Sąd Rejonowy w Grudziądzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1017/15
Data wyroku: 2016-11-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jarosław Przesmycki

Sygn. akt. II K 1017/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 listopada 2016 r.
Sąd Rejonowy w Grudziądzu - Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Jarosław Przesmycki
Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Bajerska
przy udziale Prokuratora Karoliny Neumann
po rozpoznaniu w dniach 16.02.2016 r., 20.04.2016 r., 24.08.2016 r., 15.11.2016 r., 22.11.2016 r., sprawy karnej

M. K.

s.S.iG.z d.P.,urodzonego (...)wG., zam.(...)-(...) G.ul. (...), obywatelstwa polskiego, o wykształceniu zawodowym, z zawodu elektromechanika,pesel (...), nie karanego sądownie;

oskarżonego o to, że:

w dniu 26 sierpnia 2015 r. ok. godz. 11:00 wG.przyul. (...)naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza służby celnej –(...)A. N.podczas i w związku z wykonywaniem przez wymienioną czynności służbowych poprzez przygniecenie jej lewej dłoni pomiędzy futryną drzwi, a drzwiami przez co spowodował u wymienionej obrażenia ciała w postaci złamania trzonu III kości śródręcza lewegoz niewielkim przemieszczeniem odłamów, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ruchu wymienionej na okres poniżej 7 dni;
tj. o czyn zart. 222 §1 kkw zw. zart. 157§2 kkw zw. zart. 11§2 kk

O R Z E K Ł :

I
OskarżonegoM. K.uznaje za winnego czynu zarzucanego muw akcie oskarżenia, to jest występku zart. 222§1 kkw zw. zart. 157§2 kkw zw. zart. 11§2 kki za to na mocyart. 222§1 kkwymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.

II
N.mocyart. 63§1 kkzalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary okres zatrzymania od 26.08.2015 r. do 27.08.2015 r. przyjmując, że jest on równoważny dwóm dniom kary pozbawienia wolności.

III
N.mocyart. 46§1 kkzasądza od oskarżonegoM. K.na rzecz pokrzywdzonejA. N.kwotę 2.000 zł. (dwa tysiące złotych) tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i ból fizyczny.

IV
Zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Grudziądzu na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.A. S.kwotę 840 zł. (osiemset czterdzieści złotych) +VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.

V
Zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty, a powstałymi wydatkami obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 1017/15

UZASADNIENIE
OskarżonyM. K.nie był karany sądownie. Co prawda z karty karnej wynika, że oskarżony był karany zart. 291 § 1 kk, jednakże jak ustalił Sąd, skazanie uległo zatarciu na podstawieart. 106 kk.
W dniu 26 sierpnia 2016 r. oskarżonyM. K.przebywał w mieszkaniu przyulicy (...)G.. W tym dniu około godziny 11, funkcjonariusze referatu dozoru(...)wT.(...)–(...)
A. N.iM. M., pełniąc służbę nieoznakowanym pojazdem służbowym markiF. (...)onr rej. (...), przejeżdżając przyulicy (...)wG., z odległości około 50 metrów, zauważyli wychodzącą z posesji przy wymienionym adresieW. D., która trzymała w ręku duży czarny worek, w środku którego odznaczały się kształty paczek papierosów.M. M.rozpoznałW. D., gdyż miał już z nią do czynienia, ponieważ zajmowała się ona nielegalnym handlem papierosami bez wymaganych znaków akcyzy.N.wskazanej posesji znajdował się budynek składający się z parteru i I. piętra.W. D.poznała z daleka funkcjonariuszaM. M.i pojazd służby celnej i zaczęła się cofać z powrotem na posesję z której wychodziła i wbiegła do budynku. WówczasM. M.podjechał bliżej posesji,A. N.wybiegła z samochodu i pobiegła zaW. D.. Po wbiegnięciu do budynkuA. N.zauważyła jak uciekająca przed niąW. D.wbiega z czarnym workiem po schodach na I. piętro. FunkcjonariuszaU. C.krzyknęła za nią „służba celna”. Kobieta z workiem cały czas biegła dalej aA. N.za nią.N.I. piętrzeW. D.przez otwarte drzwi mieszkania oskarżonego wrzuciła czarny worek do środka, po czym zatrzymała się przy tych drzwiach. Drzwi do mieszkania były jeszcze uchylone.A. N.prawą częścią swego ciała, tj. barkiem i nogą próbowała uniemożliwić oskarżonemu znajdującemu się w środku mieszkania zamknięcie drzwi. Funkcjonariuszka ponownie użyła zwrotu „służba celna”. W celu uniemożliwienia zamknięcia drzwi dodatkowo włożyła lewą dłoń pomiędzy futrynę drzwi a drzwi. Otwór drzwi się zmniejszał. Oskarżony cały czas starał się zamknąć drzwi, napierał mocno na drzwi, sprawiając funkcjonariuszce ból.A. N.wykrzyczała, że „będzie to czynna napaść na funkcjonariusza”. Oskarżony nadal napierał na drzwi, nie chcą wpuścić pokrzywdzonej do środka mieszkania, która odczuwała coraz większy ból w ręce. Gdy oskarżony zwolnił nacisk na drzwi –A. N.udało się wyciągnąć dłoń, a drzwi od mieszkania zostały przez niego zamknięte. Wtedy na I. piętro wbiegłM. M., który zauważył, że jego koleżanka trzyma się za swoją rękę a obok stałaW. N.miejsce interwencji funkcjonariuszy urzędu celnego wezwano policję, funkcjonariuszy z sekcji dozoru urzędu celnego wB.oraz pogotowie ratunkowe, celem udzielenia pierwszej pomocy poszkodowanejA. N.. Pomimo nawoływania oskarżony, który przytrzasnął drzwiA. N., dopiero po dłuższej chwili otworzył drzwi. Funkcjonariusze dozoru przy asyście policji zatrzymali w mieszkaniu oskarżonego 1610 paczek papierosów różnych marek bez akcyzy oraz 16 litrów spirytusu bez akcyzy. PokrzywdzonaA. N.została zabrana karetką pogotowia do szpitala wG..
W następstwie przytrzaśnięcia, przykleszczenia ręki drzwiami pokrzywdzonaA. N.doznała obrażenia w postaci złamania trzonu III kości śródręcza lewego z niewielkim przemieszczeniem odłamów, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ruchu wymienionej na okres powyżej 7 dni, tj. spowodował uszczerbek na zdrowiu w rozumieniuart. 157 § 1 kk
Dowody:
częściowe wyjaśnienia oskarżonegoM. K.k. 7; zeznania:A. N.k. 58-58v;M. M.k. 58v-59, 6v-7;K. K. (1)k. 62v, 12v zbioru C; częściowe zeznaniaW. D.k. 74-74v, 9; zeznania biegłegoA. W.k. 62v, opinia sądowo-lekarska k. 20, opinia sądowo-psychologiczna k. 171v, dokumentacja lekarska k. 13, k. 5a zbioru C.
OskarżonyM. K.będąc przesłuchiwanym w postępowaniu przygotowawczym przyznał się w całości do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że nie chciał wpuścić pokrzywdzonej do mieszkania przyul. (...)wG., gdyż nie znał pokrzywdzonej i nie wiedział, że jest ona funkcjonariuszką urzędu celnego. Zdaniem oskarżonego pokrzywdzona miała włożyć palce w szczelinę między drzwiami a futryną w momencie kiedy zamykał drzwi i nie zrobił tego umyślnie.O.drzwi dopiero kiedy przyjechała policja, wówczas wtedy dowiedział się, że pokrzywdzona jest funkcjonariuszką służby celnej.
