rozwój wymaga, by miały przy sobie oboje rodziców. Nadzór nad wykonaniem orzeczonego obowiązku zobowiązania stron wraz z ich małoletnimi dziećmi do podjęcia terapii rodzinnej powierzony został kuratorowi sądowemu, który będzie składał Sądowi Rodzinnemu sprawozdanie z jego wykonania przez strony. Obowiązkiem pokrycia kosztów terapii obciążone zostały obie strony, gdyż wspólne dobro ich dzieci za tym przemawia.
Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.zmienił zaskarżone postanowienie i na podstawieart. 109 § 1 i 2 pkt. 1 i 3 k.r.io. wydał zarządzenia wymagane dla dobra małoletnich dzieci stron,których konieczność wprowadzenia uzasadniono wyżej.
Ze względu na zmianę rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd I instancjiwe wskazanym wyżej zakresie apelację wnioskodawcy w pozostałej części oraz apelację uczestniczki jako bezzasadne należało oddalić, o czym orzeczono na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 520 § 1 k.p.c.zgodnie z zasadą, iż każdy z zainteresowanych ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie.