Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 523/15
Data wyroku: 2016-03-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Polak, Romana Mrotek, Aleksandra Mitros
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy
Podstawa prawna: art. 57 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt III AUa 523/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 marca 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Anna Polak (spr.)

Sędziowie:

SSA Romana Mrotek
SSO del. Aleksandra Mitros

Protokolant:

St. sekr. sąd. Katarzyna Kaźmierczak

po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. w Szczecinie
sprawyZ. T.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wK.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy
na skutek apelacji organu rentowego
od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV U 2213/13
oddala apelację.
Sygn. akt III AUa 523/15

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 21 sierpnia 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wK.odmówiłZ. T.przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, wskazując, że zgodnie z orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS nie jest on niezdolny do pracy.
W odwołaniu od decyzji ubezpieczony podniósł, że choruje na szereg chorób o podłożu ortopedycznym, laryngologicznym i neurologicznym, które uniemożliwiają mu wykonywanie prac zgodnych z wykształceniem (mechanik o specjalności obróbka skrawania), poziomem posiadanych kwalifikacji i wykonywanym do tej pory zawodem maszynisty offsetowego – drukarza, a później zawodu krajacza konserwatora.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.
Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Koszalinie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał ubezpieczonemuZ. T.prawo do stałej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 czerwca 2013 r.
Swoje rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na następujących ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych.
UbezpieczonyZ. T.urodzony (...)posiada wykształcenie średnie techniczne, zawód: mechanik o specjalności obróbka skrawaniem. W zawodzie tym nigdy nie pracował. W przebiegu pracy zawodowej przez 26 lat pracował jako maszynista offsetowy- drukarz, a następnie przez 10 lat wykonywał zawód krajacza konserwatora. Posiada wymagany okres składkowy i nieskładkowy. Ubezpieczony był zatrudniony do 31 grudnia 2012r., do 5 lutego 2013 r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne. W dniu 20 czerwca 2013 r. wystąpił z wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, Lekarz Orzecznik ZUS oraz Komisja Lekarska ZUS uznały ubezpieczonego za zdolnego do pracy.
Sąd I instancji w toku postępowania dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy: ortopedy, neurologa, laryngologa i chirurga naczyniowego, w celu ustalenia czy ubezpieczony jest całkowicie albo częściowo niezdolny do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, a jeżeli tak, to od kiedy i jaki jest przewidywany okres tej niezdolności.
Biegli powyższych specjalności u ubezpieczonego rozpoznali:
- przebytą alloplastykę stawów biodrowych w 2010 r. i 2012 r. z dobrym efektem klinicznym,
- przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok w trakcie leczenia,
- obustronny niedosłuch odbiorczy,
- zmiany zwyrodnieniowe kończyn,
- przebyte leczenie operacyjne z powodu żylaków w kończyn dolnych.
Rozpoznane schorzenia nie powodują u ubezpieczonego niezdolności do pracy z wyjątkiem pracy wymagającej długotrwałego stania, pracy na wysokościach, dźwigania ciężarów, itp., a także pracy w hałasie. Pracując jako drukarz ubezpieczony musiałby używać ochronników słuchowych. Pracy o takim charakterze jak praca maszynisty offsetowego i krajacza ubezpieczony nie może wykonywać.
Biegła lekarz z zakresu medycyny pracy w swojej opinii, na podstawie wyników badania i dokumentacji medycznej rozpoznała u ubezpieczonego:
- przebytą alloplastykę stawów biodrowych w 2010 r. i 2012 r. z dobrym efektem klinicznym,
- przebyte leczenie polipów, przegrody nosowej, małżowin dolnych - mikrochirurgia wewnątrznosowa – luty 2014 r.,
- obustronny niedosłuch odbiorczy - słuch społecznie wydolny,
- zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z okresowym zespołem bólowym,
- przebyte leczenie operacyjne z powodu żylaków obydwu kończyn dolnych w 2009 r. i 2013 r.,
- przebyte leczenie operacyjne guzowatości kości piszczelowej prawej w 1999 r.
Rozpoznane schorzenia czynią ubezpieczonego trwale niezdolnym do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Biegła stwierdziła żeZ. T.może świadczyć pełnoetatową, niezgodną z wykształceniem pracę w innym miejscu pracy z przeciwskazaniami do obciążania kończyn w pozycji stojącej, dźwigania ciężarów powyżej 10 kg, pracy przy maszynach wytwarzających ponadnormatywny hałas.
W oparciu o tak poczynione ustalenia faktyczne oraz treśćart. 57 ust. 1w zw. zart. 59 ust. 1, atakżeart. 12 i art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j.Dz. U. z 2013r., poz. 1440 z późn.zm., dalej: ustawa rentowa) Sąd Okręgowy uznał odwołanie ubezpieczonego za uzasadnione.
Sąd I instancji wskazał, że istotą sporu było ustalenie, czy z uwagi na istniejące schorzenia ubezpieczonyZ. T.jest osobą chociażby częściowo niezdolną do pracy. Spełniał on bowiem pozostałe warunki do przyznania mu prawa do wnioskowanego świadczenia.
Sąd orzekający, po zapoznaniu się z treścią opinii biegłych lekarzy: neurologa, ortopedy i laryngologa, a także z treścią opinii uzupełniającej, nie podzielił wniosków tych biegłych z przeprowadzonego badaniaZ. T.. Biegli rozpoznali u ubezpieczonego szereg schorzeń takich jak: przebyta alloplastyka stawów biodrowych w 2010 r. i 2012 r. z dobrym efektem klinicznym, obustronny niedosłuch odbiorczy, przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok w trakcie leczenia, a następnie zgodnie orzekli, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy choćby częściowo. Jednocześnie w tej samej opinii stwierdzili, iż ubezpieczony nie może wykonywać prac wymagających długotrwałego stania, pracy na wysokościach, dźwigania ciężarów, a także pracy w hałasie, co oznacza, że nie może pracować w wykonywanym przez ostatnie 36 lat zawodzie.
W ocenie Sądu I instancji opinia ta była niespójna albowiem w świetle art. 12 ust. 3 ustawy rentowej częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, zdaniem biegłych zaś w rozpatrywanej sprawie ubezpieczony nie jest zdolny do wykonywania pracy zgodnej z jego dotychczasowymi kwalifikacjami, nie będąc jednocześnie częściowo niezdolnym do pracy. Takie wnioski powyższych opinii nie zasługiwały w ocenie Sądu I instancji na uwzględnienie.
W celu ostatecznego wyjaśnienia wątpliwości sprawy Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłego lekarza z zakresu medycyny pracy. Przy czym biegła z zakresu medycyny pracy, oprócz schorzeń ubezpieczonego stwierdzonych przez pierwszy zespół biegłych, rozpoznała także : przebyte leczenie polipów, przegrody nosowej, małżowin dolnych, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z okresowym zespołem bólowym, przebyte leczenie operacyjne guzowatości kości piszczelowej prawej. Biegła stwierdziła u badanego częściową, trwałą niezdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, ubezpieczony utracił w znacznym stopniu zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Biegła podobnie jak biegli w opinii pierwszej stwierdziła, iż ubezpieczony nie może wykonywać prac wymagających obciążania kończyn w pozycji stojącej, dźwigania ciężarów ponad 10 kg, częstego schylania się, a także prac bezpośrednio przy maszynach wytwarzających ponadnormatywny hałas. Według biegłej z zakresu medycyny pracy ubezpieczony stał się częściowo niezdolny do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji od momentu wyczerpania zasiłku chorobowego i uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego, a zatem od lutego 2013 roku. Zdaniem biegłej ubezpieczony może świadczyć pełnoetatową, niezgodną z wykształceniem pracę w innym miejscu pracy z przeciwskazaniami podanymi powyżej.
Sąd I instancji zwrócił uwagę, że opinię w sprawie wydała biegła, która jest specjalistą w zakresie badania wpływu środowiska pracy na pacjenta, diagnostyki, leczenia i profilaktyki chorób zawodowych, a także wykonywania badań, prowadzenia działalności konsultacyjnej i przede wszystkim oceny możliwości pracownika do wykonywania danego zawodu. W ocenie Sądu Okręgowy, opinia biegłej była na tyle kategoryczna i przekonująca, że wyjaśniała zagadnienia wymagające wiadomości specjalnych. Sąd Okręgowy jej treść poddał szczegółowej analizie pod kątem właściwych dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków.