N.rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. oskarżony nie podtrzymał swoich wyjaśnień z postępowania przygotowawczego i nie przyznał się do winy. Wyjaśnił, że nie „przyciął” palców pokrzywdzonej. Jej palce nie zostały w futrynie. Pokrzywdzona cały czas uderzała w drzwi lub je kopała, dobijała się do drzwi, nie przedstawiła się. Urazu palców mogła doznać od uderzeń w drzwi.
Dowody:wyjaśnienia oskarżonego – k. 57v-58, 7.
Sąd dał wiarę tym wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w postępowaniu przygotowawczym, gdzie przyznaje się on do tego, że przygniótł drzwiami lewą dłoń pokrzywdzonej, powodując jej uszkodzenie. Za niewiarygodne zaś Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego, w których twierdzi, że nie wiedział o tym, że pokrzywdzona jest funkcjonariuszem służby celnej. Sąd nie dał też wiary jego wyjaśnieniom złożonym na rozprawie głównej, bowiem pozostawały one w sprzeczności z wcześniejszymi wyjaśnieniami, a ponadto na rozprawie głównej przyjął linię obrony całkowicie niewiarygodną, polegającą na tym, że pokrzywdzona dokonała uszkodzenia dłoni poprzez uderzanie w drzwi mieszkania. Tej części wyjaśnieniom przeczą przede wszystkim dowody z zeznań pokrzywdzonejA. N., zeznań świadka biegłegoA. W.i z opinii sądowo-lekarskiej.
Sąd w całości dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonejA. N., bowiem są logiczne, spójne i przekonywujące. To w głównej mierze na zeznaniach pokrzywdzonej, będącej funkcjonariuszką urzędu celnego, Sąd ustalił stan faktyczny przedmiotowej sprawy. Pokrzywdzona przedstawiła szczegółowo okoliczności związane z interwencją przyul. (...)wG.w dniu 26 sierpnia 2015 r. Zeznania pokrzywdzonej nie zawierają informacji sprzecznych ze sobą, czy też wzajemnie wykluczających się, co mogłoby podważyć ich wiarygodność. Należy przy tym podkreślić, żeA. N.jest doświadczonym funkcjonariuszem publicznym, doskonale znającym procedurę kontroli w zakresie wykonywania swoich czynności i bez wątpienia podczas przedmiotowej interwencji należycie udzieliła oskarżonemu informacji dotyczących swojej osoby. Co prawda nie okazała mu swojej legitymacji służbowej, gdyż interwencja przebiegał bardzo dynamicznie, po za tym sam oskarżony nie był zainteresowany tym, gdyż z całych sił napierał na drzwi celem ich zamknięcia przed pokrzywdzoną. Nadto w ocenie Sądu nie miała ona żadnych racjonalnych powodów, aby opisać przebieg zdarzenia z dnia 26 sierpnia 2015 roku w sposób odmienny od rzeczywistości i bezpodstawnie oskarżyć niewinną osobę o zachowanie sprzeczne z prawem.
Zeznania pokrzywdzonej w tym zakresie znajdują również potwierdzenie w zeznaniachM. M., którym Sąd dał wiarę, nie znajdując żadnych podstaw do ich zakwestionowania. Świadek w racjonalny i rzeczowy sposób przedstawił znane mu okoliczności krytycznego zdarzenia. Jego zeznania nie zawierają żadnych niespójności i są zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniamiA. N.. Należy przy tym podkreślić, że świadek będący funkcjonariuszem nie był bezpośrednio zaangażowany w sporną sytuację, gdyż na miejsce krytycznego zdarzenia przybył dopiero po chwili, kiedy to już oskarżony zamknął zupełnie drzwi przed pokrzywdzoną. Niemniej jednak jego zeznania wzajemnie się korespondują z zeznaniami pokrzywdzonej tworząc jednolitą całość.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania funkcjonariusza PolicjiK. K. (1)nie znajdując podstaw do ich zakwestionowania. Zeznania tego policjanta nie miały jednak istotnego znaczenia dla oceny sprawstwa oskarżonego, gdyż nie był on świadkiem zachowania oskarżonego wobecA. N..
Sąd podzielił wnioski z opinii sądowo-lekarskich dotyczących obrażeń ciała stwierdzonych u pokrzywdzonych. Wskazać należy, iż opinie te były rzetelne, pełne i prawidłowe, a wydane zostały po zapoznaniu się z całą dokumentacja medyczną. Nie były też one kwestionowane przez żadną ze stron.N.rozprawie biegły podtrzymał swoje stanowisko, że powstały one w wyniku działania przypisanego oskarżonemu w akcie oskarżenia, modyfikując ją jedynie w części dotyczącej kwalifikacji tych obrażeń.
Sąd dał pominął zeznania świadkaK. K. (2), ponieważ nie wniosły nic istotnego do sprawy.
