Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 13416/15
Data wyroku: 2016-02-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Bazyluk
Teza: postój pojazdu wzdłuż linii ciągłej, w sposób zmuszający kierujących pojazdami wielośladowymi do najechania na tę linię.

Sygn. akt XI W 13416/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 lutego 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Agnieszka Bazyluk
Protokolant: Beata Jaworska
Przy udziale oskarżyciela publicznego:---------------------------
Po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 25 lutego 2016 roku
sprawyJ. B.
synaA.iH.z domuB.
urodzonego dnia (...)wL.
obwinionego o to, że:
w dniu 15 kwietnia 2015 roku ok. godz. 19:16 na drodze publicznej w ruchu lądowym wW.naul. (...)wys. Budynkuul. (...), naruszył zasady określone wart. 49 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymprzez to, że kierując samochodem markiM.onr rej. (...)zaparkował pojazd na jezdni wzdłuż linii ciągłej zmuszając kierujących pojazdami wielośladowymi do najeżdżania na tę linię,
tj. o wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 49 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym(Dz.U. z 2012 r., poz.1137, z późn. zm.)
orzeka

I
obwinionegoJ. B.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 49 ust. 1 pkt 4wyżej powołanejustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymi za to na podstawieart. 97kw skazuje go, na podstawieart. 97kw w zw. zart. 24 § 1 i § 3kw wymierza obwinionemu karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt XI W 13416/15