Ostatecznie, Sąd I instancji podzielił ustalenia biegłej specjalisty z zakresu medycyny pracy z opinii z dnia 21 grudnia 2014r. oraz uzupełniającej opinii z dnia 7 marca 2015 r. i przyjął opinie za podstawę oceny zdolności do pracy. Podkreślił zarazem fakt, że biegli byli zgodni co do ograniczeń ubezpieczonego w procesie pracy – odmiennie wnioskując o niezdolności do pracy.
Sąd I instancji przy ocenie niezdolności miał na uwadze wykształcenie ubezpieczonego i wykonywane przez niego wcześniej prace, rozważając wpływ stwierdzonych schorzeń na możliwość podjęcia pracy zawodowej, jaką istotnie ubezpieczony w przeszłości wykonywał. Sąd Okręgowy podkreślił, że ubezpieczony w trakcie zatrudnienia wykonywał wyłącznie prace maszynisty offsetowego, a na ostatnio zajmowanym stanowisku był krajaczem konserwatorem. Oczywistym jest, że w trakcie tych prac ubezpieczony musi on m.in. wykonywać pracę długotrwale w pozycji stojącej, dźwigać ciężary, często się schylać, a niekiedy wykonywać zadania bezpośrednio przy maszynach wytwarzających ponadnormatywny hałas. Takich prac nie może wykonywać i co do tego faktu opinie biegłych były zgodne.
Tak argumentując Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku organu rentowego o dopuszczenie dowodu opinii innego biegłego z zakresu medycyny pracy, uznając, że materiał dowodowy zgormadzony w sprawie był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd Okręgowy uznał tym samym, posiłkując się wnioskami opinii lekarza z zakresu medycyny pracy że ubezpieczony jest częściowo trwale niezdolny do w rozumieniu art. 12 ust. 3 ustawy o rentowej od momentu wyczerpania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego (6 lutego 2013 r.).
Z rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego w całości nie zgodził się organ rentowy. W wywiedzionej apelacji wyrokowi zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego w sprawie, wskutek naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicieart. 233 § 1 k.p.c.przez uznanie dowodu z opinii biegłej z dnia 21 grudnia 2014 r. oraz opinii uzupełniającej z dnia 7 marca 2015 r. za kategoryczną, zgodną z zasadami logiki i wyczerpującą, natomiast dowodów z opinii sądowo lekarskich z dnia 23 stycznia 2014 r. z dnia 4 sierpnia 2014 r. i z dnia 27 marca 2014 r. sporządzonych za potrzeby sprawy, za niespójne, przy jednoczesnym pominięciu faktu, że z nieuznanych za wiarygodne opinii wynika jednoznacznie, że ubezpieczony może pracować zgodnie z posiadanym wykształceniem, a więc nie jest osobą niezdolną do pracy, tym bardziej na stałe. Apelujący zarzucił także naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 57 ust. 1 pkt 1 i art. 59 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 3 i art. 13 ust. 1 i ust. 3 ustawy rentowej przez uznanie, że ubezpieczony jest osobą trwale niezdolną do pracy i przyznanie prawa do renty z tytułu tej niezdolności do pracy na stałe od dnia 1 czerwca 2013 r. podczas gdy stan zdrowia ubezpieczonego nie świadczy o utracie zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji bez rokowań w zakresie odzyskania zdolności do pracy. W uzasadnieniu apelacji organ rentowy wskazał, że biegła w opinii z 21 grudnia 2013 r. stwierdziła, że ubezpieczony może wykonywać cały szereg prac w poligrafii bez konieczności obciążania kończyn oraz dźwigania ciężarów, a także może pracować jako konserwator czyli w zawodzie ostatnio wykonywanym. Inni biegli również wskazali, że brak jest większych ograniczeń do wykonywania większości prac w przemyśle poligraficznym poza ściśle wyłączonymi pracami narażającymi ubezpieczonego na długie stanie i obciążanie kończyn, co dodatkowo uzasadnia stanowisko organu. Biegła medycyny pracy nie odniosła się nadto w ocenie stanu zdrowia ubezpieczonego do możliwości zatrudnienia zgodnego z wykształceniem średnim zawodowym. W związku z powyższym, organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania.