Tylko częściowo Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaW. D., a mianowicie w zakresie, w którym świadek ten w postępowaniu przygotowawczym zeznała, że kiedy pokrzywdzona włożyła między drzwi i futrynę rękę, to oskarżony próbował dalej zamykać drzwi. Sąd natomiast nie dał wiary zeznaniom świadka, w których potwierdza wyjaśniania oskarżonego. Biorąc pod uwagę, że świadek jest znajomą oskarżonego, który miał przy sobie papierosy bez akcyzy, które to były przyczyną interwencji, oczywiste jest, że miała ona interes w przedstawieniu jego osoby w korzystnym świetle. Funkcjonariusze urzędu celnego wobec niej podjęli interwencję i z tego powodu miała do nich negatywny stosunek, uciekała przed nimi. Logiczne jest też w realiach niniejszej sprawy, że do mieszkania oskarżonego wniosła worek z papierosami, a nie z rzeczami, których posiadanie jest zabronione. Była przecież znana funkcjonariuszom celnym, którzy ją ścigali krytycznego dnia.
W oparciu o analizę i ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, iż wina oskarżonego co do popełnienia zarzucanego mu czynu została udowodniona w sposób niewątpliwy.
W myślart. 222 § 1 kk, kto narusza nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.
Z kolei z art. 157 § 1 kw kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
OskarżonyM. K.popełnił czyn zart. 222 § 1 kkw zw. zart. 157 § 2kw w zw. zart. 11 § 2kw, albowiem w dniu 26 sierpnia 2015 r. ok. godz. 11:00 wG.przyul. (...)naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza służby celnej –(...)A. N.podczas i w związku z wykonywaniem przez wymienioną czynności służbowych poprzez przygniecenie jej lewej dłoni pomiędzy futryną drzwi, a drzwiami przez co spowodował u wymienionej obrażenia ciała w postaci złamania trzonu III kości śródręcza lewego z niewielkim przemieszczeniem odłamów, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ruchu wymienionej na okres powyżej 7 dni.
Sąd omyłkowo nie sprostował kwalifikacji prawnej w tym zarzucie, czego konsekwencją powinna być zmiana podstawy wymiaru kary.
Za to Sąd wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Przy wymiarze kary Sąd miał na względzie jako okoliczności obciążające duże nasilenie złej woli oskarżonego, przejawiające się tym, że oskarżony dla „kilkuset paczek papierosów” o mało co nie zmiażdżył pokrzywdzonej ręki na trwale powodując jej niesprawność. Zrobił to mimo, że doskonale wiedział, że ma do czynienia z funkcjonariuszem Urzędu Celnego w czasie legalnej interwencji. Nie bez znaczenia jest przy tym także to, że oskarżony chciał w ten sposób uniknąć odpowiedzialności karnej na przestępstwo skarbowe, popełnione z niskiej pobudki, tj. chęci osiągnięcia korzyści majątkowej. Innymi słowy oskarżony dla ochrony zysku ze sprzedaży papierosów i alkoholu bez akcyzy naraził pokrzywdzoną na ból, cierpienie a nawet utratę pełnej sprawności w ręce. Oskarżony zatem nie liczy się ze zdrowiem innych ludzi, nie baczy na to, ze może ich okaleczyć, liczy się tylko to aby mógł uniknąć odpowiedzialności karnej. Taka postawa zdaniem Sądu nie zasługuje na pobłażanie i dobrodziejstwo jakim jest warunkowe zawieszenie wykonania kary.
Przy wymiarze kary Sąd miał na względzie jako okoliczności łagodzące niekaralność oskarżonego oraz fakt, że pod koniec zajścia oskarżony zmniejszył nacisk na drzwi umożliwiając pokrzywdzonej wyrwanie zakleszczonej ręki.
Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności mające wpływ na wymiar kary Sąd na podstawieart. 46 § 1 kkorzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonejA. N.kwoty 2000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznane krzywdy. Przy orzekaniu środka karnego Sąd uwzględnił fakt, iż pokrzywdzona doświadczyła znacznego bólu i cierpienia zarówno w chwili zdarzenia jak i w czasie prowadzonego w dalszym ciągu leczenia. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy, kwota orzeczona na rzecz pokrzywdzonej jest właściwa i wystarczająca, co oczywiście nie wyklucza dochodzenia przez pokrzywdzoną w odrębnym postępowaniu dodatkowych kwot, jeżeli uzna iż przyznana jej kwota w pełni nie rekompensują przeżytych cierpień.
O kosztach orzeczono po myśliart. 624 § 1 kpc.