UZASADNIENIE
Na podstawieart. 424 § 3 kpkw zw. zart. 82 § 1 kpwzakres uzasadnienia został ograniczony do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz wskazanych rozstrzygnięć.
W związku z powyższymSąd zważył, co następuje:
Wykroczenie zart. 97kw popełnia uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisomustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowymlub przepisom wydanym na jej podstawie. Popełnienie wykroczenia opisanego w tym przepisie zagrożone jest karą grzywny do 3000 złotych albo karą nagany.
Wart. 97 Kodeksu wykroczeńustawodawca stypizował czyn zabroniony polegający na wykraczaniu przeciwko innym przepisom regulującym bezpieczeństwo i porządek w komunikacji. Dyspozycja tego przepisu ma charakter typowo blankietowy, co oznacza, że do wypełnienia znamion wykroczenia należy szukać w przepisachustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymlub w przepisach wydanych na jej podstawie, przy czym różnych w dyspozycji od wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji określonych wKodeksie wykroczeń. W art. 49 ust. 1 pkt. 4 w/w ustawy ustawodawca wskazuje, iż zabrania się zatrzymania pojazdu na jezdni wzdłuż linii ciągłej oraz w pobliżu jej punktów krańcowych, jeżeli zmusiłoby to innych kierujących pojazdami wielośladowymi do najeżdżania na tę linię.
Zgodnie z definicją ustawową wynikającą zart. 2 pkt 29 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym, zatrzymanie pojazdu polega na unieruchomieniu pojazdu niewynikającym z warunków lub przepisów ruchu drogowego, trwającym nie dłużej niż jedną minutę, oraz każde unieruchomienie pojazdu wynikające z warunków lub przepisów. Natomiast zgodnie zart. 2 pkt. 30powyższej ustawy postój pojazdu polega na unieruchomieniu pojazdu niewynikającym z warunków lub przepisów ruchu drogowego, trwającym dłużej niż 1 minutę.
Zauważyć należy, żeJ. B.w swoich wyjaśnieniach przyznał, iż w dniu 15 kwietnia 2015 roku około godziny 19:16 na drodze publicznej w ruchu lądowym wW.naul. (...)na wysokości budynku(...)zaparkował pojazd markiM.onumerze rejestracyjnym (...)na jezdni wzdłuż linii ciągłej. W toku czynności wyjaśniających przyznał, że dokonał przedmiotowego zatrzymania na 15 minut.
Ponadto stwierdzić należy, iżulica (...), na której obwiniony dokonał zatrzymania, jest wąską ulicą dwukierunkową, bez przejazdu (tak zwana: ślepa uliczka), służącą głównie do dojazdu do znajdujących się na niej posesji. Nie ulega wątpliwości, że zaparkowanie pojazdu wielośladowego przy krawężniku po którejkolwiek ze stron, powoduje, że inni kierujący pojazdami wielośladowymi zmuszeni są do najeżdżania na podwójną linię ciągłą oraz do jej przekraczania.
Nie ulega zatem wątpliwości, żeJ. B.swoim zachowaniem wypełnił dyspozycję przepisuart. 49 ust. 1 pkt. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Potwierdzają to zebrane w sprawie stanowiące podstawę wydania wyroku dowody, które w ocenie Sądu są w pełni wiarygodne.
Zgodnie zart. 5 kodeksu wykroczeń„wykroczenie można popełnić umyślnie, jak i nieumyślnie, chyba że ustawa przewiduje odpowiedzialność tylko za wykroczenie umyślne”. Wobec powyższego, wykroczenie zart. 97 kodeksu wykroczeńmoże być popełnione umyślnie. Wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić (zamiar bezpośredni), albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi (zamiar ewentualny) –art. 6 § 1 kodeksu wykroczeń. Zdaniem Sądu obwiniony przypisane mu wykroczenie popełnił umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Obwiniony, jak wyjaśnił w toku czynności wyjaśniających wiedział, że zaparkował swój pojazd nieprawidłowo. Ponadto zaznaczyć należy, iż obwiniony jest mieszkańcem budynku przy Ludnej 1B vis a vis którego doszło do zdarzenia. Nie ulega zatem wątpliwości, iżJ. B., posiadając uprawnienia do kierowania pojazdami zdawał sobie sprawę z istniejącego w tym miejscu zakazu zatrzymywania się. Sąd stwierdził nadto, że w niedalekiej odległości od miejsca zamieszkania obwinionego znajdują się miejsca parkingowe, wobec czego obwiniony nie był zmuszony przez zastane warunki jak i przepisy ruchu drogowego zatrzymać przedmiotowy pojazd w miejscu zabronionym. Obwiniony jako osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdami obowiązany jest znać zasady ruchu drogowego zawarte wustawie z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymoraz rozporządzeniach wydanych na jej podstawie i je respektować. W ocenie Sądu, obwiniony popełnił zarzucany mu czyn świadomie, to jest chciał zaparkować w danym miejscu, o którym wiedział, że jest objęte zakazem i dokonał tego.
Art. 1 § 1kw stanowi, iż odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę pod groźbą określonej kary. Ze względu na postanowienieart. 1 § 2 k.k.przyjąć należy, że klasa czynów stanowiących wykroczenia to czyny społecznie szkodliwe w stopniu znikomym. Wart. 47 § 6kw ustawodawca precyzuje, iż przy ocenie społecznej szkodliwości czynu należy brać pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Zważyć należy, żeJ. B.dopuścił się popełnienia czynu zabronionego przez ustawę, który godzi w dobro jakim jest bezpieczeństwo i porządek w komunikacji. W związku z powyższym za popełnienie tego czynu należy sprawcę ukarać.
Za powyższe wykroczenie przewidziano karę grzywny do 3000 złotych alternatywnie z karą nagany. Sąd, po przeanalizowaniu okoliczności sprawy, uwzględnił wniosek oskarżyciela publicznego, złożony w trybieart. 58 kpwo skazanie obwinionego bez przeprowadzenia rozprawy i ukaranie obwinionego karą grzywny w wysokości 200 złotych. Uwzględniając wniosek Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami wymiaru kary zawartymi wart. 33kw. W ocenie Sądu kara grzywny w wysokości 200 złotych, a więc wymierzona w dolnej granicy ustawowego zagrożenia (przedział od 20 do 3000 złotych), jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i nie przekracza stopnia winy obwinionego. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uwzględnił prowadzenie przez obwinionego nienagannego trybu życia przed popełnieniem wykroczenia, obwiniony nie był bowiem karany za wykroczenia (k. 10). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że orzeczona kara spełni swoje cele w zakresie prewencji generalnej jak i indywidualnej.
Na podstawieart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwSąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 30 złotych, ustaloną na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 ze zm.) oraz koszty postępowania, tj. zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 50 złotych, których wysokość ustalono na podstawie§ 1 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. z 2001 r., nr 118, poz. 1269 ze zm.). Sąd uznał, iż warunki rodzinne i materialne obwinionego pozwalają na uiszczenie przez obwinionego kosztów sądowych w pełnej wysokości.