W odpowiedzi na apelację ubezpieczony wniósł o jej oddalenie, w pełni podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje.
Apelacja organu rentowego nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy wydając zaskarżony wyrok, wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe oraz dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, które ocenił w granicach zasady swobodnej oceny dowodów i przy uwzględnieniu doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania w myślart. 233 § 1 k.p.c.
Sąd Apelacyjny przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy oraz podzielił rozważania prawne, rezygnując jednocześnie z ich ponownego szczegółowego przytaczania (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 r. I PKN 339/98, OSNAPiUS 1999/24 poz. 776, z 22 lutego 2010 r. I UK 233/09, Lex nr 585720).
Analiza zarzutów zawartych w apelacji oraz przeprowadzonego postępowania doprowadziła Sąd Apelacyjny do wniosku, że okolicznością sporną pozostawało ustalenie, czy ubezpieczonyZ. T.w dacie wydania spornej decyzji był osobą niezdolną do pracy zgodnej ze swoimi kwalifikacjami, w rozumieniu przepisów ustawy rentowej. Ustalenie powyższych okoliczności wymagało wiadomości specjalnych, którymi Sąd nie dysponował. Słusznie więc Sąd I instancji przeprowadził dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy specjalistów z zakresu ortopedii, neurologii, laryngologii oraz chirurgii naczyniowej, a więc specjalności odpowiadających schorzeniom zgłaszanym przez ubezpieczonego.
W ocenie biegłych neurologa, ortopedy, chirurga naczyniowego i laryngologa schorzenia występujące u ubezpieczonego , które ustalił Sąd I instancji i omówił, nie czyniłyZ. T.niezdolnym do pracy na dzień wydania spornej decyzji organu rentowego. Zaznaczyli oni jednocześnie, że u ubezpieczonego występują przeciwwskazania do pracy wymagającej długotrwałego stania, pracy na wysokościach, dźwigania ciężarów, itp., a także pracy w hałasie, a więc nie może on wykonywać pracy w charakterze maszynisty offsetowego i krajacza. Stwierdzona choroba żylna, po przebytym leczeniu usuniętych żylaków obu kończyn dolnych, również nie powoduje dysfunkcji organizmu. Biegła z zakresu chirurgii naczyniowej nie stwierdziła zaburzeń zarówno w krążeniu żylnym jak i tętniczym.
Natomiast biegła z zakresu medycyny pracy, oprócz schorzeń poprzednio wymienionych, rozpoznała także przebyte leczenie polipów, przegrody nosowej, małżowin dolnych, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z okresowym zespołem bólowym, przebyte leczenie operacyjne guzowatości kości piszczelowej prawej. Biegła stwierdziła u badanego częściową, trwałą niezdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Wnioski jej opinii jednoznacznie wskazują, że ubezpieczony utracił w znacznym stopniu zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Ubezpieczony nie może wykonywać prac wymagających obciążania kończyn w pozycji stojącej, dźwigania ciężarów ponad 10 kg, częstego schylania się, a także prac bezpośrednio przy maszynach wytwarzających ponadnormatywny hałas. Według biegłej ubezpieczony stał się częściowo niezdolny do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji od momentu wyczerpania zasiłku chorobowego i uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Zdaniem biegłej ubezpieczony może świadczyć pełnoetatową ale niezgodną z wykształceniem pracę w innym miejscu pracy ze wskazanymi przez biegłą przeciwskazaniami. Sąd Apelacyjny analizując te opinie w całości podzielił ocenę Sądu I instancji w przedmiocie fachowości i rzetelności wydanej przez biegłą z medycyny pracy opinię. Należy nadmienić, że wobec zarzutów zgłaszanych przez organ rentowy, biegła wydała opinię uzupełniającą, w której potwierdziła wyrażone wcześniej stanowisko i odpowiedziała na wszystkie stawiane opiniom zarzuty. Opinia główna oraz uzupełniająca biegłej z medycyny pracy są kategorycznie, spójnie i przekonująco wyjaśniają zagadnienia wymagające wiadomości specjalnych, przy czym opinie wydane zostały każdorazowo po dogłębnej analizie zarówno stanu przedmiotowego, jak i podmiotowegoZ. T.. Sąd Apelacyjny uważa, że ocena stanu zdrowia ubezpieczonego dokonana przez specjalistę z zakresu medycyny pracy ma nadrzędną wartość w sprawie o rentę, ponieważ opinia ta w sposób kompleksowy ocenia wpływ ujawnionych schorzeń na zdolność do świadczenia pracy zgodnej z kwalifikacjami. Biegła posiada rozeznanie co do warunków w jakich świadczona jest praca na powyższych stanowiskach pracy, na których pracował ubezpieczony. Z tych też względów Sąd Apelacyjny za prawidłowe uznał oparcie się na opiniach wydanych przez biegłą z zakresu medycyny pracy przez Sąd Okręgowy przy rozstrzygnięciu w niniejszej sprawie. Dodatkowo nadmienić należy, że opinie biegłej z zakresu medycyny pracy były zgodne z pozostałymi opiniami wydanymi w sprawie, co do oceny ograniczeń ubezpieczonego w procesie pracy, zaś różniły je jedynie wyciągnięte wnioski co do oceny zdolności do pracy.
Sąd Okręgowy słusznie oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu medycyny pracy. Sąd Apelacyjny również nie widział potrzeby przeprowadzenia takiego dowodu. Wszystkie okoliczności bowiem konieczne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione i nie zachodziła potrzeba dalszego uzupełniania materiału dowodowego, gdyż prowadziłoby to jedynie do przedłużenia postępowania.
Odnosząc się do treści apelacji, Sąd Apelacyjny wyjaśnia, że praca ubezpieczonego w charakterze konserwatora byłaby poniżej jego kwalifikacji. Pracy konserwatora nie można bowiem uznać za zgodną z rzeczywistymi kwalifikacjami ubezpieczonego. Istotnie, ubezpieczony świadczył pracę ale na stanowisko krajacza-konserwatora i zajmował się wyłącznie bieżącą konserwacją maszyny, która służyła mu do wykonywania pracy przy skrawaniu papieru, stąd też nie można przyjąć, że posiadał rzeczywiste kwalifikacje do pracy typowego konserwatora. Nadto biegła z zakresu medycyny pracy wyraźnie wymieniła to stanowisko jako przykładowo możliwą do wykonywania pracę zaznaczając, że jest niezgodna z wykształceniem. Ubezpieczony mając wykształcenie średnie techniczne, mechanik obróbki skrawaniem nigdy nie pracował w wyuczonym zawodzie. |Natomiast pracował jako maszynista offsetowy - drukarz 26 lat i przez 10 lat wykonywał pracę krajacza – konserwatora.
Sąd Apelacyjny podnosi, że zgodnie z treścią art. 13 ust. 3 niezdolność do pracy orzeka się na okres dłuższy niż 5 lat, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy przed upływem tego okresu. Stan zdrowia ubezpieczonego zaś nie wskazuje na możliwość poprawy w zakresie możliwości powrotu do pracy świadczonej w poligrafii, szczególnie mając na względzie przeciwwskazania jednomyślnie wskazane przez wszystkich biegłych. Nadto z uwagi na wiek ubezpieczonego (62 lata) przekwalifikowanie (mimo wykształcenia średniego zawodowego) jest bezcelowe. Z tej też przyczyny w pełni uzasadnione było uznanie trwałej częściowej niezdolności do pracyZ. T..
Podsumowując, w związku z faktem, że organ rentowy nie kwestionował spełnienia przez ubezpieczonego pozostałych przesłanek do przyznania spornego świadczenia, należało uznać, że spełniając warunek częściowej niezdolności do pracyZ. T.przysługuje prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 czerwca 2013 r.
Mając na względzie powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację organu rentowego jako bezzasadną.
SSO del. Aleksandra Mitros SSA Anna Polak SSA Romana Mrotek